«ΠΑΣΧΑ ΚΥΡΙΟΥ ΠΑΣΧΑ» -- Αθωνικά άνθη

Το άγιο Πάσχα δεν διαυγάζει την ύπαρξή μας μόνον όταν εορτάζεται. Πάσχα δεν τελούμε μόνο μια φορά το χρόνο σαν «εορτή εορτών και πανήγυριν πανηγύρεων». Εάν ο Χριστός είναι «μεθ΄ ημών πάσας τας ημέρας της ζωής ημών», άρα Πάσχα τελούμεν εις ολόκληρον τον βίον μας. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ερμηνεύων τον παραπάνω λόγον του Χριστού, λέγει: Ο Ευαγγελιστής δεν είπε «τρίτον ήδη τούτο προς αυτούς ήλθεν επί Τιβεριάδος», αλλά «εφανερώθη», δεικνύων ότι είναι μαζύ τους, αλλά μη βλεπόμενος αισθητώς, επειδή έδινε την δύναμη στους μαθητάς να τον βλέπουν όποτε ήθελε. Γιατί αυτή είναι η δύναμη των αθανάτων σωμάτων. Είναι λοιπόν κοντά μας ο Χριστός, αδελφοί, έστω και αν δεν φαίνεται. Γι΄ αυτό είπε και στους Αποστόλους κατά την Ανάληψή του· «Ιδού εγώ μεθ΄ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος».

ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ - Αλεξανδρεύς

1ον

Ό,τι ξέρετε από τη ζωή μου κράτησε λίγες στιγμές. Για ό,τι προηγήθηκε κάνετε απλές υποθέσεις. Το τι ακολούθησε μοιάζει συχνά να μη σας ενδιαφέρει καν. Μοιάζετε σαν τα μικρά εκείνα παιδιά που κρατιούνται σ΄ όλη τη διάρκεια του παραμυθιού από τη βεβαιότητα του “έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα”. Σ' όλες τις δυσκολίες του ήρωα, σ' όλα τα βάσανα και τις κακοτυχιές του, σ' όλα τα λάθη και τις πτώσεις του σφιχταγκαλιάζετε την σιγουριά του καλού τέλους των πραγμάτων (κατόρθωμα κάθε καλού παραμυθά) και διώχνετε σαν ενοχλητική λεπτομέρεια όσα έγιναν πριν από εκείνο. Μακάρι να μπορούσα να κάνω κι εγώ το ίδιο. Μα ό,τι είχα ζήσει ως τα τότε ήταν αδύνατο να με κάνει να πιστέψω πως θα είχε καλό τέλος η ζωή μου.

Στην κοινωνία μας το να είσαι πόρνη σε έκανε υποχρεωτικά να συμβιβαστείς με το αναπόφευκτο κακό τέλος σε τούτη τη ζωή και στην άλλη. Η παρουσία των ρωμαίων κατακτητών πρόσφερε βέβαια μια μικρή ανακούφιση τη σύγκρισή σου  με τα δικά τους ήθη. Και κείνη όμως χανόταν αμέσως μόλις συνειδητοποιούσα πως εγώ δεν ανήκα σε εκείνους. Δεν θα κρινόμουν ούτε από τους ανθρώπους ούτε από το Θεό όμοια μ’ εκείνους. Είχα το “χάρισμα” και την κατάρα να ανήκω στον εκλεκτό λαό του Θεού. Χάρισμα και κατάρα σαν δύο όψεις του κήνσου που άφηναν οι πελάτες μου φεύγοντας από κοντά μου.

ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει. Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος έρως της αμαρτίας. Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας, ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει. 

Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη. Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σήν δούλην παρίδης, Ο αμέτρητον έχων το έλεος. 

