Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:

Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...            Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Το χαροποιόν πένθος εις την Ορθόδοξον ασκητικοησυχαστικήν Παράδοσιν της Εκκλησίας

Τοῦ κ. Παναγιώτου Σωτ. Γκιουλὲ

«Οὐκ ἐγκληθησόμεθα, ὦ οὗτοι, οὐκ ἐγκληθησόμεθα ἐν ἐξόδω ψυχῆς, διότι οὐ τεθαυματουργήκαμεν, οὐδ᾽ ὅτι οὐ τεθεολογήκαμεν, οὐδ᾽ ὅτι θεωρητικοὶ οὐ γεγόναμεν· ἀλλὰ λόγον πάντως δώσομεν τῷ Θεῷ, διότι ἀδιαλείπτως οὐ πεπενθήκαμεν» (Κλῖμαξ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, λόγος 7ος, στίχος 73ος).

Ὡς εὔηχον σάλπισμα, ἀδιαλείπτου ἡσυχαστικοῦ πένθους, ἀντηχοῦν στὶς ἀκοὲς τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν, οἱ ἀσκητικοησυχαστικοὶ αὐτοὶ λόγοι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, ποὺ διασαλπίζουν διαχρονικὰ σ᾽ ὁλόκληρο τὸ πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅτι κατὰ τὴν ἔξοδο τῆς ψυχῆς μας τὴν ὥρα τοῦ θανάτου, δὲν θὰ κατηγορηθοῦμε ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ, γιατὶ δὲν θαυματουργήσαμε ἢ γιατὶ δὲν γίναμε θεωρητικοί, οὔτε γιατὶ δὲν θεολογήσαμε· ἀλλ᾽ ὁπωσδήποτε ὅμως θὰ δώσουμε λόγο στὸν Θεό, γιατὶ ἀδιαλείπτως δὲν ἐπενθήσαμε σ᾽ ὁλόκληρη τὴν ζωὴ μας γιὰ τὸ ἀπύθμενο βάθος τῆς ἁμαρτωλότητὸς μας!…

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Mητροπολίτης Φιλάρετος της Εκκλησίας των Ρώσων της Διασποράς:

Αὐτὸ τὸ ὁποῖο προηγουμένως ἦταν ἰδίωμα τῶν ξεπεσμένων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες, στὴν ἐνάσκησι τοῦ ἐπαισχύντου ἐπαγγέλματός τους ἐνεδύοντο προκλητικὰ γιὰ νὰ προκαλέσουν αἰσθησιακὰ τοὺς ἄνδρες, ἔχει πλέον γίνει ἡ μόδα καὶ κανόνας ἀκόμη καὶ γιὰ σεμνές γυναίκες, οἱ ὁποῖες σὲ πολλὲς περιπτώσεις δὲν λαμβάνουν κἄν ὑπ᾿ ὄψιν τους τὸ νόημα καὶ τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς μόδας ποὺ τὶς ἐσκλάβωσε.῎Αν ἡ ἐλαχιστοποίησις τοῦ μάκρους τοῦ φορέματος ἤ ὁ ἰδιαίτερος τονισμὸς τῶν «γραμμῶν» τοῦ σώματος ἀντιτίθενται πρὸς τὴν σεμνότητα, ἡ ὁποία θὰ πρέπει γενικὰ νὰ στολίζη τὶς Χριστιανὲς γυναῖκες, τότε ἀκόμη πιὸ ἀκατάλληλη εἶναι ἡ ἐμφάνισίς τους μὲ τέτοιου εἴδους ἐνδυμασία στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός

Είναι τραγικό! Δεν επιχαίρω, ούτε θριαμβολογώ. Η επιθυμία όλων μας πρέπει να είναι να συναντηθούμε στην ενότητα των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων όλων των αιώνων. Διαφορετικά κάθε ένωση θα είναι ψευδένωσις και όχι μόνον αυτό, αλλά θα καταστρέφει και θα διαστρέφει κάθε προσπάθεια, ειλικρινή προσπάθεια, που θέλει να οδηγηθεί στο θέμα της σωτηρίας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ελέγχει την σημερινή κατάσταση της Ορθοδοξίας. Υπάρχει σύγχυση. Σχετικοποίηση της πίστεως, πολιτικοί συμβιβασμοί. Οι διάλογοι οι εκκλησιαστικοί είναι απομίμηση των πολιτικών συζητήσεων. Έτσι, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς -γι’ αυτό δεν γίνεται ευχάριστα δεκτός- εμπνέει διάθεση ομολογίας και μαρτυρίου ακόμη, αν ο Θεός το επιτρέψει, στην εποχή μας. Βοηθεί, επίσης, στη συνέχεια της Ορθοδοξίας, της Ορθοδόξου Παραδόσεως. Η επανέκφραση της Πίστεως με τα μέσα κάθε εποχής δεν έχει τίποτε το κοινό με την αναζητούμενη από δικούς μας θεολόγους Οικουμενιστές «επανερμηνεία» της πίστεως. Δεν είναι θέμα επανερμηνείας, πώς θα κατανοήσουμε λ.χ. το παπικό πρωτείο. Συγγνώμη για την φράση, και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα αφάγωτη! Μα είναι αυτά σοβαρά πράγματα, όταν παίζουμε «εν ου παικτοίς»; Όταν παίζουμε με τη σωτηρία; Όταν παίζουμε με την αιωνιότητα; Διαγράφουμε όλους τους Αγίους εν ονόματι των Αγίων. Διότι το πνεύμα, το οποίον κυριαρχεί, είναι να εκθειάζουμε τους Αγίους. Κι όπως, μακαρίτης τώρα, Αρχιεπίσκοπος έλεγε: Δεχόμεθα τον Μάρκο τον Ευγενικό και τον τιμάμε. Εκείνος έτσι έπρεπε να μιλήσει στην εποχή του, εμείς μιλούμε με τον δικό μας τρόπο στην δική μας εποχή. Κάτι παρόμοιο ελέχθη. Ο Χριστός όμως είναι πάντα ο αυτός «παρατεινόμενος εις τους αιώνες». Και η πίστη που σώζει είναι μία συνταγή, ένα φάρμακο που δεν αλλοιώνεται, δεν δέχεται αλλαγές. Είναι μία και ενιαία η πίστις. Η αποδοχή του Λόγου του Θεού από την εμπειρία των Αγίων, για να γίνει και δική μας εμπειρία.

