ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

Η τελευταία ιερατική συνδιάσκεψη εκπροσώπων ιερών Μητροπόλεων, στο Προκόπι της Ευβοίας, με θέμα· Η Νέα Εποχή, που ωργάνωσε η Εκκλησία και όσα ελέχθησαν δια των σχετικών εισηγήσεων και μάλιστα τα δημοσιευθέντα στον τύπο πορίσματα, δίνουν την εντύπωση, ότι η Εκκλησία είναι μια μάχιμη, κατά των αιρέσεων Ορθόδοξη Εκκλησία! Εξάλλου την εντύπωση αυτή ενισχύει το γεγονός ότι η Εκκλησία έχει συγκροτημένη Συνοδική Επιτροπή επί των δογματικών θεμάτων και των αιρέσεων, προεδρευομένη δηλαδή από τον οριζόμενο εκάστοτε, για την επιτροπή αυτή συνοδικό αρχιερέα. Έτσι στο πλήρωμα της Εκκλησίας φαίνεται, ότι η Εκκλησία ελέγχει, με ωργανωμένες ενέργειες, την κατάσταση στο χώρο τής εμφανίσεως και δραστηριότητος των αιρέσεων, των αποκλίσεων από την παράδοσή της και τη διδασκαλία της. Όμως, ποια είναι η αλήθεια ή η πραγματικότητα στη σχέση της διοικούσης Εκκλησίας με τα ποικίλα φαινόμενα αιρέσεων και ετεροδιδασκαλιών; Η πραγματικότητα στο χώρο των αιρέσεων δείχνει ότι η Εκκλησία ασχολείται, κατά τακτά διαστήματα με τις εισαγόμενες αιρέσεις, αλλά σιωπά και αδιαφορεί για τις αιρέσεις της αυλής της. Κλείνει τα μάτια μπροστά σε γεγονότα, που δείχνουν ότι ακριβώς, κάτω από νεοεποχίτικες επιδράσεις, κάποιοι κληρικοί ή λαϊκοί θεολόγοι αντιστρατεύονται, με δικές τους προσωπικές γνώμες ή θεωρίες, στο γράμμα και στο πνεύμα της ορθοδόξου θεολογικής παρακαταθήκης και παραδόσεως, ιδιαίτερα μάλιστα της πατερικής θεολογίας! Υπάρχει τα τελευταία χρόνια και κυρίως επί της αρχιεπισκοπίας του κ. Χριστοδούλου, μία μεγάλη ενθάρρυνση για ανοίγματα σε θεωρίες και διδασκαλίες, οι οποίες αποστασιοποιούνται από την Ορθοδοξία της Εκκλησίας. Αλλά, πέραν αυτού του γεγονότος, η ίδια η διοίκηση της Εκκλησίας, ενεργητικώς ή παθητικώς (με τη σιωπή της Ιεραρχίας), συμπορεύεται κάποιες φορές με αιρετικές αποκλίσεις! Η τελευταία σύναξη στο Προκόπι, όπως παρουσιάζεται μάλιστα από τον «Ο.Τ.», δίνει την εντύπωση ότι η Εκκλησία είναι καλά ωργανωμένη στον τομέα των αιρέσεων. Αλλά αυτό ακριβώς, ό,τι γίνεται στο Προκόπι αποτελεί και το άλλοθί της, για το γεγονός ό,τι (από την άλλη μεριά) με δικές της πρωτοβουλίες μολύνη το χώρο της Ορθοδοξίας με εισαγόμενα σώματα και οργανισμούς, απειλητικούς για την ορθόδοξη παρακαταθήκη της Εκκλησίας! Με δική της πρωτοβουλία έφερε στην καρδιά της Ορθοδοξίας τον Πάπα, αλλά και το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών. Προαναγγέλλεται δε διάλογος με τον Παπισμό με την παρουσία και εκπροσώπου της επάρατης Ουνίας. Ως προς την αίρεση της Νέας Εποχής, η Εκκλησία, φαίνεται να καταδικάζει στο Προκόπι, την ιδεολογία αυτή, αλλά λησμονεί ότι, επί των ημερών του Αρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου υιοθέτησε νεοεποχίτικο κείμενο ως καταστατικό χάρτη των θεολογικών προϋποθέσεων της λειτουργικής αναγεννήσεως! Στο περιοδικό «ΕΚΚΛΗΣΙΑ», επίσημο όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος και στο τεύχος του Ιουνίου 2003, δημοσιεύθηκε συνοδικό κείμενο με τίτλο· «ΤΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ». Το κείμενο αυτό ακραιφνώς νεοεποχίτικο κείμενο, είναι γραμμένο επί τη βάσει της αρχής της ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΟΣ! Το νεοεποχίτικο νόημά του φαίνεται στον ορισμό του όρου λειτουργική αναγέννηση. «Με άλλα λόγια ο όρος «λειτουργική αναγέννηση», σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει πλέον εφαρμογή στο σύνολο του θεολογικού επιστητού σε όλους τους τομείς της θεολογικής επιστήμης, από τους καθαρά πρακτικούς έως τους αυστηρά θεολογικούς» (σελ. 414). Το κύριο αίτημα του κειμένου του θεολογικού υποβάθρου, σχετισμένο και με το πνεύμα της Παγκοσμιοποιήσεως, είναι ο διαρκής επαναπροσδιορισμός των πάντων στο χώρο της Εκκλησίας και της Θεολογίας της, ιδιαίτερα της ταυτότητός της και του μυστηρίου της Θ. Ευχαριστίας! Εναντίον αυτού του κειμένου καταθέσαμε στη Γραμματεία της Συνόδου της Εκκλησίας οκτασέλιδο Υπόμνημα (αριθ. πρωτ. 3384-9.9.03). Το κείμενο του υπομνήματος αυτού απεστείλαμε σχεδόν σε όλους τους συνοδικούς αρχιερείς της περιόδου εκείνης (2003), «Ούτε φωνή» βεβαίως «Ούτε ακρόαση»! Στο υπόμνημά μας αυτό απήντησε ο Μακαριώτατος, με επιστολή του, για να μας βεβαιώσει ότι η Εκκλησία δεν διδάσκει αρχές της Νέας Εποχής! Όπως φαίνεται, το κείμενό μας δεν εισήχθη για συζήτηση σε συνεδρία της Συνόδου! Πιθανόν και οι συνοδικοί αρχιερείς, παραλήπτες του υπομνήματος, δεν εζήτησαν να εισαχθεί. Έτσι έμεινε χώρος, στον Μακαριώτατο, να λειτουργήσει ως η ενσάρκωση του συνοδικού συστήματος της Εκκλησίας, αφού μάς έχει πείσει ήδη ότι ο ίδιος είναι Η Σύνοδος. Νοοτροπία εντελώς παπική(1). Έλαβε δική μου απάντηση σε ανοικτή επιστολή μου («Ο.Τ.» 17.10.03) και έληξε εκεί το θέμα, όχι, όμως, και στο περιοδικό «ΕΚΚΛΗΣΙΑ», αφού εκεί ως δημοσιευμένο πλέον κείμενο, θα διασώζει μια αξιόπιστη μαρτυρία νεοεποχίτικης νοοτροπίας της διοικούσης Εκκλησίας της Ελλάδος! Αλλά ο Μακαριώτατος κ. Χριστόδουλος προκαλεί το κοινό αίσθημα του εκκλησιαστικού πληρώματος, τη στιγμή, που το μήνυμά του, με την ευκαιρία της συνάξεως στο Προκόπι, δείχνει να λησμονεί «η δεξιά του τι έχει ποιήσει η αριστερά του!». Η δεξιά του στο Προκόπι είπε· «Ο θρησκευτικός συγκρητισμός, τον οποίο καλλιεργεί και προωθεί η Νέα Εποχή, η απαράδεκτος δια κάθε ορθόδοξον χριστιανόν άποψις, ότι όλαι αι θρησκείαι ή «τα πνευματικά μονοπάτια», κατά την νεοεποχίτικην ορολογίαν είναι παράλληλοι δρόμοι, οι οποίοι οδηγούν εις τον Θεόν, προσκρούουν απολύτως εις την Ορθόδοξον αυτοσυνειδησίαν μας, ότι η εν Χριστώ Ιησού αποκαλυφθείσα Αλήθεια είναι μοναδική, ανυπέρβλητος και αναντικατάστατος. Το πανθρησκειακό όραμα, το οποίον εξισώνει το μυστήριον της Αγίας, Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος με τα πάσης φύσεως ανθρωποκεντρικά μορφώματα… δεν έχει θέσιν εις την ζωήν των ορθοδόξων, αλλά ουσιαστικώς αποτελεί άρνηση της εν Χριστώ Ιησού σωτηρίας, ελευθερίας και ελπίδος μας» (Ο.