Τη ΚΓ΄ (23η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος ΓΕΩΡΓΙΟΥ του Τροπαιοφόρου.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 23  Απριλίου 2019

Γεώργιος ο ένδοξος και θαυμαστός και μέγας Μάρτυς του Χριστού ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπδ΄ - τε΄ (284-305), κατήγετο δε εκ της Καππαδοκίας της Μικράς Ασίας. Γονείς του υπήρξαν περιφανείς και λαμπροί άρχοντες, διέλαμψε δε και ο ίδιος εις τα αξιώματα, πρότερον μεν έχων το αξίωμα του Τριβούνου, ύστερον δε, όταν έμελλε να μαρτυρήση, το του κόμητος (ήτοι επάρχου ή ηγεμόνος ή και στρατηλάτου). Όταν δε ο ασεβής Διοκλητιανός εκίνησε διωγμόν κατά των Χριστιανών και επρόσταξεν, όσοι μεν Χριστιανοί αρνούνται τον Χριστόν, να αξιούνται βασιλικών τιμών, όσοι δε δεν πείθονται να τον αρνηθώσιν, αυτοί να θανατώνωνται, τότε ο μέγας Γεώργιος, παρουσιασθείς προ του Διοκλητιανού, διεκήρυξεν εαυτόν Χριστιανόν και ήλεγξε την των ειδώλων πλάνην και ασθένειαν, μυκτηρίζων τους εις αυτά πιστεύοντας.

ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΑΣΧΑ -- Τοῦ κ. Δημ. Γ. Καραχάλιου, τ. Γυμνασιάρχου–Φιλολόγου

Ὁ Θεόπνευστος ὑμνογράφος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας εἰς ἕν ἀναστάσιμον στιχηρόν του ὀνομάζει τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ «Πάσχα καινὸν» καὶ «Πάσχα μέγα». Ἡ λέξις ὅμως Πάσχα εἶναι Ἑβραϊκὴ καὶ σημαίνει διάβασις καὶ διαβατήριον. Ἀλλὰ διατὶ ἐπεκράτησεν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν; Αὐτὸ θὰ φανῇ ἀπὸ τὴν σύγκρισιν τῶν τριῶν Πάσχα ποὺ ὑπάρχουν: τοῦ Ἑβραϊκοῦ, τοῦ Χριστιανικοῦ καὶ τοῦ Οὐρανίου. Τὸ ἀρχαιότερον εἶναι τὸ Ἑβραϊκὸν Πάσχα. Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ ὠνομάσθη Πάσχα, ἐπειδὴ οἱ Ἑβραῖοι ἐπρόκειτο κατ᾽ εὐδοκίαν Θεοῦ νὰ διαβοῦν τὰ σύνορα τῆς Αἰγύπτου, ὅπου ἐπὶ τετρακοσίους χρόνους ἦσαν σκλάβοι τῶν Αἰγυπτίων, καὶ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὴν πατρίδα των. Τὸ δὲ Πάσχα αὐτὸ κατ᾽ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ ἔπρεπε νὰ τὸ ἑορτάσουν, προτοῦ νὰ φύγουν ἀπ᾽ ἐκεῖ, κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπον· κάθε Ἑβραῖος οἰκογενειάρχης ἔπρεπε νὰ σφάξῃ ἕνα ἀμνὸν ἑνὸς ἔτους ἢ ἕν ἐρίφιον, χωρὶς κανένα ἐλάττωμα, κατὰ τὰς τρεῖς μετὰ μεσημβρίαν τῆς 14ης ἡμέρας τοῦ Ἑβραϊκοῦ μηνὸς Νισάν, καί, ἀφοῦ τὸν ψήσουν, νὰ τὸν φάγουν μὲ ἄζυμον ἄρτον καὶ πικρὰ χόρτα, διὰ νὰ ἐνθυμοῦνται τὴν πίκραν τῆς δουλείας των, ἀλλὰ καὶ χωρὶς νὰ σπάσουν κανένα ἀπὸ τὰ ὀστᾶ του.

Κέρκυρα: Λιτανεία τριών ωρών για το θαύμα του αγ. Σπυρίδωνος

Με μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε ακόμη μία χρονιά η Κυριακή των Βαΐων στην Κέρκυρα, «των Βαγιώνε», όπως τη λένε οι κάτοικοι του νησιού, με τη λιτάνευση του ιερού σκηνώματος του αγίου Σπυρίδωνος
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη λιτανεία του ιερού σκηνώματος, τόσο σε διάρκεια όσο και σε διαδρομή, που τελείται από το 1630. Ολες οι φιλαρμονικές του νησιού -συνολικά 18- συμμετείχαν στη λιτανεία και τίμησαν τον άγιο Σπυρίδωνα.

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ -- Τοῦ κ Ἀθανασίου Σακαρέλλου Θεολόγου

Οἱ Φράγκοι τὸ 1009 κατάκτησαν τὸ πρωτόθρονο Πατριαρχεῖο τῆς Ρώμης. Ἔδιωξαν τὸν τελευταῖο Ὀρθόδοξο Ρωμαῖο πάπα, τὸν Ἰωάννη 18ο, καὶ ἀνέβασαν στὸν παπικὸ θρόνο τὸν Φραγκόφιλο Σέργιο 4ο, ποὺ δέχονταν τὸ «Φιλιόκβε». Οἱ Φράγκοι εἶχαν ἤδη καταδικασθῆ ὡς αἱρετικοὶ ἀπὸ τὴν Ὄγδοη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 879, ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου. Αἰτία ἦταν ἡ αἵρεση τοῦ «Φιλιόκβε», ποὺ ἄρχισαν οἱ Φράγκοι νὰ κηρύττουν ἀπὸ τὸν 7ο αἰώνα. Ὁ πάπας Παῦλος 6ος καὶ ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας συμφώνησαν καὶ ὑπόγραψαν τὸ 1965 τὴν «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν», τὴν ὁποία ἀπέκρυψαν ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους. Ἔκτοτε ἡ ἕνωση αὐτὴ ὑλοποιεῖται μὲ ἀργοὺς ρυθμούς, γιὰ νὰ μὴ ὑπάρξουν ἀνεπιθύμητες ἀντιδράσεις. Εὔλογα, λοιπόν, μπορεῖ νὰ τεθεῖ τὸ ἐρώτημα. Γεφυρώθηκαν οἱ διαφορὲς μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Παπισμοῦ; Καὶ ποιὲς εἶναι οἱ διαφορὲς αὐτές; Ἡ κατεστημένη ἄποψη εἶναι, ὅτι οἱ διαφορὲς εἶναι τὸ «Φιλιόκβε», τὸ «Πρωτεῖο», τὸ «ἀλάθητο» τοῦ Πάπα καὶ μερικὲς ἄλλες. Βεβαίως, οἱ πιὸ πάνω διαφορὲς εἶναι σημαντικές. Ὅμως, ὑπάρχει κάποια ἄλλη οὐσιαστικώτερη διαφορά, ἀπὸ τὴν ὁποία πηγάζουν οἱ περισσότερες ἄλλες διαφορὲς μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Παπισμοῦ. Αὐτὴ ἡ σημαντικώτατη διαφορὰ ἐπισημαίνεται στὸ ἄρθρο αὐτό.

Επίκαιρη η ηρωική Έξοδος του Μεσολογγίου

Ο Ελληνισμός καλείται να πει ένα «ΟΧΙ» στους διαστρεβλωτές της Ιστορίας μας

Από τον Κωνσταντίνο Χολέβα

Δεν τους βαραίνει ο πόλεμος, μα έγινε πνοή τους». Ετσι ύμνησε ο Διονύσιος Σολωμός τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Μεσολογγίου, οι οποίοι προτίμησαν την ηρωική Εξοδο και όχι την παράδοση στους Τούρκους του Κιουταχή και στους Αιγυπτίους του Ιμπραήμ. Το «αλωνάκι», όπως το χαρακτήρισε o εθνικός ποιητής, με ένα χαμηλό τείχος σαν «φράκτη», όπως περιπαικτικά το ονόμασε ο Ιμπραήμ, άντεξε έναν ολόκληρο χρόνο κατά τη δεύτερη πολιορκία του. Τελικά, η πείνα και η έλλειψη πολεμοφοδίων οδήγησαν στην ηρωική Εξοδο.

«Οποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει», κατά τον Σολωμό. Αλλά και αυτοί που σκοτώθηκαν κέρδισαν την αθανασία. Το αθάνατο Μεσολόγγι και η Εξοδος της 10/04/1826 δίνουν διαχρονικά και επίκαιρα μηνύματα στον σύγχρονο Ελληνισμό.

