ΚΥΡΙΑΚΗΑ ’ΛΟΥΚΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

 «...ἐπί δέ τῷ ῥήματί σου χαλάσωτό δίκτυον». 

Τελείαν ὑπακοήν καί πεποίθησιν εἰς τόν λόγον τοῦ Χριστοῦ, ἔφερεν καρπούς μετανοίας· καί ἐνίκησαν ἀνδρείως οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι τό σκότος καί τήν πλάνην τῆς εἰδωλολατρείας. Ὑπέμειναν μέ χαρά καί ἐλπίδα τούς κόπους καί τίς θλίψεις πού, κατ’ ἀνάγκην συνοδεύουν τήν ἐπιδίωξη τῆς ἐντολῆς-ἀρετῆς καί κατεφρόνησαν τήν δειλία πού προέρχεται ἀπό τήν ἀκηδία, τήν ἡδυπάθεια. Ἀποφασισμένοι νά ἐργαστοῦν μέ αὐταπάρνηση τήν ἀρετή, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, δέν ἀπέφυγαν τούς ἀναγκαίους κόπους καί τίς θυσίες γιά τήν ἐπίτευξή της.

Σπυρίδων Ἀρναούτογλου : αὐθαίρετη πράξη τῆς ἀφαίρεσης τοῦ Ἐσταυρωμένου από τον Μητρόπολη Περιστερίου

 

Σεβαστοὶ Πατέρες καὶ ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ χαίρετε ἐν Κυρίῳ.

 

«10.32. Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν [τοῖς] οὐρανοῖς·  10.33 ὅστις δ᾽ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι κἀγὼ αὐτὸν ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν [τοῖς] οὐρανοῖς.»  Ματθαῖον 10.32-33.

 

Σὲ αὐτὴ τὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ συμπυκνώνεται τὸ ἐπισυναπτόμενο ἀγωνιῶδες κείμενο τὸ ὁποῖο ἀπευθύνεται πρὸς τὸ σύνολο τῶν μελῶν τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ ἀφορμὴ τὴν συνεδρία ἡ ὁποία θὰ πραγματοποιηθεῖ στὶς ἀρχὲς Ὀκτωβρίου καὶ θὰ ἀποτελεῖ μιὰ μοναδικὴ εὐκαιρία γιὰ νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ θέμα τῆς νεοφανοῦς καὶ κακοδόξου αἱρέσεως, τῆς ἀφαιρέσεως τοῦ Ἐσταυρωμένου ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης, ἡ ὁποία γιὰ τρία καὶ πλέον χρόνια ταλανίζει καὶ κατασκανδαλίζει τὴν Μητρόπολη Περιστερίου καὶ ὡς καρκίνωμα ἐπεκτείνεται καὶ σὲ πολλὲς ἀκόμη Μητροπόλεις τῆς Ἑλλάδος, ἔχοντας ἤδη καταπιεῖ σχεδὸν ὁλόκληρη τὴν Κύπρο.

 

Ἂν δὲν παρθοῦν καὶ αὐτὴ τὴν φορὰ οἱ ἀναγκαῖες ἀποφάσεις κατὰ τῆς αἱρέσεως αὐτῆς ποὺ θεολογικὰ ἐκφράζεται μέσῳ τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου Γρηγορίου, θὰ βρεθοῦμε ὅλοι μας ἀπέναντι:  ἄλλος ἔμπροσθεν τοῦ μακαρίου Ματθαίου 10.32, καὶ ἄλλος ἔμπροσθεν τοῦ φοβεροῦ 10.33.

 

Σπυρίδων Ἀρναούτογλου

 

Τὸ κείμενο (χωρὶς τὸ ἀνωτέρω εἰσαγωγικὸ σχόλιο) δημοσιεύτηκε στὴν ἐφημερίδα τοῦ Ὀρθόδοξου Τύπου τῆς 25ης Σεπτεμβρίου 2026 μὲ Ἀριθμὸ Φύλλου 2605

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

Άθήνα 21^η Σεπτεμβρίου 2026

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς ἅπαντας τοὺς Ἀρχιερεῖς τῆς ἐκκλησίας μας

Μὲ ἀφορμὴ τὴν Σύγκληση τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας

Πατέρες,

Εἶναι ἀδύνατον ἕως καὶ ἀδιανόητον καὶ ἀφύσικο καὶ ἐγκληματικὸ νὰ μὴ γνωρίζετε ἅπαντες, καὶ τῶν πλέον ἀκριτικῶν Ἱ. Μητροπόλεων, τὸν Μέγα Σκανδαλισμὸ ποὺ ἔχει προκαλέσει ὁ συνεπίσκοπός σας, ὁ Περιστερίου Γρηγόριος, στὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Περιστερίου καὶ ὄχι μόνο.

Ἐδῶ καὶ τρία καὶ πλέον χρόνια (ποὺ ἐσεῖς τὸν ἀνέχεστε καὶ ὁ πιστὸς λαὸς τὸν ὑποφέρει) ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀφαίρεση τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ὅλων τῶν Ἱ. Ναῶν τοῦ Περιστερίου καὶ τὴν αἱρετική του, βλάσφημη καὶ εἰκονομαχικὴ διδασκαλία του, ἀλλὰ καὶ τὶς συχνὰ ἐπαναλαμβανόμενες συμπροσευχές του καὶ τοὺς ἐναγκαλισμούς του μὲ ἀκοινώνητους αἱρετικούς, χαρακτηρίζει καὶ τὸν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ «μόνιμα πεθαμένο καὶ αἰώνια νεκρό» (!!!) (Ἐγκ. 1/2024).

Ἐπειδὴ δὲ ἅπαντα τὰ ἐπιχειρήματά του μὲ τὰ ὁποῖα ἔχει προσπαθήσει νὰ στηρίξει τὴν κακόδοξη διδασκαλία του, ἔχουν πλέον καταρριφθεῖ, καὶ μὴ ἔχοντας ἐκεῖνος ἄλλον λόγον, καταφεύγει στὴ συκοφάντηση καὶ ἀπαξίωση τοῦ ἀγωνιζόμενου πιστοῦ λαοῦ, τοῦ κατὰ τὰ ἄλλα «ποιμνίου του»: «...Ὅλοι αὐτοὶ εἶναι εἰκονομάχοι καί, κατ’ ἐπέκταση, εἰδωλολάτρες» (!!) καί... «Ἐσταυρωμενο-μανίτες» (!!) (Ἔγκ. 2/27.5.25).

Ἰδιαίτερα, τελευταῖα, στὸ στόχαστρό του ἔχει τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ποὺ ἀποτελοῦν τὴν Συντονιστικὴ Ἐπιτροπὴ Πιστῶν τῆς Ἱ.Μ. Περιστερίου (ἑπτὰ στὸν ἀριθμό, ἐκλεγμένα νόμιμα ἀπὸ Σύναξη πιστῶν τῆς 28/3/2024) καὶ γιὰ τὰ ὁποῖα (πρόσωπα) εἴμαστε σὲ θέση νὰ βεβαιώσουμε πὼς πρόκειται περὶ ἐντίμων καὶ συνειδητῶν ἀδελφῶν μας Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

Τοὺς δὲ ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεώς του τοὺς ἔχει καθυποτάξει. Τοὺς ἔχει χωρίσει σὲ δύο κατηγορίες: Ἡ μία δηλωμένη μὲ τυφλὴ ὑπακοὴ καὶ ἡ ἄλλη φαινόμενη (στὰ δικά του μάτια) ὡς χλιαρὴ ἢ καὶ ὕποπτη. Ἡ πρώτη ἀπολαμβάνει τοποθέτηση σὲ θέσεις ἢ ὑπευθύνων τῶν γραφείων τῆς Μητροπόλεως ἢ προϊσταμένων Ἱερῶν Ναῶν καὶ ἡ δεύτερη σὲ φάση τρομοκρατίας. Ὅλοι τους ἔχουν ὑποστεῖ, μέσα σὲ μικρὰ χρονικὰ διαστήματα, δύο καὶ τρεῖς μεταθέσεις ἀπὸ ναὸ σὲ ναὸ καὶ ὑπὸ τὴν αὐστηρὴ ἐπιτήρηση πάντοτε τῶν προϊσταμένων τους. Ἡ «Δεσποτικὴ» τρομοκρατία στὶς δόξες της.

 

Πατέρες,

Ἀξιώθηκε(;) ἡ 168^η Διαρκὴς Σύνοδός σας μὲ θητεία τὴν περίοδο ἀπὸ 1/9/24–31/8/25, (ἀποτελούμενη, ὅπως εἶναι γνωστὸ σὲ ὅλους μας, ἀπὸ 12 ἐξ ὑμῶν Ἀρχιερέων σὺν ἕνας ὡς Πρόεδρος, ὁ προκαθήμενος κ. Ἱερώνυμος), νὰ λάβει ἀπόφαση τὴν 11^η Μαρτίου 2025, ὕστερα ἀπὸ σχετικὴ προσφυγὴ τῆς Συντ. Ἐπιτροπῆς πιστῶν τῆς Ἱ.Μ. Περιστερίου καὶ εἰσήγηση τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῆς Θείας Λατρείας καὶ τοῦ Ποιμαντικοῦ Ἔργου, καὶ νὰ ἐκδώσει στὴ συνέχεια τὴν μὲ ἀρ. πρωτ. 3095/20-3-2025 ἐγκύκλιο, τὴν ὁποία κοινοποίησε σὲ ὅλους ἐσᾶς τοὺς Ἀρχιερεῖς.

Ἡ ἀπόφαση αὐτή, ἐνῶ ἀναφερόταν στὴ σωστὴ θέση τοῦ Ἐσταυρωμένου/Σταυροῦ ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης, δὲν κατονόμαζε οὔτε τὸν τόπο (Ἱ.Μ. Περιστε­ρίου) ὅπου ἡ αὐθαίρετη πράξη τῆς ἀφαίρεσης τοῦ Ἐσταυρωμένου ἔγινε, οὔτε τὸν ὑπαίτιο τῆς αὐθαιρεσίας (τὸν Περιστερίου Γρηγόριο).

Ἀφορμὴ ἔδωσε στὸν συνεπίσκοπό σας, τοῦ ὁποίου ἡ διανοητικὴ ταραχὴ ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ ἀποκαλύπτεται, ἡ ἀπόφαση αὐτή, εἴτε ἐκδόθηκε ἐλλιπὴς ἐσφαλμένα, εἴτε μυστικὰ συμπεφωνημένα μετὰ τοῦ συναδέλφου ἐπισκόπου, ὄχι μόνο νὰ μὴ συμμορφωθεῖ καὶ ἄμεσα νὰ ἐπανατοποθετήσει στὴ θέση του τον Ἐσταυρωμένο, ἀλλὰ καὶ τρεῖς μῆνες μετὰ τὴν κοινοποίηση καὶ σὲ αὐτὸν τῆς ἀπόφασης, νὰ προχωρήσει σ’ ἕνα θρασύτατο ἐμπαιγμὸ τόσο τοῦ πιστοῦ λαοῦ ὅσο καὶ τῆς Συνόδου σας, τοποθετῶντας, καὶ πάλι αὐθαίρετα, πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ὅλων τῶν Ἱερῶν Ναῶν τῆς Μητροπόλεως, ἀντὶ τοῦ καθιερωμένου παραδοσιακοῦ Ἐσταυρωμένου (τὸν ἴδιο, ἐκεῖνον ποὺ ἀφήρεσε!!), ἕνα ἀσώματο Σταυρὸ δικῆς του ἔμπνευσης, τόσο λεπτὸ ποὺ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀναρτηθεῖ σ’ αὐτὸν ἀποσπώμενος ἁγιογραφημένος Ἐσταυρωμένος ἢ νὰ ἁγιογραφηθεῖ πάνω σ’ αὐτὸν (βλ. φωτογραφία).

Καὶ τὸ θράσος του ξεπερνᾶ τὰ ὅρια. Ἑρμηνεύει κατὰ τὸ δοκοῦν την ἀπόφαση τῆς Συνόδου καὶ γράφει μεταξὺ ἄλλων: «...στὸ κύριο σῶμα της ἀπόφασης δὲν ἀποφασίζεται συνοδικὰ τίποτε(!!) ρητὰ καὶ κατηγορηματικὰ σχετικὰ μὲ μιὰ ἐνδεχόμενη(!!) (δικές μας οἱ ὑπογραμμίσεις καὶ τὰ θαυμαστικά) τοποθέτηση τοῦ Ἐσταυρωμένου ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης» καὶ συνεχίζει: «...δὲν μπορῶ νὰ διανοηθῶ ὅτι (ἡ Σύνοδος) θὰ πλειοδοτοῦσε ὑπὲρ μίας ξενόφερτης νεοπλατωνικῆς λειτουργικῆς πρακτικῆς... νὰ γίνονται σιωπηρὰ ἀνεκτὲς ἀπαράδοτες λαϊκὲς παραδόσεις...(!!) (Ἐγκύκλιος 2/27-5-2025).

