Δέν εἶναι στήν δικαιοδοσίαν μας ν' ἀποφασίζουμε πότε καί ἀπό ποιόν «ἔφυγεν ἡ Χάρις».

Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αν. Καθηγητού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Βλέπω καί μάλιστα πεντακάθαρα τίς αἱρετικές δηλώσεις, τίς ἑνώσεις μέ Μονοφυσίτας (1990) καί Παπικούς (1965, 1993) κ.λπ. πού ἔχουν κάνει οἱ Οἰκουμενισταί. Αὐτές, ὅμως, εἶναι πράξεις πού ἔχουν κάνει οἱ ὑψηλόβαθμοι «πατριάρχαι», οἱ ὁποῖες ὅμως δέν ἔχουν περάσει εἰς ὅλους τούς ἐπισκόπους, οὔτε εἰς τούς ἱερεῖς, καί βεβαίως οὔτε εἰς τούς λαϊκούς, ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν ὁποίων τίς ἀγνοεῖ παντελῶς καί πιστεύουν βαθειά ὅτι εἶναι ὀρθοδοξώτατοι! Εἰς τούς Ναούς των δέν κηρύττονται τά αἱρετικά δόγματα τῶν Μονοφυσιτῶν καί τῶν Παπικῶν, δέν ἑορτάζονται οἱ ἑορτές των, οὔτε οἱ «ἅγιοί» των. Ἀκόμη κι ἐμεῖς οἱ «ψαγμένοι» μόλις τό 2006 μάθαμε ἀπό τό βιβλίον τοῦ Δικηγόρου-Θεολόγου κ. Ἀθ. Σακαρέλλου ὅτι τό 1965 ἔγινεν «ἄρσις τῆς ἀκοινωνησίας» καί ὄχι ἁπλῶς «ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων». Ἐκμεταλλευόμενοι τήν παχυλήν αὐτήν ἄγνοιαν τοῦ κοινοῦ, πολλοί «ἐπίσκοποι» «τό παίζουν» ἀκόμη «βράχοι καί λέοντες τῆς Ὀρθοδοξίας»! Ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμβαρίου, ἡ ὁποία γιά τούς «ψαγμένους» εἶναι ὄντως αἱρετική, ἐντούτοις δέν λέγει ὅτι ἀναγνωρίζει τίς ἑτερόδοξες «ἐκκλησίες», ἀλλά μόνον τήν «ἱστορικήν ὀνομασίαν» των! Ὅσον γιά τήν ἐκκλησιαστικότητα πού -- κρίνοντες αὐστηρά -- ὄντως ἀνεγνώρισε στούς ἑτεροδόξους, ἐντούτοις ὑποθέτω ὅτι θά λέγουν ὅτι «χαλαρά» μόνον ἐχρησιμοποίησαν τόν ὅρον «ἐκκλησία», ὅπως γίνεται σέ ὅλα τά ἐπιστημονικά καί μή βιβλία καί ἄρθρα μέ τούς ὅρους «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία», «Ἀγγλικανική Ἐκκλησία», «Κοπτική Ἐκκλησία» κ.λπ. Ἄν δέν κάνω λάθος, ἀκόμη καί οἱ Ἅγιοί μας κάμνουν αὐτήν τήν «χαλαρήν» χρῆσιν. Ὑπάρχει, συνεπῶς, μία σύγχυσις, διό καί εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητος ἡ σύγκλησις Ὀρθοδόξου Συνόδου, ἡ ὁποία μπορεῖ νά γίνῃ μόνον μέ τήν θαυματουργικήν ἐπέμβασιν τοῦ Πηδαλιούχου τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τήν ὁποίαν ὁ Βαρθολομαῖος καί οἱ σύν αὐτῷ θά εἶναι ὑπόδικοι, καί ἡ ὁποία θ' ἀκυρώσῃ ὅλες τίς παρανομίες τῶν «ἐπισκόπων» τοῦ νέου καί τοῦ παλαιοῦ, θά καθαιρέσῃ καί θ' ἀναθεματίσῃ τούς ὑπευθύνους κ.λπ. Τό δικόν μας χρέος φθάνει ἕως τήν ἀποτείχισιν καί τήν κήρυξιν τῆς Ἀληθείας, ἔτσι ὥστε ν' ἀφυπνισθοῦν οἱ πιστοί καί νά προκληθῇ Πανορθόδοξος Σύνοδος. Δέν εἶναι στήν δικαιοδοσίαν μας ν' ἀποφασίζουμε πότε καί ἀπό ποιόν «ἔφυγεν ἡ Χάρις».

O Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Ι. Κορναράκης γράφει:

Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων.

Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.

Τοῦ Νεκταρίου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ἱστορίας

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ

ΜΙΑΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

Ἡ πατρίδα μας διέρχεται σήμερα μια τρομακτική πολιτική, οἰκονομική καί κοινωνική κρίση, πού στήν πραγματικότητα βέβαια δέν εἶναι παρά ἁπλῶς ἡ πιό ὁρατή πλευρά μιᾶς βαθύτατης πνευματικῆς παρακμῆς, ἡ ὁποία ἔρχεται νά σφραγίσει μία μακρά περίοδο εὐτέλειας, ἱστορικῆς ἀμνησίας, πολιτισμικῆς διάβρωσης καί ἠθικῆς καταρράκωσης. Μιά περίοδο σταδιακῆς ἀποσάθρωσης τῆς ἴδιας μας τῆς συλλογικῆς ἰδιοπροσωπείας και αὐτοσυνειδησίας, κατά τήν ὁποία, ἑκούσια ὑποταγμένοι στά σκύβαλα τοῦ ἀτερμάτιστου εὐδαιμονισμοῦ καί τῆς δυτικότροπης «ἐκσυγχρονιστικῆς» ὑστερίας, πετάξαμε στή χωματερή βιώματα, ἀξίες, παραδόσεις, ἰδανικά καί ὅλα ἀκόμη ὅσα μᾶς διαμόρφωσαν ὡς λαό καί μᾶς κράτησαν ζωντανούς σέ καιρούς χαλεπούς καί δύσβατους, σέ καιρούς ἀνέχειας, ξένης κατοχῆς, διωγμῶν καί δοκιμασίας. Ἡ σταδιακή ἀπονέκρωση τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης καί κυρίως ἡ ἀπώλεια τῆς ζωντανῆς καί βιωματικῆς μας σχέσης μέ τήν Ὀρθοδοξία (πού δέν ἦταν ἁπλῶς μία «θρησκεία», ἀλλά τό ἴδιο το ἐσώτατο ὀξυγόνο τῆς ταυτότητάς μας, ἕνας συνολικός τρόπος ζωῆς, συμπεριφορᾶς καί συναντίληψης τῶν πάντων), γέννησαν ἤδη ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες τά σπέρματα τῆς σύγχρονης ἐθνικῆς μας ψυχασθένειας καί τῆς συλλογικῆς ὑπαρξιακῆς μας σύγχυσης.