Σρι Λάνκα: Ισλαμιστική οργάνωση πίσω από τις επιθέσεις ανακοίνωσε η κυβέρνηση

Tοπική ισλαμιστική οργάνωση, το National Thowheeth Jama'ath (NTJ), βρίσκεται πίσω από τις επιθέσεις αυτοκτονίας που άφησαν 290 νεκρούς την Κυριακή του Πάσχα στην Σρι Λάνκα, ανακοίνωσε εκπρόσωπος της κυβέρνησης.

Νίκη και Δόξα! -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η εξουθένωση του Σταυρού και η δόξα της Αναστάσεως είναι οι δύο άξονες της πορείας του Θεανθρώπου Κυρίου μας πάνω στη γη. Ταπεινώθηκε τόσο πολύ, ώστε έγινε «υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλ. 2, 8). «Χωρίς να έλθει σε επαφή με την ουσία του θανάτου, κατέβηκε στο χώμα του θανάτου», γράφει ο άγιος Αθανάσιος. Εντούτοις, συνεχίζει ο άγιος πατέρας, δεν παρέμεινε νεκρό το σώμα του. Κάτι τέτοιο «δεν ήταν δυνατόν, διότι αυτό (το σώμα του) είχε γίνει ναός ζωής. Γι΄ αυτό, πέθανε μεν ως θνητό, ανέζησε όμως λόγω της ζωής που είχε μέσα του». Η πιο εκφραστική εικόνα, όπου παρουσιάζεται ο Χριστός σταυρωμένος και αναστημένος ταυτόχρονα, είναι εκείνη την οποία καταχωρίζει ο άγιος απόστολος Ιωάννης στο ιερό βιβλίο της Αποκαλύψεως. Ο Ιησούς, ο «λέων» εκ της φυλής του Ιούδα (Γε. 49, 9), ο δυνατός βασιλιάς των βασιλιάδων και Κύριος των κυρίων εμφανίζεται με τη μορφή ενός αρνίου, το οποίο μάλιστα έχει δύο παράδοξα χαρακτηριστικά·

Δοξαστικό Αίνων της Μ Δευτέρας -- Orthodox Hymns

https://xristianorthodoxipisti.blogspot.com/2019/04/blog-post_21.html#more

Τη ΚΒ΄ (22α) Απριλίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΘΕΟΔΩΡΟΥ του Συκεώτου Επισκόπου Αναστασιουπόλεως.

O Συναξαριστής της ημέρας.
Δευτέρα, 22  Απριλίου 2019                                                                  

Θεόδωρος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών, ο Επίσκοπος Αναστασιουπόλεως, εγεννήθη κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστινιανού Α΄ του βασιλεύσαντος κατά τα έτη φκζ΄ - φξε΄ (527 – 565) εις χωρίον της Γαλατίας Συκεοί καλούμενον, εξ ου και Συκεώτης απεκλήθη. Γονείς του υπήρξαν ο βασιλικός αποκρισάριος Κοσμάς και πόρνη τις γυνή ονόματι Μαρία. Παρά το γεγονός όμως ότι ο μακάριος ούτος ανήρ υπήρξε νόθος υιός τοιούτων γονέων, αυτός ανήλθεν εις την ανωτάτην βαθμίδα της αρετής και ηξιώθη όχι μόνον να γίνη Επίσκοπος και να διαπρέψη εις τον έντιμον βίον, αλλά και να καταταγή μετά των Αγίων δια τας πολλάς αυτού αρετάς τε και χάριτας. Ακούσατε όμως τον κατά πλάτος Βίον αυτού, ίνα πολλήν την ωφέλειαν λάβητε.

Εἰς τὰ φρικτὰ πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ*

«Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν;» Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες, πάντοτε τὰ ἅγια Πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅταν τὰ ἐνθυμηθῆ ὁ εὐλαβὴς ἄνθρωπος, προκαλοῦν κατάνυξιν καὶ δάκρυα καὶ φέρουν τὴν ψυχὴν εἰς μεγάλην ταπείνωσιν. Ἀναφέρει τὸ «Γεροντικὸν» τὴν ἑξῆς διήγησιν. «Εἶπεν ὁ Ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὅτι ἐκαθήμην κάποτε κοντὰ εἰς τὸν ἀββᾶ Ποιμένα· καὶ τὸν εἶδα ὅτι ἦλθε εἰς θείαν ἔκστασιν καὶ ἐπειδὴ εἶχα πολὺ θάρρος εἰς αὐτόν, τοῦ ἔβαλα μετάνοια καὶ τὸν παρεκάλεσα λέγοντας: πές μου, ποῦ ἤσουν; Ὁ δὲ Γέροντας, ἀφοῦ τὸν ἠνάγκασα, εἶπε ὁ λογισμός μου ἦτο ὅπου ἡ ἁγία Μαρία ἡ Θεοτόκος ἔστεκε καὶ ἔκλαιε πλησίον τοῦ Σταυροῦ τοῦ Σωτῆρος· καὶ ἐγὼ ἤθελα πάντοτε ἔτσι νὰ κλαίω».

ΓΙΑΤΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ -- Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Ἀσκητής γράφει στόν «Πνευματικόν Νόμον» του ὅτι:

«Μή νομίζης ὅτι κάθε θλίψη ἔρχεται στούς ἀνθρώπους ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, πού εὐαρεστοῦν τόν Θεόν, καί ὅμως ἔχουν θλίψεις. Γιατί λέγει ἡ Ἁγία Γραφή “θά διωχθοῦν οἱ ἄνομοι καί οἱ ἀπόγονοι τῶν ἀσεβῶν θά ἐξολοθρευθοῦν” (Ψαλμ. ΛΣΤ´ 28)». ᾽Επίσης γράφει τό Εὐαγγέλιον: « Ὅλοι ὅσοι θέλουν νά ζοῦν μέ εὐσέβεια στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, θά ὑποστοῦν διωγμούς» (Β´ Τιμ. Γ´ 12). Γι᾽ αὐτό ἄς μή παραπονιόμαστε γιά τίς θλίψεις, πού μᾶς ἔρχονται.

Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΕΛΠΙΔΑ - Προσεγγίζοντες τό Σταυρο-αναστάσιμον Πάσχα

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Φιοράκη

Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἀποτελεῖ τήν καρδιά ὅλων τῶν ἑβδομάδων τοῦ χρόνου. Καί αὐτό δέν εἶναι ἁπλά ἕνα σχῆμα λόγου, ἀλλά εἶναι ἡ πραγματικότητα τῶν γεγονότων πού φανερώνει. Ἡ χρονική της διάρκεια εἶναι ἡ ἴδια μὲ αὐτὴ τῶν ἄλλων, διαφέρει μονάχα στό λειτουργικό χρόνο, μιά καί ὅσα συνέβησαν σέ κάποια ὁρισμένη στιγμή εἶναι τόσο μεγάλα καί ἱερά, πού ξεπερνοῦν τή χρονικότητα. Δέν ἀποτελοῦν ἱστορικές ἀναμνήσεις, ἀλλά γίνονται διαρκῶς παρόντα και εἰσβάλλουν στήν αἰωνιότητα. Τά γεγονότα πού φανερώνει εἶναι ὁ Σταυρός καί ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Μέσα ἀπό τή Μεγαλοβδομάδα βιώνουμε τό Σταυροαναστάσιμο γεγονός, τό ὁποῖο εἶναι διαρκῶς παρόν καί προσφέρεται μέσα ἀπ΄ αὐτό δυνατότητα στόν ἄνθρωπο νά βρεῖ πάλι τή δόξα καί μακαριότητα ἀπό τήν ὁποία ξέπεσε ἐξαιτίας τῆς τραγικῆς πτώσεώς του.

