«...· ἐάν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τό σῶμά σου φωτεινόν ἔσται·ἐάν δέ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρός ᾖ, ὅλον τό σῶμά σου σκοτεινόν ἔσται.»
Ὁ λύχνος πού φωτίζει τήν ψυχήν, εἶναι ὁ νοῦς· ἐάν ὁ νοῦς σου καί ἡ καρδία δέν ἔχουν τυφλωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία, φωτίζεται ἡ ψυχή καί ἡ καρδιά γίνεται κατοικητήριον τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἐάν ὅμως τό ὁπτικόν τῆς ψυχῆς εἶναι βλαμμένον καί τυφλωμένον εἰς πόσον σκότος θά βυθιστεῖς ἄνθρωπε;
«Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, αλλ’ οφείλομεν ενώπιον Αυτού όπως επανορθώσωμεν τα σφάλματα εκείνων» (!!!),
Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του Πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού.
Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι
πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου,
πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις
εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την
βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο
Θεός.
…Ένας από τους λόγους ήταν, ο προβληματισμός του Σίλβερ, για την Ορθοδοξία του γέροντα Σωφρονίου του Έσσεξ, 1ον, για το περίφημο μικτό μοναστήρι, ανδρών και γυναικών! 2ον, για την διακοινωνία του μοναστηρίου με τους παν-οικουμενιστάς της εν Γαλλία ECOF, 3ον για την μηδέποτε αναφορά του γέροντα Σωφρονίου εναντίον της σατανικής ομοιοπαθητικής που εφήρμοζε η μονή του στο Άγιο Όρος (Ι. Μ. Παντελεήμονος), και 4ον, αν και ο γέροντας Σωφρόνιος έζησε τα πιο μεστά χρόνια του, την εποχή που ο οικουμενισμός έκανε θραύση επί Αθηναγόρου, σε κανένα συγγραφικό έργο του, κάνει αναφορά εναντίον του οικουμενισμού προς οφειλομένη προστασία του ποιμνίου του, αν ο ίδιος φυσικά ήταν εναντίον του οικουμενισμού.
Επειδή δεν μπορούμε να είμαστε χριστιανοί σαν άτομα αλλά μόνον σαν Εκκλησία σημασία καίρια έχει όχι μόνον η δική μας πίστη να είναι αληθινή αλλά και αυτή των αδελφών και των πατέρων μας. Το ποικιλόπιστο άθροισμα δεν έχει σχέση με την Εκκλησία του Χριστού που είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος. Στην Εκκλησία υπάρχει μία πίστη, η αληθινή, και συμφωνία όλων στην Ορθοδοξία και ομόνοια. Δεν το νοιώθουν, άραγε, αυτό οι ευσεβείς και καλοπροαίρετες ορθόδοξες ψυχές; Αλλά τότε τι είναι αυτό που τις συγκρατεί μέσα σ΄ αυτό το όζον σύμπλεγμα της ψευτιάς; Είναι το ότι δεν βλέπουν που να πάνε. Γιατί δυστυχώς καμιά οργανωμένη Εκκλησία σήμερα δεν έχει εχέγγυα πιστότητας στη γνήσια Πατερική Ορθοδοξία, αφού φυσικά Ορθοδοξία δεν είναι μόνον η τήρηση του ακενοτόμητου εορτολογίου. Γιατί όμως αισθάνονται οι χριστιανοί τόσο πολύ έντονα την ανάγκη να καταφύγουν οπωσδήποτε σε μια διοικητικά οργανωμένη Εκκλησία; Αυτό γίνεται γιατί η ιστορία έχει μεγάλη δύναμη στην ψυχή μας. Eπειδή την Εκκλησία μέσα στους αιώνες, την γνωρίσαμε οργανωμένη σε Πατριαρχεία και σε Συνόδους την ταυτίσαμε με την οργάνωσή της αυτήν, ξεχνώντας ότι κατά την διάρκεια των αιρέσεων, η οργάνωση αυτή χανόταν για τους Ορθοδόξους και γινόταν το όπλο της κακοδοξίας εναντίον τους. Όμως στους αποκαλυπτικούς καιρούς που ζούμε έχουμε αφήσει πια πίσω την ιστορία και μπήκαμε στην Εσχατολογία. Η πνευματική μας επιβίωση εξαρτάται από τη συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος. Έπεσαν πια όλα τα ιστορικά μας αντερείσματα. Η αποστασία άλλαξε τους ποιμένες σε λύκους, και η οργανωμένη Εκκλησία που ξέραμε είναι σήμερα αγέλη λύκων και θάνατος προβάτων. Ο διάβολος είναι πια λυμένος.
Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!
Αλλά ποιός
από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι
περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού
τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς
κι εσύ! Δέν δικαιολογείται
η άγνοια...
Είμαστε
όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον
υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά
καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε
υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί
μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν
μάς λέτε: “Φεύγουμε εμείς”.
ΠΗΓΗ ΣΧΟΛΙΟΥ: ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΕΙΣ ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΤΟΥ Α. Δ. ΔΕΛΗΜΠΑΣΗ ΣΕΛ. 412 -465.
Οι Προτεστάνται αυξάνουν τας αιρέσεις των! Ο λυσσώδης πόλεμος των δυνάμεων του σκότους κατά του Σωτήρος Χριστού ουδέποτε εκόπασεν, από την δημοσίαν εμφάνισιν Αυτού μέχρι σήμερον. Αι μέθοδοι και τα μέσα που χρησιμοποιούν διαφέρουν, ωστόσον, από εποχήν εις εποχήν και από τόπον εις τόπον, όπως εκάστοτε κρίνει και υπαγορεύει ο αρχηγός των, ο Άρχων του σκότους. Πότε η βία, πότε η προδοσία, πότε η αίρεσις και η διαστροφή και πότε όλ’ αυτά μαζί. Από τας αρχάς του εικοστού αιώνος, μάλιστα, έχουν κατορθώσει ν’ αναβιβάζουν εις πατριαρχικούς και άλλους επισκοπικούς θρόνους Οικουμενιστάς, οι οποίοι ίστανται «ευλαβώς» έμπροσθεν οιαδήποτε αιρέσεως ή θρησκείας, με αποτέλεσμα αι αντιστάσεις να τείνουν να εκλείψουν και αι ως άνω σατανικαί μεθοδείαι να έχουν πλέον ορατά αποτελέσματα. Αι ραδιουργίαι και τα κτυπήματα των ανυστάκτων εχθρών του Χριστού έχουν προσφάτως αυξηθή τόσον, ώστε δυσκολευόμεθα πλέον να τα παρακολουθήσωμεν. Εκτός από την προσπάθειαν αναβιώσεως του Δωδεκαθέου, γίνεται τώρα και απόπειρα αναβιώσεως παλαιών αιρέσεων, όπως του Γνωστικισμού, του Εβιωνισμού, του Μαρκιωνισμού κ.ά. Τούτο επεχειρήθη προσφάτως δια του περιοδικού «ΤΙΜΕ» (22-12-2003, σσ. 66 – 73), το οποίον εδημοσίευσεν εκτενές άρθρον με τίτλον «Τα απολεσθέντα Ευαγγέλια», τα γνωστά εις ημάς ως «απόκρυφα ευαγγέλια», τα οποία έχουν προ πολλού απορριφθεί από την Εκκλησίαν. Το άρθρον προβάλλει τον ισχυρισμόν ότι η αναβίωσις των ως άνω «απολεσθέντων Χριστιανισμών» έρχεται να καλύψη την «παρατηρηθείσαν ανάγκην αυτών που εις την Νέαν Εποχήν αναζητούν εναλλακτικάς απόψεις δια την περί Χριστού αφήγησιν» και «εναλλακτικόν τρόπον του να είναι Χριστιανοί», καθώς και την «ανάγκην των παραδοσιακών πιστών, που δυσφορούν με κάποιους θεολογικούς περιορισμούς της πίστεώς των». Δύο καθηγηταί, ο Βart Ehrman του Παν/μίου της North Carolina (Chapel Hill) και η Elaine Pagelw του Παν/μίου Princeton, καθώς και αρκετοί άλλοι, συνέγραψαν βιβλία δια την προβολήν των ψευδοευαγγελίων.
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας, Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.
Κατ' ἀρχάς, θά ἤθελα νά τονίσω ὅτι κατά τίς συζητήσεις γιά τό «Ἡμερολογιακόν Ζήτημα» εἶναι ΑΝΟΥΣΙΑ καί ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΑ τά περί ἰσημερίας, περί κύκλων τοῦ Μέτωνος κ.λπ., διότι ἔτσι δίδεται εἰς τόν ἀδαῆ ἡ ἐσφαλμένη ἐντύπωσις ὅτι τό ἐν λόγῳ Ζήτημα εἶναι ἀστρονομικόν, ἐνῷ εἶναι θεολογικόν, ὡς ἀρρήκτως συνδεδεμένον μέ τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χάριν τῆς προωθήσεως τοῦ ὁποίου ἔγινε, καθώς καί μέ τό σχίσμα τοῦ 1924, τὁ ὁποῖον σκοπίμως προεκάλεσε, προκειμένου ν' ἀποδυναμώσῃ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί νά τήν καταστήσῃ περισσότερον εὐάλωτον εἰς τά κυριαρχικά σχέδια τοῦ Παπισμοῦ. Ἔχοντας πεῖ αὐτό, ἄς δοῦμε τώρα ποῦ σφάλλει ὁ π. Δημήτριος. Προφανῶς, τό ὡς ἄνω σχόλιόν του δέν δύναται νά μείνῃ ἀναπάντητον, διότι ἄν περάσῃ ὡς ὀρθόν, τότε τό κίνημα τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου (π.ἑ.) εὑρίσκεται εἰς μεγάλην πλάνην, ἀφοῦ φέρεται νά καταστρατηγῇ τόν 7ον Ἀπ. Κανόνα καθώς, καί αὐτόν τῆς Α' Οἰκ. Συνόδου, πού θέλουν τό Ὀρθόδοξον Πάσχα νά ἕπεται (καί ὄχι νά προηγῇται) τοῦ Ἑβραϊκοῦ.
Τοῦ κ. Παναγιώτου Σωτ. Γκιουλὲ
«Οὐκ ἐγκληθησόμεθα, ὦ οὗτοι, οὐκ ἐγκληθησόμεθα ἐν ἐξόδω ψυχῆς, διότι οὐ τεθαυματουργήκαμεν, οὐδ᾽ ὅτι οὐ τεθεολογήκαμεν, οὐδ᾽ ὅτι θεωρητικοὶ οὐ γεγόναμεν· ἀλλὰ λόγον πάντως δώσομεν τῷ Θεῷ, διότι ἀδιαλείπτως οὐ πεπενθήκαμεν» (Κλῖμαξ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, λόγος 7ος, στίχος 73ος).
Ὡς εὔηχον σάλπισμα, ἀδιαλείπτου ἡσυχαστικοῦ πένθους, ἀντηχοῦν στὶς ἀκοὲς τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν, οἱ ἀσκητικοησυχαστικοὶ αὐτοὶ λόγοι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, ποὺ διασαλπίζουν διαχρονικὰ σ᾽ ὁλόκληρο τὸ πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅτι κατὰ τὴν ἔξοδο τῆς ψυχῆς μας τὴν ὥρα τοῦ θανάτου, δὲν θὰ κατηγορηθοῦμε ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ, γιατὶ δὲν θαυματουργήσαμε ἢ γιατὶ δὲν γίναμε θεωρητικοί, οὔτε γιατὶ δὲν θεολογήσαμε· ἀλλ᾽ ὁπωσδήποτε ὅμως θὰ δώσουμε λόγο στὸν Θεό, γιατὶ ἀδιαλείπτως δὲν ἐπενθήσαμε σ᾽ ὁλόκληρη τὴν ζωὴ μας γιὰ τὸ ἀπύθμενο βάθος τῆς ἁμαρτωλότητὸς μας!…
ΜΟΝΑΔΙΚΗ εἶναι ἡ θέση πού κατέχει μέσα στήν ᾿Εκκλησία ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί ξεχωριστή μέσα στίς καρδιές τῶν πιστῶν. ῾Η ταπεινή καί ὁλοκληρωτική προσφορά της στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου τήν ὕψωσε καί τήν δόξασε πάνω ἀπό ὅλους τούς ἁγίους, ὥστε νά εἶναι ἡ Παναγία μας. Τό μεγαλεῖο της ὅλο, πράγματι, βρίσκεται στό ὅτι δέχθηκε ὑπάκουα καί ταπεινά νά δανείσει στόν Θεό τήν σάρκα καί τό αἷμα της καί μυστηριακά καί ὑπεράνθρωπα νά γεννήσει τόν Θεάνθρωπο. Γιʼ αὐτό καί εἶχε τήν τιμή ἡ Παρθένος Μαρία νά γίνει ὁ πρῶτος ἀνθρωπόθεος.
Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.
«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου,
έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)
Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό
Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους
ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο
Ορθοδοξίας!
Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική
παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την
επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως
και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με
την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία,
διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!
Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του
αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες
πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη
διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!
Έτσι οι φύλακες της Ορθoδόξου Παραδόσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους
των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.
0. Εἰσαγωγή
Τό παρόν ἄρθρον συμπληρώνει τρία προηγούμενα ἄρθρα μου, ὅπου ἀπεδείχθη ὅτι μερικοί «ἀντι-οικουμενισταί», ὅπως οἱ πατέρες Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (1989+), Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, Θεόδωρος Ζήσης, Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος, Ματθαῖος Vulcanescu, Εὐγένιος, Σάββας Λαυριώτης κ.ἄ., προκειμένου νά πολεμήσουν τούς Ὀρθοδόξους τοῦ Πατρῴου Ἑορτολογίου (π.ἑ.), κηρύττουν ἕκαστος τοὐλάχιστον μίαν ἀπό τάς ἑξῆς τρεῖς αἱρέσεις: (1) τοῦ «Δυνητισμοῦ», (2) τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.), καί (3) ὅτι οἱ αἱρετικοί «ἐπίσκοποι» εἶναι «κανονικοί». Ἔτσι, ἡ ζημία πού κάμνουν εἰς τόν ἀντι-οικουμενιστικόν χῶρον εἶναι πολύ μεγαλυτέρα τοῦ ὀφέλους τῶν ἀντι-οικουμενιστικῶν κηρυγμάτων των, διότι οὐσιαστικῶς καταντοῦν σύμμαχοι τῶν Οἰκουμενιστῶν!
Στο φύλλο της 5/1/97 η «Καθημερινή» δημοσιεύει άρθρον του Μητροπολίτη Ελβετίας κ. Δαμασκηνού με τίτλο «Αναγκαίος ο διαθρησκευτικός διάλογος». Το ερώτημα που γεννιέται αμέσως στον ορθόδοξο αναγνώστη είναι: Ποιο θα μπορούσε να είναι το περιεχόμενο ενός τέτοιου διαλόγου; Αν και το άρθρο εξηγή καθαρά το σκοπό του προτεινόμενου διαλόγου, εν τούτοις δεν απαντά σ’ αυτό το ερώτημα. Ο συγγραφέας ξεκινάει με την προτροπή του Χριστού προς τους μαθητές Του να κηρύξουν το Ευαγγέλιο σ’ όλα τα έθνη, αλλά το θέμα του δεν είναι η ιεραποστολή, που είναι ένα θεάρεστο έργο. Το θέμα του Σεβασμιωτάτου είναι η «προώθηση πνεύματος αμοιβαίας κατανοήσεως και ειλικρινούς συνεργασίας» μεταξύ Ορθοδοξίας και Ισλάμ. Ο συγγραφέας τονίζει ότι οι δύο θρησκείες «μπορούν να οφείλουν να αναδείξουν τον άνθρωπο της ειρήνης όχι μόνο με την ανακάθαρση της διδασκαλίας τους από τις μισαλλόδοξες προλήψεις του ιστορικού παρελθόντος, αλλά και με την προσαρμογή της αποστολής τους στις απαιτήσεις των καιρών» (δική μου η έμφαση). Προσθέτει ακόμη ότι ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος «υπήρξε πάντοτε θερμός υποστηρικτής της αναγκαιότητος του διαθρησκευτικού διαλόγου της Ορθοδοξίας με το Ισλάμ». Και συμπεραίνει ότι «οι θρησκείες είναι πρόθυμες να συνεργασθούν στον σύγχρονο οικουμενικό διάλογο για την υπεράσπιση της ειρήνης της κοινωνικής δικαιοσύνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Με άλλα λόγια, θα πρέπει να ξεχάσουμε την Ιστορία και να αναπροσαρμόσουμε την Πίστη μας «στις απαιτήσεις των καιρών» σε μία προσπάθεια να δημιουργήσουμε ένα επίγειο παράδεισο. Για το τίμημα που απαιτεί ένα τέτοιο πείραμα, ο συγγραφέας δεν κάνει λόγο, σαν να ήταν ανύπαρκτο. Και όμως, όπως έχουν τονίσει πολλές εξέχουσες μορφές της Ορθοδοξίας, αν το οικουμενιστικό πείραμα τεθή σ’ εφαρμογή, θα φέρη μία πρωτοφανή θρησκευτική σύγχυση και θα καταστήση την αλήθεια μία έννοια σχετική. Έχουν αποδείξει με πειστικά επιχειρήματα και με σωρεία ιστορικών γεγονότων, ότι ο Οικουμενισμός είναι η μεγαλύτερη αίρεση όλων των αιώνων, γιατί αποσκοπεί στη δημιουργία μιάς πανθρησκείας, διαστρεβλώνει το κυριώτερο μήνυμα της Καινής Διαθήκης, καταπατά τους Ιερούς Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων και περιφρονεί τους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κατά τους οικουμενιστές, αυτά όλα ανήκουν σε άλλες εποχές, γι’ αυτό και αγωνίζονται για την προσαρμογή της αποστολής της Ορθοδοξίας «στις απαιτήσεις των καιρών». Όλοι γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι η αποστολή της Ορθοδοξίας ήταν ανέκαθεν η σωτηρία των ψυχών και όχι η δημιουργία επίγειου παραδείσου. Άρα, εκτός από ουτοπιστικό, το μήνυμα των οικουμενιστών είναι και ξένο με αυτό του Χριστού, που είπε ότι η βασιλεία Του δεν είναι εκ του κόσμου τούτου (Ιωάν. 18: 36) και ότι δεν ήλθε να βάλη ειρήνη στη γη αλλά μάχαιρα (Ματθ. 10: 34 – 35). Φυσικά το τελευταίο το είπε γιατί εγνώριζε με πόση λύσσα θα επολεμείτο η διδασκαλία Του από τους εχθρούς της αλήθειας, που δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν. Το «ειρήνη υμίν», που είπε στους μαθητές Του (Λουκ. 24: 37) έχει πολύ σωστά ερμηνευθεί ότι αναφερόταν στην ειρήνη των ψυχών, η οποία κερδίζεται με αγώνες για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη και όχι με ψεύτικους συμβιβασμούς. Το προτεινόμενο πείραμα όχι μόνο δεν θα ειρηνεύσει τις ψυχές, αλλά και θα τις αναστατώση, αφού θα κληθούν να παραβλέψουν την αλήθεια για χάρη της «αμοιβαίας κατανοήσεως και ειλικρινούς συνεργασίας» μεταξύ των λαών. Ωστόσο, η θρησκεία δεν είναι πολιτική. Η ένωση των χριστιανών, που επιδιώκεται σε πρώτο στάδιο, είναι επιθυμητή μόνο αν οι αιρετικοί πάψουν να διαστραβλώνουν την αλήθεια. Για παράδειγμα, το «αλάθητο» του Πάπα, από τη σκοπιά ενός απλού ορθοδόξου, έχει θεσπισθεί και διατηρείται με πνεύμα παρόμοιο μ’ εκείνο, που ωδήγησε τον Εωσφόρο στην Πτώση. Εν τούτοις, αντί της επιστροφής των αιρετικών στην Ορθοδοξία, η επιδιωκόμενη ένωση προϋποθέτει την υποταγή της Ορθοδοξίας στον Παπισμό, όπως έχουν ξεκαθαρίσει κατά καιρούς οι πάπες. Γι’ αυτό ο ορθόδοξος λαός θλίβεται όταν βλέπει, ακούει, ή διαβάζει ότι υψηλά ιστάμενοι ιεράρχες της Ορθοδοξίας ακολουθούν την παναίρεση του Οικουμενισμού και καταπατούν τους Ιερούς Κανόνες, οι οποίοι θεσπίστηκαν με βάση το λόγο του Χριστού, η εντολή του Οποίου είναι να μην αλλάξουμε ούτε ένα ιώτα ή μία οξεία (Ματθ. 5: 18 – 19). Εκτός από την θλίψη που προκάλεσαν οι συμπροσευχές και οι συλλειτουργίες με τους ετεροδόξους, οι οποίες γίνονται από το 1964, παρά τη ρητή απαγόρευση των Ιερών Κανόνων, μεγάλη θλίψη και αβεβαιότητα για το μέλλον προκάλεσαν και ωρισμένα πρόσφατα γεγονότα, όπως η αλλαγή αυτού τούτου του Συμβόλου της Πίστεώς μας σε μία τέτοια συλλειτουργία που έγινε στη Γερμανία. Συγκεκριμένα, ανάμεσα στις άλλες προσαρμογές που έκαναν, αφαίρεσαν και τα εξής: «Το εκ του Πατρός εκπορευόμενον». Προφανώς, το έκαναν για να μειώσουν τη «θρησκευτική μισαλλοδοξία» μεταξύ ορθοδόξων και παπικών, οι οποίοι έχουν προσθέσει το «και εκ του Υιού». Αλλά, με ποιο ανάστημα, κύριοι οικουμενιστές, τολμάτε να αλλάξετε αυτά που μας παρέδωσαν ο Χριστός, οι Απόστολοι και οι θεοφόροι Πατέρες; Σε ποιο σημείο του κατήφορου που έχετε πάρει σκοπεύετε να σταματήσετε; Τι έχετε ν’ απαντήσετε στον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη που λέγει: «Έκβαλε και τους ιερούς τούτους κανόνας από την εκκλησίαν, και παρευθύς επεισέρχεται η αταξία»; Αν είναι αλήθεια ότι το 1968 το Βατικανό κατήργησε 30 αγίους (Άγ. Γεώργιο, Άγ. Νικόλαο, Αγ. Βαρβάρα κ. ά), όπως αναφέρει ο κ. Π. Ράπτης σε πρόσφατη επιστολή του προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη («Ορθόδοξος Τύπος» 10/1/97), τότε για τι είδους «αμοιβαίας κατανοήσεως και ειλικρινούς συνεργασίας» μιλάτε και τι είδους θεολογικόν διάλογον κάνετε με τον Πάπα; Στις συλλειτουργίες που κάνετε με τους ετεροδόξους, έχετε τις εικόνες των αγίων αυτών ή μήπως τις κατεβάσατε για να ικανοποιήσετε τον παπικό εωσφορισμό; Γιατί, αντί να επιδιώκετε μια ψεύτικη ένωση με την υποταγή της Ορθοδοξίας στον Παπισμό, δεν απευθύνετε ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους αιρετικούς χριστιανούς να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία; Δεν γνωρίζετε ότι με τη χρήση διπλωματίας δίνετε λαβές σε ωρισμένα έντυπα ευρείας κυκλοφορίας να γράφουν ότι οι Έλληνες επίσκοποι είναι τόσο πολιτικοί όσο και κληρικοί; («The Economist” 17/8/96, σελ. 44). Ως πότε θα τιμωρείτε με αφορισμό (ή άλλα βαρειά επιτίμια) τους αντιαιρετικούς επικριτές σας, όπως π.χ. τον θεολόγο κ. Ν. Σωτηρόπουλο; Δεν γνωρίζετε ότι έτσι μειώνετε το κύρος της Εκκλησίας και σκανδαλίζετε τις ψυχές αυτών που γνωρίζουν τα γεγονότα; Ή μήπως το ενδιαφέρον σας για τις ψυχές είναι τόσο όσο και για τους Ιερούς Κανόνες; Με το μαστίγιο προσπαθείτε να επιβάλλετε τις αιρέσεις σας; Αυτή είναι η αγάπη για χατήρι της οποίας παζαρεύετε την Ορθοδοξία; Αναρωτηθήκατε ποτέ μήπως αυτή η συμπεριφορά σας μοιάζει μ’ εκείνη των ψευδαποστόλων για τους οποίους μίλησαν ο Χριστός και οι Απόστολοι (Ματθ. 7: 15 – 20, Κορ. Β΄ 11: 12 – 15 και Πέτρ. Β΄ 2: 1 – 3); Πως συμπεραίνετε, Σεβ. κ. Δαμασκηνέ, ότι «οι θρησκείες μας είναι πρόθυμες να συνεργασθούν στον σύγχρονο οικουμενικό διάλογο»; Έχει γίνει κάποια αξιόπιστη έρευνα; Δεν νομίζετε ότι είναι αυθαιρεσία να γράφετε ότι οι αιρετικές θέσεις σας εκφράζουν ολόκληρη την Ορθοδοξία; Κατά κανόνα, αποφασίζουμε να κάνουμε κάτι, όταν το αναμενόμενο όφελος από την ενέργειά μας αυτή είναι ίσο ή μεγαλύτερο από το αναμενόμενο κόστος. Το υποτιθέμενο όφελος από ένα οικουμενιστικό πείραμα είναι η προώθηση της ειρήνης και της συνεργασίας μεταξύ των λαών, ενώ το φανερό κόστος για τους ορθοδόξους (κυρίως των μελλοντικών γενεών) είναι η θρησκευτική σύγχυση και η απώλεια ταυτότητος. Ο καθένας από μας καλείται ν’ αποφασίση. Προφανώς, είναι αναγκαία η ενημέρωση, η επαγρύπνηση και η προσευχή.
Ορθόδοξος Τύπος αρ. φύλ.
1224
Ακούοντας ο ευσεβής Έπαρχος της Αλεξανδρείας την καλή φήμη του Αββά Μωϋσέως του Αιθίοπος, ανέβηκε κάποτε στη σκήτη να τον γνωρίση απο κοντά. Σαν το έμαθε όμως εκείνος, έφυγε κρυφά από την καλύβα του και πήγε κατά το έλος. Στο δρόμο συνάντησε τον άρχοντα και την ακολουθία του, που έτυχε να περνάνε από κει. Οι ξένοι, που δεν τον γνώριζαν, τον σταμάτησαν και τον ερώτησαν να τους δείξη την καλύβα του Αββά Μωϋσέως.
1. Εισαγωγή
Ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ Ἑλλάς
βάλλονται πανταχόθεν, κυρίως ἐκ τῶν ἔσω καί δή ὑπό τῶν Οἰκουμενιστῶν
«ψευδεπισκόπων» (ὅρος τοῦ ΙΕ' Κανόνος τῆς ΑΒ' Συνόδου) καί τῶν ψευδο-πολιτικῶν.
Τά κτυπήματα εἶναι σφοδρά καί ἀλλεπάλληλα, ὅπως π.χ. ἡ προώθησις τῶν
θανατηφόρων «ἐμβολίων», ἡ νομιμοποίησις τοῦ «γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων (πού
συνιστᾶ αἵρεσιν), ἡ ἐπιβολή τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεως «γκανζούφ» (πρβλ. τά
πρόσφατα γεγονότα εἰς τήν «ἀντεθνικήν τερατοθήκην»), ὁ ψηφιακός ὁλοκληρωτισμός,
ἡ ἀντικατάστασις τοῦ πληθυσμοῦ μέ ἰσλαμιστάς «πρόσφυγας» κ.ἄ. Ἄν ὑπῆρχεν
Ὀρθόδοξος Ἱεραρχία εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τίποτε ἀπό αὐτά δέν θά
συνέβαινεν. Ἐάν π.χ. τό 2024 συμπεριεφέρετο προληπτικῶς (preemptive behavior),
ὅπως ὑπαγορεύει ἡ Θεωρία Παιγνίων, καί ἠπείλει ὅτι θ’ ἀφώριζε τούς βουλευτάς
πού θά ἐψήφιζον τόν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων, αὐτός δέν θά ἐψηφίζετο! Ὄχι μόνον
δέν τό ἔπραξεν, ἀλλά δέχεται καί εἰς κοινωνίαν αὐτούς τούς αἱρετικούς, θέτουσα
ἑαυτήν ὑπό τό ἀνάθεμα τῶν Οἰκ. Συνόδων, κατά τό γνωστόν «ὁ μή λέγων ἀνάθεμα
τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα ἔστω» (Ε' Οἰκ. Σύνοδος). Ἐκτός τούτου, κηρύσσει παλαιάς
καί νέας αἱρέσεις, συντάσσεται δέ ἀναφανδόν -- κατά τήν αἵρεσιν τοῦ
Σεργιανισμοῦ -- μέ τούς Φασίστας πού ἐξουσιάζουν τόν κόσμον καί ἀφαιροῦν
συνεχῶς θεμελιώδεις ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, μέ τήν ἐπιβολήν τῆς ψηφιακῆς
ταυτότητος καί τοῦ «προσωπικοῦ ἀριθμοῦ», μέ τήν ἐπικειμένην κατάργησιν τῶν
μετρητῶν καί τήν ἐπιβολήν τοῦ ψηφιακοῦ εὐρώ κ.λπ. δῆθεν χάριν ... τῆς «εὐκολίας
τῶν συναλλαγῶν», ἀλλ’ εἰς τήν πραγματικότητα διά νά ἐλέγχουν πλήρως τούς πάντας
καί ν’ ἀποκλείουν ἀπό παντοῦ ὅσους δέν εἶναι «καλοί μαθηταί» τοῦ Σατανισμοῦ,
τόν ὁποῖον αὐτοί ἐπιβάλλουν! Μία Ὀρθόδοξος Ἱεραρχία θά συνετάσσετο μέ τό
Παύλειον «τιμῆς ἠγοράσθητε· μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων» (Α' Κορ. 7:23) καί θ’
ἀνέτρεπε ὅλ’ αὐτά τά δεινά.
Δυστυχῶς, ὁ λαός δέν ἀντιδρᾶ εἰς τήν ἀποστασίαν τῶν «ἡγετῶν» του ἀπό τόν Θεόν, ἀπό τά Ἑλληνικά ἰδεώδη καί ἀπό αὐτήν ταύτην τήν λογικήν. Παρακολουθεῖ τά γεγονότα μέ ἀπορίαν καί, εἰς τήν καλυτέραν περίπτωσιν, προβαίνει εἰς συλλαλητήρια, ἀρθρογραφίαν καί ἄλλας ἀναποτελεσματικάς διαμαρτυρίας, ὄχι ὅμως καί εἰς τήν ἁγιοπατερικήν καί σωτήριον ἀντίδρασιν, πού εἶναι ἡ ἀποτείχισις ἀπό ψευδεπισκόπους τοῦ τύπου Βαρθολομαίου, Ἱερωνύμου κ.ἄ. Διότι κατά τά τελευταῖα 100 περίπου ἔτη, εἷς ἑσμός ψευδολόγων καί αἱρετικῶν, κληρικῶν καί λαϊκῶν, ἔχουν κατορθώσει νά πείσουν τόν ἀκατήχητον λαόν ὅτι ἡ ἀποτείχισις ἀπό αὐτούς εἶναι σχίσμα καί αἵρεσις! Ἡ φοβερά αὐτή διαστροφή τῆς Ἀληθείας ἐπανελήφθη κατά κόρον μετά τήν ἐκθρόνισιν τοῦ κ. Τυχικοῦ ἀπό τήν Ἱ. Μητρόπολιν Πάφου καί οἱ Οἰκουμενισταί ζητοῦν πλέον λιβέλλους κατά τοῦ «ἀποτειχισμοῦ» [sic]! Μέ τήν τερατώδη αὐτήν διαστροφήν οἱ Οἰκουμενισταί ἀπορρίπτουν τό Ὀρθόδοξον δόγμα τῆς ἀποτειχίσεως!
Αποκηρύσσομεν τα φιλενωτικά συνθήματα και φιλενωτικάς τάσεις και μένομεν στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστιν, ακολουθούντες όσα προεφήτευσαν οι Θεηγόροι Προφήται και εδίδαξαν οι Θεοκήρυκες Απόστολοι, ο των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αι επτά άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και αι τοπικαί τοιαύται, έχοντες επί κεφαλής τον ακρογωνιαίον Λίθον Χριστόν, τον Θεόν ημών, και εν γένει εμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει είτε δια γραφίδος είτε δια παραδόσεως, αποκρούοντες την «Ένωσιν» ή «Ενότητα», όπως την αποκαλούν εσχάτως οι φιλενωτικοί παπόδουλοι οικουμενιστές.
......πως είναι λοιπόν νόμιμο και θεάρεστο να ενωθούμε με εκείνους από τους οποίους αποκοπήκαμε δίκαια και κανονικά, εφόσον παραμένουν αμετάβλητα στις αιρέσεις τους; Εάν το δεχθούμε αυτό ανατρέπουμε μονομιάς τα πάντα και καταργούμε την Ορθοδοξία ...... Ποιος «άδης» θα εκφωνήσει το μνημόσυνο του πάπα – ο οποίος αποκόπηκε δίκαια από το Άγιο Πνεύμα εξ αιτίας της αυθαδείας του, εναντίον του Θεού και των θείων Μυστηρίων – και θα γίνει με αυτόν τον τρόπο εχθρός του Θεού ; Διότι αν ακόμη και ο απλός χαιρετισμός, μας καθίστα κοινωνούς των πονηρών έργων αυτού που χαιρετάμε , πόσο μάλλον η μνημόνευσης του, εκφώνως, και μάλιστα την στιγμή που αντικρίζουμε με φρίκη τα θεία Μυστήρια ; Αν αυτός ο Ίδιος που βρίσκεται μπροστά μας είναι η Αυτοαλήθεια , πως είναι δυνατό να ανεχθεί ένα τόσο μεγάλο ψεύδος , το να συγκατατάσσεται δηλαδή ο πάπας μεταξύ των λοιπών Ορθοδόξων πατριαρχών ; Μήπως θα παίξουμε θέατρο κατά τον καιρό των φρικτών Μυστηρίων ; Και πως θα τα ανεχτεί αυτά η ψυχή του Ορθοδόξου και δεν θα απομακρυνθεί αμέσως από την εκκλησιαστική κοινωνία αυτών πού τον μνημόνευσαν και δεν θα τους θεωρήσει ιεροκαπήλους ; Άλλωστε η Ορθόδοξη Εκκλησία του Θεού δεχόταν από παλιά την αναφορά του ονόματος του αρχιερέως ενώπιον των Αγίων Μυστήριων ως τελεία συγκοινωνία....
Από το βιβλίο: Οι αγώνες των μοναχών υπέρ της
Ορθοδοξίας έκδοση της Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου. Οι Αγιορείτες μοναχοί το 1273
απαντούν με τον «Τόμο» του Ιασίτου Ιώβ. Σελ 234.
…Σου λέγω και τούτο Τέκνον μου, ότι θα έρθει καιρός, οπόταν οι χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπέσιων Προφητών και των Ιερών Πατέρων και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογικούς. Και ο νους των θα ξεχυθεί εις αυτούς, θα απομακρυνθούν δε από τα Θεϊκά πρότυπα. Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες είχαν προαναγγείλει ότι οι μονασταί της ερήμου πρέπει να γράφουν τους βίους των Πατέρων όχι επάνω εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χάρτινους διφθέρας, διότι η ερχόμενη γενεά θα τους μεταβάλλει σύμφωνα με την δική των αρέσκεια. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν. Κατόπιν λέγει ο μαθητής: -Ώστε λοιπόν, Γέροντα, πρόκειται να αλλάξουν οι παραδόσεις και τα έθιμα των Χριστιανών; Μήπως δεν θα υπάρχουν πλέον ιερείς εις την Εκκλησίαν αφού θα βαδίσει προς αυτό το κατάντημα; Τότε ο αββάς εσυνέχισεν:
