Ε’ ΛΟΥΚΑ (ΦΤΩΧΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ) ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

 «...μεταξύ ἡμῶν καί ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται,...» 

Μεγάλο βάραθρο ἔχει πλέον στηριχθῆ μεταξύ μας· ἐάν ἤθελες ἐσύ μποροῦσες νά τό γεφυρώσεις ἐν ὅσῳ ζοῦσες στή γῆ, μιμούμενος τόν Πατριάρχη Ἀβραάμπούκαίαὐτός ἦτανπλούσιος. ὉΛάζαροςἦτανμέν γεμάτος πληγές, ἀλλά αὐτό προεῖχε, τό ὅτι εἶχε μέσα του ψυχή πολυτιμότερη ἀπό κάθε χρυσάφι ἤ καλύτερα ὄχι μόνο τήν ψυχή, ἀλλά καί τό σῶμα του· διότι ἀρετή τοῦ σώματος δέν εἶναι ἡ πολυσαρκία, ἡ εὐρωστία καί τά πολυτελῆ ἐνδύματα, ἀλλά τό νά ἀντέχει τόσα πολλά καί τέτοιου εἴδους βάσανα.

Αναγκαία η επαγρύπνησις των Ορθοδόξων Χριστιανών -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αν. Καθηγητού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Στο φύλλο της 5/1/97 η «Καθημερινή» δημοσιεύει άρθρον του Μητροπολίτη Ελβετίας κ. Δαμασκηνού με τίτλο «Αναγκαίος ο διαθρησκευτικός διάλογος». Το ερώτημα που γεννιέται αμέσως στον ορθόδοξο αναγνώστη είναι: Ποιο θα μπορούσε να είναι το περιεχόμενο ενός τέτοιου διαλόγου; Αν και το άρθρο εξηγή καθαρά το σκοπό του προτεινόμενου διαλόγου, εν τούτοις δεν απαντά σ’ αυτό το ερώτημα. Ο συγγραφέας ξεκινάει με την προτροπή του Χριστού προς τους μαθητές Του να κηρύξουν το Ευαγγέλιο σ’ όλα τα έθνη, αλλά το θέμα του δεν είναι η ιεραποστολή, που είναι ένα θεάρεστο έργο. Το θέμα του Σεβασμιωτάτου είναι η «προώθηση πνεύματος αμοιβαίας κατανοήσεως και ειλικρινούς συνεργασίας» μεταξύ Ορθοδοξίας και Ισλάμ. Ο συγγραφέας τονίζει ότι οι δύο θρησκείες «μπορούν να οφείλουν να αναδείξουν τον άνθρωπο της ειρήνης όχι μόνο με την ανακάθαρση της διδασκαλίας τους από τις μισαλλόδοξες προλήψεις του ιστορικού παρελθόντος, αλλά και με την προσαρμογή της αποστολής τους στις απαιτήσεις των καιρών» (δική μου η έμφαση).

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ 20οῦ ΑΙΩΝΑ - Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Ὁμότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ.

1. Ἐξαπλώνεται ἀνεμπόδιστα ὁ Οἰκουμενισμός

Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ χειρότερη αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, προελαύνει ἀκάθεκτη· διαβρώνει συνειδήσεις κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, χωρὶς ἀποτελεσματικὴ ἀντίσταση. Ἐμφανίζεται μὲ ἔνδυμα προβά­του, ὡς δῆθεν ἀγάπη, εἰρήνη, καὶ ἑνότητα πρὸς τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ αἱρετικούς, ἐνῶ πρόκειται γιὰ βαρὺ καὶ ἄγριο λύκο ποὺ κατασπαράσσει τὸ ποίμνιο. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους· οἱ περισσότεροι εἶναι μισθωτοὶ καὶ δὲν θέλουν νὰ διώξουν τοὺς λύκους γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὴν καλοπέραση, τὶς τιμὲς καὶ τὶς δόξες, ἄλλοι εἶναι δειλοὶ καὶ φοβοῦνται τοὺς λύκους, καὶ μόνον ὀλίγοι ἀγωνίζονται νὰ τοὺς διώξουν.

Εκκλησία και κόσμος -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η αγάπη του Θεού αγιάζει τον κόσμον

Είναι κάποιες αλήθειες παλιές, αλλά όχι ξεπερασμένες. Άφθορες από το πέρασμα του χρόνου, αδιάσειστες από τους σεισμούς και αδιάφθορες από τους συρμούς των καιρών μένουν φωτεινά μετέωρα. Φέγγουν στα σκοτάδια αυτού του κόσμου και κοντρολάρουν την πορεία μας μέσα σ΄ αυτόν. Διευκρινίζω ότι χρησιμοποιώ τη λέξη «κόσμος» με την ειδική έννοια, που της δίνει ο λόγος του Θεού· «ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται» (Α΄ Ιω. 5: 19). Ο κόσμος παραδομένος στον πονηρό, που τον ανακηρύσσει άρχοντα και κοσμοκράτορα του αιώνος τούτου, αντιτίθεται συνειδητά στο θέλημα του Θεού. Είναι εντούτοις, θαυμαστό ότι αυτός ο πονηρός κόσμος συνιστά το άμεσο αντικείμενο της αγάπης του Θεού. Αφοπλιστικός ο λόγος της αγίας Γραφής αποκαλύπτει ότι «ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν» (Ιω. 3: 16). Συγκλονιστικός ο μετασχηματισμός του θείου λόγου σε πράξη· επάνω από το σταυρό ο Κύριος Ιησούς Χριστός εμπιστεύεται το κλειδί του Παραδείσου του στον χειρότερο εκπρόσωπο του διεφθαρμένου κόσμου, σ΄ έναν κακούργο ληστή. Είναι η εγγύηση ότι τα ματωμένα χέρια του έχουν την πρόθεση και τη δύναμη ν΄ αγκαλιάσουν τον βρόμικο κόσμο, να τον καθαρίσουν με το αίμά τους, να τον επαναφέρουν στο αρχέγονο κάλλος και να τον ανεβάσουν στην ουράνια δόξα. Με την απαραίτητη, όμως, προϋπόθεση ότι ο κόσμος θ΄ αναγνωρίσει την πλάνη, την αμαρτία του, θα εξομολογηθεί με συντριβή και μετάνοια και θα ομολογήσει πίστη στον μόνο Λυτρωτή Ιησού Χριστό.

ΜΑΡΚΟΣ ΕΦΕΣΟΥ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΑΚΕΝΩΤΟΝ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 Του αειμνήστου Καθηγητού  Ανδρέου Θεοδώρου

Το σύμβολο στην αρχαία εκκλησιαστική γραμματεία σήμαινε δύο τινά· ή το εξωτερικό σημείο στο οποίον αισθητοποιείται σε σχέση αναλογική μία αλήθεια ή κάποιο άλλο γεγονός, γενικά μία εικονική παράσταση αναλογική – όπως ο σταυρός, η ναύς, η άμπελος, ο ιχθύς – ή, πάλιν, το σημείο εκείνο το οποίον εκφράζει την ταυτότητα ενός προσώπου και ιδιαίτερα τη θρησκευτική του ιδιότητα, την πίστη και το ιδεολογικό περιεχόμενο της συνειδήσεώς του. Με τη δεύτερη αυτή έννοια σύμβολα ήσαν οι πάσης φύσεως αρχαιοχριστιανικές ομολογίες πίστεως και τα εκκλησιαστικά σύμβολα – όπως το της Νικαίας Κων/πόλεως – η ομολογία των οποίων διέστελλεν αυτόματα τους πιστούς από τους μη πιστεύοντες ειδωλολάτρες. Στη νεώτερη θεολογική γλώσσα τα φερόμενα ως συμβολικά βιβλία ή μνημεία είναι τα ιδιαίτερα εκείνα κείμενα, στα οποία εκτίθεται συνοπτικά και σε σχέση συγκριτική ομολογιακή η πίστη της Καθολικής Εκκλησίας, καθώς και των άλλων χριστιανικών Ομολογιών, η παραδοχή της οποίας πιστοποιεί την εκκλησιαστική ταυτότητα του ομολογούντος, αν είναι δηλαδή Ορθόδοξος, Παπικός ή Προτεστάντης.

Ὅμως ὁ ἀγὼν δὲν εἶναι πλέον στὰ λόγια, ἀλλὰ στὰ ἔργα.

 

Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς ἔγραφε στὸν ἱερομόναχο Θεοφάνη μετὰ τὴν ψευδένωση στὴ Φερράρα: «Ὅμως ὁ ἀγὼν δὲν εἶναι πλέον στὰ λόγια, ἀλλὰ στὰ ἔργα. Οὔτε εἶναι καιρὸς γιὰ ρητὰ καὶ ἔγγραφες ἀποδείξεις (τί θὰ ὠφελοῦσαν ἄλλωστε σὲ τέτοιους διεφθαρμένους κριτές;) Ἀντιθέτως ὅσοι ἀγαποῦν τὸ Θεό, πρέπει νὰ ἔχουν ἑτοιμασθῆ νὰ πολεμήσουν μαζί τους στὰ ἔργα. Ἐπίσης, νὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ὑποφέρουν κάθε κίνδυνο γιὰ τὴν εὐσέβεια καὶ γιὰ τὸν ἀγῶνα νὰ μὴ μολυνθοῦν ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς ἀσεβεῖς». (Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν…, ὅπ. παρ., σελ. 297).

ΥΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΤΑΞΕΩΣ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αναπληρωτού Καθηγητού του Παν/μίου Ιωαννίνων

Πληροφορούμεθα ότι υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια να επιβληθή Ευρωπαϊκόν Σύνταγμα εις τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) χωρίς να διεξαχθούν δημοψηφίσματα εις τα επί μέρους κράτη – μέλη της ΕΕ, αλλά με μόνην την κύρωσιν εκ μέρους των κυβερνήσεων των κρατών – μελών. Προφανώς, επειδή μερικοί λαοί έχουν ήδη απορρίψει δια δημοψηφισμάτων την σχεδιαζομένην Νέαν Παγκόσμιον Τάξιν (New World Order), κύριον χαρακτηριστικόν της οποίας θα είναι η εις ευθετώτερον χρόνον επιβολή μίας παγκοσμίου κυβερνήσεως, επιχειρείται τώρα η ύπουλος επιβολή της ερήμην των λαών. Ώστε, λοιπόν, παραγκωνίζονται οι λαοί, προκειμένου να επιβληθή εις αυτούς η χειροτέρα δικτατορία όλων των εποχών! Αι δυνάμεις, που προωθούν την παγκόσμιον δικτατορίαν γνωρίζουν ότι, κατά κανόνα, αι εθνικαί κυβερνήσεις λαμβάνουν εντολάς από τον διεθνή Σιωνισμόν και τας εφαρμόζουν εις τας χώρας των, επιστρατεύουσαι διάφορα γελοία επιχειρήματα. Εις την χώραν μας το κακόν αυτό έχει φθάσει εις το απροχώρητον. Επί πολλάς δεκαετίας, επιχειρείται ο εξιουδαϊσμός της κοινωνίας με τα ακόλουθα μέτρα:

Ο Αββάς Νικόλαος

…Συ δε, ω ακροατά, στοχάσου, παρακαλώ, άλλον μαθητήν του Αγίου Γρηγορίου του Σιναΐτου, τον θαυμάσιον Αββάν Νικόλαον, όστις κατήγετο από τας Αθήνας, γέρων πολύ, έως ογδοήκοντα χρόνων, άξιος ευλαβείας δια το αιδέσιμον γήρας του, την φρόνησίν του και την σεμνότητα του ήθους του. Ούτος και δια την Ορθοδοξίαν πολλά μεγαλοψύχως υπέφερεν από τον Βασιλέα Μιχαήλ Η΄ τον Παλαιολόγον, τον Λατινόφρονα, πολλάς εξορίας και αρπαγάς των υπαρχόντων του και πολλάς σκοτεινάς φυλακάς. Διότι εις καιρόν ότε ο θείος Νικόλαος εκήρυττεν εις την πατρίδα του τον λόγον του Θεού και εδίδασκε τον λαόν να φυλάττουν την Ορθοδοξίαν και να μη δέχονται τα σαθρά δόγματα των Λατίνων απέστειλεν ο Βασιλεύς υπηρέτας ιδικούς του λατινόφρονας πολύ σκληρούς και απανθρώπους δια να τον τιμωρήσουν. Κατά την προσταγήν του Βασιλέως τον έδεσαν σφιγκτά με σχοινία και με αλύσους εις τον λαιμόν και εις τας χείρας και του εξύρισαν την τιμίαν γενειάδα του, δια καταισχύνην. Ραβδίζοντες δε τούτον απανθρώπως και κτυπώντες τον με τους πόδας των, τον έσυραν αλύπητα εις τας δημοσίας οδούς και τον περιέφερον εις όλα τα σημεία δια να τον θεατρίσουν, μη γνωρίζοντες οι ματαιόφρονες, ότι εθεάτριζον περισσότερον εαυτούς, δια της κακίας την οποίαν εδείκνυον, εις εκείνον δε προσέφερον μεγίστην δόξαν. (Συναξ.  Δ:150)

Εξίσωση Εκκλησίας και αιρέσεων

Ο Παπισμός διεκδικώντας για τον εαυτό του μέχρι και σήμερα την εκκλησιολογική αποκλειστικότητα, υπεύθυνος και πρωτουργός της διαιρέσεως, δεν διέπραξε το σφάλμα να μετάσχει ως μέλος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και να μεταλλαγεί σε μία από τις πολλές «εκκλησίες». Φραστικά πάντως και υποκριτικά επαινεί την Οικουμενική Κίνηση, την οποία επευλογεί ως προεργασία για την μετά της Ρώμης του Πέτρου και του πάπα ενότητα. Ιδιαίτερα επιχαίρει και συγχαίρει για την συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αυτοκαταργήθηκε στην πράξη ως η μοναδική ενσάρκωση και συνέχεια της Una Sancta (= Της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής), εκχωρήσασα το ιδικό της πεδίο, την ιδική της ταυτότητα, στην σχισματική και αιρετική Ρώμη, στη Ρώμη του filioque, του πρωτείου εξουσίας του πάπα, των αζύμων, του καθαρτηρίου πυρός, της κτιστής χάριτος και όλων των άλλων καινοτομιών και παρεκκλίσεων.

Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού «Εις την Θεοτόκον Μαρίαν»

«Ει γαρ Θεοτόκος η γεννήσασα, πάντως Θεός ο εξ αυτής γεννηθείς, πάντως δε και άνθρωπος …Ει τις ου Θεοτόκον ομολογεί την Αγίαν Παρθένον, χωρίς έστι της Θεότητος …Θεός έστιν αληθής το λατρευόμενον, την δέ μητέρα Θεού τιμώμεν και σέβομεν... Θεού μητέρα την Παρθένον ταύτην γινώσκοντες, ου θεάν ταύτην φημίζομεν, άπαγε• της ελληνικής τερθρείας τα τοιαύτα μυθεύματα• επεί και θάνατον αυτής καταγγέλομεν• αλλά Θεού σαρκωθέντος Θεού μητέρα γινώσκομεν …Έζης γαρ ου σεαυτή• ου γαρ σεαυτής ένεκα γεγέννησαι• έζης Θεώ, δι΄ον εις τον βίον ελήλυθας• όπως τη παγκοσμίω εξυπηρετήσης σωτηρία, όπως η αρχαία βουλή του Θεού, της του Λόγου σαρκώσεως και της ημών θεώσεως, δια σου πληρωθή. 

Αρχαίαν και αληθινήν του Θεού Βουλήν της του Λόγου σαρκώσεως και της ημών θεώσεως …Εις τα ανεξιχνίαστα πελάγη της φιλανθρωπίας … προς εαυτήν εκκλησιάσασα τω ενιαίω της γνώμης βουλήματι..το άπλετον και αχανές της αυτού αγαθότητος πέλαγος …Αύτη την άφατον της του Θεού προς ανθρώπους αγάπης εδημοσίευσεν άβυσσον .. Ο Θεός Πατήρ ευδοκήσας τελεσθήναι ο προώρισε προ αιώνων μυστήριον σαρκούται, ων ανάρχως ασώματος, δι΄ ημάς και την ημετέραν σωτηρίαν. Σε προγνούς ο των όλων Θεός αξίαν ηγάπησε, και αγαπήσας προώρισε και επ΄ εσχάτων των χρόνων εις το είναι παρήγαγε, και Θεοτόκον Μητέρα και τιθηνόν του οικείου Υιού και Λόγου ανέδειξε. Όντως εύρες χάριν, η αξία της χάριτος». 

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Εξίσωση Εκκλησίας και αιρέσεων"

Τό 2016 στό Κολυμπάρι ὁ Παπισμός ἀνεγνωρίσθη συνοδικῶς μέ τήν ἱστορικήν του ὀνομασίαν, δηλαδή ὡς «Καθολική Ἐκκλησία», πού εἶναι βεβαίως ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία. Κατόπιν τούτου, οἱ Κολυμπαρισταί ψευδεπίσκοποι, ὡς Οὐνῖται ἀπό 7-12-1965, εἶναι μέν συνεπεῖς ὅτι ἀνήκουν εἰς τήν «Καθολικήν Ἐκκλησίαν» ὅπως τήν ἐννοοῦν ὅλοι οἱ αἱρετικοί, δηλαδή εἰς τήν Παπικήν, ἀλλά ψεύδονται ὅταν λέγουν ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξοι, ἐφόσον στό Κολυμπάρι παρεχώρησαν αὐτήν τήν ταυτότητά των στόν Παπισμόν.

Πως να μην τρέμωμεν ημείς οι ανάξιοι;

Διότι εάν εκ των Αγγέλων έπεσάν τινες και έγιναν δαίμονες, εκ των Προφητών ο Σολομών ο σοφώτατος και εκ των Δώδεκα ο Ιούδας καθώς καί τινες μαθηταί του Αποστόλου Παύλου και άλλοι πλείστοι μεταγενέστεροι, πως να μην τρέμωμεν ημείς οι ανάξιοι;

Ορθ. Συν. Τόμος ε: 418

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "ΑΛ. ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ : Διατί έγινε η αλλαγή του εορτολογίου το 1924;"

Ἐξαιρετικόν ἄρθρον -- γιά καλοπροαιρέτους μόνον -- τοῦ ἀειμνήστου ἰατροῦ Ἀλ. Καλομοίρου, τό ὁποῖον ξεκαθαρίζει ἀρκετά κρίσιμα ζητήματα πού τό 99,99% τῶν «ὀρθοδόξων» σήμερα, συμπεριλαμβανομένων καί πολλῶν ἀπό τούς «νεο-αποτειχισμένους», παραθεωροῦν/στρουθοκαμηλίζουν καί μέ ἄπειρον θράσος καί διάθεσιν συκοφαντίας κατηγοροῦν τούς Ὀρθοδόξους τοῦ π.ἑ. τοῦ 1924 καί τοῦ 1935 ὡς «σχισματικούς». (Δέν ἀναφέρομαι εἰς τούς μετέπειτα Π/Ητας, διότι, δυστυχῶς, παρεισέφρησαν καί εἰς αὐτούς διάφορες πλάνες, ὅπως ἡ «αὐτόματος ἀπώλεια χάριτος», ἡ ὑπαγωγή εἰς τόν ν. 4301/2014 κ.ἄ.) Ξεχωρίζω δύο σημεῖα:

1. «Το πρώτον προγεφύρωμα του Οικουμενισμού εις την Ελλάδα υπήρξε η καινοτομία του ημερολογίου. Αυτός ήτο ο λόγος διά τον οποίον οι Παλαιοημερολογίται αντιμετώπισαν εξ αρχής το θέμα ως δογματικόν, ασχέτως εάν δεν εχρησιμοποιείτο τότε ευρύτερα ο όρος "Οικουμενισμός". Η συνείδησις του ορθοδόξου λαού είχε ταυτίσει από της πρώτης στιγμής την εορτολογικήν μεταρρύθμισιν με τον εκφραγκισμόν.»

Ἡμέτερος σχολιασμός: Ὅπως ἔχω γράψει πολλές φορές, ἡ εἰσαγωγή τοῦ νέου Ἑορτολογίου (ν.ἑ.) εἶχεν ὡς στόχον τόν θρησκευτικόν συγκρητισμόν, τόν ὁποῖον καί ἐπέτυχεν! Ὅπως εἶπεν ἕνας γνωστός λόγιος ἱστορικός, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη πρό ἐτῶν, προτιμοῦσε νά πηγαίνῃ στόν παρακείμενον «καθολικόν» ναόν τῶν Ἀθηνῶν γιά «ἐκκλησιασμόν» ἀντί νά διανύῃ κάποιαν ἀπόστασιν γιά νά πάῃ εἰς «ὀρθόδοξον» ναόν. Ὅταν «ἑορτάζωνται» οἱ ἴδιες «ἑορτές» ταυτοχρόνως εἰς ἀμφοτέρους τούς ναούς, ὁ κάθε ἀκατήχητος καί ὁ κάθε «πιστός» μέ ἐλαστικήν συνείδησιν τό ἴδιο θά ἔκανε. Εἰς σχόλιά μου εἰς τό παρόν ἱστολόγιον, ἔχω καταθέσει παρόμοιες προσωπικές ἐμπειρίες ἀπό τήν 15ετῆ διαμονήν μου εἰς ΗΠΑ καί Αὐστραλίαν. Ἐπίσης, γνωρίζω συγκεκριμένες περιπτώσεις μικτῶν γάμων, ὅπου τό ἑτερόδοξον μέλος δέν βαπτίζεται Ὀρθόδοξον, οἱ ὁποῖοι διευκολύνονται/ἐνθαρρύνονται τά μέγιστα ὅταν εἰς τούς ναούς τῶν ἑτεροδόξων «ἑορτάζωνται» οἱ ἴδιες «ἑορτές» μ' ἐκεῖνες τῶν «ὀρθοδόξων». Αὐτός εἶναι ὁ ὁρισμός τοῦ θρησκευτικοῦ Συγκρητισμοῦ.

2. «Όταν η διακοπή του μνημοσύνου δεν σημαίνει διακοπήν κοινωνίας είναι πράξις χωρίς νόημα, είναι μία καθ' αυτό στρουθοκαμηλική ενέργεια αποσκοπούσα εις την καθησύχασιν της ιδίας συνειδήσεως και της συνειδήσεως των οπαδών.»

Ἡμέτερος σχολιασμός: Ἄς λάβουν σοβαρῶς ὑπ' ὄψιν αὐτήν τήν ἐπισήμανσιν τοῦ Ἀλ. Καλομοίρου ὅσοι χρησιμοποιοῦν καταχρηστικῶς τόν ὅρον «ἀποτείχισιν», ὁ ὁποῖος σημαίνει διακοπήν κοινωνίας, ἐνῷ εἰς τήν πραγματικότητα ἔχουν κάνει ἁπλῶς διακοπήν μνημοσύνου τοῦ ἐπιχωρίου «ἐπισκόπου», ἀλλά κοινωνοῦν μέ ἄλλους «ἐπισκόπους» πού κοινωνοῦν μέ τόν ἐν λόγῳ ἐπιχώριον «ἐπίσκοπον» καί βεβαίως μέ τόν «ἀρχιεπίσκοπον» Ἱερώνυμον, τόν «πατριάρχην» Βαρθολομαῖον κ.ἄ. Ἡ στάσις αὐτή εἶναι ἐμπαιγμός Θεοῦ καί ἀνθρώπων!

ΑΛ. ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ : Διατί έγινε η αλλαγή του εορτολογίου το 1924;

Ποίος εμελέτησε την πρόσφατον Εκκλησιαστικήν Ιστορίαν και δεν γνωρίζει ότι η αλλαγή αυτή ήτο το πρώτον συγκεκριμένον βήμα του Οικουμενισμού εις τον Ελληνικόν χώρον; Οι Νεοημερολογίται, διά να παραπλανήσουν τον λαόν, είχον ισχυρισθή ότι προέβησαν εις μίαν διόρθωσιν διά λόγους αστρονομικής ακριβείας. Εάν τούτο ήτο αληθές θα είχεν εφαρμοσθεί εις την Ελλάδα ημερολόγιον αστρονομικώς τελειότερον του πεπαλαιωμένου ήδη ημερολογίου του Πάπα Γρηγορίου. Διατί εφαρμόσθη το επίσης εσφαλμένον ημερολόγιον του Πάπα; Μα απλούστατα, σκοπός δεν ήτο η επίτευξις αστρονομικής ακριβείας. Αυτό που επεδιώκετο ήτο η επίτευξις εορτολογικής ενότητος μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των αιρετικών "Εκκλησιών" της Δύσεως. Επεδιώκετο η Ένωσις των Εκκλησιών τουλάχιστον εις τον εορτολογικόν τομέα, και τούτο ως πρώτον βήμα. Η τακτική των Οικουμενιστών είναι πρόοδος διά βαθμίδων.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΛΟΥΚΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ὅς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καί ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο»

Οἱ ἁμαρτίες ἔχουν τόν δικό τους θεό, τόν διάβολο. Αὐτός εἶναι ὁ κύριος δημιουργός τους, καί οἱ ἄνθρωποι, διαπράττοντας τίς ἁμαρτίες, γίνονται ὑποχείριον καί δοῦλοι τοῦ διαβόλου. Οἱ ἁμαρτίες ἐπίσης ἔχουν τό βασίλειό τους, τόν κόσμο τους· ὁ διάβολος εἰσῆλθε καί στόν κόσμό μας μέ τήν ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου[1]. Ἄρχισε δέ νά κατακτᾶ αὐτόν τόν κόσμον, νά βασανίζει τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ὥσπου κατάφερε νά τήν κατακτήσει ὁλοκληρωτικά ὅπως ἀκριβῶς ἀκούσαμε σήμερα, στήν Εὐαγγελική Περικοπή. Γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός ἀποκαλεῖ τόν διάβολο ἄρχοντα αὐτοῦ τοῦ κόσμου[2] καί ἐνηνθρώπησε γιά νά καταγγείλει καί νά ξεσκεπάσει τήν κακία του ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων· τόν ἀποκάλεσε «ψεύστην καί ἀνθρωποκτόνον».

H Αντίστροφη Σταυροφορία έχει ήδη αρχίσει

O τότε πρόεδρος της Αλγερίας Χουαρί Μπουμεντιέν δήλωσε το 1974 ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ,: " Κάποια εκατομμύρια άνθρωποι θα εγκαταλείψουν το νότιο ημισφαίριο για να εισβάλλουν στο βόρειο. Σίγουρα όχι ως αλλοδαποί. Θα έρθουν ως κατακτητές και θα το καταλάβουν εποικίζοντάς το με τα παιδιά τους. Το σώμα των γυναικών μας θα μας εξασφαλίσει την νίκη".

Ο Καντάφι δήλωνε "θα σας νικήσουμε, όχι με βόμβες, αλλά με τις μήτρες των γυναικών μας...".

Ο δε Τούρκος πρωθυπουργός Οζάλ το 1993 είπε: "δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με την Ελλάδα, αφού αρκεί να στείλουμε μερικά εκατομμύρια Μουσουλμάνους να τελειώνουμε μαζί τους". 

ΥΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΤΑΞΕΩΣ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αναπληρωτού Καθηγητού του Παν/μίου Ιωαννίνων

Πληροφορούμεθα ότι υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια να επιβληθή Ευρωπαϊκόν Σύνταγμα εις τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) χωρίς να διεξαχθούν δημοψηφίσματα εις τα επί μέρους κράτη – μέλη της ΕΕ, αλλά με μόνην την κύρωσιν εκ μέρους των κυβερνήσεων των κρατών – μελών. Προφανώς, επειδή μερικοί λαοί έχουν ήδη απορρίψει δια δημοψηφισμάτων την σχεδιαζομένην Νέαν Παγκόσμιον Τάξιν (New World Order), κύριον χαρακτηριστικόν της οποίας θα είναι η εις ευθετώτερον χρόνον επιβολή μίας παγκοσμίου κυβερνήσεως, επιχειρείται τώρα η ύπουλος επιβολή της ερήμην των λαών. Ώστε, λοιπόν, παραγκωνίζονται οι λαοί, προκειμένου να επιβληθή εις αυτούς η χειροτέρα δικτατορία όλων των εποχών! Αι δυνάμεις, που προωθούν την παγκόσμιον δικτατορίαν γνωρίζουν ότι, κατά κανόνα, αι εθνικαί κυβερνήσεις λαμβάνουν εντολάς από τον διεθνή Σιωνισμόν και τας εφαρμόζουν εις τας χώρας των, επιστραεύουσαι διάφορα γελοία επιχειρήματα. Εις την χώραν μας το κακόν αυτό έχει φθάσει εις το απροχώρητον. Επί πολλάς δεκαετίας, επιχειρείται ο εξιουδαϊσμός της κοινωνίας με τα ακόλουθα μέτρα: (1) νόθευσις της εις τον Θεόν πίστεως (δια της διαδόσεως των διαφόρων αιρέσεων και δη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού)· (2) αντικατάστασις ανωτέρων ιδεωδών με υλιστικά φρονήματα (δια της προωθήσεως του κομμουνισμού, του ευδαιμονισμού, της σαρκολατρείας κ.ά.)· (3) χλευασμός της ηθικής και προώθησις διαστροφών, όπως είναι η ομοφυλοφιλία· (4) επιβολή του γλωσσικού χάους· και (5) χονδροειδείς προδοσίαι εις τα εθνικά θέματα, με αποκορύφωμα την προδοσίαν της Κύπρου το 1974, η οποία δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερον, εφόσον εγκατελείψαμεν την νήσον εις το έλεος του Αττίλα και των μισελλήνων Σιωνιστών του τύπου Κίσσινγκερ. Μετά απ’ όλα αυτά τα κακά, ετοιμάζουν τώρα και το χειρότερον: την πλήρη υποταγήν εις τον Σιωνισμόν. Μέχρι τούδε, υπήρχε (θεωρητικώς τουλάχιστον) η παρηγορία ότι αν μία κυβέρνησις αντιστρατεύηται την θέλησιν του λαού, θα τιμωρηθή εις τας επομένας εκλογάς. Ηδύνατο, δηλαδή, ο λαός να ζητήση ευθύνας από την κυβέρνησίν του δια προδοσίας, σφάλματα και παραλείψεις. Από τούδε και εις το εξής, τα μεγάλα θέματα θ’ αποφασίζωνται από την παγκόσμιον κυβέρνησιν, η οποία ουδόλως θα λαμβάνη υπ’ όψιν την θέλησιν του Ελληνικού λαού. Οι πολιτικοί της δεκάρας, μαριονέτται εις τας χείρας των Σιωνιστών, ψευδοδιανοούμενοι, ψευδο-εχθροί των δικτατοριών και ψευδο-υπερασπισταί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μάς προετοιμάζουν ν’ αποδεχθώμεν την παγκόσμιον δικτατορίαν του Αντιχρίστου με ψευδο-επιχειρήματα, όπως «χάριν της ειρήνης» και άλλα φληναφήματα. Εις τους δυσκόλους αυτούς καιρούς, η Εκκλησία θα ηδύνατο να διαδραματίση σωτήριον ρόλον. Δυστυχώς, όμως, λείπουν σήμερον τα εκκλησιαστικά αναστήματα, που θα ηδύναντο να κονιορτοποιήσουν τα δυσώδη σχέδια των αδυσωπήτων εχθρών της Ορθοδοξίας και της Ελλάδος. Μεμονωμέναι αντιστάσεις, όπως αυτή της Ι. Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους, είναι θεάρεστοι και αξιέπαινοι, αλλά δυστυχώς προσκρούουν εις το διεφθαρμένον κατεστημένον, το οποίον απαντά με διωγμόν. Δυστυχώς, η Εκκλησία σιωπά, κατά κανόνα, όταν βεβαίως δεν συμπλέη και δεν πρωτοστατή εις την επικράτησιν του κακού. Άραγε, πέραν κάποιων χλιαρών διαμαρτυριών επί μεμονωμένων ζητημάτων από μεμονωμένα άτομα, θα ευρεθή κάποιος Μακρυγιάννης να είπη ολόκληρον την αλήθειαν και με συνέπειαν να αναλάβη πρωτοβουλίαν δι’ ένα ανένδοτον αγώνα κατά της επερχομένης ολοκληρωτικής καταστοφής; Εάν ευρεθή, τότε πιστεύομεν ότι θα έχη την ευλογίαν του Θεού και το εγχείρημά του θα ευοδωθή. Εάν δεν ευρεθή, τότε θα είμεθα όλοι, άλλος περισσότερον και άλλος ολιγώτερον, ένοχοι εσχάτης προδοσίας.

«Ορθ. Τύπος» αριθ. φ. 1734.

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:

Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...                                           

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Ανάπαυση μέσα στο μόχθο …! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

Η βασική επιδίωξη των τεχνολογικών κατακτήσεων εντοπίζεται εύστοχα στην εξασφάλιση κάθε φορά και τελειότερων ανέσεων μέσα στην περιοχή του ανθρωπίνου βίου. Η τεχνολογική πρόοδος δηλαδή υπηρετεί δουλικά και ασταμάτητα μια βασική αδυναμία της ανθρωπίνης προσωπικότητος, την ακατάσχετη τάση για άνεση, για ανάπαυση!

Φαίνεται ότι η νοσταλγία του Παραδείσου, την οποία και ο Μπερδιάγιεφ υπογραμμίζει, συμπυκνώνεται σήμερα (στην κοσμική της διαστροφή) σε μια ψυχική ροπή προς την αμεριμνησία, τη νωχέλεια, την ανάπαυση του σώματος και του νου. Ο τεχνολογικός αιώνας μας, όπως διαμορφώνει τη ζωή μας, εντείνει συνεχώς την ψυχική δίψα για άνεση, για ανάπαυση. Ήδη ο αιώνας αυτός κατόρθωσε να περιορίσει πολλές αναγκαίες εργασίες του ανθρώπου στην απλή πίεση ενός διακόπτη ή ενός ηλεκτρικού πλήκτρου. Έτσι ο σύγχρονος τεχνολογικός άνθρωπος εμπιστεύεται τις προσδοκίες και τις κρυφές αγωνίες του, για ανάπαυση και άνεση, σε μερικά θαυματουργικά κουμπιά. Θέλει να κινεί μόνο το δακτυλάκι του σε κάθε βασικό ή δευτερεύον έργο της ζωής και … τίποτε περισσότερο!!

Αλέξ. Παπαδιαμάντης:

Νὰ παύσῃ  ἡ συστηματικὴ περιφρόνησις τῆς θρησκείας ἐκ μέρους πολιτικῶν ἀνδρῶν, ἐπιστημόνων, λογίων, δημοσιογράφων καὶ ἄλλων. ῾Η λεγομένη ἀνωτέρα τάξις νὰ συμμορφωθῇ μὲ τὰ ἔθιμα τῆς χώρας  ἄν θέλῃ νὰ ἐγκληματισθῇ ἐδῶ. Νὰ γίνῃ προστάτις τῶν πατρίων, καὶ ὄχι διώκτρια. Νὰ ἀσπασθῇ καὶ νὰ ἐγκολπωθῇ τὰς ἐθνικὰς παραδόσεις. Νὰ μὴ περιφρονῇ ἀναφανδὸν ὅτι παλαιόν, ὅτι ἐγχώριον, ὅτι ἑλληνικόν. Νὰ καταπολεμηθῇ ὁ ξενισμός ὁ πιθηκισμός ὁ φραγκισμός. Νὰ μὴ νοθεύωνται τὰ θρησκευτικὰ καὶ τὰ οἰκογενειακὰ ἔθιμα. Νὰ καλλιεργηθῇ ἡ σεμνοπρεπὴς βυζαντινὴ παράδοσις εἰς τὴν λατρείαν, εἰς τὴν διακόσμησιν τῶν Ναῶν, τὴν μουσικὴν καὶ τὴν ζωγραφικήν. Νὰ μὴ μιμώμεθα οὔτε τοὺς Παπιστὰς καὶ οὔτε τοὺς Προτεστάντας. Νὰ μὴ χάσκωμεν πρὸς τὰ ξένα. Νὰ στέργωμεν καὶ νὰ τιμῶμεν τὰ πάτρια. Εἶναι τῆς ἐσχάτης ἐθνικῆς ἀφιλοτιμίας νὰ ἔχωμεν κειμήλια καὶ νὰ μὴ φροντίζωμεν νὰ τὰ διατηρήσωμεν. ῎Ας σταθμήσωσι καλῶς τὴν εὐθύνην των, οἱ ἔχοντες τὴν μεγίστην εὐθύνην.

Ἀπὸ κείμενο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Συρακουσῶν καὶ Ἁγίας Τριάδος Ἀβερκίου γραμμένο τὸ 1969.

«Πρέπει νὰ προβοῦμε σὲ ἀποφασιστικὴ ρήξη μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ τοὺς συνοδοιπόρους του. Ὁ δρόμος μας δὲν εἶναι ὁ δικός τους. Πρέπει νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ μὲ ἀποφασιστικότητα καὶ νὰ τὸ δείξουμε μὲ τὶς πράξεις μας. Μία ἐποχὴ πραγματικῆς ὁμολογίας ἔρχεται γιὰ μᾶς, μία ἐποχή, ποὺ ἴσως παραμείνουμε μόνοι καὶ διωκόμενοι. Στὸ βαθμὸ ποὺ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Τοπικὲς Ἐκκλησίες ἔχουν πλέον εἰσέλθει στὶς τάξεις τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» καὶ ἔχουν ὡς ἐκ τούτου προδώσει τὴν Ὀρθοδοξία καὶ προσκυνήσει τὸν Σατανά, ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα τῆς πλήρους ἀπομονώσεώς μας. Δὲν μποροῦμε καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ ἀποστάτες τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι, ἐάν ἀπαιτηθεῖ, νὰ ἀναχωρήσουμε στὶς «κατακόμβες». Ἡ θέση μας ὡς μαχητὲς καὶ ὁμολογητὲς τῆς καθαρῆς καὶ ἀμόλυντης ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, μᾶς θέτει κάτω ὰπὸ μεγάλη ὑποχρέωση, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ στὸ παρελθόν. Πρέπει νὰ θυμόμαστε πάντα, ὅτι ἕνας ἀληθινὸς ποιμένας τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δὲν μπορεῖ ποτὲ καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχει ὁποιαδήποτε ἄλλα συμφέροντα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν καθαρὸ ζῆλο γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου του – σὲ αὐτὸ καὶ μόνο πρέπει ὅλες οἱ σκέψεις του, ὅλα τὰ συναισθήματά του καὶ κάθε δραστηριότητα του νὰ κατευθύνεται πάντα» 

Δὲν θέλω οὔτε τὴν ζωήν, οὔτε τὸν θάνατον ἄνευ Σού, Γλυκύτατε Κύριε!

«Σταθῆτε ὅλα τὰ σύμπαντα, ὅλοι οἱ ὑπάρχοντες κόσμοι, καὶ ὅλα τὰ ὄντα! Κάτω ὅλαι αἱ καρδίαι, ὅλοι οἱ νόες, ὅλαι αἱ ζωαί, ὅλαι αἱ ἀθανασίαι, ὅλαι αἱ αἰωνιότητες! Διότι, ὅλα αὐτὰ ἄνευ τοῦ Χριστοῦ εἶναι δι' ἐμὲ κόλασις ἡ μία κόλασις δίπλα εἰς τὴν ἄλλην κόλασιν, ὅλα εἶναι ἀναρίθμητοι καὶ ἀτελεύτητοι κολάσεις καὶ εἰς τὸ ὕψος καὶ εἰς τὸ βάθος καὶ εἰς τὸ πλάτος. Ἡ ζωὴ ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, ὁ θάνατος ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἀλήθεια ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἥλιος ἄνευ τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ σύμπαντα χωρὶς Αὐτόν, ὅλα εἶναι τρομερὰ ἀνοησία, ἀνυπόφορον μαρτύριον, σισύφειος βάσανος, κόλασις! Δὲν θέλω οὔτε τὴν ζωήν, οὔτε τὸν θάνατον ἄνευ Σού, Γλυκύτατε Κύριε! Δὲν θέλω οὔτε τὴν ἀλήθειαν, οὔτε τὴν δικαιοσύνην, οὔτε τὸν παράδεισον, οὔτε τὴν αἰωνιότητα. Ὄχι, ὄχι! Ἐσένα μόνον θέλω. Ἐσὺ μόνο νὰ εἶσαι εἰς ὅλα, ἐν πᾶσι καὶ ὑπεράνω ὅλων!.... Ἡ ἀλήθεια, ἐὰν δὲν εἶναι ὁ Χριστός, δὲν μοῦ χρειάζεται, εἶναι μόνο μία κόλασις. Τὸ ἴδιον εἶναι κόλασις καὶ ἡ δικαιοσύνη, καὶ ἡ ἀγάπη, καὶ τὸ ἀγαθόν, καὶ ἡ εὐτυχία καὶ αὐτὸς ὁ Θεός, ἐὰν δὲν εἶναι ὁ Χριστός, εἶναι κόλασις. Δὲν θέλω οὔτε τὴν ἀλήθειαν ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, οὔτε τὴν δικαιοσύνην ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, οὔτε τὴν ἀγάπην ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, οὔτε τὸν Θεὸν ἄνευ τοῦ Χριστοῦ. Δὲν τὰ θέλω ὅλα αὐτὰ κατ' οὐδένα τρόπον! Θὰ δεχθῶ κάθε εἴδους θάνατον ἂς μὲ θανατώσετε μὲ ὅποιον τρόπον θέλετε, ἀλλὰ χωρὶς τὸν Χριστὸν δὲν θέλω τίποτε. Οὔτε τὸν ἑαυτόν μου, οὔτε καὶ αὐτὸν τὸν ἴδιον τὸν Θεόν, οὔτε κάτι ἄλλο μεταξὺ τῶν δύο τούτων δὲν θέλω, δὲν θέλω, δὲν θέλω!» 

(Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς 1979).