ΕΝΩΣΙΣ Ή ΥΠΟΤΑΓΗ; --- του αειμνήστου Σεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Δια μίαν νέαν Εκκλησίαν

Μέσα στη χαρακτηριστική των καιρών μας γενική σύγχυση και ανατροπή των εννοιών, γίνεται ένα σοβαρό μπέρδεμα, που προσβάλλει ό,τι ιερότερο σ΄ αυτό τον κόσμο, την αγία μας Εκκλησία, και θέτει σε κίνδυνο ό,τι πολυτιμότερο, τη σωτηρία μας. Ποιο είναι το μπέρδεμα; Θα το εκθέσω απλά· Γνώρισμα της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, είναι η οικουμενικότητα, το να απλώνει, δηλαδή, την αγάπη και να προτείνει τη σωστική δύναμή της σε όλη την οικουμένη. Η Εκκλησία, κατά το παράδειγμα του Κυρίου και Αρχηγού της Ιησού Χριστού, «θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α΄ Τιμ. 2, 4). Σε καμμία περίπτωση, όμως και για κανένα λόγο η Εκκλησία δεν αδικεί την αλήθεια, για να εξυπηρετήσει δήθεν την αγάπη, διότι αποκομμένη από την αλήθεια η αγάπη εκφυλίζεται σε απάτη. Αυτή την απάτη προβάλλει εντυπωσιακά και φαντασμαγορικά η αίρεση του Οικουμενισμού.

Αββά, τί κλαίεις;

Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

(από το κείμενο του Θεόκλητου Διονυσιάτη: Μελαγχολικές ενοράσεις).

π. Θεόδωρος Ζήσης: η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου

H συγκρητιστική χοάνη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ως εκφράζεται σήμερον τόσον εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των λεγομένων Εκκλησιών, όσον και εις τα διάφορα διεθνή fora καταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας, μετατρέπουσα αυτό εις ηθικολογίαν στερουμένης ζωής, χάριτος και δυνάμεως Θεού. Είναι τελικώς η προσπάθεια αυτή μία ακόμη άπεπλις απόπειρα του βυθίου δράκοντος να εκμηδενίση το σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωής της Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας. Συγκρητιστική παναίρεση λοιπόν ο Οικουμενισμός, οι εκκλησίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου λέγονται εκκλησίες, χωρίς να είναι, όλη δε αυτή η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου.

ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟΝ «Π.Σ.Ε.»; -- Του κ. Δημ. Χατζηνικολάου, Καθ. Οικονομικών Παν/μίου Ιωαννίνων

Οι Προτεστάνται αυξάνουν τας αιρέσεις των!                                                                                                                                                     

Ο λυσσώδης πόλεμος των δυνάμεων του σκότους κατά του Σωτήρος Χριστού ουδέποτε εκόπασεν, από την δημοσίαν εμφάνισιν Αυτού μέχρι σήμερον. Αι μέθοδοι και τα μέσα που χρησιμοποιούν διαφέρουν, ωστόσον, από εποχήν εις εποχήν και από τόπον εις τόπον, όπως εκάστοτε κρίνει και υπαγορεύει ο αρχηγός των, ο Άρχων του σκότους. Πότε η βία, πότε η προδοσία, πότε η αίρεσις και η διαστροφή και πότε όλ’ αυτά μαζί. Από τας αρχάς του εικοστού αιώνος, μάλιστα, έχουν κατορθώσει ν’ αναβιβάζουν εις πατριαρχικούς και άλλους επισκοπικούς θρόνους Οικουμενιστάς, οι οποίοι ίστανται «ευλαβώς» έμπροσθεν οιαδήποτε αιρέσεως ή θρησκείας, με αποτέλεσμα αι αντιστάσεις να τείνουν να εκλείψουν και αι ως άνω σατανικαί μεθοδείαι να έχουν πλέον ορατά αποτελέσματα. Αι ραδιουργίαι και τα κτυπήματα των ανυστάκτων εχθρών του Χριστού έχουν προσφάτως αυξηθή τόσον, ώστε δυσκολευόμεθα πλέον να τα παρακολουθήσωμεν. Εκτός από την προσπάθειαν αναβιώσεως του Δωδεκαθέου, γίνεται τώρα και απόπειρα αναβιώσεως παλαιών αιρέσεων, όπως του Γνωστικισμού, του Εβιωνισμού, του Μαρκιωνισμού κ.ά.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Αλήθεια ποτισθείσα με ποταμούς αιμάτων αγίων και ηρώων της πίστεως

H πανηγυρική διακήρυξις ότι ο Παπισμός δεν είναι Εκκλησία Χριστού αλλά κακοδοξία και αίρεσις αποτελεί παγία θέσι της Αδιαιρέτου Ορθοδόξου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και μάλιστα αλήθεια ποτισθείσα με ποταμούς αιμάτων αγίων και ηρώων της πίστεως, ως οι Οσίαθλοι Πατέρες οι επί Βέκκου εν Αγίω Όρει μαρτυρήσαντες, οι εν τη Μονή Καντάρας εν Κύπρω αναιρεθέντες, οι 800.000 των Αγίων ενδόξων Νεομαρτύρων οι υπό του ψευδοαγίου του Βατικανού Καρδιναλίου Στέπινατς και των φασιστών Ουστάσι δια πολυωδύνων βασάνων τελειωθέντες, οι άγιοι ένδοξοι ιερομάρτυρες Μάξιμος ο Καρπαθορώσσος ο υπό των Ουνιτών δια τυφεκισμού τελειωθείς και Αθανάσιος ο Λιθουανός ο υπό των Ουνιτών δια πελέκεως αποκεφαλισθείς και εις βόρθον ριφθείς και μετά δέκα επτά έτη ανασυρθείς έχων αδιαλώβητο, ευωδιάζον και θαυματουργούν το σκήνωμά του.

H απάντηση που έδωσε ο άγιος Μάξιμος σε κείνους που τον ανακρίνανε επειδή δεν κοινωνούσε με καμία απο τις "επίσημες" εκκλησίες :

"Και λέγουσιν αυτώ· Συ μόνος σώζη, και πάντες απόλλυνται;

Και είπεν· Ουδένα κατέκριναν οι τρεις παίδες μη προσκυνήσαντες τη εικόνι, πάντων ανθρώπων προσκυνούντων. Ου γαρ εσκόπουν τα των άλλων, αλλ’ εσκόπουν όπως αν αυτοί μη εκπέσωσι της αληθούς ευσεβείας. Ούτω και Δανιήλ βληθείς εις τον λάκκον των λεόντων, ου κατέκρινε τινα των μη προσευξαμένων τω Θεώ κατά το θέσπισμα Δαρείου, αλλά το ίδιον εσκόπησε· και είλετο αποθανείν, και μη παραπεσείν τω Θεώ, και υπό της ιδίας μαστιγωθήναι συνειδήσεως, επί τη παραβάσει των φύσει νομίμων. Καμοί ουν μη δω ο Θεός κατακρίναι τινα, ή ειπείν, ότι εγώ μόνος σώζομαι. Αιρούμαι δε αποθανείν, ή θρόησιν έχειν κατά το συνειδός, ότι περί την εις Θεόν πίστιν παρεσφάλην καθ’ οιονδήποτε τρόπον." (P.G. 90,121)

Τρία είναι τα είδη της προσευχής:

Δοξολογία, δι’ ής δοξολογούμεν τον Θεόν δια τα θαυμάσια και εξαίσια Αυτού έργα.

Ευχαριστία, δι’ ής ευχαριστούμεν τον Θεόν δια τας προς ημάς ευεργεσίας Αυτού.

Δέησις, δι’ ής παρακαλούμεν τον Θεόν και ζητούμεν τα προς σωτηρίαν.

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος στό δίτομο ἔργο του «Μελέτη ἱστορική περί τῶν αἰτίων τοῦ σχίσματος» λέει:"

Ἅγιος Νεκτάριος (+1920): «ἡ Ἀνατολή ἐμμένει ἐν τοῖς τῆς Ἐκκλησίας κανόσι…» Αὐτά ἔγραψεν ὁ Ἅγιος πρό 115 περίπου ἐτῶν, δεδομένου ὅτι τό ἐν λόγῳ ἔργον ἐδημοσιεύθη κατά τά ἔτη 1911 (Αʹ τόμος) καί 1912 (Βʹ τόμος). Δυστυχῶς, σήμερα δέν ἰσχύει αὐτή ἡ διαπίστωσις, καθότι ἀπό τήν ἐποχήν τοῦ Ἁγίου μέχρι τώρα, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διοικεῖται ὑπό Οἰκουμενιστῶν ψευδεπισκόπων, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται μέ ζῆλον καί ἐν ἀγαστῇ συνεργασίᾳ μέ τήν μασονοκρατουμένην πολιτικήν ἐξουσίαν διά τήν κατεδάφισιν τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως, πρᾶγμα πού ἔχουν καταφέρει εἰς μεγάλον βαθμόν, ἐπειδή ὁ «πιστός λαός», ὁ ὁποῖος ὑποτίθεται ὅτι εἶναι ὁ «φύλαξ τῆς πίστεως» (Ἐγκύκλιος τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τοῦ 1848), καθεύδει!

Η δύναμη της πίστης και η αδυναμία της απιστίας -- Του Φώτη Κόντογλου

Οι άνθρωποι έχουν στην καρδιά τους μεγάλο φόβο μήπως απομείνουν απροστάτευτοι και φτωχοί στη ζωή τους, και για τούτο, ο νους κι’ ο λογισμός τους είναι στο να μαζέψουν χρήματα ή ν’ αποκτήσουν κτήματα κι’ άλλα πλούτη, για να τα ‘χουνε στην ανάγκη τους.

Και καλά για εκείνους που δεν πιστεύουν στον Θεό, και κρεμούνε την ελπίδα τους στα χρήματα και στ’ άλλα πλούτη. Άλλα τι να πει κανένας για εκείνους που λέγονται χριστιανοί, που πάνε στην εκκλησία και παρακαλούνε τον Θεό να τους βοηθήσει στη ζωή και που λένε πώς έχουνε την ελπίδα τους στον Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους, κι’ από την άλλη μεριά είναι φιλάργυροι, δεν δίνουνε τίποτα στ’ αδέλφια τους, τους φτωχούς, κι’ ολοένα μαζεύουνε χρήματα και πλούτη; Στη ζωή μου είδα πώς οι τέτοιοι λεγόμενοι χριστιανοί είναι οι περισσότεροι, κι’ απορεί κανένας πώς μπορούνε να συμβιβάσουν μία ζωή συμφεροντολογική, με τα λόγια του Χριστού, που λέει και ξαναλέει: «Μη φροντίζετε για το τι θα φάτε και για το τι θα πιείτε και για το τι θα ντυθείτε. Κοιτάξετε τα πουλιά, μήτε κοπιάζουν, μήτε μαζεύουν, κι’ όμως ο Πατέρας τους ο ουράνιος τα θρέφει. Κοιτάξετε με πόση μεγαλοπρέπεια είναι ντυμένα τα αγριολούλουδα, που κι’ ο ίδιος ο Σολομώντας δεν στολίσθηκε σαν αυτά τα τιποτένια λουλούδια. Λοιπόν, αν για το χορτάρι του χωραφιού, που σήμερα λουλουδίζει κι’ αύριο το καίγουνε στον φούρνο, φροντίζει ο Πατέρας σας που είναι στον ουρανό, ποσό περισσότερο θα φροντίσει για σάς, ολιγόπιστοι;».

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος στό δίτομο ἔργο του «Μελέτη ἱστορική περί τῶν αἰτίων τοῦ σχίσματος» λέει:

«Τίς ἤδη ἀγνοεῖ τούς λόγους τοῦ σχίσματος; Ἡ ἑνότης ἤδη διεσπάσθη ἐσωτερικῶς, ὁ ἠθικός δεσμός ἀπεκόπη, τό χάσμα ἠνέῳκται, καί τό ἀπόστημα ἔστηκε μέγα διαχωρίζον τήν Δυτικήν, ἤ μᾶλλον τήν Ρωμαϊκήν τῆς Ἀνατολικῆς ἤ μᾶλλον τῆς μιᾶς ἁγίας καθολικῆς καί ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Οἱ πάπαι ἀπέβησαν Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες ἡ δἐ Ρωμαϊκή Ἐκκλησία, αὐτοκράτειρα ἐκκλησία, ἡ ἐκκλησία τῶν ἐκκλησιῶν καί ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης, ἐπίσκοπος τῶν ἐπισκόπων ὅλου τοῦ κόσμου. Ἤδη ὁ πάπας ἐγένετο θεάνθρωπος διότι χειρίζεται θείῳ καί ἀνθρωπίνῳ δικαίῳ δύο ὑψίστας δυνάμεις τήν θείαν δύναμιν καί τήν ἀνθρωπίνην . Τίς ἀντιστήσεται πρός αὐτους; Τίς δύναται νά ἀτενίσῃ πρός τό ὕψος τό παπικόν; Τίς νά ἀντοφθαλμίσῃ πρός τήν μεγαλοπρέπειαν αὐτῶν; Ἡ Δύσις ἅπασα ἤδη προσπεσοῦσα προσεκύνησεν αὐτόν ἀλλʼἡ Ἀνατολή δέν ὑποτάσσεται, ἡ Ἀνατολή ἐμμένει ἐν τοῖς τῆς Ἐκκλησίας κανόσι…»

Του θεολόγου Δημήτριου Ἰ. Κάτσουρα:

Δυστυχῶς, θέλοντας νά εἶμαι εἰλικρινής καί δίκαιος καί αὐτοκριτικός, πρέπει νά ὁμολογήσω ὅτι σ' αὐτή τήν ἰδιαίτερα κρίσιμη περίοδο οἱ "Γ.Ο.Χ." τῶν παρατάξεων ἀδικαιολογήτως καί ἐγκληματικῶς δέν ἀγωνίζονται! Τολμῶ νά πῶ ὅτι ἔχουν ἐγκαταλείψει τόν ἀγώνα καί τή μαρτυρία τῆς Ὀρθοδοξίας! Εἶναι τραγική αὐτή ἡ διαπίστωση. Καί τό λέω μετά λόγου γνώσεως γιά ὅσους μέ γνωρίζουν. Ὁ ἀγώνας τῶν ὀρθοδόξων τοῦ 1924 φαίνεται προδομένος καί ἀποπροσανατολισμένος ἀπό ἐμᾶς τούς ἴδιους. Δέν σχολιάζω γιά νά χαϊδέψω κανενός τ' αὐτιά. Αὐτή τήν περίοδο προβληματίζομαι ἰδιαιτέρως κατά πόσον γιά μιά σειρά λόγους τό ἅλας τῶν Γ.Ο.Χ. φαίνεται νά ἔχει μωρανθεῖ! Πέραν τῶν ἀναμνήσεων καί ἀναφορῶν στούς ἀγώνες τῶν Πατέρων μας τοῦ 1924, ὄντως θαυμαστούς καί θεαρέστους, μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως τῶν 90 ἐτῶν ἀπό τήν ἐπιβολή τῆς ἑορτολογικῆς Καινοτομίας, ὀφείλουμε ἐκ λόγων δικαιοσύνης νά ἐπισημάνουμε ὅτι ὁ ἄκρατος μιμητισμός τῶν τῆς ἐπισήμου ἐκκλησίας ἀναίρεσε τόν ὁμολογιακό χαρακτήρα τῆς μαρτυρίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί ἐκκοσμίκευσε τόν κολλυβαδικό τους χαρακτήρα. Θά ἦταν ἰδιαίτερα χρήσιμο γιά καλό προβληματισμό καί ἐποικοδομητική αὐτοκριτική ἡ πραγματοποίηση ἀνοικτῶν συζητήσεων καί τοποθετήσεων ἐπ' αὐτῶν τῶν ζητημάτων μεταξύ ἐκπροσώπων τῶν διαφόρων "πλευρῶν" μέ τή συμμετοχή κλήρου καί λαοῦ. Ἡ συνέχιση τῆς σημερινῆς καταστάσεως ἀπειλεῖ μέ μετάλλαξη ἐπ' ὠφελεία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τό κατά τήν ἔκφραση τῶν καινοτόμων παλαιοημερολογιτικό κίνημα ἤ τήν μαρτυρία τῆς ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδοξίας.

Σπουδαία διδάγματα και προφητικά λόγια από τον Μακρυγιάννη -- Του π. Γεώργιου Δ. Μεταλληνού

Ο χωρίς σχολική παιδεία «Σοφός» οδηγεί τη σκέψη στην ορθή κατανόηση και ερμηνεία της ελλαδικής πραγματικότητας, καθώς διαβάζοντας κανείς τα γραπτά του έχει την εντύπωση ότι ο Στρατηγός δεν περιγράφει την εποχή του, αλλά τη δική μας

Η 3η Σεπτεμβρίου ανακαλεί κάθε έτος στη μνήμη την Επανάσταση του 1843, μία από τις κυρίαρχες μορφές της οποίας υπήρξε ο Στρατηγός Μακρυγιάννης. Ο χωρίς σχολική παιδεία «Σοφός» οδηγεί τη σκέψη μας στην ορθή κατανόηση και ερμηνεία της ελλαδικής πραγματικότητας. Και επειδή η εποχή μας είναι μετεξέλιξη της εποχής του Μακρυγιάννη, και η Ελλάδα μας δεν έπαυσε ποτέ, στην ουσία, να είναι προτεκτοράτο, τα γραπτά του Μακρυγιάννη βοηθούν να αποτιμήσουμε ορθά σημερινές καταστάσεις, αφού διαβάζοντας τα λόγια του έχεις την εντύπωση ότι περιγράφει όχι την εποχή του, αλλά τη δική μας. Θα αφιερώσουμε γι' αυτό τα κείμενά μας του Σεπτεμβρίου στα διδάγματα με τα οποία μας έχει τροφοδοτήσει ο μεγάλος αυτός Ρωμηός - Ελληνας της Ιστορίας μας.

Αναμορφωταί μεταμορφωμένοι -- Του αειμνήστου Στεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Αν η Ανάσταση υπήρξε το γεγονός, που πιστοποίησε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Θεάνθρωπος, η Μεταμόρφωση του Χριστού έδειξε πόσο λαμπρή είναι η Θεότητά Του και πόσο «καλή» η θέωση, στην οποία ο Κύριος μάς καλεί. Και παρ’ όλο που η Ανάσταση αποτελεί το πρώτο και βασικό γεγονός της πίστεως, εν τούτοις η Μεταμόρφωση κατέχει τα πρωτεία σε δόξα και μεγαλείο μπροστά στα ανθρώπινα μάτια. Διότι την Ανάσταση δεν την είδε κανένας και ο αναστημένος Χριστός εμφανιζόταν μπαίνοντας στη δική μας συχνότητα και παίρνοντας τις δικές μας διαστάσεις. Τη Μεταμόρφωση, όμως, την αντίκρυσαν εκστατικοί οι μαθητές, μπαίνοντας αυτοί στη συχνότητα του Πνεύματος και παίρνοντας τη διάστασή Του. Μ’ αυτό τον τρόπο έγιναν αυτόπτες της μεγαλειότητος «ως εχώρουν», όπως επισημαίνεται στο κοντάκιο της γιορτής, όσο μπορούσε να χωρέσει και να αντέξει η ανθρώπινη ύπαρξή τους. Έγιναν αυτήκοοι της φωνής του Θεού, που σύστηνε τον Υιό Του στους ανθρώπους. 

Ο ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Ὑπὸ τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Πανηγυρικὸς Λόγος ἐκφωνηθεὶς ὑπὸ τοῦ Καθηγητοῦ τῆς Ἱστορίας Δογμάτων καὶ Συμβολικῆς κ. Ἀνδρέου Θεοδώρου ἐν τῇ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κατὰ τὴν συνοδικὴν θείαν Λειτουργίαν ἐν τῷ Καθολικῷ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πεντέλης τὴν 6ην Φεβρουαρίου 1970, ἑορτὴν τοῦ Ἁγίου Φωτίου.

Ἡ 6η Φεβρουαρίου εἶναι ἡ ἡμερομηνία, τὴν ὁποίαν ἡ Ὀρθόδοξος Καθολικὴ Ἐκκλησία ἡμῶν ὥρισεν εἰς μνήμην Φωτίου τοῦ Μεγάλου. Δι’ ὃ καὶ ἡμεῖς σήμερον, ἀγαλλομένῳ ποδὶ καὶ σκιρτώσῃ καρδίᾳ, προσήλθομεν εἰς τὸν Ἱερὸν τοῦτον Ναόν, ἵνα, ἐν ἱεροπρεπεῖ καὶ κατανυκτικῷ καὶ ἡσυχίῳ μοναστικῷ περιβάλλοντι, τιμήσωμεν τὸν ἑορταζόμενον Ἅγιον, ὅστις, διαγράψας τροχιὰν αἰγλήεσσαν καὶ λαμπροφόρον ἐν τῷ πνευματικῷ στερεώματι τῆς Ἐκκλησίας, κατέστη ἀστὴρ παμφαὴς καὶ πολύφωτος, ἀποστίλβων τὴν θεσπεσίαν μαρμαρυγὴν καὶ τὸ ἀείζωον πνευματικὸν κάλλος τῆς Ὀρθοδοξίας, καταλάμπων δὲ τοῖς ἑαυτοῦ μεγαλείοις ἐν οἷς ἐθαυμάστωσεν αὐτὸν ὁ Κύριος, ἅπαν τὸ οἰκουμενικὸν πλήρωμα τῆς γεραρᾶς καὶ σεπτῆς ἡμῶν Μητρὸς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΛΟΥΚΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

  «...πλήν ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν». Ἀδελφοί, νά ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς σας καί νά τούς εὐεργετεῖτε, χωρίς νά ἐλπίζετε τίποτε ὡς ἀνταπόδοσιν ἀπό αὐτούς. Μιμεῖται τόν Θεόν ἐκεῖνος πού εὐεργετεῖ τούς ἐχθρούς του, ἔστω κι ἄν μένουν ἀδιόρθωτοι. Ὅπως ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ἔτσι καί οἱ περισσότεροι Ἅγιοι καί μεγάλοι σοφοί πού κατεῖχαν τήν θεανθρώπινη φιλοσοφία, σπουδαῖοι ἄνθρωποι, προσεύχονταν γιά τούς ἐχθρούς.

Ὑπό τοῦ Γέροντος Μαξίμου Ἰβηρίτου: Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης καί τά σημεῖα τῶν καιρῶν.

  [Ὑπομνηματικά σχόλια πρός ἐπίῤῥωσιν τῆς ἀληθείας τῶν λόγων του!] Τά παρόντα, ἀφορμήν ἔχουν τήν ἀμφισβήτησιν τῆς γνησιότητος τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ἤ τήν παρερμηνείαν τῶν γραφομένων αὐτῆς ὑπό τινων νεοφανῶν καινοτόμων, καθώς καί τήν ἀθέτησιν τῶν γραφομένων παρά τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου διά τά «σημεῖα τῶν καιρῶν», ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἐκδόσεως ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων μέ μηχανογραφικόν κωδικόν τόν ἀριθμόν τοῦ ὀνόματος τοῦ «θηρίου» τῆς Ἀποκαλύψεως καί ἀπόῤῥητα προσωπικά δεδομένα, ἤτοι: «μέ ψῆφον ἐντριβῆ καί ἐγνωσμένην ἀνθρώποις» [= ἤτοι, πλακίδιον < κάρταν καθημερινῆς χρήσεως, κατά τόν ἐκ Πατρῶν ἐμβριθῆ καί θεόπνευστον Ἀρχιεπίσκοπον Καισαρείας Καππαδοκίας Ἀρέθαν].

Ο Όσιος Ποιμήν τότε… και ο «γέροντας» Σωφρόνιος της μικτής Μονής του Έσσεξ Αγγλίας τώρα…

Ποιμήν ο Όσιος πατήρ ημών κατήγετο εκ της Αιγύπτου, αναχωρήσας δε εκ της πατρίδος του μεθ’ όλων των αδελφών του εγένετο Μοναχός. Η δε μήτηρ αυτών, εκ της μητρικής φιλοστοργίας κινηθείσα, επήγεν εις την Σκήτην ίνα τους ίδη, και επειδή οι υιοί της έκλεισαν την θύραν του κελλίου των, έκλαιεν έξω με πόνον καρδίας και εφώναζεν. Ο δε αββάς Ανούβ, εις εκ των αδελφών, λέγει προς τον Ποιμένα· «Τι να κάμωμεν εις την γραίαν ταύτην»; Τότε ο Ποιμήν ήλθε πλησίον της θύρας και λέγει εις αυτήν έσωθεν· «Διατί κλαίεις γραία;» Η δε, ακούσασα την φωνήν του Ποιμένος, είπε· «Θέλω να σας ίδω, τέκνα μου, διότι κατά τι θα βλάψω εγώ, εάν μόνον σας ίδω; Δεν είμαι εγώ η μήτηρ σας; Δεν ευρίσκομαι τώρα εγώ εις βαθύ γήρας;» Ο δε Ποιμήν απεκρίθη εις αυτήν· «Που θέλεις να μας ίδης εις τούτον ή τον άλλον κόσμον»; Η δε μήτηρ αυτών, εννοήσασα το νόημα των λόγων του Ποιμένος, μετά χαράς ανεχώρησε χωρίς να τους ίδη.

Η ΚΡΙΣΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, ομ. Καθηγ. Παν. Αθηνών

«῾Η ἐκκλησιαστικὴ ῾Ιστορία θὰ συντηρεῖ» τὸ γεγονὸς «τῆς δειλίας καὶ ἀφωνίας τῶν ἡγετῶν τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους ἔναντι ὅσον συνέβησαν στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο κατὰ τὴν εἰσβολὴ τῆς παπικῆς αἱρέσεως», «καὶ θὰ τὸ διακηρύττει ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ συγκλονιστικώτερα γεγονότα τοῦ πνευματικοῦ βίου τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Θὰ τὸ κρίνει ἴσως σημαντικώτερο τῆς ἐμπλοκῆς τοῦ Πατριαρχείου στὴν παπικὴ αἵρεση!»

Τοῦ κ. ᾿Ιωάννου Κορναράκη,

῾Ομοτίμου Καθηγητοῦ

τοῦ Πανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν

Ο ΠΑΠΑΣ Βενέδικτος ΙΣΤʹ δὲν ἐκπόρθησε μόνον τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀλλὰ καὶ τὸ ῞Αγιον ῎Ορος, στὸ πρόσωπο τῆς πνευματικῆς του ἡγεσίας! «Μ᾿ ἕνα σμπάρο, δύο τρυγόνια», λέει ὁ λαός! Τὸ Βατικανὸ συνήθως εὐστοχεῖ στὶς ἐπιδιώξεις του καὶ στοὺς σκοπούς του! Μερικὲς φορές, μάλιστα, κτυπᾶ μὲ... ἐξοστρακισμό. Στὸ Φανάρι, βέβαια, ἐστόχευσε καὶ τὸ πάτησε πανηγυρικῶς. Καὶ ἔσβησε τὸ κάλλος τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ οἰκοδεσπότου του! ᾿Αλλά, τὸ σκότος τοῦ Φαναρίου, ὡς μαύρη νεφέλη, ἐκάλυψε καὶ τὴν πνευματικὴ ἡγεσία τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους: τοὺς εἴκοσι ἡγουμένους τῶν ῾Ιερῶν Μονῶν του! ῾Η τελευταία ᾿Ανακοίνωση (17/30.12.2006) τῆς ἡγεσίας αὐτῆς, ἡ ὁποία ἔδωσε τὸ στίγμα τῆς στάσεώς της ἀπέναντι στὸ τραγικὸ αἱρετικὸ ὀλίσθημα τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, δείχνει δειλία καὶ σύγχυση καί... σκότος! Τὸ τελευταῖο ἐπικριτικὸ στὴν ἐν λόγῳ ἡγουμενικὴ ᾿Ανακοίνωση κείμενο ὀλιγαρίθμων μοναχῶν ἁγιορειτῶν (᾿Ανοικτὴ ᾿Επιστολὴ Βʹ, «᾿Ο.Τ.», ἀριθ. 1682/23.3.2007), ἀποτελεῖ κρυστάλλινο καθρέπτη, χαρισματικῆς διαύγειας, ποὺ ξεχωρίζει τὰ πράγματα καὶ ἀποκαλύπτει τὴν σύγχυση καὶ τὸ σκότος τῆς λογικῆς τῆς δειλίας, ἐφ᾿ ὅσον οἱ εἴκοσι [ὀρθ. δέκα ἐννέα] ἡγούμενοι «ἐκεῖ ἐδειλίασαν φόβω, οὗ οὐκ ἦν φόβος» (Ψαλμ. ιγʹ 5). Μπροστὰ στὸ ἔγκλημα τῆς αἱρέσεως τῆς πατριαρχικῆς στάσεως, τοὺς ἐκυρίευσε ὁ παράλογος φόβος τῆς ὁμολογίας: τῆς μαρτυρίας τῆς ἁγιορείτικης παρουσίας! Πάντως, μόλις τὸ Φανάρι τῆς ᾿Ορθοδοξίας... ἐσκοτείνιασε ἀπὸ τὴν θριαμβευτικὴ ἐπέλαση τοῦ παπισμοῦ, ἀνέτειλε ἡ ἔμφοβη κρίση τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους! ῾Η κρίση αὐτή, εἶναι ἀλήθεια, δὲν ἦταν καὶ ἐντελῶς μὴ ἀναμενόμενη, ἐπειδή, ἀπὸ καιρὸ ἤδη, ἡ ἐκκοσμίκευση οἰκιστῶν του ἦταν πλέον φανερὴ στὸν τρόπο τῆς ζωῆς καὶ σκέψεως μοναχῶν, ἀλλὰ καὶ ἡγουμένων. Μάρτυρες τῆς ἐκκοσμικεύσεως αὐτῆς, οἱ πολυπληθεῖς προσκυνητὲς τοῦ ῎Ορους. ῾Οπωσδήποτε, ὅμως, εἶναι εὐρύτερα γνωστὸ ὅτι, πολλοὶ παράγοντες καὶ πολλὰ αἴτια, στὴν πορεία τοῦ χρόνου, ἐπέτρεψαν τὴν ἐξοικείωση πολλῶν μοναστῶν, καὶ ἰδιαίτερα ἡγουμένων, μὲ τὸ κοσμικὸ πνεῦμα.᾿Εξ ἄλλου, ἡ σιωπὴ τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, κατὰ τὸ μακρὺ χρονικὸ διάστημα τῶν αἱρετικῶν ἀνοιγμάτων τοῦ Πατριάρχου καὶ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν, συνευδόκησε στὸ νὰ διαμορφωθεῖ ἕνα ἁγιορείτικο μοναχικὸ πνεῦμα, ἀποστασιοποιημένο ἀπὸ τὰ ζωτικὰ προβλήματα τῆς ζωῆς τῆς ᾿Εκκλησίας· τὸ ὁποῖο αὐτὸ πνεῦμα ἀντικατοπτρίζεται στὸ ἐπίμαχο ἡγουμενικὸ κείμενο [στὴν ᾿Ανακοίνωση. 17/30.12.2006 ]. Οἱ ἡγούμενοι δηλαδὴ δείχνουν, μὲ τὰ γραφόμενά τους, νὰ ἀναπληρώνουν τὸ χρέος τῆς ὁμολογίας καὶ μαρτυρίας τῆς ᾿Ορθοδοξίας τους μὲ τὶς ἀπασχολήσεις τους μὲ τὰ μοναχικά τους καθήκοντα, μὲ τὴν βίωση καὶ ἐμπειρία τῶν πνευματικῶν τους ἐντρυφήσεων στὶς ἀκολουθίες καὶ στὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα. Τοὺς ἀρκεῖ ὅτι ἐντρυφοῦν στοὺς φιλόθεους ἀγῶνες τῶν ὁμολογητῶν πατέρων!

Γράφουν:

«Ζοῦμε ὅσο μποροῦμε τὸ μυστήριον τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τὴν ἀμώμητο ᾿Ορθόδοξο Πίστι, σύμφωνα μὲ ὅσα καθημερινῶς διδασκόμεθα ἀπὸ τὶς ῾Ιερὲς ᾿Ακολουθίες, τὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα καὶ τὴν ἐν γένει διδασκαλία τῶν ῾Αγίων Πατέρων, ποὺ εἶναι διατυπωμένη στὰ συγγράμματά τους καὶ στὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Περιφρουροῦμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τὴν δογματική μας συνείδηση, τὴν ὁποία οἰκοδομεῖ ἡ ἐντρύφησις στοὺς φιλόθεους ἀγῶνες καὶ τὰ κατὰ τῶν ποικιλώνυμων αἱρέσεων κατορθώματα τῶν ἁγίων ῾Ομολογητῶν Πατέρων». ᾿Εν τούτοις, γιὰ νὰ δημιουργήσει, ἡ ἐντρύφηση στοὺς φιλόθεους ἀγῶνες τῶν ὁμολογητῶν Πατέρων, πόθο ὀρθοδόξου ὁμολογίας, πρέπει καὶ νὰ ἐκφράζεται δυναμικὰ καὶ μαχητικὰ στὶς περιπτώσεις, κατὰ τὶς ὁποῖες ἐπιβάλλεται ἡ ὀρθόδοξη μαρτυρία ὡς ὀρθοτόμηση τοῦ λόγου τῆς ᾿Αληθείας τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ ὡς θεοφιλὴς ἀντιμετώπιση τῶν ποικιλώνυμων αἱρέσεων. Δὲν μποροῦμε, δηλαδή, νὰ γράφουμε «᾿Επιθυμοῦμε καὶ ἀγωνιζόμεθα διὰ βίου νὰ φυλάξωμεν τὴν παρακαταθήκη τῶν ῾Αγίων Πατέρων» καί, συγχρόνως, νὰ γυρίζουμε τὴν πλάτη στὴν πατριαρχικὴ προδοσία τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ὄντες, μάλιστα, [δῆθεν] κορυφαῖοι ἡγέτες τῆς ᾿Ορθοδοξίας! Πῶς, ἀλήθεια, ἀνέπαυσαν, ὅσα φοβερὰ εἰς βάρος τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ἔγιναν στὸ Φανάρι, τὴν «περιφρουρουμένη ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ» δογματικὴ συνείδηση τῶν εἴκοσι ἡγουμένων τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, καὶ δὲν ἐξανέστη, ἡ συνείδηση αὐτή, δὲν ταράχθηκε, ἀλλὰ θόλωσε καὶ... νύσταξε; Δὲν τὴν συγκλόνισε, τὴν συνείδηση αὐτή, ἡ τόσο πανηγυρικὴ — μέσῳ τῆς κακοποιήσεως καὶ προσβολῆς τῆς Θείας Λειτουργίας— ταπείνωση τῆς ᾿Ορθοδοξίας στὰ πόδια τοῦ αὐταρχικοῦ αἱρετικοῦ παπισμοῦ, ὁ ὁποῖος, ἐξ ἄλλου, τιμήθηκε ἀπὸ τὸν Πατριάρχη μὲ τὴν χριστολογικὴ προσωνυμία «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»; ῾Η ἡγουμενικὴ ἡγεσία τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους δείχνει μὲ τὴν ἐπίμαχη ᾿Ανακοίνωσή της ὅτι γνωρίζει ὅλα ὅσα ἔχουν διαδραματισθεῖ, μέχρι σήμερα, ἐκ μέρους τῶν ἑτεροδόξων εἰς βάρος τῆς ᾿Εκκλησίας μας καὶ ἁπλῶς τὰ καταγράφει στὸ κείμενό της «μὲ λύπη», μὲ τὴν αἴσθηση, ἴσως, ὅτι ἐνεργεῖ ἀγωνιστικά! ᾿Αλλά, ἡ ἁπλῆ αὐτὴ καταγραφὴ —ἀκόμη καὶ «μὲ λύπη»— προδίδει μᾶλλον ὑποσυνείδητη ἐνοχὴ γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι, ἐνῶ γνωρίζουν, δὲν ἐνεργοῦν, δὲν ἀντιδροῦν ἀγωνιστικὰ κατὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς ᾿Ορθοδοξίας, οἱ ὁποῖοι διαβιώνουν, μάλιστα, ἐντὸς τῶν τειχῶν! Γνωρίζουν, ἐπίσης, οἱ εἴκοσι ἡγούμενοι τῶν ῾Ιερῶν Μονῶν τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους καὶ ὅλα ὅσα ἀφοροῦν στὴν καταστροφικὴ δράση τῆς Οὐνίας στὶς ὀρθόδοξες χῶρες τῆς Εὐρώπης. ᾿Εγκληματικὲς ἐνέργειες, μὲ χιλιάδες θύματα ὀρθοδόξους χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ ἀμέτρητες καταστροφὲς ὀρθοδόξων ῾Ιερῶν Ναῶν! ᾿Εν τούτοις, ἀναφερόμενοι στὸ κείμενό τους στὴν Οὐνία, περιορίζονται νὰ καταλογίσουν στὸν Πάπα «ἀνειλικρινῆ στάση» ἔναντι τοῦ προβλήματος τῆς Οὐνίας, ἀντὶ νὰ χρεώσουν τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο γιὰ τὴν στήριξή του στὸ ἔργο τῆς Οὐνίας, μὲ τὴν ἐπονείδιστη πράξη του νὰ τιμήσει ἐνώπιον τοῦ Πάπα, στὸ Φανάρι, καὶ μὲ τὴν προσφορὰ χρυσοῦ σταυροῦ τὸν Οὐνίτη (μὲ ὀρθόδοξο καλυμμαύχι) Καρδινάλιο Ignace Moussa Daoud1 ! Μὲ τὴν πράξη του αὐτή, ὁ Πατριάρχης ἐτίμησε καὶ εὐλόγησε τοὺς πρωτεργάτες τοῦ ἐγκληματικοῦ-καταστροφικοῦ ἔργου τῆς Οὐνίας κατὰ τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Καὶ μόνον μὲ τὴν ἐνέργειά του αὐτή, ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἀπεδείχθη ἄξιος τῆς διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου του!