• Καὶ τὸ δάκτυλο σᾶς κουνάει καὶ μάθημα σᾶς κάνει κι ἐσεῖς... σιωπᾶτε. Ἔχετε πλέον ἐκτεθεῖ στὸν πιστὸ λαό. Κανένα σημάδι ποὺ νὰ δείχνει ὅτι ἡ Σύνοδός σας ἐγκύπτει στὴν ἀγωνιώδη φωνὴ τῶν σκανδαλισθέντων πιστῶν. Δὲν ἀκοῦτε, ἡ ἀκοή σας ἔχει πάθει σοβαρὴ βλάβη, ἐνῶ ὁ στρουθοκαμηλισμός σας ἔχει ὑπερβεῖ κάθε ὅριο. Καὶ δικαιολογημένα διερωτᾶται ὁ πιστὸς λαός, τί ἄραγε συμβαίνει;

Ἑάλω ἡ Ἱεραρχία τῆς ἐκκλησίας μας; Μήπως ἡ σύμπραξη τῶν ἐχθρῶν τῆς Ὀρθοδοξίας μας (μασονία, οἰκουμενισμὸς καὶ παπισμὸς) ἔχει ἀπὸ χρόνια τώρα ὑποτάξει, σὲ μεγάλο ποσοστό, τὴν Ἱεραρχία τῆς ἐκκλησίας μας; Πῶς ὅμως, διαφορετικά, θὰ μποροῦσε νὰ ἑρμηνευτεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχετε πλέον καταστεῖ –ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων– ἀπραγότεροι βατράχων καὶ ἀφωνότεροι ἰχθύων;

Ἔχετε ἐπιλέξει, δυστυχῶς, τὴν ὁδὸ τῆς ἀναισθησίας (ὁδὸς πάντα ἐπικλινὴς) ποὺ μόνο στὴν ἀπώλεια ὁδηγεῖ. Σφραγισμένη ἡ ἀκοή σας ἀπὸ τὸν ἐωσφορικὸ ἐγωισμό, ποὺ συνήθως ἔρχεται μετὰ τὴν ἄνοδο στὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα. Δὲν ἀκοῦτε τὸν στεναγμὸ τοῦ πιστοῦ λαοῦ οὔτε καὶ ἔχετε τὴν καρδιακὴ ἐκείνη ἐπιθυμία νὰ διαφυλάξετε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς τὴν πίστη μας.

Καλὸ τὸ κήρυγμά σας, ὡραῖα τὰ λόγια. Μεγάλη ἡ ἀπόσταση ἀνάμεσα σ’ αὐτὰ ποὺ λέτε καὶ σὲ αὐτὰ ποὺ πράττετε. Ὁ Κύριος ὅμως προτάσσει τὴν πράξη καὶ κατόπιν τὰ λόγια: «ὅς δ’ ἂν ποιήση καὶ διδάξη, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν Οὐρανῶν» (Ματθ. κεφ. 5,19). Μιλᾶτε γιὰ ἀγάπη, χωρὶς νὰ ἔχετε ἀγάπη. Μιλᾶτε γιὰ θυσία χωρὶς νὰ θυσιάζεστε.

Καὶ τοῦτο πρέπει νὰ τεθεῖ ὑπόψη σας. Μία μικρή, ὀλιγομελὴς ἀντιπροσωπεία πιστῶν τῆς Ἱ.Μ. Περιστερίου ἔχει ζητήσει ἀπὸ τὸν προκαθήμενό σας κ. Ἱερώνυμο (μὲ τὰ ὑπ’ ἀρ. πρωτ. 15/6-10-25 καὶ 4/3-3-26 ἔγγραφα τῆς Συντονιστικῆς των Ἐπιτροπῆς) νὰ τοὺς δεχθεῖ σὲ ἀκρόαση καὶ μέχρι σήμερα 11 (ἕνδεκα) καὶ πλέον μῆνες(!!) τώρα δὲν ἔχει ἀνταποκριθεῖ στὸ αἴτημα. Σὲ δική μας δὲ ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ τῆς 15/12/25 πρὸς τὸν κ. Ἱερώνυμο (ποὺ ἐστάλη στὸ e-mail του ἰδ. γραφείου του) ἀναφερόμενοι καὶ στὸ αἴτημα αὐτὸ σημειώνουμε: «Δὲν θὰ μπορέσει, Μακαριώτατε, νὰ πιστέψει ὁ πιστὸς λαὸς τῆς Ἱ.Μ. Περιστερίου, οὔτε καὶ κανένας ἄλλος, πώς... δὲν βρήκατε λίγο χρόνο νὰ διαθέσετε καὶ νὰ δεχθεῖτε μία ὀλιγομελῆ ἀντιπροσωπεία αὐτῶν τῶν ταλαίπωρων καὶ κατασκανδαλισμένων πιστῶν». Καὶ καταλήγουμε: «Σκεφθεῖτε το, μήπως ἔτσι τοὺς ὠθεῖτε στὸν λογισμὸ πὼς δὲν καταδέχεστε νὰ τοὺς συναντήσετε;» Καὶ αὐτὰ ἐγράφησαν στοὺς 2 (δύο) μῆνες μὴ ἀνταπόκρισης! Τώρα ποὺ ἔχουν περάσει 11 (ἕνδεκα)!! καὶ πλέον μῆνες, τί πρέπει νὰ ποῦμε; Αἶσχος... καὶ πάλι Αἶσχος!!

Κατὰ τὰ ἄλλα, εἶστε «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ». Ἐλᾶτε τώρα καὶ πέστε μας, θὰ ἠρνεῖτο ποτὲ ὁ Κύριος συνάντησή του ἔστω καὶ μὲ ἕνα ἁμαρτωλό, ἕνα πονεμένο; Ὄχι μόνο δὲν θὰ ἠρνεῖτο, ἀλλὰ ἀντιθέτως θὰ τὸ ἐπεδίωκε. Ἀς λάβει ὑπόψη του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος, ὅτι οἱ μικροὶ στὰ μάτια τὰ δικά του ἀδελφοί μας, μπορεῖ νὰ εἶναι μεγάλοι στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ.

Ὑπάρχουν, εὐτυχῶς, πιστοὶ ποὺ διαθέτουν πνευματικά –κατὰ Θεόν– αἰσθητήρια. Ζητήσατε καὶ ἐνημερωθεῖτε πόσες ἀναφορὲς τοῦ πιστοῦ λαοῦ (διὰ τῆς Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς) ἔχουν ὑποβληθεῖ καὶ ἐκκρεμοῦν στὴν Διαρκῆ Σύνοδό σας (ἐνδεικτικὰ ἀναφερόμαστε σὲ δύο περιπτώσεις: α) Ἡ ἀπὸ 27/3/2025 «Ἀναφορὰ περὶ ἀπειθείας Ι.Μ. Περιστερίου» σὲ Συνοδικὴ Ἐγκύκλιο καὶ β) τὸ ἀπὸ 29/1/2026 «Αἴτημα θεολογικῆς ἐξέτασης (2) Ἐγκυκλίων Σεβ. Μητροπολίτη Περιστερίου κ. Γρηγορίου», ποὺ μέχρι καὶ σήμερα δὲν ἔχουν ἀπαντηθεῖ, παρὰ τὰ προβλεπόμενα ἀπὸ τὸν κανονισμό της!!

• Γράφει ὁ θεολόγος κ. Παῦλος Τρακάδας σχετικὰ μὲ τὸ πρόβλημα «Ἐπίσκοπος Γρηγόριος» (Ὀρθ. Τύπος φ. 2532/28-2-2025): «Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἂν δὲν ἀντιλαμβάνεται πόσον ἐπικίνδυνος εἶναι διὰ τὴν θεολογίαν ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου, τουλάχιστον δὲν ἀντιλαμβάνεται πόσον ἐπιζήμιος εἶναι διὰ τὸ ποίμνιον;»

• Καὶ ὁ θεολόγος κ. Γεώργιος Τραμπούλης γράφει καὶ κλείνει σχετικὸ πρόσφατο ἄρθρο του (Ὀρθ. Τύπος φ. 2598/27-7-2026): «Οἱ μεγιστᾶνες τῆς ἐποχῆς μας (ὅπου ὑπογραμμίσεις καὶ θαυμαστικὰ δικά μας) αὐτοθυμιάζονται αὐτάρεσκα, ἀρμέγουν τὸ ποίμνιο, ροφοῦν τιμές, γεύονται τὴν χλιδὴ καὶ ἀπολαμβάνουν τὸν πλοῦτο, ὅμως δὲν λατρεύουν τὸν Χριστό, δὲν θέλγονται ἀπὸ τὸ παράδειγμά του, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν χειραγωγοῦν τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ. Εἶναι θλιβερὴ αὐτὴ ἡ διαπίστωση καὶ δὲν ἀνατρέπεται ἀπὸ τὶς ὅποιες προσπάθειες τῶν λίγων, οἱ ὁποῖοι μένουν πιστοὶ στὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου. Έναπόκειται πιὰ στὸν Χριστό, γιὰ νὰ βάλει τὰ πράγματα στὴ θέση τους στὰ τοῦ οἴκου του, τὴν ἐκκλησία του.»

Θὰ ἔρθει ὁ Κύριος, δὲν θὰ ἀργήσει, καὶ τότε δὲν θὰ μείνει Μίτρα ἐπὶ κεφαλῆς οὔτε καὶ πατερίτσα ἐπὶ χειρὸς Ἐπισκόπου.

Πικρὴ ἡ ἀλήθεια, ἀλλὰ ἡ ΑΛΗΘΕΙΑ. Ἡ πίστη μας κλονίζεται, οἱ ἐκκλησίες ἀδειάζουν. Ἀναλογιστεῖτε τὶς εὐθύνες σας, θὰ δώσετε λόγο στὸν δικαιοκρίτη Κύριό μας.

Ἐπιτέλους, τὸν πιστὸ λαὸ δὲν τὸν ντρέπεστε, τὸν Θεὸ δὲν τὸν φοβεῖσθε;

Ἕως πότε θὰ ἐπιτρέπετε στὸν Περιστερίου συνεπίσκοπό σας νὰ ἀνακατεύει τα λασπόνερα τῆς Δύσης μὲ τὸ γάργαρο νερὸ τῆς Ὀρθοδοξίας μας;

Ἐλᾶτε... πρὶν εἶναι ἀργὰ καὶ ὁ Κύριος ἐπέμβει καὶ μὲ ὀδυνηρὸ τρόπο σας φέρει σὲ μετάνοια.

Ἀφυπνιστεῖτε, θέματα σοβαρὰ ὅπως ἡ αἵρεση καὶ ὁ σκανδαλισμὸς τοῦ πιστοῦ λαοῦ, δὲν εἶναι ὑπόθεση τοῦ ἑνός, εἴτε αὐτὸς λέγεται προκαθήμενος ἢ φέρεται ὡς Οἰκουμενικός. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχει γνώμη ὁ ἕνας καὶ ἐσεῖς τυφλὰ νὰ ὑπακούετε.

Ἐσεῖς οἱ ὀλίγοι, τοὐλάχιστον, ποὺ ἀκόμη κρατᾶτε καλὰ στὴν πίστη, τολμήσατε καὶ ἀπαιτήσατε κατὰ τὴν Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς ἐκκλησίας μας, ποὺ ἡ Σύγκλησή της ἔχει ὁριστεῖ γιὰ τὸν Ὀκτώβριο μῆνα (6-8/10/2026), νὰ συζητηθεῖ τὸ πρόβλημα ποὺ ὄνομα ἔχει «Ἐπίσκοπος Γρηγόριος» ἔστω καὶ ἐκτὸς ἡμερήσιας διάταξης.

* Προκαλέσατε ἕνα πνευματικὸ σεισμό, ποὺ θὰ μείνει στὴν ἐκκλησιαστική μας ἱστορία καὶ ὁ Κύριος θὰ σᾶς ἀνταμείψει.

* Ἐν τέλει, ἐγκαλεῖται ἀπὸ τὸν πιστὸ λαὸ ἡ Ἱεραρχία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας γιὰ Ἀνάθεμα τοῦ Ἐπισκόπου Περιστερίου Γρηγορίου.

Μὲ πολὺ πόνο καρδίας ἐγράφη ὅ,τι ἐγράφη.

Συγχωρέστε μας...

 

Ὁ ἐν Χριστῷ ἐλάχιστος ἀδελφός

ΘΕΟΦΙΛΟΣ

Έλεγα να μη μιλήσω. «Η σιωπή είναι χρυσός» έμαθα! Τι κι αν διάβασα «το σιωπάν δοκεί συναινείν»;

Η τραγική σημερινή κατάσταση της πατρίδας μας, και ιδιαίτερα οι καθημερινές επιθέσεις στην Εθνική μας συνοχή, στην Ελληνική Παιδεία και στην Ελληνική Οικογένεια, με έκαναν να αλλάξω γνώμη και να κάνω πράξη τα λόγια του εθνικού μας ποιητή Κ. Παλαμά: «Όποιος στοχαστικός, σαν γιαταγάνι τον στοχασμό του αντρίκεια ας τον βγάζει. Δεν φτάνει να λάμπει μόνο η αλήθεια, πρέπει και να σφάζει»! Σκέφθηκα και στρατιωτικά, λόγω επαγγέλματος. Είπα, η σιωπή, με στρατιωτικούς όρους, σημαίνει συνεχής άμυνα, η οποία μπορεί, κατά το μείζον, να εξασφαλίσει το αήττητο. Το ζητούμενο όμως είναι η νίκη, η οποία είναι καθαρά θέμα επίθεσης!

Να διακοπή το μνημόσυνον του Οικουμενικού Πατριάρχου.

Πιστεύομεν ότι η ισοπεδωτική πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον Οικουμενισμόν – Παπισμόν  είναι άνευ επιστροφής. Διότι δεν υπάρχει δυναμική αντίστασις εναντίον όσων νοθεύουν την Ορθόδοξον Πίστιν και το Ορθόδοξον φρόνημα. Δι΄ αυτό απαιτούνται κινήσεις αι οποίαι θα περιορίσουν την «ξέφρενον» πορείαν προς τον Οικουμενισμόν  Παπισμόν. Μία κίνησις είναι η διακοπή του Μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχου. Η κίνησις αυτή θα τρομοκρατήση τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και τους «συνοδοιπόρους» του Επισκόπους. Η διακοπή του μνημοσύνου του ενός θα τρομοκρατήση τον άλλον, ο οποίος εις όλας τας σχετικάς ομιλίας του επισημαίνει ότι τον συντονιστικόν ρόλον προς την παναίρεσιν του Οικουμενισμού έχει το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και ότι αυτός ακολουθεί. Αναζητούνται γενναίοι κληρικοί, μοναχοί και Επίσκοποι. (Ο.Τ. 1677).

Απαιτείται η ψυχή ενός Ιερεμίου, δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!

Απείρως δριμύτερος χειμών, από της εποχής εκείνης του θείου Χρυσοστόμου, κατέλαβε την Εκκλησίαν, με την άρσιν του Αναθέματος (άρση ακοινωνησίας), της Ανατολικής Εκκλησίας κατά του Παπισμού, υπό του Αθηναγόρου την 7^ην Δεκεμβρίου του 1965, δια της οποίας εχαρακτηρίζετο ως πεπλανημένη η πορεία, της προ αυτής Εκκλησίας των Αγίων Πατέρων και Ι. Συνόδων, και με την εισαγωγήν εις τα ιερά Δίπτυχα του ονόματος του αιρεσιάρχου Πάπα, όχι μόνον, αλλά και … «πασών των Ανατολικών και Δυτικών ομολογιών»! Ω της συμφοράς! Απαιτείται η μεγαληγορία ενός Μωϋσέως, η δύναμις λόγου ενός Δαβίδ, η ψυχή ενός Ιερεμίου, η καρδιά ενός Απ. Παύλου, η γραφίς ενός Μ. Βασιλείου δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!

Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14).

Δυστυχῶς, ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος καὶ τῆς εὐλογίας ἀφοῦ «ἔφαγεν καὶ ἐνεπλήσθη, ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος λαὸς τοῦ Θεοῦ, διότι ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη» (Δευτ. 32, 15). Καὶ ἀπέστη ἐκ τοῦ Σωτῆρος αὐτοῦ Θεοῦ λέγων: «Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14). Οὕτω περιῆλθεν εἰς ἠθικὴν ἐξαχρείωσιν καὶ χαλάρωσιν, ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἄρχοντες ἡμῶν ἐψήφισαν νόμους βδελυροὺς ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Ὡς τὸν πολιτικὸν γάμον, τὴν νομιμοποίησιν τῶν ἀμβλώσεων, τὴν ἐλευθέραν συμβίωσιν τοῦ αὐτοῦ φύλου, τὸν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων, τὴν ὑποβάθμισιν καὶ περιφρόνησιν τῆς πατροπαραδότου ἀρχαίας γλώσσης, τὴν προαιρετικότητα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὴν ἀνέγερσιν μουσουλμανικοῦ τεμένους (παραθεωροῦντες τὸ τάμα τοῦ Ἔθνους), τὴν κατασκευὴν ἀποτεφροτικῶν κλιβάνων κ.ἄ.

Η σχέσις του Πάπα με τον Αντίχριστον --Του Αρχιμ. Αρσενίου Κομπούγια 12/ 12/ 1986

….Κατόπιν όλων αυτών, ως ταπεινός πνευματικός Πατήρ, κάμνω θερμήν έκκλησιν προς τον Παναγιώτατον Οικουμ. Πατριάρχην, τους Μακαριωτάτους Πατριάρχας των Ορθοδόξων Εκκλησιών· εάν αγαπάτε εν αληθεία τον μοναδικόν Σωτήρα Χριστόν, εάν ζήτε εν φόβω Θεού και εν αγιότητι βίου, εάν δεν ανήκετε σε σκοτεινά άντρα της σατανοκινήτου και προδρόμου του Αντιχρίστου Μασονίας, φύγετε πάραυτα από το σατανικό συνονθύλευμα της τάχα ενώσεως των Εκκλησιών. Φύγετε και παραιτηθήτε από κάθε ματαίαν συζήτησιν δια την τάχα ένωσίν μας με την Λατινικήν Εκκλησίαν. Άγιοι Πατέρες· θα ρίψετε την Ορθοδοξίαν σε τρομερές περιπέτειες και τελικώς, εις τας χείρας του ερχομένου Αντιχρίστου, του οποίου τα βήματα ευκρινώς πλέον ακούονται· όσον και εάν ο σατανάς, ο πλανών την οικουμένην, προσπαθεί να πείση ακόμη και εναρέτους ανθρώπους ότι δεν είναι καιρός να έλθη και όσοι ησχολήθησαν και έγραψαν, είναι πλανεμένοι και τυφλοί! Ο Κύριος να μας ελεήση και εν τω μεταξύ, ας έχωμεν ολίγην υπομονήν να ομιλήση ο Κύριος περισσότερον.

Πατριάρχης Βέκκος

Οι Λατινόφρονες, βασιλεύς και Πατριάρχης Βέκκος το 1280 εκτός των άλλων Μονών συνέλλαβον τον προηγούμενον Άγιον Ευθύμιον και 12 άλλους Μοναχούς της Μονής Βατοπαιδίου, μετά διαφόρους κακώσεις και τυραννίας, τελευταίον απηγχόνισαν προς εκδίκησιν  της απειθείας την οποίαν έδειξαν εις το να μην ασπασθούν τα ξένα και αλλότρια δόγματα τα δια την Ορθόδοξον Εκκλησίαν όλως απαράδεκτα.

Ορθ. Συναξαριστής τόμος Α σελ. 95.

 

 

Γράφει ο άγιος Νεκτάριος, στο βιβλίο του: Τα αίτια του Σχίσματος, τ. Β:

«Λέγουσι περί του Βέκκου ότι «ώσπερ κύων επί τον ίδιον επέστρεψεν έμετον» οι λέγοντες αδικούσι τε μεγάλως τον άξιον ανωτέρας φήμης Βέκκον, και ανιστόρητα λέγουσιν. Ο Βέκκος ουχί παλινωδήσας αύθις επάπισεν, αλλά γενναιόφρων ων ανήρ δεν ηνείχετο να διαπράττωνται υπό των άκρως ζηλωτών δήθεν του δόγματος αδικίαι, να εξορίζωνται και διώκωνται αρχιερείς και ιερείς (οι ομόφρονες του Βέκκου)... 

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

....Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Πιστεύω ὅτι ὁ στόχος αὐτὸς ἔχει ἤδη ἐπιτευχθεῖ στὸ ἐπίπεδo τῶν πιστῶν...

Παραθέτουμε τὴ δήλωσί του « Ὀρθόδοξου» Μητροπολίτη Ἰταλίας Πολύκαρπου μετὰ τὴν ἐπίσκεψη στὸν Πάπα:

«Ἡ συνάντηση μὲ τὸν Πάπα Φραγκίσκο πῆγε πολὺ καλά. Ἦταν μιὰ πολὺ ἐγκάρδια συνάντηση ἑνὸς νέου μὲ τὸν ἀγαπημένο του πατέρα, μιὰ συνάντηση ἑνὸς ἐπισκόπου μὲ τὸν προκαθήμενο καὶ πατριάρχη του. Ὁ Ἅγιος Πατέρας εἶναι μεγάλη, γνήσια καρδιά. Ζήτησα τὴν παπικὴ εὐλογία του γιὰ τὸ ἔργο μου... Τὸ ταξίδι τῶν Καθολικῶν καὶ τῶν Ὀρθοδόξων πρὸς τὴν πλήρη ἑνότητα βρίσκεται στὸν σωστὸ δρόμο... Πιστεύω ὅτι ὁ στόχος αὐτὸς ἔχει ἤδη ἐπιτευχθεῖ στὸ ἐπίπεδo τῶν πιστῶν...».

