«Ἀντιοικουμενισταί» εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

 

«Ἀντιοικουμενισταί» εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

0. Εἰσαγωγή

 

Τό παρόν ἄρθρον συμπληρώνει τρία προηγούμενα ἄρθρα μου, ὅπου ἀπεδείχθη ὅτι μερικοί «ἀντι-οικουμενισταί», ὅπως οἱ πατέρες Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (1989+), Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, Θεόδωρος Ζήσης, Εὐγένιος, Σάββας Λαυριώτης κ.ἄ., κηρύττουν τρεῖς αἱρέσεις, προκειμένου νά πολεμήσουν τούς Ὀρθοδόξους τοῦ Πατρῴου Ἑορτολογίου (π.ἑ.), γεγονός πού ἀμαυρώνει τόν ἀγῶνά των ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας. Σημειωθήτω, πρῶτον, ὅτι ὑπάρχει σημαντική ἐπικάλυψις μεταξύ τοῦ παρόντος καί τῶν ὡς ἄνω τριῶν ἄρθρων. Δεύτερον, διά τό κίνημα τοῦ π.ἑ. τό ἄρθρον περιορίζεται εἰς τό χρονικόν διάστημα 1924-1935, ἑστιάζον εἰς τήν ἀποτείχισιν τοῦ 1924 καί εἰς τάς χειροτονίας τοῦ 1935. Τρίτον, ὁ γράφων δέν ἀνήκει εἰς καμμίαν «παράταξιν» τοῦ π.ἑ. Κατά τήν περίοδον 1999-2017 ἀνῆκεν εἰς τήν Σύνοδον τοῦ Χρυσοστόμου (νῦν Καλλινίκου), ἀπό τήν ὁποίαν ἀπετειχίσθη λόγῳ τῆς ὑπαγωγῆς της εἰς τόν Ν. 4301/2014 καί τῆς ἱδρύσεως Θρησκευτικῶν Νομικῶν Προσώπων (ΘΝΠ).   

 

1. Ἡ αἵρεσις τοῦ «Δυνητισμοῦ»

 

Τινές τῶν πολεμίων τοῦ π.ἑ. κηρύττουν τήν αἵρεσιν τοῦ «Δυνητισμοῦ», ὅτι δηλαδή ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή καθαιρεθέντας αἱρετικούς εἶναι δῆθεν προαιρετική, ἐνῷ, συμφώνως μέ τήν Ἁγ. Γραφήν καί τούς Ἁγ. Πατέρας, εἶναι δόγμα, τοὐτέστιν ὑποχρεωτική (https://orthodox-voice.blogspot.com/2025/07/blog-post_66.html). Κύριος ἐκφραστής αὐτῆς τῆς αἱρέσεως ὑπῆρξεν ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (βλ. «Τά Δύο Ἄκρα: Οἰκουμενισμός καί Ζηλωτισμός», Ἱ. Ἡσυχαστήριον Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος, Ἀθῆναι 1997, σ. 75-76). Ὁ «Δυνητισμός» εἶναι «δεκανίκι» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί εὐθύνεται διά  τήν ταχεῖαν ἐξάπλωσίν του, καθώς καί διά τήν πτῶσιν πολλῶν «κάστρων τῆς Ὀρθοδοξίας», ὅπως τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀλλά καί διά τήν παραμονήν εἰς τήν αἵρεσιν πολλῶν ἐκλεκτῶν ψυχῶν, ἀκόμη καί «ὀγκολίθων τῆς Ὀρθοδοξίας», ὅπως τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ (+2019), τοῦ ἐξαιτερικοῦ Θεολόγου-Φιλολόγου Νικολάου Σωτηροπούλου (+2014) κ.ἄ.

 

Σημειωτέον ὅτι «ἀντι-οικουμενισταί» τινες (ὅπως ὁ π. Σάββας, https://www.youtube.com/watch?v=ogrgW5a97NU, λεπτόν 24:30-24:35) καίτοι ἀπορρίπτουν λεκτικῶς τόν «Δυνητισμόν», ἐν τούτοις ἀποδέχονται τάς «ἁγιοκατατάξεις» προσώπων πού ἐκοινώνουν ἐν γνώσει μέ τούς Οἰκουμενιστάς καί τούς ἐνεκωμίαζον (https://www.youtube.com/watch?v=ogrgW5a97NU, λεπτόν 24:15-24:20), διό καί «ἁγιοκατετάγησαν», κατά τό «δόξαν παρ' ἀλλήλων λαμβάνοντες» (Ἰω. 5:44). Κατά τήν γνώμην τοῦ γράφοντος, αὐτή εἶναι ἡ πλέον ἀκραία μορφή τοῦ «Δυνητισμοῦ», διότι ἀποτρέπει τόν πιστόν ἀπό τήν ἀποτείχισιν: Ἄν δύναταί τις ν’ «ἁγιάσῃ» τελῶν ἐν κοινωνίᾳ μέ τήν αἵρεσιν, καί δή ἐν γνώσει, τότε πρός τί ἡ ἀποτείχισις;  

 

2. Ἡ αἵρεσις τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.)

 

Τινές τῶν πολεμίων τοῦ π.ἑ. κηρύττουν καί τήν αἵρεσιν τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.), τό ὁποῖον: (1) εἰσήχθη εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μέ στόχον τήν ὑποταγήν της εἰς τόν «πάπαν»ˑ (2) εἰσήχθη χωρίς Πανορθόδοξον συμφωνίαν, χωρίς νά ὑπάρχῃ ποιμαντική ἀνάγκη καί παρά τήν καταδίκην του ἀπό Πανορθοδόξους Συνόδουςˑ (3) κατήργησεν ἐν τοῖς πράγμασι ἱ. Κανόνας Οἰκ. Συνόδων, ὅπως τόν 37^ον τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου (ἐπικυρωθέντος ὑπό τοῦ 2^ου τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς), ὁ ὁποῖος ἀπαγορεύει εἰς τούς Ὀρθοδόξους νά ἐπιδιώκουν τόν συνεορτασμόν τῶν Χριστιανικῶν ἑορτῶν μέ αἱρετικούς, καθώς καί τόν 56^ον τῆς ΣΤ' Οἰκ. Συνόδου, ὁ ὁποῖος θέλει νά ἐπικρατῇ μία ἑορτολογική τάξις παγκοσμίωςˑ καί (4) ἀνεμένετο μέ βεβαιότητα ὅτι θά προεκάλει σχίσμα, ὅπως καί προεκάλεσε, γεγονός πού ἔβλαψε τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖον ἔχει τρία γνωρίσματα: κοινή πίστις, κοινή λατρεία καί κοινή διοίκησις («Δογματική» Χ. Ἀνδρούτσου, Δʹ Ἔκδ., «Ἀστήρ», Ἀθῆναι, σ. 274). Τά τέσσαρα αὐτά γεγονότα θεωρούμενα  ἀ π ό   κ ο ι ν ο ῦ  ὁρίζουν τό «ἡμερολογιακόν ζήτημα» (https://www.triklopodia.gr/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%8C-%E1%BC%A1%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3/). Ἀντί τοῦ ὅρου «ἡμερολογιακόν ζήτημα», ὅμως, οἱ πολέμιοι τοῦ π.ἑ. χρησιμοποιοῦν τάς λέξεις «ἡμερολόγιον», «13 ἡμέραι» κ.ἄ., διά νά ὑποβαθμίσουν τό ζήτημα, ἀφαιροῦντες ἀπό αὐτό τήν δογματικήν του διάστασιν, ἀποσυνδέοντες αὐτό ἀπό τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί παρουσιάζοντες αὐτό ὡς ζήτημα ἐπιλογῆς ἑνός δῆθεν ἀκριβεστέρου ἡμερολογίου! Ἐπίσης, ὁμιλοῦν διά τό «ἀδύνατον» τῆς ἐπαναφορᾶς τοῦ π.ἑ. («Τά Δύο Ἄκρα», ἔ.ἀ., σ. 88) καί ἐπικρίνουν τήν ψευδο-σύνοδον τοῦ Κολυμβαρίου (2016) ἐπειδή δέν ἐπελήφθη τοῦ ζητήματος διά νά τό «λύσῃ» (π. Θ. Ζήσης), προφανῶς μέ τήν ἀποδοχήν τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου (βλ. Τμῆμα 4).

 

Ἀλλ’ ἡ κραυγή τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ 1924 «μᾶς φράγκεψαν» μαρτυρεῖ ὅτι ὁ εὐσεβής λαός ὀρθῶς ἀντελήφθη τότε ὅτι τό θέμα εἶναι δογματικόν, ὡς ἀρρήκτως συνδεδεμένον μέ τόν Οἰκουμενισμόν καί τήν διάσπασιν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὀρθῶς ἀπεφάνθησαν τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Φώτιος καί πολλοί Θεολόγοι (ὅπως ὁ Καθ. Γρηγόριος Παπαμιχαήλ), ὅτι τό ν.ἑ. -- ὄχι μόνον τό Γρηγοριανόν, ἀλλά καί τό «διωρθωμένον Ἰουλιανόν» -- πάσχει καί ἀπό δογματικῆς ἀπόψεως («Ἅπαντα» πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ‘Ι.Μ. Ἁγ. Νικοδήμου Ἑλληνικοῦ Γορτυνίας, 1997, τ. Α´, σ. 377, καί περιοδικόν «Πάνταινος», 1910, ἀρ. 39, σ. 624-628, http://digital.lib.auth.gr/record/146308/files/5471_1.pdf).

 

Παρά ταῦτα, οἱ πολέμιοι τοῦ π.ἑ., διαστρέφοντες τήν ἀλήθειαν, ἰσχυρίζονται ὅτι οἱ τοῦ π.ἑ. δῆθεν ἀνήγαγον τό Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον -- «αὐτό καθ’ ἑαυτό» -- εἰς δόγμα πίστεως(!), προσέδωκαν εἰς αὐτό μίαν «ἱεροπρέπειαν» καί οὕτως ὡδηγήθησαν εἰς μίαν «ἰδιότυπον εἰδωλολατρείαν»(!) («Τά Δύο Ἄκρα», ἔ.ἀ., σ. 83-86, καί π. Ε. Τρικαμηνᾶ «Ἡ Διαχρονική Συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων γιά τό Ὑποχρεωτικό τοῦ 15^ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου περί Διακοπῆς Μνημονεύσεως Ἐπισκόπου Κηρύσσοντος ἐπ’ Ἐκκλησίας Αἵρεσιν», DeGiorgio, Τρίκαλα, 2012, σ. 230-235, 243). Μία προσφιλής τακτική ὅλων αὐτῶν τῶν διαστρεβλωτῶν τῆς ἀληθείας εἶναι νά γενικεύουν ἀνοήτους ἀπόψεις μεμονωμένων ἀτόμων εἰς ὁλόκληρον τόν πληθυσμόν τοῦ π.ἑ. (Δι’ ἕν χαρακτηριστικόν παράδειγμα, βλ. π. Ε. Τρικαμηνᾶ, ἔ.ἀ., σ. 231.) Ὅπως διδάσκει ἡ Ἐπιστήμη τῆς Στατιστικῆς, ὅμως, ἡ μεροληπτική ἐπιλογή τοῦ δείγματος (sample selection bias) ἀναποδράστως ὁδηγεῖ εἰς ἐσφαλμένα συμπεράσματαˑ καί ἐν προκειμένῳ, εἰς ψευδεῖς αἰτιάσεις κατά τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ π.ἑ. 

 

3. Ἡ ἐκκλησιολογική αἵρεσις ὅτι οἱ αἱρετικοί «ἐπίσκοποι» εἶναι «κανονικοί»

 

Τέλος, οἱ πολέμιοι τοῦ π.ἑ. κηρύττουν καί τήν ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν ὅτι οἱ μή καθαιρεθέντες σχισματικοί/αἱρετικοί «ἐπίσκοποι» πού κατέχουν τούς ἱστορικούς θρόνους εἶναι «κανονικοί», ἐνῷ οἱ ἱ. Κανόνες τούς θεωροῦν «ψευδεπισκόπους» (βλ. τόν 15^ον τῆς ΑΒʹ). Ὁ π. Σάββας Λαυριώτης π.χ. τονίζει εἰς πᾶσαν περίστασιν ὅτι ὁ «κανονικός ἐπίσκοπος» τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἶναι ὁ «πατριάρχης» Βαρθολομαῖος! Κατά τόν Δοσίθεον Ἱεροσολύμων («Δωδεκάβιβλος», βιβλίον Ζ', Κεφ. Η', τ. 4, σ. 116), ὅμως, ὁ Βαρθολομαῖος, ὡς αἱρετικός, «δέν εἶναι οὔτε Πατριάρχης, οὔτε Ἐπίσκοπος οὔτε κἄν μέρος τῆς Ἐκκλησίας», πού συνάδει μέ τήν ἐκκλησιολογίαν τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ: «Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς ἀληθείας εἰσί καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσὶ» («Ἀναίρεσις Γράμματος Ἰγνατίου Ἀντιοχείας», Ε.Π.Ε. 3). Ἐξ ἄλλου, ὁ Βαρθολομαῖος, ὡς αἱρετικός, δέν ἔχει κἄν ἀποστολικήν διαδοχήν («Δογματική» Χ. Ἀνδρούτσου, ἔ.ἀ., σ. 281-282)!

Οἱ ὀπαδοί τῆς ὡς ἄνω αἱρέσεως ἰσχυρίζονται ὅτι ἄν Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι σπεύσουν νά ποιμάνουν τόν λαόν εἰς ἐπαρχίας ὅπου ὑπάρχουν ἐγκατεστημένοι αἱρετικοί/σχισματικοί «ἐπίσκοποι» -- ὅπως συμβαίνει σήμερον εἰς ὁλόκληρον τήν οἰκουμένην --, θά δημιουργήσουν σχίσμα (https://www.youtube.com/watch?v=ogrgW5a97NU, λεπτά 5:50-6:10)! Ἄν π.χ. ἕν κίνημα Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων ἀπεπειρᾶτο νά ἐγκαταστήσῃ εἰς τήν Κων-λιν Ὀρθόδοξον Πατριάρχην, ὁ π. Σάββας θά ἐθεώρει τό κίνημα αὐτό σχισματικόν, διότι θεωρεῖ τόν Βαρθολομαῖον «κανονικόν πατριάρχην»! Ἡ ἀντιπατερική αὐτή θεώρησις δείχνει πόσον μικράν ἰδέαν ἔχει ὁ π. Σάββας διά τήν Ὀρθοδοξίαν καί πόσον μεγάλην ἰδέαν διά τούς θρόνους, τούς ὁποίους προστατεύει, ἄν καί γνωρίζει ὅτι ἀπό τάς ἀρχάς τοῦ 20οῦ αἰῶνος, αὐτοί καταλαμβάνονται παγκοσμίως μέ ὑποδείξεις τῆς Μασονίας καί τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ!

 

Ὁ π. Σάββας καί οἱ ὁμόφρονες αὐτοῦ, προκειμένου νά ὑποστηρίξουν αὐτήν τήν αἵρεσιν, ἐπικαλοῦνται τούς ἱ. Κανόνας πού ἀπαγορεύουν τήν εἰσπήδησιν Ἐπισκόπων εἰς ξένας δικαιοδοσίας (14^ος Ἀποστολικός, 15^ος τῆς Α' Οἰκ. Συνόδου κ.ἄ.), καθώς καί τήν συνύπαρξιν δύο Ἐπισκόπων εἰς τήν αὐτήν Ἐπισκοπήν (8^ος τῆς Α' Οἰκ. Συνόδου, 16^ος τῆς Πρωτοδευτέρας κ.ἄ.). Βεβαίως, οἱ ἱεροί αὐτοί Κανόνες πρέπει νά τηρῶνται ἀπαρασαλεύτως ὅταν ὑπάρχῃ εἰρήνη εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί τούς θρόνους κατέχουν Ὀρθόδοξοι Ἑπίσκοποι. Ὅταν, ὅμως, ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἤ διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, ὁλόκληρος ἡ διοικοῦσα ἱεραρχία εἶναι αἱρετική ἤ σχισματική, δηλαδή «ἀγέλη λύκων» μή φειδομένων τοῦ ποιμνίου (Πρ. 20:29-30), τότε αἱ «παραβιάσεις» τῶν ἐν λόγῳ Κανόνων πού στοχεύουν εἰς τήν ὠφέλειαν τῆς Ἐκκλησίας, ἐν προκειμένῳ εἰς τήν ἀντικατάστασιν τῆς αἱρετικῆς «ἱεραρχίας» ὑπό Ὀρθοδόξου τοιαύτης, πρέπει νά ἐπαινῶνται καί ὄχι νά κατακρίνωνται, ἐφόσον «ἐξ ἀνάγκης καὶ νὸμου μετάθεσις γίνεται» (Ἑβρ. 7:12, ἡ ἔμφασις προσετέθη)! Ὁ Δοσίθεος γράφει:

Σημείωσαι ὅτι ὁ Ἀντιοχείας Μελέτιος, καί οἱ τότε Ἐπίσκοποι οἱ μεταθέντες τόν ἅγιον Γρηγόριον εἰς Κωνσταντινούπολιν [σ.σ. ἐξαιρετικόν παράδειγμα πού διαψεύδει τούς ὀπαδούς τῆς ἐν λόγῳ αἱρέσεως], τόν Κανόνα τόν κωλύοντα τήν μετάθεσιν ἐγίνωσκον ὅτι ἐποίησαν αὐτόν οἱ πατέρες διά τούς ὑπερηφάνους, τούς διά κενοδοξίαν πηδῶντας ἀπό θρόνου εἰς θρόνον, καθώς ἦσαν τό παλαιόν πολλοί τοιοῦτοι Αἱρετικοί, οἵ ὑπεκρίνοντο Εὐσέβειαν, καί δεχόμενοι ὡς ὀρθόδοξοι, ἐπλάνων τόν λαόν τοῦ Θεοῦ. Οὐ μήν ὁ Κανών ἐμποδίζει καί τά οἰκονομικῶς καί ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς Ἐκκλησίας γινόμενα, διά τοῦτο εἶπον τινές γλαφυρώτερον, ὅτι ὁ Κανών τήν μετάβασιν τήν οὖσαν ἐπιβατικήν δηλονότι, καί οὐ τήν μετάθεσιν τήν οὖσαν διά χρείαν ἀναγκαίαν ἐκώλυσεν … καί ὁ θεῖος Ἀθανάσιος, Εὐσέβιος καί Βασίλειος ἐχειροτόνησαν παρ’ ἐνορίαν, καί δή καί ὁ Ἐπιφάνιος εἰς Κωνσταντινούπολιν, καί εἰς Ἱεροσόλυμα τόν ἀδελφόν τοῦ Ἱερωνύμου («Δωδεκάβιβλος», τ. 2, σ. 16-19, Βιβλ. Γ', Κεφ. Β', Παρ. Γ' καί Δ', ἡ ἔμφασις προσετέθη).

Ἐπίσης, γράφει:

Σημείωσαι πρῶτον, ὅτι τό παρ’ ἐνορίαν ἐνεργεῖν παράνομόν ἐστίν, ὅθεν ὁ μέγας Βασίλειος, καίτοι σοφώτατος καί ἁγιώτατος ὤν, γνώμην ὅμως ἀπαιτεῖ παρά τοῦ ἱεροῦ Εὐσεβίου, εἰ ἀπροσκριμάτιστόν ἐστι χειροτονεῖν εἰς ἀλλοτρίαν Ἐπαρχίαν ἐν ὥρα ἀνάγκης· δεύτερον, ὅτι δίκαιον ὑπάρχει ἐν ὥρα ἀνάγκης βοηθεῖν ταῖς πολεμουμέναις ἤ θλιβομέναις Ἐκκλησίαις, καί χειροτονεῖν ἐν αὐταῖς Ἐπισκόπους καί Πρεσβυτέρους, καί σχεδόν ἐνεργεῖν ἐν αὐταῖς ὡς ἴδιοι Ἐπίσκοποι, ὡς ἐποίησαν οἱ ἅγιοι Εὐσέβιος καί Ἀθανάσιος («Δωδεκάβιβλος», τ. 1, σ. 500-502, Βιβλ. Β', Κεφ. ΙΘ', Παρ. Α' – ΣΤ', ἡ ἔμφασις προσετέθη).

Ἀλλά καί ὁ Ἅγιος Ἰ. Χρυσόστομος προέβη εἰς πολλάς ὑπερορίους καθαιρέσεις καί χειροτονίας Ἐπισκόπων καί, ἐνῷ κατηγορήθη διά τοῦτο, ἐν τούτοις, ἀργότερον, ἡ Δ' Οἰκ. Σύνοδος δέν τόν κατέκρινε («Δωδεκάβιβλος», τ. 2, σ. 53-54, Βιβλ. Γ', Κεφ. Δ', Παρ. Ζ', καί «Πηδάλιον», Ἐκδ. «Ἀστήρ», Ἀθῆναι, 1993, ὑποσ. 1 εἰς τήν ἑρμηνείαν τοῦ ΚΗ' Καν. τῆς Δ' Οἰκ. Συνόδου, σ. 207).

Ὥστε, λοιπόν, ἐν καιρῷ διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, καί γενικῶς ὅταν ὑπῆρχεν «εὔλογος αἰτία», ἐγίνοντο πολλαί ὑπερόριοι χειροτονίαι καί ἄλλαι πράξεις «παρά Κανόνας», συμφώνως μέ τό Πνεῦμα τοῦ 14^ου Ἀπ. Κανόνος, τοῦ ὁποίου τό θέμα εἶναι αἱ μεταθέσεις Ἐπισκόπων. Ὅπως σημειώνει ὁ Σωκράτης, «τοῦτο γάρ πρότερον διά τούς διωγμούς ἐγίνετο ἀδιαφόρως» («Ἐκκλησιαστική Ἱστορία», Βιβλ. V, Κεφ. Η', P.G. 67, σ. 576-580, ἡ ἔμφασις προσετέθη). Ὁ Δοσίθεος τονίζει ὅτι τά «παρά Κανόνας» καί τά «παρ’ ἐνορίαν» γινόμενα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ εἶναι μέν κατακριτέα ὅταν γίνωνται ἀπό ἀρχομανίαν, φιλοχρηματίαν, ὑπερηφάνειαν, κενοδοξίαν κ.λπ., ἀλλ’ εἶναι ἐπαινετά ὅταν γίνωνται ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως λ.χ. ἐν καιρῷ ἀνάγκης καί διωγμοῦ Της.

Ὁ Δοσίθεος γράφει καί τά ἑξῆς: «Ἀείποτε ἐν τοῖς μεγάλοις δυστυχήμασιν, ἅπερ ἡ δικαία κρίσις τοῦ Θεοῦ συγχωρεῖ γίνεσθαι εἰς τόν λαόν αὐτοῦ, δίδωσι κατόπιν ἡ ἄπειρος αὐτοῦ εὐσπλαχνία ἱκανήν τήν παρηγορίαν, καί ἔχομεν εἰς τοῦτο μυρία παραδείγματα … ἦλθε φῶς τοῖς ἐν σκότει ἡ ἡγεμονία τοῦ ἰσαποστόλου Κωνσταντίνου … ἐπεδήμησε τό Ἔαρ τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου … ἔφθασεν ἡ εὐδαιμονία τοῦ Ἰουστίνου [σ.σ. τοῦ Θρακός], ἐφ’ οὗ ἐβεβαιοῦντο αἱ τέσσαρες Οἰκουμενικαί Σύνοδοι, ὡς τά τέσσαρα Εὐαγγέλια τιμώμεναι … ἠλευθεροῦντο οἱ ἐξωρισμένοι Ἐπίσκοποι, ἐφυγαδεύοντο οἱ Αἱρετικοί, ἡνοῦτο ἡ Ἐκκλησία» («Δωδεκάβιβλος», ἔ.ἀ., τ. 3, σ. 9, Βιβλ. Ε', Κεφ. Α', Παρ. Α', ἡ ἔμφασις προσετέθη). Ἀκούεις, π. Σάββα, ὅτι ὑπάρχουν μύρια παραδείγματα ὅπου οἱ αἱρετικοί ἐφυγαδεύθησαν ἀπό τάς θέσεις των καί δέν ἀφέθησαν νά διαλύουν τήν Ἐκκλησίαν; Ἀντιλαμβάνεσαι τώρα ὅτι τό Πνεῦμα τῶν ἱ. Κανόνων, τό ὁποῖον ἐφήρμοζον ἀνέκαθεν οἱ ἅγιοι, εἶναι νά διαφυλάσσηται ἡ ὀρθή πίστις καί ἡ ἑνότης εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί ὄχι νά χρησιμοποιῶνται οἱ ἱ. Κανόνες ὑπέρ τῶν αἱρετικῶν/σχισματικῶν; Βλέπεις ὅτι ὑποστηρίζεις τά ἀκριβῶς ἀντίθετα ἀπό αὐτά διά τά ὁποῖα ἠγωνίζοντο καί ἐκήρυττον οἱ Ἅγιοι Πατέρες;   

Οἱ ἱ. Κανόνες ἔχουν θεσπισθῆ διά τήν εὐταξίαν τῆς Ἐκκλησίας καί διά τήν προστασίαν Της ἀπό ταραχοποιούς, σχισματικούς καί αἱρετικούς, ἐνῷ οἱ ὡς ἄνω πολέμιοι τοῦ π.ἑ. τούς ἐπικαλοῦνται διά τήν προστασίαν τῶν αἱρετικῶν/σχισματικῶν ἀπό τούς Ὀρθοδόξους, θεωροῦντες τούς μέν Οἰκουμενιστάς ψευδεπισκόπους «κανονικούς» τούς δέ Ὀρθοδόξους «σχισματικούς»! Κατά τήν γνώμην τοῦ γράφοντος, αὐτή ἡ παρανοϊκή ἀντιστροφή τοῦ Δικαίου διά τῆς διαστροφῆς τοῦ Πνεύματος τῶν ἱ. Κανόνων ἀποτελεῖ ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν καί ἐπισύρει τό ἀνάθεμα τῆς παρερμηνείας/διαστροφῆς τῆς διδασκαλίας καί τῆς πράξεως τῶν Ἁγίων: «Τοῖς μή ὀρθῶς τάς τῶν ἁγίων διδασκάλων τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας θείας φωνάς ἐκλαμβανομένοις, καί τά ἀριδήλως ἐν αὐταῖς διά τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος χάριτος εἰρημένα, παρερμηνεύειν τε καί περιστρέφειν πειρωμένοις, Ἀνάθεμα γʹ» (Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας, «Τριώδιον», Ἐκδ. «Φῶς», Ἀθῆναι, σ. 160).

Ἄς τό ἀκούσουν αὐτό καί ὁ π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος καί οἱ ἀκόλουθοί του, οἱ ὁποῖοι κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκφωνοῦν τόν ἀκόλουθον ἀναθεματισμόν: «ταῖς παρατάξεσι τοῦ «σχισματοαιρετικοῦ καί οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτικοῦ παλαιοημερολογητισμοῦ, τῶν λεγομένων γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ταῖς ψευδοσυνόδοις, τοῖς ψευδεπισκόποις, ψευδομητροπολίταις καί ψευδοκληρικοῖς αὐτῶν, ἀνάθεμα» (https://www.youtube.com/watch?v=k4Aas58cEYY&list=RDk4Aas58cEYY&start_radio=1, λεπτόν 8:00). Τά παρανοϊκά αὐτά παραληρήματα εἶναι καρποί τῆς ὡς ἄνω ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως. Σημειωτέον ὅτι ὁ π. Ἄγγελος μέχρι τήν ἀποτείχισίν του (2020) ἀνεθεμάτιζε μέν τόν Οἰκουμενισμόν, ἀλλά ταυτοχρόνως ἐκοινώνει μέ αὐτόν (https://www.youtube.com/watch?v=kwO9A5Z2aI0&list=RDkwO9A5Z2aI0&start_radio=1, 1:05:41, 1:09:28), ὡς ἄλλος Ναστραδίν Χότζας πού ἐπριόνιζε τόν κλάδον ἐπί τοῦ ὁποίου ἐκάθητο!

Καρπός τῆς ἰδίας ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως τῶν νεο-αποτειχισμένων «ἀντι-οικουμενιστῶν», οἱ ὁποῖοι θέλουν νά φαίνωνται εἰς τήν ἱστορίαν ὡς οἱ πρῶτοι ἀποτειχισθέντες ἀπό  τόν Οἰκουμενισμόν, εἶναι καί ὁ «ἐξω-εκκλησιασμός» τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ π.ἑ. Ἰδού δύο παραδείγματα. Πρῶτον, εἰς μίαν σύναξιν πού ἔγινε πρό ἐτῶν εἰς τήν Ἱ.Μ. Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου Πτολεμαΐδος, παρόντος καί τοῦ π. Ε. Τρικαμηνᾶ, ὁ τότε Ἡγούμενος π. Μάξιμος Καραβᾶς (+2025) εἶπεν ὅτι ὁ π. Εὐθύμιος εἶναι ὁ «πρῶτος ἀποτειχισθείς» καί ἐκεῖνος ἔσκυψε τό κεφάλι, ἀποδεχθείς τό ψέμμα, ἀντί νά διορθώσῃ, ὅτι οἱ πρῶτοι ἀποτειχισθέντες ἦσαν οἱ πρό 100 ἐτῶν Ὀρθόδοξοι τοῦ π.ἑ. Δεύτερον, εἰς ἄλλην σύναξιν εἰς τήν ἰδίαν Μονήν, ὁ π. Θ. Ζήσης, ὁ ὁποῖος εἰς πᾶσαν περίστασιν δηλώνει ὅτι «οἱ παλαιοημερολογῖται εἶναι σχισματικοί», ἀπευθυνόμενος πρός τόν π. Μάξιμον, εἶπεν ὅτι ἡ Ἱ.Μ. Ἁγ. Παρασκευῆς Μηλοχωρίου εἶναι ἴσως ἡ μόνη ἀποτειχισμένη ἱ. Μονή εἰς ὁλόκληρον τόν Πλανήτην! Καί ὁ π. Μάξιμος δέν ἐδιώρθωσεν, ἀλλ' ἐδέχθη τό ψέμμα, προκειμένου νά ἔχῃ καί αὐτός μίαν πρωτοκαθεδρίαν εἰς τό στερέωμα! Ἄραγε ὁ π. Θεόδωρος δέν ἔχει ἀκούσει διά τήν πρό δεκαετιῶν ἀποτείχισιν τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου Ἁγ. Ὄρους (τῆς ἀληθινῆς ἐννοεῖται, ὄχι τῆς «μαϊμοῦ») καί πολλῶν ἀκόμη ἱ. Μονῶν τοῦ π.ἑ., ἤ μήπως -- τό καί πιθανώτερον -- τάς θεωρεῖ «ἐκτός Ἐκκλησίας» καί ἄρα ἀνυπάρκτους; «Κανονικοί», λοιπόν, κατά τούς ὡς ἄνω «ἀντι-οικουμενιστάς», ὁ Βαρθολομαῖος καί οἱ σύν αὐτῷ Οἰκουμενισταί, πού κηρύττουν urbi et orbi ὅτι ὅλαι αἱ θρησκεῖαι ἀποτελοῦν «μονοπάτια» πού ὁδηγοῦν εἰς τόν Θεόν, ἀλλά «σχισματικοί» οἱ Ὀρθόδοξοι τοῦ π.ἑ.! Σημειωθήτω ὅτι οἱ Οἰκουμενισταί καί οἱ ἐν γνώσει κοινωνοῦντες μέ αὐτούς ὑπόκεινται εἰς τά ἀναθέματα τῶν Οἰκ. Συνόδων: (1) «ὅλοις τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα» καί «εἴ τις πᾶσαν παράδοσιν ἐκκλησιαστικήν ἔγγραφόν τε ἤ ἄγραφον ἀθετεῖ, ἀνάθεμα» (Ζʹ Οἰκ., Πράξεις Ζʹ καί Ηʹ, «Πρακτικά τῶν Ἁγίων καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων», Ἔκδ. Καλύβης Τιμίου Προδρόμου Ἱερᾶς Σκήτης Ἁγίας Ἄννης, Ἅγιον Ὄρος, τ. Γʹ, σ. 878/879 καί 383)ˑ καί (2) ιαʹ ἀναθεματισμός τῆς Εʹ Οἰκ. διά τήν ἀπό 7-12-1965 ἄρνησίν των ν’ ἀναθεματίσουν τούς παπικούς («Πρακτικά», ἔ.ἀ., τ. Βʹ, σ. 343).

 

Τούτων οὕτως ἐχόντων, αἱ ὑπό τῶν τριῶν Ἐπισκόπων τοῦ π.ἑ. χειροτονίαι τοῦ 1935 ἦσαν κατά πάντα σύμφωνοι μέ τήν ἱ. Παράδοσιν. Ἦτο τότε γνωστόν ὅτι στόχος τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ν.ἑ. ἦτο ἡ ἕνωσις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τάς δύο μεγάλας «ἀναδενδράδας τοῦ Χριστιανισμοῦ», τόν Παπισμόν καί τόν Προτεσταντισμόν, διό καί ὑπῆρχεν ἡ «ἀνάγκη» συνεορτασμοῦ τῶν ἑορτῶν μέ αὐτάς. Ὁ στόχος αὐτός ἦτο γνωστός ἀπό πολλάς πηγάς, ὅπως π.χ. ἀπό τάς Πατριαρχικάς Ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902 καί 1920, ἀπό δηλώσεις, συνέδρια, ἄρθρα, βιβλία καί πράξεις τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὅπως π.χ. ἀπό τό βιβλίον τοῦ Βιζύης Ἀνθίμου μέ τίτλον «Τό Ἡμερολογιακόν Ζήτημα» (1922, σ. 141): «ὅτι διά τοῦ ζητήματος τοῦ Ἡμερολογίου, ἐπιτυγχανομένης τῆς ἑνοποιήσεως αὐτοῦ, θέλει ἀναμφισβητήτως ἐπιτελεσθῆ τό πρῶτον σπουδαῖον βῆμα πρός ἐπίτευξιν τῆς μελετωμένης καί ὑπό τῶν πραγμάτων ἐπιτακτικῶς ἐπιβαλλομένης Κοινωνίας τῶν Ἐκκλησιῶν». Τά μασονικά αὐτά σχέδια τῶν Οἰκουμενιστῶν ἦσαν γνωστά τό 1935 εἰς τούς τρεῖς ἀποτειχισθέντας Ἐπισκόπους τοῦ π.ἑ., ὅπως προκύπτει ἀπό τά κείμενα τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, λ.χ.: «Ἀλλ’ Αὕτη [σ.σ. ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία] πάντοτε ἀπέκρουε τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον ὡς μίαν καινοτομίαν τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, ἀσυμβίβαστον πρός τάς παραδόσεις τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί ὡς μίαν προσπάθειαν ταύτης, ὅπως ὑπαγάγῃ ὑπό τήν ἀπολυταρχικήν κυριαρχίαν τοῦ Πάπα καί τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν» («Ἅπαντα», ἔ.ἀ., τ. Α´, σ. 98, ἡ ἔμφασις ὑπάρχει εἰς τό πρωτότυπον).

Ὁ μόνος τρόπος πού θά ἠδύνατο ν’ ἀποτρέψῃ τήν ὑπαγωγήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τόν Παπισμόν μετά τήν ἐπιβολήν τῆς αἱρέσεως τοῦ ν.ἑ. ἦτο ἡ δημιουργία Ὀρθοδόξου Συνόδου, ἡ ἀποκήρυξις τῶν σχισματικῶν καί ἡ χειροτονία νέων Ἐπισκόπων, κατά τά πρότυπα τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ Βουλγαρικοῦ σχίσματος (1872), ὅπου ἡ συγκρότησις τοπικῆς συνόδου ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Κων-λεως ἦτο ἀπαραίτητος διά τήν κήρυξιν τοῦ σχίσματος, ὁπότε «τό πατριαρχεῖον καί ἡ ἐξαρχία ἐδικαιοῦντο, μετά τήν κήρυξιν τοῦ σχίσματος, νά στέλλωσιν ἀρχιερεῖς, ὅπου ἤθελον» (Β. Στεφανίδου, «Ἐκκλησιαστική Ἱστορία: Ἀπ’ Ἀρχῆς Μέχρι Σήμερον», Ἐκδ. Παπαδημητρίου, Β' Ἔκδ., Ἀθῆναι, 1959, σ. 738-739, ἡ ἔμφασις προσετέθη). Τά αὐτά γράφει καί ὁ π. Ἐπιφάνιος: «Ἄν ὁ Φιλάρετος [σ.σ. τῆς Ρωσσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς (ΡΟΕΔ)] ἐπίστευεν ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶχε πέσει εἰς αἵρεσιν, τότε ἠδύνατο νά παρέμβῃ ἐν αὐτῇ ... νά χειροτονήσῃ ἐξ ἀρχῆς Ἱερεῖς (ἤ καί Ἐπισκόπους) διά τό πλήρωμα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας» («Τά Δύο Ἄκρα», ἔ.ἀ., σ. 86, ἡ ἔμφασις προσετέθη). Ἀλλ’ ἐάν εἶχε τοιοῦτον δικαίωμα ἡ ΡΟΕΔ, διατί δέν τό εἶχον Ἱεράρχαι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Συνεπῶς, ἡ ὡς ἄνω κατηγορία ἐναντίον τῶν τριῶν Ἐπισκόπων τοῦ π.ἑ., ὅτι τό 1935 δῆθεν ἔκαμον σχίσμα (https://www.youtube.com/watch?v=ogrgW5a97NU, 5:50-6:03) εἶναι ψευδής, καθότι ὁλόκληρος ἡ τοπική ἱεραρχία εἶχε τότε καταστῆ ἐν δυνάμει σχισματική.

Ὁ π. Σάββας ἔχει ἀντιληφθῆ τήν πλάνην του καί προσπαθεῖ νά «διορθώσῃ», ἀλλά μέ σαθρά «ἐπιχειρήματα». Πρῶτον, λέγει ὅτι «τό ἡμερολόγιον δέν εἶναι δογματικόν θέμα», διότι πρό τοῦ 325 ἡ κάθε Ἐκκλησία ἑώρταζε τό Πάσχα μέ διαφορετικόν τρόπον καί, παρά ταῦτα, εἶχον κοινωνίαν μεταξύ των (https://www.youtube.com/watch?v=8A7znjSwOAA , λεπτά 28-30). Ἀποσυνδέων τό ἡμερολογιακόν ζήτημα ἀπό τόν Οἰκουμενισμόν καί τό σχίσμα, μέ τά ὁποῖα ὅμως εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένον, παραπλανᾶ τούς ἀκροατάς του, ἐμφανίζων τό ἀμιγῶς αὐτό δογματικόν θέμα ὡς μή δογματικόν. Ἐάν ἡ σκόπιμος πρόκλησις σχίσματος (1924), προκειμένου νά ἐπιτευχθῇ ἕνωσις μέ τόν Παπισμόν, ἤτοι κατάργησις τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία προωθεῖται σταδιακῶς διά τῆς υἱοθετήσεως κοινοῦ ἡμερολογίου (βλ. Τμῆμα 4) καί ἡ ὁποία ἔγινεν ἐπισήμως τήν 7-12-1965 (https://w2.vatican.va/content/paul-vi/en/speeches/1965/documents/hf_p-vi_spe_19651207_common-declaration.html) δέν εἶναι δογματικόν ζήτημα, τότε ποῖον ζήτημα εἶναι δογματικόν;

 

Δεύτερον, «ἀπαντῶν» εἰς τό ἡμέτερον ἐπιχείρημα ὅτι ὅλοι οἱ ὡς ἄνω Ἅγιοι προέβησαν εἰς «παρά κανόνας» πράξεις ἐν καιρῷ ἀνάγκης (https://www.youtube.com/watch?v=VQ4YXKDpjZY&t=7896s, 1:19:28-1:22:12), ὁ π. Σάββας λέγει ὅτι ὁ Μ. Ἀθανάσιος προέβη μέν εἰς ὑπερορίους χειροτονίας, ἀλλά πρίν ἀπό κάθε χειροτονίαν προέβαινεν εἰς καθαίρεσιν τοῦ ὑπάρχοντος ἐκεῖ ἐπισκόπου, ὥστε νά μή ὑπάρχουν ταυτοχρόνως δύο ἐπίσκοποι εἰς τήν αὐτήν ἐπαρχίαν (https://www.youtube.com/watch?v=8A7znjSwOAA&t=1800s, 31:30-33:00). Ἐπ’ αὐτοῦ, ἔχομεν νά παρατηρήσωμεν τά ἑξῆς. Πρῶτον, ὁ ἰσχυρισμός αὐτός εἶναι γελοῖος καί ὑβριστικός διά τόν Ἅγιον, διότι τόν φέρει νά θέλῃ νά ἐξαλείψῃ τό «παρά κανόνας» ἀπό τάς ἐν λόγῳ ὑπερορίους χειροτονίας του, προβαίνων εἰς ἐπιπλέον «παρά κανόνας» πράξεις (καθαιρέσεις), προκειμένου νά φανῇ ὅτι τηρεῖ μέν τόν Κανόνα τοῦ ἑνός Ἐπισκόπου εἰς μίαν ἐπαρχίαν, ἀδιαφορῶν ὅμως διά τόν Κανόνα τῆς μή εἰσπηδήσεως εἰς ξένην ἐπαρχίαν! Δεύτερον, ὁ γράφων ἀνέφερεν ὄχι μόνον τόν Μ. Ἀθανάσιον, ἀλλά καί πλῆθος ἄλλων Ἁγίων πού προέβησαν εἰς «παρά κανόνας» πράξειςˑ μήπως καί ἐκεῖνοι ἔπραξαν τό αὐτό; Τρίτον, ποία εἶναι ἡ ἱστορική πηγή αὐτῶν τῶν πληροφοριῶν;

 

4. Συμπεράσματα

Ὡς γνωστόν, κατά τά τελευταῖα δύο ἔτη, οἱ Οἰκουμενισταί προωθοῦν καί πάλι τό θέμα τοῦ «κοινοῦ Πάσχα» μέ τούς αἱρετικούς διά τῆς ἀποδοχῆς τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου, τό ὁποῖον ἔχει ἀναθεματισθῆ ὑπό τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τοῦ 1593 («Δωδεκάβιβλος», τ. 6, σ. 232, Βιβλ. ΙΑʹ, Κεφ. ΙΑʹ). Ὡς λάβαρον, ἔχουν τό ψεῦδος ὅτι «τό ἡμερολόγιον δέν εἶναι δογματικόν θέμα» (https://fosfanariou.gr/index.php/2026/02/27/pros-mia-koini-imerominis-eortasmou-tou-pasxa/, https://www.youtube.com/watch?v=QwUwAn7Iau8). Λέγουν ὑποκριτικῶς ὅτι ἡ Αʹ Οἰκ. Σύνοδος ἀπαιτεῖ τόν ἐν λόγῳ «κοινόν ἑορτασμόν», παρά τό γεγονός ὅτι ἡ διασάλευσις τοῦ Ὀρθοδόξου Πασχαλίου, τήν ὁποίαν θά ἐπιφέρῃ ἡ ἀποδοχή τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου, θά καταστήσῃ καί τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἀλλότριον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ (1^ος Κανών τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ τοπικῆς Συνόδου, ἐπικυρωθέντος ὑπό τοῦ 2^ου τῆς ΣΤʹ Οἰκ. Συνόδου). Οἱ ὡς ἄνω «ἀντι-οικουμενισταί» ὑψώνουν τό αὐτό λάβαρον, προσφέροντες ἔτσι εἰς τόν Οἰκουμενισμόν ὑψίστην ὑπηρεσίαν. Ἀκόμη μεγαλυτέρα, ὅμως, εἶναι ἡ ὑπηρεσία πού τοῦ προσφέρουν μέ τό νά κηρύττουν τήν ὡς ἄνω ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν. Διότι, ὅπως καί τό 1935, ὁ μόνος τρόπος πού δύναται ν’ ἀποτρέψῃ τό ἐπί θύραις κακόν εἶναι ἡ δημιουργία Ὀρθοδόξου Συνόδου, ἡ ἀποκήρυξις τῶν σχισματο-αιρετικῶν Οἰκουμενιστῶν καί ἡ χειροτονία Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων.

Ὁ π. Σάββας καί οἱ ὁμόφρονες αὐτοῦ, ὅμως, συκοφαντοῦντες καί χλευάζοντες τάς χειροτονίας τοῦ π.ἑ. τοῦ 1935, μέ «τσιτάτα» ὅπως «ἔκαμαν σύνοδον διά νά σώσουν τήν Ἐκκλησίαν, διότι ἐθεώρουν ἄκυρα τά μυστήρια τῶν νεοημερολογιτῶν» καί ἀνοητολογοῦντες περί «ἐντειχίσεως εἰς ἐπισκόπους», ἡ ὁποία («ἐντείχισις») δῆθεν σταματᾶ τήν ἀποτείχισιν καί ὁδηγεῖ τούς πιστούς «ἐκτός Ἐκκλησίας» (https://www.youtube.com/watch?v=NKxgu4BrgnU, 1:20:00-1:20:25), ἔχουν δυσφημήσει τόσον πολύ τήν μόνην αὐτήν λύσιν, ὥστε νά φαντάζῃ ἀπίθανον νά ὑλοποιηθῇ. Ὅπως εἴδομεν ἐν ἐκτάσει ἀνωτέρω, ὅμως, ἡ μόνη αὐτή λύσις δέν ἐμποδίζεται ἀπό τούς ἱ. Κανόνας, διότι συμφωνεῖ μέ τό Πνεῦμά των καί μέ τήν πρᾶξιν τῶν Ἁγίων εἰς ἀναλόγους περιστάσεις. Τά νομικιστικά «ἐπιχειρήματα» τῶν Οἰκουμενιστῶν καί τῶν ὡς ἄνω συμμάχων των «ἀντι-οικουμενιστῶν» διαστρέφουν τό Πνεῦμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν ἱ. Κανόνων, δέν συνάδουν μέ τάς πράξεις τῶν Ἁγίων εἰς ἀναλόγους περιστάσεις, καί ἐξυπηρετοῦν τήν προστασίαν καί τήν προώθησιν τῆς αἱρέσεως. Διό καί ἐπισύρουν τό ἀνάθεμα τῆς διαστροφῆς τῆς διδασκαλίας καί τῆς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας. Κατά τήν γνώμην τοῦ γράφοντος, οἱ «Ἰαβέρηδες» αὐτοί θ’ ἀνεθεμάτιζον καί Αὐτόν τόν Κύριον, ἐπειδή Ἐκεῖνος ἐθεράπευεν ἀσθενεῖς τό Σάββατον «παρά κανόνας»!

π. Θεόδωρος Ζήσης: Ἔγ­γα­μος ἱ­ε­ρε­ύς, μοῦ εἶ­πε:

“Προ­τι­μῶ νὰ καλ­λι­ερ­γῶ τὰ χω­ρά­φι­α μου, ὡς ἁ­πλὸς ἀ­γρό­της, καὶ νὰ κρα­τή­σω τὴν πί­στη μου, πα­ρὰ νὰ συ­νερ­γή­σω στὴν κατεδάφισή της καὶ νὰ πά­ω στὴν κό­λα­ση μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τρι­άρ­χη καὶ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους”­.­.. Αὐ­τὰ ποὺ εἶ­πε ὁ ὀ­λι­γο­γράμ­μα­τος ἱ­ε­ρεὺς .­..ἐκ­φρά­ζουν τὴν δι­α­χρο­νι­κὴ συ­νε­ί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας γι­ὰ τὴν στά­ση ὅ­λων τῶν πι­στῶν καὶ τῶν λα­ϊ­κῶν ἀ­πέ­ναν­τι τῶν ἐ­πι­σκό­πων καὶ τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ δὲν ὀρ­θο­το­μοῦν τὸν λό­γο τῆς ἀ­λη­θε­ί­ας, ἀλ­λὰ ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν αἵ­ρε­ση καὶ τὴν πλά­νη».

π. Θεόδωρος Ζήσης:

Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια από συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.

O αείμνηστος Καθηγητής Ιωάννης Κορναράκης : Θλιβερά διαπίστωσις.

Ύστερα από τόσα χρόνια φαίνεται καθαρά ότι σκοπός της αντιοικουμενιστικής προσπάθειας Κληρικών και Μοναχών είναι η καθησύχαση των πιστών, για την συνεχή ισχυροποίηση της οικουμενιστικής λαίλαπας στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και  η υπόσχεση ότι εγγυόνται την προστασία της Εκκλησίας από τις καταστροφικές, γι’ αυτήν, συνέπειες της οικουμενιστικής δραστηριότητος των Ορθοδόξων ταγών της. Όμως οι βαρείς λύκοι, των αιρέσεων, και, μάλιστα, της λοιμώδους νόσου της οικουμενιστικής παναιρέσεως, δεν εξορκίζονται με έναν χαρτοπόλεμο αντιαιρετικών κειμένων -ανιαρό και ανίερο-, ο οποίος χαρτοπόλεμος, κάθε φορά, πληροφορεί το ποίμνιο, απλώς, τι είναι η αίρεσις και ποια καταστροφικά αποτελέσματα προκαλεί στην ζωή της Εκκλησίας!

Εφημερίς “Ορθόδοξος Τύπος” : Αναγνωρίζουν το Βατικανόν ως κανονικήν Εκκλησίαν.

Οι σύγχρονοι “Πατέρες” επέταξαν τους αγώνας των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας εις τας εθνικάς και εκκλησιαστικάς χωματεράς, απηρνήθησαν το Ορθόδοξον φρόνημά των και την Ορθόδοξον Πίστιν των και συμπορεύονται μετά των Παπικών, οι οποίοι είναι πηγή εκ της οποίας πηγάζουν όλα τα αθεϊστικά κινήματα, όλαι αι διαστροφαί περί την αλήθειαν της Πίστεως και κατά συνέπειαν όλαι αι αιρέσεις. 

(Ο.Τ. 1835)

Ἅγιος Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος (Λόγος πρὸς Θεόδουλον):

«Τυφλώνεται ὁ νοῦς μὲ τὰ ἑξῆς τρία πάθη: τὴν φιλαργυρία, τὴν κενοδοξία καὶ τὴν ἡδονή. Ἡ γνώση καὶ ἡ πίστη, ποὺ εἶναι σύντροφοι τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, ἀπὸ τίποτε ἄλλο δὲν ἀδυνάτισαν παρὰ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς κακίες. Ὁ θυμὸς καὶ ἡ ὀργὴ καὶ οἱ πόλεμοι καὶ οἱ φόνοι καὶ ὅλος ὁ κατάλογος τῶν λοιπῶν κακῶν ἐξ αἰτίας τῶν προηγουμένων αὐτῶν παθῶν ἰσχυροποιήθηκαν πάρα πολὺ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων».

«Εμίσησα Εκκλησίαν Πονηρευομένων»

Το στυγερώτερον έγκλημα εις βάρος της αγίας μας Ορθοδοξίας είναι η ανοχή των Αιρέσεων και των Αιρετικών. Ασεβέστατα κηρύσσονται από Ορθοδόξους (;) ποιμένας αιρέσεις φοβεραί, και ανεμπόδιστα κινούνται Αιρεσιόφρονες Ποιμένες (;) μεταξύ της Ποίμνης του Χριστού! Έπαυσε, φαίνεται, εις ωρισμένους να λειτουργή το αισθητήριον της Ορθοδοξίας και η Εκκλησιαστική συνείδησις  έχει επικινδύνως αμβλυνθή, ώστε να μη διακρίνωνται τα Αγιοπνευματοχάρακτα σύνορα της Ορθοδοξίας από την πλάνην και την Αίρεσιν. Ποίοι άραγε ευθύνονται δια την τραγικήν αυτήν ψυχικήν τύφλωσιν; Κατ΄ αρχήν όλοι· προ παντός όμως οι Ποιμένες!  «Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τον αμπελώνα μου, εμόλυναν την μερίδα μου…» (Ιερ. 12, 10), θρηνωδεί ο προφήτης Ιερεμίας· και προσθέτει: «Ω οι ποιμένες (…) Υμείς διεσκορπίσατε τα πρόβατά μου και εξώσατε αυτά…» (Ιερ. 23, 1-3).  Δυστυχώς Πατριάρχαι, Αρχιερείς, Επίσκοποι, Ηγούμενοι, με έναν λόγον Ποιμένες εμολύνθησαν από τον Οικουμενισμόν, ώστε να έχουν συνηθίσει εις τας Οικουμενιστικάς βλασφημίας και να μη ενοχλούνται από τα κηρύγματα των Αιρέσεων, δια των οποίων βάλλεται, εξοντωτικώς η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία. Φαίνεται, ότι εις την εποχήν του Υλιστικού Ευδαιμονισμού δεν θεωρείται πλέον υπέρτατος σκοπός της Εκκλησίας η αγιότης, αλλά η κοσμική σκοπιμότης.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Τι είναι εκείνο το οποίον ο Θεάνθρωπος δίδει εις τον άνθρωπον και το οποίον κανείς άλλος δεν ημπορεί να του δώση; Είναι η νίκη κατά του θανάτου, της αμαρτίας και του διαβόλου, η Αιωνία Ζωή, η Αιωνία Αλήθεια, η Αιωνία Δικαιοσύνη, το Αιώνιον Αγαθόν, η Αιωνία Αγάπη, η Αιωνία Χαρά:  όλον το πλήρωμα της Θεότητος και των θείων τελειοτήτων. Ή όπως ο Απόστολος λέγει: ο Θεάνθρωπος δίδει εις τους ανθρώπους «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, όσα ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» (1 Κορ. 2, 9).  Πράγματι, μόνον Αυτός, ο θαυμαστός Θεάνθρωπος είναι το «εν ου έστι χρεία» (πρβλ. Λουκ. 10, 42) δια τον άνθρωπον, εις όλους τους κόσμους του και εις κάθε ζωήν του. Δια τούτο μόνον ο Θεάνθρωπος δικαιούται να ζητή από τους ανθρώπους εκείνο το οποίον κανείς άλλος δεν ετόλμησε να ζητήση. Δηλαδή, να Τον αγαπά κάθε άνθρωπος περισσότερον από τους γονείς, από τους αδελφούς, τας αδελφάς, τα τέκνα, τους φίλους, την γην, τους αγγέλους, από οποιονδήποτε και ο,τιδήποτε εις όλους τους ορατούς και αοράτους κόσμους (Ματθ. 10, 37-39. Λουκ. 14, 26. Ρωμ. 8, 31-39).

Αββά, τί κλαίεις;

Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

(από το κείμενο του Θεόκλητου Διονυσιάτη: Μελαγχολικές ενοράσεις).

Αρχιμανδρίτης π. Σιλουανός Τζουμανέκας: Το μεγαλύτερο και ωραιότερο δέντρο είναι η Παναγία

Να προσπέσουμε στην Παναγία μας σήμερα και να πούμε: Παναγία Δέσποινα,  συ που είσαι το καρποφόρο δέντρο, η χαρά των αγγέλων και το εγκαλλώπισμα της ανθρωπότητας, βοήθησε και εμάς να γίνουμε πάλι καρποφόρα δένδρα και να ελκύσουμε το έλεος και τη μακροθυμία του Ιησού Χριστού.

 

Στην 3η ακολουθία της Γ΄ Στάσεως των Χαιρετισμών που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Παρασκευή 13 Μαρτίου, ιερούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο, ο Αρχιμανδρίτης π. Σιλουανός Τζουμανέκας, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Η ομιλία εντάσσεται στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «Ευαγγελίστρια 2026».

Στο κήρυγμα του ο π. Σιλουανός εστίασε κυρίως στο θεολογικό και πνευματικό νόημα του Ακαθίστου Ύμνου, καθώς και στο συγκεκριμένο χωρίο του: «Χαίρε δένδρον αγλαόκαρπον, εξ ου τρέφονται πιστοί».

Σχόλιο σε ιδέες του π. Νικολάου Λουδοβίκου – Οι Πατέρες για το κατ’ εικόνα και το σώμα

Γράφει ο Καππαδόκης

 

Ο δυτικός τρόπος σκέψης

Οι ιδέες του π. Νικολάου στο θέμα της σεξουαλικότητας και της σωματικής – σαρκικής ζωής του ανθρώπου αντικατοπτρίζουν τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του τελευταίου αιώνα και το γενικότερο υλιστικό και αθεϊστικό πνεύμα του διαφωτισμού, όπως εξελίχθηκε μέχρι τις μέρες μας, γι’ αυτό και βλέπουμε να εκτιμάει θετικά όλα αυτά τα ρεύματα που γέννησε αυτό το πνεύμα.

Γι’ αυτό και ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και της πρόταξης της ατομικής επιθυμίας έναντι της φύσεως, βασίζεται πάρα πολύ στην αρχαιοελληνική σκέψη των φιλοσόφων, την οποία προτάσσει ως αναμφισβήτητη αλήθεια, στο συγκεκριμένο θέμα η αρχαιοελληνική σκέψη παρουσιάζεται ως φέρουσα το πνεύμα της πλάνης. Ως κάτι που αντίκειται στον χριστιανισμό και γι’ αυτό εξ ορισμού πρέπει να απομακρυνθούμε από αυτό αν θέλουμε να είμαστε χριστιανοί.

π. Θεόδωρος Ζήσης: η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου

H συγκρητιστική χοάνη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ως εκφράζεται σήμερον τόσον εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των λεγομένων Εκκλησιών, όσον και εις τα διάφορα διεθνή fora καταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας, μετατρέπουσα αυτό εις ηθικολογίαν στερουμένης ζωής, χάριτος και δυνάμεως Θεού. Είναι τελικώς η προσπάθεια αυτή μία ακόμη άπεπλις απόπειρα του βυθίου δράκοντος να εκμηδενίση το σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωής της Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας. Συγκρητιστική παναίρεση λοιπόν ο Οικουμενισμός, οι εκκλησίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου λέγονται εκκλησίες, χωρίς να είναι, όλη δε αυτή η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΛΕΓΕΙ ΟΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΡΟΣ ΑΛΛΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ο «Οικουμενιστής» Πατριάρχης Σερβίας κ. Γερμανός εις μήνυμα το οποίον υπογράφει μετά των άλλων Προέδρων του Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών», διακηρύσσει την πεποίθησίν του ότι αι «Χριστιανικαί» κοινότητες αποτελούν πάσαι μέρος της μιάς μεγάλης Χριστιανικής Εκκλησίας!! Δηλ. και η Ορθόδοξος Εκκλησία κατά τον Μακαριώτατον Πατριάρχην Σερβίας είναι απλώς μία «κοινότης», η οποία αποτελεί μέρος της Χριστιανικής Εκκλησίας, συμφώνως προς την αιρετικήν διδασκαλίαν της «θεωρίας των κλάδων».

O λαός του Θεού κοιμάται ήσυχος….

Ουδέποτε εις την ιστορίαν της Εκκλησίας κακόδοξοι ποιμένες εκινήθησαν τόσο άνετα και έπληξαν τόσο βάναυσα το σώμα και την αλήθειαν της Εκκλησίας όσο τα τελευταία 35 χρόνια! Όχι μόνον κατώρθωσαν να προδίδουν άνευ καμμιάς αντιδράσεως, αλλά να κάνουν και τους διοικούντας το Άγιον Όρος πειθήνια όργανά των, υπασπιστάς και προασπιστάς της πολιτικής των, ώστε αυτοί οι ίδιοι οι Αγιορείται να καταδιώκουν τους συναδέλφους των, τους ελαχίστους που ετόλμησαν τελικώς να σπάσουν το φράγμα της σιωπής και της ενόχου ανοχής και να ομολογήσουν αρρενωπά, ότι δεν ακολουθούν πλέον τον ψευδοποιμένα του Φαναρίου. Και τα χρόνια κυλούσαν. Η αίρεσις εγιγαντούτο καθημερινώς ενώ οι υπεύθυνοι της Ιεράς Κοινότητος και λοιποί καθηγούμενοι των Μονών συζητούσαν και έγραφαν για τον Μακρυγιάννη και την ελληνική γλώσσα, συνεχώς δε εντός και εκτός του Όρους εκήρυτταν για το αναγκαίον της..…νήψεως και το υπερβάλλον του ..…μυστικού γνόφου της ανατολικής Θεολογίας…                                    Εν τω μεταξύ ο λαός του Θεού κοιμάται ήσυχος, αφού δεν ακούει από τους φύλακες καμμιά φωνή εγρηγόρσεως και κινδύνου.

Ορθόδοξος Τύπος (αριθ. φύλλου: 2027) : Δὲν ἀντισκέκονται πιὰ οἱ Ἁγιορεῖτες.

…Τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχασε τὴ φωνή του ἀπέναντι στὶς συγκεκριμένες οἰκουμενιστικὲς πράξεις τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Δὲν τολμοῦν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες νὰ ποῦν δημοσίως αὐτὰ ποὺ ἀδιακόπως ψυθυρίζουν μεταξύ τους. Χάθηκε ἀπὸ τοὺς μεγαλόσχημους τῆς ἁγιορειτικῆς Πολιτείας ἡ παρρησία καὶ αὐξήθηκε ὁ φόβος. Δὲν ἀντισκέκονται πιὰ οἱ Ἁγιορεῖτες.

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που είπε ο Κολοκοτρώνης, μιλώντας στην Πνύκα σε νέους, στις 8 Οκτωβρίου 1833:

«Αφού ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι πίστεψαν στο Ευαγγέλιό Του και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό, τι ημπορούσαν, διά να αλλάξει ο λαός την πίστη του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ’ εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος τον Σταυρό του έκαμε. Παιδιά μου! Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να τη στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ Πατρίδος».

Παπουλάκος (Χριστοφόρος): Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος ξεσηκωμός, καινούργια Άγια Λαύρα.

Ο Χριστοφόρος βουβός σιγόκλαιγε και πότιζε με δάκρυα τα σανίδια του κελιού και το ράσο του.                                                 –Δεν φτάνει να πονούμε και να κλαίμε, Χριστοφόρε, φώναξε ο Κοσμάς. Η καινούργια επιδρομή είναι χειρότερη από του Ιμπραήμ. Κείνος σκότωνε κορμιά κι αφάνιζε το βιος μας, αλλά αυτοί σκοτώνουν τις ψυχές μας. Ό,τι ιερό φυλάξαμε τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς ποδοπατιέται, ό,τι μας κράτησε όρθιους, σαν ασάλευτο αντιστήλι, γκρεμίζεται. Σε τέτοιο γιουρούσι του σατανά, κάθε υποταγή είναι άρνηση του Χριστού, άρνηση της Πίστης και παράδοση στο διάβολο. Προδίνουμε τον αγώνα του εικοσιένα, το αίμα που χύθηκε στο Μεσολόγγι, στ΄ Αρκάδι, στην Τριπολιτσά, στα Δερβενάκια στα Ψαρά… Ιούδες γινόμαστε Χριστοφόρε και το κακό δε σταματά ως εδώ… 

Μας λέτε σεις οι λατινόφρονες οικουμενιστές, ὅταν ἀποφασίζει ἡ Ἐκκλησία, τὸ ποίμνιο ἀκολουθεῖ.

Σωστό, ἀλλὰ ποιά Ἐκκλησία; Γιατὶ καὶ ἐπὶ Ἀρείου, ἀποφάσισε ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἐπὶ Νεστορίου, καὶ ἐπὶ Βέκκου, καὶ ἐπὶ Εἰκονομαχίας κλπ. Συνοδικὰ μάλιστα! Δὲν ἔχετε διαβάσει τὸν Ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας γιὰ τὴν κατάσταση στην Κωνσταντινούπολη, ὅταν ἀπεδείχθη ὅτι ὁ μὴ ἀκόμη καταδικασμένος Πατριάρχης Νεστόριος (ὅπως ἀκριβῶς ὁ Βαρθολομαῖος στὶς μέρες μας) ἦταν λύκος καὶ ψευδοποιμένας: «ὁ λαὸς τῆς Κωνσταντινούπολης δὲν πηγαίνει πιὰ στὶς ἐκκλησίες του ( τοῦ Νεστορίου), ἐκτὸς ἀπὸ λίγους ἀνόητους καὶ κόλακες...»! Καὶ συμβουλεύει (ο Άγιος Κύριλλος): «μήτε μὴν ὡς διδασκάλῳ προσέχοντες (αὐτῷ), εἰ μένει λύκος ἀντὶ ποιμένος. Τοῖς δέ ... διὰ τὴν ὀρθὴν πίστιν κεχωρισμένοις (αποτειχισμένοις) ἢ καθαιρεθεῖσι παρ᾿ αὐτοῦ, κοινωνοῦμεν ἡμεῖς...»

Ελευθέριος Κοσμίδης # Οικουμενισμός

Ποιος είναι ο «Σιδηρούς θόλος» της Κύπρου ενώπιον του Θεού;

7 Μαρ 2026

Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Φταίει το ιδιότυπο καθεστώς που επιβλήθηκε μετά την Τουρκική εισβολή και η παραμονή των Βρετανών στο έδαφός της ή κάτι άλλο;

Μετά τις υψηλής διανόησης γεωπολιτικές αναλύσεις για τα τύμπανα του πολέμου που συγκλονίζουν τη Μαρτυρική Μεγαλόνησο, (πόσο μας συγκινεί σήμερα η φιλοπατρία του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και των άλλων εθνομαρτύρων της Κύπρου), ας σκεφτούμε και την διάσταση που δεν «πουλάει» στα κυρίαρχα ΜΜΕ, τη διάσταση της πίστεως.

Ἁγ. Νικοδήμου ἁγιορείτου, Ὁμολογία Πίστεως

Πᾶντα ὅσα ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἁγία Καθολική Ἀποστολική καί Ἀνατολική Ἐκκλησία, ἡ κοινή καί πνευματική ἡμῶν μήτηρ ἀποδέχεται καί ὁμολογεῖ, ταῦτα καί ἡμεῖς συναποδεχόμεθα καί συνομολογοῦμεν· ὅσα δέ αὐτή ἀποστρέφεται καί ἀποκηρύττει, ταῦτα παρομοίως καί ἡμεῖς συναποκηρύττωμεν καί συναποστρεφόμεθα, ὡς τέκνα αὐτῆς εἰλικρινῆ τε καί γνήσια.

Να διακοπή το μνημόσυνον του Οικουμενικού Πατριάρχου.

Πιστεύομεν ότι η ισοπεδωτική πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον Οικουμενισμόν – Παπισμόν  είναι άνευ επιστροφής. Διότι δεν υπάρχει δυναμική αντίστασις εναντίον όσων νοθεύουν την Ορθόδοξον Πίστιν και το Ορθόδοξον φρόνημα. Δι΄ αυτό απαιτούνται κινήσεις αι οποίαι θα περιορίσουν την «ξέφρενον» πορείαν προς τον Οικουμενισμόν – Παπισμόν. Μία κίνησις είναι η διακοπή του Μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχου. Η κίνησις αυτή θα τρομοκρατήση τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και τους «συνοδοιπόρους» του Επισκόπους. Η διακοπή του μνημοσύνου του ενός θα τρομοκρατήση τον άλλον, ο οποίος εις όλας τας σχετικάς ομιλίας του επισημαίνει ότι τον συντονιστικόν ρόλον προς την παναίρεσιν του Οικουμενισμού έχει το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και ότι αυτός ακολουθεί. Αναζητούνται γενναίοι κληρικοί, μοναχοί και Επίσκοποι. (Ο.Τ. 1677).

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Το ευλογημένο φραγγέλιο"

Συμφωνῶ ἀπολύτως! Ἄς μοῦ ἐπιτραπῇ νά παρατηρήσω, ὡστόσον, ὅτι, δυστυχῶς-δυστυχέστατα, καί εἰς τόν ἀντι-οικουμενιστικόν χῶρον κηρύσσονται αἱρέσεις ἀπωλείας, αἱ ὁποῖαι στοχεύουν κυρίως νά πολεμήσουν καί ἀφανίσουν τούς Ὀρθοδόξους τοῦ Πατρῴου Ἑορτολογίου (π.ἑ.), «ἐξω-εκκλησιάζοντάς» τους, ὥστε οἱ νεο-αποτειχισμένοι νά φαίνωνται εἰς τήν ἱστορίαν ὡς οἱ πρῶτοι «ὀρθῶς» ἀποτειχισμένοι! Χάριν παραδείγματος, εἰς μίαν σύναξιν πού ἔγινε πρό ἐτῶν, νομίζω εἰς τήν Ἱ.Μ. Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου Πτολεμαΐδος, παρόντος καί τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, ὁ Ἡγούμενος π. Μάξιμος (Καραβᾶς) εἶπεν ὅτι ὁ π. Εὐθύμιος ἦτο ὁ «πρῶτος ἀποτειχισθείς»! Κι' ἐκεῖνος ἔσκυψε τό κεφάλι, ἀποδεχθείς τό ψεῦδος τοῦ π. Μαξίμου, ἀντί νά διορθώσῃ, ὅτι οἱ πρῶτοι ἀποτειχισθέντες ἦσαν οἱ πρό ἑκατονταετίας Ὀρθόδοξοι τοῦ π.ἑ. Ὡς ἕν δεύτερον παράδειγμα, εἰς ἄλλην σύναξιν εἰς τήν ἰδίαν Μονήν, ὁ κατά τά ἄλλα σεβαστός καί ἀγαπητός π. Θεόδωρος Ζήσης, ἀπευθυνόμενος πρός τόν π. Μάξιμον, εἶπεν ὅτι ἡ Ἱ.Μ. Ἁγ. Παρασκευῆς Μηλοχωρίου ἴσως εἶναι ἡ μόνη ἀποτειχισμένη ἱερά Μονή εἰς ὁλόκληρον τόν Πλανήτην!!! Φαίνεται πώς δέν ἔχει ἀκούσει κάτι γιά τήν Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου Ἁγ. Ὄρους (τήν ἀληθινήν ἐννοεῖται, ὄχι τήν «μαϊμοῦ») καί γιά πολλά ἀκόμη μοναστήρια τοῦ π.ἑ., ἤ, τό καί πιθανώτερον, ὅτι τούς θεωρεῖ «ἐκτός Ἐκκλησίας», ἄρα ἀνυπάρκτους! Καί ὁ π. Μάξιμος δέν ἔσπευσε νά διορθώσῃ, ἀλλ' ἐδέχθη τό ψέμμα, προκειμένου νά ἔχῃ καί αὐτός κάποιαν «πρωτοκαθεδρίαν» εἰς τό στερέωμα!