ΕΤΣΙ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ

Τα κόμματα απομακρύνονται συνεχώς από την κοινωνία και μόνο αντίδοτο σε αυτό είναι η ενεργοποίηση των πολιτών

Από τον Δημήτρη Γαρούφα*

Τον τελευταίο μήνα ήμουν ομιλητής στο ιστορικό ποντιακό σωματείο «Εύξεινος Λέσχη» της Θεσσαλονίκης, που αποτελεί τη «ναυαρχίδα» των ποντιακών σωματείων, σε εκδήλωση των Σαρακατσάνων φοιτητών στη Θεσσαλονίκη, επίσης όμως χρειάστηκε για επαγγελματικούς λόγους να βρεθώ σε Κατερίνη, Σέρρες και Κομοτηνή. Συζήτησα με εκατοντάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας στη Θεσσαλονίκη αλλά και στην περιφέρεια και απ’ ό,τι διαπίστωσα όλοι με απογοήτευση και θλίψη παρακολουθούν όσα συμβαίνουν στη χώρα μας τους τελευταίους μήνες, τα οποία φιλοτεχνούν εικόνα σήψης και παρακμής.

ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΙ ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΣ (14-4-2019) π. Γεώργιος Αγγελακάκης

https://agiooros.org/viewtopic.php?f=43&t=14726

Ὁμιλία εἰς τὰ Βάϊα -- Ἁγίου Ἐπιφανίου, ἐπισκόπου Κύπρου

Χαῖρε μέ ἀσυγκράτητη χαρά, θυγατέρα τῆς Σιών. Ἀπόλαυσε βαθιά χαρά καί ἀναγάλλιασε, ὁλόκληρη τοῦ Χριστοῦ ἡ Ἐκκλησία. Ἔρχεται πάλι σέ σένα ὁ Βασιλιάς. Ὁ νυμφίος σου ἔρχεται καθισμένος στό πουλάρι, ὅπως σέ θρόνο. Ἄς βγοῦμε νά Τόν προϋπαντήσουμε. Ἄς βιαστοῦμε νά δοῦμε τή δόξα Του. Ἄς προλάβωμε νά τιμήσωμε τόν ἐρχομό Του μέ χαρά.

 Ἄλλη μιά φορά σωτηρία στόν κόσμο, πάλι ὁ Θεός ἔρχεται γιά νά σταυρωθῆ.

Ὁ Βασιλιάς τῆς Σιών, ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν, ξαναέρχεται σ᾽ αὐτήν καί χαρίζει πάλι τή σωτηρία στόν κόσμο. Τό φῶς ἄλλη μιά φορά μᾶς ἐπισκέπτεται καί ἡ πλάνη διαλύεται, ἡ ἀλήθεια λουλουδίζει, χορεύει ἡ Ἐκκλησία καί χηρεύει ἡ Συναγωγή. Πάλι ντροπιάζονται οἱ δαίμονες, σκορπίζει ἡ κατάρα, καί πάλι ταράζονται οἱ Ἑβραῖοι, συντρίβεται ὁ δράκοντας, χαίρονται τά Ἔθνη καί ἡ Σιών στολίζεται.

Κυριακή των Βαΐων Απολυτίκιο

Τη ΚΑ΄ (21η) Απριλίου, μνήμη των Αγίων Ιερομαρτύρων ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Επισκόπου, ΠΡΟΚΟΥΛΟΥ, ΣΩΣΣΟΥ και ΦΑΥΣΤΟΥ Διακόνων, ΔΙΣΙΔΕΡΙΟΥ Αναγνώστου, ΑΚΟΥΤΙΟΥ και ΕΥΤΥΧΙΟΥ.

O Συναξαριστής της ημέρας.
Κυριακή, 21  Απριλίου 2019                                                       

Ιανουάριος ο Επίσκοπος και Μάρτυς του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και οι συν αυτώ Άγιοι Ιερομάρτυρες Πρόκουλος, Σώσσος και Φαύστος οι Διάκονοι και οι Άγιοι Μάρτυρες Ακούτιος και Ευτύχιος ήκμασαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπδ΄ -τε΄ (284-305) . Ευρίσκοντο δε οι Άγιοι ούτοι εις την Καμπανίαν της Ιταλίας, της οποίας ηγεμόνευε τότε ο άρχων Τιμόθεος. Συλληφθέντες λοιπόν τότε οι Άγιοι ούτοι κατεδικάσθησαν εις πικράς και διαφόρους τιμωρίας και συνεπλήρωσαν τον δρόμον του Μαρτυρίου. Ο δε Αρχιερεύς Ιανουάριος, όστις ήτο Επίσκοπος της πόλεως Βενεβέντου, ετέθη εντός καμίνου και επειδή διεφυλάχθη αβλαβής, Χάριτι Χριστού, δια τούτο έκοψαν τα νεύρα του και ούτως ετελείωσε τον δρόμον της αθλήσεως.