Οσία Ξένη

Τον καιρόν εκείνον εκοιμήθη ο Επίσκοπος εκείνης της πόλεως Κύριλλος και εψήφισαν τον Παύλον, όστις συνεβούλευσε την Ξένην να γίνη Ιεροδιάκονος, καθώς είχον τότε συνήθειαν. Αλλ’ αυτή ως ταπεινόφρων δεν ήθελε να δεχθή ιερωσύνης φορτίον επάνω της. Όμως και παρά την θέλησίν της την εχειροτόνησε. Πόσους δε πόνους και κόπους υπέμεινεν αφού έλαβε την αξίαν, δεν μας φθάνει η ώρα να διηγούμεθα. (Οσία Ξένη, Συν. Α σελίς 617 ).

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Είναι η Ελλάδα εις θέσιν να μετανοήσει;"

Γράφει ἡ ἀνάρτησις: «Σαν τα Σόδομα γίνεται εκείνη η τοπική κοινωνία στην οποία εστιάζεται η βδελυγμία των αιρετικών δογμάτων του Οικουμενισμού, και ο ανήθικος τρόπος ζωής.»

Σχόλιον: Ὄχι «σάν τά Σόδομα», ἀλλά Σόδομα! Καί δέν εἶναι ἁπλῶς ἀνήθικος ὁ τρόπος ζωῆς μας, ἀλλά καί ΕΝΟΜΟΘΕΤΗΘΗΣΑΝ ἡ ἀνηθικότης (πρβλ. τόν νόμον τοῦ 2024 γιά τόν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων καί τήν ἐκ μέρους των «υἱοθεσίαν» παιδιῶν), ἡ δολοφονία τῶν ἐμβρύων κ.λπ. ὡς φυσιολογικές καί ἀποδεκτές ἐπιλογές! Ἀλλ' ἡ νομιμοποίησις μιᾶς ἁμαρτίας, καί μάλιστα τόσον βδελυρᾶς καί ἀπανθρώπου, εἶναι αἵρεσις, ἤτοι ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ! Μόνον ὁ Διάβολος καί οἱ ἀπολύτως ἀφωσιωμένοι εἰς αὐτόν ΣΑΤΑΝΙΣΤΑΙ θά τολμοῦσαν νά ψηφίσουν τέτοια τερατουργήματα! Αὐτοί πού τά ἐτόλμησαν εἰς τόν ταλαίπωρον αὐτόν τόπον πού λέγεται ἀκόμη «Ἑλλάς» ἀνταμοίφθηκαν ἀπό τόν Διεθνῆ Σατανισμόν μέ ὑψηλά ἀξιώματα, ὅπως «ΠτΔ», «Πρωθυπουργός» κ.λπ. Διό καί ἐργάζονται μέ περισσόν ζῆλον, ἐν ἀγαστῇ συνεργασία καί ἀλληλο-αποδοχῇ μέ τούς ψευδεπισκόπους τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διά τήν πλήρη καταστροφήν τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς Ἑλλάδος καί παντός ἄλλου ἰδανικοῦ.

Ο νοών νοείτω…

Μη φέρετε εδώ εις το Κοινόβιον αγένεια πρόσωπα, διότι είδετε τι έκαμεν ο Μέγας Ευθύμιος εις τον Άγιον Σάββαν, τον οποίον μ’ όλον ότι εγνώριζεν ότι ήτο εκ κοιλίας μητρός ηγιασμένος, δεν τον εκράτησεν εις το Κοινόβιόν του. Γράφεται δε και εις το Γεροντικόν ότι τον παλαιόν καιρόν τέσσαρες Λαύραι ηρημώθησαν εξ αιτίας των αγενείων(=των νέων δηλαδή που δεν έχει ακόμη φυτρώσει το γένειον εις το πρόσωπον). Ο νοών νοείτω…

Η Ελλάς, κράτος πολυεθνικόν!

