Βασικὲς ὀρθόδοξες ἐκκλησιολογικὲς ἀρχὲς

Ὁ Οἰκουμενισμός, ἐκκινώντας ἀπὸ προσπάθειες προσεγγίσεως τῶν «χριστιανῶν» σὲ πρακτικὰ θέματα στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ἐξελίχθηκε σὲ προσπάθεια ἐξωτερικῆς συγκολλήσεως τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς λοιπὲς «ὁμολογίες», χωρὶς τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ ἐκεῖνες τῆς μόνης ἀναλλοίωτης καὶ παραδοσιακῆς, τῆς ὀρθόδοξης, διδασκαλίας, ἀλλὰ μέσῳ ἐλαχιστοποιήσεως τῆς σημασίας («μινιμαλισμοῦ»), τῆς ἀποσιωπήσεως καὶ παρερμηνείας τῶν ἱ. δογμάτων ἀπὸ ὅλες τὶς διαλεγόμενες πλευρές. Ἐκκινώντας στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ οἱ αἱρετικοὶ (ἑτερόδοξοι ) ὀνομάστηκαν σὲ ἐπίσημα ὀρθόδοξα ἐκκλησιαστικὰ κείμενα «Ἐκκλησίες» (τὸ 1903 καὶ κυρίως τὸ 1920), ἡ δογματικὴ παρέκκλιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μεταξὺ ἄλλων φοβερῶν πτώσεων ὁδήγησε σταδιακῶς στὴν ἀπὸ μέρους ἐπιφανῶν ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ θεολόγων (α) ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας μὲ τοὺς παπικούς («ἄρση τῶν ἀναθεμάτων») τὸ 1965, (β) μερικὴ ἀποδοχὴ τῶν ἑτεροδόξων τελετῶν βαπτίσματος, εὐχαριστίας καὶ ἱερωσύνης («Κείμενον Β.Ε.Μ.», Λίμα τοῦ Περοῦ 1982, (γ) διαπίστωση δῆθεν χριστολογικῆς συμφωνίας μὲ τοὺς μονοφυσίτες-μονοθελῆτες (Β΄Κοινή Δήλωση, Chambésy 1990) - ἡ ὁποία σημαίνει τὴν ἀπόρριψη τῆς συμπαγοῦς ὀρθοδόξου χριστολογίας 15 αἰώνων, Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ πληθύος Ἁγίων Πατέρων, (ε) διαπίστωση ὅτι ὁ παπισμὸς εἶναι ὄχι αἵρεση, ἀλλὰ «ἀδελφὴ Ἐκκλησία» μὲ ἔγκυρα μυστήρια (Κείμενον Balamand 1993) κ.ἄ. Χειρότερο ὅλων εἶναι (στ) τὸ ἐκκλησιολογικὸ κείμενο τῆς Θ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε (Βραζιλία, 2006) · ἐκεῖ ἡ πλειονότης τῶν ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων ἀρνήθηκε ἰδιότητες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τὶς ὁποῖες ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἐκεῖνες τῆς «Μιᾶς» (δηλ. σὲ ἑνότητα πίστεως) καὶ τῆς «Καθολικῆς», ἐπειδὴ συμφώνησαν ὅτι κανένα μέλος τοῦ Π.Σ.Ε. δὲν ἀποτελεῖ καθ’ ἑαυτὸ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία (§6) καὶ ὅτι εἶναι θεμιτὴ ἡ ὕπαρξη ποικιλίας δογμάτων ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας (§5). Αὐτὸ εἶναι ποὺ λίγο ἀργότερα οἱ οἰκουμενιστὲς ὀνόμασαν «ἑνότητα μέσα στὴ (δογματικὴ) διαφορετικότητα» , “unity in diversity”, ἔνα σύνθημα παρμένο ἀπὸ τὰ βουδιστικὰ κινήματα τῆς New Age, δηλαδὴ μιὰ «περιεκτικότητα» (“comprehensiveness”) ἀντίθετη μὲ τὴν ἁγιοπατερικὴ «ἀποκλειστικότητα» (“exclusiveness”). 

Στὰ πλαίσια τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως οἱ ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων οἰκουμενιστὲς ἔχουν ἐγγράφως δεσμευθεῖ νὰ μὴ καλοῦν τοὺς ἑτεροδόξους στὴν Ἐκκλησία καὶ ἔτσι διαψεύδεται ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι ἡ συμμετοχή μας ἐκεῖ ἀποσκοπεῖ στὴν ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας· ἀντιθέτως δέ, μὲ τὴν ἐπίσημη ἀποδοχὴ ἑτεροδόξων θέσεων, ἀποπροσανατολίζονται οἱ ἑτερόδοξοι ὡς πρὸς τὸ ἀληθινὸ φρόνημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

 

 

«Ὀρθόδοξον Τύπον», φύλλον 144).

