ΥΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΤΑΞΕΩΣ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αναπληρωτού Καθηγητού του Παν/μίου Ιωαννίνων

Πληροφορούμεθα ότι υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια να επιβληθή Ευρωπαϊκόν Σύνταγμα εις τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) χωρίς να διεξαχθούν δημοψηφίσματα εις τα επί μέρους κράτη – μέλη της ΕΕ, αλλά με μόνην την κύρωσιν εκ μέρους των κυβερνήσεων των κρατών – μελών. Προφανώς, επειδή μερικοί λαοί έχουν ήδη απορρίψει δια δημοψηφισμάτων την σχεδιαζομένην Νέαν Παγκόσμιον Τάξιν (New World Order), κύριον χαρακτηριστικόν της οποίας θα είναι η εις ευθετώτερον χρόνον επιβολή μίας παγκοσμίου κυβερνήσεως, επιχειρείται τώρα η ύπουλος επιβολή της ερήμην των λαών. Ώστε, λοιπόν, παραγκωνίζονται οι λαοί, προκειμένου να επιβληθή εις αυτούς η χειροτέρα δικτατορία όλων των εποχών! Αι δυνάμεις, που προωθούν την παγκόσμιον δικτατορίαν γνωρίζουν ότι, κατά κανόνα, αι εθνικαί κυβερνήσεις λαμβάνουν εντολάς από τον διεθνή Σιωνισμόν και τας εφαρμόζουν εις τας χώρας των, επιστρατεύουσαι διάφορα γελοία επιχειρήματα. Εις την χώραν μας το κακόν αυτό έχει φθάσει εις το απροχώρητον. Επί πολλάς δεκαετίας, επιχειρείται ο εξιουδαϊσμός της κοινωνίας με τα ακόλουθα μέτρα: (1) νόθευσις της εις τον Θεόν πίστεως (δια της διαδόσεως των διαφόρων αιρέσεων και δη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού)· (2) αντικατάστασις ανωτέρων ιδεωδών με υλιστικά φρονήματα (δια της προωθήσεως του κομμουνισμού, του ευδαιμονισμού, της σαρκολατρείας κ.ά.)· (3) χλευασμός της ηθικής και προώθησις διαστροφών, όπως είναι η ομοφυλοφιλία· (4) επιβολή του γλωσσικού χάους· και (5) χονδροειδείς προδοσίαι εις τα εθνικά θέματα, με αποκορύφωμα την προδοσίαν της Κύπρου το 1974, η οποία δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερον, εφόσον εγκατελείψαμεν την νήσον εις το έλεος του Αττίλα και των μισελλήνων Σιωνιστών του τύπου Κίσσινγκερ. Μετά απ’ όλα αυτά τα κακά, ετοιμάζουν τώρα και το χειρότερον: την πλήρη υποταγήν εις τον Σιωνισμόν. Μέχρι τούδε, υπήρχε (θεωρητικώς τουλάχιστον) η παρηγορία ότι αν μία κυβέρνησις αντιστρατεύηται την θέλησιν του λαού, θα τιμωρηθή εις τας επομένας εκλογάς. Ηδύνατο, δηλαδή, ο λαός να ζητήση ευθύνας από την κυβέρνησίν του δια προδοσίας, σφάλματα και παραλείψεις. Από τούδε και εις το εξής, τα μεγάλα θέματα θ’ αποφασίζωνται από την παγκόσμιον κυβέρνησιν, η οποία ουδόλως θα λαμβάνη υπ’ όψιν την θέλησιν του Ελληνικού λαού. Οι πολιτικοί της δεκάρας, μαριονέτται εις τας χείρας των Σιωνιστών, ψευδοδιανοούμενοι, ψευδο-εχθροί των δικτατοριών και ψευδο-υπερασπισταί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μάς προετοιμάζουν ν’ αποδεχθώμεν την παγκόσμιον δικτατορίαν του Αντιχρίστου με ψευδο-επιχειρήματα, όπως «χάριν της ειρήνης» και άλλα φληναφήματα. Εις τους δυσκόλους αυτούς καιρούς, η Εκκλησία θα ηδύνατο να διαδραματίση σωτήριον ρόλον. Δυστυχώς, όμως, λείπουν σήμερον τα εκκλησιαστικά αναστήματα, που θα ηδύναντο να κονιορτοποιήσουν τα δυσώδη σχέδια των αδυσωπήτων εχθρών της Ορθοδοξίας και της Ελλάδος. Μεμονωμέναι αντιστάσεις, όπως αυτή της Ι. Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους, είναι θεάρεστοι και αξιέπαινοι, αλλά δυστυχώς προσκρούουν εις το διεφθαρμένον κατεστημένον, το οποίον απαντά με διωγμόν. Δυστυχώς, η Εκκλησία σιωπά, κατά κανόνα, όταν βεβαίως δεν συμπλέη και δεν πρωτοστατή εις την επικράτησιν του κακού. Άραγε, πέραν κάποιων χλιαρών διαμαρτυριών επί μεμονωμένων ζητημάτων από μεμονωμένα άτομα, θα ευρεθή κάποιος Μακρυγιάννης να είπη ολόκληρον την αλήθειαν και με συνέπειαν να αναλάβη πρωτοβουλίαν δι’ ένα ανένδοτον αγώνα κατά της επερχομένης ολοκληρωτικής καταστοφής; Εάν ευρεθή, τότε πιστεύομεν ότι θα έχη την ευλογίαν του Θεού και το εγχείρημά του θα ευοδωθή. Εάν δεν ευρεθή, τότε θα είμεθα όλοι, άλλος περισσότερον και άλλος ολιγώτερον, ένοχοι εσχάτης προδοσίας.

«Ορθ. Τύπος» αριθ. φ. 1734.

Η κρίσις της Εκκλησίας -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών

Κρίσις της αρχιερατικής αυτοσυνειδησίας

Η κρίση, η οποία έχει εκσπάσει στους κόλπους της Εκκλησίας, είναι πρωτίστως κρίση της αρχιερατικής αυτοσυνειδησίας! Προτάσσεται βέβαια και προβάλλεται, κατά τις ημέρες αυτές, που οι αποκαλύψεις ποικίλων σκανδάλων συγκλονίζουν τις συνειδήσεις του πληρώματος της Εκκλησίας, ως κρίση, η διαφθορά, η οποία έχει εισδύσει στη ζωή και στον τρόπο λειτουργίας της Εκκλησίας. Αλλά το υπόβαθρο της διαφθοράς αυτής και η αδυναμία της διοικούσης Εκκλησίας να προχωρήσει σε ουσιαστική αυτοκάθαρση, έχουν το αρχικό τους αίτιο στην κρίση της επισκοπικής αυτοσυνειδησίας, η οποία δείχνει να είναι αποξενωμένη από τη συνεργία της με το Άγιο Πνεύμα, δηλ. από τη χάρη του συγκροτούντος τον θεσμό της Εκκλησίας Παρακλήτου Πνεύματος! Αλλά ποια είναι επιγραμματικά τα γεγονότα, που βεβαιώνουν την αποξένωση αυτή;  α) Η παγία τακτική να μαθαίνει το πλήρωμα της Εκκλησίας τα ονόματα των μελλόντων να αναδειχθούν στο επισκοπικό αξίωμα κληρικών, πολύ προ της ημέρας της εκλογής τους! Η παρασκηνιακή δραστηριότητα των αρμοδίων εκκλησιαστικών παραγόντων να αναδειχθούν στο αξίωμα αυτό πρόσωπα, όχι της εκλογής του Αγίου Πνεύματος, αλλά των προσωπικών τους συμφερόντων, περιθωριοποιεί την μετοχή του Αγίου Πνεύματος στη θέση του θεατού των συμβαινόντων, κατά την ανθρωπίνως μεθοδευμένη εκλογή. Με τον τρόπο αυτό οι περισσότερες εκλογές επισκόπων έχουν γίνει ερήμην του Αγίου Πνεύματος!  β) Δεν είναι λίγοι αυτοί οι επίσκοποι, που έχουν εκλεγεί «κληρονομικώ δικαίω»! Έχουν καταλάβει την επισκοπική έδρα ως «κληρονομία» εκ μέρους του προκατόχου της! Γεγονός απαγορευόμενο από τους Ι. Κανόνες (Απ. ΟΣΤ΄) και ως τέτοιο αποκλείον a priori τη μετοχή και συνεργία του Αγίου Πνεύματος σε μια τέτοια εκλογή!  γ) Τα μέσα και οι τρόποι «προστασίας» και καλύψεως της διαφθοράς στους κόλπους της Εκκλησίας, δηλ. οι μεθοδευόμενες ενέργειες αποφυγής της πραγματικής αυτοκάθαρσής της, οι οποίες δρομολογούνται στο επίπεδο του ψεύδους και της αθετήσεως και προσβολής της ευαγγελικής ηθικής και πνευματικής δεοντολογίας, δείχνουν ότι δεν είναι δυνατόν, όλα αυτά τα γεγονότα και οι πράξεις, να συνυπάρχουν με αγιοπνευματική επισκοπική αυτοσυνειδησία! Προς Θεού!  δ) Η παντελής σχεδόν απουσία, κατά τις ημέρες της οξύτητος της σωβούσης κρίσεως στη ζωή της Εκκλησίας, της δραστικής μετοχής επισκόπων με πνευματική και ανεπίληπτη βιοτή, προς αντιμάχηση στις δυνάμεις και τις καταστάσεις της διαφθοράς, είναι ασφαλώς απουσία Αγίου Πνεύματος! Είναι απουσία αγιοπνευματικής μαρτυρίας!

ΑΘΕΪΑ, Η ΣΙΩΠΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ -- Τοῦ αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ.

Εἶναι γεγονός ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δέν πολυενδιαφέρεται γιά τά πνευματικά καί μάλιστα γιά τά δογματικά θέματα, πού ἀποτελοῦν τό θεμέλιο καί τήν πηγή τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίας. Ἡ σημερινή κουλτούρα καί γενικότερα ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ὄχι μόνο εὐνοεῖ μιά τέτοια νοοτροπία ἀλλά καί ἐξωθεῖ σʼ αὐτήν. Ἄλλωστε τό στίγμα τοῦ «φονταμενταλισμοῦ» καί ἡ μομφή τῆς μισαλλοδοξίας συνοδεύουν ἀνεξέλεγκτα κάθε προσπάθεια γιά τήν διατήρηση τῶν παραδεδομένων ἀξιῶν, πού ἀποτελοῦν τά θεμέλια τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς πνευματικῆς μας οἰκοδομῆς. Κάτω ἀπό ὅλες αὐτές τίς ἔμμεσες πιέσεις ὁ σημερινός ὀρθόδοξος χριστιανός ἀβασάνιστα ἀποδέχεται τά δελεαστικά κηρύγματα Οἰκουμενισμοῦ, αὐτοῦ τοῦ ὁδοστρωτήρα καί ἰσοπεδωτῆ τῶν δογμάτων, καί περνᾶ στά «ψιλά γράμματα» τίς δογματικές διαφορές. Ὡστόσο, εἶναι λάθος καί παράπτωμα πνευματικό νά ἀδιαφοροῦμε γιά τά δόγματα· νά τά  θεωροῦμε σχολαστική ἐνασχόληση τῶν θεολόγων, ἀνούσιο καί ἐνοχλητικό πονοκέφαλο γιά μᾶς τους «ἁπλούς χριστιανούς». Τήν θεμελιακή σημασία τοῦ δόγματος καί τήν στενή σχέση του με τήν καθημερινή μας ζωή ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία μας ποικιλοτρόπως, ἀκόμη καί μέ τήν διάταξη τῶν πέντε πρώτων Κυριακῶν τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, τήν ὁποία ἤδη διανύουμε. Οἱ δύο πρῶτες Κυριακές, τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, διατρανώνουν τό ὀρθόδοξο δόγμα καί τήν κυριαρχία του ἀπό τά χρόνια τῆς εἰκονομαχίας μέχρι τόν καιρό τῶν παπικῶν αὐθαιρεσιῶν. Ἡ τέταρτη Κυριακή καί ἡ πέμπτη, ὅπου προβάλλονται ἀντίστοιχα οἱ μορφές τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος, «δοτοῦ τῷ Κυρίῳ ἐκ κοιλίας μητρός», καί τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, ἐξαγνισμένης μέ την συγκλονιστική της μετάνοια καί με τό αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, παρουσιάζουν τήν ἐν Χριστῷ ζωή. Κι ἀνάμεσα στίς δύο δυάδες, ἡ Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως δείχνει πῶς ὁ σταυρός, σύμβολο καί χαρακτηριστικό γνώρισμα τῆς Ὀρθοδοξίας, συμπλέκει καί ἑνώνει τό δόγμα μέ τήν ζωή, τήν ἀγάπη μέ την ἀλήθεια. Τό κατακόρυφο δοκάρι του ἑνώνει τόν οὐρανό μέ τήν γῆ ἀποκαλύπτοντας τήν μοναδική ἀλήθεια, τήν πίστη πού ἑνώνει τον ἄνθρωπο μέ τόν Θεό· τό ὁριζόντιο συνάζει ὅλα τά μήκη καί πλάτη τῆς γῆς ἐφαρμόζοντας τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπη. Ἄν εἶναι ἀδύνατο νά σταθεῖ ὁ σταυρός χωρίς τό κατακόρυφο δοκάρι του, εἶναι ἐξίσου ἀκατόρθωτο νά ὑπάρξει στόν κόσμο ἀγάπη πραγματική χωρίς πίστη ἀληθινή. Παράγγελμα καί ἀπαίτηση τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ διαφύλαξη τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ἀπό κάθε παραχάραξη καί μάλιστα ἀπό τήν παπική κακοδοξία, πού τόσο ἔντονη θέλει νά κάνει τήν παρουσία της στίς μέρες μας. Αὐτό ἐπισημαίνουν πατέρες καί διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας, μέσα στούς ἕνδεκα αἰῶνες πού μεσολάβησαν ἀπό τήν ἀπόσχιση τῶν παπικῶν μέχρι σήμερα. Χωρίς ἐμπάθεια καί κακία ἀλλά μέ σεμνότητα καί παρρησία καταδικάζουν τήν παπική αἵρεση. Ἔχω γράψει γι' αὐτό παλαιότερα. Ἐδῶ θά σταθῶ μόνο στό ὄνομα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. Μέ σθένος ὁἍγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ξεσκέπασε τόν φιλοπαπικό θεολόγο Βαρλαάμ τόν Καλαβρό, ἕνα εἶδος οὐνίτη ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Φαινόταν δεινός θεολόγος ὁ Βαρλαάμ. Καί ὅπως παλαιότερα, στήν ἐποχή τοῦ Μ. Ἀθανασίου, ὁ κακόδοξος Ἄρειος εἶχε ἐντυπωσιάσει καί προσεταιρισθεῖ σπουδαῖες προσωπικότητες, ἔτσι καί τώρα ὁ Βαρλαάμ εἶχε θαμπώσει και εἶχε καταστήσει θαυμαστές του διακεκριμένους θεολόγους τῆς Ἀνατολῆς. Κατόρθωσε μάλιστα να ἀναλάβει αὐτός τήν διαχείριση τῶν συζητήσεων μέ τήν παπική Δύση κι ἐνῶ προωθοῦσε τά παπικά συμφέροντα, εἶχε κερδίσει τήν συμπάθεια ἀκόμη καί τοῦ αὐτοκράτορα καί αὐτοῦ τοῦ Πατριάρχη. Δεν ἦταν λίγοι οὔτε ἄσημοι ἐκεῖνοι πού ἐπηρεασμένοι ἀπό τόν Βαρλαάμ στράφηκαν ἐναντίον τοῦ ἁγίου Γρηγορίου. Ἀσυμβίβαστος καί ἀκαταγώνιστος ἐκεῖνος, καταδικάζει ἔντονα τήν «ἔκφυλον προσθήκην» τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ. Ἀποδοκιμάζει τίς παπικές κακοδοξίες καί καλεῖ ὅλους τούς πιστούς νά ἐπαγρυπνοῦν στά θέματα τῆς πίστεως. Δέν δικαιολογεῖται ἀδιαφορία ἤ σιωπή ὅταν «πίστις τό κινδυνευόμενον». Ἡ σιγή, λέγει, σέ θέματα πίστεως εἶναι τρίτο εἶδος ἀθεΐας μετά ἀπό τήν ἄρνηση τοῦ Θεοῦ και τήν ἀπόρριψη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ποιά ἀπήχηση εἶχε στήν ζωή και παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀγώνας τοῦ ἁγίου Γρηγορίου φαίνεται ἀπό τό γεγονός ὅτι, ὅπως ἤδη ἀνέφερα, ἡ Ἐκκλησία θέσπισε να τιμᾶται ἡ μνήμη του ὄχι μόνο κατά τήν ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του, 14 Νοεμβρίου, ἀλλά καί κατά τήν δεύτερη Κυριακή τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς. Κι ἐνῶ τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, μέ τήν ἀναστήλωση τῶν ἁγίων εἰκόνων ἡ Ἐκκλησία πανηγυρίζει τήν νίκη της ἐναντίον τῶν αἱρέσεων τῶν ὀκτώ πρώτων αἰώνων, τήν Κυριακή τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ γιορτάζει την κατατρόπωση τῆς αἱρέσεως τοῦ παπισμοῦ, πού πάσχισε νά στηλώσει τήν εἰκόνα τοῦ παπα-πλανητάρχη. Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι τήν μεγάλη αὐτή ἡμέρα δέν τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία κάποιον ἀπό τούς ἀρχαίους μεγάλους πατέρες καί θεολόγους της, ὅπως Μ. Ἀθανάσιο, Μ. Βασίλειο, Γρηγόριο Θεολόγο κ.ἄ., διότι στήν δική τους ἐποχή δεν εἶχε ἀποσκιρτήσει ἀκόμη ἡ Δύση, ἀνῆκε στήν μία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἀργότερα οἱ παπικοί προσπαθώντας νά στηρίξουν τό θεμελιῶδες καί κυρίαρχο δόγμα τους περί πρωτείου τοῦ πάπα, πού πρόβαλε σάν ἀθεμελίωτος ἑτοιμόρροπος μιναρές, προσκόλλησαν σ᾿ αὐτό σάν ἀντερείσματα ἕνα ὁλόκληρο «ἀστερισμό» αἱρετικῶν δογμάτων. Ἔτσι ἀποστασιοποιήθηκαν καί ἀποκόπηκαν ἀπό την Ὀρθοδοξία. Τιμᾶται, λοιπόν, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ὡς ἐκφραστής και ἐνσαρκωτής τῆς Ὀρθοδοξίας, διότι κατατρόπωσε τόν παπισμό, πού ἐκείνη τήν ἐποχή εἶχε ἤδη διαμορφώσει τίς αἱρετικές του πλάνες. Μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ἔμμεσα ὁ Παλαμᾶς καταδίκασε καί κατατρόπωσε καί τίς πολυάριθμες παραφυάδες τοῦ προτεσταντισμοῦ, ὁ ὁποῖος ὡς ἀντίδραση πρός τόν παπισμό ἀναφάνηκε στό προσκήνιο τῆς ἱστορίας. Ἄν θέλουμε, λοιπόν, σήμερα νά ἀναγνωρίζουμε στον ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ καί γενικά στούς πατέρες τῆς Ἐκκλησίας την θέση πού τούς ἀνήκει, ὀφείλουμε νά κρατοῦμε καί νά διακηρύττουμε τήν δική τους πίστη. Μόνο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία κρατᾶ ἀκέραια καί ἀνόθευτη τήν διδασκαλία καί τόν τρόπο τῆς σωτηρίας. Τά ἄλλα χριστιανικά συστήματα καί οἱ ἄλλες λεγόμενες χριστιανικές ὁμολογίες, ὅσο ποσοστό ἀλήθειας καί ἄν διατηροῦν, ἐφόσον δέν συνδέονται ὀργανικά μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, εἶναι πλάνες. Ἀδικοῦμε τήν Ὀρθοδοξία καί προσβάλλουμε τήν ἀλήθεια, ὅταν ὀνομάζουμε «ἀδελφές Ἐκκλησίες» τίς ποικιλώνυμες χριστιανικές ὁμολογίες. Ἀλλά καί τούς ἴδιους τούς αἱρετικούς βλάπτουμε και ἀδικοῦμε, ὅταν τούς δημιουργοῦμε τήν ἐντύπωση ὅτι βρίσκονται στήν ἀλήθεια, ἐνῶ εἶναι ἐκτός Ὀρθοδοξίας. Ἐπίκαιρο καί διαχρονικό τό μήνυμα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου ἠχεῖ ὡς ἐγερτήριο σάλπισμα ἐπισημαίνοντας τά τρία εἴδη ἀθεΐας πού μᾶς ἀπειλοῦν καί σήμερα: Εἶναι ἀθεΐα νά ἀρνεῖσαι τόν Θεό. Ἀθεΐα νά μή πιστεύεις ὀρθόδοξα στον Ἰησοῦ Χριστό, νά εἶσαι αἱρετικός. Ἀθεΐα νά εἶσαι ὀρθόδοξος καί να μή ἀγωνίζεσαι γιά τά ὀρθόδοξα δόγματα.

ΕΝΩΣΙΣ Ή ΥΠΟΤΑΓΗ; --- του αειμνήστου Σεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Δια μίαν νέαν Εκκλησίαν

Μέσα στη χαρακτηριστική των καιρών μας γενική σύγχυση και ανατροπή των εννοιών, γίνεται ένα σοβαρό μπέρδεμα, που προσβάλλει ό,τι ιερότερο σ΄ αυτό τον κόσμο, την αγία μας Εκκλησία, και θέτει σε κίνδυνο ό,τι πολυτιμότερο, τη σωτηρία μας. Ποιο είναι το μπέρδεμα; Θα το εκθέσω απλά· Γνώρισμα της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, είναι η οικουμενικότητα, το να απλώνει, δηλαδή, την αγάπη και να προτείνει τη σωστική δύναμή της σε όλη την οικουμένη. Η Εκκλησία, κατά το παράδειγμα του Κυρίου και Αρχηγού της Ιησού Χριστού, «θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α΄ Τιμ. 2, 4). Σε καμμία περίπτωση, όμως και για κανένα λόγο η Εκκλησία δεν αδικεί την αλήθεια, για να εξυπηρετήσει δήθεν την αγάπη, διότι αποκομμένη από την αλήθεια η αγάπη εκφυλίζεται σε απάτη. Αυτή την απάτη προβάλλει εντυπωσιακά και φαντασμαγορικά η αίρεση του Οικουμενισμού. Αν μας ενοχλεί η μαζοποίηση και χυλοποίηση των πάντων κάτω από τον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης, δεν είναι λιγότερο επικίνδυνη η μετάλλαξη της οικουμενικότητος της Εκκλησίας στο πονηρό και διάτρητο οικουμενιστικό μοντέλο, που προωθεί ο Οικουμενισμός ανασταίνοντας τον σαρωτικά απέλπιδα συγκρητισμό. Αυτός θα αποτελεί τη βάση της προσχεδιασμένης και ήδη εκκολαπτόμενης νέας εκκλησίας. Αλλά το άρθρο αυτό δεν προτίθεται να αναφερθεί διεξοδικά στην αίρεση του Οικουμενισμού, για την οποία άλλωστε έχουν γραφεί και γράφονται πολλά. Ο γράφων, ως μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας και χωρίς καθόλου να αμφισβητεί την ορθοδοξία οποιουδήποτε άλλου ορθοδόξου, αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει την αγωνία και τον πόνο του για τα τεκταινόμενα εις βάρος της Ορθοδοξίας· Εν ονόματι της οικουμενιστικής ενότητος και αγάπης καταπατούνται κατάφωρα και ασύστολα θεσμοί αιώνων. Παραθεωρείται ως ξεπερασμένο και αναχρονιστικό το ιερό Πηδάλιο της Εκκλησίας, διαγράφονται ιεροί κανόνες, αθετείται η ευαγγελική γραμμή, την οποία με ακρίβεια και φόβο Θεού ακολούθησαν οι άγιοι πατέρες μας, και επιχειρείται η «μετάθεσις ορίων» τα οποία εκείνοι έθεσαν και υπερασπίσθηκαν με θυσίες, δάκρυ και αίμα. Σ΄ αυτό το πλαίσιο εκτυλίχθηκαν στα τέλη του παρελθόντος έτους δύο γεγονότα τα οποία απάδουν προς την παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, γι΄ αυτό εμβάλλουν σε αγωνία και προβληματισμό, πληγώνουν και σκανδαλίζουν τον πιστό λαό. Πρόκειται για την επίσκεψη του πάπα Βενεδίκτου Ράτσιγκερ στο Φανάρι κατά την θρονική εορτή του αγίου Ανδρέα και όλες τις τιμές που ανεπίτρεπτα του αποδόθηκαν από τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη, σαν να επρόκειτο για κάποιον ορθόδοξο πρωθιεράρχη. Δεν προλάβαμε να συνέλθουμε από αυτό και ακολούθησε η παρά τη θέληση της Ιεραρχίας επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου μας με συνοδία ιεραρχών στο Βατικανό, η συνάντησή του με τον πάπα, η κοινή δήλωσής τους. Το χειρότερο είναι ότι αυτές οι σοβαρές, αθέμιτες και ανήκουστες παραβάσεις εντέχνως αποχρωματίζονται από το πνευματικό τους κόστος· Αποσιωπάται η πραγματική ζημία, που προξενούν και διατυμπανίζεται ένα κάλπικο κέρδος. Αυτό κάνουν φλάμπουρο κάποιοι δημοσιογράφοι και διαμορφώνουν ανάλογα την κοινή γνώμη. Οι παραβάσεις προβάλλονται κυρίως ως διπλωματικές επιτυχίες. Καλύπτονται και ωραιοποιούνται κάτω από το χιτώνα της κοινής προσπάθειας για την κοινωνική δικαιοσύνη, της αγάπης για τον άνθρωπο και της μέριμνας για τα «μείζονα» προβλήματά του, τα οποία βέβαια εκτιμώνται με καθαρά κοσμικά, πολιτικά και υλιστικά κριτήρια. Η θεολογική διάσταση, η αλήθεια του δόγματος αγνοείται και αποσιωπάται εντελώς. Μέσα σ΄ ένα σκόπιμα καλλιεργούμενο κλίμα ενθουσιασμού για τη «μεγάλη επιτυχία» ο κόσμος παραπλανάται και αποκοιμίζεται με το γλυκερό παραμύθι της οικουμενιστικής ενότητος, ενώ όσοι διαφωνούν ή εκφράζονται με δυσπιστία ή ανησυχία, στιγματίζονται ως φανατικοί φονταμενταλιστές, ασυγχρόνιστοι, στενοκέφαλοι και πάντως άγευστοι αγάπης. Αξιοσημείωτο είναι ότι στις συναντήσεις τόσο της Κωνσταντινουπόλεως όσο και του Βατικανού έγινε αναφορά στην ανανέωση του από καιρού «παγωμένου» θεολογικού διαλόγου Ορθοδοξίας και Παπισμού και εκφράσθηκε η λαχτάρα για τη μετοχή στο κοινό ποτήριο του Μυστηρίου. Εξάλλου ο σημερινός πάπας φέρεται ως καλός γνώστης και θαυμαστής της Ορθοδοξίας. Αλλά σε τι τάχα μάς ωφελεί αυτό; Μήπως δήλωσε παραίτηση από το παπικό πρωτείο; Μήπως αποκήρυξε το επάρατο filioque ή κάποια από τις άλλες δογματικές πλάνες του παπισμού; Μήπως αποδοκίμασε την πολυκακούργα Ουνία και το πλήθος των εγκλημάτων του παπισμού εις βάρος της Ορθοδοξίας; Μήπως υποσχέθηκε πως δεν θα επαναληφθούν; Απλώς ευχήθηκε για την ένωση γενικά και αόριστα ή μάλλον πολύ συγκεκριμένα· όταν μιλά για ένωση ο παπικός Οικουμενισμός εννοεί την υποταγή της Ορθοδοξίας στην εξουσία του πάπα. Είναι γνωστή από παλιά αυτή η νοοτροπία του παπισμού. Το θλιβερό είναι ότι στις μέρες μας, δυστυχώς, βρίσκει όχι λίγους υποστηρικτές και μεταξύ των ορθοδόξων θεολόγων και ιεραρχών. Βέβαια, η επιστροφή των πλανεμένων στην αλήθεια της ορθοδόξου πίστεως είναι ο πόθος και ο πόνος όλων μας. Οι προσπάθειες για προσέγγιση έχουν ξεκινήσει εδώ και δέκα αιώνες. Πολλές φορές όμως ναυάγησε ο περιβόητος διάλογος, διότι από πλευράς των παπικών εκδηλώθηκαν τάσεις παραγκωνισμού της αλήθειας εν ονόματι της αγάπης. Σωστά είχε διακηρύξει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος στο Χαλέπι το 2003: «Ο διάλογος της αγάπης διευκολύνει στο να υπάρχει καταλλαγή με τους ρωμαιοκαθολικούς (εν. παπικούς), αλλά δεν συμβάλλει στην επί της ουσίας ενότητα και επί πλέον δρα αρνητικά, διότι οδηγεί στην περιθωριοποίηση των εκκλησιολογικών, θεολογικών και δογματικών διαφορών. Μόνον η άρση των διαφορών αυτών μπορεί να οδηγήσει τον διάλογο σε αγαθά αποτελέσματα». Ωστόσο, χωρίς να συντελεσθεί καμμία άρση των δογματικών διαφορών σπεύδουμε να αγκαλιάσουμε τον πάπα σαν να θέλουμε να ενισχύσουμε την ιδέα του ότι είναι ο θρησκευτικός πλανητάρχης. Μήπως θαμπωθήκαμε από την αγαπολογία και ωραιολογία των παπικών και λησμονούμε την αλήθεια; Αλλά, όπως έλεγε ο αείμνηστος π. Γεώργιος Φλωρόφσκι, οι διάλογοι με το Βατικανό οφείλουν να μεταφέρουν την αλήθεια της Ορθοδοξίας διαφορετικά δεν έχουν λόγο διενεργείας. Δεν είναι της ώρας μία διεξοδική αναφορά στην ιστορία, που μαρτυρεί ακαταγώνιστα ότι η παπική αγάπη εξαντλείται στα λόγια, ενώ στην ουσία επιζητεί την κυριαρχία. Παραπέμπω στη δίτομη «Μελέτη ιστορική περί των αιτίων του σχίσματος», του αγίου Νεκταρίου. Εκεί θα δει ο αναγνώστης ότι οι πρώτες απόπειρες των παπών για την εξάσκηση ηγεμονικής εξουσίας στην Εκκλησία εκδηλώνονται ήδη από τον 2ο μ.Χ. αιώνα, όταν ο πάπας Βίκτωρ αφόριζε όλους όσοι διαφωνούσαν μαζί του! Μετά την απόσχισή του από την Ορθοδοξία ο παπισμός ζητά στήριγμα στο ξίφος της πολιτικοστρατιωτικής δυνάμεως. Τα αλλεπάλληλα στίφη των σταυροφόρων, και μάλιστα της τετάρτης σταυροφορίας (1204 μ.Χ.), που ήρθαν με το πρόσχημα να ελευθερώσουν τους αγίους τόπους, ήθελαν να επιβάλουν δυναμικά την παπική εξουσία στην ορθόδοξη Ανατολή. Πόσο γελάσθηκαν! Η προσπάθεια στη Φερράρα – Φλωρεντία, τις παραμονές της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως από τους Τούρκους, απέτυχε. Μέσα στον γενικό πανικό και την πίεση που ασκούσαν οι παπικοί, ήταν αρκετή η άρνηση ενός Μάρκου Ευγενικού, για να ακυρώσει τα σχέδιά τους και να αναγκάσει τον πάπα να ομολογήσει ηττημένος· «Μάρκος ουχ υπέγραψεν, ουδέν εποιήσαμεν»! Η ψευδένωση επί Βέκκου ήταν μία γελοιότητα, ενώ οι φοβερές μηχανορραφίες στα χρόνια της Τουρκοκρατίας έπεσαν στο κενό, καθώς τα παπικά εγκλήματα διόγκωσαν την αγανάκτηση του λαού. Αποτροπιαστικά εγκλήματα έγιναν και αργότερα (1941 – 1945). Στην Κροατία οι ούστασι – οι ναζί του παπισμού – κατακρεούργησαν 800.000 Ορθοδόξους, οι οποίοι αρνούνταν να προσχωρήσουν στον παπισμό. Φρικιαστικές βιαιότητες με φωτογραφίες και ντοκουμέντα περιέχουν δύο ιστορικές μελέτες γραμμένες, μάλιστα από παπικούς, οι οποίοι ομολογούν ότι ντρέπονται για το θρήσκευμά τους. (Βλ. Ed. Paris Genoside in Satellite Croatia, 1941 -  1945, mtf. L. Perkins, Melburne 1981 και  M.A. Rivelli, L. Atchivescovo del genocidio Milano 1998). Τον αρχιτέκτονα αυτής της θηριωδίας, καθολικό αρχιεπίσκοπο του Ζάγκρεμπ Στέπινατς, είχε ανακηρύξει άγιο ο προηγούμενος πάπας Ιωάννης Παύλος Βοϊτίλα. Κι εμείς προσκαλέσαμε και δεχθήκαμε αυτόν τον πάπα στην Αθήνα με τιμές, ενώ κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Βατικανό ο Αρχιεπίσκοπός μας κ. Χριστόδουλος έψαλε στον τάφο του «αιωνία η μνήμη»!                   Από τον 16ο αιώνα την επέκταση της θρησκευτικοπολιτικής εξουσίας του παπισμού στην Ανατολή ανέλαβε η Ουνία. Διατηρώντας πλήρως τα δόγματα και το λειτουργικό τυπικό της Ορθοδόξου Εκκλησίας επιβάλλει μόνο έναν όρο στους ορθοδόξους που προσηλυτίζει· την υποταγή στον πάπα! Ασύλληπτα όργια διέπραξαν οι ουνίτες παλαιότερα αλλά και πρόσφατα, στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού. Κατ΄ επανάληψη Ορθόδοξοι ιεράρχες καταδίκασαν την Ουνία και τόνισαν ότι «το θέμα αυτό αποτελεί το μείζον πρόβλημα» στις σχέσεις μας με τον παπισμό. Ωστόσο, κατά την επίσκεψη του πάπα στο Φανάρι, ανάμεσα στις άλλες εκδηλώσεις αγάπης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δώρισε χρυσό σταυρό στον καρδινάλιο Ιγνάτιο, αρχηγό των ουνιτών! Ξέρουμε τι κάνουμε; Τέτοιες συμπεριφορές παραπέμπουν σ΄ εκείνο το σοφό για την περίπτωσή του σύστημα του βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη (132 – 63 π.Χ.)· Παίρνοντας καθημερινά μεγαλύτερη αλλά όχι θανατηφόρα ποσότητα δηλητηρίου απέκτησε ανοσία στο δηλητήριο. Μ΄ αυτόν τον τρόπο ήθελε να προφυλαχθεί από πιθανό δηλητηριασμό από τους εχθρούς του Ρωμαίους. Αντίθετα εμείς με καθημερινές μικρές ή μεγάλες δόσεις οικουμενισμού αμβλύνουμε τα κριτήρια της Ορθοδοξίας, τόσο ώστε μόνοι μας να «βγάζουμε τα μάτια μας». Και φθάσαμε να μη αντιλαμβανόμαστε καν ότι ο πάπας δεν ζητά ένωση αλλά υποταγή. Το θέμα, όμως, είναι μεγάλο· θα συνεχίσουμε, συν Θεώ.

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Τoυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού : Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!"


Κατά τήν γνώμην μου, ἡ ἐξήγησις τοῦ ἐν λόγῳ φαινομένου (πληθωρισμός «ἁγιότητος») εἶναι ὅτι ἡ «νέα ἐποχή», ἡ ὁποία καλπάζει, χρειάζεται καί αὐτή τούς «ἁγίους» της! Ὅταν αὐτοί ἀνακηρύσσωνται ὑπό τῶν Οἰκουμενιστῶν (=Σατανιστῶν), πρέπει ἀσφαλῶς νά ἦσαν ἐν ζωῇ κοινωνικοί μαζί των, ὅπερ σημαίνει ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι ἀληθινοί Ἅγιοι, ἀλλά ψευδο-άγιοι, ἐφόσον ἡ Ὀρθόδοξος Διδασκαλία εἶναι ἐν προκειμένῳ ὅτι ὅσοι κοινωνοῦν ἐν γνώσει μέ αἱρετικούς, καί πρίν ἀκόμη αὐτοί καταδικασθοῦν, κολάζονται. Διό καί ὅπου ὁμιλοῦμε σήμερα γιά τό ὑποχρεωτικόν τῆς ἀποτειχίσεως ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς εἰσπράττουμε πάραυτα τήν ἀπάντησιν ὅτι σφάλλουμε, καθότι οἱ σύγχρονοι «ἅγιοι», Παΐσιος, Πορφύριος κ.ἄ., δέν ἀπετειχίσθησαν, ἀλλ' «ἁγίασαν»! Ἔτσι, οἱ ἐν λόγῳ «ἁγιοποιήσεις» βοηθοῦν τά μέγιστα εἰς τήν ἐξάλειψιν τῶν τυχόν ἐμπράκτων ἀντιδράσεων (δι' ἀποτειχίσεως) ἔναντι τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἄλλων δέκα (10) περίπου αἱρέσεων πού διδάσκουν οἱ Οἰκουμενισταί, καθώς ἐπίσης καί ἔναντι τῶν πολλῶν σχισμάτων πού ἔχουν οἱ ἴδιοι δημιουργήσει (Ἑορτολογικόν ἀπό τό 1924, Οὐνιτικόν ἀπό 7-12-1965, Οὐκρανικόν ἀπό τό 2019, Ἐμβολιαστικόν ἀπό τό 2020, Σοδομονομιτικόν ἀπό 15-2-2024 κ.ἄ.). Τῶν δέ ἀντιδράσεων ἐξαλειφομένων, οἱ Οἰκουμενισταί κερδίζουν πλέον συνεχῶς ἔδαφος παντοῦ! Σημειωτέον ὅτι οἱ «ἀντι-οικουμενισταί» τοῦ τύπου π. Θ. Ζήση, π. Σ. Ζήση, π. Σάββα Λαυριώτη κ.ἄ. ἔχουν κάνει «σημαίαν» τούς ἐν λόγῳ ψευδο-αγίους, παρά τήν κραυγαλέαν ἀντίφασιν αὐτῆς τῆς στάσεώς των μέ τήν ὡς ἄνω Ὀρθόδοξον Διδασκαλίαν, ἐνῷ κατηγοροῦν εἰς πᾶσαν περίστασιν τούς Ὀρθοδόξους τοῦ π.ἑ. ὡς «σχισματικούς», ἄν καί οἱ Οἰκουμενισταί ἦσαν ἐκεῖνοι πού ἐδημιούργησαν τό σχίσμα τό 1924 μέ τήν εἰσαγωγήν τῆς αἱρέσεως τοῦ ν.ἑ., περιφρονῶντας τήν Ὀρθόδοξον Διδασκαλίαν καί Παράδοσιν καί εἰς τό θέμα τοῦ π.ἑ. Γιά τήν ἁγιοπατερικήν κατοχύρωσιν αὐτοῦ τοῦ ἰσχυρισμοῦ μου, βλ. τό ἄρθρον μου μέ τίτλον ''«Ἀντιοικουμενισταί» εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! (Βελτιωμένη ἔκδοσις, Ἰούνιος 2026)" (https://orthodox-voice.blogspot.com/2026/06/2026.html#more ).

Τoυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού : Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!

Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου; Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων;   Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα;  Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του;  Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

Από το άρθρο: ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ  (Ο.Τ.  1823 σελ. 5)

ΚΥΡΙΑΚΗ Η’ ΛΟΥΚΑ (ΚΑΛΟΥΣ ΑΜΑΡΕΙΤΟΥ) ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

  «· οἵ καί ἐκδύσαντες αὐτόν καί πληγάςἐπιθέντες...». Ἀπέκδυσαν οἱ δαίμονες τόν Ἀδάμ παγγενῆ ἀπό τά δῶρα τῆς ἀρχεγόνου δικαιοσύνης· τό πρωτόκτιστον κάλλος καί τήν ὡραιότητα τήν πρώτην, ἐξαιτίας τῆς φιλαυτίας-φιλαμαρτίας. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός δέν ἦταν δυνατόν νά δεχθεῖ τήν διαιώνιση αὐτῆς τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους· «...ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός,γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν».

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

Η τελευταία ιερατική συνδιάσκεψη εκπροσώπων ιερών Μητροπόλεων, στο Προκόπι της Ευβοίας, με θέμα· Η Νέα Εποχή, που ωργάνωσε η Εκκλησία και όσα ελέχθησαν δια των σχετικών εισηγήσεων και μάλιστα τα δημοσιευθέντα στον τύπο πορίσματα, δίνουν την εντύπωση, ότι η Εκκλησία είναι μια μάχιμη, κατά των αιρέσεων Ορθόδοξη Εκκλησία! Εξάλλου την εντύπωση αυτή ενισχύει το γεγονός ότι η Εκκλησία έχει συγκροτημένη Συνοδική Επιτροπή επί των δογματικών θεμάτων και των αιρέσεων, προεδρευομένη δηλαδή από τον οριζόμενο εκάστοτε, για την επιτροπή αυτή συνοδικό αρχιερέα. Έτσι στο πλήρωμα της Εκκλησίας φαίνεται, ότι η Εκκλησία ελέγχει, με ωργανωμένες ενέργειες, την κατάσταση στο χώρο τής εμφανίσεως και δραστηριότητος των αιρέσεων, των αποκλίσεων από την παράδοσή της και τη διδασκαλία της. Όμως, ποια είναι η αλήθεια ή η πραγματικότητα στη σχέση της διοικούσης Εκκλησίας με τα ποικίλα φαινόμενα αιρέσεων και ετεροδιδασκαλιών; Η πραγματικότητα στο χώρο των αιρέσεων δείχνει ότι η Εκκλησία ασχολείται, κατά τακτά διαστήματα με τις εισαγόμενες αιρέσεις, αλλά σιωπά και αδιαφορεί για τις αιρέσεις της αυλής της. Κλείνει τα μάτια μπροστά σε γεγονότα, που δείχνουν ότι ακριβώς, κάτω από νεοεποχίτικες επιδράσεις, κάποιοι κληρικοί ή λαϊκοί θεολόγοι αντιστρατεύονται, με δικές τους προσωπικές γνώμες ή θεωρίες, στο γράμμα και στο πνεύμα της ορθοδόξου θεολογικής παρακαταθήκης και παραδόσεως, ιδιαίτερα μάλιστα της πατερικής θεολογίας! Υπάρχει τα τελευταία χρόνια και κυρίως επί της αρχιεπισκοπίας του κ. Χριστοδούλου, μία μεγάλη ενθάρρυνση για ανοίγματα σε θεωρίες και διδασκαλίες, οι οποίες αποστασιοποιούνται από την Ορθοδοξία της Εκκλησίας. Αλλά, πέραν αυτού του γεγονότος, η ίδια η διοίκηση της Εκκλησίας, ενεργητικώς ή παθητικώς (με τη σιωπή της Ιεραρχίας), συμπορεύεται κάποιες φορές με αιρετικές αποκλίσεις! Η τελευταία σύναξη στο Προκόπι, όπως παρουσιάζεται μάλιστα από τον «Ο.Τ.», δίνει την εντύπωση ότι η Εκκλησία είναι καλά ωργανωμένη στον τομέα των αιρέσεων. Αλλά αυτό ακριβώς, ό,τι γίνεται στο Προκόπι αποτελεί και το άλλοθί της, για το γεγονός ό,τι (από την άλλη μεριά) με δικές της πρωτοβουλίες μολύνη το χώρο της Ορθοδοξίας με εισαγόμενα σώματα και οργανισμούς, απειλητικούς για την ορθόδοξη παρακαταθήκη της Εκκλησίας! Με δική της πρωτοβουλία έφερε στην καρδιά της Ορθοδοξίας τον Πάπα, αλλά και το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών. Προαναγγέλλεται δε διάλογος με τον Παπισμό με την παρουσία και εκπροσώπου της επάρατης Ουνίας. Ως προς την αίρεση της Νέας Εποχής, η Εκκλησία, φαίνεται να καταδικάζει στο Προκόπι, την ιδεολογία αυτή, αλλά λησμονεί ότι, επί των ημερών του Αρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου υιοθέτησε νεοεποχίτικο κείμενο ως καταστατικό χάρτη των θεολογικών προϋποθέσεων της λειτουργικής αναγεννήσεως! Στο περιοδικό «ΕΚΚΛΗΣΙΑ», επίσημο όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος και στο τεύχος του Ιουνίου 2003, δημοσιεύθηκε συνοδικό κείμενο με τίτλο· «ΤΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ». Το κείμενο αυτό ακραιφνώς νεοεποχίτικο κείμενο, είναι γραμμένο επί τη βάσει της αρχής της ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΟΣ! Το νεοεποχίτικο νόημά του φαίνεται στον ορισμό του όρου λειτουργική αναγέννηση. «Με άλλα λόγια ο όρος «λειτουργική αναγέννηση», σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει πλέον εφαρμογή στο σύνολο του θεολογικού επιστητού σε όλους τους τομείς της θεολογικής επιστήμης, από τους καθαρά πρακτικούς έως τους αυστηρά θεολογικούς» (σελ. 414). Το κύριο αίτημα του κειμένου του θεολογικού υποβάθρου, σχετισμένο και με το πνεύμα της Παγκοσμιοποιήσεως, είναι ο διαρκής επαναπροσδιορισμός των πάντων στο χώρο της Εκκλησίας και της Θεολογίας της, ιδιαίτερα της ταυτότητός της και του μυστηρίου της Θ. Ευχαριστίας! Εναντίον αυτού του κειμένου καταθέσαμε στη Γραμματεία της Συνόδου της Εκκλησίας οκτασέλιδο Υπόμνημα (αριθ. πρωτ. 3384-9.9.03). Το κείμενο του υπομνήματος αυτού απεστείλαμε σχεδόν σε όλους τους συνοδικούς αρχιερείς της περιόδου εκείνης (2003), «Ούτε φωνή» βεβαίως «Ούτε ακρόαση»! Στο υπόμνημά μας αυτό απήντησε ο Μακαριώτατος, με επιστολή του, για να μας βεβαιώσει ότι η Εκκλησία δεν διδάσκει αρχές της Νέας Εποχής! Όπως φαίνεται, το κείμενό μας δεν εισήχθη για συζήτηση σε συνεδρία της Συνόδου! Πιθανόν και οι συνοδικοί αρχιερείς, παραλήπτες του υπομνήματος, δεν εζήτησαν να εισαχθεί. Έτσι έμεινε χώρος, στον Μακαριώτατο, να λειτουργήσει ως η ενσάρκωση του συνοδικού συστήματος της Εκκλησίας, αφού μάς έχει πείσει ήδη ότι ο ίδιος είναι Η Σύνοδος. Νοοτροπία εντελώς παπική(1). Έλαβε δική μου απάντηση σε ανοικτή επιστολή μου («Ο.Τ.» 17.10.03) και έληξε εκεί το θέμα, όχι, όμως, και στο περιοδικό «ΕΚΚΛΗΣΙΑ», αφού εκεί ως δημοσιευμένο πλέον κείμενο, θα διασώζει μια αξιόπιστη μαρτυρία νεοεποχίτικης νοοτροπίας της διοικούσης Εκκλησίας της Ελλάδος! Αλλά ο Μακαριώτατος κ. Χριστόδουλος προκαλεί το κοινό αίσθημα του εκκλησιαστικού πληρώματος, τη στιγμή, που το μήνυμά του, με την ευκαιρία της συνάξεως στο Προκόπι, δείχνει να λησμονεί «η δεξιά του τι έχει ποιήσει η αριστερά του!». Η δεξιά του στο Προκόπι είπε· «Ο θρησκευτικός συγκρητισμός, τον οποίο καλλιεργεί και προωθεί η Νέα Εποχή, η απαράδεκτος δια κάθε ορθόδοξον χριστιανόν άποψις, ότι όλαι αι θρησκείαι ή «τα πνευματικά μονοπάτια», κατά την νεοεποχίτικην ορολογίαν είναι παράλληλοι δρόμοι, οι οποίοι οδηγούν εις τον Θεόν, προσκρούουν απολύτως εις την Ορθόδοξον αυτοσυνειδησίαν μας, ότι η εν Χριστώ Ιησού αποκαλυφθείσα Αλήθεια είναι μοναδική, ανυπέρβλητος και αναντικατάστατος. Το πανθρησκειακό όραμα, το οποίον εξισώνει το μυστήριον της Αγίας, Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος με τα πάσης φύσεως ανθρωποκεντρικά μορφώματα… δεν έχει θέσιν εις την ζωήν των ορθοδόξων, αλλά ουσιαστικώς αποτελεί άρνηση της εν Χριστώ Ιησού σωτηρίας, ελευθερίας και ελπίδος μας» (Ο.Τ. 11.11). Και όμως, ο ίδιος, ο Αρχιεπίσκοπος, διεκήρυξε στη παγκόσμια σύναξη θρησκειών και πολιτισμών, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (6.5.2004), ότι ο Χριστιανισμός ανήκει στο διαθρησκειακό όραμα, όταν εδήλωσε ότι «Ο Χριστιανισμός ανήκει στις θρησκείες, που έχουν βεβαιότητα για την αλήθειά τους και μάλιστα την αποκλειστικήν τους αλήθεια»! Στην παγκόσμια αυτή σύναξη, ο Μακαριώτατος υπεραμύνθηκε (πολύ σωστά) της ιδιοπροσωπίας των πολιτισμών. Δεν έκανε, όμως, το ίδιο για την Ορθοδοξία. Την αποσιώπησε, την έθαψε μάλλον, στο διαθρησκειακό κλάμπ των μεγάλων θρησκειών. Αλλά την ίδια δήλωση ότι· «Ο Χριστιανισμός ανήκει στις μονοθεϊστικές θρησκείες», την έχει καταθέσει ο Μακαριώτατος σε κείμενό του στο περιοδικό «ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ» (Ιούνιος 2004). Είναι λοιπόν, κατά τον Μακαριώτατο και ο Χριστιανισμός παράλληλος δρόμος θρησκευτικής ζωής, όπως και οι άλλες θρησκείες; Αλλά πολλά ερωτηματικά θα μπορούσε να θέσει κανείς και ως προς το ρόλο της Συνοδικής Επιτροπής επί των δογματικών θεμάτων και των αιρέσεων. Ποιος είναι ο ρόλος της; Υπάρχει μόνο για το Προκόπι της Ευβοίας; Είναι μονόφθαλμη; Βλέπει μόνο προς το Προκόπι και θέλει να αγνοεί τι γίνεται στην αυλή της Εκκλησίας; Πάντως δεν ακούσθηκε η φωνή της σε κραυγαλέες και ήδη πασίγνωστες περιπτώσεις απόπειρας αλλοιώσεως αποφάσεων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου με μέθοδο «επιστημονική»! Πρόκειται για την απόδειξη δήθεν, δια της μεθόδου αυτής, της ορθοδοξίας, δύο αγίων «των αντιχαλκηδονίων, δύο αιρετικών, του Διοσκόρου και του Σεβήρου, μέσω δύο διδακτορικών διατριβών, οι οποίες εκπονήθηκαν στη Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης»! Κανείς από τους αρμοδίους να ορθοτομούν τον λόγον της Αληθείας, δεν φάνηκε να ενοχλήθηκε. Κανένα μέλος της πιο πάνω επιτροπής δεν αντέδρασε! Κανένα εκκλησιαστικό περιοδικό δεν ασχολήθηκε με τις αιρετικές εισβολές αυτές στο αγιασμένο χώρο της πατερικής θεολογίας. Μόνο ο «Ο.Τ.» προσέφερε χώρο αναφοράς στο πρόβλημα αυτό, με κάποιες παρεμβάσεις διαφωνούντων θεολόγων, κληρικών και λαϊκών! Είναι αλήθεια ότι η στάση της Εκκλησίας στις αιρέσεις είναι μονόπλευρη! Βλέπει την πλευρά των εισαγομένων αιρέσεων, αλλά δεν δραστηριοποιεί την αρμοδία Συνοδική Επιτροπή για ανάλογη αντιμετώπιση των αιρέσεων της αυλής της. Η συμπεριφορά της αυτή εμπίπτει στο λόγο του Κυρίου προς τους Γραμματείς και Φαρισαίους· «Ουαί υμίν… ότι αποδεκατούτε το ηδύοσμον και το άνηθον και το κύμινον, και αφήκατε τα βαρύτερα του νόμου, την κρίσιν και τον έλεον και την πίστιν» (Ματθ. 23,23). Η διοίκηση της Εκκλησίας ασχολείται με το ηδύοσμον το άνηθον και το κύμινον των έξωθεν ερχομένων αιρέσεων και αφήνει στο χώρο της αδιαφορίας, αλλά και στα χέρια της ασυδοσίας θεολογούντων παραγόντων της αυλής της, τα βαρύτερα της αγιοπνευματικής της παρακαταθήκης, την μοναδικότητα της αποκεκαλυμμένης αλήθειας της πίστεώς της και της διδασκαλίας της, το δόγμα και την πατερική της παράδοση. «Ταύτα (στο Προκόπι) έδει ποιήσαι κακείνα (της αυλής της) μη αφιέναι»! 1. Η κατάργηση (με την ευχή όντως της Ιεραρχείας, της άφωνης) του συνοδικού συστήματος, δυνάμει της Παπικής νοοτροπίας του κ. Χριστοδούλου, ισοσταθμίζεται εκκλησιολογικά, με την ίδια νοοτροπία του Πάπα Πίου του Θ΄, ο οποίος στην εικοστή βατικάνια σύνοδο (1870) αξίωσε το αλάθητο για τον εαυτό του και τους διαδόχους του! Όταν κάποια μέλη της συνόδου εκείνης του αντείπαν, ότι η παράδοση δεν δίνει ασφαλή ερείσματα για τέτοιο δικαίωμα, εκείνος απάντησε· Εγώ είμαι η παράδοση! Σήμερα μπορούμε να λέμε· Εγώ είμαι η Σύνοδος!

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που είπε ο Κολοκοτρώνης, μιλώντας στην Πνύκα σε νέους, στις 8 Οκτωβρίου 1833:

«Αφού ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι πίστεψαν στο Ευαγγέλιό Του και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό, τι ημπορούσαν, διά να αλλάξει ο λαός την πίστη του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ’ εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος τον Σταυρό του έκαμε. Παιδιά μου! Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να τη στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ Πατρίδος».

Dimitris Hatzinikolaou, former Associate Professor University of Ioannina, Dept. of Economics University Campus, 45110 Ioannina, HELLAS

 Ὁ φοβερός αὐτός διάλογος μεταξύ τῶν δύο ἀγωνιστῶν Κοσμᾶ Φλαμιάτη καί Χριστοφόρου Παπουλάκου εἶναι ὡς νά διημείφθη σήμερον! Μόνο πού σήμερα τά πράγματα εἶναι ἀπείρως χειρότερα, καθότι πολιτικοί καί ἐκκλησιαστικοί ψευδο-ηγέται μάχονται λυσσωδῶς καί παντοιοτρόπως κατά τῆς Ὀρθοδοξίας καί κατά τῆς Ἑλλάδος, ὁ δέ λαός παρατηρεῖ ἀμηχάνως τόν ἀφανισμόν του καί τήν ἀντικατάστασίν του ὑπό ἰσλαμιστῶν λαθρομεταναστῶν. Τά παιδιά μας διδάσκονται στά «σχολεῖα» ὅτι εἶναι «ρατσισμός» ν' ἀνθίστασαι στήν ἀθρόαν εἰσβολήν λαθρομεταναστῶν, ὅτι δέν ὑπάρχουν μόνον δύο, ἀλλά πολλά φύλα καί πολλά  ἄλλα τέτοια ἄκρως διεστραμμένα! Τά ἱερά καί τά ἐθνικά πρότυπα Ἁγίων, Ἡρώων καί Ἐθνικῶν Εὐεργετῶν ἀποκαθηλώνονται καί ἀντικαθίστανται μέ ὀνόματα ὁμοφυλοφίλων, προδοτῶν κ.ἄ. Τό πλέον πρόσφατον τοιοῦτον ἀνοσιούργημα εἶναι ἡ ὑπό τοῦ «δημάρχου Ἀθηναίων» Χ. Δούκα μετονομασία τῆς ὁδοῦ Γλάδστωνος (Πρωθυπουργοῦ τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου τοῦ 19ου αἰῶνος, Εὐεργέτου τῆς Ἑλλάδος) εἰς ... ὁδόν Ζάκ Κωστοπούλου! Οἱ «πατριάρχαι», οἱ «ἀρχιεπίσκοποι» κ.ἄ., πού κάποτε ἤλεγχον τήν αἵρεσιν καί γενικῶς τήν ἁμαρτίαν, διδάσκουν τώρα οἱ ἴδιοι αἱρέσεις ἀπωλείας, ὅπως π.χ. ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν εἰς τόν ἴδιον Θεόν, ἀλλά τόν ὀνομάζουν μέ  διαφορετικά ὀνόματα, ὅπως Ἀλλάχ, Γιαχβέ κ.λπ.! (Βαρθολομαῖος, βλ. https://www.youtube.com/watch?v=0RCKYCsAcqo , λεπτά 7:36-7:60). Ἀκούσατε κάποιον ψευδεπίσκοπον ν' ἀντιτάσσῃ Ὀρθόδοξον λόγον στόν λόγον αὐτόν τοῦ Σατανᾶ; Ἡ λίστα τοιούτων διαστροφῶν καί αἱρέσεων δέν ἔχει τελειωμό! Ἄν δέν μᾶς ἔχῃ ἤδη ἐγκαταλείψῃ ὁ Θεός, πολύ φοβοῦμαι ὅτι θά τό πράξῃ συντόμως.



Dimitris Hatzinikolaou, former Associate Professor
University of Ioannina, Dept. of Economics
University Campus, 45110 Ioannina, HELLAS

Παπουλάκος (Χριστοφόρος): Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος ξεσηκωμός, καινούργια Άγια Λαύρα.

Ο Χριστοφόρος βουβός σιγόκλαιγε και πότιζε με δάκρυα τα σανίδια του κελιού και το ράσο του.                                

–Δεν φτάνει να πονούμε και να κλαίμε, Χριστοφόρε, φώναξε ο Κοσμάς. Η καινούργια επιδρομή είναι χειρότερη από του Ιμπραήμ. Κείνος σκότωνε κορμιά κι αφάνιζε το βιος μας, αλλά αυτοί σκοτώνουν τις ψυχές μας. Ό,τι ιερό φυλάξαμε τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς ποδοπατιέται, ό,τι μας κράτησε όρθιους, σαν ασάλευτο αντιστήλι, γκρεμίζεται. Σε τέτοιο γιουρούσι του σατανά, κάθε υποταγή είναι άρνηση του Χριστού, άρνηση της Πίστης και παράδοση στο διάβολο. Προδίνουμε τον αγώνα του εικοσιένα, το αίμα που χύθηκε στο Μεσολόγγι, στ΄ Αρκάδι, στην Τριπολιτσά, στα Δερβενάκια στα Ψαρά… Ιούδες γινόμαστε Χριστοφόρε και το κακό δε σταματά ως εδώ…                                           

--Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, έχει κι άλλο; Ψιθύρισε με πνιγμένο λυγμό ο Χριστοφόρος.                                                        

–Έχει πολλά και φριχτά, αποκρίθη ξαναμμένος  ο Κοσμάς. Είναι ότι οι γραμματισμένοι του Έθνους, σκλαβωμένοι στους μασόνους της Φραγκιάς, έχουν ολότελα στραβωθεί, κι αντίς να βλέπουν σ΄ όλα τούτα το μελλοντικό αφανισμό του έθνους, τα λογαριάζουν σωστικά. Οι άντρες που μας κυβερνούν χάσανε το φως τους και δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν ποια η διαφορά ανάμεσα σκοτάδι και φως. Ψευτίσαμε τα ζύγια που άλλοτε ζύγιαζαν το καλό και το κακό, την αλήθεια και το ψέμα. Ο διάβολος με χίλιες μορφές μας παραστέκει. Δε λέω πως αν την κορόνα του έθνους φορούσε Ορθόδοξος κυβερνήτης, κι αν η εκκλησία συνέχιζε τον αιωνόβιο δρόμο της, πως θάλειπε η αμαρτία. Αλλά λέω πως θάχαμε το μέσο να την ξεχωρίζουμε και να μην την μπερδεύουμε με το καλό. Τώρα όχι μόνο την μπερδεύουμε, αλλά το καλό πνίγηκε μέσα στη θάλασσα της αμαρτίας.                

Ο Χριστόφορος τον κοίταξε στα μάτια.                             

–Έχεις δίκιο, του είπε. Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος ξεσηκωμός, καινούργια Άγια Λαύρα.   

–Και καινούργια Ψαρά, πρόσθεσεν ο Κοσμάς. Τούτος ο οχτρός είναι χειρότερος απ΄ τον Τούρκο. Εκείνος ποτέ δε μας τόκρυψε πως μας λογάριαζε σκλάβους, ενώ τούτος μας ξεγελά πως είμαστε τάχα λεύτεροι, ενώ έχει σκλαβώσει και τις ψυχές μας ακόμη. Δε φτάνει λοιπόν ο λόγος κι ο ξεσηκωμός, αλλά χρειάζεται και κάτι άλλο….                                               

–Τι; Ρώτησεν ο Χριστοφόρος.                                          

–Μάρτυρες, αδελφέ Χριστοφόρε, μάρτυρες. Αίμα, για να ποτιστεί και να φουντώσει η λευτεριά του Χριστού, η πραγματική λευτεριά. Ο σατανάς έχει τρανό βασίλειο στη γη. Έχει του χεριού του βασιλιάδες, αρμάδες, καλαμαράδες, γητειές και γητειές, που μόνο στο αίμα μας μπορούν να πνιγούν. Αν δεν χύσουν καινούργιοι μάρτυρες το αίμα τους κανένας ωκεανός δεν είναι τόσο βαθύς και τόσο πλατύς, για να πνίξει τόση αμαρτία. Όσοι από μας ξεκινήσουμε, πρέπει να το ξέρουμε πως ο δρόμος μας, γυρισμό δεν έχει. Οδηγός μας, ας σταθεί ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Από το βιβλίο: « Ο Παπουλάκος», Εκδοσις 8η, σελ. 115, 117.

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ν.Η. Μητροπολίτην Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Σεβασμιώτατε,

Εἰς τὰς προσφάτους ἐπιθέσεις σας κατὰ τῶν ʼΟρθοδόξων τοῦ πατρίου ἑορτολογίου (ʼΟ.π.ἑ.), παρελείψατε νὰ ὁμιλήσητε διὰ τὴν οὐσίαν τοῦ ὅλου ζητήματος, ποὺ εἶναι ἡ σύγχρονος αἵρεσις (διάβαζε πανθρησκεία) τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ῾ Ωμιλήσατε πληθωρικῶς διὰ δευτερεύοντα ζητήματα, καὶ κυρίως διὰ τὰ λάθη τῶν ʼΟ.π.ἑ., ἀλλὰ ἀπεσιωπήσατε τὸ κυριώτερον: Ὁ λόγος ὑπάρξεως τῶν ʼΟ.π.ἑ. εἶναι ἡ λόγοις καὶ ἔργοις κηρυσσομένη αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μὲ τὴν ὁποίαν σεῖς συνεργάζεσθε! ʼΕν ἄλλαις λέξεσιν, «ἀφήσατε τὰ μῆλα καὶ ἐπιάσατε τὰ φύλλα»! Ἀπὸ προηγούμενα ὁμολογιακά σας κείμενα κατὰ τοῦ Παπισμοῦ ἐχάρημεν καὶ ἀνεμένομεν νὰ προχωρήσητε καὶ εἰς τὸν δημόσιον ἔλεγχον τοῦ πατριάρχου, καθὼς καὶ εἰς τὴν διακοπὴν τοῦ μνημοσύνου τῶν καινοτόμων ἀρχιερέων. Διότι, ὅπως καὶ σεῖς ὁ ἴδιος γράφετε (βλ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 12-6-2009, σελ. 5), ἡ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τῶν αἱρετικὰ φρονούντων ἀρχιερέων ἀποτελεῖ οὐσιῶδες γνώρισμα τῆς στάσεως, ποὺ ἐτήρησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες εἰς ἀναλόγους περιστάσεις. Ἀντὶ αὐτοῦ, ὅμως, σεῖς ἐστράφητε κατὰ τῶν ʼΟ.π.ἑ., οἱ ὁποῖοι πολεμοῦν τὴν αἵρεσιν κατὰ τὰ πρότυπα τῶν Ἁγίων Πατέρων! Ὁμοιάζετε μὲ ἕλληνα στρατηγὸν κατὰ τοὺς χρόνους τῆς Ἑλληνικῆς ʼΕπαναστάσεως, ὁ ὁποῖος, ἐνῶ ὁ ἴδιος συνειργάζετο μὲ τοὺς Τούρκους, ἐν τούτοις ἤλεγχε τοὺς Μακρυγιάννην καὶ Κολοκοτρώνην, διότι μὲ τὰς ἔριδάς των ἔβλαπτον τὴν ʼΕπανάστασιν! Δὲν ἀντιλαμβάνεσθε, Σεβασμιώτατε, ὅτι προσφέρετε κακήν, κακίστην ὑπηρεσίαν εἰς τὴν ʼΟρθοδοξίαν μὲ τὴν στάσιν σας αὐτήν; Δίδετε τὴν ἐντύπωσιν ὅτι εἶσθε Ἱεράρχης, ποὺ μάχεται ὑπὲρ τῆς ʼΟρθοδόξου Πίστεως, ἀλλʼ εἰς τὴν πραγματικότητα στηρίζετε τὴν αἵρεσιν, ἐφόσον δὲν τηρεῖτε πατερικὴν στάσιν ἔναντι τῶν Οἰκουμενιστῶν ἀρχιερέων, οἱ ὁποῖοι δίδουν «κοινὴν μαρτυρίαν πίστεως» (1995) μὲ τὸν «πάπαν»· τελοῦν κοινὰ συλλείτουργα μετʼ αὐτοῦ (ὅπως π.χ. ἐκεῖνο τῆς 30-11- 2006)· καὶ μὲ τὸ κείμενον τῆς Ραβέννης (2007) ἑτοιμάζονται νὰ τοῦ ἀναγνωρίσουν καὶ τὸ «πρωτεῖον»! Διατὶ «καταπίνετε» ὅλʼ αὐτὰ τὰ κακουργήματα εἰς βάρος τῆς ʼΟρθοδοξίας, ποὺ ὄχι μόνον Τὴν ταπεινώνουν, ἀλλὰ καὶ Τὴν συκοφαντοῦν, ἐφόσον διαφημίζονται εἰς τοὺς ἀδαεῖς ὡς δῆθεν ἔργα «χριστιανικῆς ἀγάπης», ἐνῶ στρέφετε τὰ βέλη σας ἐναντίον τῶν ʼΟ.π.ἑ., ἐπειδὴ αὐτοὶ κάνουν λάθη εἰς τὸν ἀγῶνα των ὑπὲρ τῆς ʼΟρθοδοξίας; Ὄχι μόνον «καταπίνετε» τὰ ὡς ἄνω κακουργήματα, ἀλλὰ καὶ τʼ ἀποκρύπτετε ἀπὸ τὸν πιστὸν λαόν!

ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ "Ἐρώτ. ριαʹ. Πῶς καί τινες αἱρετικοὶ ποιοῦσι πολλάκις σημεῖα;

Ἀπόκ. Τοῦτο ἡμᾶς οὐκ ὀφείλει ξενίζειν. Ἠκούσαμεν γὰρ τοῦ Κυρίου λέγοντος· ὅτι πολλοὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐροῦσι· «Κύριε, οὐκ ἐν τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν;» καὶ ἐρεῖ αὐτοῖς· «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ' ἐμοῦ, ἐργάται τῆς ἀνομίας». Πολλάκις γὰρ οὐχ ἡ πολιτεία τοῦ θαυματουργοῦντός ἐστιν ἡ τὴν ἴασιν ἐργαζομένη, ἀλλ᾿ ἡ πρὸς αὐτὸν πίστις τοῦ προσερχομένου ἀνθρώπου. Γέγραπται γάρ· «Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε». Πλὴν δεῖ καὶ τοῦτο γινώσκειν, ὅτι πολλάκις τινὲς κακόπιστοι καμάτους πολλοὺς δι' ἀσκήσεως τῷ Θεῷ προσήγαγον, καὶ τὴν ἀντιμισθίαν αὐτῶν ἔλαβον ἐν τῷ νῦν αἰῶνι ἐκ Θεοῦ, τὸ τῶν ἰαμάτων καὶ προρρήσεων χάρισμα· ἵνα ἐν τῷ αἰῶνι τῷ μέλλοντι ἀκούσωσιν· Ἀπελάβετε τὰ ἀγαθὰ ὑμῶν καὶ τοὺς καμάτους ὑμῶν· νῦν δὲ λοιπὸν οὐδὲν ὑμῖν κεχρεώστηται" (P. G. 28, 665).

Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΕΡΗΜΩΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ -- του αειμνήστου ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ

ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΕΡΗΜΙΚΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΟΣ

Η πιο βασική κατάκτηση της ψυχολογίας υπήρξε ασφαλώς η «ανακάλυψη» του  ασυνειδήτου.
Η επισήμανση της άγνωστης αυτής περιοχής της ανθρωπίνης προσωπικότητος άνοιξε οπωσδήποτε τη θύρα διά της οποίας ημπορεί κανείς να ρίξη το βλέμμα του στο σκοτεινό βάθος της ψυχής. Ή τουλάχιστον, ύστερα από την ανακάλυψη αυτή, είναι σε θέση κανείς να αντιληφθή τη σημασία του ασυνείδητου αυτού βάθους για την όλη ψυχική και πνευματική πορεία του ατόμου.