Καθ΄ ην στιγμήν η Ελλάς υποχωρεί και ταπεινούται εις κάθε τομέα, εφ΄ όλης της γραμμής των εθνικών θεμάτων, και ενώ εκδηλούται γενική διάλυσις και παρακμή της Χώρας, έχομεν τώρα το συμπλήρωμα: Δια νομοσχεδίου νομιμοποιούνται οι μετανάστες εις την Χώραν μας! Συνεπώς ανατρέπεται η δημογραφική τάξις και νοθεύεται η πληθυσμιακή αναλογία εις την χώραν μας. Η Ελλάς αποδεχομένη την τοιαύτην εξέλιξιν και νομιμοποιούσα  την πανσπερμίαν των ξένων, μετατρέπεται εις χώραν μεταναστών,  λαθρομεταναστών και γενικώς αλλοδαπών! Δεν είχομεν αμφιβολίαν δια την πορείαν αυτήν του ολέθρου. Από 34 ετών επετράπη εις τους Αλβανούς να κατακλύσουν ανεξελέγκτως την Χώραν. Άκρα αβρότης επεδεικνύετο προς αυτούς, και όταν ακόμη επεδίδοντο εις πρωτοφανείς κακουργίας κατά των Ελλήνων. Εις την απορίαν, διατί ενεργούν κατ΄ αυτόν τον τρόπον αι αρχαί, εδόθη κατά τα τελευταία έτη απάντησις, όταν απεκαλύφθη ότι αι Ελληνικαί Κυβερνήσεις εχρηματοδοτούντο αφειδώς από την Αμερικήν και την Ευρώπην δια την υποδοχήν και εγκατάστασιν των λαθρομεταναστών, όπερ εκρατήθη μυστικόν. Ήδη το έγκλημα συμπληρούται δια του νέου νομοσχεδίου. Η Πατρίς μας μετατρέπεται εις πολυεθνικόν Κράτος, με όλας τας εντεύθεν τραγικάς συνεπείας. Όταν θα κληθώμεν να αντιμετωπίσωμεν τας συνεπείας αυτάς, μάλλον θα είναι αργά. Ίσως θα είναι αργά και όταν οι μειοψηφούντες Έλληνες θα ζητήσουν από τους συνεργούς να δώσουν λόγον των πράξεών των…

Είναι η Ελλάδα εις θέσιν να μετανοήσει;

Ο μακρόθυμος Θεός μας, περιμένει την μετατροπή, την αλλαγή της καρδιάς μας, την μετάνοιά μας. Σαν τα Σόδομα γίνεται εκείνη η τοπική κοινωνία στην οποία εστιάζεται η βδελυγμία των αιρετικών δογμάτων του Οικουμενισμού, και ο ανήθικος τρόπος ζωής. Ο Λωτ προειδοποίησε τους γαμπρούς του δια την επερχόμενη Κρίση αλλά εχλευάσθη από αυτούς. Και οι γαμπροί του εκάησαν μαζί με όλους τους Σοδομίτες. Επίσης έχουμε το παράδειγμα της Νινευή. Οι Νινευίτες μετενόησαν και η κρίσις του Κυρίου ανεβλήθη. Αλλά η Ελλάδα;  Είναι η Ελλάδα  εις θέσιν να μετανοήσει; Η Ελλάδα  στην  οποία δεν υπάρχει καν συναίσθηση ανάγκης για μετάνοια;

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Υπό το πρίσμα αυτής της ευαγγελικής και ιεράς ορθοδόξου παραδόσεως είναι αντιευαγγελική και αντίχριστος φρικαλεότης το να φονεύεται ο αμαρτωλός λογω της αμαρτίας. Εν προκειμένω καμμία ιερά εξέτασις δεν δύναται να ανακυρυχθή ως ιερά. Εν τελευταία αναλύσει, όλοι οι ουμανισμοί φονεύουν τον αμαρτωλόν λόγω της αμαρτίας, εξοντώνουν τον άνθρωπον μαζί με την αμαρτίαν. Διότι δεν θέλουν τον Θεάνθρωπον, ο Οποίος είναι η μόνη σωτηρία του ανθρώπου και από την αμαρτίαν, και από τον θάνατον, και από τον διάβολον. Εκείνος που δεν είναι υπέρ του Θεανθρώπου είναι ως εκ τούτου κατά του ανθρώπου, και είναι ως εκ τούτου δολοφόνος του ανθρώπου, και ακόμη είναι ως εκ τούτου και αυτόχειρ. Διότι αφήνει τον άνθρωπον εις την πλήρη εξουσίαν της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου, εκ των οποίων μόνον ο Θεάνθρωπος δύναται να τον σώση και κανείς άλλος υπό τον ουρανόν. Μεταχειριζόμενος κατ΄ αυτόν τον τρόπον τον αμαρτωλόν, ο ουμανιστικός άνθρωπος αναποφεύκτως αυτοκτονεί:  φονεύει την ιδίαν την ψυχήν του, παραδίδει τον εαυτόν του εις την κόλασιν, εις αιωνίαν συναναστροφήν με τον διάβολον, αυτόν τον έκπαλαι «ανθρωποκτόνον» (Ιωάνν. 8, 44).

