«Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια· εορταζέτω πάσα κτίσις την έγερσιν Χριστού, εν ω στερεούμεθα» (α΄τροπάριο από την Γ΄ ωδή του κανόνος της αναστάσεως της Κυριακής του Πάσχα). Ω ουράνιον και θεόφθογγον υμνολογικόν άκουσμα, πάντων των θεοφθόγγων και ουρανίων υμνολογικών ακουσμάτων εράσμιον. Γιατί σήμερον μ’ αυτό το ουράνιον υμνολογικόν άκουσμα, αναγγέλλεται και υμνωδείται το παμμέγιστον της κτίσεως! Αναγγέλλεται και υμνολογείται το ανεπανάληπτον θαύμα της αναστάσεως του Δεσπότου της κτίσεως, μέσα στην ουράνια άπλετο φωτοχυσία της ακτίστου δόξης του μόνου αληθινού Τριαδικού Θεού! Ο ενσαρκωμένος ένας της Αγίας Τριάδος, άκτιστος δημιουργικός Λόγος του Θεού, ανίσταται ενδόξως και λαμπροφόρος μέσα στο ουράνιο, άχρονο και ανέσπερο φως της απείρου δόξης της ακτίστου Τριαδικής Θεότητος!... Ω παμμέγιστον Μυστήριον, πάντων των Θείων Μυστηρίων υπέρμετρον. Ω πανέορτος φεγγοβόλος νυξ και φωταυγής, «της λαμπροφόρου ημέρας της εγέρσεως ούσα προάγγελος, εν η το άχρονον φως εκ τάφου σωματικώς πάσιν επέλαμψεν» (Ωδή Ζ΄, 3ον τροπάριον). Ιδού σήμερον τα πάντα, ο ουρανός και η γη και τα καταχθόνια του άδου, επληρώθησαν από το άχρονο και ανέσπερο φως της αναστάσεως!... Ας εορτάση λοιπόν πάσα η κτίσις την παγκόσμιο αυτή ημέρα της εγέρσεως. «Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέστωσαν, γη δε αγαλλιάσθω· εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος. Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος» (Ωδή Α΄, τροπ. 2ον). Συμμετέχοντες και ημείς μέσα σ’ αυτή την αιώνια ευφροσύνη, σύμπαντος του ορατού και του αοράτου κόσμου, που χαρίζει το ανέσπερο και άχρονο φως, που εξέλαμψε μέσα τον ζωηφόρο τάφο της αναστάσεως του Κυρίου μας, ο νους και οι σκέψεις μας πρέπει να φτερουγίζουν προς το αιώνιο και Πασχάλιο δείπνο του μέλλοντος αιώνος, που θα φανερωθή στην κοινή των πάντων ανάσταση της εσχατολογικής διαστάσεως της Βασιλείας των ουρανών!...