Η άποψις του Πάπα δια την κατ΄ ανατολάς Ορθόδοξον Εκκλησίαν -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών

Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, σε συνέντευξη, που παρεχώρησε σε εφημερίδα της Β. Ελλάδος, μεταξύ άλλων, σχετικώς με την επίσκεψη του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη, είπε ότι η επίσκεψη αυτή «εκπέμπει μήνυμα αισιοδοξίας», ενώ, «αναφερόμενος στον διάλογο των δύο Εκκλησιών, τάχθηκε υπέρ της ένωσής τους και πρόσθεσε πως από την μέχρι τώρα διδασκαλία του Πάπα ως θεολόγου, εκφράζεται η κοινή συνείδηση της ¨αδιαιρέτου αρχαίας Εκκλησίας¨». («Ο.Τ.» 27.10.06).  Η άποψη αυτή του Παναγιωτάτου κ. Βαρθολομαίου, αν πράγματι έτσι διατυπώθηκε, στην εν λόγω συνέντευξη, φαίνεται να μη δικαιώνεται εκ των πραγμάτων, εφόσον άλλωστε, ουσιαστικώς, δεν είναι δυνατόν, η διδασκαλία του Πάπα, να είναι διαφορετική από την κατεστημένη διδασκαλία της παπικής ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας! Η δε διδασκαλία της παπικής Εκκλησίας αφίσταται ως γνωστόν, παρασάγγας από τη συνείδηση της «αρχαίας αδιαιρέτου Εκκλησίας»!

ΑΝΑΓΚΗ ΕΛΕΓΧΟΥ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Ένα από τα πιο φυσιολογικά γνωρίσματα του ανθρώπου είναι το ενδιαφέρον του για την ζωή και την υγεία του. Όλοι προσέχουμε τον εαυτό μας· αγωνιζόμαστε για τη συντήρησή του, αγωνιούμε για τη διατήρησή του, φροντίζουμε για την καλύτερη κατάστασή του. Οι προσπάθειές μας οι καθημερινές – από την πιο απλή ασχολία ως και την ίδια μας την εργασία – οι επιστήμες όλες – από την ιατρική ως και την αστρονομία – ο πολιτισμός που καλλιεργούμε, με μια λέξη τα πάντα αποβλέπουν στον έλεγχο και στην φροντίδα της φυσικής μας ζωής. Και είναι πράγματι σωστό αυτό το ενδιαφέρον, αφού ο ίδιος ο Πλάστης μας φύτεψε μέσα μας ισχυρό το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως και είναι ευλογημένο, όταν δεν γίνεται αυτοσκοπός και δεν καταντά θεότητα για τον άνθρωπο. Αλλά εμείς, όσοι έχουμε βαπτισθεί στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, υποτίθεται ότι ζούμε εκτός από την φυσική ζωή και την πνευματική ζωή της πίστεως.

ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟΝ «Π.Σ.Ε.»; -- Του κ. Δημ. Χατζηνικολάου, Καθ. Οικονομικών Παν/μίου Ιωαννίνων

Οι Προτεστάνται αυξάνουν τας αιρέσεις των!                                                                                                                                                     

Ο λυσσώδης πόλεμος των δυνάμεων του σκότους κατά του Σωτήρος Χριστού ουδέποτε εκόπασεν, από την δημοσίαν εμφάνισιν Αυτού μέχρι σήμερον. Αι μέθοδοι και τα μέσα που χρησιμοποιούν διαφέρουν, ωστόσον, από εποχήν εις εποχήν και από τόπον εις τόπον, όπως εκάστοτε κρίνει και υπαγορεύει ο αρχηγός των, ο Άρχων του σκότους. Πότε η βία, πότε η προδοσία, πότε η αίρεσις και η διαστροφή και πότε όλ’ αυτά μαζί. Από τας αρχάς του εικοστού αιώνος, μάλιστα, έχουν κατορθώσει ν’ αναβιβάζουν εις πατριαρχικούς και άλλους επισκοπικούς θρόνους Οικουμενιστάς, οι οποίοι ίστανται «ευλαβώς» έμπροσθεν οιαδήποτε αιρέσεως ή θρησκείας, με αποτέλεσμα αι αντιστάσεις να τείνουν να εκλείψουν και αι ως άνω σατανικαί μεθοδείαι να έχουν πλέον ορατά αποτελέσματα. Αι ραδιουργίαι και τα κτυπήματα των ανυστάκτων εχθρών του Χριστού έχουν προσφάτως αυξηθή τόσον, ώστε δυσκολευόμεθα πλέον να τα παρακολουθήσωμεν.

Μας λέτε σεις οι λατινόφρονες οικουμενιστές:

ὅταν ἀποφασίζει ἡ Ἐκκλησία, τὸ ποίμνιο ἀκολουθεῖ. Σωστό, ἀλλὰ ποιά Ἐκκλησία; Γιατὶ καὶ ἐπὶ Ἀρείου, ἀποφάσισε ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἐπὶ Νεστορίου, καὶ ἐπὶ Βέκκου, καὶ ἐπὶ Εἰκονομαχίας κλπ. Συνοδικὰ μάλιστα! Δὲν ἔχετε διαβάσει τὸν Ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας γιὰ τὴν κατάσταση στην Κωνσταντινούπολη, ὅταν ἀπεδείχθη ὅτι ὁ μὴ ἀκόμη καταδικασμένος Πατριάρχης Νεστόριος (ὅπως ἀκριβῶς ὁ Βαρθολομαῖος στὶς μέρες μας) ἦταν λύκος καὶ ψευδοποιμένας: «ὁ λαὸς τῆς Κωνσταντινούπολης δὲν πηγαίνει πιὰ στὶς ἐκκλησίες του ( τοῦ Νεστορίου), ἐκτὸς ἀπὸ λίγους ἀνόητους καὶ κόλακες...»! Καὶ συμβουλεύει (ο Άγιος Κύριλλος): «μήτε μὴν ὡς διδασκάλῳ προσέχοντες (αὐτῷ), εἰ μένει λύκος ἀντὶ ποιμένος. Τοῖς δέ ... διὰ τὴν ὀρθὴν πίστιν κεχωρισμένοις (αποτειχισμένοις) ἢ καθαιρεθεῖσι παρ᾿ αὐτοῦ, κοινωνοῦμεν ἡμεῖς...»

Ἁγ. Νικοδήμου ἁγιορείτου, Ὁμολογία Πίστεως

Πᾶντα ὅσα ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἁγία Καθολική Ἀποστολική καί Ἀνατολική Ἐκκλησία, ἡ κοινή καί πνευματική ἡμῶν μήτηρ ἀποδέχεται καί ὁμολογεῖ, ταῦτα καί ἡμεῖς συναποδεχόμεθα καί συνομολογοῦμεν· ὅσα δέ αὐτή ἀποστρέφεται καί ἀποκηρύττει, ταῦτα παρομοίως καί ἡμεῖς συναποκηρύττωμεν καί συναποστρεφόμεθα, ὡς τέκνα αὐτῆς εἰλικρινῆ τε καί γνήσια.

Απαιτείται η ψυχή ενός Ιερεμίου, δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!

Απείρως δριμύτερος χειμών, από της εποχής εκείνης του θείου Χρυσοστόμου, κατέλαβε την Εκκλησίαν, με την άρσιν του Αναθέματος (άρση ακοινωνησίας), της Ανατολικής Εκκλησίας κατά του Παπισμού, υπό του Αθηναγόρου την 7ην Δεκεμβρίου του 1965, δια της οποίας εχαρακτηρίζετο ως πεπλανημένη η πορεία, της προ αυτής Εκκλησίας των Αγίων Πατέρων και Ι. Συνόδων, και με την εισαγωγήν εις τα ιερά Δίπτυχα του ονόματος του αιρεσιάρχου Πάπα, όχι μόνον, αλλά και … «πασών των Ανατολικών και Δυτικών ομολογιών»! Ω της συμφοράς! Απαιτείται η μεγαληγορία ενός Μωϋσέως, η δύναμις λόγου ενός Δαβίδ, η ψυχή ενός Ιερεμίου, η καρδιά ενός Απ. Παύλου, η γραφίς ενός Μ. Βασιλείου δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!

ΥΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΤΑΞΕΩΣ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αναπληρωτού Καθηγητού του Παν/μίου Ιωαννίνων

Πληροφορούμεθα ότι υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια να επιβληθή Ευρωπαϊκόν Σύνταγμα εις τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) χωρίς να διεξαχθούν δημοψηφίσματα εις τα επί μέρους κράτη – μέλη της ΕΕ, αλλά με μόνην την κύρωσιν εκ μέρους των κυβερνήσεων των κρατών – μελών. Προφανώς, επειδή μερικοί λαοί έχουν ήδη απορρίψει δια δημοψηφισμάτων την σχεδιαζομένην Νέαν Παγκόσμιον Τάξιν (New World Order), κύριον χαρακτηριστικόν της οποίας θα είναι η εις ευθετώτερον χρόνον επιβολή μίας παγκοσμίου κυβερνήσεως, επιχειρείται τώρα η ύπουλος επιβολή της ερήμην των λαών. Ώστε, λοιπόν, παραγκωνίζονται οι λαοί, προκειμένου να επιβληθή εις αυτούς η χειροτέρα δικτατορία όλων των εποχών!

Z’ ΛΟΥΚΑ (ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΙΑΕΙΡΟΥ) ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

 «...ἥψατό μού τις· ἐγώ γάρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ» 

Ὁ Ἰησοῦς εἶπε· κάποιος μέ ἤγγισε. Διότι ἐγώ ἐκατάλαβα, ὅτι ἐβγῆκεν ἀπό ἐπάνωμου δύναμις θαυματουργική. Γράφτηκε, σεβαστή γερόντισσα, γιά ὅσους θέλουν νά σωθοῦν: φυλᾶξτε τόν νοῦ, φυλᾶξτε τήν καρδιά· πλησιᾶστε τόν Χριστό μέ Πνεῦμα σοφίας καί συνέσεως, Πνεῦμα βουλῆς καί ἰσχύος, Πνεῦμα γνώσεως καί εὐσεβείας, Πνεῦμα φόβου Θεοῦ. «Τό στόμα μου ἤνοιξα καί εἵλκυσα πνεῦμα».