Τ. 11.11). Και όμως, ο ίδιος, ο Αρχιεπίσκοπος, διεκήρυξε στη παγκόσμια σύναξη θρησκειών και πολιτισμών, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (6.5.2004), ότι ο Χριστιανισμός ανήκει στο διαθρησκειακό όραμα, όταν εδήλωσε ότι «Ο Χριστιανισμός ανήκει στις θρησκείες, που έχουν βεβαιότητα για την αλήθειά τους και μάλιστα την αποκλειστικήν τους αλήθεια»! Στην παγκόσμια αυτή σύναξη, ο Μακαριώτατος υπεραμύνθηκε (πολύ σωστά) της ιδιοπροσωπίας των πολιτισμών. Δεν έκανε, όμως, το ίδιο για την Ορθοδοξία. Την αποσιώπησε, την έθαψε μάλλον, στο διαθρησκειακό κλάμπ των μεγάλων θρησκειών. Αλλά την ίδια δήλωση ότι· «Ο Χριστιανισμός ανήκει στις μονοθεϊστικές θρησκείες», την έχει καταθέσει ο Μακαριώτατος σε κείμενό του στο περιοδικό «ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ» (Ιούνιος 2004). Είναι λοιπόν, κατά τον Μακαριώτατο και ο Χριστιανισμός παράλληλος δρόμος θρησκευτικής ζωής, όπως και οι άλλες θρησκείες; Αλλά πολλά ερωτηματικά θα μπορούσε να θέσει κανείς και ως προς το ρόλο της Συνοδικής Επιτροπής επί των δογματικών θεμάτων και των αιρέσεων. Ποιος είναι ο ρόλος της; Υπάρχει μόνο για το Προκόπι της Ευβοίας; Είναι μονόφθαλμη; Βλέπει μόνο προς το Προκόπι και θέλει να αγνοεί τι γίνεται στην αυλή της Εκκλησίας; Πάντως δεν ακούσθηκε η φωνή της σε κραυγαλέες και ήδη πασίγνωστες περιπτώσεις απόπειρας αλλοιώσεως αποφάσεων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου με μέθοδο «επιστημονική»! Πρόκειται για την απόδειξη δήθεν, δια της μεθόδου αυτής, της ορθοδοξίας, δύο αγίων «των αντιχαλκηδονίων, δύο αιρετικών, του Διοσκόρου και του Σεβήρου, μέσω δύο διδακτορικών διατριβών, οι οποίες εκπονήθηκαν στη Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης»! Κανείς από τους αρμοδίους να ορθοτομούν τον λόγον της Αληθείας, δεν φάνηκε να ενοχλήθηκε. Κανένα μέλος της πιο πάνω επιτροπής δεν αντέδρασε! Κανένα εκκλησιαστικό περιοδικό δεν ασχολήθηκε με τις αιρετικές εισβολές αυτές στο αγιασμένο χώρο της πατερικής θεολογίας. Μόνο ο «Ο.Τ.» προσέφερε χώρο αναφοράς στο πρόβλημα αυτό, με κάποιες παρεμβάσεις διαφωνούντων θεολόγων, κληρικών και λαϊκών! Είναι αλήθεια ότι η στάση της Εκκλησίας στις αιρέσεις είναι μονόπλευρη! Βλέπει την πλευρά των εισαγομένων αιρέσεων, αλλά δεν δραστηριοποιεί την αρμοδία Συνοδική Επιτροπή για ανάλογη αντιμετώπιση των αιρέσεων της αυλής της. Η συμπεριφορά της αυτή εμπίπτει στο λόγο του Κυρίου προς τους Γραμματείς και Φαρισαίους· «Ουαί υμίν… ότι αποδεκατούτε το ηδύοσμον και το άνηθον και το κύμινον, και αφήκατε τα βαρύτερα του νόμου, την κρίσιν και τον έλεον και την πίστιν» (Ματθ. 23,23). Η διοίκηση της Εκκλησίας ασχολείται με το ηδύοσμον το άνηθον και το κύμινον των έξωθεν ερχομένων αιρέσεων και αφήνει στο χώρο της αδιαφορίας, αλλά και στα χέρια της ασυδοσίας θεολογούντων παραγόντων της αυλής της, τα βαρύτερα της αγιοπνευματικής της παρακαταθήκης, την μοναδικότητα της αποκεκαλυμμένης αλήθειας της πίστεώς της και της διδασκαλίας της, το δόγμα και την πατερική της παράδοση. «Ταύτα (στο Προκόπι) έδει ποιήσαι κακείνα (της αυλής της) μη αφιέναι»! 1. Η κατάργηση (με την ευχή όντως της Ιεραρχείας, της άφωνης) του συνοδικού συστήματος, δυνάμει της Παπικής νοοτροπίας του κ. Χριστοδούλου, ισοσταθμίζεται εκκλησιολογικά, με την ίδια νοοτροπία του Πάπα Πίου του Θ΄, ο οποίος στην εικοστή βατικάνια σύνοδο (1870) αξίωσε το αλάθητο για τον εαυτό του και τους διαδόχους του! Όταν κάποια μέλη της συνόδου εκείνης του αντείπαν, ότι η παράδοση δεν δίνει ασφαλή ερείσματα για τέτοιο δικαίωμα, εκείνος απάντησε· Εγώ είμαι η παράδοση! Σήμερα μπορούμε να λέμε· Εγώ είμαι η Σύνοδος!