ΕΝΩΣΙΣ Ή ΥΠΟΤΑΓΗ; --- του αειμνήστου Σεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Δια μίαν νέαν Εκκλησίαν

Μέσα στη χαρακτηριστική των καιρών μας γενική σύγχυση και ανατροπή των εννοιών, γίνεται ένα σοβαρό μπέρδεμα, που προσβάλλει ό,τι ιερότερο σ΄ αυτό τον κόσμο, την αγία μας Εκκλησία, και θέτει σε κίνδυνο ό,τι πολυτιμότερο, τη σωτηρία μας. Ποιο είναι το μπέρδεμα; Θα το εκθέσω απλά· Γνώρισμα της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, είναι η οικουμενικότητα, το να απλώνει, δηλαδή, την αγάπη και να προτείνει τη σωστική δύναμή της σε όλη την οικουμένη. Η Εκκλησία, κατά το παράδειγμα του Κυρίου και Αρχηγού της Ιησού Χριστού, «θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α΄ Τιμ. 2, 4). Σε καμμία περίπτωση, όμως και για κανένα λόγο η Εκκλησία δεν αδικεί την αλήθεια, για να εξυπηρετήσει δήθεν την αγάπη, διότι αποκομμένη από την αλήθεια η αγάπη εκφυλίζεται σε απάτη. Αυτή την απάτη προβάλλει εντυπωσιακά και φαντασμαγορικά η αίρεση του Οικουμενισμού.

Τί εἶναι ἡ Οὐνία; Τοῦ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου ᾿Ανδρέου Θεοδώρου (†)

῞Ενα ἀλλόκοτο κρᾶμα ᾿Ορθοδοξίας καὶ Παπισμοῦ. ῞Ενας θλιβερὸς ἐκκλησιολογικὸς τραγελαφικὸς συγκρητισμός. Αἱ χεῖρες μὲν τοῦ ᾿Ησαῦ, τὸ δὲ πρόσωπο καὶ ἡ φωνὴ τοῦ ᾿Ιακώβ. ῞Ενα παρδαλό, ἀντιφατικὸ συνονθύλευμα στοιχείων ἑτεροκλίτων. ᾿Αρκεῖ μονάχα ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος νὰ εἶναι ὁ Πάπας. Τίποτε ἄλλο δὲν ἔχει τόση σημασία, ὅσην ἡ ὑποταγὴ στὸ πρωτεῖο καὶ τὴν αὐθεντία τοῦ Λατίνου Ποντίφηκος. Αὐτὸ κατ᾿ ἐξοχὴν συνθέτει τὴν ἐκκλησιολογικὴ ταυτότητα τῆς Οὐνίας: Πίστη καὶ ἀφοσίωση στὸν Πάπα καὶ στράτευση στὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο τῆς ῾Αγίας ῞Εδρας(!). Καὶ αὐτὸ προσπαθεῖ νὰ μᾶς πείσει νὰ κάνουμε κι᾿ ἐμεῖς ἀκολουθοῦντες τὸ δικό της παράδειγμα, νὰ ἀναγνωρίσουμε ὡς ὁρατὴ κεφαλὴ τῆς ᾿Εκκλησίας μας τὸν Πάπα. Νὰ ἀπεμπολήσουμε τὰ πρωτοτόκια μας ἀντὶ πινακίου φακῆς. Νὰ δεχθοῦμε τὰ τεράστια ἐκκλησιολογικὰ ψεύδη τοῦ πρωτείου καὶ τοῦ ἀλαθήτου, δόγματα τὰ ὁποῖα σήμερα καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ Λατῖνοι θεολόγοι ἀπορρίπτουν! Νὰ πνίξουμε τὴν ἐκκλησιολογική μας συνείδηση, νὰ πωλήσουμε τὴν ᾿Ορθοδοξία μας, νὰ ξεπέσουμε τοῦ δόγματός μας, νὰ γίνουμε ἅλας μωρὸν πασπαλιζόμενο ἀδεῶς στὸ τραπέζι τοῦ Παπισμοῦ. Νὰ δώσουμε «γῆν καὶ ὕδωρ» σ᾿ αὐτὸν ποὺ τόσα καὶ τόσα δεινὰ ἐπεσώρευσε στὸ ἄχραντο σῶμα τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Νὰ γίνουμε συνεργοί, ὥστε νὰ ἐκπληρωθῆ ἡ ὑπερτροφικὴ ἀρχομανία καὶ ὁ ἄκρατος αὐταρχισμὸς καὶ ἡγεμονισμὸς τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης, τοῦ ὁποίου ἀσίγαστο ὄνειρο ἦταν ἀνέκαθεν ἡ καθυπόταξη τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Εκκλησίας! Τόσο ἄραγε φτηνὰ μᾶς κοστολογεῖ ἡ Οὐνία;  

Νέα προδοσία: Ἠλεκτρονική σκλαβιά καί «σφράγισμα»! Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Εἶναι πλέον φανερόν ὅτι εἰς τήν «Ἑλλάδα» (τά εἰσαγωγικά ὑποδηλοῦν ὅτι ἡ σημερινή αὐτή χώρα οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μέ τήν ἱστορικήν Ἑλλάδα) τά ἐθνικά, πολιτικά καί ἐκκλησιαστικά πράγματα καθορίζονται ἀπό τά σκοτεινά κέντρα τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων (ΝΤΠ), ἤτοι τήν Μασσωνίαν, τόν «πάπαν», τό World Economic Forum (WEF), τόν Παγκόσμιον Ὀργανισμόν Ὑγείας κ.ἄ., μέ στόχον τόν πλήρη ἀφανισμόν τῆς χώρας καί τῶν Ἑλλήνων, καθώς καί τήν κατάργησιν τῆς Ὀρθοδοξίας. Πολιτικαί καί ἐκκλησιαστικαί μαριονέτται ὑλοποιοῦν προθύμως τάς ἐντολάς τῆς ΝΤΠ πού ἀφοροῦν τά ἑκάστοτε μεγάλα θέματα πού δημιουργοῦν οἱ ἴδιοι, τά δέ ΜΜΕ (=Μέσα Μαζικοῦ Ἐξανδραποδισμοῦ) ἀναλαμβάνουν τήν σχετικήν προπαγάνδαν λέγοντας πελώρια ψεύδη, μέ στόχον τόν διχασμόν τοῦ λαοῦ, κατά τό «διαίρει καί βασίλευε»! Ἐάν τις ἔχῃ ἐλλιπῆ πληροφόρησιν δι’ ἕν τοιοῦτον θέμα, ἀλλ’ ἐπείγει νά λάβῃ δικαίαν θέσιν ἐπ’ αὐτοῦ, θά ἦτο ἀσφαλές νά ὑποστηρίξῃ ἀκριβῶς τό ἀντίθετον ἀφήγημα ἀπό ἐκεῖνο πού προπαγανδίζουν «κυβέρνησις», Διοικοῦσα Ἐκκλησία καί ΜΜΕ. Ὅλοι αὐτοί, ἐνεργοῦντες ὡς πράκτορες τῆς ΝΤΠ, ἐκτελοῦν κατά γράμμα τάς ἐντολάς πού λαμβάνουν διά τήν καταστροφήν τῶν Ἑλλήνων καί οὐδέν «λάθος» ἔχουν διαπράξει! 

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:

Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...                                           

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεΐας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ὅς γάρ ἄν ἐπαισχυνθῇ με καί τούς ἐμούς λόγους...».

Παιδί: ὁποιοσδήποτε ἐντραπῇ Ἐμέ καί τήν διδασκαλία μου ἐπηρεαζόμενος ἀπό τήν «πτωχεία» -τήν ταπεινή παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο- ὁ Μεσσίας, θά τόν ἀποκηρύξει ὡς μή ἰδικόν Του. Μή ξεχνᾶς λοιπόν, χριστιανέ, τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, ἀφήνοντας τόν νοῦ σου νά τρέχει καί νά ἀσχολεῖται μέ τά μάταια πράγματα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, γιά νά μή σέ ξεχάσει κι Ἐκεῖνος καί σέ ἐγκαταλείψει στόν καιρό τῶν πειρασμῶν σου. Σέ ἐκείνους πού ζοῦν μέ σωματικές ἀνέσεις, δέν κατοικεῖ τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τό πνεῦμα τοῦ διαβόλου· σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων πού ἀγάπησαν πολύ τόν Χριστόν.

O κόσμος στον δρόμο του. Δεν γίνεται πια μεταστροφή (Φώτης Κόντογλου)

Πολλοί αναγνώστες μου γράφουνε, παρακαλώντας με, και μά­λιστα ξορκίζοντάς με, να γράψω για να χτυπήσω την ανηθικότητα, που δέρνει την κοινωνία, προ πάντων τη νεολαία, και που «τη σερ­βίρουν τα σινεμά», όπως μου γράφουνε. Φωνάζουνε: «Υψώσετε τη φωνή σας!». Ένας σπουδαστής μου γράφει από την Αγγλία: «Μη σταματήσετε αυτόν τον ωραίον αγώνα, μην πτοηθήτε από τις επιθέ­σεις. Υπάρχουν βέβαια πολλοί αντίπαλοι, αλλά και πολλοί θαυμα­στές του ωραίου σας έργου. Σας χρειαζόμαστε για να δώσετε φτε­ρά στις καρδιές μας, που είναι γεμάτες κενό και απαισιοδοξία».

Tρία γνωρίσματα της Εκκλησίας -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η γιορτή της Πεντηκοστής καθιστά επίκαιρο τον λόγο περί Εκκλησίας, η οποία ούτως ή άλλως βρίσκεται πάντοτε στην επικαιρότητα, αφού Εκκλησία είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος, ο αιώνιος και αναλλοίωτος Ιησούς Χριστός (Εβρ. 13: 8), και όλοι οι εν αυτώ ζώντες. Κι επειδή ένας είναι ο Χριστός, η κεφαλή της Εκκλησίας, εξυπακούεται ότι μία και μοναδική είναι και η Εκκλησία του, η Ορθόδοξη Εκκλησία. Το σώμα της απαρτίζουμε όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, στο μέτρο που πιστεύουμε και αποδεχόμαστε τον Ιησού Χριστό και ζούμε εν αυτώ την εν Χριστώ ζωή. 

Τὸ 1452 ὁ Γεννάδιος προσκλήθηκε στὸ παλάτι.......

Τὸ 1452 ὁ Γεννάδιος προσκλήθηκε στὸ παλάτι «μαζὶ μὲ πολλοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες γιὰ νὰ συσκεφθοῦν περὶ τῆς ἑνώσεως. Ὁ Γεννάδιος ἀρνήθηκε νὰ προσέλθῃ καὶ τοὺς δήλωσε δι’ ἐπιστολῆς τὰ ἑξῆς:

«…Ἐὰν ἡ σύναξη αὐτὴ γίνεται γιὰ νὰ ληφθῇ ἡ συγκατάθεσις τῶν ἐκκλησιαστικῶν γιὰ τὴν ἕνωσι ποὺ ἔκανε ἤδη ἡ πολιτεία -ἀλίμονο! Αὐτὸ εἶναι χωρισμὸς ἀπὸ τὸ Θεό- τότε ἀφῆστε με, μὴ μὲ πειράζεται… Ὅποιος θὰ μνημονεύσῃ τὸν πάπα ἢ θὰ ἔχῃ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ αὐτοὺς ποὺ τὸν μνημονεύουν ἢ θὰ συμβουλεύσῃ …κάποιον νὰ μνημονεύσῃ, θὰ τὸν θεωρήσω ὅπως καὶ ἡ ἁγία καὶ μεγάλη Σύνοδος τῆς Κων/πόλεως, ἡ ὁποία ἐξέτασε τὸ λατινικὸ δογμα καὶ κατεδίκασε ὅσους τὸ πίστεψαν, τὸν Βέκκο δηλ. καὶ τοὺς ὁμόφρονές του…Οἱ Σύνοδοι καὶ οἱ ἄλλοι πατέρες ὁρίζουν ὅτι «αὐτῶν ποὺ ἀποστρεφόμαστε τὸ φρόνημα πρέπει νὰ ἀποφεύγωμε καὶ τὴν κοινωνία». Πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως ὁ Κύριός μας λέγει: «Ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν» (Ἰω. ι΄, 5).

Μὴ γένοιτο νὰ κάνω αἱρετικὴν τὴν Ἐκκλησία μου, τὴν ἁγία μητέρα τῶν Ὀρθοδόξων. Δεχόμενος τὸ μνημόσυνο τοῦ πάπα, ἐφόσον ὁμολογεῖ καὶ πιστεύει ἐκεῖνα, γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν τὸν δέχεται ἡ Ἐκκλησία μας…

Καὶ θὰ εἶμαι ὁπωσδήποτε ἀκοινώνητος πρὸς τὸν πάπα καὶ ὅσους ἔχουν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ αὐτόν, ὅπως καὶ οἱ Πατέρες μας. Διότι πρέπει νὰ μιμούμαστε τὴν εὐσέβειά τους, ἀφοῦ δὲν ἔχουμε τὴν ἁγιωσύνη καὶ τὴν σοφία τους». (ὅπ. παρ., σελ. 303-304).

