Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων.
Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.
ΚΥΡΙΑΚΗ Η’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«...δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.»
Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἄρτος, ὁ καταβάς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ. Ἐξῆλθε ἐκ τούς «κόλπους» τοῦ οὐρανοῦ, ἐνηνθρώπησε καί ἔδωσε τροφή, τόν ἑαυτό Του, τό πανάχραντό Σῶμά Του καί τό Τίμιο Αἷμά Του, ὥστε νά τραφεῖ καί νά ζήσει ὁ κόσμος. Βλέπουμε καί σήμερα ὡς τέλειος ἄνθρωπος -χωρίς ἁμαρτία- ἐβγῆκε ἀπό τό ἐρημικό καταφύγιό του, εἶδε ἐμπρός Του πολύν λαόν, τόν εὐσπλαχνίσθη καί τόν ἠγάπησε εἰς τέλος. Ἐθεράπευσε κατ’ ἀρχήν τούς ἀσθενεῖς καί συμπάθησε τούς ἀναγκεμένους καί ἐνδεεῖς. Δίδαξε τό θέλημα τοῦ Πατρός καί φανέρωσε στούς Ἁγίους Ἀποστόλους ὅτι ὁ Μεσσίας ἔχει δύο τέλειες φύσεις στήν μίαν ὑπόσταση τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἑνωμένες, «ἀτρέπτως καί ἀναλλοιώτως» (Ὀρθόδοξη Θ.Λειτουργία).
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)