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που είπε ο Κολοκοτρώνης, μιλώντας στην Πνύκα σε νέους, στις 8 Οκτωβρίου 1833:

«Αφού ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι πίστεψαν στο Ευαγγέλιό Του και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό, τι ημπορούσαν, διά να αλλάξει ο λαός την πίστη του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ’ εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος τον Σταυρό του έκαμε. Παιδιά μου! Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να τη στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ Πατρίδος».

Dimitris Hatzinikolaou, former Associate Professor University of Ioannina, Dept. of Economics University Campus, 45110 Ioannina, HELLAS

 Ὁ φοβερός αὐτός διάλογος μεταξύ τῶν δύο ἀγωνιστῶν Κοσμᾶ Φλαμιάτη καί Χριστοφόρου Παπουλάκου εἶναι ὡς νά διημείφθη σήμερον! Μόνο πού σήμερα τά πράγματα εἶναι ἀπείρως χειρότερα, καθότι πολιτικοί καί ἐκκλησιαστικοί ψευδο-ηγέται μάχονται λυσσωδῶς καί παντοιοτρόπως κατά τῆς Ὀρθοδοξίας καί κατά τῆς Ἑλλάδος, ὁ δέ λαός παρατηρεῖ ἀμηχάνως τόν ἀφανισμόν του καί τήν ἀντικατάστασίν του ὑπό ἰσλαμιστῶν λαθρομεταναστῶν. Τά παιδιά μας διδάσκονται στά «σχολεῖα» ὅτι εἶναι «ρατσισμός» ν' ἀνθίστασαι στήν ἀθρόαν εἰσβολήν λαθρομεταναστῶν, ὅτι δέν ὑπάρχουν μόνον δύο, ἀλλά πολλά φύλα καί πολλά  ἄλλα τέτοια ἄκρως διεστραμμένα! Τά ἱερά καί τά ἐθνικά πρότυπα Ἁγίων, Ἡρώων καί Ἐθνικῶν Εὐεργετῶν ἀποκαθηλώνονται καί ἀντικαθίστανται μέ ὀνόματα ὁμοφυλοφίλων, προδοτῶν κ.ἄ. Τό πλέον πρόσφατον τοιοῦτον ἀνοσιούργημα εἶναι ἡ ὑπό τοῦ «δημάρχου Ἀθηναίων» Χ. Δούκα μετονομασία τῆς ὁδοῦ Γλάδστωνος (Πρωθυπουργοῦ τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου τοῦ 19ου αἰῶνος, Εὐεργέτου τῆς Ἑλλάδος) εἰς ... ὁδόν Ζάκ Κωστοπούλου! Οἱ «πατριάρχαι», οἱ «ἀρχιεπίσκοποι» κ.ἄ., πού κάποτε ἤλεγχον τήν αἵρεσιν καί γενικῶς τήν ἁμαρτίαν, διδάσκουν τώρα οἱ ἴδιοι αἱρέσεις ἀπωλείας, ὅπως π.χ. ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν εἰς τόν ἴδιον Θεόν, ἀλλά τόν ὀνομάζουν μέ  διαφορετικά ὀνόματα, ὅπως Ἀλλάχ, Γιαχβέ κ.λπ.! (Βαρθολομαῖος, βλ. https://www.youtube.com/watch?v=0RCKYCsAcqo , λεπτά 7:36-7:60). Ἀκούσατε κάποιον ψευδεπίσκοπον ν' ἀντιτάσσῃ Ὀρθόδοξον λόγον στόν λόγον αὐτόν τοῦ Σατανᾶ; Ἡ λίστα τοιούτων διαστροφῶν καί αἱρέσεων δέν ἔχει τελειωμό! Ἄν δέν μᾶς ἔχῃ ἤδη ἐγκαταλείψῃ ὁ Θεός, πολύ φοβοῦμαι ὅτι θά τό πράξῃ συντόμως.

Dimitris Hatzinikolaou, former Associate Professor

University of Ioannina, Dept. of Economics

University Campus, 45110 Ioannina, HELLAS

Παπουλάκος (Χριστοφόρος): Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος ξεσηκωμός, καινούργια Άγια Λαύρα.

Ο Χριστοφόρος βουβός σιγόκλαιγε και πότιζε με δάκρυα τα σανίδια του κελιού και το ράσο του.                                

–Δεν φτάνει να πονούμε και να κλαίμε, Χριστοφόρε, φώναξε ο Κοσμάς. Η καινούργια επιδρομή είναι χειρότερη από του Ιμπραήμ. Κείνος σκότωνε κορμιά κι αφάνιζε το βιος μας, αλλά αυτοί σκοτώνουν τις ψυχές μας. Ό,τι ιερό φυλάξαμε τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς ποδοπατιέται, ό,τι μας κράτησε όρθιους, σαν ασάλευτο αντιστήλι, γκρεμίζεται. Σε τέτοιο γιουρούσι του σατανά, κάθε υποταγή είναι άρνηση του Χριστού, άρνηση της Πίστης και παράδοση στο διάβολο. Προδίνουμε τον αγώνα του εικοσιένα, το αίμα που χύθηκε στο Μεσολόγγι, στ΄ Αρκάδι, στην Τριπολιτσά, στα Δερβενάκια στα Ψαρά… Ιούδες γινόμαστε Χριστοφόρε και το κακό δε σταματά ως εδώ…                                           

--Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, έχει κι άλλο; Ψιθύρισε με πνιγμένο λυγμό ο Χριστοφόρος.                                                        

–Έχει πολλά και φριχτά, αποκρίθη ξαναμμένος  ο Κοσμάς. Είναι ότι οι γραμματισμένοι του Έθνους, σκλαβωμένοι στους μασόνους της Φραγκιάς, έχουν ολότελα στραβωθεί, κι αντίς να βλέπουν σ΄ όλα τούτα το μελλοντικό αφανισμό του έθνους, τα λογαριάζουν σωστικά. Οι άντρες που μας κυβερνούν χάσανε το φως τους και δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν ποια η διαφορά ανάμεσα σκοτάδι και φως. Ψευτίσαμε τα ζύγια που άλλοτε ζύγιαζαν το καλό και το κακό, την αλήθεια και το ψέμα. Ο διάβολος με χίλιες μορφές μας παραστέκει. Δε λέω πως αν την κορόνα του έθνους φορούσε Ορθόδοξος κυβερνήτης, κι αν η εκκλησία συνέχιζε τον αιωνόβιο δρόμο της, πως θάλειπε η αμαρτία. Αλλά λέω πως θάχαμε το μέσο να την ξεχωρίζουμε και να μην την μπερδεύουμε με το καλό. Τώρα όχι μόνο την μπερδεύουμε, αλλά το καλό πνίγηκε μέσα στη θάλασσα της αμαρτίας.                