Στρατηγός Μακρυγιάννης:

Σιχάθηκα    τέτοια ΄λευθερία. Αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτερία οπού θα γευόμαστε, θα περικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση εις τους Τούρκους, άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη. Αυτά λείπουν απ’ όλους εμάς. Ο Θεός ας κάμη το έλεός του να μας γλυτώση από τον μεγάλον γκρεμνόν οπού τρέχομεν να τζακιστούμεν.

Πατρίδα, πατρίδα, ήσουνα άτυχη από ανθρώπους να σε κυβερνήσουν! Μόνος ο Θεός, μόνος ο αληθινός αυτός και δίκαιος κυβερνήτης σε κυβερνεί και σε διατηρεί ακόμα!

Σηκώθηκα και πήγα εις τις εικόνες και κάνω την προσευχή μου και λέγω: Κύριε, βλέπεις σε τι κατάστασιν έφτασα. Ο μόνος σωτήρας είναι η παντοδυναμία σου και η ευσπλαχνία σου σ΄ εμάς όπου κινδυνεύομεν εις την ματοκυλισμένη μας πατρίδα.

"Αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτεριά οπού θα γευόμαστε, θα περικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη. Αυτά λείπουν απ όλους εμάς, στρατιωτικούς και πολιτικούς. Τις πρόσοδες της πατρίδας της κλέβομεν, από υποστατικά δεν της αφήσαμεν τίποτας, σε ῾πηρεσίαν να μπούμεν, ένα βάνομεν εις το ταμείον, δέκα κλέβομεν."(Μακρυγιάννης)

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση

"Παναγιώτατε, οφείλετε την αλήθειαν εις τον λαόν – Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αν. Καθηγητού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων"

Τό κείμενον αὐτό ἐγράφη πρό 28 περίπου ἐτῶν. Τότε ἐγνώριζα ἐλάχιστα διά τήν ἔκτασιν τῆς Προδοσίας, διό καί τό παρόν κείμενον εἶναι γραμμένον μέ τό «ὀρθοδοξοτυπικόν» - «συντηρητικόν» - «χαρτοπολεμικόν» πνεῦμα τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου (+1989): «διαμαρτυρίες ναί, σχίσματα ὄχι»! Μέ τά σημερινά δεδομένα ἡ γραμμή αὐτή εἶναι πεπλανημένη. Ἡ ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ κοινωνία μέ τόν Ἰούδαν Βαρθολομαῖον (τόν ... «Μεγαλομάρτυρα», κατά τόν τότε «Θεσσαλονίκης» Παντελεήμονα) καί τούς ὁμόφρρονάς του ὁδηγεῖ εἰς τήν Κόλασιν! Ἡ μόνη θεολογικῶς ὀρθή στάσις ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἡ ἀποτείχισις.

Παναγιώτατε, οφείλετε την αλήθειαν εις τον λαόν – Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αν. Καθηγητού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Την Κυριακή 22.3.98, στον Ιερόν Ναό του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης (και προφανώς και στους άλλους Ναούς της πόλεως) διαβάστηκε Εγκύκλιος του Μητροπολίτου κ. Παντελεήμονος, η οποία προέτρεπε τους πιστούς να ενισχύουν ηθικά και οικονομικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Στη συνέχεια, βγήκε δίσκος για το σκοπό αυτό. Η Εγκύκλιος τονίζει ότι ο κ. Βαρθολομαίος είναι «ο κατ’ εξοχήν ενδεδειγμένος» Πατριάρχης και μάλιστα ότι ¨τυγχάνει Μεγαλομάρτυς» γιατί αυτός, όπως και οι υπόλοιποι κληρικοί του Φαναρίου «θυσιάζονται καθ’ εκάστην δια το όλον έργον της Ορθοδόξου κατ’ ανατολάς Εκκλησίας του Χριστού». Άραγε ο κ. Παντελεήμων είναι ομόφρων του κ. Βαρθολομαίου, δηλαδή Οικουμενιστής; Αν ναι, τότε ας θρηνήσουμε ένα ακόμη κάστρο της Ορθοδοξίας. Ή μήπως δεν γνωρίζει ότι τις τέσσερις περίπου τελευταίες δεκαετίες το Φανάρι πρωτοστατεί στην προώθηση του θρησκευτικού συγκρητισμού – Οικουμενισμού, το οποίο ασπάσθηκε το 1920; Το ενδεχόμενο, όμως, να μη γνωρίζη φαίνεται απίθανο. Επειδή θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο Παναγιώτατος παραμένει Ορθόδοξος Χριστιανός, το ερώτημα που γεννιέται είναι γιατί άραγε διαστρεβλώνει την αλήθεια και προβάλλει τον κ. Βαρθολομαίο ως μεγαλομάρτυρα. Ως γνωστό, ο Οικουμενισμός βασίζεται στην περίφημη «θεωρία των κλάδων», η οποία προσβάλλει βάναυσα το δόγμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, που ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεώς μας, αφού κηρύττει ότι όλα τα δόγματα και θρησκείες οδηγούν στο Θεό. Έτσι, περιφρονείται ο λόγος του Χριστού, ο Οποίος είπε: «εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή· ουδείς έρχεται προς τον πατέρα ει μη δι’ εμού» (Ιωάν. 14: 6 – 7). Είναι, επίσης, γνωστό ότι ο κ. Βαρθολομαίος εργάζεται με τον ίδιο (αν όχι μεγαλύτερο) ζήλο με τους προκατόχους του για την προώθηση της προδοτικής για την Ορθοδοξία πολιτικής του Οικουμενισμού. Αυτό, φαίνεται από τη συνεχιζόμενη περιφρόνησή του προς τους Ιερούς Κανόνες, τους οποίους προφανώς επιθυμεί να αλλάξη («Το Βήμα» 18.5.97), καθώς και από το γεγονός ότι με τις ευλογίες του υπεγράφη η συμφωνία μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού στο Μπάλαμαντ του Λιβάνου το 1993. Η συμφωνία του Μπάλαμαντ, που ήταν φυσική συνέπεια της άρσεως των αναθεμάτων που έγινε το 1965, φαίνεται ότι αποτελεί και το αποκορύφωμα της μέχρι τώρα προδοσίας. Γιατί παραδέχεται (στις παραγράφους 13 και 14) ότι Ορθοδοξία και Παπισμός είναι «Αδελφές Εκκλησίες» με κοινά μυστήρια και αποστολική διαδοχή και ότι απώτερος στόχος είναι η πλήρης ένωση. Εφ’ όσον η συμφωνία είναι αντίθετη προς το δόγμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, το οποίο είναι παρακαταθήκη του Αγίου Πνεύματος, αφού θεσπίσθηκε από Οικουμενικές Συνόδους, θα πρέπει να θεωρήται ως βλασφημία κατ’ Αυτού. Ευχόμεθα, ωστόσο, το συμπέρασμα αυτό να είναι λανθασμένο, γιατί μιά τέτοια βλασφημία δεν θα συγχωρηθή ποτέ (Μάρκ. 3: 29 – 30). Το περίεργο είναι ότι η προδοτική γραμμή που ακολουθεί το Φανάρι, και ιδιαίτερα η συμφωνία του Μπάλαμαντ, παραμένει άγνωστη στους περισσότερους πιστούς. Η πικρή αυτή αλήθεια αποκρύπτεται συστηματικά. Έτσι, οι οικουμενιστές τιμώνται αντί να αποβάλλωνται από το Σώμα του Χριστού. Αλλά, «ο την αλήθειαν σιγών κρύπτει Χριστόν εν τάφω». Όσοι πάλι την γνωρίζουν, συνήθως κάνουν υπομονή «άχρι καιρού». Η υπομονή, όμως, αυτή κατασπαταλάται, όταν από τον Άμβωνα κηρύσσεται ότι ο πρωτεργάτης της προδοσίας της Ορθοδοξίας «τυγχάνει Μεγαλομάρτυς» Αυτής. Ο κ. Παντελεήμων και οι άλλοι επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος οφείλουν να πουν την αλήθεια στο ποίμνιό τους, αν πραγματικά το αγαπούν, γιατί μόνο η αλήθεια, μαζί με την υπεύθυνη διαποίμανση, μπορούν να εγγυηθούν την ενότητα της Εκκλησίας και να αποθαρρύνουν πιθανά σχίσματα. Επίσης, αν αγαπούν τον Πατριάρχη πραγματικά, τότε θα πρέπει να τον ελέγχουν, αντί να τον κολακεύουν, μήπως έτσι τον επαναφέρουν από την πλάνη του τερατώδους Οικουμενισμού στην γλυκιά Ορθοδοξία. Τέλος, ας μη θεωρούν απίθανο το ενδεχόμενο μιά γενική ομολογία της αλήθειας να οδηγήση στην ενότητα της Ορθοδοξίας, που επικρατούσε πριν την εισαγωγή της καινοτομίας του νέου ημερολογίου, που έγινε το 1924 και διαίρεσε τους Ορθοδόξους. Ας μη ξεχνούν ότι η ενότητα της Εκκλησίας, που θα είναι βέβαια βασισμένη στα Ορθόδοξα δόγματα και όχι όπως την εννοούν οι Οικουμενιστές, είναι εντολή του Χριστού (Ιωάν. 17: 21 – 23). Ας ακολουθήσουν το παράδειγμα των συγχρόνων αγωνιστών της Πίστεως, όπως π.χ. του Μητροπολίτου Φλωρίνης κ. Αυγουστίνου Καντιώτη και των αειμνήστων Αρχιμανδριτών Ιουστίνου Πόποβιτς, Φιλοθέου Ζερβάκου και Χαραλάμπους Βασιλοπούλου.

Αλέξ. Παπαδιαμάντης:

Νὰ παύσῃ  ἡ συστηματικὴ περιφρόνησις τῆς θρησκείας ἐκ μέρους πολιτικῶν ἀνδρῶν, ἐπιστημόνων, λογίων, δημοσιογράφων καὶ ἄλλων. ῾Η λεγομένη ἀνωτέρα τάξις νὰ συμμορφωθῇ μὲ τὰ ἔθιμα τῆς χώρας  ἄν θέλῃ νὰ ἐγκληματισθῇ ἐδῶ. Νὰ γίνῃ προστάτις τῶν πατρίων, καὶ ὄχι διώκτρια. Νὰ ἀσπασθῇ καὶ νὰ ἐγκολπωθῇ τὰς ἐθνικὰς παραδόσεις. Νὰ μὴ περιφρονῇ ἀναφανδὸν ὅτι παλαιόν, ὅτι ἐγχώριον, ὅτι ἑλληνικόν. Νὰ καταπολεμηθῇ ὁ ξενισμός ὁ πιθηκισμός ὁ φραγκισμός. Νὰ μὴ νοθεύωνται τὰ θρησκευτικὰ καὶ τὰ οἰκογενειακὰ ἔθιμα. Νὰ καλλιεργηθῇ ἡ σεμνοπρεπὴς βυζαντινὴ παράδοσις εἰς τὴν λατρείαν, εἰς τὴν διακόσμησιν τῶν Ναῶν, τὴν μουσικὴν καὶ τὴν ζωγραφικήν. Νὰ μὴ μιμώμεθα οὔτε τοὺς Παπιστὰς καὶ οὔτε τοὺς Προτεστάντας. Νὰ μὴ χάσκωμεν πρὸς τὰ ξένα. Νὰ στέργωμεν καὶ νὰ τιμῶμεν τὰ πάτρια. Εἶναι τῆς ἐσχάτης ἐθνικῆς ἀφιλοτιμίας νὰ ἔχωμεν κειμήλια καὶ νὰ μὴ φροντίζωμεν νὰ τὰ διατηρήσωμεν. ῎Ας σταθμήσωσι καλῶς τὴν εὐθύνην των, οἱ ἔχοντες τὴν μεγίστην εὐθύνην.

Από τὴν παγκόσμιο συνάντηση «Θρησκειῶν καὶ Πολιτισμῶν» που έγινε στην Κύπρο, μὲ σκοπὸ τὴν Εἰρήνην εἰς τὸν πλανήτη.

O Ἀρχιεπίσκοπος Θυατείρων καὶ Μεγάλης Βρετανίας κ. Γρηγόριος, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ στὴ συνάντηση τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο  Κωνσταντινουπόλεως, στὴ δική του ὁμιλία, ἀφοῦ μετέφερε τὶς εὐχὲς καὶ τοὺς χαιρετισμοὺς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, συνεχάρη τοὺς διοργανωτὲς καὶ τοὺς εὐχήθηκε κάθε ἐπιτυχία. “Ἦταν πράγματι μία ἐπιτυχία”, συμπλήρωσε. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γρηγόριος εἶπε ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἀμέσως μετὰ τὸ Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο συνέχισαν νὰ προσπαθοῦν γιὰ νὰ βροῦν τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, “γιατί ἡ Ἐκκλησία δυστυχῶς σήμερα εἶναι διαιρεμένη καὶ ἀφοῦ εἶναι διαιρεμένη ἔχουμε οἱ Χριστιανοὶ ὑποχρέωση νὰ τὴν ἑνώσουμε”. Ἀνέφερε, ἐπίσης, ὅτι ὁ διάλογος εἶναι τὸ σπουδαιότερο, τὸ ἱερότατο, τὸ καλύτερο μέσο μὲ τὸ ὁποῖο οἱ Χριστιανοὶ θὰ ἐπανενωθοῦν καὶ θὰ ἀποτελέσουν τὴν μία Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Σημείωσε ὅτι χωρὶς μία νέα Πεντηκοστὴ δὲν θὰ μπορέσει ἡ Ἐκκλησία νὰ ἐπανενώσει τὸν ἑαυτό της.

Ο  Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Από τὴν παγκόσμιο συνάντηση «Θρησκειῶν καὶ Πολιτισμῶν» που έγινε στην Κύπρο, μὲ σκοπὸ τὴν Εἰρήνην εἰς τὸν πλανήτη."

Ψευδεπίσκοπος Γρηγόριος: «οἱ Χριστιανοὶ ἀμέσως μετὰ τὸ Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο συνέχισαν νὰ προσπαθοῦν γιὰ νὰ βροῦν τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, “γιατί ἡ Ἐκκλησία δυστυχῶς σήμερα εἶναι διαιρεμένη καὶ ἀφοῦ εἶναι διαιρεμένη ἔχουμε οἱ Χριστιανοὶ ὑποχρέωση νὰ τὴν ἑνώσουμε”. Ἀνέφερε, ἐπίσης, ὅτι ὁ διάλογος εἶναι τὸ σπουδαιότερο, τὸ ἱερότατο, τὸ καλύτερο μέσο μὲ τὸ ὁποῖο οἱ Χριστιανοὶ θὰ ἐπανενωθοῦν καὶ θὰ ἀποτελέσουν τὴν μία Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Σημείωσε ὅτι χωρὶς μία νέα Πεντηκοστὴ δὲν θὰ μπορέσει ἡ Ἐκκλησία νὰ ἐπανενώσει τὸν ἑαυτό της.»

Τά λόγια αὐτά ἀποτελοῦν φρικτήν ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν, ἕν ΠΕΛΩΡΙΟΝ ΨΕΥΔΟΣ, τό ὁποῖον εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Ὅταν μία αἵρεσις, ὅπως π.χ. ὁ Παπισμός, ἀποκόπτεται συνοδικῶς ἀπό τήν Ἐκκλησίαν, αὐτό ΔΕΝ σημαίνει ὅτι ἡ 'Εκκλησία διῃρέθη! Σημαίνει ἁπλῶς ὅτι οἱ ἀποκοπέντες εἶναι πλέον πνευματικῶς νεκροί! Παράδειγμα: Ὅταν ἀπό ἕνα κοπάδι 100 προβάτων τά 70 πλανηθοῦν, λοξοδρομήσουν καί κατασπαραχθοῦν ἀπό τούς λύκους, αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ἔχουμε πλέον δύο κοπάδια τῶν 30 καί 70 προβάτων, ἀντιστοίχως. Τό κοπάδι ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ΕΝ, τό ὁποῖον ὅμως ἀποτελεῖται πλέον ἀπό 30 μόνον πρόβατα.

Ὁ Σταυρός ἐμποδίζει τόν Διάβολον νά δράσῃ!

Όταν ήρθε η σειρά μου, σταμάτησε και μου είπε: – «Βγάλε τον σταυρό σου» (!)

https://balsamopsyxhs.gr/2026/02/19/%cf%8c%cf%84%ce%b1%ce%bd-%ce%ae%cf%81%ce%b8%ce%b5-%ce%b7-%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%ac-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b5-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%bf%cf%85/

Dimitris Hatzinikolaou, former Associate Professor

University of Ioannina, Dept. of Economics

University Campus, 45110 Ioannina, HELLAS

E-mail: dhatzini@uoi.gr

Τά στολίδια τῶν γυναικῶν -- Από τόν βίο τοῦ Ὁσίου Πέτρου:

Κάποτε ὁ Ὅσιος μέ θαῦμα γιάτρεψε τήν ἄρρωστη μητέρα τοῦ Θεοδωρήτου Ἐπισκόπου Κύρου. Ὁ Ἅγιος Θεοδώρητος ἔγραψε καί τόν βίο τοῦ Ὁσίου Πέτρου καί μάλιστα προσθέτει τό ἑξῆς περιστατικό. Ὁ Ὅσιος, λέγει, δέν γιάτρεψε μόνο τό σῶμα τῆς μητέρας του, ἀλλά καί τήν ψυχή. Διότι ἡ μητέρα του στολιζόταν μέ διάφορα χρυσά καί μεταξωτά, περιδέραια κ.λπ. Ὁ Ὅσιος μέ ἕνα πολύ σοφό παράδειγμα, τήν ἔπεισε νά τά ἀπορρίψη ὅλα αὐτά λέγοντας τά ἑξῆς. Ὅπως κάποιος ἄριστος ζωγράφος, ὅταν κατασκευάση μέ μεγάλη τέχνη κάποια εἰκόνα, καί δῆ κάποιον ἄλλον ἄτεχνο ζωγράφο νά βάλη ἄλλα χρώματα σέ αὐτήν ὀργίζεται, ἔτσι καί ὁ Πλάστης καί ζωγράφος Θεός ὀργίζεται, ὅταν οἱ γυναῖκες (τώρα τελευταῖα καί οἱ ἄνδρες) βάζουν φτιασίδια καί στολίζουν τό σῶμα τους μέ τά μάταια καί σιχαμερά στολίδια. Διότι κατά αὐτόν τόν τρόπο κατηγοροῦν τόν Θεό ὅτι εἶναι ἀμαθής καί ἄτεχνος καί δέν γνώριζε νά τίς δημιουργήση ὄμορφες καί ὡραῖες. Καί δέν σκέπτονται ὅτι ὁ Θεός κάνει ὅλα ὅσα θέλει, γνωρίζοντας ὅμως τό συμφέρον, δέν δίνει σέ ὅλους καί σέ ὅλες αὐτό πού θά ἀποβῆ βλαβερό στίς ψυχές τους, καθώς τέτοιο εἶναι καί τό σωματικό κάλλος.

Ο  Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Τά στολίδια τῶν γυναικῶν -- Από τόν βίο τοῦ Ὁσίου Πέτρου:"

Ὡραιοτάτη καί ψυχωφελεστάτη ἱστορία! Ἐάν μία γυναῖκα θέλῃ νά τραβήξῃ τό ἐνδιαφέρον ἑνός πιστοῦ καί σεμνοῦ ἀνδρός γιά νά κάμῃ οἰκογένειαν μαζί του, τότε δέν πρέπει νά φοράῃ στολίδια, φτιασίδια καί ἀρώματα, τά ὁποῖα ἀπωθοῦν τούς πιστούς καί σεμνούς ἄνδρες.

Θα ακούσουμε τους αγίους μας ; Θα μιμηθούμε τους αγίους μας ;

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ και η παύσι κάθε σχέσεως και κοινωνίας με τους αιρετικούς και Λατινόφρονας πατριάρχας, αρχιεπισκόπους και επισκόπους είναι πλέον - εκεί που έφθασαν τα πράγματα - η μόνη ενδεδειγμένη, η μόνη ακίνδυνη και η μόνη αποτελεσματική λύσι. Η Εκκλησία σήμερα στενάζει κυριολεκτικά κάτω από «την μπότα» των Οικουμενιστών και Λατινοφρόνων κληρικών και η προκλητικότητά τους έχει πλέον εξαντλήσει την υπομονή των Ορθοδόξων πιστών.

Ιδού η κανονική λύσι, η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ. Χρειάζεται τόλμη και θάρρος μία τέτοια απόφασι. Αλλά είναι μονόδρομος που μας οδηγεί στον ασφαλή τόπο των Αγίων μας. Λέγει ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: «Ώσπερ τούτων χωρίζομαι, ούτως ενούμαι τη αληθεία και τοις αγίοις πατράσι τοις θεολόγοις της Εκκλησίας. Δει γαρ παντάπασιν εκείνους είναι κεχωρισμένους ημών, μέχρις αν δω ο Θεός την καλήν διόρθωσιν και ειρήνην της Εκκλησίας αυτού». 

Θαύματα των Αγίων μας

 Έλεγαν για τον άγιο Σπυρίδωνα ότι είχε μια θυγατέρα παρθένο, ευλαβή σαν τον πατέρα της, με το όνομα Ειρήνη. Ένας γνωστός αυτής,  της έδωσε ένα πολύτιμο κόσμημα να του το φυλάξει. Κι αυτή για να το ασφαλίσει καλύτερα, έκρυψε το θησαυρό στη γη. Μετά όμως από λίγο καιρό έφυγε από τον κόσμο αυτό η παρθένος.

Πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα και παρουσιάζεται αυτός που είχε δώσε τον θησαυρό. Μη βρίσκοντας την θυγατέρα του, τα έβαλε με τον πατέρα της, τον αββά Σπυρίδωνα, άλλοτε απειλώντας τον και άλλοτε παρακαλώντας τον.
Και επειδή ο Γέροντας θεωρούσε ως συμφορά τη ζημιά που έπαθε αυτός που έδωσε τον θησαυρό, ήρθε στον τάφο της θυγατέρας του και ζητούσε απ΄τον Θεό να του δείξει πρόωρα την ανάσταση που έχει υποσχεθεί. Και να πού δεν διαψεύδεται, γιατί εμφανίζεται αμέσως ζωντανή η παρθένος στον πατέρα της και αφού του έδειξε τον τόπο, όπου βρισκόταν το κόσμημα, έφυγε πίσω πάλι. Έτσι πήρε ο Γέροντας τον θησαυρό και τον έδωσε.

Ο  Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Θαύματα των Αγίων μας"

10 ώρες πριν

Εἶναι πολύ γνωστόν καί πολύ συγκλονιστικόν αὐτό τό θαῦμα ὄχι μόνον ἐπειδή πρόκειται δι΄ ἀνάστασιν νεκροῦ, ἀλλά καί διότι δείχνει ἐναργῶς (1) τήν Δικαιοσύνην τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος ν' ἀποδώσῃ τόν θησαυρόν εἰς τόν δικαιοῦχον, καί (2) τήν μεγάλην πίστιν του εἰς τήν Παντοδυναμίαν τοῦ Θεοῦ, κατά τό: «ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κὸκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτω μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν» (Ματ. 17:20).

Η ΥΨΗΛΟΤΕΡΗ ΑΡΕΤΗ.

Στον ΝΕ´ Λόγον του ο

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει:

« Η μετάνοια είναι η υψηλότερη από όλες τις αρετές και το έργον της δεν μπορεί να τελειώση, παρά μόνον την ώρα του θανάτου. Γι᾽ αυτό η μετάνοια είναι απαραίτητη σε όλους πάντοτε και κανένα όριον τελειώσεως της μετανοίας δεν υπάρχει…».

Βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων

Θεολογία είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας περί της υγείας της πνευματικής, αλλά και περί του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε οι ασθενείς για να θεραπευθούμε. Γι΄ αυτό εμείς οι Ορθόδοξοι δίνουμε μεγάλη βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων, όχι μόνον γιατί φοβούμεθα τον κλονισμό μιας διδασκαλίας, αλλά γιατί χάνουμε την δυνατότητα της θεραπείας και επομένως της σωτηρίας.