Πανηγύρεις καὶ «φιγουρομανία»!... -- Τοῦ Ἀρχιμ. Δανιὴλ Γ. Ἀεράκη, ἱεροκήρυκος

Μιλάμε γιὰ παράδοσι. Καὶ ζοῦμε τὸ παράδοξο! Μιλᾶμε γιὰ Ἐκκλησία. Καὶ ζοῦμε πανηγύρια φρικτῆς φιγούρας, τεράστιας σπατάλης, προκλητικοῦ θρησκευτικοῦ «χαβαλέ»! Μιλᾶμε γιὰ τιμὴ μαρτύρων, καὶ ζοῦμε τὴ λάμψι τῆς πολυτέλειας ἀκόμα καὶ στὶς λάρνακες τῶν πάσης φύσεως καὶ προελεύσεως λειψάνων. Δὲν χρειάζεται νὰ δυσκολευθῆτε ψάχνοντας. Οἱ ἱστοσελίδες ἐκεῖνες, ποὺ ἔχουν ἀποκλειστικὰ καὶ ἐργολαβικὰ ἀναλάβει νὰ καλύπτουν τὰ λεγόμενα «πολυαρχιερατικὰ συλλείτουργα», ἐνημερώνουν ἀνὰ μία περίπου ὥρα γιὰ τὸν πλοῦτο τῆς κενοδοξίας καὶ φιγουρομανίας μέσα στὸν ἅγιο χῶρο τοῦ θυσιαστηρίου. • Μπορεῖτε νὰ φαντασθῆτε τὸν Ἐσταυρωμένο τοῦ Γολγοθᾶ, τὸν Ἰησοῦ, τὸν Κύριο τῆς δόξης, νὰ δορυφορῆται τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ ἀπὸ τριάντα (30) δεσποτάδες, φανταχτερὰ καὶ χρυσοστόλιστα ντυμένους καὶ στεφανωμένους μὲ περίλαμπρες μίτρες; • Ἡ ἁγία Τράπεζα εἶναι ὁ Γολγοθᾶς. Τί δουλειὰ ἔχει ὅλος ὁ ἐπισκοπικὸς συνωστισμὸς γύρω-γύρω, ποὺ τολμοῦν μάλιστα ὡρισμένοι ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἀποθέτουν τὶς μίτρες τους πάνω στὴν ἁγία Τράπεζα; «Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς». Δὲν θὰ πρότεινε κανεὶς σὲ ἐπίσκοπο σήμερα νὰ λειτουργῆ μὲ ἀκάνθινο στεφάνι. Τουλάχιστον ὅμως ἂς λειτουργῆ καὶ ἂς παρίσταται στὸ Ναὸ τῆς λατρευτικῆς προσευχῆς καὶ συνάξεως, ὅπως ζητεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον διά τοῦ ἀποστόλου Παύλου, δηλαδή, ἀσκεπὴς (Α´ Κορ. ια/ 5). Ἀρέσκονται πολλοὶ σημερινοὶ ἐπίσκοποι νὰ λένε, ὅτι βρίσκονται «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ», ἐπικαλούμενοι τὸν θεοφόρο Ἰγνάτιο, χωρὶς βέβαια νὰ μᾶς πληροφοροῦν ποῦ καὶ γιατί λέει τὸ λόγο αὐτὸ ὁ ἀποστολικὸς Πατήρ. Ἀλλ´ ὡς πρὸς τὸν «τόπον», ὡρισμένοι λησμονοῦν δύο τόπους. Ὁ ἕνας εἶναι τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως μας ὁ τόπος. Εἶναι ὁ Σταυρός. Ὁ «κρανίου τόπος» (Ματθ. κζ 33). Οὔτε σὲ σταυρὸ ζοῦμε οἱ σημερινοὶ διάκονοί Του, οὔτε σὲ σταυρὸ μᾶς ἔχουν ἀνεβάσει. • Λησμονοῦν, λοιπόν, πολλοὶ σημερινοὶ διάκονοί Του (κυρίως ἐπίσκοποι) τὸν «κρανίου τόπον». Ἀλλὰ λησμονοῦν καὶ τὸν ἄλλον, τὸν δικό τους τόπο. Πότε μερικοὶ (εὐτυχῶς ὄχι ὅλοι) Μητροπολίτες παραμένουν στὸν τόπο τους; Ὅταν διαρκῶς περιφέρωνται ἀπὸ πανηγύρι σὲ πανηγύρι, ἀπὸ ὀνομαστήρια σὲ ὀνομαστήρια, ἀπὸ χειροτονίες σὲ χειροτονίες, ἀπὸ ὑποδοχὲς σὲ ὑποδοχές, ἀπὸ λιτανεύσεις σὲ λιτανεύσεις, ἀπὸ ταξίδια σὲ ταξίδια, πότε θὰ τοὺς μείνη καιρὸς γιὰ τὸν τόπο τους; • Πότε θὰ ποιμάνουν τὸ λαό, ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος; • Πότε θὰ ἐργαστοῦν πνευματικά, πρὸς οἰκοδομὴν τοῦ λαοῦ, πρὸς φύλαξι τῶν προβάτων, ἰδίως τῶν παιδιῶν καὶ τῶν νέων; • Πότε θὰ κλειστοῦν στὸ κελλί τους πρὸς περισυλλογὴ καὶ μελέτη; Ὁ Χριστὸς γιὰ τὸν κακὸ ποιμένα λέει, ὅτι «ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει» (Ἰωάν. ι´ 12). Πιστεύουμε ὅτι δὲν θέλουν οἱ ἐπίσκοποί μας νὰ εἶναι κακοὶ ποιμένες. Ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον παρασύρεται. • Ἂς ἐπαναφέρη, λοιπόν, ἡ ἱερὰ Σύνοδος παλαιότερες ἐγκυκλίους γιὰ περιορισμὸ τῶν πολυαρχιερατικῶν ἐμφανίσεων. Ἑορτάζει ἕνας ἐπίσκοπος; Ἂς παραμείνη μὲ τοὺς πιστοὺς τῆς ἐπαρχίας του, νὰ συμπροσευχηθοῦν. Καιρὸς ἄλλωστε λιτότητας. Χειροτονεῖται ἕνας διάκονος ἢ πρεσβύτερος; Ἀρκεῖ ὁ ἐπίσκοπός του. Τί χρειάζονται οἱ ἄλλοι; Χειροτονεῖται ἕνας ἐπίσκοπος; Ἀρκοῦν τρεῖς ἢ τέσσερις ἐπίσκοποι. Γιατί πρέπει νὰ μαζευθοῦν τριάντα δεσποτάδες; Ἑορτάζει ὁ πολιοῦχος μιᾶς πόλεως; Εὐκαιρία ὁ ἐπίσκοπος νὰ δῆ τὸ λαό του, καὶ ἀντὶ νὰ κάνη προσφωνήσεις σὲ ἀρχιερεῖς, νὰ ἀπευθύνη νουθεσίες πρὸς μετάνοια καὶ προκοπὴ πνευματική.

“O εις και η Αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία”

Στα θέματα της πίστεως και της αγιοπνευματικής εκκλησιαστικής διοργανώσεως ουδεμία αξία ή σημασία έχουν αποφάσεις, που λαμβάνονται κατά πλειονοψηφία ή ακόμη και παμψηφία, εάν έρχωνται σε αντίθεση και σύγκρουση με τα δόγματα και τους κανόνες της Εκκλησίας. Στις περιπτώσεις αυτές έχει απόλυτη εφαρμογή η αρχή: «Ο εις και η αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία». Με βάση την αρχή αυτή διασφαλίσθηκε η Ορθοδοξία δια μέσου των αιώνων και συνετρίβησαν οι αιρέσεις και τα σχίσματα. Αρκεί να θυμηθούμε τι συνέβη κατά την επί δεκαετίες κυριαρχία των Αρειανών κατά τον Δ΄ αιώνα, ότε η πλειονοψηφία ή και η παμψηφία πολυαρίθμων Συνόδων, που αποδείχθησαν ληστρικές ή ψευδοσύνοδοι, ετάχθησαν υπέρ της αιρέσεως του Αρείου και εναντίον της Ορθοδοξίας. Οι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας όχι μόνο δεν υπετάχθησαν στις αποφάσεις αυτές των ψευδοσυνόδων, αλλά όρθωσαν το ανάστημά τους επί των επάλξεων της Ορθοδοξίας, όπως ο Μέγας Αθανάσιος. Είναι ίσως η συγκλονιστικώτερη περίπτωση στην εκκλησιαστική ιστορία, που επιβεβαιώθηκε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, ότι «Ο εις και η αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία». Εάν ο Μέγας Αθανάσιος συνεμορφώνετο με την αρχή της πλειονοψηφίας και υπετάσσετο εις τις αντικανονικές και αντορθόδοξες αποφάσεις της, θα επρόδιδε την ιδιότητά του, ως αληθινού ορθοδόξου Ιεράρχου και Επισκόπου, που έχει σαν ύψιστη αποστολή την προάσπιση μέχρι θανάτου της εμπιστευθείσης σε κάθε αληθινό επίσκοπο Ιεράς Παρακαταθήκης, της αποκαλυφθείσης από τον Εσταυρωμένο Θεό της Αγάπης, Αληθείας και τότε αντί της Κυριακής της Ορθοδοξίας θα εορτάζετο ο θρίαμβος της Αιρέσεως και στη θέση του Μεγάλου Αθανασίου θα δοξολογείτο ο Άρειος!

 

(Από το βιβλίον «Η Μεγάλη Προδοσία» του Καθηγητού κ. Κων/νου Δωρ. Μουρατίδου).

Διακοπή μνημοσύνου

«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).

Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.

«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών Αντιοχείας, Αλεξανδρείας, Σερβίας, Ρωσίας, Ιεροσολύμων, Ρουμανίας, Βουλγαρίας Γεωργίας, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.  Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.

«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).

«...καί οὐδέν ὑμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ»

 ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ  ΛΟΥΚΑ 

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ   ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  ΜΗΝΑ 

«...καί οὐδέν ὑμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ» Σᾶς δίδω ἐξουσίαν, εἰς τρόπον ὥστε, κανένα μέσον, καί τίποτε, ἀπό ὅσα ἐναντίον σας μηχανᾶται ὁ Σατανᾶς καί τά ὄργανά του, δέν θά σᾶς ἀδικήσῃ ἤ βλάψῃ. Ὁ Τριαδικός Θεός, ἁγία γερόντισσα, εἶναι ὁ Δημιουργός καί Πλάστης μας, ὁ Προνοητής, ὁ Σωτῆρας. Ἔπλασε τόν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα, αὐτήν, πού ἐν χρόνῳ θά προσλάμβανε ὁ Υἱός, γιά νά δώσει τήν δυνατότητα νά φθάσει τό Πλάσμα καί στό καθ’ὁμοίωσιν. «Ἐγώ εἶπα· θεοί ἐστε καί υἱοί Ὑψίστου πάντες»1.

Η Δήλωση αποτείχισης του π. Γεωργίου Σταύρου στις 11 Οκτωβρίου 2026 - Ζαγορά Πηλίου

 

11-10-2026 Κυριακή Πατέρων Ζ΄ Οικ. Συνόδου - Δήλωση αποτείχισης π. Γεωργίου Σταύρου - Ζαγορά Πηλίου

(Από το κανάλι: Ομιλίες π. Ευθυμίου Τρικαμηνά (99) Ομιλίες π. Ευθυμίου Τρικαμηνά - YouTube )

Χρειάζεται τόλμη και θάρρος μία τέτοια απόφασι.

 Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ και η παύσι κάθε σχέσεως και κοινωνίας με τους αιρετικούς και Λατινόφρονας πατριάρχας, αρχιεπισκόπους και επισκόπους είναι πλέον - εκεί που έφθασαν τα πράγματα - η μόνη ενδεδειγμένη, η μόνη ακίνδυνη και η μόνη αποτελεσματική λύσι. Η Εκκλησία σήμερα στενάζει κυριολεκτικά κάτω από «την μπότα» των Οικουμενιστών και Λατινοφρόνων κληρικών και η προκλητικότητά τους έχει πλέον εξαντλήσει την υπομονή των Ορθοδόξων πιστών.

Ιδού η κανονική λύσι, η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ. Χρειάζεται τόλμη και θάρρος μία τέτοια απόφασι. Αλλά είναι μονόδρομος που μας οδηγεί στον ασφαλή τόπο των Αγίων μας. Λέγει ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: «Ώσπερ τούτων χωρίζομαι, ούτως ενούμαι τη αληθεία και τοις αγίοις πατράσι τοις θεολόγοις της Εκκλησίας. Δει γαρ παντάπασιν εκείνους είναι κεχωρισμένους ημών, μέχρις αν δω ο Θεός την καλήν διόρθωσιν και ειρήνην της Εκκλησίας αυτού». 

Δέν εἶναι στήν δικαιοδοσίαν μας ν' ἀποφασίζουμε πότε καί ἀπό ποιόν «ἔφυγεν ἡ Χάρις».

Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αν. Καθηγητού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Βλέπω καί μάλιστα πεντακάθαρα τίς αἱρετικές δηλώσεις, τίς ἑνώσεις μέ Μονοφυσίτας (1990) καί Παπικούς (1965, 1993) κ.λπ. πού ἔχουν κάνει οἱ Οἰκουμενισταί. Αὐτές, ὅμως, εἶναι πράξεις πού ἔχουν κάνει οἱ ὑψηλόβαθμοι «πατριάρχαι», οἱ ὁποῖες ὅμως δέν ἔχουν περάσει εἰς ὅλους τούς ἐπισκόπους, οὔτε εἰς τούς ἱερεῖς, καί βεβαίως οὔτε εἰς τούς λαϊκούς, ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν ὁποίων τίς ἀγνοεῖ παντελῶς καί πιστεύουν βαθειά ὅτι εἶναι ὀρθοδοξώτατοι! Εἰς τούς Ναούς των δέν κηρύττονται τά αἱρετικά δόγματα τῶν Μονοφυσιτῶν καί τῶν Παπικῶν, δέν ἑορτάζονται οἱ ἑορτές των, οὔτε οἱ «ἅγιοί» των. Ἀκόμη κι ἐμεῖς οἱ «ψαγμένοι» μόλις τό 2006 μάθαμε ἀπό τό βιβλίον τοῦ Δικηγόρου-Θεολόγου κ. Ἀθ. Σακαρέλλου ὅτι τό 1965 ἔγινεν «ἄρσις τῆς ἀκοινωνησίας» καί ὄχι ἁπλῶς «ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων». Ἐκμεταλλευόμενοι τήν παχυλήν αὐτήν ἄγνοιαν τοῦ κοινοῦ, πολλοί «ἐπίσκοποι» «τό παίζουν» ἀκόμη «βράχοι καί λέοντες τῆς Ὀρθοδοξίας»! Ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμβαρίου, ἡ ὁποία γιά τούς «ψαγμένους» εἶναι ὄντως αἱρετική, ἐντούτοις δέν λέγει ὅτι ἀναγνωρίζει τίς ἑτερόδοξες «ἐκκλησίες», ἀλλά μόνον τήν «ἱστορικήν ὀνομασίαν» των! Ὅσον γιά τήν ἐκκλησιαστικότητα πού -- κρίνοντες αὐστηρά -- ὄντως ἀνεγνώρισε στούς ἑτεροδόξους, ἐντούτοις ὑποθέτω ὅτι θά λέγουν ὅτι «χαλαρά» μόνον ἐχρησιμοποίησαν τόν ὅρον «ἐκκλησία», ὅπως γίνεται σέ ὅλα τά ἐπιστημονικά καί μή βιβλία καί ἄρθρα μέ τούς ὅρους «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία», «Ἀγγλικανική Ἐκκλησία», «Κοπτική Ἐκκλησία» κ.λπ. Ἄν δέν κάνω λάθος, ἀκόμη καί οἱ Ἅγιοί μας κάμνουν αὐτήν τήν «χαλαρήν» χρῆσιν. Ὑπάρχει, συνεπῶς, μία σύγχυσις, διό καί εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητος ἡ σύγκλησις Ὀρθοδόξου Συνόδου, ἡ ὁποία μπορεῖ νά γίνῃ μόνον μέ τήν θαυματουργικήν ἐπέμβασιν τοῦ Πηδαλιούχου τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τήν ὁποίαν ὁ Βαρθολομαῖος καί οἱ σύν αὐτῷ θά εἶναι ὑπόδικοι, καί ἡ ὁποία θ' ἀκυρώσῃ ὅλες τίς παρανομίες τῶν «ἐπισκόπων» τοῦ νέου καί τοῦ παλαιοῦ, θά καθαιρέσῃ καί θ' ἀναθεματίσῃ τούς ὑπευθύνους κ.λπ. Τό δικόν μας χρέος φθάνει ἕως τήν ἀποτείχισιν καί τήν κήρυξιν τῆς Ἀληθείας, ἔτσι ὥστε ν' ἀφυπνισθοῦν οἱ πιστοί καί νά προκληθῇ Πανορθόδοξος Σύνοδος. Δέν εἶναι στήν δικαιοδοσίαν μας ν' ἀποφασίζουμε πότε καί ἀπό ποιόν «ἔφυγεν ἡ Χάρις».

O Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Ι. Κορναράκης γράφει:

Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων.

Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.

Τοῦ Νεκταρίου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ἱστορίας

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ

ΜΙΑΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

Ἡ πατρίδα μας διέρχεται σήμερα μια τρομακτική πολιτική, οἰκονομική καί κοινωνική κρίση, πού στήν πραγματικότητα βέβαια δέν εἶναι παρά ἁπλῶς ἡ πιό ὁρατή πλευρά μιᾶς βαθύτατης πνευματικῆς παρακμῆς, ἡ ὁποία ἔρχεται νά σφραγίσει μία μακρά περίοδο εὐτέλειας, ἱστορικῆς ἀμνησίας, πολιτισμικῆς διάβρωσης καί ἠθικῆς καταρράκωσης. Μιά περίοδο σταδιακῆς ἀποσάθρωσης τῆς ἴδιας μας τῆς συλλογικῆς ἰδιοπροσωπείας και αὐτοσυνειδησίας, κατά τήν ὁποία, ἑκούσια ὑποταγμένοι στά σκύβαλα τοῦ ἀτερμάτιστου εὐδαιμονισμοῦ καί τῆς δυτικότροπης «ἐκσυγχρονιστικῆς» ὑστερίας, πετάξαμε στή χωματερή βιώματα, ἀξίες, παραδόσεις, ἰδανικά καί ὅλα ἀκόμη ὅσα μᾶς διαμόρφωσαν ὡς λαό καί μᾶς κράτησαν ζωντανούς σέ καιρούς χαλεπούς καί δύσβατους, σέ καιρούς ἀνέχειας, ξένης κατοχῆς, διωγμῶν καί δοκιμασίας. Ἡ σταδιακή ἀπονέκρωση τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης καί κυρίως ἡ ἀπώλεια τῆς ζωντανῆς καί βιωματικῆς μας σχέσης μέ τήν Ὀρθοδοξία (πού δέν ἦταν ἁπλῶς μία «θρησκεία», ἀλλά τό ἴδιο το ἐσώτατο ὀξυγόνο τῆς ταυτότητάς μας, ἕνας συνολικός τρόπος ζωῆς, συμπεριφορᾶς καί συναντίληψης τῶν πάντων), γέννησαν ἤδη ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες τά σπέρματα τῆς σύγχρονης ἐθνικῆς μας ψυχασθένειας καί τῆς συλλογικῆς ὑπαρξιακῆς μας σύγχυσης.

῾Ο ὀρθόδοξος θεολόγος ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ* Τοῦ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Αθηνών, ᾿Ανδρέου Θεοδώρου (†)

(῾Ως γνωστόν, τὸν Δεκέμβριον τοῦ παρελθόντος ἔτους [1972] ἡ Αδελφότης Θεολόγων «῾Ο Σωτήρ», συνεκρότησε Σύναξιν Θεολόγων, φίλων καὶ συνεργατῶν αὐτῆς, καθ᾿ ἣν ὡμίλησεν ὁ Καθηγητὴς κ. ᾿Ανδρέας Θεοδώρου με θέμα: «῾Ο ὀρθόδοξος Θεολόγος ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ». ᾿Εκ τῆς ἐμπεριστατωμένης αὐτῆς εἰσηγήσεως ὁ «Ο.Τ.» δημοσιεύει ἀκολούθως τὰ σημεῖα ἐκεῖνα, εἰς τὰ ὁποῖα τονίζονται εὐστόχως οἱ τεράστιοι κίνδυνοι, τοὺς ὁποίους διατρέχει ἡ ᾿Ορθοδοξία ἐκ τῆς συμμετοχῆς αὐτῆς εἰς τὸν σύγχρονον Οἰκουμενισμόν).

Η ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΘΕΣΙΣ τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἐν τῷ συγχρόνῳ Οἰκουμενισμῷ, ἐγκυμονεῖ, ὡς εἶναι φυσικόν, τεραστίους δι᾿ αὐτὴν κινδύνους. ῾Ο μόνος λόγος ὁ δυνάμενος ὁπωσοῦν νὰ δικαιολογήση βασίμως τὴν ἐν τῷ Π.Σ.Ε. συμμετοχὴν τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, εἶναι τὸ χρέος τῆς μεταδόσεως τοῦ ὀρθοδόξου καθολικοῦ φωτὸς εἰς τοὺς ἐν τῷ σκότει καὶ τῇ πλάνῃ εὑρισκομένους Χριστιανοὺς τῆς Δύσεως. Τὸ ἔργον δηλαδὴ αὐτῆς εἶναι ἔργον σαφῶς ἱεραποστολικόν. ῾Η μέχρι τοῦδε ἀποστολὴ αὕτη τῆς ᾿Ορθοδοξίας εἶχε μὲν ἀποτελέσματα, πενιχρὰ ὅμως καὶ ἀσήμαντα.

Ὁ συγκρητισμός.

«Ἡ λέξη συγκρητισμὸς ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Πλούταρχο καὶ λέγεται ὅτι ἀποδίδεται στὴν ἕνωση τῶν Κρητῶν, παρὰ τὶς διαφορές, μπροστά σέ ἕνα κίνδυνο. Ὁ ὅρος συγκρητισμὸς προσέλαβε ἀπὸ τὸν ΙΘ΄ αἰώνα καὶ θρησκευτικὴ σημασία καὶ μὲ τὸν ὅρο αὐτὸ ἐννοεῖται ἡ ἀνάμειξη μερικῶν θρησκευτικῶν ἰδεολογικῶν ἀπόψεων, καὶ τρόπου ζωῆς. Σήμερα ἡ λέξη συγκρητισμὸς ἀποδίδεται καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους ὅρους, ὅπως τὴν μετανεωτερικότητα ἢ μεταμοντερνισμό, τὸν οἰκουμενισμό, τὴν νέα ἐποχή, τὴν ὁλιστικὴ θεωρία, τὴν πολιτισμικὴ παγκοσμιοποίηση, τὴν νέα τάξη πραγμάτων κ.λ.π. Ἀναλύοντας περισσότερο τὸν ὅρο συγκρητισμό, μὲ τὰ σύγχρονα δεδομένα, μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι μὲ τὸν ὅρο αὐτὸν ἐννοεῖται ἡ προσπάθεια νὰ ἐντοπίζουμε τὰ κοινὰ σημεῖα μεταξύ τῶν διαφόρων Χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καὶ τῶν διαφόρων θρησκειῶν καὶ νὰ παραθεωροῦμε τὶς διαφορὲς μεταξύ τῶν ὁμολογιῶν καὶ θρησκειῶν. Οἱ συγκρητιστὲς βλέπουν τὰ κοινὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν οὕτως ἢ ἄλλως σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες καὶ δὲν βλέπουν τὶς θεολογικὲς διαφορὲς». Ὁ Θεὸς τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ὁ Τριαδικὸς Θεός, ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ μόνος ποὺ λυτρώνει τὸν ἄνθρωπο. Πατὴρ-Υἱὸς-Ἅγιο Πνεῦμα. Καὶ ὁ Υἱός, ὁ ἕνας τῆς Τριάδος, μᾶς ἀποκαλύπτει ἡ Γραφὴ καὶ μᾶς παραδίδει ἡ ἱστορία, ἐνσαρκώθηκε, προσέλαβε τὸ ἡμέτερο φύραμα, τὸ θεράπευσε καὶ τὸ ζωοποίησε εἰς τὸν αἰώνα, ἀφοῦ «τὸ ἀπρόσληπτον ἀθεράπευτον» λένε οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ Υἱὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ἢ Χριστός, αὐτὸς δηλαδὴ ποὺ ἔχει τὸ χρίσμα καὶ τὴν ἀποστολὴ νὰ ἐνανθρωπήσει, νὰ καταστεῖ Θεάνθρωπος καὶ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο. Εἶναι μὲ τὴν ἐνανθρώπησή του ὁ ἀπόγονος τῆς Εὔας, ποὺ θὰ συντρίψει τὸν σατανᾶ. Εἶναι, ὡς ἄνθρωπος, ὁ νέος Ἀδάμ, ποὺ μὲ τὴν ὑπακοή του θὰ ξαναδείξει τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας πρὸς τὸν ἄνθρωπο. «Καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ.4,12) μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ θεόπνευστος ἀπόστολος Πέτρος. Κανεὶς ἄλλος ἐκτός τοῦ Χριστοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴ θεογνωσία, στὴν ἀληθινὴ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ Θεό, τοῦ κτιστοῦ μετὰ τοῦ Ἀκτίστου. Καμμία λοιπὸν σχέση δὲν ἔχει ὁ Θεὸς τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸ θεὸ τῶν ἄλλων θρησκειῶν, ἀκόμη καὶ αὐτῶν τῶν μονοθεϊστικῶν. Κανένα κοινὸ σημεῖο, κανένα σημεῖο ἐπαφῆς. Οἱ ἄλλες θρησκεῖες ἀρνοῦνται τὴν Τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ, τὸ Θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Σωτῆρος μας. Ματαιοπονοῦν ὅσοι κάνουν συνέδρια μὲ τὶς ἄλλες μονοθεϊστικὲς καὶ ἄλλες θρησκεῖες. Τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν καὶ τῶν διαφόρων ἀνθρώπων εἶναι δαιμόνια σύμφωνα μὲ τὴ Γραφὴ ἢ δημιουργήματα τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου. Γιʼ αὐτὸ οἱ πατέρες τῶν τριῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ποὺ προαναφέραμε ἀσχολήθηκαν μὲ τὸ Χριστολογικὸ δόγμα καὶ τὸ ἀποσαφήνισαν ἀπὸ κάθε πλευρά. Διακήρυξαν τὴν ὀρθὴ πίστη, ἀντιμετώπισαν τὴν αἵρεση, ξεκαθάρισαν ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ δέχεται ὁ χριστιανὸς τὸν συγκρητισμό. Κι ὅπως τιμᾶμε αὐτούς, ποὺ μᾶς χάρισαν τὴν ἐθνικὴ ἐλευθερία καὶ ἀνεξαρτησία, ἔτσι πρέπει νὰ τιμᾶμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἐλευθέρωσαν ἀπὸ τὴν σκλαβιὰ τῆς ἀπιστίας, τῆς αἱρέσεως, τοῦ συγκρητισμοῦ καὶ νὰ κρατήσουμε σῶο καὶ ἀβλαβῆ τὸν θησαυρὸ ποὺ μᾶς παρέδωσαν.

Του κ. Στέλιου Παπαθεμελή:

Ο ισλαμικός λαθροεποικισμός και δι’ αυτού η αντικατάσταση των Ελλήνων από αλλοεθνείς, αλλόγλωσσους και αλλοθρήσκους είναι σε καλπάζουσα έξαρση. Ορδές λαθροεποίκων εξακολουθούν να κατακλύζουν τα νησιά μας και το μόνο που κάνει το επίσημο κράτος είναι να αναζητεί σαστισμένο να βρει τρόπους και μέσα, να τους στεγάσει, να τους ταΐσει, να τους παράσχει ιατρική περίθαλψη και διαρκές επίδομα, αγαθά τα οποία όμως δεν τα διασφαλίζει για τους Έλληνες.

Προσοχή εις τα ΜΜΕ (= Μέσα Μαζικού Εξανδραποδισμού)! -- Του κ. Δημ. Χατζηνικολάου, Καθ. Οικονομικών Παν/μίου Ιωαννίνων

Αξιότιμε κύριε Διευθυντά,                                                                                   

Ως γνωστόν, στις μέρες μας, οι αξίες (κυρίως η Ορθόδοξος πίστις0 κτυπούνται πανταχόθεν και παντοιοτρόπως. Από τότε δε, που οι νεοέλληνες έβαλαν την τηλεόρασιν μέσα στα σπίτια των, ο Διάβολος περνά πολύ πιο εύκολα πλέον τα διεστραμμένα μηνύματά του. Ο υποφαινόμενος σπανίως παρακολυθεί τηλεόρασιν. Εν τούτοις και στον ολίγον αυτόν χρόνον, που αφιερώνω, βλέπω και ακούω πολλά κηρύγματα του Σατανά, όπως π.χ. ότι ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκον (ΕΤ 1, 6.8.2004, ώρα 13.55), ότι ο «άγιος» των ερωτευμένων είναι ο «άγιος» Βαλεντίνος (ΑΝΤ1,6.8.2004 ώρα 17:40, ερώτηση, που ετέθη σε «Super Game”) κ.ά. Το χειρότερον, όμως, που έχω ιδεί και ακούσει μέχρι τώρα το έπαιξεν ο τηλεοπτικός σταθμός ALPHA κατά το Μέγα Σάββατον του 2003 (26.4.2003, ώρα 16:00). Ήτο μία ταινία γύρω από την ζωήν του λατρευτού μας Κυρίου Ιησού Χριστού, τον Οποίον εμφάνισε κατά κόρον ως βιολογικόν υιόν του Ιωσήφ, μνηστήρος της Αειπαρθένου Μαρίας. Τον δε Ιωσήφ, ο οποίος κατά την παράδοσιν ήτο πρεσβύτης, εμφάνισε ως 37χρονον νέον να κάμνη ερωτικάς κινήσεις προς την Μαρίαν! Ιδού μερικά σημεία της ταινίας. Όταν εγεννήθη ο Ιησούς, η Θεοτόκος λέγει προς τον μνηστήρα της: «Ιωσήφ, ο γιός μας!». Και αυτό το «γιός μας» επαναλαμβάνεται σε πολλά άλλα σημεία της ταινίας. Επίσης, η ταινία δείχνει τον Ιωσήφ πανευτυχή να κρατή το νεογέννητον Ιησούν στην αγκάλην του και να φωνάζη δυνατά: «Ο γιός μου!!!» Αργότερον δε, όταν ενηλικιώνεται ο Ιησούς, η ταινία Τον θέλει ν’ αποκαλή τον Ιωσήφ «Πατέρα». Για παράδειγμα, όταν κάποτε ησθένησε ο Ιωσήφ και εκάλεσε κοντά του τον Ιησούν και άρχισε να Του ομιλή με το «Γιέ μου…» ο Ιησούς αρχίζει την απάντησίν Του με το «Πατέρα…». Κατά δε το τέλος της ζωής του, ο Ιωσήφ ερωτά τον Ιησούν: «Ποιός είσαι, γιέ μου» Και εκείνος απαντά «Ο γιός σου»!!!                                          Έτσι εις μίαν Ορθόδοξον χώραν, κατά την διάρκειαν μίας τόσον μεγάλης ημέρας ως το Μ. Σάββατον, πολλοί νεοέλληνες, αντί να συμμετέχουν εις τα Άγια Πάθη και να προετοιμάζωνται δια την Ανάστασιν του Χριστού, έλαβον μέσα στο ίδιο το σπίτι των, ένα «καλό» μάθημα Ιεχωβητισμού! Δυστυχώς, τα λεγόμενα ΜΜΕ έχουν καταντήσει Μέσα Μαζικού Εξανδραποδισμού! Ας τα προσέχη, λοιπόν, ο λαός.

«Ο.Τ.» 

π. Θεοδώρητος Μαύρος: Οποία διαστροφή της ορθοδόξου διδασκαλίας!

''Λέγουν χαρακτηριστικώς, ότι ένεργούν έτσι, διότι έπθυμοΰν να εύρισκωνται εντός ‘Εκκλησίας, αφού, όπως ισχυρίζονται, μόλις διακόψουν κοινωνίαν με τους αιρετικούς προϊσταμένους των ή τους κοινωνούντας με αυτούς, θα ευρεθούν αμέσως εκτός Εκκλησίας. Οποία διαστροφή της ορθοδόξου διδασκαλίας! Ενώ οι Iεροί Κανόνες και ο σύνολος χορός των ομολογητών Πατέρων χαρακτηρίζουν, ως σωτηριώδη αντίδρασιν και προστασίαν της Εκκλησίας την διακοπήν κοινωνίας με τους αιρετικά κηρύσσοντας, αυτοί ισχυρίζονται τα ακριβώς αντίθετα! Έτσι όχι μόνον συμμαχούν προς την αίρεσιν και την ενισχύουν διατηρούντες το ποίμνιόν τους ανύποπτο στο πλευρό των κακοδόξων, αλλά και υβρίζουν όλους τους ομολογητάς πατέρας του παρελθόντος, χαρακτηρίζοντας αυτούς, ως εκτός Εκκλησίας αγωνισθέντας, αφού, ως γνωστόν, έπραξαν τα ακριβώς αντίθετα, από ό,τι πράττουν αυτοί σήμερα.'' 

""Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων""

Αδελφέ Δημήτριε έχω πρόβλημα με τον υπολογιστή μου!

Ἡ τελευταία πρότασις αὐτοῦ τοῦ σχολίου δέν ἀντεγράφη ὁλόκληρη καί ὡς ἐκ τούτου 

Ἡ τελευταία πρότασις αὐτοῦ τοῦ σχολίου δέν ἀντεγράφη ὁλόκληρη καί ὡς ἐκ τούτου ἐδημοσιεύθη ἀκρωτηριασμένη. Παρακαλῶ ν' ἀντικατασταθῇ ἀπό τήν ἀκόλουθον:

Ἡ τελευταία πρότασις αὐτοῦ τοῦ σχολίου δέν ἀντεγράφη ὁλόκληρη καί ὡς ἐκ τούτου ἐδημοσιεύθη ἀκρωτηριασμένη. Παρακαλῶ ν' ἀντικατασταθῇ ἀπό τήν ἀκόλουθον:

Τί, δηλαδή, θά μποροῦσε νά ἐννοῇ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι θά πρέπῃ νά παρακολουθοῦν τίς χιλιάδες τῶν αἱρέσεων καί θρησκειῶν ποιές ἡμερομηνίες τοῦ ἔτους ἔχουν ἑορτές καί ν' ἀλλάζουν τίς δικές τους γιά νά μή συμπέσουν;;; Κατάλαβες τώρα ὅτι ὁ Διάβολος κατευθύνει τήν «σκέψιν» σου;

   

ἐδημοσιεύθη ἀκρωτηριασμένη. Παρακαλῶ ν' ἀντικατασταθῇ ἀπό τήν ἀκόλουθον:
Τί, δηλαδή, θά μποροῦσε νά ἐννοῇ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι θά πρέπῃ νά παρακολουθοῦν τίς χιλιάδες τῶν αἱρέσεων καί θρησκειῶν ποιές ἡμερομηνίες τοῦ ἔτους ἔχουν ἑορτές καί ν' ἀλλάζουν τίς δικές τους γιά νά μή συμπέσουν;;; Κατάλαβες τώρα ὅτι ὁ Διάβολος κατευθύνει τήν «σκέψιν» σου;

Τό ἀνώνυμον σχόλιον κάτω ἀπό τό δικό μου εἶναι ἄκρως διεστραμμένον! Οὔτε ὁ ἴδιος ὁ Σατανᾶς θά τολμοῦσε νά γράψῃ τόσον διεστραμμένα πράγματα, καθότι θέλει καί αὐτός νά ἔχῃ κάποιαν ἀξιοπιστίαν. Λοιπόν, πρῶτον, γιά πολλοστήν φοράν, γιά ὅποιον γνωρίζει Ἑλληνικά, ἡ παρενθετική πρότασις στόν 56ον Κανόνα τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς, πού ὁμιλεῖ γιά μίαν παγκόσμιον τάξιν εἰς τήν νηστείαν, ἀναφέρεται ἀναγκαστικῶς καί στόν ταυτόχρονον ἑορτασμόν τῶν ἑορτῶν, ἐφόσον οἱ νηστεῖες εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένες μέ τίς ἑορτές. Ἀναφέρεται ἐπίσης καί σέ ὅλα τά ὑπόλοιπα, διότι πρόκειται γιά μίαν γενικήν ἀρχήν, ὅτι ὅλοι οἱ Χριστιανοί πρέπει νά λέγουν τό αὐτό, γιά νά μή ὑπάρχουν διχοστασίες καί σχίσματα» (Ἀπ. Παῦλος). Δεύτερον, σύμφωνα μέ τά κείμενα τῶν ἴδιων τῶν Οἰκουμενιστῶν (βλ. π.χ. τήν Ἐγκύκλιον τοῦ Οἰκ. Πατρ/χείου τοῦ 1920), ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. ἔγινε προκειμένου νά συνεορτάζουν οἱ Ὀρθόδοξοι μέ τούς αἱρετικούς κι' ἔτσι νά διευκολυνθῇ ἡ ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν, δηλαδή ἔγινε χάριν τῆς προωθήσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Αὐτός ὁ συνεορτασμός δέν ἔγινε γιά 1-2 φορές μόνον, γιά νά μπορῇ νά θεωρηθῇ ἁπλῶς παραβίασις τοῦ 37ου Κανόνος τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου  (ἐπικυρωθέντος ὑπό τοῦ 2ου Κανόνος τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς), ἀλλ' ὁ συνεορτασμός καθιερώθη γιά πάντα, ἄρα οὐσιαστικῶς ὁ ἐν λόγῳ κανών ΚΑΤΗΡΓΗΘΗ! Ἡ κατάργησις, ὅμως, ἀποφάσεων τῶν Οἰκ. Συνόδων ἀποτελεῖ βλασφημίαν κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοὐτέστιν αἵρεσιν. Τρίτον, τό ἄκρως γελοῖον «ἐπιχείρημα», ὅτι «Δεν συνεορτάζει κάποιος με τον Πάπα,όταν γιορτάζει την ίδια ημέρα το Πάσχα μαζί του.Αν ήταν έτσι,να ίσχυαν αυτά που γράφει ο Χρυσόστομος Καβουρίδης,τότε και οι Γ.Ο.Χ συνεόρτασαν με τον Πάπα πολλές φορές.» τό ἔχω ἀκούσει χιλιάδες φορές, ἀλλ' οὐδέποτε τό ἀπήντησα, διότι δέν θέλω ν' ἀσχολοῦμαι μέ γελοιότητες. Ὁ Διάβολος φαίνεται πώς θεώρησε ὅτι ἀδυνατῶ ν' ἀπαντήσω σ' αὐτήν ἀνοησίαν, διό καί τό ὑπαγόρευσε καί πάλι στόν ἐν λόγῳ «σχολιαστήν». Λοιπόν, ἄς τελειώνουμε καί μ' αὐτήν τήν ἀκραίαν σαχλαμάραν. Δέν ἔτυχε ὁ συνεορτασμός, ἀλλ' ΕΠΕΔΙΩΧΘΗ, ὅπως προανέφερα. Ὅταν ὁ Κανών λέγῃ ὅτι ἀπαγορεύεται στούς Ὀρθοδόξους νά συνεορτάζουν μέ τούς αἱρετικούς, προφανῶς ἐννοεῖ ὅτι δέν πρέπει νά τό ἐπιδιώκουν, διότι δέν εἶναι δυνατόν νά ἐννοῇ κάτι ἄλλο. Τί, δηλαδή, θά μποροῦσε νά ἐννοῇ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι θά πρέπῃ νά παρακολουθοῦν τίς χιλιάδες τῶν αἱρέσεων καί θρησκειῶν ποιές ἡμερομηνίες τοῦ ἔτους ἔχουν ἑορτές καί ν' ἀλλάζουν τίς δικές τους γιά νά μή συμπέσουν;;; Κατάλαβες τώρα ὅτι ὁ Διάβολος κατευθύνει τήν «σκέψιν» σου;

Σε αναμονή εποπτείας

Ἀπάντηση στήν δήλωση τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου Β´

Μεταφέρουμε ἀπό τήν ἐφημερίδα Ὀρθόδοξος Τύπος (31.1.2020, σ. 1):

Λυπᾶμαι γιά τά ὅσα λέχθηκαν (καί βιντεοσκοπήθηκαν) ἀπό τό στόμα ἑνός Ἀρχιερέως τήν ὥραν, μάλιστα, τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅτι δηλαδή: στά «ἱερά τζαμιά λατρεύεται ὁ θεός» καί ὅτι «ἀναπέμπονται ἀπ᾽ αὐτά ἅγιες προσευχές». Αὐτή ἡ δήλωση ἀποτελεῖ προσβολή στή μνήμη ὅλων ἐκείνων πού σφαγιάστηκαν ἀνελέητα ἀπό τό Ἰσλάμ χάριν τῆς πίστεως καί τῆς ἀγάπης τους πρός τόν Χριστό. Ὁ Θεός τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὁ Ἕνας καί Μοναδικός Ἀληθινός Θεός. Δέν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί. Οἱ θεοί τῶν ἐθνῶν εἶναι κατασκευάσματα τοῦ ἀνθρώπου, τῆς φιλοσοφικῆς σκέψεως, τῶν κοσμικῶν ὀργανισμῶν καί σωματείων, καί ἑπομένως ψευδεῖς θεοί καί κατά συνέπεια ἀποτελοῦν σύγχρονα εἴδωλα. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ὁμολογοῦμε Ἕνα Θεόν, Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα. Τήν Ἁγία Τριάδα ὁμολογοῦμεν καί κηρύττομεν ὡς τὸν Μόνον Ἀληθινόν Θεόν. Σεβόμαστε τήν θρησκευτική ἐλευθερία, ἀλλά δέν ἰσοπεδώνουμε τά πάντα. Ἐξ ἄλλου, δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι «ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία». Πῶς εἶναι δυνατόν αὐτοί, πού κατέσφαξαν τόσους Χριστιανούς, νά προσφέρουν λατρεία θεάρεστον πρός τόν Θεόν; Προτρέπομεν λοιπόν μετάνοια καί ἀνάκληση τῶν ἀνωτέρω δηλώσεων.

Ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων [τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας].

Κάλυμνος 25.01.2020

π. Θεόδωρος Ζήσης:

«Ἔγ­γα­μος ἱ­ε­ρε­ύς, μοῦ εἶ­πε: “Προ­τι­μῶ νὰ καλ­λι­ερ­γῶ τὰ χω­ρά­φι­α μου, ὡς ἁ­πλὸς ἀ­γρό­της, καὶ νὰ κρα­τή­σω τὴν πί­στη μου, πα­ρὰ νὰ συ­νερ­γή­σω στὴν κατεδάφισή της καὶ νὰ πά­ω στὴν κό­λα­ση μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τρι­άρ­χη καὶ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους”­.­.. Αὐ­τὰ ποὺ εἶ­πε ὁ ὀ­λι­γο­γράμ­μα­τος ἱ­ε­ρεὺς .­..ἐκ­φρά­ζουν τὴν δι­α­χρο­νι­κὴ συ­νε­ί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας γι­ὰ τὴν στά­ση ὅ­λων τῶν πι­στῶν καὶ τῶν λα­ϊ­κῶν ἀ­πέ­ναν­τι τῶν ἐ­πι­σκό­πων καὶ τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ δὲν ὀρ­θο­το­μοῦν τὸν λό­γο τῆς ἀ­λη­θε­ί­ας, ἀλ­λὰ ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν αἵ­ρε­ση καὶ τὴν πλά­νη».

"Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων"

Αὐτός εἶναι ἕνας ἀπό τούς δογματικούς λόγους γιά τούς

 ὁποίους ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν

 εἶναι αἵρεσις. Εἰς τήν νεωτέραν ἐκδοχήν αὐτοῦ τοῦ ἄρθρου

, μέ τίτλον «Τό ἡμερολογιακόν ζήτημα ἐξ ἐπόψεως δογματικῆς

» (https://orthodox-voice.blogspot.com/2023/12/blog-post_16.html), γράφω τά ἑξῆς: «ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. ἔπληξε διττῶς τήν δογματικήν βάσιν τῆς Ὀρθοδοξίας, πρῶτον, διότι ἔγινεν ὄχι διά ποιμαντικούς λόγους καί πρός ὠφέλειαν τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά διά τήν καταστροφήν της (διά τῆς προωθήσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) καί, δεύτερον, διότι ἔβλαψε τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀνεμένετο. Ἀνεμένετο, πρῶτον, διότι τό ν.ἑ. εἶχε κατακριθῆ ὑπό τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων (1583, 1587 καί 1593)· δεύτερον, διότι ἦσαν τότε εὐρέως γνωστοί οἱ προαναφερθέντες πονηροί σκοποί τῆς ἐπιβολῆς τοῦ ν.ἑ. εἰς τήν Ἐκκλησίαν· καί, τρίτον, διότι ἀνέτρεπεν ἀποφάσεις Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Χάριν παραδείγματος, ἀναφέρομεν τόν 37ον Κανόνα τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου, ἐπικυρωθέντος ὑπό τοῦ 2ου Κανόνος τῆς ΣΤ' Οἰκ. Συνόδου, ὁ ὁποῖος ἀπαγορεύει εἰς τούς Ὀρθοδόξους νά ἐπιδιώκουν τόν συνεορτασμόν τῶν Χριστιανικῶν ἑορτῶν μέ αἱρετικούς, καθώς καί τόν 56ον Κανόνα τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς, ὁ ὁποῖος θέλει νά ἐπικρατῇ μία ἑορτολογική τάξις παγκοσμίως. Συνεπῶς, ἦτο βέβαιον ὅτι πολλοί πιστοί δέν θά ἐδέχοντο τό ν.ἑ. Ἐφόσον, ὅμως, τό δόγμα τῆς ἑνότητος σημαίνει κοινήν πίστιν, κοινήν διοίκησιν καί κοινήν λατρείαν, ἦτο πασιφανές ὅτι ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. θά προεκάλει τοὐλάχιστον τήν λειτουργικήν διάσπασιν.» Παρά ταῦτα τά προφανῆ, ὑπάρχουν πολλοί ψευδο-ορθόδοξοι, ἀκόμη καί σήμερα, πού ὁμιλοῦν καί γράφουν γιά τό ἡμερολογιακόν ζήτημα μέ σκοπόν νά τό κακοποιήσουν, ἀπομονώνοντάς το ἀπό τόν Οἰκουμενισμόν καί ἐμφανίζοντάς το ὡς ἕν ... ἀστρονομικόν ζήτημα πού δέν θίγει δῆθεν τά δόγματα τῆς Ἐκκλησίας! Ἡ μπαρουφολογία των αὐτή τούς ὁδηγεῖ εἰς τό πεπλανημένον συμπέρασμα ὅτι οἱ Π/Ηται εἶναι δῆθεν «εἰδωλολάτραι» (π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς), διότι λατρεύουν δῆθεν τό ... Ἰουλιανόν Ἡμερολόγιον, τό ὁποῖον εἰσήχθη ἀπό ἕνα εἰδωλολάτρην, τόν Ἰούλιον Καίσαρα τό 46 π.Χ. («ἅγιος» Παΐσιος) καί πολλές ἀκόμη ἀνοησίες καί ψευτιές."

Αυτές τις διατροφές τις ξεκίνησε πρώτος ο Καβουρίδης Οι αγράμματοι και αφελείς τις εποχής του,τον πίστεψαν.Σήμερα κανείς δεν δίνει σημασία στα γραπτά του. Αν δεν τηρούνταν οι Κανόνες που γράφει ο ηγέτης των Γ. Ο. Χ.,δεν υπάρχει σχίσμα από την πλευρά των Παλαιοημερολογιτών.Αυτό, όμως, δεν ισχύει, διότι οι Κανόνες αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με την αλλαγή του ημερολογίου. Δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κάποιος με αυτές τις αστείες διατροφές που κάνουν στους Ιερούς Κανόνες.Δυο παραδείγματα θα αναφέρω για να αποδειχθεί η πονηριά αυτών των ανθρώπων.
α.Κάποιοι έτρωγαν αυγά τα Σαββατοκύριακα στις περιόδους που υπήρχε νηστεία και δημιουργούσαν πρόβλημα στην Εκκλησία.Η Εκκλησία έχει μια τάξη και το απαγορεύει αυτό,άλλος να τρώει και άλλος να μην τρώει.Όλοι πρέπει να μην τρώνε αυγά.Δεν έχει να κάνει ο Κανόνας με κάποια άλλη τάξη που έχει η Εκκλησία .Μιλάει για το είδος των τροφών που απαγορεύονται.Δεν υπήρχε ημερολογιακή τάξη την εποχή που γράφτηκε ο Κανόνας αυτός. Άλλοι γιόρταζαν Πάσχα και άλλο κάτι άλλο.Αν είχε δίκιο ο Καβουρίδης, όλοι οι Ορθόδοξοι ήταν αιρετικοί για εκατοντάδες χρόνια.
β. Δεν συνεορτάζει κάποιος με τον Πάπα,όταν γιορτάζει την ίδια ημέρα το Πάσχα μαζί του.Αν ήταν έτσι,να ίσχυαν αυτά που γράφει ο Χρυσόστομος Καβουρίδης,τότε και οι Γ.Ο.Χ συνεόρτασαν με τον Πάπα πολλές φορές.

Ο λαὸς τὸ ἀπαίτησε καὶ πάλι δυναμικὰ καὶ πολλάκις.

Ἐπὶ Πατριάρχου, Κων/πόλεως Τιμοθέου τοῦ Α΄ (511–518) ὁ λαὸς τῆς Κων/πόλεως διέκοψε την εκκλησιαστική κοινωνία με αυτόν καὶ ἔμενε ἀκοινώνητος τῶν Θ. μυστηρίων γιὰ πολλὰ χρόνια, διότι ὁ Πατριάρχης Τιμόθεος δὲν ἤθελε νὰ ἀποδεχθῆ τὴν Δ΄ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

Ὅταν ἀνῆλθε στὸν θρόνο ὁ διάδοχός του, ἅγιος Ἰωάννης ὁ Καππαδόκης (518–520), ὁ λαὸς μέσα στὴν Ἐκκλησία ἀπαίτησε κατὰ τὴν ὥρα τῆς Θ. Λατρείας νὰ ἀναγνωσθεῖ στὰ δίπτυχα ἡ Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος καὶ κατόπιν νὰ μεταλάβει ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ νέου Πατριάρχη.

Ὁ νέος Ὀρθόδοξος Πατριάρχης γιὰ κάποιους λόγους ἐδίσταζε νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἀπαίτηση τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ οἱ πιστοὶ ἔμεναν ἀνένδοτοι καὶ ἀπαιτοῦσαν τὸ θέμα νὰ τακτοποιηθεῖ ἀμέσως. Στὴν προσπάθεια τοῦ Πατριάρχη νὰ ἀναβληθεῖ γιὰ λίγο αὐτὴ ἡ ἀναγνώριση, ὁ λαὸς τὸ ἀπαίτησε καὶ πάλι δυναμικὰ καὶ πολλάκις.

Tελικά, μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν σταθερὴ στάση τοῦ λαοῦ καὶ τὴν ἔντονη διαμαρτυρία, ὑποχρεώθηκε ὁ Πατριάρχης, τὴν ὥρα τῆς μνημονεύσεως κατὰ τὴν Θ. Λειτουργία, νὰ ἀναγνώσει στὰ δίπτυχα τὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Τότε σταμάτησε καὶ ἡ ἀκοινωνησία τῶν Θ. Μυστηρίων, ἀφοῦ, μὲ τὴν ἀνάγνωση τῶν Διπτύχων, ἀποκαταστάθηκε ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη.

 

(T.L.G., Concilia Oecumenica (ACO): Synodus Constantinopolitana et Hierosolymitana anno 536: Tome 3, page 72, line 4 Ἔκθεσις πίστεως κατὰ ἀποκάλυψιν Γρηγορίου ἐπισκόπου Νεοκαισαρείας. Καὶ Πρακτικὰ Συνόδων, τόμος Β΄, σελ. 333).

ΥΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΤΑΞΕΩΣ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αναπληρωτού Καθηγητού του Παν/μίου Ιωαννίνων

Πληροφορούμεθα ότι υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια να επιβληθή Ευρωπαϊκόν Σύνταγμα εις τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) χωρίς να διεξαχθούν δημοψηφίσματα εις τα επί μέρους κράτη – μέλη της ΕΕ, αλλά με μόνην την κύρωσιν εκ μέρους των κυβερνήσεων των κρατών – μελών. Προφανώς, επειδή μερικοί λαοί έχουν ήδη απορρίψει δια δημοψηφισμάτων την σχεδιαζομένην Νέαν Παγκόσμιον Τάξιν (New World Order), κύριον χαρακτηριστικόν της οποίας θα είναι η εις ευθετώτερον χρόνον επιβολή μίας παγκοσμίου κυβερνήσεως, επιχειρείται τώρα η ύπουλος επιβολή της ερήμην των λαών. Ώστε, λοιπόν, παραγκωνίζονται οι λαοί, προκειμένου να επιβληθή εις αυτούς η χειροτέρα δικτατορία όλων των εποχών! Αι δυνάμεις, που προωθούν την παγκόσμιον δικτατορίαν γνωρίζουν ότι, κατά κανόνα, αι εθνικαί κυβερνήσεις λαμβάνουν εντολάς από τον διεθνή Σιωνισμόν και τας εφαρμόζουν εις τας χώρας των, επιστραεύουσαι διάφορα γελοία επιχειρήματα. Εις την χώραν μας το κακόν αυτό έχει φθάσει εις το απροχώρητον.

Αἵρεση: Καταχθόνιο διαβολικὸ τέχνασµα -- π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος (†)

«Ὁ Διάβολος, ὅταν εἶδε ὅτι πλέον ἡ ἰσχύς του κυριολεκτικὰ κατερρακώθη µὲ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, ἄρχισε νὰ πολεµᾶ τὴν Ἐκκλησία µὲ µίαν νέαν µέθοδον, µὲ τὴν µέθοδον τῆς νοθείας. Δὲν ἔρχεται νὰ πῆ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι τίποτε, γιατὶ ἐνικήθη· ἔρχεται ὅµως νὰ µιλήση µὲ τὴν γλῶσσα τῆς νοθείας καὶ νὰ πῆ: “Ναί, βεβαίως! ἐγὼ δέχοµαι τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Βεβαίως! Ἀλλά, ξέρετε, ὁ Ἰησοῦς Χριστός - σπουδαῖος ἄνθρωπος! Ἀλλά... δὲν εἶναι Θεός”! Ἤ τὸ ἄλλο: “Βεβαίως! εἶναι Θεός!.... Ἀλλὰ δὲν ἔγινε ἄνθρωπος, ἤτανε φαινοµενικὰ ἄνθρωπος”! Καὶ οὕτω καθ᾽ἑξῆς. Δηλαδή µὲ κάθε τρόπο ἐπιδιώκει νὰ δηµιουργήση ὁ Διάβολος µίαν ἀπόκλισιν ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀπόκλισις ἀπὸ τὴν ἀλήθεια λέγεται αἵρεσις».

Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί.

Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ' όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας. Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς  μας «δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, που εμαρτύρησαν ματαίως και προ του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13^ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν!