Ὁ πρῶτος ἀνθρωπόθεος

 Στέργιου Ν. Σάκκου, ῾Ομ. Καθ. Πανεπιστημίου

ΜΟΝΑΔΙΚΗ εἶναι ἡ θέση πού κατέχει μέσα στήν ᾿Εκκλησία ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί ξεχωριστή μέσα στίς καρδιές τῶν πιστῶν. ῾Η ταπεινή καί ὁλοκληρωτική προσφορά της στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου τήν ὕψωσε καί τήν δόξασε πάνω ἀπό ὅλους τούς ἁγίους, ὥστε νά εἶναι ἡ Παναγία μας. Τό μεγαλεῖο της ὅλο, πράγματι, βρίσκεται στό ὅτι δέχθηκε ὑπάκουα καί ταπεινά νά δανείσει στόν Θεό τήν σάρκα καί τό αἷμα της καί μυστηριακά καί ὑπεράνθρωπα νά γεννήσει τόν Θεάνθρωπο. Γιʼ αὐτό καί εἶχε τήν τιμή ἡ Παρθένος Μαρία νά γίνει ὁ πρῶτος ἀνθρωπόθεος.

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ -- Του αειμνήστου Σεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθ. Α.Π.Θ.

Σ’ όλο το χρόνο απλώνεται η χάρη της. Δεκάδες γιορτές της, σημειώνει το εορτολόγιο της Εκκλησίας. Αλλά ο Αύγουστος είνε ο κατ’ εξοχήν δικός της μήνας, ο μήνας της Παναγιάς. Τ’ απομεσήμερα του Δεκαπενταυγούστου, καθώς καταλαγιάζει η κάψα της ημέρας και μια ανάσα δροσιάς πλανάται στην ατμόσφαιρα, τρέχουν οι ψυχές να δροσιστούν στη χάρη της. Γεμίζουν οι ναοί και τα ξωκκλήσια μας από πιστούς. Κι’ έτσι, καθώς όλοι την επικαλούνται και την υμνολογούν, νοιώθεις την πλάση όλη γεμάτη από την παρουσία της. Η παρουσία της, εγγύηση ασάλευτη, για την προστασία της στους ανθρώπους, είνε ζωντανή από τότε, που περπάτησε πάνω σ’ αυτή τη γη η σεμνή κόρη της Ναζαρέτ κι ακόμη πιο πριν, όταν το προφητικό βλέμμα διασχίζοντας τους αιώνες έβλεπε ότι για την εκπλήρωση του σχεδίου της θείας Οικονομίας «ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται υιόν (Ησ. 7: 14). Μοναδική η προσφορά της στο έργο του Θεού. Μοναδική και η μορφή και η ιστορία της. Υμνήθηκε κι εγκωμιάσθηκε ανά τους αιώνες. Για χάρη της συντέθηκαν τα πιο πολλά και τα πιο εκφραστικά εγκώμια.

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

ΚΑΝΕΝΑ ἄλλο πρόσωπο στήν ἱστορία μας, τήν ἀνθρώπινη, δέν παρουσιάζει τόσο ἐπιτυχημένα τό ἀπολυτρωτικό καί ἐξαγιαστικό ἀποτέλεσμα, πού εἶχε τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ γιά τόν ἄνθρωπο, ὅσο ἡ Παναγία μας. Στή μορφή της βλέπουμε ἀνάγλυφα πῶς ὁ ἄνθρωπος ἑνώνεται μέ τόν Θεάνθρωπο καί γίνεται ἀνθρωπόθεος. Ἀναγνωρίζουμε τό ἀρχαῖο κάλλος, στό ὁποῖο μᾶς ἐπαναφέρει ἡ θυσία τοῦ σταυροῦ, ἀλλά καί τήν καινή κτίση, τήν ὁποία κατεργάζεται ἡ δόξα τῆς ἀναστάσεως. Διότι ἡ Παναγία δέν ἔγινε μόνο Θεοτόκος, ἀλλά ὑπῆρξε καί ἡ Κεχαριτωμένη· οὔτε ἔμεινε ἁπλῶς Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά παρέμεινε μαθήτρια τοῦ Υἱοῦ της. Δίκαια, λοιπόν, ἡ Παρθένος Μαρία θεωρεῖται σύμβολο καί ἀπαρχή τῆς νέας δημιουργίας, τῆς ἀναγεννημένης ἀνθρωπότητος, ἀντιπρόσωπος τοῦ θεωμένου ἀνθρώπου καί ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας.

