«Ει γαρ Θεοτόκος η γεννήσασα, πάντως Θεός ο εξ αυτής γεννηθείς, πάντως δε και άνθρωπος …Ει τις ου Θεοτόκον ομολογεί την Αγίαν Παρθένον, χωρίς έστι της Θεότητος …Θεός έστιν αληθής το λατρευόμενον, την δέ μητέρα Θεού τιμώμεν και σέβομεν... Θεού μητέρα την Παρθένον ταύτην γινώσκοντες, ου θεάν ταύτην φημίζομεν, άπαγε• της ελληνικής τερθρείας τα τοιαύτα μυθεύματα• επεί και θάνατον αυτής καταγγέλομεν• αλλά Θεού σαρκωθέντος Θεού μητέρα γινώσκομεν …Έζης γαρ ου σεαυτή• ου γαρ σεαυτής ένεκα γεγέννησαι• έζης Θεώ, δι΄ον εις τον βίον ελήλυθας• όπως τη παγκοσμίω εξυπηρετήσης σωτηρία, όπως η αρχαία βουλή του Θεού, της του Λόγου σαρκώσεως και της ημών θεώσεως, δια σου πληρωθή.
Θέμα: Ανεξάρτητος Βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος: «και οι κρίνοντες, κρίνονται»
Δελτίο Τύπου
Θεσσαλονίκη 26/3/2026
Θέμα: Ανεξάρτητος Βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος: «και οι κρίνοντες, κρίνονται»
Με ιδιαίτερα αιχμηρή τοποθέτηση παρενέβη ο πρόεδρος του «Ελληνικού Παλμού», Νίκος Παπαδόπουλος, για την απόφαση του ΣτΕ που αφορά την υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια.
OIΣΤΡΟΣ ΑΚΟΛΑΣΙΑΣ -- του π. Διονυσίου Τάτση
Οι συνειδητοί χριστιανοί συνήθως δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην κοινωνία και ειδικότερα τον τρόπο ζωής των κοσμικών ανθρώπων, γιατί δεν έχουν πολλές σχέσεις μαζί τους. Όσοι, όμως, πληροφορούνται, απογοητεύονται. Υπάρχει μεγάλη διαφθορά, η οποία ξεπερνάει τα όρια της δικής τους φαντασίας. Οι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί απ’ το θέλημα του Θεού και ζουν σύμφωνα με τις υποδείξεις του διαβόλου. Δεν υπάρχει πια χριστιανικό ήθος στους λεγόμενους χριστιανούς. Παντού επικρατεί η ανηθικότητα. Οι σαρκικές ηδονές έχουν μεθύσει τους ανθρώπους όλων των ηλικιών. Οι νέοι, οι έγγαμοι και οι γέροντες μιλούν για τον έρωτα και δεν ντρέπονται. Κανένας δεν μιλάει για ηθική, εγκράτεια, αγάπη, οικογένεια, φόβο Θεού και αιώνιες αξίες. Ζωώδης η κατάσταση. Γι’ αυτό έχουν αυξηθεί τα διαζύγια και λιγόστεψαν οι γάμοι. Οι άνθρωποι στις μέρες μας εύκολα λύνουν τις συζυγικές τους σχέσεις. Όλα επιτρέπονται πια! Κανένας ηθικός φραγμός και καμμιά ηθική αναστολή. Παλαιότερα λέγαμε ότι αυτά συμβαίνουν στις μεγάλες πόλεις, ενώ στις κωμοπόλεις και τα χωριά οι άνθρωποι είναι πιο συντηρητικοί. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει σήμερα. Η ανηθικότητα έχει φτάσει και στο τελευταίο χωριουδάκι. Δυστυχώς, η τηλεόραση δίνει τα κατάλληλα μαθήματα. Το παν είναι οι σαρκικές ηδονές. Τίποτα άλλο. Ηδονές, ηδονές, ηδονές! Οι άνθρωποι τρελάθηκαν. Ξέχασαν εντελώς το Θεό. Κι ενώ αυτό συμβαίνει, έρχεται και η πολιτεία και νομοθετεί όχι για να περιορίσει το κακό, αλλά για να το νομιμοποιήσει. Καθιερώνει τον πολιτικό γάμο, αναγνωρίζει τις εκτρώσεις, διευκολύνει την έκδοση των διαζυγίων, δέχεται δικαιώματα στους ομοφυλόφιλους και τώρα σκέφτεται να νομοθετήσει και το συμβόλαιο της ελεύθερης συμβίωσης, δηλαδή να ζουν οι άνθρωποι κατά τις ορέξεις τους, να μη έχουν υποχρεώσεις και να μη θεωρούνται παράνομοι και αμαρτωλοί. Συγχρόνως δε ν’ αδιαφορούν για τα παιδιά, που θα γεννιούνται και θα είναι καταδικασμένα να ζουν μέσα σ’ ένα άθλιο περιβάλλον. Βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη εποχή. Οι αληθινοί χριστιανοί έχουν περισσότερους πειρασμούς, αλλά και αυξημένες υποχρεώσεις. Πρέπει ν’ αναδεικνύονται νικητές στους πειρασμούς και συγχρόνως να είναι το φως και το αλάτι της κοινωνίας. Και αυτό δεν νομοθετείται απ’ την πολιτεία. Είναι εντολή του Θεού κι έχει αιώνια ισχύ.
«φύλακες γρηγορείτε».
Η Ορθοδοξία δεν αποτελεί περιοχήν εξελίξιμον· αλλ’ ιερόν θεοδίδακτον μυστήριον πιστευόμενον εν ειλικρινεία και απεριέργω διαθέσει, βιούμενον δε εν ταπεινώσει και απλότητι. Εφ’ όσον «Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», κατ’ ακολουθίαν και «Ορθοδοξία χθες και σήμερον η αυτή και εις τους αιώνας». Τα πλήθη των εν Ουρανοίς Μαρτύρων, Ομολογητών και Πατέρων της Ορθοδοξίας, εν αρμονική συμφωνία προς το ανά τα πέρατα της Οικουμένης πλήρωμα της Μιάς, Αγίας Ορθοδόξου, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, εν μαχίμω συναγερμώ κραυγάζουν: «φύλακες γρηγορείτε». Και την φωνήν αυτήν οφείλουν να ακούσουν, προ παντός, οι Επίσκοποι και οι Κληρικοί, μιμούμενοι εν προκειμένω τον Μάρκον τον Ευγενικόν, τον Γρηγόριον Παλαμάν και άλλους της Ορθοδοξίας προμάχους. Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν είναι ο εγκόσμιος τύπος της Διοικήσεως (απαραίτητος και αυτός, εν ακολουθία όμως προς την μεταφυσικήν υφήν του Μυστηρίου της Ορθοδοξίας) αλλά η Πίστις και η εν τη Πίστει εξωχρονική και εξωχωρική μυστηριακή συνάντησις της τε Στρατευομένης και θριαμβευούσης Εκκλησίας και των εν Γη αγωνιζομένων τέκνων αυτής.
Δ. Μ. Μπατιστάτος
Subject: Μοιράζομαι μαζί σας ένα Θαυμαστό γεγονός!
Μοιράζομαι μαζί σας ένα Θαυμαστό γεγονός!
Χθες 9η Αυγούστου 2020 προβληματιζόμουν λόγω της κακής κατάστασης της υγείας μου εξ’ αιτίας ισχυρών πόνων του δεξιού ισχίου μου και του σκέλους μου, αν θα μπορούσα ή αν θα έπρεπε λόγω αδυναμίας μου στην βάδιση, να μεταβώ για να παρακολουθήσω τον Κανόνα της Ιεράς Παρακλήσεως στον Ιερό Ναό της Παναγίας Ευαγγελιστρίας πόλεως Χίου.
ΠΑΛΑΙΑ ΚΑΙ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΗΝ ΥΜΝΟΥΝ -- Του αειμνήστου Στεργίου Ν. Σάκκου, ομ. Καθ. Α.Π.Θ.
Οι πνευματικές και τόσο λαοφιλείς ακολουθίες των Χαιρετισμών, που ψάλλονται την περίοδο αυτή καθιστούν ιδιαίτερα επίκαιρο το λόγο, για την Παναγία μας. Στο όλο σχέδιο της θείας οικονομίας η υπερένδοξος Δέσποινα και Μητέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, η σεμνή κόρη της Ναζαρέτ, κατέχει κεντρική θέση. Είναι ο φωταγωγός από τον οποίο βλέπουμε τον Θεό, ο δρόμος δια του οποίου τον προσεγγίζουμε. Είναι αυτή η φιλόστοργη μάνα, που όπως έφερε κοντά μας τον Θεό, παίρνει κι εμάς από το χέρι και μας οδηγεί κοντά του. Αν η αγία Γραφή μάς αποκαλύπτει το πρόσωπο του τριαδικού Θεού, η προσωπικότητα της Παρθένου Μαρίας είναι ένα ενσαρκωμένο Ευαγγέλιο, μια ζωντανή αγία Γραφή, όπου μπορούμε να μελετήσουμε το θεϊκό σχέδιο της σωτηρίας μας. Αυτή την αλήθεια εκφράζει παραστατικά ο διπλός χαιρετισμός της Στ΄ωδής του Κανόνα του Ακαθίστου ύμνου: Χαίρε των προφητών το περιήχημα· χαίρε των αποστόλων το εγκαλώπισμα. Με το στόμα του υμνωδού η Εκκλησία χαιρετίζει την Παναγία και την αναγνωρίζει ως «περιήχημα», αντιλάλημα του προφητικού λόγου της Παλαιάς Διαθήκης και ως «εγκαλώπισμα», κόσμημα του αποστολικού κηρύγματος της Καινής Διαθήκης. Διατυπώνει έτσι η Εκκλησία την πίστη της ότι τα δύο μέρη της αγίας Γραφής, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, συμφωνούν ως προς τη θέση τους έναντι της Θεοτόκου και συμψάλλουν το μεγαλείο της.
Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Ἔχει λεχθῆ καί γραφῆ πολλάκις, ἀλλ’ ἀνακριβῶς, ὅτι τό 1924 οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί (Ο.Χ.) δέν ἐγνώριζον δῆθεν ὅτι ὁ λόγος τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.) ἦτο ἡ προώθησις τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Συνεπῶς, συμπεραίνουν αὐτοί πού χρησιμοποιοῦν αὐτήν τήν ἐπιχειρηματολογίαν, ὅσοι ἀπετειχίσθησαν τότε ἀπό τήν καινοτομήσασαν Ἐκκλησίαν, ἐπικαλούμενοι τόν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου καί γενικώτερον τήν Πατερικήν Διδασκαλίαν καί Παράδοσιν, ἔσφαλον, διότι δῆθεν δέν ὑφίστατο δογματικός λόγος πού νά δικαιολογῇ τήν ἀποτείχισιν, ἐνῷ ὅσοι ἀπεδέχθησαν τό ν.ἑ. δέν ὑπέπεσαν εἰς δογματικόν σφάλμα.
Σκοπός τοῦ παρόντος ἄρθρου εἶναι ν’ ἀποδείξῃ ὅτι ὁ ὡς ἄνω ἰσχυρισμός εἶναι ἐσφαλμένος, παραθέτοντας κείμενα πού εἶδον τό φῶς τῆς δημοσιότητος πρό τοῦ 1924 καί πού ἀποδεικνύουν ὅτι ἀπό τό 1582 καί ἐντεῦθεν εἶναι γνωστόν ὅτι οἱ παπικοί καί οἱ ἑνωτικοί «ὀρθόδοξοι» (οἱ σημερινοί Οἰκουμενισταί, δηλαδή) ἐπεδίωκον τήν ἐπιβολήν τοῦ ν.ἑ. εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὡς τό «πρῶτον βῆμα» διά τήν εἰς τόν Παπισμόν ὑποταγήν της, πού ἐθεωρεῖτο ἀνέκαθεν ὡς τό πρῶτον στάδιον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Η ἔναντι τῶν αἱρετικῶν στάσις τοῦ ῾Ιεροῦ Μαξίμου τοῦ ῾Ομολογητοῦ -- ῾Υπὸ ᾿Ανδρέου Θεοδώρου Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν
Η ΑΙΡΕΣΙΣ ἀποτελεῖ φαινόμενον θλιβερὸν ἐν τῇ ἱστορίᾳ τῆς ᾿Εκκλησίας.
᾿Αναγκαῖον ἀπό τινος, ἀπόψεως κακὸν (Αʹ Κορ. ιαʹ 19), συσσωρεύει πολλὰ δεινὰ ἐν τῷ ἑνιαίῳ καὶ ἀχράντῳ σώματι αὐτῆς. ῾Η αἵρεσις ἐν τῇ ἀρχαίᾳ ᾿Εκκλησίᾳ προήρχετο κατὰ κανόνα ἐκ τῆς προσπαθείας τοῦ ἀνθρώπου ὅπως, ἐπὶ τῇ βάσει λογικῶν κατηγοριῶν καὶ δὴ καὶ τῇ συνδρομῇ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, διερμηνεύσῃ καὶ καταστήσῃ προσιτὸν εἰς τὴν διάνοιαν αὐτοῦ τὸ μεταφυσικὸν περιεχόμενον τῆς θείας ἐξ ἀποκαλύψεως ἀληθείας. ῾Η δυσανάλογος ὅμως αὕτη προσπάθεια τοῦ λόγου, παρὰ τὰς ἐνδεχομένως ἀγαθὰς καὶ εἰλικρινεῖς διαθέσεις αὐτοῦ, κατέληγε συνήθως εἰς τὴν παρερμηνείαν καὶ διαστροφὴν τοῦ περιεχομένου τῆς πίστεως. Παραθεωροῦσα τὴν πίστιν, δι᾿ ἧς καὶ μόνης εἶναι δυνατὴ ἡ ἀναγωγὴ τῆς ὑπάρξεως εἰς τὴν σφαῖραν τοῦ θείου μυστηρίου καὶ ἡ μυστικὴ βίωσις τοῦ ἀποκεκαλυμμένου τῆς πίστεως θησαυροῦ, ἀπέκοπτε τὸν ἄνθρωπον ἐκ τῶν μυστικῶν ριζῶν τῆς ἐν Πνεύματι ἁγίῳ παραδεδομένης ἀληθείας. ῾Η αἵρεσις ἀπομονοῦσα δόγμα τι ἢ δόγματα τῆς πίστεως καὶ ἀποσπῶσα ταῦτα ἐκ τῆς μυστικῆς ἐν τῇ ἱερᾷ Παραδόσει συναφείας καὶ συνεχείας αὐτῶν, διέφθειρεν ἀδυσωπήτως τὴν – 2 – καθολικότητα τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Οσάκις δὲ αἱ παραχαράξεις τῆς πίστεως δὲν παρέμενον ἐπὶ τοῦ ψιλοῦ θεολογικοῦ ἐπιπέδου, ἀλλ᾿ ἐδημιούργουν κόμματα καὶ φατρίας ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ, τότε συγκατέλυον καὶ τὴν ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας, ὑπὲρ τῆς ὁποίας ὁ Κύριος τοσοῦτον ἐνεργῶς προσηυχήθη πρὸς τὸν οὐράνιον αὐτοῦ Πατέρα, ὀλίγας μόνον στιγμὰς πρὸ τοῦ σωτηρίου πάθους του (᾿Ιωάν. ιζʹ 11-12).
Πως να μην τρέμωμεν ημείς οι ανάξιοι;
Διότι εάν εκ των Αγγέλων έπεσάν τινες και έγιναν δαίμονες, εκ των Προφητών ο Σολομών ο σοφώτατος και εκ των Δώδεκα ο Ιούδας καθώς καί τινες μαθηταί του Αποστόλου Παύλου και άλλοι πλείστοι μεταγενέστεροι, πως να μην τρέμωμεν ημείς οι ανάξιοι;
Ορθ. Συν. Τόμος ε: 418
Ορθ. Συναξαριστής τόμος Α σελ. 95.
Οι Λατινόφρονες βασιλεύς και Πατριάρχης Βέκκος το 1280 εκτός των άλλων Μονών συνέλλαβον τον προηγούμενον Άγιον Ευθύμιον και 12 άλλους Μοναχούς της Μονής Βατοπαιδίου, μετά διαφόρους κακώσεις και τυραννίας, τελευταίον απηγχόνισαν προς εκδίκησιν της απειθείας την οποίαν έδειξαν εις το να μην ασπασθούν τα ξένα και αλλότρια δόγματα τα δια την Ορθόδοξον Εκκλησίαν όλως απαράδεκτα.
Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος: Φωνή εν τη ερήμω...της Ευτυχίας Κ. Αργυροπούλου
Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος: Φωνή εν τη ερήμω...της Ευτυχίας Κ. Αργυροπούλου
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Θέατρο Μικρός Κεραμεικός (Ευμολπιδών 13 – Κεραμεικός)
Έναρξη: 20 Φεβρουαρίου
Ημέρες: Παρασκευή & Σάββατο, 19:15
Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: 15€
Προπώληση εισιτηρίων:
ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ - ΦΩΝΗ ΕΝ ΤΗ ΕΡΗΜΩ | Εισιτήρια για Θέατρο 2026 | Ticketmaster.gr
H Αντίστροφη Σταυροφορία έχει ήδη αρχίσει
O τότε πρόεδρος της Αλγερίας Χουαρί Μπουμεντιέν δήλωσε το 1974 ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ,: " Κάποια εκατομμύρια άνθρωποι θα εγκαταλείψουν το νότιο ημισφαίριο για να εισβάλλουν στο βόρειο. Σίγουρα όχι ως αλλοδαποί. Θα έρθουν ως κατακτητές και θα το καταλάβουν εποικίζοντάς το με τα παιδιά τους. Το σώμα των γυναικών μας θα μας εξασφαλίσει την νίκη".
Ο Καντάφι δήλωνε "θα σας νικήσουμε, όχι με
βόμβες, αλλά με τις μήτρες των γυναικών μας...".
Κραυγή αγωνίας του ανεξ.βουλευτή Νίκου Παπαδόπουλου για την αφωνία της Ιεράς Συνόδου στην απόφαση του ΣΤΕ.
Δελτίο Τύπου
Θέμα: «Ανεξάρτητος Βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος: Δηλώσεις για την απόφαση ΣΤΕ (για υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια ομοφυλόφιλων)»
Με δυναμικό και αιχμηρό λόγο, ο ανεξάρτητος βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος παρεμβαίνει δημόσια εκφράζοντας την έντονη ανησυχία και αντίθεσή του στην πρόσφατη απόφαση του Σ.Τ.Ε., με την οποία εγκρίνεται η υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια.
Απευθυνόμενος προς την Ιερά Σύνοδο,
διερωτάται:
«Επίσκοποί μου, συμφωνείτε με την υιοθεσία παιδιών από
ομοφυλόφιλα ζευγάρια;
Το παιδί δεν είναι πείραμα.
Ποιος θα μιλήσει επιτέλους; Αλήθεια, δεν καταλαβαίνετε πόσο η σιωπή σας μας
πληγώνει, ιδιαιτέρως εν όψει των Παθών του Κυρίου μας, τις Άγιες ημέρες του
Πάσχα;».
Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :
Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.
Που βαδίζουμε αλήθεια, οι σημερινοί Ορθόδοξοι;
Ο χριστιανός ο οποίος θέλει να είναι ευθύς απέναντι του Θεού, οφείλει να διερωτηθή: Μήπως υπηρετώ το κακώς εννοούμενο προσωπικόν μου συμφέρον και όχι αυτό που ορίζει η Εκκλησία μου; Μήπως υπηρετώ άθελά μου τις σκοτεινές δυνάμεις και όχι την αλήθεια; Απάντηση εις το ερώτημα αυτό θα μπορέση να πάρη, αν αφήση ελεύθερη τη συνείδησίν του να ομιλήση ανεπηρέαστη από το πάθος και την πλάνη, με βάσιν την αλήθειαν και τον Νόμον του Θεού. Νοείται άραγε ένας χριστιανός να ενεργή εις την ζωήν του με κριτήρια αντίθετα προς το Νόμον και τας εντολάς του Θεού, αντίθετα προς τας Παραδόσεις και τους Ιερούς Κανόνας που εστήριξαν δια μέσου των αιώνων την Πίστιν μας; Κενοί περιεχομένου λοιπόν είναι εις την εποχήν μας οι Ιεροί Κανόνες και Παραδόσεις της Εκκλησίας μας; Που βαδίζουμε αλήθεια, οι σημερινοί Ορθόδοξοι; Μήπως στήνεται ήδη ο τάπης δια την υποδοχήν του Αντιχρίστου; Μήπως επαληθεύονται εις τας ημέρας μας τα λόγια του Προφήτου: «Τετύφλωκεν αυτών τους οφθαλμούς και πεπώρωκεν αυτών την καρδίαν, ίνα μη ίδωσι τοις οφθαλμοίς και νοήσωσι τη καρδία και επιστραφώσι και ιάσομαι αυτούς»; Θα αγνοήσουμε λοιπόν, αδελφοί αυτά που γίνονται από τους Οικουμενιστές, γεγονότα καταλυτικά της Πίστεώς μας, και δια της σιωπής και αδιαφορίας θα επιβραβεύσουμε την προδοσία της Πίστεώς μας;
Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:
Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς! Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ! Δέν δικαιολογείται η άγνοια... Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε: “Φεύγουμε εμείς”.
Ποίον Θεόν δοξολογούν;
Ο διαθρησκειακός συγκρητισμός σχετικοποιεί την ευαγγελικήν αλήθειαν. Προχωρεί ακόμη ούτος και εις το λατρευτικόν επίπεδον. Ορθόδοξοι Ιεράρχαι ή και Πρωθιεράρχαι συμμετέχουν εις πανθρησκειακάς εκδηλώσεις ως της Ασσίζης ή εις κοινάς συμπροσευχάς και δοξολογίας μεθ’ ετεροδόξων και ετεροθρήσκων, και δη Ιουδαίων και Μουσουλμάνων. Διερωτάται τις, ποίον Θεόν δοξολογούν; Οι Άγιοι Απόστολοι εκήρυττον εις τας Συναγωγάς, αλλά Ιησούν Χριστόν και τούτον Εσταυρωμένον, διό και ηκολούθουν διωγμοί, φυλακίσεις, βασανιστήρια και θάνατοι....
Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν
O Άγιος Ειρηναίος γράφει ότι: «Ἰωάννης ὁ τοῦ Κυρίου μαθητὴς ἐν τῇ Ἐφέσῳ πορευθεὶς λούσασθαι καὶ ἰδὼν ἔσω Κήρινθον ἐξήλατο τοῦ βαλανείου μὴ λουσάμενος, ἀλλ' ἐπειπών · “Φύγωμεν, μὴ καὶ τὸ βαλανεῖον συμπέσῃ, ἔνδον ὄντος Κηρίνθου τοῦ τῆς ἀληθείας ἐχθροῦ.” Καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Πολύκαρπος Μαρκίωνί ποτε εἰς ὄψιν αὐτῷ ἐλθόντι καὶ φήσαντι· «Ἐπιγίνωσκε ἡμᾶς», ἀπεκρίθη · «Ἐπιγινώσκω, ἐπιγινώσκω τὸν πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ.» Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν , ὡς καὶ Παῦλος ἔφησεν · «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼςὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος».
Ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος σὲ λόγο του γιὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου λέγει:
Ἐλᾶτε, ἀγαπητοί, ἂς βαδίσουμε στὸν δρόμο ποὺ μᾶς ἔδειξε ὁ Κύριος, γιὰ νὰ φθάσουμε μὲ χαρὰ στὴν βασιλεία του. Ἂς πάρουμε προμήθειες καὶ λάδι στὰ ἀγγεῖα μας, διότι τὸ μάκρος ἐκείνου τοῦ δρόμου δὲν εἶναι μικρό. Ἂς ζώσουμε λοιπὸν τὴν μέση μας μὲ ζώνη τὴν εἰλικρίνεια καὶ τὴν ἀλήθεια, περιμένοντας νὰ ὑποδεχθοῦμε, ὡς ἄνθρωποι καὶ πιστοὶ δοῦλοι, τὸν προσωπικό μας Δεσπότη. Ἂς ἀνάψουμε τὰ λυχνάρια μας καὶ ἂς ἀγρυπνοῦμε μὲ ἀνδρεία… Νά, καὶ ἡ μητέρα μας Ἱερουσαλὴμ λέει σὲ ἐμᾶς “Ποθῆστε με, παιδιά μου, ὅπως ἀκριβῶς σᾶς ποθῶ ἐγώ· τίποτε νὰ μὴ ἀποκτήσετε πάνω στὴ γῆ· γιὰ τίποτε νὰ μὴ μεριμνήσετε. Διότι, νά, ὁ Νυμφίος εἶναι ἕτοιμος νὰ παρουσιασθεῖ μέσα στὶς νεφέλες τοῦ οὐρανοῦ μὲ τὴν δόξα τοῦ εὐλογημένου Πατρός, καὶ θὰ καλέσει τὸν καθένα ἀπὸ ἐσᾶς μὲ τὸ ὄνομά του, καὶ θὰ τὸν βάλει νὰ καθίσει στὸ τραπέζι μὲ τὴν παράταξη τῶν ἁγίων ἐκείνων ποὺ ζοῦν μέσα σὲ ἐκεῖνο τὸ ἀνέκφραστο φῶς, στὴν ἄφθαρτη καὶ ἀθάνατη καὶ αἰώνια ζωή, σύμφωνα μὲ τοὺς κόπους του”.
Αρχιμανδρίτης π. Αθανάσιος Παπασταύρου: Η Θεοτόκος αποτελεί καταφύγιο για όλους
Η πορεία του ανθρώπου ξεκινά από την ενανθρώπηση του Χριστού και ολοκληρώνεται στη Δευτέρα Παρουσία. Μέσα σε αυτή την πορεία, η Θεοτόκος αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς, οδηγώντας τους πιστούς προς τη σωτηρία και τη συμμετοχή στη βασιλεία του Θεού.
Στην 2η ακολουθία της Δ΄ Στάσεως των Χαιρετισμών που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Παρασκευή 20 Μαρτίου, ιερούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο, ο Αρχιμανδρίτης π. Αθανάσιος Παπασταύρου, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.
Η
ομιλία εντάσσεται στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «Ευαγγελίστρια
2026».
Ο π. Αθανάσιος στο κήρυγμα του, εστίασε τόσο στη δομή όσο και στο βαθύτερο νόημα του Ακαθίστου Ύμνου. Αρχικά επισήμανε την ομορφιά και την πνευματική αξία της ακολουθίας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερη ευλογία για τους πιστούς, καθώς μπορούν να την μελετούν και να την βιώνουν καθημερινά. Ο Ακάθιστος Ύμνος αποτελείται από 24 οίκους (γράμματα), αγνώστου συγγραφέα, αλλά βαθιά ριζωμένους στην εκκλησιαστική παράδοση.
Τα
πρώτα δώδεκα γράμματα έχουν ιστορικό χαρακτήρα και περιγράφουν γεγονότα από τη
ζωή της Θεοτόκου και του Χριστού, ξεκινώντας από τον Ευαγγελισμό και φτάνοντας
μέχρι την Υπαπαντή και τη φυγή στην Αίγυπτο. Αντίθετα, τα επόμενα δώδεκα είναι
θεολογικά και εμβαθύνουν στο μυστήριο της ενανθρώπησης και στη σημασία της
Θεοτόκου για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η Δ’ Στάση, ανήκει σε αυτή τη δεύτερη
κατηγορία και χαρακτηρίζεται από βαθύ θεολογικό και ευχαριστιακό περιεχόμενο.
Κεντρική
ιδέα της ομιλίας είναι η τιμή προς την Υπεραγία Θεοτόκο ως «τείχος» και
προστασία των πιστών. Η Θεοτόκος αποτελεί καταφύγιο για όλους, και ιδιαίτερα
για όσους διατηρούν την αγνότητα και την καθαρότητα της ζωής τους. Η
μοναδικότητά της έγκειται στο ότι είναι η μόνη αειπάρθενος, και γι’ αυτό
αποτελεί πρότυπο και προστάτιδα των αγνών ψυχών. Παράλληλα, τόνισε ότι η εκλογή
της από τον Θεό δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτέλεσμα της καθαρότητας και της
αγιότητάς της, καθώς έγινε το «οίκημα» στο οποίο κατοίκησε ο ίδιος ο Θεός.
Στη
συνέχεια ο π. Αθανάσιος αναφέρθηκε στην αδυναμία του ανθρώπου να ανταποδώσει
επάξια τις δωρεές του Θεού. Όσοι ύμνοι και δοξολογίες κι αν προσφερθούν, ακόμη
και αν είναι αναρίθμητοι όπως η άμμος της θάλασσας, δεν επαρκούν για να
εκφράσουν την ευγνωμοσύνη προς τον Θεό για το δώρο της Θεοτόκου και, μέσω
αυτής, της σωτηρίας. Η ενανθρώπηση του Χριστού μέσω της Θεοτόκου αποτελεί το
κεντρικό γεγονός της σωτηρίας, καθώς ο Θεός έγινε άνθρωπος για να οδηγήσει τον
άνθρωπο στη θέωση.
Ιδιαίτερη
έμφαση δίνεται στον συμβολισμό της Θεοτόκου ως «φωτοδόχου λαμπάδος». Η Παναγία
παρουσιάζεται ως εκείνη που δέχθηκε το άκτιστο φως του Θεού και το μετέδωσε σε
όλη την κτίση. Αυτό το φως δεν απευθύνεται μόνο στους ανθρώπους, αλλά και στις
επουράνιες δυνάμεις. Έτσι, η Παναγία κατέχει μια μοναδική θέση στην ιεραρχία
της δημιουργίας, υπερέχοντας ακόμη και των αγγέλων.
Ο π.
Αθανάσιος συνέχισε αναφερόμενος στο σχέδιο της θείας οικονομίας. Όλα όσα έγιναν
πραγματοποιήθηκαν από την αγάπη και τη χάρη του Θεού, ο οποίος θέλησε να
αποκαταστήσει τον πεσμένο άνθρωπο. Μετά την έλευση του Χριστού του δόθηκε η
δυνατότητα της θέωσης, δηλαδή να γίνει κατά χάρη Θεός. Αυτή η διδασκαλία, που
διατυπώνεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας, δείχνει το μέγεθος της τιμής που
αποδίδεται στο ανθρώπινο γένος.
Επιπλέον,
υπογράμμισε ότι οι σωζόμενοι άνθρωποι θα συμμετέχουν στη βασιλεία του
Θεού ως κληρονόμοι και συγκληρονόμοι του Χριστού, ακόμη και ανώτεροι των
αγγελικών δυνάμεων. Αυτό αναδεικνύει τη μεγάλη αξία της ανθρώπινης φύσης, η
οποία, μέσω της Θεοτόκου, ενώθηκε με τη θεία φύση στο πρόσωπο του Χριστού.
Στη
συνέχεια, γίνεται αναφορά στην έννοια του ανθρώπου ως «ναού του Θεού». Όπως η
Θεοτόκος έγινε ζωντανός ναός του Θεού, έτσι και κάθε πιστός καλείται να γίνει
κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Η διδασκαλία αυτή, που βασίζεται στον
απόστολο Παύλο, τονίζει την ευθύνη του ανθρώπου να ζει καθαρά και άγια, ώστε να
διατηρεί μέσα του την παρουσία του Θεού.
Η
Θεοτόκος υμνείται ως «πανύμνητη μητέρα», επειδή έφερε στον κόσμο τον Άγιο των
Αγίων, τον ίδιο τον Θεό. Οι πιστοί καλούνται όχι μόνο να την δοξολογούν, αλλά
και να την επικαλούνται ως μεσίτρια και βοηθό στη ζωή τους. Ζητούν τη συνεχή
της παρουσία, την ανακαίνιση της ψυχής τους και την προετοιμασία τους για την
τελική κρίση.
Το
κήρυγμα του π. Αθανασίου ολοκληρώθηκε με την ελπίδα της ανάστασης και της
αιώνιας ζωής. Η πορεία του ανθρώπου ξεκινά από την ενανθρώπηση του Χριστού και
ολοκληρώνεται στη Δευτέρα Παρουσία. Μέσα σε αυτή την πορεία, η Θεοτόκος
αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς, οδηγώντας τους πιστούς προς τη σωτηρία και τη
συμμετοχή στη βασιλεία του Θεού.
«Πανύμνητε
Μητέρα, εσύ δηλαδή η οποία αξίζεις όλων τον ύμνον. Γιατί έφερες εις τον κόσμον
τον Άγιον των Αγίων. Έφερες τον ενυπόστατον Υιόν και Λόγον του Θεού. Έφερες τον
Θεόν ανάμεσά μας. Και επομένως σε υμνούμε, σε δοξολογούμε, σε ευχαριστούμε,
αλλά και σε παρακαλούμε ως Μητέρα του Θεού ημών. Μη μας παραβλέπεις. Εσύ να
είσαι εκείνη η οποία να μας ανακαινίζει συνέχεια και να μας προετοιμάζεις ούτως
ώστε την ημέρα της εξόδου μας και εμείς να νιώσουμε το πραγματικό Πάσχα, την
πραγματική ανάσταση την οποία χαρίζει ο Υιός σου.»
Ἀπὸ κείμενο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Συρακουσῶν καὶ Ἁγίας Τριάδος Ἀβερκίου γραμμένο τὸ 1969.
«Πρέπει νὰ προβοῦμε σὲ ἀποφασιστικὴ ρήξη μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ τοὺς συνοδοιπόρους του. Ὁ δρόμος μας δὲν εἶναι ὁ δικός τους. Πρέπει νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ μὲ ἀποφασιστικότητα καὶ νὰ τὸ δείξουμε μὲ τὶς πράξεις μας. Μία ἐποχὴ πραγματικῆς ὁμολογίας ἔρχεται γιὰ μᾶς, μία ἐποχή, ποὺ ἴσως παραμείνουμε μόνοι καὶ διωκόμενοι. Στὸ βαθμὸ ποὺ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Τοπικὲς Ἐκκλησίες ἔχουν πλέον εἰσέλθει στὶς τάξεις τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» καὶ ἔχουν ὡς ἐκ τούτου προδώσει τὴν Ὀρθοδοξία καὶ προσκυνήσει τὸν Σατανά, ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα τῆς πλήρους ἀπομονώσεώς μας. Δὲν μποροῦμε καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ ἀποστάτες τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι, ἐάν ἀπαιτηθεῖ, νὰ ἀναχωρήσουμε στὶς «κατακόμβες». Ἡ θέση μας ὡς μαχητὲς καὶ ὁμολογητὲς τῆς καθαρῆς καὶ ἀμόλυντης ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, μᾶς θέτει κάτω ὰπὸ μεγάλη ὑποχρέωση, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ στὸ παρελθόν. Πρέπει νὰ θυμόμαστε πάντα, ὅτι ἕνας ἀληθινὸς ποιμένας τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δὲν μπορεῖ ποτὲ καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχει ὁποιαδήποτε ἄλλα συμφέροντα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν καθαρὸ ζῆλο γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου του – σὲ αὐτὸ καὶ μόνο πρέπει ὅλες οἱ σκέψεις του, ὅλα τὰ συναισθήματά του καὶ κάθε δραστηριότητα του νὰ κατευθύνεται πάντα»
Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ιδού η κανονική λύση, η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ."
Αὐτό τό μήνυμα εἶναι σωτήριον καί πρέπει νά φθάσῃ στά πέρατα τῆς Οἰκουμένης! Ἡ ἀποτείχισις ἀπό τούς αἱρετικούς ψευδεπισκόπους τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ΔΟΓΜΑ πίστεως καί ἄρα ὅποιος τήν ἀπορρίπτει εἶναι αἱρετικός καί ἄς νηστεύῃ, ἄς παρθενεύῃ, ἄς προφητεύῃ, ἄς κάνῃ θαύματα! Βλ. τό ἄρθρον μου μέ τίτλον «Ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή κεκριμένους αἱρετικούς εἶναι δόγμα» (https://orthodox-voice.blogspot.com/2025/07/blog-post_66.html ).
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)