H πανηγυρική διακήρυξις ότι ο Παπισμός δεν είναι Εκκλησία Χριστού αλλά κακοδοξία και αίρεσις αποτελεί παγία θέσι της Αδιαιρέτου Ορθοδόξου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και μάλιστα αλήθεια ποτισθείσα με ποταμούς αιμάτων αγίων και ηρώων της πίστεως, ως οι Οσίαθλοι Πατέρες οι επί Βέκκου εν Αγίω Όρει μαρτυρήσαντες, οι εν τη Μονή Καντάρας εν Κύπρω αναιρεθέντες, οι 800.000 των Αγίων ενδόξων Νεομαρτύρων οι υπό του ψευδοαγίου του Βατικανού Καρδιναλίου Στέπινατς και των φασιστών Ουστάσι δια πολυωδύνων βασάνων τελειωθέντες, οι άγιοι ένδοξοι ιερομάρτυρες Μάξιμος ο Καρπαθορώσσος ο υπό των Ουνιτών δια τυφεκισμού τελειωθείς και Αθανάσιος ο Λιθουανός ο υπό των Ουνιτών δια πελέκεως αποκεφαλισθείς και εις βόρθον ριφθείς και μετά δέκα επτά έτη ανασυρθείς έχων αδιαλώβητο, ευωδιάζον και θαυματουργούν το σκήνωμά του.
Ποιος Πάπας ήτο αλάθητος;…
Στα τέλη του 8ου αι. η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος (787μ.Χ. ) ανακηρύσσει την αναστήλωση των εικόνων και τις αποφάσεις της συνυπογράφει και ο πάπας Ανδριανός. Λόγω πολιτικών συμφερόντων της Δύσεως όμως το 826μ. Χ. ο πάπας Ευγένιος συναινεί στη σύγκληση Συνόδου στο Παρίσι από φράγκους επισκόπους οι οποίοι ακυρώνουν τις αποφάσεις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και τάσσονται υπέρ των εικονομάχων. Καθώς ήδη ο Παπισμός είχε προβάλει το αλάθητο των παπών εύλογα ο άγιος Νεκτάριος αναρωτιέται: «Τις των δύο παπών (ο Ανδριανός, που επεκύρωσε τις αποφάσεις της Ζ΄ Συνόδου ή ο Ευγένιος, που τις απέρριψε) ήτο αλάθητος;» (σελ. 203).
Η Μικτή Μονή του Έσσεξ Αγγλίας. Toυ Αγίου Νικοδήμου :
Ότι ο Αρχιερεύς και πάντες οι ασκούντες παρθενίαν, πρέπει να φεύγωσι τας συνομιλίας των γυναικών. Δια τούτο πρόσεχε. Ναι, παρακαλώ θερμώς, πρόσεχε, φίλτατε και φυλάττου καλώς από του να εντρυφώσιν οι οφθαλμοί σου, δια της περιέργου θεωρίας των ωραίων προσώπων· μήποτε νικήση σε κάλλους επιθυμία· πληροφορήθητι τοίνυν, ότι εις κίνδυνον μέγαν ευρίσκεσαι, και μάλιστα εάν είσαι νέος ή Αρχιερεύς ή όλως του ιερού κλήρου· και δεν είναι τρόπος να μη απαντήσης τοιαύτα πρόσωπα, τα οποία ρίπτουσιν εις την καρδίαν, και μακρόθεν θεωρούμενα, τα βέλη της ηδονής. Αλλ΄ ει δυνατόν εστι, μηδέποτε θελήσης τοις τοιούτοις προσώποις να απαντήσης και εις λόγους όλως να έλθης και συνομιλίας, καν και η συνομιλία είναι περί εξομολογήσεως, ως και τούτο οι θείοι Πατέρες διαγορεύουσιν. Ενθυμούμαι γαρ, ότι η αγία και οικουμενική εβδόμη σύνοδος, λέγει εις τον δέκατον όγδοον κανόνα, ότι, όταν Αρχιερεύς ευρεθή έξω εις προάστειον τι, ευρίσκονται δε εκεί και γυναίκες, ας αναχωρώσιν εκείναι εκείθεν ανυπερθέτως έως ου ευρίσκεται παρών ο Αρχιερεύς. «Εί τις δούλην, ή ελευθέραν εν τω επισκοπείω κτώμενος φωραθείη, ή εν μοναστηρίω, προς εγχείρησιν διακονίας τινός, επιτιμάσθω· επιμένων δε καθαιρείσθω. Ει δέ και τύχοι εν προαστείοις γυναίκας είναι, και θελήσει ο επίσκοπος ή ο ηγούμενος πορείαν εν τοις εκείσαι ποιήσασθαι, παρόντος επισκόπου ή ηγουμένου, μηδόλως εγχείρησιν διακονίας ποιείσθω κατ΄ εκείνον τον καιρόν γυνή· αλλ΄ ιδιαζέτω εν ετέρω τόπω, έως αν την αναχώρησιν ποιήσηται ο επίσκοπος, δια το ανεπίληπτον». (Ο.Τ. 1342).
O λαός του Θεού κοιμάται ήσυχος….
Ουδέποτε εις την ιστορίαν της Εκκλησίας κακόδοξοι ποιμένες εκινήθησαν τόσο άνετα και έπληξαν τόσο βάναυσα το σώμα και την αλήθειαν της Εκκλησίας όσο τα τελευταία 35 χρόνια! Όχι μόνον κατώρθωσαν να προδίδουν άνευ καμμιάς αντιδράσεως, αλλά να κάνουν και τους διοικούντας το Άγιον Όρος πειθήνια όργανά των, υπασπιστάς και προασπιστάς της πολιτικής των, ώστε αυτοί οι ίδιοι οι Αγιορείται να καταδιώκουν τους συναδέλφους των, τους ελαχίστους που ετόλμησαν τελικώς να σπάσουν το φράγμα της σιωπής και της ενόχου ανοχής και να ομολογήσουν αρρενωπά, ότι δεν ακολουθούν πλέον τον ψευδοποιμένα του Φαναρίου. Και τα χρόνια κυλούσαν. Η αίρεσις εγιγαντούτο καθημερινώς ενώ οι υπεύθυνοι της Ιεράς Κοινότητος και λοιποί καθηγούμενοι των Μονών συζητούσαν και έγραφαν για τον Μακρυγιάννη και την ελληνική γλώσσα, συνεχώς δε εντός και εκτός του Όρους εκήρυτταν για το αναγκαίον της..…νήψεως και το υπερβάλλον του ..…μυστικού γνόφου της ανατολικής Θεολογίας… Εν τω μεταξύ ο λαός του Θεού κοιμάται ήσυχος, αφού δεν ακούει από τους φύλακες καμμιά φωνή εγρηγόρσεως και κινδύνου.
Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού : Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!
Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου; Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων; Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα; Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του; Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.
Από το άρθρο: ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο
ΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ
(Ο.Τ. 1823 σελ. 5)
Είναι χαρακτηριστικό αυτό που είπε ο Κολοκοτρώνης, μιλώντας στην Πνύκα σε νέους, στις 8 Οκτωβρίου 1833:
«Αφού ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι πίστεψαν στο Ευαγγέλιό Του και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό, τι ημπορούσαν, διά να αλλάξει ο λαός την πίστη του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ’ εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος τον Σταυρό του έκαμε. Παιδιά μου! Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να τη στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ Πατρίδος».
Αγίου Γρηγορίου Παλαμά. Περί του ασωμάτου Πατρός και του ΄΄προσώπου΄΄του Θεού .
Ασώματος ο Θεός Πατέρας ,άκτιστες ενέργειες είδαν οι Προφήτες κι όχι τα θεία πρόσωπα,αλλά οι αιρετικοί και σχισματικοί οπαδοί της δήθεν εικόνας της Αγίας Τριάδας,ζωγραφίζουν ένα είδωλο και το προσκυνούν για Θεό Πατέρα.
Λέγει
χαρακτηριστικά ο Άγιος: «Πατήρ ἀσώματος καί κατά χρόνον καί τόπον ἀόριστος, ἐν Ἁγίω καί ἀϊδίω Πνεύματι καί Υἱῶ καί Λόγω συνανάρχω, ὅς ἐστίν ἡ ἐνυπόστατος τοῦ Πατρός
ἀλήθεια»
(Γρ. Παλαμᾶ PG 151, σελ. 260Α
Βασικὲς ὀρθόδοξες ἐκκλησιολογικὲς ἀρχὲς
Ὁ Οἰκουμενισμός, ἐκκινώντας ἀπὸ προσπάθειες προσεγγίσεως τῶν «χριστιανῶν» σὲ πρακτικὰ θέματα στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ἐξελίχθηκε σὲ προσπάθεια ἐξωτερικῆς συγκολλήσεως τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς λοιπὲς «ὁμολογίες», χωρὶς τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ ἐκεῖνες τῆς μόνης ἀναλλοίωτης καὶ παραδοσιακῆς, τῆς ὀρθόδοξης, διδασκαλίας, ἀλλὰ μέσῳ ἐλαχιστοποιήσεως τῆς σημασίας («μινιμαλισμοῦ»), τῆς ἀποσιωπήσεως καὶ παρερμηνείας τῶν ἱ. δογμάτων ἀπὸ ὅλες τὶς διαλεγόμενες πλευρές. Ἐκκινώντας στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ οἱ αἱρετικοὶ (ἑτερόδοξοι ) ὀνομάστηκαν σὲ ἐπίσημα ὀρθόδοξα ἐκκλησιαστικὰ κείμενα «Ἐκκλησίες» (τὸ 1903 καὶ κυρίως τὸ 1920), ἡ δογματικὴ παρέκκλιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μεταξὺ ἄλλων φοβερῶν πτώσεων ὁδήγησε σταδιακῶς στὴν ἀπὸ μέρους ἐπιφανῶν ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ θεολόγων (α) ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας μὲ τοὺς παπικούς («ἄρση τῶν ἀναθεμάτων») τὸ 1965, (β) μερικὴ ἀποδοχὴ τῶν ἑτεροδόξων τελετῶν βαπτίσματος, εὐχαριστίας καὶ ἱερωσύνης («Κείμενον Β.Ε.Μ.», Λίμα τοῦ Περοῦ 1982, (γ) διαπίστωση δῆθεν χριστολογικῆς συμφωνίας μὲ τοὺς μονοφυσίτες-μονοθελῆτες (Β΄Κοινή Δήλωση, Chambésy 1990) - ἡ ὁποία σημαίνει τὴν ἀπόρριψη τῆς συμπαγοῦς ὀρθοδόξου χριστολογίας 15 αἰώνων, Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ πληθύος Ἁγίων Πατέρων, (ε) διαπίστωση ὅτι ὁ παπισμὸς εἶναι ὄχι αἵρεση, ἀλλὰ «ἀδελφὴ Ἐκκλησία» μὲ ἔγκυρα μυστήρια (Κείμενον Balamand 1993) κ.ἄ. Χειρότερο ὅλων εἶναι (στ) τὸ ἐκκλησιολογικὸ κείμενο τῆς Θ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε (Βραζιλία, 2006) · ἐκεῖ ἡ πλειονότης τῶν ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων ἀρνήθηκε ἰδιότητες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τὶς ὁποῖες ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἐκεῖνες τῆς «Μιᾶς» (δηλ. σὲ ἑνότητα πίστεως) καὶ τῆς «Καθολικῆς», ἐπειδὴ συμφώνησαν ὅτι κανένα μέλος τοῦ Π.Σ.Ε. δὲν ἀποτελεῖ καθ’ ἑαυτὸ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία (§6) καὶ ὅτι εἶναι θεμιτὴ ἡ ὕπαρξη ποικιλίας δογμάτων ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας (§5). Αὐτὸ εἶναι ποὺ λίγο ἀργότερα οἱ οἰκουμενιστὲς ὀνόμασαν «ἑνότητα μέσα στὴ (δογματικὴ) διαφορετικότητα» , “unity in diversity”, ἔνα σύνθημα παρμένο ἀπὸ τὰ βουδιστικὰ κινήματα τῆς New Age, δηλαδὴ μιὰ «περιεκτικότητα» (“comprehensiveness”) ἀντίθετη μὲ τὴν ἁγιοπατερικὴ «ἀποκλειστικότητα» (“exclusiveness”).
Στὰ πλαίσια τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως οἱ ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων οἰκουμενιστὲς ἔχουν ἐγγράφως
δεσμευθεῖ νὰ μὴ καλοῦν τοὺς ἑτεροδόξους στὴν Ἐκκλησία καὶ ἔτσι διαψεύδεται ὁ ἰσχυρισμὸς
ὅτι ἡ συμμετοχή μας ἐκεῖ ἀποσκοπεῖ στὴν ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας· ἀντιθέτως δέ,
μὲ τὴν ἐπίσημη ἀποδοχὴ ἑτεροδόξων θέσεων, ἀποπροσανατολίζονται οἱ ἑτερόδοξοι ὡς
πρὸς τὸ ἀληθινὸ φρόνημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
«Ὀρθόδοξον
Τύπον», φύλλον 144).
Παπουλάκος (Χριστοφόρος): Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος ξεσηκωμός, καινούργια Άγια Λαύρα.
Ο Χριστοφόρος βουβός σιγόκλαιγε και πότιζε με δάκρυα τα σανίδια του κελιού και το ράσο του.
–Δεν φτάνει να πονούμε και να
κλαίμε, Χριστοφόρε, φώναξε ο Κοσμάς. Η καινούργια επιδρομή είναι χειρότερη από
του Ιμπραήμ. Κείνος σκότωνε κορμιά κι αφάνιζε το βιος μας, αλλά αυτοί σκοτώνουν
τις ψυχές μας. Ό,τι ιερό φυλάξαμε τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς ποδοπατιέται, ό,τι
μας κράτησε όρθιους, σαν ασάλευτο αντιστήλι, γκρεμίζεται. Σε τέτοιο γιουρούσι
του σατανά, κάθε υποταγή είναι άρνηση του Χριστού, άρνηση της Πίστης και
παράδοση στο διάβολο. Προδίνουμε τον αγώνα του εικοσιένα, το αίμα που χύθηκε
στο Μεσολόγγι, στ΄ Αρκάδι, στην Τριπολιτσά, στα Δερβενάκια στα Ψαρά… Ιούδες
γινόμαστε Χριστοφόρε και το κακό δε σταματά ως
εδώ…
--Κύριε ημών Ιησού Χριστέ,
έχει κι άλλο; Ψιθύρισε με πνιγμένο λυγμό ο
Χριστοφόρος.
–Έχει πολλά και φριχτά,
αποκρίθη ξαναμμένος ο Κοσμάς. Είναι ότι οι γραμματισμένοι του Έθνους,
σκλαβωμένοι στους μασόνους της Φραγκιάς, έχουν ολότελα στραβωθεί, κι αντίς να
βλέπουν σ΄ όλα τούτα το μελλοντικό αφανισμό του έθνους, τα λογαριάζουν σωστικά.
Οι άντρες που μας κυβερνούν χάσανε το φως τους και δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν
ποια η διαφορά ανάμεσα σκοτάδι και φως. Ψευτίσαμε τα ζύγια που άλλοτε ζύγιαζαν
το καλό και το κακό, την αλήθεια και το ψέμα. Ο διάβολος με χίλιες μορφές μας
παραστέκει. Δε λέω πως αν την κορόνα του έθνους φορούσε Ορθόδοξος κυβερνήτης,
κι αν η εκκλησία συνέχιζε τον αιωνόβιο δρόμο της, πως θάλειπε η αμαρτία. Αλλά
λέω πως θάχαμε το μέσο να την ξεχωρίζουμε και να μην την μπερδεύουμε με το
καλό. Τώρα όχι μόνο την μπερδεύουμε, αλλά το καλό πνίγηκε μέσα στη θάλασσα της
αμαρτίας.
Ο Χριστόφορος τον κοίταξε στα
μάτια.
–Έχεις δίκιο, του είπε. Δεν
ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος ξεσηκωμός, καινούργια Άγια
Λαύρα.
–Και καινούργια Ψαρά,
πρόσθεσεν ο Κοσμάς. Τούτος ο οχτρός είναι χειρότερος απ΄ τον Τούρκο. Εκείνος
ποτέ δε μας τόκρυψε πως μας λογάριαζε σκλάβους, ενώ τούτος μας ξεγελά πως
είμαστε τάχα λεύτεροι, ενώ έχει σκλαβώσει και τις ψυχές μας ακόμη. Δε φτάνει
λοιπόν ο λόγος κι ο ξεσηκωμός, αλλά χρειάζεται και κάτι
άλλο….
–Τι; Ρώτησεν ο
Χριστοφόρος.
–Μάρτυρες, αδελφέ Χριστοφόρε,
μάρτυρες. Αίμα, για να ποτιστεί και να φουντώσει η λευτεριά του Χριστού, η
πραγματική λευτεριά. Ο σατανάς έχει τρανό βασίλειο στη γη. Έχει του χεριού του
βασιλιάδες, αρμάδες, καλαμαράδες, γητειές και γητειές, που μόνο στο αίμα μας
μπορούν να πνιγούν. Αν δεν χύσουν καινούργιοι μάρτυρες το αίμα τους κανένας
ωκεανός δεν είναι τόσο βαθύς και τόσο πλατύς, για να πνίξει τόση αμαρτία. Όσοι
από μας ξεκινήσουμε, πρέπει να το ξέρουμε πως ο δρόμος μας, γυρισμό δεν έχει.
Οδηγός μας, ας σταθεί ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.
Από το βιβλίο: « Ο Παπουλάκος»,
Εκδοσις 8η, σελ. 115, 117.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ,…ποταμοί… ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος.»
Τούς λόγους αὐτούς
εἶπεν ὁ Κύριος διά τήν ἄκτιστον Ἐνέργειαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τήν ὁποίαν ἔμελλον,
μετά τήν θείαν Ἀνάληψίν Του εἰς τούς οὐρανούς, νά λαμβάνουν ἐκεῖνοι πού θά ἐπίστευον
εἰς τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Θεόν ἡμῶν.
Μέ τήν ἁγίαν Πεντηκοστήν πού διανύουμε-ἑορτάζουμε τώρα, δείχνει τήν ἄνεση καί ἀπόλαυση πού θά ὑποδεχθεῖ αὐτούς πού ἔζησαν ἐδῶ μέ λαχτάρα ἐναγωνίως γιά τόν Τριαδικόν Θεόν. Συμπεριλαμβάνει ἡ ἁγία Πεντηκοστή καί τήν μετάθεση ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό τοῦ Ἀδάμ παγγενῆ καί τήν κατάβαση καί διάδοση τοῦ Παναγίου Πνεύματος.
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Καλὴ & εὐλογημένη Ἁγία Πεντηκοστή.
Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου
Πνεύματος νὰ μᾶς σκεπάζει καὶ νὰ
μᾶς φωτίζει πάντοτε.
Ἐπισυνάπτεται
ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν
Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὴν
Ἱερὰ Σύνοδο τῆς
Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,
γιὰ τὸ θέμα τῆς ἐκκρεμότητος
παραπομπῆς τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου
Γρηγορίου στὸ Συνοδικὸ Δικαστήριο γιὰ τὶς
αἱρετικὲς θέσεις ποὺ ἔχει
ἐπιβάλλει στὴν Μητρόπολή του.
___________________________
Η προτοιμασία των λαών για τον ερχομό της παγκόσμιας δουλείας (Μέρος Β΄)
Τι μας διδάσκει ένα βιβλίο 12.0: Ένας ανώνυμος συγγραφέας σκιαγραφεί τον παγκόσμιο ζόφο
|
|
|
|
|
||||||||||||||
|
|
||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||
Επιμελείται ο Κωνσταντίνος
Ι. Βαθιώτης
|
|
Στο μικρό βιβλίο με τίτλο «Η προετοιμασία των λαών. Για τον ερχομό της παγκόσμιας δουλείας», περιέχονται και άλλες καίριες επισημάνσεις ή προβλέψεις πλην εκείνων που παρουσιάσθηκαν στο προηγούμενος μέρος Α΄¹ και οι οποίες αφορούν τον παγκόσμιο σχεδιασμό της υπερεθνικής ελίτ για την υποδούλωση της ανθρωπότητας.
Η αλλαγή του Ημερολογίου
Η αλλαγή του Ημερολογίου εγένετο εις εφαρμογήν του προγράμματος του Αντιχρίστου Οικουμενισμού όπως αυτό διετυπώθη εις τον Καταστατικόν Χάρτην της Οικουμενιστικής Κινήσεως, την διαβόητον αιρετικήν Εγκύκλιον του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του 1920, συμφώνως προς την οποίαν όλαι αι Αρέσεις αναγνωρίζονται ως «Εκκλησίαι Χριστού, ως σύσσωμοι και συγκληρονόμοι της Βασιλείας του Θεού».
Να διακοπή το μνημόσυνον του Οικουμενικού Πατριάρχου.
Πιστεύομεν ότι η ισοπεδωτική πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον Οικουμενισμόν – Παπισμόν είναι άνευ επιστροφής. Διότι δεν υπάρχει δυναμική αντίστασις εναντίον όσων νοθεύουν την Ορθόδοξον Πίστιν και το Ορθόδοξον φρόνημα. Δι΄ αυτό απαιτούνται κινήσεις αι οποίαι θα περιορίσουν την «ξέφρενον» πορείαν προς τον Οικουμενισμόν – Παπισμόν. Μία κίνησις είναι η διακοπή του Μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχου. Η κίνησις αυτή θα τρομοκρατήση τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και τους «συνοδοιπόρους» του Επισκόπους. Η διακοπή του μνημοσύνου του ενός θα τρομοκρατήση τον άλλον, ο οποίος εις όλας τας σχετικάς ομιλίας του επισημαίνει ότι τον συντονιστικόν ρόλον προς την παναίρεσιν του Οικουμενισμού έχει το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και ότι αυτός ακολουθεί. Αναζητούνται γενναίοι κληρικοί, μοναχοί και Επίσκοποι. (Ο.Τ. 1677).
ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Α’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ -- ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ὅτι τά ρήματα ἅ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς,… καί ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας».
Παρέδωκα μέ τήν
διδασκαλία μου εἰς τούς Ἁγίους Ἀποστόλους, τούς ὁποίους μοῦ ἔδωκες, τήν θείαν Ἀποκάλυψιν·
ὅτι ἐγεννήθην καί ἐβγῆκα ἀπό τούς κόλπους Σου καί ἐπίστευσαν ὅτι σύ μέ ἀπέστειλας
εἰς τόν κόσμον διά τῆς τῶν πάντων σωτηρίας.
Ἐν τούτοις, ὅπου
Ἐγώ ἀντικαθίσταμαι μέ οἱονδήποτε ἄνθρωπον, ἔστω καί ἑκατό φορές ἀλάθητον, ἐκεῖ ἀποκόπτεται
ἡ Ἐκκλησία ἀπό τήν θεανθρώπινη κεφαλή της, τόν Μεσσία καί ἐξαφανίζεται. Ἐξαφανίζεται
ἡ θεανθρώπινη Ἀποστολική Ἱεραρχία καί συνεπῶς, ἡ ἴδια ἡ Ἀποστολική διαδοχή. Ἡ Ἐκκλησιαστική
Ἱεραρχία, ἕλκει τήν καταγωγή της ἀπό τόν Ἴδιο, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό καί τό Ἅγιον
Πνεῦμα, τό Ὁποῖο, κατῆλθε στούς Ἀποστόλους.
Ἔκτοτε ἡ Ἐκκλησιαστική
Ἱεραρχία παρατείνεται ἀδιάκοπα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μέσῳ τῆς χειροτονίας,
κατά τό ἱερό μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης. Ὑποσχόμενος στούς Ἀποστόλους ὅτι θά εἶναι
μαζί τους «πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων»[1],
ὁ Σωτῆρας ἐξαγγέλει τό ὅτι ἡ διακονία τῶν Ἀποστόλων θά συνεχιστεῖ καί μετά ἀπό
τούς Ἴδιους, διά τῆς Ἀποστολικῆς διαδοχῆς, ἕως τό τέλος τοῦ κόσμου.
Ἔχοντας ἐξουσιοδοτηθεῖ
ἀπό τόν Ἴδιο τόν Σωτῆρα Χριστό, νά μεταδίδουν τήν ἱεραρχική ἐξουσία στούς
διαδόχους τους, διά τῆς χειροτονίας, οἱ Ἀπόστολοι ὥρισαν τούς διαδόχους τους, Ἀποστολικούς
Πατέρας· στή συνέχεια ἐκεῖνοι, τούς Ἁγίους Πατέρας τούς συγκροτήσαντας τάς Οἰκουμενικάς
Συνόδους μέ ἐντολή νά φυλάσσουν ἀκεραῖαν τήν Ὀρθόδοξον πίστιν καί Παράδοσιν καί
νά τελοῦν τό αἰώνιο διακόνημα τῆς
σωτηρίας. «Τήν ἀπ’ αἰῶνος, κεκαλυμμένην Χριστέ, σοφίαν μυσταγωγῶν, ἔδειξας ὁμοῦ,
πᾶσι τοῖς Ἀποστόλοις, Σωτήρ ἐπί τοῦ δείπνου· ἥν ταῖς Ἐκκλησίαις, παρέδωκαν οἱ
θεοφόροι»[2].
Γιά νά
διαφυλαχθεῖ ἡ θεόσδοτη ἐξουσία στήν Ἐκκλησία, οἱ Ἀπόστολοι ἔδιναν λεπτομερεῖς ὁδηγίες
γιά τό «…πῶς δεῖ ἐν οἴκῳ Θεοῦ ἀναστρέφεσθαι, ἥτις ἐστίν ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος,
στῦλος καί ἐδραίωμα τῆς ἀληθείας»[3].
Στήν Ἐκκλησία τοῦ
Θεανθρώπου Χριστοῦ, τήν μεγαλύτερη καί ὑψηλότερη ἐξουσία, μετά τούς ἁγίους Ἀποστόλους, κατέχουν οἱ Οἰκουμενικές
Σύνοδοι. Οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὅπως καί τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς
πού ἑορτάζουμε σήμερα, εἶναι δεσμευτικές γιά ὅλους τούς χριστιανούς, ὅλων τῶν ἐποχῶν.
Ὁ Χριστός,
σύμφωνα μέ τή θεία Ἀποκάλυψη, εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱός τοῦ Θεοῦ· καί οἱ
πιστοί, μέλη τοῦ παναγίου σώματός Του. Τό ὅτι δέ εἴμαστε ὅλοι ἕνα σῶμα ἐν Χριστῷ,
θά τό ἐπιβεβαιώσει καί αὐτό ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, λέγοντας: «Ἐσεῖς εἴστε σῶμα
Χριστοῦ καί μέλη ἐκ μέρους»[4].
Ἕνα λοιπόν εἶναι γιά μᾶς ἀδελφοί μου τό λουτρό τῆς παλιγγενεσίας καί θεογενεσίας· μία πίστις, μία ἐλπίς, ἕνας Θεός ἐπάνω σέ ὅλους καί διά μέσῳ ὅλων καί σέ ὅλους μας, πού μέ ἀγάπη μᾶς συγκεντρώνει δίπλα Του, καί μᾶς καθιστᾶ μέλη ἀλλήλων καί αὐτοῦ τοῦ Ἰδίου.
Ἡ Ἁγία Α’ Οἰκουμενική
Σύνοδος, ἐκήρυξε ὅτι: ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ξεχωριστά
πρόσωπα τῆς μιᾶς Θεότητος. Ἡ παραφροσύνη τοῦ Ἀρείου καί τῶν ὁμοίων του, λέγει ὅτι
ἡ οὑσία τοῦ Θεοῦ καθορᾶται νοουμένη διά τῶν κτισμάτων. Οἱ θεῖοι Πατέρες ὀρθοδόξως
λέγουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἄγνωστος στήν οὐσία, γνωστός ὅμως στίς ἄκτιστες Ἐνέργειες.
Ἔτσι ἕνας ἄκτιστος Θεός ὑπάρχει σέ μία ἄκτιστη θεότητα, διότι δέν εἶναι ἄκτιστος
μόνο ὡς πρός τήν οὐσία, ἀλλά καί ὡς πρός
ὅσα ὑπάρχουν γύρω ἀπό τήν οὐσία, δηλαδή, ὡς πρός τίς θεῖες ἐνέργειες, τίς ὁποῖες
οἱ αἱρετικοί θεωροῦν κτίσματα.
Οἱ θεολόγοι
Πατέρες μᾶς λέγουν ὅτι ἡ ἄκτιστος φύσις, χαρακτηρίζεται ἀπό τήν ἄκτιστον ἐνέργειαν.
Ἄν λοιπόν συμβεῖ, ἡ θεία φύσις νά μήν ἔχει ἐνέργεια διαφορετική ἀπό τόν ἑαυτό
της, ἄκτιστη κι αὐτή, γνωστή σ’ ἐμᾶς ἀπό τά ἐνεργήματα καί ἐκείνη εἶναι ἐγκατεστημένη,
μέ τέτοιο τρόπο πού δέν μπορεῖ κανένας να τό ἀντιληφθεῖ, πῶς θά μάθει κανείς
κάποτε ὅτι ὑπάρχει κάποια ἄκτιστη φύσις πού δέν μπορεῖ νά γίνει γνωστή μόνη
της, γνωρίζεται ὅμως ἀπό ἐκεῖνα πού βρίσκονται γύρω ἀπό αὐτήν, μεταξύ τῶν ὁποίων,
κατά τόν Μέγαν Ἀθανάσιον, εἶναι καί ἡ δύναμις καί ἡ ἐνέργεια αὐτῆς;
Δόξα τῷ ἐνανθρωπήσαντι
Υἱῷ καί Λόγῳ ὅτι ἐκεῖνος ἐξηγήσατο. Ὑπάρχει ἡ θεία Οὐσία ἁπλή, ἀδιαίρετος ὑπερηνωμένη·
οἱ τρεῖς θεῖες Ὑποστάσεις μέ ἴδιον ὑποστατικόν ἱδίωμα ἑκάστου προσώπου· οἱ ἄκτιστες
Ἐνέργειες· ὁ ἕνας Θεός. Ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱός τοῦ Θεοῦ, μέ θείαν γέννησιν ἐκ
Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Ἀειπαρθένου, κατέχει τό θεῖον γνώρισμα, στήν
μίαν Ὑπόστασιν τῆς παναγίας Τριάδος, νά ἑνώνονται ἀτρέπτως καί ἀναλλοιώτως,(Λειτουργία
Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου), ἡ θεία φύσις καί ἡ ἀνθρωπίνῃ
φύσις στό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου.
«Εἷς
Θεός οὖν ἡ Τριάς, οὐ τοῦ Πατρός ἐκστάντος εἰς υἱότητα, οὐδέ υἱοῦ τραπέντος εἰς ἐκπόρευσιν
ἀλλ’ ἰδία ἄμφω, φῶς θεόν τά τρία, δοξάζω εἰς αἰῶνας»
καί «Μόνη ἄφθορος κύεις, μόνη θηλάζεις βρέφος, μή λοχεύουσα, μόνην τόν
Κτίστην τίκτεις, καί Δεσπότην σου, εἰ καί Μήτηρ καί δούλη. Σέ παρθενομήτωρ, ὑμνοῦμεν
εἰς αἰῶνας»[5].
Στόν Ἀναστάντα καί Ἀναληφθέντα Χριστόν ἡ δόξα καί ἡ Βασιλεία εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.