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς σὲ ἄλλη ἐπιστολή του ἔγραφε:"

Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικός: «Νὰ συμβουλεύσῃς δὲ τοὺς ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ νὰ ἀποφεύγουν μὲ κάθε τρόπο τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τὸν λατινόφρονα μητροπολίτη τους καὶ οὔτε νὰ συλλειτουργοῦν μαζί του, οὔτε νὰ τὸν μνημονεύουν καθόλου, οὔτε νὰ τὸν θεωροῦν ἀρχιερέα, ἀλλ’ ὡς μισθωτὸ λύκο».
Αὐτή -- ἡ ἀποτείχισις δηλαδή -- εἶναι ἡ ὀρθόδοξος στάσις ἔναντι τῶν σημερινῶν (μή καθῃρημένων εἰσέτι) Οἰκουμενιστῶν ψευδεπισκόπων, οἱ ὁποῖοι, μαζί μέ τούς αὐλοκόλακές των, διδάσκουν τά ἀκριβῶς ἀντίθετα! Π.χ. ὁ «ἀρχιεπίσκοπος» Ἱερώνυμος ἔχει δηλώσει ὅτι ... ἀνατριχιάζει ὅταν ἀκούῃ δι' ἀποτείχισιν! Ἄλλοι ψευδεπίσκοποι, ὅπως ὁ «Κύπρου» Γεώργιος, ὁ «Φλωρίνης» Εἰρηναῖος κ.ἄ., δηλώνουν ὅτι ἡ ἀποτείχισις εἶναι ... αἵρεσις! Τέλος, πολλοί ψευδοδιδάσκαλοι, μοναχοί καί λαϊκοί, λέγουν ὅτι ὁ ἀποτειχιζόμενος ... ἱδρύει ἰδικήν του Ἐκκλησίαν! Ἔχοντας ἀποκτήσει τόσους πολλούς καί ἐκλεκτούς συνεργάτας, ὁ Διάβολος εὑρίσκεται πλέον σέ διακοπές, ὅπως ἔλεγεν ὁ ἀείμνηστος Καθηγητής τῆς Δογματικῆς π. Ἰωάννης Ρωμανίδης.

Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς σὲ ἄλλη ἐπιστολή του ἔγραφε:

«Οἱ περισσότεροι ἀδελφοί, ἔχοντας πάρει θάρρος ἀπὸ τὴν ἐξορία μου, ἐλέγχουν μὲ αὐστηρότητα τοὺς ἀλιτήριους (Λατινόφρονες) καὶ παραβάτες τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ τῶν πατρικῶν θεσμῶν. Τοὺς διώχνουν ἐπίσης ἀπὸ παντοῦ ὡς καθάρματα, χωρὶς νὰ ἀνέχωνται νὰ συλλειτουργοῦν μαζί τους, οὔτε νὰ τοὺς μνημονεύουν καθόλου στὰ Μυστήρια ὡς Χριστιανούς…

»Νὰ συμβουλεύσῃς δὲ τοὺς ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ νὰ ἀποφεύγουν μὲ κάθε τρόπο τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τὸν λατινόφρονα μητροπολίτη τους καὶ οὔτε νὰ συλλειτουργοῦν μαζί του, οὔτε νὰ τὸν μνημονεύουν καθόλου, οὔτε νὰ τὸν θεωροῦν ἀρχιερέα, ἀλλ’ ὡς μισθωτὸ λύκο. Ἐπίσης νὰ μὴ λειτουργοῦν καθόλου σὲ λατινικὲς ἐκκλησίες, γιὰ νὰ μὴ ἔλθῃ καὶ σὲ μᾶς ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐπῆλθε στὴν Κων/πολι, ἐξ αἰτίας τῶν παρανομιῶν ποὺ ἔγιναν ἐκεῖ…

»Νὰ ἀποφεύγεται λοιπὸν καὶ ἐσεῖς, ἀδελφοί, τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς ἀκοινωνήτους καὶ τὸ μνημόσυνο τῶν ἀμνημονεύτων. Φευκτέον αὐτούς (τοὺς λατινόφρονες) ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως» (ὅπ. παρ., σελ. 297-298).

«Δὲν τὰ λέμε αὐτὰ πεισματωδῶς (γράφουν συναγωνιστὲς Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ), οὔτε ἐπειδὴ ἐπιθυμοῦμε νὰ ἐπιβάλουμε τὴν δική μας γνώμη, (ἀλλά) ἐπειδὴ θέλουμε νὰ ἐλεήσουμε τὶς ψυχές μας καὶ ἐπειδὴ φοβόμαστε τὴν καταδίκη τοῦ Θεοῦ, ἀγωνιζόμαστε γιὰ νὰ μὴ ἐκπέσουμε ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστι μας καὶ στερηθοῦμε τὴν κληρονομία τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν» (ὅπ. παρ., σελ. 301).

Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἔχει λεχθῆ καί γραφῆ πολλάκις, ἀλλ’ ἀνακριβῶς, ὅτι τό 1924 οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί (Ο.Χ.) δέν ἐγνώριζον δῆθεν ὅτι ὁ λόγος τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.) ἦτο ἡ προώθησις τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Συνεπῶς, συμπεραίνουν αὐτοί πού χρησιμοποιοῦν αὐτήν τήν ἐπιχειρηματολογίαν, ὅσοι ἀπετειχίσθησαν τότε ἀπό τήν καινοτομήσασαν Ἐκκλησίαν, ἐπικαλούμενοι τόν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου καί γενικώτερον τήν Πατερικήν Διδασκαλίαν καί Παράδοσιν, ἔσφαλον, διότι δῆθεν δέν ὑφίστατο δογματικός λόγος πού νά δικαιολογῇ τήν ἀποτείχισιν, ἐνῷ ὅσοι ἀπεδέχθησαν τό ν.ἑ. δέν ὑπέπεσαν εἰς δογματικόν σφάλμα.

Σκοπός τοῦ παρόντος ἄρθρου εἶναι ν’ ἀποδείξῃ ὅτι ὁ ὡς ἄνω ἰσχυρισμός εἶναι ἐσφαλμένος, παραθέτοντας κείμενα πού εἶδον τό φῶς τῆς δημοσιότητος πρό τοῦ 1924 καί πού ἀποδεικνύουν ὅτι ἀπό τό 1582 καί ἐντεῦθεν εἶναι γνωστόν ὅτι οἱ παπικοί καί οἱ ἑνωτικοί «ὀρθόδοξοι» (οἱ σημερινοί Οἰκουμενισταί, δηλαδή) ἐπεδίωκον τήν ἐπιβολήν τοῦ ν.ἑ. εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὡς τό «πρῶτον βῆμα» διά τήν εἰς τόν Παπισμόν ὑποταγήν της, πού ἐθεωρεῖτο ἀνέκαθεν ὡς τό πρῶτον στάδιον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

To Δόγμα και η αξία του -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτίμου Καθηγητού ΑΠΘ

Η προσήλωσις εις το ορθόδοξον δόγμα, ωστική δύναμις της πνευματικής ζωής

Ανάμεσα στ΄ άλλα γνωρίσματα, που χαρακτηρίζουν την πνευματική υποβάθμιση της κοινωνίας μας είναι και τούτο: Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν εκδηλώνει ενδιαφέρον για τα πνευματικά και μάλιστα τα δογματικά θέματα, που αποτελούν το θεμέλιο και την πηγή της πνευματικής ζωής. Για του λόγου το ασφαλές παραπέμπω στην επίσκεψη του Πάπα στην Αθήνα. Επιθυμούσα, όπως και η πλειονότητα του ελλαδικού κλήρου και λαού, την αποφυγή εκείνης της επισκέψεως. Η πραγματοποίησή της ήταν ένα ήττημα για μας. Έστησε ένα προγεφύρωμα του Παπισμού στην Ορθόδοξη Ελλάδα και έχει αυξήσει την έπαρση των απανταχού παπικών και παποφίλων. Ωστόσο, φρονώ ότι αυτό το δυσάρεστο γεγονός μπορεί να αξιοποιηθεί θετικά και να καταστεί τελικά ωφέλιμο. Πως;