Η πρωθυπουργὸς της Σερβίας έγινε… πατέρας!

ΝΑ ΠΟΥ ἔγινε καὶ τοῦτο τὸ εὐτράπελο: ἡ δεδηλωμένη λεσβία πρωθυπουργὸς τῆς Σερβίας ἔγινε …πατέρας!

Δεῖτε τὴν εἴδηση: «Ἡ Μιλίκα Ντζούρντζιτς, συνεργάτης καὶ συμβία τῆς πρωθυπουργοῦ τῆς Σερβίας, Ἀνὰ Μπρνάμπιτς (Ana Brnabic), γέννησε γιὸ καὶ τὸ Πρωθυπουργικὸ Γραφεῖο ἀνακοίνωσε ὅτι τὸ μωρὸ θὰ ὀνομασθεῖ Ἰγκόρ, γράφει ἡ ἐφημερίδα τοῦ Βελιγραδίου Blic καὶ ἀναδημοσιεύει τὸ Βαλκανικὸ Περισκόπιο. “Ἡ Μιλίκα Ντζούρντζιτς γέννησε φυσιολογικά”, ἐνημέρωσε τὸ πρωθυπουργικὸ γραφεῖο. Ἡ 43χρονη πρωθυπουργὸς συζεῖ ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια μὲ τὴν νεότερη σύντροφό της, Δρ Μιλίκα Ντζούρντζιτς. Ὅτι τὸ ζευγάρι περίμενε παιδὶ ἔγινε γνωστὸ λίγες ἑβδομάδες πρὶν τὸν τοκετό. Ἡ Μιλίκα Ντζούρντζιτς (Milica Djurdjic) ἀπέκτησε παιδὶ μὲ ἐξωσωματικὴ γονιμοποίηση καὶ γιὰ αὐτὸ τοὺς τελευταίους μῆνες δὲν ἔκανε δημόσιες
ἐμφανίσεις μὲ τὴν πρωθυπουργό.

Ευχές της ΠΕΘ για τη λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας

«Τὰ Πάθη τὰ σεπτά, ἡ παροῦσα ἡμέρα,
ὡς φῶτα σωστικά, ἀνατέλλει τῷ Κόσμῳ,
Χριστὸς γὰρ ἐπείγεται, τοῦ παθεῖν ἀγαθότητι,
ὁ τὰ σύμπαντα, ἐν τῇ δρακὶ περιέχων,
καταδέχεται, ἀναρτηθῆναι ἐν ξύλῳ,
τοῦ σῶσαι τὸν ἄνθρωπον.»

Κάθισμα
Ἦχος α'. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ

Τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα βιώνουμε τή μεγάλη καὶ ἀνυπέρβλητη ταπείνωση τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος «ἐπί πώλου ὄνου καθεσθῆναι καταδεξάμενος» καὶ «λεντίῳ ζωννύμενος, μαθητῶν πόδας ἔνιψε» καὶ «ἐμπτυσμούς καὶ μάστιγας καὶ κολαφισμούς καὶ Σταυρόν καὶ θάνατον ὑπομείνας, διά τήν τοῦ κόσμου σωτηρίαν», ἀπὸ ἄκρα φιλανθρωπία, μὲ σκοπὸ νὰ δείξει καὶ σὲ μᾶς τὸν δρόμο τῆς σωτήριας ταπείνωσης καὶ τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης.

Τὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων, καθώς πλησιάζει ἡ ἑβδομάδα τῶν Ἁγίων Παθῶν, εὔχεται νὰ ἀποκτήσουμε ὅλοι μας, «ἐν Χριστῷ», τὸ λυτρωτικὸ πνεῦμα μαθητείας, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ μετάσχουμε τῶν σωτηρίων παθῶν Του ἀλλὰ καὶ νὰ ἑορτάσουμε εὐφρόσυνα τὴν λαμπροφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας.