Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.
(από το κείμενο του Θεόκλητου Διονυσιάτη: Μελαγχολικές
ενοράσεις).
Να προσπέσουμε στην Παναγία μας σήμερα και να πούμε: Παναγία Δέσποινα, συ που είσαι το καρποφόρο δέντρο, η χαρά των αγγέλων και το εγκαλλώπισμα της ανθρωπότητας, βοήθησε και εμάς να γίνουμε πάλι καρποφόρα δένδρα και να ελκύσουμε το έλεος και τη μακροθυμία του Ιησού Χριστού.
Στην
3η ακολουθία της Γ΄ Στάσεως των Χαιρετισμών που τελέστηκε στον Ιερό Ναό
Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Παρασκευή 13 Μαρτίου, ιερούργησε και κήρυξε τον
θείο λόγο, ο Αρχιμανδρίτης π.
Σιλουανός Τζουμανέκας, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.
Η
ομιλία εντάσσεται στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «Ευαγγελίστρια
2026».
Στο κήρυγμα του ο π. Σιλουανός εστίασε κυρίως στο θεολογικό και πνευματικό νόημα του Ακαθίστου Ύμνου, καθώς και στο συγκεκριμένο χωρίο του: «Χαίρε δένδρον αγλαόκαρπον, εξ ου τρέφονται πιστοί».
Γράφει ο Καππαδόκης
Ο δυτικός τρόπος σκέψης
Οι
ιδέες του π. Νικολάου στο θέμα της σεξουαλικότητας και της σωματικής – σαρκικής
ζωής του ανθρώπου αντικατοπτρίζουν τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του τελευταίου
αιώνα και το γενικότερο υλιστικό και αθεϊστικό πνεύμα του διαφωτισμού, όπως
εξελίχθηκε μέχρι τις μέρες μας, γι’ αυτό και βλέπουμε να εκτιμάει θετικά όλα
αυτά τα ρεύματα που γέννησε αυτό το πνεύμα.
Γι’ αυτό και ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και της πρόταξης της ατομικής επιθυμίας έναντι της φύσεως, βασίζεται πάρα πολύ στην αρχαιοελληνική σκέψη των φιλοσόφων, την οποία προτάσσει ως αναμφισβήτητη αλήθεια, στο συγκεκριμένο θέμα η αρχαιοελληνική σκέψη παρουσιάζεται ως φέρουσα το πνεύμα της πλάνης. Ως κάτι που αντίκειται στον χριστιανισμό και γι’ αυτό εξ ορισμού πρέπει να απομακρυνθούμε από αυτό αν θέλουμε να είμαστε χριστιανοί.
H συγκρητιστική χοάνη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ως εκφράζεται σήμερον τόσον εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των λεγομένων Εκκλησιών, όσον και εις τα διάφορα διεθνή fora καταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας, μετατρέπουσα αυτό εις ηθικολογίαν στερουμένης ζωής, χάριτος και δυνάμεως Θεού. Είναι τελικώς η προσπάθεια αυτή μία ακόμη άπεπλις απόπειρα του βυθίου δράκοντος να εκμηδενίση το σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωής της Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας. Συγκρητιστική παναίρεση λοιπόν ο Οικουμενισμός, οι εκκλησίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου λέγονται εκκλησίες, χωρίς να είναι, όλη δε αυτή η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου.