ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΛ. ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ"

Θεσσαλονίκη, Πάσχα 1972

Κύριε Διευθυντά, Χριστός Ανέστη!
Εις την απάντησίν σας προς τον Μοναχόν Θεόκλητον Διονυσιάτην διαπράττετε κι εσείς το υπό πολλών διαπραττόμενων σφάλμα να διαχωρίσητε, ως δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, την αίρεσιν του Οικουμενισμού και την καινοτομίαν του νέου εορτολογίου.
Διά τον μελετητήν, της προσφάτου Ιστορίας, ο διαχωρισμός αυτός είναι εντελώς τεχνητός και απαράδεκτος, η δε εμμονή των οψίμων κατά του Οικουμενισμού Νεοημερολογιτών αγωνιστών εις τον διαχωρισμόν αυτών, παρά τα όσα έχουν γραφεί επί του θέματος, δίδει την εντύπωσιν εσκεμμένης παραποιήσεως της αληθείας και ελλείψεως καλής πίστεως.
Διατί έγινε η αλλαγή του εορτολογίου το 1924;
Ποίος εμελέτησε την πρόσφατον Εκκλησιαστικήν Ιστορίαν και δεν γνωρίζει ότι η αλλαγή αυτή ήτο το πρώτον συγκεκριμένον βήμα του Οικουμενισμού εις τον Ελληνικόν χώρον; Οι Νεοημερολογίται, διά να παραπλανήσουν τον λαόν, είχον ισχυρισθή ότι προέβησαν εις μίαν διόρθωσιν διά λόγους αστρονομικής ακριβείας. Εάν τούτο ήτο αληθές θα είχεν εφαρμοσθεί εις την Ελλάδα ημερολόγιον αστρονομικώς τελειότερον του πεπαλαιωμένου ήδη ημερολογίου του Πάπα Γρηγορίου. Διατί εφαρμόσθη το επίσης εσφαλμένον ημερολόγιον του Πάπα; Μα απλούστατα, σκοπός δεν ήτο η επίτευξις αστρονομικής ακριβείας. Αυτό που επεδιώκετο ήτο η επίτευξις εορτολογικής ενότητος μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των αιρετικών "Εκκλησιών" της Δύσεως. Επεδιώκετο η Ένωσις των Εκκλησιών τουλάχιστον εις τον εορτολογικόν τομέα, και τούτο ως πρώτον βήμα. Η τακτική των Οικουμενιστών είναι πρόοδος διά βαθμίδων. Η πρώτη βαθμίς ήτο η εορτολογική ένωσις των Εκκλησιών. Στο πρόγραμμα ήτο να επακολουθήσουν συν τω χρόνω όσα επηκολούθησαν και όσα θα επακολουθήσουν.
Φθάνει να αναγνώση κανείς την Εγκύκλιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου του 1920 διά να πεισθή πλήρως. Η εγκύκλιος αυτή προτείνει ως πρώτον λίθον του οικουμενιστικού οικοδομήματος την φιλικήν προσαρμογήν της Ορθοδοξίας προς τας "Εκκλησίας" της Δύσεως "διά της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου". Γράφεται επί λέξη: "Δύναται δε η φιλία αύτη και αγαθόφρων προς αλλήλους διάθεσις εκφαίνεσθαι και τεκμηριούται ειδικώτερον ως εξής: α΄. διά της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανικών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών...". Εις την εγκύκλιον αυτήν παραπέμπει και ο Θυατείρων Αθηναγόρας γράφων προσφάτως ότι: "η Ορθόδοξος Εκκλησία εξήλθε των τοιχωμάτων αυτής και εδημιούργησε σχέσεις και επεδίωξε συνεργασίαν ήδη από του 1920 διά της περιφήμου Εγκυκλίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, συνετέλεσεν εις την έναρξιν της Οικουμενικής Κινήσεως και την ίδρυσιν του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών...".
Εξ άλλου εις τα πρακτικά του περιβόητου δήθεν πανορθοδόξου συνεδρίου του Μαΐου - Ιουνίου 1923 βλέπομεν ότι η μεταρρύθμισις του ημερολογίου είχεν ως σκοπόν την "εξυπηρέτησιν εν τε τούτω τω μέρει της παγχριστιανικής ενότητος. Έπρεπε να γίνη "προς αποκατάστασιν της ενότητος των χριστιανών τουλάχιστον εν τω σημείω τούτω". Το συνέδριον εκείνο διεκήρυξε σαφέστατα ότι "η διαρρύθμισις του ημερολογίου είναι ο πρώτος λίθος διά το οικοδόμημα της ενώσεως πασών των εκκλησιών".
Όπως βλέπετε ο Οικουμενισμός δεν ενεφανίσθη μόλις σήμερον με τον Αθηναγόραν. Εγεννήθη εις την Ελλάδα το 1924 και ανδρούται έκτοτε εντός των κόλπων της κρατικής Εκκλησίας. Δεν επιτρέπεται λοιπόν, καλής πίστεως αγωνισταί, ως υμείς, να αγνοήτε την αλήθειαν αυτήν ότι το πρώτον προγεφύρωμα του Οικουμενισμού εις την Ελλάδα υπήρξε η καινοτομία του ημερολογίου. Αυτός ήτο ο λόγος διά τον οποίον οι Παλαιοημερολογίται αντιμετώπισαν εξ αρχής το θέμα ως δογματικόν, ασχέτως εάν δεν εχρησιμοποιείτο τότε ευρύτερα ο όρος "Οικουμενισμός". Η συνείδησις του ορθοδόξου λαού είχε ταυτίσει από της πρώτης στιγμής την εορτολογικήν μεταρρύθμισιν με τον εκφραγκισμόν.
Ημερολογιακόν και Οικουμενισμός δεν είναι λοιπόν δύο διαφορετικά και ανεξάρτητα θέματα αλλά ένα και το αυτό, και ο αγών κατά του Οικουμενισμού, εάν είναι συνεπής, δεν είναι δυνατόν να περιορισθή εις τα σύγχρονα κατορθώματα της παναιρέσεως αυτής, είναι υποχρεωμένος να ανασκάψη τας ρίζας της και να συνθλίψη επί της πέτρας τα νεογνά της.
Νομίζω ότι παρεξηγήσατε τον π. Θεόκλητο όσον αφορά εις το ποίους εννοεί διά της φράσεως "ακραίοι τύποι". Σίγουρα δεν εννοεί τους τρεις Μητροπολίτας τους διακόψαντας το μνημόσυνον του Αθηναγόρα. Δεν έχει, όπως λέει και ο ίδιος, πράγματι κανένα λόγον να τα βάλη μαζί των εφ' όσον ούτοι έχουν, ως και πρότερον, πλήρη Εκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετά πάντων των Αρχιερέων "αφού πέραν της διακοπής του μνημοσύνου ουδέν μετεβλήθη εις τας σχέσεις των μεθ' όλης της Εκκλησίας", εννοεί της οικουμενιστικής Εκκλησίας Αθηνών, Κωνσταντινουπόλεως, Μόσχας κλπ. Η παρατήρησις του π. Θεοκλήτου είναι οξυδερκεστάτη και είναι πνευματικόν συμφέρον σας να την προσέξετε. Πράγματι ποίαν σημασίαν έχει η διακοπή του μνημοσύνου όταν παραμένει η εκκλησιαστική κοινωνία; Όταν η διακοπή του μνημοσύνου δεν σημαίνει διακοπήν κοινωνίας είναι πράξις χωρίς νόημα, είναι μία καθ' αυτό στρουθοκαμηλική ενέργεια αποσκοπούσα εις την καθησύχασιν της ιδίας συνειδήσεως και της συνειδήσεως των οπαδών. Δεν αποχωρούν οι τρεις Μητροπολίται από της φλεγομένης υπό της αιρέσεως του Οικουμενισμού οικίας, κλείνουν μόνον τους οφθαλμούς διά να μη βλέπουν τας φλόγας και διδάσκουν τους οπαδούς των να κάμουν το ίδιον. Διατί λοιπόν να καταφερθή ο π. Θεόκλητος εναντίον των; Δεν διακηρύττουν και αυτοί, όπως και εκείνος, ότι "ουκ επέστη ο καιρός" δια την εγκατάλειψι του καταποντιζομένου πλοίου; Η διαφορά μεταξύ του π. Θεοκλήτου και των τριών Μητροπολιτών είναι μόνον εις ζητήματα τακτικής. Ουδεμία διαφορά μεταξύ των υπάρχει εις ζητήματα ουσίας. Κατά τη γνώμη μου η τακτική του π. Θεοκλήτου - κοινωνία και μνημόσυνον - είναι συνεπής. Δεν είναι δυνατόν όμως να λεχθή το ίδιον και διά την τακτικήν των τριών Μητροπολιτών - κοινωνία χωρίς μνημόσυνον.
  Ο π. Θεόκλητος έχει κατανοήσει τελευταίως ότι κριτική του Οικουμενισμού και των οικουμενιστών με παράλληλον συνέχισιν εκκλησιαστικής κοινωνίας μετ' αυτών συνεπάγεται απαράδεκτον και αυτόχρημα γελοίαν ασυνέπειαν. Αυτός νομίζω ότι είναι και ο λόγος διά τον οποίον διέκοψε την κατά του Οικουμενισμού δημοσιογραφίαν εφ' όσον είχεν αποφασίσει - διά λόγους που ο Θεός γνωρίζη - να μη διακόψη την εκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετά των οικουμενιστών. Η συνέπεια και η σοβαρότης απαιτεί ένα από τα δύο: ή σιωπήν και κοινωνίαν μετά των οικουμενιστών, ή αγώνα και διακοπή κοινωνίας. Δεν υπάρχει μέση κατάστασις εάν σεβόμεθα τους εαυτούς μας.
Μη κατηγορείτε λοιπόν τον άνθρωπον αδίκως. Δεν κατεφέρθη κατά των τριών Μητροπολιτών. Άλλους είχεν εις τον νουν του. "Ακραίοι τύποι" είμεθα ημείς, ο γράφων και οι όμοιοί μου, που δεν ηρκέσθημεν εις διακοπάς μνημοσύνων αλλά προχωρήσαμεν και εις διακοπήν κοινωνίας και εγίναμε Παλαιοημερολογίται.
Με εκτίμησιν
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΣ

Οικουμενισμός το βδέλυγμα της ερημώσεως


ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ --- Orthodox Hymns


Τη Κ΄ (20η) Σεπτεμβρίου, μνήμη των Αγίων Ομολογητών ΘΕΟΔΩΡΟΥ και ΕΥΠΡΕΠΙΟΥ, μαθητών του αυτού Αγίου Μαξίμου.

Μάξιμος ο σοφώτατος Όσιος Πατήρ ημών και Ομολογητής είναι εκείνος, όστις επρωτοστάτησε δια την συγκρότησιν της εν Ρώμη Συνόδου, ήτις συγκληθείσα υπό του Αγίου Μαρτίνου Πάπα Ρώμης κατά το έτοςχμε΄ (645) ανεθεμάτισε την α΄ρεσιν Κώνσταντος του εγγόνου του Ηρακλείου, του μίαν θέλησιν επί Χριστού δογματίζοντος. Την απόφασιν ταύτην της Συνόδου μαθών ο βασιλεύς, πρώτον μεν έστειλε και έφερεν από την Ρώμην τον Άγιον τούτον Μάξιμον και τους δύο μαθητάς του, Αναστασίους καλουμένους, και ύστερον από πολλάς θλίψεις, όπου τους επροξένησεν, εξώρισεν αυτούς εις την Θράκην· και πάλιν εκείθεν αυτούς μετακαλέσας και βλέπων, ότι ήσαν απτόητοι και πάσης κολακείας ανώτεροι, του μεν Αγίου Μαξίμου και του ενός Αναστασίου, του μεγαλυτέρου, κόπτει τας δεξιάς χείρας και τας γλώσσας, και εξορίζει τούτους ομού με τους άλλους τρεις μαθητάς του εις διαφόρους τόπους.

Οίστρος ακολασίας -- Του Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Οι συνειδητοί χριστιανοί συνήθως δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην κοινωνία και ειδικότερα τον τρόπο ζωής των κοσμικών ανθρώπων, γιατί δεν έχουν πολλές σχέσεις μαζί τους. Όσοι, όμως, πληροφορούνται, απογοητεύονται. Υπάρχει μεγάλη διαφθορά, η οποία ξεπερνάει τα όρια της δικής τους φαντασίας. Οι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί απ΄ το θέλημα του Θεού και ζουν σύμφωνα με τις υποδείξεις του διαβόλου. Δεν υπάρχει πια χριστιανικό ήθος στους λεγόμενους χριστιανούς. Παντού επικρατεί η ανηθικότητα. Οι σαρκικές ηδονές έχουν μεθύσει τους ανθρώπους όλων των ηλικιών. Οι νέοι, οι έγγαμοι και οι γέροντες μιλούν για τον έρωτα και δεν ντρέπονται. Κανένας δεν μιλάει για ηθική, εγκράτεια, αγάπη, οικογένεια, φόβο Θεού και αιώνιες αξίες. Ζωώδης η κατάσταση.