* * *

ΠΟΙΑ συμπεράσματα θὰ μποροῦσε νὰ βγάλει κανεὶς ἀπὸ τὴν στάση σιωπῆς καὶ δειλίας τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους ἀπέναντι στὸ τραγικὸ ὀλίσθημα τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ παπισμοῦ; ῎Η, ποιές μπορεῖ νὰ εἶναι οἱ συνέπειες ἀπὸ τὴν ἀνέλπιστη αὐτὴ στάση τῶν εἴκοσι ἡγουμένων τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, στὴν ζωὴ τῆς ᾿Εκκλησίας καί, κυρίως, στὴν συνείδηση τοῦ πληρώματός της; Οἱ συνέπειες τῆς δειλίας καὶ ἀφωνίας τῶν ἡγετῶν τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, ἔναντι ὅσων συνέβησαν στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο κατὰ τὴν εἰσβολὴ τῆς παπικῆς αἱρέσεως, εἶναι ἴσως ἀπρόβλεπτες ἐπὶ τοῦ παρόντος. ῾Ωστόσο, ὅμως, τὸ πιὸ σίγουρο, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ λεχθεῖ σήμερα εἶναι ὅτι, οἱ συνέπειες αὐτὲς θὰ ἐμφανισθοῦν ὄχι μόνον στὶς ἡμέρες μας, ἀλλὰ καὶ στὸ ἐγγὺς καὶ τὸ ἀπώτερο μέλλον τῆς ζωῆς τῆς ᾿Εκκλησίας, δεδομένου ὅτι, ἡ κρίση αὐτὴ ἔχει καταγραφεῖ στὴν συνείδηση τῶν ὀρθοδόξων ὡς γεγονὸς ἀλήστου καὶ ἀλήκτου μνήμης! ῾Η ἐκκλησιαστικὴ ῾Ιστορία θὰ τὸ συντηρεῖ καὶ θὰ τὸ διακηρύττει ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ συγκλονιστικώτερα γεγονότα τοῦ πνευματικοῦ βίου τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Θὰ τὸ κρίνει ἴσως σημαντικώτερο τῆς ἐμπλοκῆς τοῦ Πατριαρχείου στὴν παπικὴ αἵρεση! Διότι, τὸ τελευταῖο σημειώνεται ὡς ἐξωτερικὸ γεγονός, τὸ ὁποῖο συνέβη καὶ ἐνδέχεται νὰ μὴ ξανασυμβεῖ, ἐνῶ ἡ κρίση τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους ἐκκολάφθηκε ὡς ἐσωτερικὸ γεγονός, ἐντὸς τῶν τειχῶν, κατόπιν ἐπωάσεως συνθηκῶν πνευματικῆς παρακμῆς! Τέλος, ὡς πρὸς τὸ θέμα τῶν συνεπειῶν τῆς κρίσεως αὐτῆς, δὲν πρέπει νὰ θεωρεῖται ὡς ἀπίθανο τὸ γεγονὸς ὅτι, τὸ Βατικανὸ θὰ θελήσει νὰ ἐπωφεληθεῖ τῆς κρίσεως αὐτῆς, τῆς δειλίας καὶ τῆς ἀφωνίας τῶν ἡγετῶν τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, προκειμένου νὰ πραγματοποιήσει ἐπίσκεψη ὁ Πάπας στὴν καρδιὰ τῆς ᾿Αθωνικῆς μοναχικῆς πολιτείας! Καὶ τότε, δὲν ἀποκλείεται νὰ ἐγερθοῦν ἐκ τοῦ τάφου οἱ σφαγιασθέντες ἐπὶ Πατριάρχου ᾿Ιωάννου Βέκκου Μοναχοί, γιὰ νὰ σφαγιασθοῦν αὐτοί, τουλάχιστον γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, προκειμένου νὰ ἐμποδίσουν τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὸ ῞Αγιον ῎Ορος! Τὴν ἴδια στιγμή, στοὺς ἡγέτες τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, θὰ κρατάει συντροφιὰ ἡ ἐντρύφηση στοὺς φιλόθεους ἀγῶνες καὶ τὰ κατὰ τῶν ποικιλωνύμων αἱρέσεων κατορθώματα τῶν ἁγίων ὁμολογητῶν Πατέρων!

Κύριε ἐλέησον!

O λαός του Θεού κοιμάται ήσυχος….

Ουδέποτε εις την ιστορίαν της Εκκλησίας κακόδοξοι ποιμένες εκινήθησαν τόσο άνετα και έπληξαν τόσο βάναυσα το σώμα και την αλήθειαν της Εκκλησίας όσο τα τελευταία 35 χρόνια! Όχι μόνον κατώρθωσαν να προδίδουν άνευ καμμιάς αντιδράσεως, αλλά να κάνουν και τους διοικούντας το Άγιον Όρος πειθήνια όργανά των, υπασπιστάς και προασπιστάς της πολιτικής των, ώστε αυτοί οι ίδιοι οι Αγιορείται να καταδιώκουν τους συναδέλφους των, τους ελαχίστους που ετόλμησαν τελικώς να σπάσουν το φράγμα της σιωπής και της ενόχου ανοχής και να ομολογήσουν αρρενωπά, ότι δεν ακολουθούν πλέον τον ψευδοποιμένα του Φαναρίου. Και τα χρόνια κυλούσαν. Η αίρεσις εγιγαντούτο καθημερινώς ενώ οι υπεύθυνοι της Ιεράς Κοινότητος και λοιποί καθηγούμενοι των Μονών συζητούσαν και έγραφαν για τον Μακρυγιάννη και την ελληνική γλώσσα, συνεχώς δε εντός και εκτός του Όρους εκήρυτταν για το αναγκαίον της..…νήψεως και το υπερβάλλον του ..…μυστικού γνόφου της ανατολικής Θεολογίας…                                    Εν τω μεταξύ ο λαός του Θεού κοιμάται ήσυχος, αφού δεν ακούει από τους φύλακες καμμιά φωνή εγρηγόρσεως και κινδύνου.

Το Πορτραίτο της Παναγίας δια χειρός Αποστόλου Παύλου --- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Καθηγητού Α.Π.Θ.

Δίπλα στο πρόσωπο του Υιού και Λόγου του Θεού, που ευδόκησε να δανεισθεί τη σάρκα της και να μπει στην ιστορία ως ο Μονογενής Υιός της Παρθένου, η Παναγία Μητέρα του Κυρίου κατέχει μία θέση μοναδική. Ανάμεσα στην υπερτίμηση των παπικών, που σχεδόν θεοποίησαν τη σεμνή κόρη της Ναζαρέτ, και στην υποτίμηση των προτεσταντών, που τη θεωρούν ως μία απλή γυναίκα, σύζυγο του Ιωσήφ, στέκει η ορθόδοξη πίστη μας. Εδώ η Θεοτόκος απολαμβάνει την πρέπουσα τιμή. Το πρόσωπό της αναδεικνύεται κριτήριο ορθοδοξίας, καθοριστικό για τη διατύπωση των δογματικών όρων. Ζωντανή κι αγαπημένη η μορφή της στις καρδιές των πιστών εκπληρώνει ανά τους αιώνες την προφητική διαβεβαίωση της ίδιας· «από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (Λουκ. 1: 48). Πλήθος οι γιορτές προς τιμήν της, αγκαλιάζουν όλα τα γεγονότα της ζωής της, από τη σύλληψη ως την κοίμησή της. Αναρίθμητα τα πρόσωπα που φέρουν το όνομά της, πάμπολλοι οι ναοί και τα εξωκκλήσια τα αφιερωμένα στη χάρη της μαρτυρούν τη βαθειά ευλάβεια του λαού στο πρόσωπό της. Πράγματι, ποιος από μας, μικρό παιδί ακόμη, δεν ψέλλισε προσευχές στη μεγάλη Μάνα; Ποιος δεν την έχει επικαλεσθεί και δεν την έχει προστρέξει στη δική της πρεσβεία σε κάθε δυσκολία; Όπως όλα τα θέματα της ορθοδόξου παραδόσεώς μας, έτσι και η θέση της Παρθένου στην πίστη μας έχει σαφώς αγιογραφική στήριξη και αφετηρία. Λιτά αλλά πολύ εύγλωττα προβάλλει η Καινή Διαθήκη την υπέρλογη και μοναδική συμβολή της στη σωτηρία του ανθρώπου. Σ΄ όλους τους σταθμούς της θείας οικονομίας, από τον Ευαγγελισμό μέχρι την Ανάληψη, όπως ιστορούν τα Ευαγγέλια, η Παρθένος κατέχει θέση πρωταρχική. Αλλά εκτός από τις ιστορικές διηγήσεις, τα Ευαγγέλια περιέχουν επίσης εξαίσιους και θεόπνευστους εγκωμιαστικούς ύμνους: το χαιρετισμό του αγγέλου, τον «ασπασμό» της Ελισάβετ, την προφητεία της ίδιας της Θεομήτορος αλλά και το μακαρισμό της γυναίκας από το ανώνυμο πλήθος. Αυτά αποτελούν την απαρχή και το έναυσμα για τα εγκώμια που θα της απευθύνουν οι πιστοί όλων των αιώνων. Ιδιαίτερα στις Επιστολές του αποστόλου Παύλου παρουσιάζεται η ιερή της προσωπικότητα μέσα από σύντομες αλλά τόσο σαφείς αναφορές, ώστε και μόνο αυτές αρκούν, για να σκιαγραφήσουμε το πορτραίτο της Παναγίας μας. Στον περιορισμένο χώρο αυτού του άρθρου μόνο επιλεκτικά και επιγραμματικά θα μνημονευθούν. Στην προς Ρωμαίους Επιστολή, καθώς αναφέρεται ο απόστολος στην ανθρώπινη φύση του Ιησού σημειώνει· «γενόμενος εκ σπέρματος Δαυϊδ κατά σάρκα» (1: 3). Παρόμοια στο κύκνειο άσμα του, στη Β΄ προς Τιμόθεον Επιστολή, παραδίδοντας ο απόστολος στον αγαπημένο του μαθητή το «ευαγγέλιον»,  το όλο μυστήριο του αποκαλυφθέντος Θεού από την ενανθρώπηση μέχρι το θάνατο και την ανάσταση μνημονεύει «Ιησούν Χριστόν εγηγερμένον εκ νεκρών, εκ σπέρματος Δαυϊδ» (2: 8). Ως άνθρωπος ο Χριστός προήλθε από το γενεαλογικό δένδρο του Δαυϊδ. Δεν είχε καμμία σχέση αίματος με τον μνήστορα Ιωσήφ, διότι γεννήθηκε ασπόρως από τη Μαρία, απόγονο του βασιλικού γένους του Δαυϊδ. Δια μέσου αυτής εκπληρώνονται στο πρόσωπό του όλες οι μεσσιακές προφητείες, που τον περιμένουν ως «σπέρμα», απόγονο, του Δαυϊδ. Η παρουσία της Παρθένου Μαρίας στο προσκήνιο της ιστορίας συμπίπτει με «το πλήρωμα του χρόνου», όπως μας πληροφορεί ο θεόπνευστος Παύλος στην προς Γαλάτας Επιστολή (4: 4). Ο λαός του Θεού, που σαν φυτώριο καλλιεργούνταν με το νόμο και το θέλημά του, είχε φθάσει στην ακμή της αποδόσεώς του· είχε να δώσει στον Θεό τον πιο εκλεκτό βλαστό του, την Παρθένο Μαρία. Την ώρα που εκείνη συγκατανεύει στο θέλημα του Κυρίου και υπάκουα παραδίδει τον εαυτόν της στο «ρήμα» του αγγέλου (Λουκ. 1: 38), φθάνει το πλήρωμα του χρόνου· ο Υιός του Θεού σκηνώνει στα σπλάγχνα της. Γεννιέται εκ γυναικός ο Χριστός, όπως κάθε κοινός άνθρωπος, αλλά με μία στοιχειώδη διαφορά· γεννιέται «άνευ σποράς πατρός», όπως είχε προφητευθεί στην Παλαιά Διαθήκη. Στην κλίμακα των ταπεινώσεων του Θεανθρώπου, που τόσο ανάγλυφα παρουσιάζεται στην προς Φιλιππησίους Επιστολή, ο απόστολος επισημαίνει δύο οριακά σημεία: την ενανθρώπηση ως αρχή, και το σταυρό ως την εσχάτη των ταπεινώσεων. Το πρώτο σκαλοπάτι της «κενώσεως» του θείου Λόγου είναι η σύλληψή του στη μήτρα της Παρθένου Μαρίας (Φιλ. 2: 7-8). Η Παναγία, λοιπόν, και ο Σταυρός αποτελούν τα ορόσημα, που οριοθετούν την ιστορική πορεία του Ιησού στο σχέδιο της θείας οικονομίας. Το γνώρισμα της ανθρώπινης φύσεως είναι η μετοχή στη φθαρτή ύλη, η σάρκα και το αίμα, φορείς του προπατορικού αμαρτήματος. Ο άϋλος Θεός προσέλαβε από τη Μητέρα του σάρκα και αίμα σημειώνει η προς Εβραίους Επιστολή, αλλά «παραπλησίως» (2: 14), όχι ακριβώς όπως τα έχουν όλοι οι άνθρωποι. Εκείνοι έχουν μέσα στη φύση τους την προπατορική αμαρτία, που την κληρονομούν με τη φυσική γέννηση. Ο Ιησούς Χριστός ήταν αναμάρτητος, διότι η γέννησή του προήλθε με τρόπο μοναδικό, ασπόρως. Στο 9^ο κεφάλαιο της ίδιας επιστολής γίνεται λόγος για την παλιά σκηνή και τα αντικείμενά της τα οποία είναι τύπος, προφητεία, των μελλόντων. Στην κιβωτό της σωτηρίας, λοιπόν, υπήρχε και η ράβδος, που βλαστάνοντας κατοχύρωσε την αυθεντία του Ααρών. Αυτή η ράβδος προτύπωνε τη Θεοτόκο, από την παρθενική μήτρα της οποίας προήλθε ο Θεϊκός βλαστός. Αλλά και ολόκληρη η σκηνή προεικόνιζε την αχειροποίητη σκηνή, το σώμα το οποίο έλαβε ο Ιησούς από την Παναγία μας· «Χριστός δε παραγενόμενος αρχιερεύς των μελλόντων αγαθών δια της μείζονος και τελειοτέρας σκηνής» (Εβρ. 9: 11). Γίνεται μνεία της ενανθρωπήσεως για να τονισθεί η ανωτερότητα του αρχιερέα Ιησού, ο οποίος «παραγενόμενος», όταν ήρθε στον κόσμο, γεννήθηκε αρχιερέας και δεν χρειάσθηκε να χρισθεί, όπως χρίονταν οι άλλοι «χριστοί Κυρίου». Αυτή η ενανθρώπηση τελέσθηκε δια της αειπαρθένου Μαρίας, η οποία ως αχειροποίητος ναός δέχθηκε την εγκατοίκηση του αγίου Πνεύματος στα σπλάγχνα της. Στο πρόσωπο της Θεοτόκου ο απόστολος Παύλος βλέπει την εκπλήρωση των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης, το πλήρωμα του χρόνου για την εφαρμογή του σχεδίου της σωτηρίας, το πρώτο ορόσημο στην επίγεια πορεία του Ιησού, τον αχειροποίητο ναό, όπου βρήκε άγιο κατοικητήριο η θεότητα και έλαβε σάρκα και οστά. Είναι τα στοιχεία δια των οποίων την κατέστησε ο Θεός θεωμένη προσωπικότητα, τον πρώτο «ανθρωπόθεο», και την πρόσφερε στις γενιές των πιστών ως το «λαμπρόν της χάριτος γνώρισμα». Αυτό το τελειότατο δημιούργημα της χάρης του Θεού, προβάλλει η Ορθόδοξη Εκκλησία ως πρότυπο και χειραγωγό του ανθρώπου προς την θέωση. Μιμούμενος την Παναγία ο κάθε πιστός, γράφει στους Κορινθίους ο Παύλος φιλοξενεί μέσα του τον τριαδικό Θεό. Σαν Εκείνη, γίνεται κι αυτός ναός του Θεού άγιος, «Θεού κατοικητήριον»· «ο γαρ ναός του Θεού άγιός εστιν, οίτινές εστε υμείς» (Α΄ Κορ. 3: 17).

Ορθόδοξος Τύπος (αριθ. φύλλου: 2027) : Δὲν ἀντισκέκονται πιὰ οἱ Ἁγιορεῖτες.

…Τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχασε τὴ φωνή του ἀπέναντι στὶς συγκεκριμένες οἰκουμενιστικὲς πράξεις τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Δὲν τολμοῦν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες νὰ ποῦν δημοσίως αὐτὰ ποὺ ἀδιακόπως ψυθυρίζουν μεταξύ τους. Χάθηκε ἀπὸ τοὺς μεγαλόσχημους τῆς ἁγιορειτικῆς Πολιτείας ἡ παρρησία καὶ αὐξήθηκε ὁ φόβος. Δὲν ἀντισκέκονται πιὰ οἱ Ἁγιορεῖτες.

Θέμα: «Χιλιάδες πολίτες στην Αθήνα είπανε ΟΧΙ στον ψηφιακό έλεγχο και στον Προσωπικό Αριθμό»

Αθήνα, 29 Σεπτεμβρίου 2026

Χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου, στο κέντρο της Αθήνας, στο πανελλαδικό συλλαλητήριο κατά του Προσωπικού Αριθμού και του ψηφιακού ολοκληρωτισμού.

Παρά τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες και τις προειδοποιήσεις για επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα, η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε με μεγάλη συμμετοχή.

Ο ανεξάρτητος βουλευτής και Πρόεδρος του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΛΜΟΥ, Νίκος Παπαδόπουλος, αναφέρθηκε στην επέτειο δολοφονίας του Ιωάννη Καποδίστρια που δολοφονήθηκε 27 Σεπτεμβρίου 1831, «του μόνου που πρέπει να λέγεται κυβερνήτης της Ελλάδος». «Ο Καποδίστριας δεν πέθανε. Είναι ανάμεσα μας. Ζει στις ψυχές όλων όσων αντιστέκονται.  Ο πιστός λαός σήμερα είναι απροστάτευτος γιατί δεν υπάρχουν αγνοί πολιτικοί και αγνοί πνευματικοί ποιμένες».

Συνέδεσε τη συζήτηση για τον Προσωπικό Αριθμό και τις νέες ψηφιακές ταυτότητες με ευρύτερα ζητήματα ελευθερίας, αυτεξουσίου και προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Με αφετηρία την αναφορά στην ελευθερία, την πίστη και την ανάγκη αντίστασης, ο Νίκος Παπαδόπουλος στράφηκε στη σημερινή πραγματικότητα δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Από τα ψευτοεμβόλια στις ψευτοταυτότητες. Η  ψευτοταυτότητα είναι εργαλείο ψηφιακού ολοκληρωτισμού. Τα ανδρείκελα της Νέας Τάξης Πραγμάτων θέλουν να μετατρέψουν τον άνθρωπο σε έναν αριθμό. Τρέμουνε μην ξυπνήσει ο γίγαντας, ο Έλληνας Ορθόδοξος χριστιανός».

Ο αγωνιστής ανεξάρτητος βουλευτής, Πρόεδρος του κινήματος ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ, επανέλαβε χαρακτηριστικά : «Αντίσταση. Αντίσταση Αντίσταση!».

Οι τοποθετήσεις των ομιλητών

Ο Δημήτρης Μπακάλης, Πρόεδρος του ΕΛ.ΚΙ.Σ., τόνισε:

«Αγωνιζόμαστε από το 1986 -ανεξαρτήτου κυβερνητικής εξουσίας- για τον ίδιο ακριβώς σκοπό, που ξεκίνησε με τον Ε.Κ.Α.Μ και το Νόμο 1599/1986.