Παπουλάκος (Χριστοφόρος): Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος ξεσηκωμός, καινούργια Άγια Λαύρα.

Ο Χριστοφόρος βουβός σιγόκλαιγε και πότιζε με δάκρυα τα σανίδια του κελιού και το ράσο του.                                

–Δεν φτάνει να πονούμε και να κλαίμε, Χριστοφόρε, φώναξε ο Κοσμάς. Η καινούργια επιδρομή είναι χειρότερη από του Ιμπραήμ. Κείνος σκότωνε κορμιά κι αφάνιζε το βιος μας, αλλά αυτοί σκοτώνουν τις ψυχές μας. Ό,τι ιερό φυλάξαμε τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς ποδοπατιέται, ό,τι μας κράτησε όρθιους, σαν ασάλευτο αντιστήλι, γκρεμίζεται. Σε τέτοιο γιουρούσι του σατανά, κάθε υποταγή είναι άρνηση του Χριστού, άρνηση της Πίστης και παράδοση στο διάβολο. Προδίνουμε τον αγώνα του εικοσιένα, το αίμα που χύθηκε στο Μεσολόγγι, στ΄ Αρκάδι, στην Τριπολιτσά, στα Δερβενάκια στα Ψαρά… Ιούδες γινόμαστε Χριστοφόρε και το κακό δε σταματά ως εδώ…                                           

--Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, έχει κι άλλο; Ψιθύρισε με πνιγμένο λυγμό ο Χριστοφόρος.                                                        

–Έχει πολλά και φριχτά, αποκρίθη ξαναμμένος  ο Κοσμάς. Είναι ότι οι γραμματισμένοι του Έθνους, σκλαβωμένοι στους μασόνους της Φραγκιάς, έχουν ολότελα στραβωθεί, κι αντίς να βλέπουν σ΄ όλα τούτα το μελλοντικό αφανισμό του έθνους, τα λογαριάζουν σωστικά. Οι άντρες που μας κυβερνούν χάσανε το φως τους και δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν ποια η διαφορά ανάμεσα σκοτάδι και φως. Ψευτίσαμε τα ζύγια που άλλοτε ζύγιαζαν το καλό και το κακό, την αλήθεια και το ψέμα. Ο διάβολος με χίλιες μορφές μας παραστέκει. Δε λέω πως αν την κορόνα του έθνους φορούσε Ορθόδοξος κυβερνήτης, κι αν η εκκλησία συνέχιζε τον αιωνόβιο δρόμο της, πως θάλειπε η αμαρτία. Αλλά λέω πως θάχαμε το μέσο να την ξεχωρίζουμε και να μην την μπερδεύουμε με το καλό. Τώρα όχι μόνο την μπερδεύουμε, αλλά το καλό πνίγηκε μέσα στη θάλασσα της αμαρτίας.                

Ο Χριστόφορος τον κοίταξε στα μάτια.                             

–Έχεις δίκιο, του είπε. Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος ξεσηκωμός, καινούργια Άγια Λαύρα.   

–Και καινούργια Ψαρά, πρόσθεσεν ο Κοσμάς. Τούτος ο οχτρός είναι χειρότερος απ΄ τον Τούρκο. Εκείνος ποτέ δε μας τόκρυψε πως μας λογάριαζε σκλάβους, ενώ τούτος μας ξεγελά πως είμαστε τάχα λεύτεροι, ενώ έχει σκλαβώσει και τις ψυχές μας ακόμη. Δε φτάνει λοιπόν ο λόγος κι ο ξεσηκωμός, αλλά χρειάζεται και κάτι άλλο….                                               

–Τι; Ρώτησεν ο Χριστοφόρος.                                          

–Μάρτυρες, αδελφέ Χριστοφόρε, μάρτυρες. Αίμα, για να ποτιστεί και να φουντώσει η λευτεριά του Χριστού, η πραγματική λευτεριά. Ο σατανάς έχει τρανό βασίλειο στη γη. Έχει του χεριού του βασιλιάδες, αρμάδες, καλαμαράδες, γητειές και γητειές, που μόνο στο αίμα μας μπορούν να πνιγούν. Αν δεν χύσουν καινούργιοι μάρτυρες το αίμα τους κανένας ωκεανός δεν είναι τόσο βαθύς και τόσο πλατύς, για να πνίξει τόση αμαρτία. Όσοι από μας ξεκινήσουμε, πρέπει να το ξέρουμε πως ο δρόμος μας, γυρισμό δεν έχει. Οδηγός μας, ας σταθεί ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Από το βιβλίο: « Ο Παπουλάκος», Εκδοσις 8η, σελ. 115, 117.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ,…ποταμοί… ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος.»

Τούς λόγους αὐτούς εἶπεν ὁ Κύριος διά τήν ἄκτιστον Ἐνέργειαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τήν ὁποίαν ἔμελλον, μετά τήν θείαν Ἀνάληψίν Του εἰς τούς οὐρανούς, νά λαμβάνουν ἐκεῖνοι πού θά ἐπίστευον εἰς τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Θεόν ἡμῶν.

Μέ τήν ἁγίαν Πεντηκοστήν πού διανύουμε-ἑορτάζουμε τώρα, δείχνει τήν ἄνεση καί ἀπόλαυση πού θά ὑποδεχθεῖ αὐτούς πού ἔζησαν ἐδῶ μέ λαχτάρα ἐναγωνίως γιά τόν Τριαδικόν Θεόν. Συμπεριλαμβάνει ἡ ἁγία Πεντηκοστή καί τήν μετάθεση ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό τοῦ Ἀδάμ παγγενῆ καί τήν κατάβαση καί διάδοση τοῦ Παναγίου Πνεύματος.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Καλὴ & εὐλογημένη Ἁγία Πεντηκοστή.

Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ μᾶς σκεπάζει καὶ νὰ μᾶς φωτίζει πάντοτε.

Ἐπισυνάπτεται ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, γιὰ τὸ θέμα τῆς ἐκκρεμότητος παραπομπῆς τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου Γρηγορίου στὸ Συνοδικὸ Δικαστήριο γιὰ τὶς αἱρετικὲς θέσεις ποὺ ἔχει ἐπιβάλλει στὴν Μητρόπολή του.

 

___________________________

Η προτοιμασία των λαών για τον ερχομό της παγκόσμιας δουλείας (Μέρος Β΄)

Τι μας διδάσκει ένα βιβλίο 12.0: Ένας ανώνυμος συγγραφέας σκιαγραφεί τον παγκόσμιο ζόφο

Konstantinos Vathiotis Jun 1

 

READ IN APP

Επιμελείται ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

---

Στο μικρό βιβλίο με τίτλο «Η προετοιμασία των λαών. Για τον ερχομό της παγκόσμιας δουλείας», περιέχονται και άλλες καίριες επισημάνσεις ή προβλέψεις πλην εκείνων που παρουσιάσθηκαν στο προηγούμενος μέρος Α΄¹ και οι οποίες αφορούν τον παγκόσμιο σχεδιασμό της υπερεθνικής ελίτ για την υποδούλωση της ανθρωπότητας.

Η αλλαγή του Ημερολογίου

Η αλλαγή του Ημερολογίου εγένετο εις εφαρμογήν του προγράμματος του Αντιχρίστου Οικουμενισμού όπως αυτό διετυπώθη εις τον Καταστατικόν Χάρτην της Οικουμενιστικής Κινήσεως, την διαβόητον αιρετικήν Εγκύκλιον του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του 1920, συμφώνως προς την οποίαν όλαι αι Αρέσεις αναγνωρίζονται ως «Εκκλησίαι Χριστού, ως σύσσωμοι και συγκληρονόμοι της Βασιλείας του Θεού».

Να διακοπή το μνημόσυνον του Οικουμενικού Πατριάρχου.

Πιστεύομεν ότι η ισοπεδωτική πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον Οικουμενισμόν – Παπισμόν  είναι άνευ επιστροφής. Διότι δεν υπάρχει δυναμική αντίστασις εναντίον όσων νοθεύουν την Ορθόδοξον Πίστιν και το Ορθόδοξον φρόνημα. Δι΄ αυτό απαιτούνται κινήσεις αι οποίαι θα περιορίσουν την «ξέφρενον» πορείαν προς τον Οικουμενισμόν – Παπισμόν.  Μία κίνησις είναι η διακοπή του Μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχου. Η κίνησις αυτή θα τρομοκρατήση τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και τους «συνοδοιπόρους» του Επισκόπους. Η διακοπή του μνημοσύνου του ενός θα τρομοκρατήση τον άλλον, ο οποίος εις όλας τας σχετικάς ομιλίας του επισημαίνει ότι τον συντονιστικόν ρόλον προς την παναίρεσιν του Οικουμενισμού έχει το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και ότι αυτός ακολουθεί. Αναζητούνται γενναίοι κληρικοί, μοναχοί και Επίσκοποι. (Ο.Τ. 1677).

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Α’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ -- ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ὅτι τά ρήματα ἅ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς,… καί ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας».

Παρέδωκα μέ τήν διδασκαλία μου εἰς τούς Ἁγίους Ἀποστόλους, τούς ὁποίους μοῦ ἔδωκες, τήν θείαν Ἀποκάλυψιν· ὅτι ἐγεννήθην καί ἐβγῆκα ἀπό τούς κόλπους Σου καί ἐπίστευσαν ὅτι σύ μέ ἀπέστειλας εἰς τόν κόσμον διά τῆς τῶν πάντων σωτηρίας.

Ἐν τούτοις, ὅπου Ἐγώ ἀντικαθίσταμαι μέ οἱονδήποτε ἄνθρωπον, ἔστω καί ἑκατό φορές ἀλάθητον, ἐκεῖ ἀποκόπτεται ἡ Ἐκκλησία ἀπό τήν θεανθρώπινη κεφαλή της, τόν Μεσσία καί ἐξαφανίζεται. Ἐξαφανίζεται ἡ θεανθρώπινη Ἀποστολική Ἱεραρχία καί συνεπῶς, ἡ ἴδια ἡ Ἀποστολική διαδοχή. Ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱεραρχία, ἕλκει τήν καταγωγή της ἀπό τόν Ἴδιο, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό Ὁποῖο, κατῆλθε στούς Ἀποστόλους.

Ἔκτοτε ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱεραρχία παρατείνεται ἀδιάκοπα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μέσῳ τῆς χειροτονίας, κατά τό ἱερό μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης. Ὑποσχόμενος στούς Ἀποστόλους ὅτι θά εἶναι μαζί τους «πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων»[1], ὁ Σωτῆρας ἐξαγγέλει τό ὅτι ἡ διακονία τῶν Ἀποστόλων θά συνεχιστεῖ καί μετά ἀπό τούς Ἴδιους, διά τῆς Ἀποστολικῆς διαδοχῆς, ἕως τό τέλος τοῦ κόσμου.

Ἔχοντας ἐξουσιοδοτηθεῖ ἀπό τόν Ἴδιο τόν Σωτῆρα Χριστό, νά μεταδίδουν τήν ἱεραρχική ἐξουσία στούς διαδόχους τους, διά τῆς χειροτονίας, οἱ Ἀπόστολοι ὥρισαν τούς διαδόχους τους, Ἀποστολικούς Πατέρας· στή συνέχεια ἐκεῖνοι, τούς Ἁγίους Πατέρας τούς συγκροτήσαντας τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους μέ ἐντολή νά φυλάσσουν ἀκεραῖαν τήν Ὀρθόδοξον πίστιν καί Παράδοσιν καί  νά τελοῦν τό αἰώνιο διακόνημα τῆς σωτηρίας. «Τήν ἀπ’ αἰῶνος, κεκαλυμμένην Χριστέ, σοφίαν μυσταγωγῶν, ἔδειξας ὁμοῦ, πᾶσι τοῖς Ἀποστόλοις, Σωτήρ ἐπί τοῦ δείπνου· ἥν ταῖς Ἐκκλησίαις, παρέδωκαν οἱ θεοφόροι»[2].

Γιά νά διαφυλαχθεῖ ἡ θεόσδοτη ἐξουσία στήν Ἐκκλησία, οἱ Ἀπόστολοι ἔδιναν λεπτομερεῖς ὁδηγίες γιά τό «…πῶς δεῖ ἐν οἴκῳ Θεοῦ ἀναστρέφεσθαι, ἥτις ἐστίν ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος, στῦλος καί ἐδραίωμα τῆς ἀληθείας»[3].

Στήν Ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, τήν μεγαλύτερη καί ὑψηλότερη ἐξουσία,  μετά τούς ἁγίους Ἀποστόλους, κατέχουν οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι. Οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὅπως καί τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς πού ἑορτάζουμε σήμερα, εἶναι δεσμευτικές γιά ὅλους τούς χριστιανούς, ὅλων τῶν ἐποχῶν.

Ὁ Χριστός, σύμφωνα μέ τή θεία Ἀποκάλυψη, εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱός τοῦ Θεοῦ· καί οἱ πιστοί, μέλη τοῦ παναγίου σώματός Του. Τό ὅτι δέ εἴμαστε ὅλοι ἕνα σῶμα ἐν Χριστῷ, θά τό ἐπιβεβαιώσει καί αὐτό ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, λέγοντας: «Ἐσεῖς εἴστε σῶμα Χριστοῦ καί μέλη ἐκ μέρους»[4].

Ἕνα λοιπόν εἶναι γιά μᾶς ἀδελφοί μου τό λουτρό τῆς παλιγγενεσίας καί θεογενεσίας· μία πίστις, μία ἐλπίς, ἕνας Θεός ἐπάνω σέ ὅλους καί διά μέσῳ ὅλων καί σέ ὅλους μας, πού μέ ἀγάπη μᾶς συγκεντρώνει δίπλα Του, καί μᾶς καθιστᾶ μέλη ἀλλήλων καί αὐτοῦ τοῦ Ἰδίου.

Ἡ Ἁγία Α’ Οἰκουμενική Σύνοδος, ἐκήρυξε ὅτι: ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ξεχωριστά πρόσωπα τῆς μιᾶς Θεότητος. Ἡ παραφροσύνη τοῦ Ἀρείου καί τῶν ὁμοίων του, λέγει ὅτι ἡ οὑσία τοῦ Θεοῦ καθορᾶται νοουμένη διά τῶν κτισμάτων. Οἱ θεῖοι Πατέρες ὀρθοδόξως λέγουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἄγνωστος στήν οὐσία, γνωστός ὅμως στίς ἄκτιστες Ἐνέργειες. Ἔτσι ἕνας ἄκτιστος Θεός ὑπάρχει σέ μία ἄκτιστη θεότητα, διότι δέν εἶναι ἄκτιστος μόνο ὡς πρός τήν οὐσία, ἀλλά καί  ὡς πρός ὅσα ὑπάρχουν γύρω ἀπό τήν οὐσία, δηλαδή, ὡς πρός τίς θεῖες ἐνέργειες, τίς ὁποῖες οἱ αἱρετικοί θεωροῦν κτίσματα.

Οἱ θεολόγοι Πατέρες μᾶς λέγουν ὅτι ἡ ἄκτιστος φύσις, χαρακτηρίζεται ἀπό τήν ἄκτιστον ἐνέργειαν. Ἄν λοιπόν συμβεῖ, ἡ θεία φύσις νά μήν ἔχει ἐνέργεια διαφορετική ἀπό τόν ἑαυτό της, ἄκτιστη κι αὐτή, γνωστή σ’ ἐμᾶς ἀπό τά ἐνεργήματα καί ἐκείνη εἶναι ἐγκατεστημένη, μέ τέτοιο τρόπο πού δέν μπορεῖ κανένας να τό ἀντιληφθεῖ, πῶς θά μάθει κανείς κάποτε ὅτι ὑπάρχει κάποια ἄκτιστη φύσις πού δέν μπορεῖ νά γίνει γνωστή μόνη της, γνωρίζεται ὅμως ἀπό ἐκεῖνα πού βρίσκονται γύρω ἀπό αὐτήν, μεταξύ τῶν ὁποίων, κατά τόν Μέγαν Ἀθανάσιον, εἶναι καί ἡ δύναμις καί ἡ ἐνέργεια αὐτῆς;

Δόξα τῷ ἐνανθρωπήσαντι Υἱῷ καί Λόγῳ ὅτι ἐκεῖνος ἐξηγήσατο. Ὑπάρχει ἡ θεία Οὐσία ἁπλή, ἀδιαίρετος ὑπερηνωμένη· οἱ τρεῖς θεῖες Ὑποστάσεις μέ ἴδιον ὑποστατικόν ἱδίωμα ἑκάστου προσώπου· οἱ ἄκτιστες Ἐνέργειες· ὁ ἕνας Θεός. Ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱός τοῦ Θεοῦ, μέ θείαν γέννησιν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Ἀειπαρθένου, κατέχει τό θεῖον γνώρισμα, στήν μίαν Ὑπόστασιν τῆς παναγίας Τριάδος, νά ἑνώνονται ἀτρέπτως καί ἀναλλοιώτως,(Λειτουργία Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου), ἡ θεία φύσις καί ἡ ἀνθρωπίνῃ φύσις στό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου.

«Εἷς Θεός οὖν ἡ Τριάς, οὐ τοῦ Πατρός ἐκστάντος εἰς υἱότητα, οὐδέ υἱοῦ τραπέντος εἰς ἐκπόρευσιν ἀλλ’ ἰδία ἄμφω, φῶς θεόν τά τρία, δοξάζω εἰς αἰῶνας» καί «Μόνη ἄφθορος κύεις, μόνη θηλάζεις βρέφος, μή λοχεύουσα, μόνην τόν Κτίστην τίκτεις, καί Δεσπότην σου, εἰ καί Μήτηρ καί δούλη. Σέ παρθενομήτωρ, ὑμνοῦμεν εἰς αἰῶνας»[5].

Στόν Ἀναστάντα καί Ἀναληφθέντα Χριστόν ἡ δόξα καί ἡ Βασιλεία εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

---

[1](Ματθ. 18, 20)

[2](Η’ ὠδή, Τριώδιον, Μ. Τετάρτη ἐσπέρας)

[3](Α’ Τιμοθ. 3, 15)

[4](Α’ Κορινθ. 12, 27)

[5](Ὠδή η’, Παρασκευή ὄρθρος πρό τῶν Βαΐων)

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

Ποια από τις δυό μερίδες έχει την «αποστολική διαδοχή» 

Η Εκκλησία λέγεται στο Σύμβολο της Πίστεως «αποστολική», γιατί έχει την «αποστολική διαδοχή». Όταν λέμε «αποστολική διαδοχή» εννοούμε δυό πράγματα. Πρώτον, ότι έχει την «διαδοχή» στη πίστη των Αποστόλων. Δηλ. διαδέχεται στη πίστη, ό,τι πίστευαν και οι Απόστολοι! Υπάρχει ταυτότητα στη πίστη με τους Αποστόλους. Και δεύτερον, υπάρχει αλληλοδιαδοχή στις επισκοπικές χειροτονίες, μέχρι τους Αποστόλους. Αλληλοδιαδοχή στις επισκοπικές χειροτονίες είναι εύκολο να υπάρχει και στις αιρετικές κοινότητες. Αυτό, που δεν συνυπάρχει σε αυτές, είναι η αποστολική πίστη! Όπου δεν υπάρχει η αποστολική πίστη, σταματάει να υπάρχει και η αποστολική διαδοχή στις χειροτονίες τους! Γι’ αυτό, η Εκκλησία δέχεται ότι «αποστολική διαδοχή» υπάρχει όπου ο επίσκοπος είναι «και τρόπων μέτοχος και θρόνων διάδοχος» των αποστόλων, και όχι μόνον μέσω της χειροτονίας. Ποια, λοιπόν, απ’ τις δυό μερίδες διαφυλάττει ακέραιη την πίστη των Αποστόλων; Αυτή, που διαφυλάττει, είναι η Εκκλησία του Χριστού!

Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς σὲ ἄλλη ἐπιστολή του ἔγραφε:

«Οἱ περισσότεροι ἀδελφοί, ἔχοντας πάρει θάρρος ἀπὸ τὴν ἐξορία μου, ἐλέγχουν μὲ αὐστηρότητα τοὺς ἀλιτήριους (Λατινόφρονες) καὶ παραβάτες τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ τῶν πατρικῶν θεσμῶν. Τοὺς διώχνουν ἐπίσης ἀπὸ παντοῦ ὡς καθάρματα, χωρὶς νὰ ἀνέχωνται νὰ συλλειτουργοῦν μαζί τους, οὔτε νὰ τοὺς μνημονεύουν καθόλου στὰ Μυστήρια ὡς Χριστιανούς…

»Νὰ συμβουλεύσῃς δὲ τοὺς ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ νὰ ἀποφεύγουν μὲ κάθε τρόπο τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τὸν λατινόφρονα μητροπολίτη τους καὶ οὔτε νὰ συλλειτουργοῦν μαζί του, οὔτε νὰ τὸν μνημονεύουν καθόλου, οὔτε νὰ τὸν θεωροῦν ἀρχιερέα, ἀλλ’ ὡς μισθωτὸ λύκο. Ἐπίσης νὰ μὴ λειτουργοῦν καθόλου σὲ λατινικὲς ἐκκλησίες, γιὰ νὰ μὴ ἔλθῃ καὶ σὲ μᾶς ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐπῆλθε στὴν Κων/πολι, ἐξ αἰτίας τῶν παρανομιῶν ποὺ ἔγιναν ἐκεῖ…

»Νὰ ἀποφεύγεται λοιπὸν καὶ ἐσεῖς, ἀδελφοί, τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς ἀκοινωνήτους καὶ τὸ μνημόσυνο τῶν ἀμνημονεύτων. Φευκτέον αὐτούς (τοὺς λατινόφρονες) ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως» (ὅπ. παρ., σελ. 297-298).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«· ἔρχεται νύξ, ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι»

Ἔρχεται ὁ μέλλων βίος, ὁπότε καταπαύουν τά ἔργα τῆς μετανοίας καί τῆς ἐργασίας τῶν ἐντολῶν πού ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ καί ἡ προαίρεσις τοῦ ἀνθρώπου, ἐργάζονται.

Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔρχεται στήν πεσμένη ψυχή γιά νά ἀναστήσει τόν νοῦ· τότε ἡ φρόνηση καί ἡ δικαιοσύνη προϋπαντοῦν τόν Θεάνθρωπο καί Τόν ὁμολογοῦν ἐνώπιον πάντων ὅτι εἶναι τό Φῶς τό ἀληθινόν πού φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον. Πόσο μεγάλοι εἶναι οἱ οἰκτιρμοί τοῦ Θεοῦ! Πόσο κοντά εἶναι ἡ χάρη Του σέ ἐκείνους πού ἀγωνίζονται γιά τήν δόξα τοῦ ὀνόματός Του καί ὑπομένουν μέ χαρά τίς θλίψεις καί τόν σταυρό τους!

Σὲ ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχου Γερμανοῦ (1229) διαβάζουμε:

«Ὅσοι κληρικοὶ ἀποδέχονται τὴν Ἐκκλησίαν μας καὶ ἐπιθυμοῦν νὰ κρατήσουν τὴν πατροπαράδοτη πίστι, νὰ μὴ ὑποκύψουν στοὺς ἀρχιερεῖς τους ποὺ ὑποτάχθηκαν στοὺς Λατίνους. Οὔτε νὰ ὑπακούσουν ἔστω καὶ γιὰ λίγο σ’ αὐτούς, ἐπειδὴ οἱ ἐπίσκοποι θὰ τοὺς ἀφορίσουν μὲ σκοπὸ νὰ τοὺς κάνουν νὰ πεισθοῦν στὴν λατινικὴ Ἐκκλησία. Ἐπειδὴ ἕνας τέτοιος ἀφορισμὸς εἶναι ἄκυρος καὶ ἐπιστρέφει μᾶλλον σ’ αὐτοὺς ποὺ τὸν πράττουν. Καὶ τοῦτο διότι ἔχουν γίνει πρόξενοι σκανδάλου στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ κατεπάτησαν τὴν ἀκρίβεια τῶν ἱ. Κανόνων καὶ δέχτηκαν τοὺς …ἀλλοτριοεπισκόπους καὶ τοὺς ἔδωσαν τὰ χέρια, τὸ ὁποῖο εἶναι σημεῖο εὐπειθείας καὶ ὑποδουλώσεως…

Xarilaos Stoyraitis

 Ουδεμία σχέση με σωματικά, το :΄΄΄εκάθισεν εκ δεξιών του Πατρός΄΄,που αναφέρεται στον Χριστό μετά την Ανάληψή του.

Οι αιρετικοί και σχισματικοί οπαδοί της δήθεν εικόνος του Πατρός και της δήθεν εικόνος της Αγίας Τριάδος,για να δικαιώσουν τις αιρετίζουσες θέσεις τους,παραχαράσσουν και διστρεβλώνουν πλήρως,την Ορθόδοξη δογματική αλήθεια .

Δυστυχώς για αυτούς,αλλά υπάρχουν και οι Άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας,οι οποίοι διδάσκουν τελείως διαφορετικά πράγματα.

Ο Μεγας Βασιλειος λεγει: « ... και ο Στέφανος είδε τον Ιησούν να ίσταται είς τα δεξιά του Πατρός, και ο Παύλος κινούμενος υπό του Αγίου Πνεύματος βεβαιώνει περί Χριστού, ότι ευρίσκεται είς τα δεξιά του Θεού, και ο Πατήρ λέγει, εκάθισε εκ δεξιών μου... Η εκ δεξιών δε θέσις δηλώνει την ΟΜΟΤΙΜΙΑΝ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ». (ΕΠΕ 10. σελ. 315).

Και πάλιν: « ...εφ'όσον βεβαίως δεν κατανοεί κανείς την εκ δεξιών καθέδραν και τον κόλπον ΥΠΟ ΣΑΡΚΙΚΗΝ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ, είς τρόπον ώστε και να προσδιορίζη τον Θεόν τοπικώς και να ΠΡΟΣΔΙΔΗ ΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΜΟΡΦΗΝ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΗΝ ΘΕΣΙΝ, τα οποία ευρίσκονται πολυ μακράν της εννοίας του απλού και απείρου και ΑΣΩΜΑΤΟΥ ΟΝΤΟΣ» (Αυτόθι, σελ. 313).

Και πάλιν: «Διότι το δεξιόν... δηλώνει ΣΧΕΣΙΝ ΙΣΟΤΗΤΟΣ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΚΛΕΙΦΘΗ ΣΩΜΑΤΙΚΏΣ ΤΟ ΔΕΞΙΟΝ, ΔΙΟΤΙ ΕΤΣΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟΝ, αλλά απλώς ο λόγος παριστά με τα τίμια ονόματα της προσεδρείας ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΙΜΗΝ» (Αυτόθι, σελ.311)

Φώτης Κόντογλου : Οι πειρασμοί.

 «Ὅπως τὰ βλέφαρα ἀγγίζουνε τόνα τ᾿ ἄλλο, ἔτσι κι οἱ πειρασμοὶ εἶνε κοντὰ στοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τὰ οἰκονόμησε ὁ Θεὸς μὲ σοφία, γιὰ τὴ δική σου ὠφέλεια, γιὰ νὰ χτυπᾶς μὲ ὑπομονὴ τὴν πόρτα Του, καὶ ἀπὸ τὸν φόβο τῶν λυπηρῶν νὰ Τὸν θυμᾶται ὁ λογισμός σου, καὶ νὰ Τὸν σιμώσεις μὲ τὴν προσευχή, καὶ ν᾿ ἁγιαστεῖ ἡ καρδιά σου μὲ τὸ νὰ Τὸν συλλογίζεσαι. Καὶ σὰν Τὸν ἐπικαλεστεῖς θὰ σ᾿ ἀκούσει, καὶ θὰ μάθεις πῶς ὁ Θεὸς εἶνε Κεῖνος ποὺ θὰ σὲ γλυτώσει. Καὶ θὰ νοιώσεις Κεῖνον ποὺ σ᾿ ἔπλασε καὶ ποὺ νοιάζεται γιὰ σένα καὶ ποὺ σὲ φυλάγει καὶ πώπλασε διπλὸ τὸν κόσμο γιὰ σένα, τὸν ἕνα σὰν δάσκαλο καὶ πρόσκαιρο παιδευτή, τὸν ἄλλο σὰν πατρογονικὸ σπίτι σου καὶ αἰώνια κληρονομιά σου. Δὲν σ᾿ ἔκανε ὁ Θεὸς ἀπαλλαγμένο ἀπ᾿ τὰ λυπηρά, μήπως θαρρευόμενος στὴν Θεότητα, κληρονομήσεις ὅ,τι κληρονόμησε κεῖνος, ποὺ πρῶτα λεγότανε Ἑωσφόρος, κι ὕστερα γίνηκε Σατανᾶς καὶ πάλι δὲν σ᾿ ἔκανε ἀλύγιστον καὶ ἀσάλευτον, γιὰ νὰ μὴ γίνεις σὰν τ᾿ ἄψυχα τὰ κτίσματα καὶ σοῦ δοθοῦνε τὰ ἀγαθὰ δίχως κέρδος καὶ δίχως μισθό, ὅπως στὰ ἄλογα εἶνε τὰ φυσικὰ χαρίσματα τὰ χτηνώδικα. Γιατὶ εἶνε εὔκολο σ᾿ ὅλους νὰ καταλάβουνε πόση ὠφέλεια καὶ πόση φχαρίστηση καὶ ταπείνωση κερδίζει ὁ ἄνθρωπος περνώντας τοῦτα τὰ μπόδια».

Ἁγ. Νικοδήμου ἁγιορείτου, Ὁμολογία Πίστεως

Η αλλαγή του Ημερολογίου εγένετο εις εφαρμογήν του προγράμματος του Αντιχρίστου Οικουμενισμού όπως αυτό διετυπώθη εις τον Καταστατικόν Χάρτην της Οικουμενιστικής Κινήσεως, την διαβόητον αιρετικήν Εγκύκλιον του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του 1920, συμφώνως προς την οποίαν όλαι αι Αρέσεις αναγνωρίζονται ως «Εκκλησίαι Χριστού, ως σύσσωμοι και συγκληρονόμοι της Βασιλείας του Θεού».

Εν κατακλείδι, τόσον η αλλαγή του ημερολογίου αυτή καθ’ εαυτή, όσο και ο πραξικοπηματικός, αντικανονικός και παράνομος τρόπος με τον οποίον εγένετο, κατέστησαν αμέσως την Εκκλησίαν της Ελλάδος σχισματικήν, ενεργεία σχισματικήν. Αυτή υπήρξεν εξ αρχής η απαρέγκλιτος θέσις της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος και του Ματθαίου Καρπαθάκη, ο οποίος παρέμεινεν εις αυτήν την θέσιν έως τέλους και ουδέποτε, από το 1924 και μετά, ανεγνώρισε τας αποφάσεις της Νεοημερολογιτικής Εκκλησίας της Ελλάδος ως Εκκλησιαστικώς δεσμευτικάς, ούτε τα Μυστήριά της ως έχοντα Θείαν Χάριν.

Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν

Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί. Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ' όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας. Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς  μας «δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, που εμαρτύρησαν ματαίως και προ του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13^ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν! 

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:

Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...  Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεΐας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.