Ἐγκώμιος εἰς τὴν ἁγίαν τὴν Θεοτόκον -- Του εν αγίοις Πατρός ημών Επιφανίου επισκόπου Κωνσταντίας της Κυπριωνήσου



Τὰς ἐκλαμπούσας μαρμαρυγὰς τῆς Θεοτόκου ἀκτῖνας φοβερὰς καὶ ἀκαταλήπτους δυνάμεις, οὐρανοῦ καὶ γῆς οἰκουμένης μυστήριον, θαῦμα, ἱλαστήριον φράσας ὁ τάλας ἐγὼ, εἰς ἀκριβεστέραν ἔννοιαν ὁ τῆς καρδίας μου ἔνδον σκιρτήσας λογισμὸς βαθείας μνήμης, καὶ ὑψηλοτάτης θεωρίας πειρώμενος φέρειν τὸ θαῦμα, τρόμος καὶ φόβος πολὺς καὶ δεινὸς συνέσχε με, ὦ ἀγαπητοί.
Ἡ γὰρ μνήμη τῆς φρικτῆς θεωρίας, ἔντρομον τὴν ψυχήν μου, καὶ φρικώδη τὴν καρδίαν ἐνέγκασα οὐ μετρίως ἐτιμώρησεν, ἀλλὰ δυνατῶς ἐβασάνισεν. Ἐπιπλήττει γάρ μου τὸν νοῦν, τῆς μεγίστης θεωρίας ἡ μνήμη, ὡς ἀκαταλήπτου μυστηρίου, τὸ λέγειν οὐκ ἰσχύουσα. Τίς γὰρ ἱκανὸς τοιοῦτο φράσαι μυστήριον; ποῖον δὲ φθέγξασθαι στόμα, ἢ ποία γλῶσσα λαλήσει; Λέληθεν, εἰπεῖν οὐκ ἰσχύει. Νῦν δὲ τολμήσω περὶ τῆς μόνης Θεοτόκου καθ' ὃ καταλαμβάνω· καὶ πάλιν φοβοῦμαι. Οὐκ ἔχω γλῶτταν ἀξίως εἰπεῖν τὰ λίαν μεγάλα. Ἰσχνόφωνος γὰρ καὶ βραδύγλωσσος, καὶ οὐκ εὔλαλος ὑπάρχω, ἵν' οὕτως εἴπω, περὶ τῆς μεγαλωνύμου καὶ ὁσίας καὶ ἀπειρογάμου καὶ θεοτόκου Μαρίας, μητρὸς τοῦ Κυρίου· περὶ ἧς οὐκ εὐμαρῶς ἀνθρώπων γλῶττα λαλήσει. Ἰσχνοφωνεῖ γὰρ πρὸς ταύτην, καὶ ὑποστέλλεται ἡ γλῶσσα, οὐκ ἀξίως ἔχουσα τὸ λέγειν.

Εμπαίζουν οι Οικουμενισταί Θεό και ευσεβή λαό, εμπαίζουν και οι κληρικοί

Βλέποντας ο αρχιοικουμενιστής Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος, ότι οι Επίσκοποι και το Άγιο Όρος δεν διακόπτουν το μνημόσυνό του, προχωρεί αδιστάκτως σε συλλείτουργα με τον Πάπα. Στα παρελθόντα συλλείτουργα πρόσθεσε και το πρόσφατο κατά την εορτή των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στη Ρώμη. Και ας λέγει κανείς, ότι δεν πρόκειται για συλλείτουργα, αλλά για συμπροσευχές. Πρόκειται όντως για συλλείτουργα, αφού και Πάπας και Πατριάρχης εμφανίζονται με λειτουργικά άμφια και λέγουν λόγια της Θείας Λειτουργίας. Αλλά και οι αυμπροσευχές Ορθοδόξων με αιρετικούς απαγορεύονται και καταδικάζονται από τους Ι. Κανόνες. Πόσο μάλλον απαγορεύονται και καταδικάζονται τα συλλείτουργα! Άλλοτε κληρικοί, οι οποίοι επικρίνονταν διότι δεν διέκοπταν το μνημόσυνο του Πατριάρχου και άλλων Οικουμενιστών μιτροφόρων για αντορθόδοξες δηλώσεις και ενέργειές τους, έλεγαν: Αν φθάσουν σε συλλείτουργο, τότε θα διακόψουμε το μνημόσυνο. Αλλ΄ ιδού οι αδίστακτοι έφθασαν σε συλλείτουργο, ή μάλλον σε συλλείτουργα, και οι εν λόγω κληρικοί δεν διακόπτουν το μνημόσυνο κανενός Οικουμενιστού μιτροφόρου. Και τι λέγουν τώρα; Αν φθάσουν στο κοινό Ποτήριο, τότε θα παύσωμε το μνημόσυνό τους…  Εμπαίζουν οι Οικουμενισταί Θεό και ευσεβή λαό, εμπαίζουν και οι κληρικοί, από τους οποίους αναμενόταν ηρωική αντιμετώπισι των βεβηλωτών των ιερών και των οσίων της Πίστεώς μας, αλλά τέτοια αντιμετώπισι αναβάλλεται και πάλιν αναβάλλεται. Εξοργιστική τακτική. Ιδιαιτέρως δε εξοργίζει τους ευσεβείς ο εμπαιγμός εκ μέρους του Αγίου Όρους, της ….  Ακροπόλεως της Ορθοδοξίας! Λόγια λέγει το Άγιον Όρος για τις προδοσίες της Πίστεως. Αλλά σε ηρωική απόφασι και ενέργεια κατά των προδοτών της Πίστεως δεν προβαίνει. Τιμή και έπαινος στην Ι. Μονή Εσφιγμένου, η οποία δεν μνημονεύει τον αιρεσιάρχη Πατριάρχη και διώκεται απηνώς. «Μακάριοι οι δεδιωγμένοι», είπε ο Χριστός (Ματθ. 5:10), δεν είπε, «Μακάριοι οι μη δεδιωγμένοι». Εκείνοι οι Αγιορείτες, οι οποίοι επιμελώς φροντίζουν να μη διώκωνται, δεν είνε γνήσιοι και άξιοι μακαρισμού, όσα κομποσχοίνια και αν κάνουν.
---------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...
Ἀπό "Ἀκρόπολις τῆς Ὀρθοδοξίας" τό Ἅγιον Ὄρος κατήντησεν "ἀκρόπολις τῆς ἀποστασίας"! Ὄχι μόνον δέν διακόπτουν τήν κοινωνίαν μέ τούς Οἰκουμενιστάς (=Σατανιστάς), ἀλλά καί διώκουν ἀπηνῶς ὅσους προβαίνουν θεαρέστως εἰς ἀποτείχισιν, ὅπως ἡ Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου, ἡ Σκήτη τοῦ Προφήτου Ἠλιού (1992), καί οἱ νεο-αποτειχισθέντες (π. Σάββας Λαυριώτης, π. Ἐπιφάνιος Καψαλιώτης κ.ἄ.). Στηρίζουν δέ ἐπαισχύντως τήν παράνομον "νέαν ἀδελφότητα τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου," ἡ ὁποία μηνύει συνεχῶς καί καταδικάζει εἰς πολυετεῖς φυλακίσεις τούς ἀληθεῖς Ἐσφιγμενίτας, τούς κατάσχει τά περιουσιακά στοιχεῖα, καί ἐν τέλει τούς φονεύει, ὅπως ἔγινε μέ τόν μοναχόν Τρύφωνα τό 2003, ὁ ὁποῖος ἀπέθανεν εἰς ἀτύχημα μέ τό τρακτέρ τῆς Μονῆς, πού ἔλαβε χώραν κατά τήν νύκτα ἐξ αἰτίας τοῦ ἀποκλεισμοῦ τῆς Μονῆς. Τοὐτέστιν, οἱ Ἁγιορεῖται, πλήν τῶν "ζηλωτῶν," εἶναι πλέον αἱρετικοί καί σχισματικοί! Κατά τήν γνώμην μου, αἱ ὡραῖαι ψαλμωδίαι καί ἡ ἄσκησίς των ἐξοργίζει πλέον τόν Θεόν, διότι ἔτσι Τόν ἐμπαίζουν! Τά αὐτά ἰσχύουν καί διά τούς ἐν τῷ κόσμῳ κληρικούς καί λαϊκούς πού κοινωνοῦν μέ τούς Οἰκουμενιστάς. Αἶσχος!!! Αἶσχος!!! Αἶσχος!!!
19 Σεπτεμβρίου 2019 - 4:47 π.μ.
--------------
Ο/Η Σταύρος Τ. είπε...

Ο Μέγας Βασίλειος είχε γράψει λόγια προσβλητικά στόν Αγιο Γρηγόριο Θεολόγο, όταν εκείνος αργοπορούσε στην ενίσχυση του αντιαιρετικού αγώνα. Του έγραψε πως είναι τεμπέλης και αγροίκος, άφιλος και ανάξιος ακόμα και να ζει, αφου δείχνει τόση αδιαφορία για τα εκκλησιαστικά πράγματα…” (Στυλ. Παπαδόπουλου, Ο πληγωμένος αετός, σ. 110, εκδ. Αποστολική Διακονία.
Και τελικώς ο Αγιος Γρηγόριος Θεολόγος, εκείνος που είχε εμπειρίες του Ακτίστου Φωτός (και δεν τράβαγε απλά κομποσχοίνι...), κατέβηκε στον αντιαιρετικό αγώνα, πήγε στην Βασιλεύουσα, όπου δεν μνημόνευε τον αιρετικό Πατριάρχη και τα υπόλοιπα που κατάφερε (με άμεσο κίνδυνο της ζωής του) είναι γνωστά
Ο Μέγας Βασίλειος όμως τα ”έψαλε” και σε άλλους Επισκόπους
«Με συσκέψεις επί συσκέψεων και ολιγωρία, κοιτάζετε ο ένας τον άλλον, και έπεσε η Ταρσός στους αρειανούς…»
Με αυτά τα λόγια επέκρινε ο Μέγας Βασίλειος τον Επίσκοπο Σαμοσάτων Ευσέβειο και τους λοιπούς Ορθοδόξους για την καθυστέρηση αντίδρασης έναντι των αιρετικών… (Επιστολή 34,σημ., Ε.Π.Ε. 1, σ. 248.)
Κι είναι γνωστό πως απάντησε ο Μέγας Βασίλειος στους φοβερισμούς του επάρχου...
ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
«Οἵτινες τήν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσιν, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν..» (ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία, CFDS, Ser. A. τόμ. Χ, fasc. II, σελ. 133 (24-28)

Υ.Γ. Η χείρα του Μέγα Βασιλείου βρίσκεται όλο τον χρόνο, προς προσκύνηση, στην είσοδο του Ι.Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου, στην Νέα Φιλαδέλφεια Αθηνών
https://choratouaxoritou.gr/?p=45393
Από ότι βλέπω, τα υπόλοιπα αναγραφέντα συμφωνούν και με την κάτωθι μελέτη, την οποία θα πρέπει να συμβουλευόμαστε, καθώς οι μέρες μας είναι πονηρές...
http://www.monastiria.gr/pou-sozontai-simera-ta-leipsana-twn-agiwn-tis-othodoxias/

19 Σεπτεμβρίου 2019 - 2:39 μ.μ

Οικουμενισμός το βδέλυγμα της ερημώσεως


Δεύτε λαοί -- Orthodox Hymns


Τη ΙΘ΄(19η) Σεπτεμβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΤΡΟΦΙΜΟΥ, ΣΑΒΒΑΤΙΟΥ και ΔΟΡΥΜΕΔΟΝΤΟΣ.

Τρόφιμος, Σαββάτιος και Δορυμέδων οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Πρόβου και Αττικού Βικαρίου ηγεμόνος της Αντιοχείας εν έτει σοη΄ (278). Εκ τούτων οι Άγιοι Τρόφιμος και Σαββάτιος ήλθον από ξένον τόπον εις την Αντιόχειαν. Και επειδή είδον όλους τους Αντιοχείς τεταραγμένους και έξω φρενών υπάρχοντας δια την εορτήν, την οποάν ετέλουν, των γενεθλίων του εν τη Δάφνη της Αντιοχείας ευρισκομένου ψευδοθέου Απόλλωνος, τούτου ένεκα ελυπήθησαν εγκαρδίως.