Η εις ουρανούς Μετάσταση της Θεοτόκου -- Ανδρέας Θεοδώροου, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Το δόγμα της Θεοτόκου βρίσκεται στην καρδιά της ορθοδόξου πίστεως• αποτελεί τη χρυσή στιγμή της ορθόδοξης χριστολογίας. Ο όρος «Θεοτόκος», που από πολύ νωρίς (στην Γ’ Οικουμενική Σύνοδο) δόθηκε από την Εκκλησία στο σεπτό πρόσωπο της Μητέρας του Χριστού, συνοψίζει άριστα όλο το δόγμα της χριστολογικής πίστεως της Εκκλησίας. Η Μαρία δεν υπήρξε μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά, Μητέρα του Λόγου του Θεού. Απ’ αυτήν γεννήθηκε πράγματι ο Υιός του Θεού. Δεν προήλθε ως «θεοφόρος άνθρωπος», αλλ’ ως «Θεός ενανθρωπήσας και σεσαρκωμένος».

Τοῦ Παναγιώτου Γκιουλέ ΛΟΓΟΣ κοιμήσεως Θεοτόκου

ΥΜΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ  --  Του αειμνήστου Παναγιώτου Γκιουλέ

Εἰς τὸ παράδοξον θαῦμα τῆς ὑπερφυοῦς κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

«Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος. Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται, καὶ κλῖμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται. Εὐφραίνου Γεθσημανῆ τῆς Θεοτόκου τὸ ἅγιον τέμενος. Βοήσωμεν οἱ πιστοί, τὸν Γαβριὴλ κεκτημένοι ταξίαρχον· Κεχαριτωμένη, χαῖρε, μετὰ σοῦ ὁ Κύριος, ὁ παρέχων τῷ κόσμῳ, διὰ σοῦ τὸ μέγα ἔλεος» (α´ αὐτόμελον τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς).

Ἔκθαμβος καὶ ἐξαποροῦσα ἡ θεόφθογγος ὑμνογραφικὴ γλῶσσα τοῦ μυσταγωγικοῦ ὑμνογράφου τῆς ἑορτῆς, πρὸ τοῦ παραδόξου καὶ ἀνερμηνεύτου θαύματος τῆς ὑπερφυοῦς κοιμήσεως τῆς Θεομήτορος, ἐνθέως ἀναφωνεῖ: «Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος! Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται». Ἡ Παρθένος, ποὺ ἔγινε πηγὴ καὶ μητέρα τῆς ζωῆς, γιατὶ ἐκυοφόρησε στὴν πανάμωμο μήτρα της τὴν ὄντως ζωὴν τοῦ Σαρκωθέντος Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός, σήμερον «ἐν μνημείῳ ἄπνους τίθεται καὶ ὁ Πανάγιος τάφος της γίνεται ἐπουράνιος κλῖμαξ» «ἡ μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν»!…

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης : Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού :

Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!                Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου; Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων; Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα;  Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του; Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

Από το άρθρο: ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ  (Ο.Τ.  1823 σελ. 5)

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "«Τί γίνεται μὲ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν ᾿Εκκλησιῶν;»* Τοῦ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου ᾿Ανδρέου Θεοδώρου (†)"

Ἀ. Θεοδώρου: «Κατὰ τὸ Κίνημα [σ.σ. τῆς Νέας Ἐποχῆς], ὅλες οἱ θρησκεῖες ὁδηγοῦν, ἀπὸ διαφόρους δρόμους ἡ κάθε μιά, στὸν ἴδιο σκοπό. Εἶναι πνευματικὲς παραδόσεις σεβαστές, ποὺ πρέπει νὰ ἑνοποιηθοῦν σὲ μιὰ παγκόσμια θρησκεία.» Αὐτή εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ πανθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν ὁποίαν διδάσκουν «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» παγκοσμίως, ἔργοις καί λόγοις, οἱ Οἰκουμενισταί (=Σατανισταί). Ἐμμέσως, πλήν σαφῶς, διδάσκουν ὅτι ὁ Χριστός ἦτο ψεύτης καί ἀπατεών, ἐφόσον ἐδίδαξεν ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή, καί οὐδείς δύναται νά φθάσῃ στόν Πατέρα Του παρά μόνον μέσῳ Αὐτοῦ, ἐνῷ οἱ Οἰκουμενισταί (Βαρθολομαῖος, Ἐλπιδοφόρος, Θεόδωρος «Ἀλεξανδρείας» κ.ἄ.) διδάσκουν ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ἐξ ἴσου καλές ὁδοί σωτηρίας! Διό καί τούς θεωρῶ Σατανιστάς.

«Τί γίνεται μὲ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν ᾿Εκκλησιῶν;»* Τοῦ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου ᾿Ανδρέου Θεοδώρου (†)

Η οἰκουμενιστική  ἀλλοίωση ἐπικεντρώνεται κυρίως στην ἐκκλησιολογία. Αὐτὸ ἦταν αὐτονόητο νὰ συμβεῖ, γιατὶ στην παμπροτεσταντική  αὐτή  κίνηση δὲν ὑπάρχει κἄν ἐκκλησιολογία. Τὰ ἑτερόδοξα προτεσταντικὰ σώματα τῆς Δύσεως δὲν ἀνήκουν οὐσιαστικὰ στη  Μία, ῾Αγία, Καθολική  καὶ ᾿Αποστολική  ᾿Εκκλησία τοῦ ἱεροῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, στην ὁρατή  ᾿Εκκλησία ποὺ ἵδρυσε ὁ Κύριος ἐπὶ τῆς γῆς στὸ ἕνα θεανδρικό Του πρόσωπο καὶ την στήριξε στὸ θεμέλιο τῶν ᾿Αποστόλων καὶ Προφητῶν (᾿Εφ. βʹ 20). Οἱ Προτεστάντες δὲν δέχονται την ᾿Εκκλησία αὐτή, ἀλλὰ μιὰ ἀόρατη καὶ ἀκαθόριστη ᾿Εκκλησία, την ὁποία δημιουργεῖ στὶς καρδίες τῶν πιστῶν τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιο, μιὰ ᾿Εκκλησία ὁμιχλώδη καὶ ἐλαστική, στην ὁποία μποροῦν νὰ στεγασθοῦν οἱ πάντες, καὶ αὐτοὶ ἀκόμη ποὺ ἐξέπεσαν τῆς Καθολικῆς Πίστεως καὶ ᾿Αληθείας. Εἶναι κοινὸς πλέον τόπος ὅτι ἡ σπονδυλική  στήλη τῆς προτεσταντικῆς ἐκκλησιολογίας εἶναι ἡ διαβόητη Θεωρία τῶν Κλάδων (Branch Theory), μιὰ ἔξυπνη θεωρία (ἀγγλικανικῆς προελεύσεως), ποὺ προσπαθεῖ μὲ τρόπο ταχυδακτυλουργικὸ νὰ ἐντάξει τὸν Προτεσταντισμὸ στὸ χῶρο τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, ἀπὸ την ὁποία ἐκεῖνος ἀποκόπηκε διὰ τῆς Διαμαρτυρήσεως.

«ημείς βουλόμεθα αποθανείν ή Λατινίσαι ποτέ».

Το ότι ο παπισμός είναι αίρεσις και ο οικουμενισμός παναίρεσις δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία, συμφώνως με τας θείας διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων και Ομολογητών της Ορθοδόξου αγίας ημών Εκκλησίας. Τα ιστορούμενα μαρτύρια των Οσιομαρτύρων Πατέρων, των υπό των Λατινοφρόνων και Λατίνων αναιρεθέντων, είναι ένα φωτεινόν παράδειγμα και ένα φρένο δι΄ όλους ημάς προς αποφυγήν παντός νεωτερισμού και καινοτομίας εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία. Ο μαρτυρικός των θάνατος εις όλους εμάς διασαλπίζει την μεγίστην διαφοράν της Ορθοδοξίας από τον παπισμό, δεν τυγχάνει παρανυχίς, όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν οι οικουμενιστές σήμερον. Από απόψεως θεολογικής και σωτηριολογικής αι διαφοραί είναι τόσο μεγάλαι, όση η απόστασις η χωρίζουσα τον Παράδεισον από την κόλασιν. Δι΄ αυτό οι οσιομάρτυρες Άγιοι Πατέρες ούτοι, προτίμησαν τα φρικτά μαρτύρια και τον θάνατον από τον εκλατινισμόν έστω και εις το ελάχιστον, λέγοντες «ημείς βουλόμεθα αποθανείν ή Λατινίσαι ποτέ». Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, δια τους λόγους τούτους τιμά και γεραίρει την μνήμην των εντός του έτους, εις διαφόρους ημερομηνίας συμφώνως με το συναξάριόν της, δοξάζουσα τον Τριαδικόν μόνον αληθινόν Θεόν, τον «θαυμαστόν εν τοις αγίοις αυτού».

Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας,  Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.

Ο χρήστης Άγνωστο σχολίασε την ανάρτηση "Ο Ιώβ σχολίασε την ανάρτηση "Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων""

επίσης να αναφέρουμε στην αγάπη σας πως ακολουθουμε το διορθωμένο ιουλιανό διότι είμεθα ακριβείς και αγαπούμε την τάξιν,εορτάζουμε τον ενιαυτόν μετα των αδελφών παπικών με σωτηριολογικα μυστήρια (βλ. κολυμβάριον σύνοδον) αλλά δια αποφυγήν συνεορτασμού του Πάσχα μετά των παπικών, κάνουμε αγάπη και ακολουθούμε το αδιόρθωτον Ιουλιανόν διότι διαφορετικά δεν ανοίγει το Τριώδιον. επαναλαμβάνωμέν δις την ίδιαν λειτουργείαν ευαγγέλιον και απόστολον εννοείται, ίνα συμπλεύσωμεν μετά των παλαιοημερολογιτών. κατοπιν αφού τελευτίσει η Αγία πεντηκοστή έλθει των Αγίων Πάντων με χαρά και ανακούφιση Ω του θαύματος, επανερχόμεθα είς την τάξιν και ακολουθούμε το διορθωμένον Ιουλιανόν και ουχί όπως μας κατηγορούν το Γρηγοριανόν. Πάντως όπως μου έλεγε ένας παλαιός Αγιορείτης.... αυτό παιδί μου ούτε ο ίδιος ο διάβολος δεν θα το εσκέπτετο.......

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:

Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...                                           

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ο Ιώβ σχολίασε την ανάρτηση "Ἡ....."

 

Ξεκινᾶς καί τελειώνεις μέ ΠΕΛΩΡΙΑ ΨΕΜΜΑΤΑ, διότι δέν ἔχεις νά πῇς κάτι ὀρθόδοξον καί ἀληθές! Πρῶτον, ἐγώ γράφω στά ἄρθρα μου ὅτι ἀφ' ἑαυτοῦ τό Ἰουλιανόν Ἡμερολόγιον ΔΕΝ εἶναι δόγμα, ἀλλ' ἐσύ μοῦ καταλογίζεις ὅτι τό ἔχω κάνει «δόγμα δογμάτων»! Πιό ψεύτης πεθαίνεις! Δεύτερον, ἐγώ γράφω ὅτι ἡ ἀλλαγή τοῦ Ἑορτολογίου ἔγινε διότι ἦτο ἀπαραίτητος διά τήν «ἕνωσιν» τῶν Ἐκκλησιῶν, ἔτσι ὥστε νά συμπροσεύχωνται «ὀρθόδοξοι» καί παπικοί στήν Ρώμην τήν 29 Ἰουνίου καί στήν Κων-πολιν τήν 30 Νοεμβρίου, κι ἐσύ τσαμπουνᾶς ὅτι ... δέν τρέχει τίποτα, ἐφόσον δέν ἄλλαξε τό Πάσχα!!! Δέν ἔμαθες τά νέα, ὅτι ἑτοιμάζονται νά τό ἀλλάξουν καί αὐτό, μέ σημαίαν τό δόλιον ψέμμα σας, ὅτι δῆθεν «τό ἡμερολόγιον δέν εἶναι δόγμα»; [Βλ. τό πρόσφατον ἄρθρον μου μέ τίτλον "«Ἀντιοικουμενισταί» εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! (Βελτιωμένη ἔκδοσις, Ἰούνιος 2026)" εἰς τήν διεύθυνσιν https://orthodox-voice.blogspot.com/2026/06/2026.html#more ]. Τρίτον, τό Ἑορτολόγιον δέν ἀναφέρεται μόνον στό Πάσχα, ἀλλά καί στίς ἀκίνητες ἑορτές. Τέταρτον, πρό ἐτῶν, ὁ π. Νικόλαος Δημαρᾶς ἐδημοσίευσε τά Χειρόγραφα τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης ἀρ. 2346-2347 τοῦ Ἁγίου Μελετίου Πηγᾶ, τά ὁποῖα φέρουν ὑδατογραφήματα καί σφραγίδες τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης, ἡ ὁποία συνεπῶς τά πιστοποιεῖ ὡς αὐθεντικά, καί τά ὁποῖα λέγουν ὅτι εἰς τά τέλη τοῦ 16ου αἰῶνος κατεδικάσθη συνοδικῶς ὄχι μόνον ἡ εἰσαγωγή τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, ἀλλά καί ἀλλαγή τοῦ μηνολογίου, ὅπως λέγει καί τό γνωστόν Σιγγίλιον, ἐν τῷ ἀκούσματι τοῦ ὁποίου οἱ Οἰκουμενισταί καί οἱ κρυπτο-οικουμενισταί βγάζουν ἀφρούς, ὠρυόμενοι ὅτι εἶναι δῆθεν πλαστόν! Ἡ Ἐθνική Βιβλιοθήκη, λοιπόν, μᾶς βεβαιώνει ὅτι τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν κείμενον ἔστειλαν οἱ Πατριάρχαι Ἱερεμίας Β' Κων-λεως καί Σίλβεστρος Ἀλεξανδρείας πρός τήν μικράν Ρωσσίαν. Συνεπῶς, ἀκόμη καί ἄν ἀληθεύῃ τό ἀφήγημα περί «πλαστογραφήσεως» τοῦ Σιγγιλίου ἀπό τόν μ. Ἰάκωβον Νεοσκητιώτην, τό ὡς ἄνω χειρόγραφον μᾶς πληροφορεῖ ὅτι οἱ Πανορθόδοξες Σύνοδοι τῶν ἐτῶν 1583, 1587 καί 1593 ὄντως κατεδίκασαν ὄχι μόνον τήν ἀλλαγήν τοῦ Πασχαλίου, ἀλλά καί τοῦ Ἑορτολογίου γενικώτερον! Πέμπτον, ... Σπατάλη χρόνου νά συνεχίσω, ἐφόσον διαβάζεις τούς π. Β. Παπαδάκην καί Ε. Τρικαμηνᾶν!

Σε αναμονή εποπτείας

π. Θεόδωρος Ζήσης:

«Δέν είμαι βέβαιος ότι, αν απόψε με καλέσει ο Θεός καί εκδημήσω ἀπ’ αυτή τή ζωή, δέν ξέρω αν θά βρώ δικαιολογία μπροστά στούς Αγίους, στούς Ομολογητάς, τους μάρτυρας, γι’ αυτήν τήν στάση τήν οποία κρατούμε όλοι τώρα. Η αίρεση ξεχειλίζει, οι λατινόφρονες και οι φιλο-Οικουμενιστές είναι όλοι ανάμεσά μας προβατόσχημοι λύκοι, κι εμείς κάνουμε διακρίσεις καί οικονομούμε. Προσπαθώ νά βρώ μιά δικαιολογία γιά τόν εαυτό μου...                                                                     

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»

Ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία κανένα πράγμα ἀπό τά τοῦ βίου αὐτοῦ, δέν εἶναι πραγματικά κακό, πραγματικά διαστροφή, παρά φύση κατάσταση. Τό ἄριστο εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί νά ζήσει γιά τόν Χριστό. Γιατί διαφορετικά, δέν μπορεῖ νά ἀναγεννηθεῖ, οὔτε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἰσέλθει.

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

 ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [: Α΄Κορ. 4, 9-16]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΟΤΗΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-8-1997] 

Οι Κορίνθιοι, αγαπητοί μου, στάθηκαν αγαπημένα παιδιά του Παύλου, που, όμως, παρά ταύτα, πολύ τον ελύπησαν. Στάθηκαν οι Χριστιανοί που πόνεσε στον πνευματικό του τοκετό. Αναφέρεται στις προσωπικές του περιπέτειες η σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, όπως είδαμε, από την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του, σε ό,τι τους γράφει, για να τους δείξει ότι χάριν αυτών υπέστη και υφίσταται ό,τι υφίσταται.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης : Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Ο Ιώβ σχολίασε την ανάρτηση "Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων"

Ο Μελέτιος (Αθηνών) μιλάει για την καταδίκη του Παπικού Ημερολογίου.Αυτό καταδικάστηκε για τους δύο γνωστούς λόγους.Τι σχέση έχει αυτό που λέει με την απόδειξη που ζητάμε; Αν οι Παπικοί κρατούσαν το Πασχάλιο, καμία καταδίκη δεν θα υπήρχε.

Με τα ημερολόγια θα ασχολούμαστε τώρα; Ο κόσμος καίγεται μέσα στον Οικουμενισμό.
Οι οπαδοί του Παλαιού έφτιαξαν δικές τους ψευδοεκκλησίες για ημέρες και νύχτες. Λάτρεψαν τον χρόνο και ξέχασαν τον Θεό. Ποιός τους έδωσε το δικαίωμα να κάνουν ανταρσία; Σήκωσαν μπαϊράκι και έκαναν για σημαία τους τον αριθμό δεκατρία. Αυτό το πρόβλημα πρώτη φορά δημιουργήθηκε στην Εκκλησιαστική Ιστορία. Το λέει και ο ηγέτης των Γ. Ο Χ. (Χρυσόστομος Καβουρίδης). Πρώτη φορά! Θα γίνει Σύνοδος να το καταδικάσει και μετά βλέπουμε.Όμως τί να καταδικάσει, την στιγμή που δεν υπάρχει κάποια παράβαση;Και το εορτολόγιο μπορεί να αλλάξει τώρα και να μην υπάρχει πρόβλημα. Να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα 13 ημέρες αργότερα. Να γιορτάσουμε την Κοίμηση της Θεοτόκου 28 Αυγούστου.Τότε μόνο θα πάψουν να μας ζαλίζουν με το άγιο ημερολόγιό τους οι ψευδοορθόδοξοι που αναστατώνουν χωρίς δογματικό λόγο την Εκκλησία. Καλά έκαναν και τους ταλαιπωρούσαν οι πρόγονοί μας πολιτικοί.Οι σχισματικοί και οι αιρετικοί πρέπει να διώκονται από την Πολιτεία.

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ο Ιώβ σχολίασε την ανάρτηση "Ἡ.....

δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων""

Γιά νά δοῦμε πόσες φορές ἀκόμη πρέπει νά γράψω τά γεγονότα καί τίς αὐτονόητες συνέπειές των γιά ν' ἀποφευχθῇ (εἰ δυνατόν) ἡ ἐπικράτησις τῆς βρωμερᾶς διαστροφῆς τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος διά τῆς βρωμερᾶς προπαγάνδας πού ἀσκοῦν τά τρόλλ τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἕν ἀπό τά ὁποῖα εἶναι καί ὁ «Ἰώβ» (κρῖμα στ' ὄνομα!). Λοιπόν, ἐν συντομίᾳ, τά γεγονότα ἔχουν ὡς ἑξῆς:

1. Τό ἡμερολογιακόν ζήτημα εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένον μέ τόν Οἰκουμενισμόν! Χάριν αὐτοῦ ἐδημιουργήθη, διότι ἦτο ἀπαραίτητον διά τήν «ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν»! Περί αὐτοῦ μᾶς διαβεβαιώνουν οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενισταί μέ τίς ἐγκυκλίους των, τά ἄρθρα καί τά βιβλία των. Διό καί οἱ ἐνιστάμενοι ἐφώναζαν: «Μᾶς φράγκεψαν»! Ὅποιος προσπαθεῖ νά τό ἀπομονώσῃ καί νά τό ἀπο-δογματοποιήσῃ, παρουσιάζοντάς το ὡς δῆθεν ἀστρονομικόν ζήτημα, ψεύδεται ἀσυστόλως καί γίνεται «νεροκουβαλητής» τῶν Οἰκουμενιστῶν!

2. Ἦτο βέβαιον ὅτι θά προκαλοῦσε σχίσμα, βλάπτοντας τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καί ἔγινε! Αὐτός εἶναι ὁ δεύτερρος λόγος διά τόν ὁποῖον τό ἡμερολογιακόν ζήτημα εἶναι ἀμιγῶς δογματικόν.

3. Ὅπως ἐξηγῶ στό ἄρθρον (βλ. καί βελτιωμένην ἔκδοσιν μέ τίτλον «Τό ἡμερολογιακόν ζήτημα ἐξ ἐπόψεως δογματικῆς», https://orthodox-voice.blogspot.com/2023/12/blog-post_16.html), κατήργησεν ἐν τοῖς πράγμασι τούς ἱ. Κανόνας 37ον τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου καί τόν 56ον τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς. Καί αὐτό τό θέμα εἶναι δογματικόν, ἀλλ' ἐντάσσεται στούς δύο προαναφερθέντες λόγους.

4. Χρονολάτραι εἶναι οἱ ψεῦται καί ἀπατεῶνες πού εἰσήγαγον καί προπαγανδίζουν τό «διορθωμένον Ἰουλιανόν», κοπτόμενοι ὅτι τήν 10-3-1924 ἡ ἰσημερία εἶχε πέσει στίς 8 Μαρτίου καί «ἔπρεπε» νά ἐπανέλθῃ στίς 21 Μαρτίου, ὅπως ἦτο τό 325 μ.Χ., κατά τήν Α' Οἰκ. Σύνοδον, διό καί «ἔπρεπε» νά προστεθοῦν 13 ἡμέραι! Εἶναι δόγμα ὅτι ἡ ἰσημερία πρέπει νά εἶναι τήν 21ην Μαρτίου; Ὄχι, βεβαίως! Μία ἀπό τίς πολλές ἀπάτες τῶν Οἰκουμενιστῶν ἦτο καί αὐτή!

5. Συμπέρασμα: Καί χωρίς τήν ἀλλαγήν τοῦ Πασχαλίου, ἡ εἰσαγωγή τοῦ νέου ἡμερολογίου εἶναι αἵρεσις.

Mητροπολίτης Φιλάρετος της Εκκλησίας των Ρώσων της Διασποράς:

Αὐτὸ τὸ ὁποῖο προηγουμένως ἦταν ἰδίωμα τῶν ξεπεσμένων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες, στὴν ἐνάσκησι τοῦ ἐπαισχύντου ἐπαγγέλματός τους ἐνεδύοντο προκλητικὰ γιὰ νὰ προκαλέσουν αἰσθησιακὰ τοὺς ἄνδρες, ἔχει πλέον γίνει ἡ μόδα καὶ κανόνας ἀκόμη καὶ γιὰ σεμνές γυναίκες, οἱ ὁποῖες σὲ πολλὲς περιπτώσεις δὲν λαμβάνουν κἄν ὑπ᾿ ὄψιν τους τὸ νόημα καὶ τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς μόδας ποὺ τὶς ἐσκλάβωσε.῎Αν ἡ ἐλαχιστοποίησις τοῦ μάκρους τοῦ φορέματος ἤ ὁ ἰδιαίτερος τονισμὸς τῶν «γραμμῶν» τοῦ σώματος ἀντιτίθενται πρὸς τὴν σεμνότητα, ἡ ὁποία θὰ πρέπει γενικὰ νὰ στολίζη τὶς Χριστιανὲς γυναῖκες, τότε ἀκόμη πιὸ ἀκατάλληλη εἶναι ἡ ἐμφάνισίς τους μὲ τέτοιου εἴδους ἐνδυμασία στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ.

Ποίον Θεόν δοξολογούν;

Ο διαθρησκειακός συγκρητισμός σχετικοποιεί την ευαγγελικήν αλήθειαν. Προχωρεί ακόμη ούτος και εις το λατρευτικόν επίπεδον. Ορθόδοξοι Ιεράρχαι ή και Πρωθιεράρχαι συμμετέχουν εις πανθρησκειακάς εκδηλώσεις ως της Ασσίζης ή εις κοινάς συμπροσευχάς και δοξολογίας μεθ’ ετεροδόξων και ετεροθρήσκων, και δη Ιουδαίων και Μουσουλμάνων. Διερωτάται τις, ποίον Θεόν δοξολογούν;  Οι Άγιοι Απόστολοι εκήρυττον εις τας Συναγωγάς, αλλά Ιησούν Χριστόν και τούτον Εσταυρωμένον, διό και ηκολούθουν διωγμοί, φυλακίσεις, βασανιστήρια και θάνατοι....