Ο Χριστόφορος τον κοίταξε στα μάτια.                             

–Έχεις δίκιο, του είπε. Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος ξεσηκωμός, καινούργια Άγια Λαύρα.   

–Και καινούργια Ψαρά, πρόσθεσεν ο Κοσμάς. Τούτος ο οχτρός είναι χειρότερος απ΄ τον Τούρκο. Εκείνος ποτέ δε μας τόκρυψε πως μας λογάριαζε σκλάβους, ενώ τούτος μας ξεγελά πως είμαστε τάχα λεύτεροι, ενώ έχει σκλαβώσει και τις ψυχές μας ακόμη. Δε φτάνει λοιπόν ο λόγος κι ο ξεσηκωμός, αλλά χρειάζεται και κάτι άλλο….                                               

–Τι; Ρώτησεν ο Χριστοφόρος.                                          

–Μάρτυρες, αδελφέ Χριστοφόρε, μάρτυρες. Αίμα, για να ποτιστεί και να φουντώσει η λευτεριά του Χριστού, η πραγματική λευτεριά. Ο σατανάς έχει τρανό βασίλειο στη γη. Έχει του χεριού του βασιλιάδες, αρμάδες, καλαμαράδες, γητειές και γητειές, που μόνο στο αίμα μας μπορούν να πνιγούν. Αν δεν χύσουν καινούργιοι μάρτυρες το αίμα τους κανένας ωκεανός δεν είναι τόσο βαθύς και τόσο πλατύς, για να πνίξει τόση αμαρτία. Όσοι από μας ξεκινήσουμε, πρέπει να το ξέρουμε πως ο δρόμος μας, γυρισμό δεν έχει. Οδηγός μας, ας σταθεί ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Από το βιβλίο: « Ο Παπουλάκος», Εκδοσις 8η, σελ. 115, 117.

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ν.Η. Μητροπολίτην Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Σεβασμιώτατε,

Εἰς τὰς προσφάτους ἐπιθέσεις σας κατὰ τῶν ʼΟρθοδόξων τοῦ πατρίου ἑορτολογίου (ʼΟ.π.ἑ.), παρελείψατε νὰ ὁμιλήσητε διὰ τὴν οὐσίαν τοῦ ὅλου ζητήματος, ποὺ εἶναι ἡ σύγχρονος αἵρεσις (διάβαζε πανθρησκεία) τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ῾ Ωμιλήσατε πληθωρικῶς διὰ δευτερεύοντα ζητήματα, καὶ κυρίως διὰ τὰ λάθη τῶν ʼΟ.π.ἑ., ἀλλὰ ἀπεσιωπήσατε τὸ κυριώτερον: Ὁ λόγος ὑπάρξεως τῶν ʼΟ.π.ἑ. εἶναι ἡ λόγοις καὶ ἔργοις κηρυσσομένη αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μὲ τὴν ὁποίαν σεῖς συνεργάζεσθε! ʼΕν ἄλλαις λέξεσιν, «ἀφήσατε τὰ μῆλα καὶ ἐπιάσατε τὰ φύλλα»! Ἀπὸ προηγούμενα ὁμολογιακά σας κείμενα κατὰ τοῦ Παπισμοῦ ἐχάρημεν καὶ ἀνεμένομεν νὰ προχωρήσητε καὶ εἰς τὸν δημόσιον ἔλεγχον τοῦ πατριάρχου, καθὼς καὶ εἰς τὴν διακοπὴν τοῦ μνημοσύνου τῶν καινοτόμων ἀρχιερέων. Διότι, ὅπως καὶ σεῖς ὁ ἴδιος γράφετε (βλ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 12-6-2009, σελ. 5), ἡ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τῶν αἱρετικὰ φρονούντων ἀρχιερέων ἀποτελεῖ οὐσιῶδες γνώρισμα τῆς στάσεως, ποὺ ἐτήρησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες εἰς ἀναλόγους περιστάσεις. Ἀντὶ αὐτοῦ, ὅμως, σεῖς ἐστράφητε κατὰ τῶν ʼΟ.π.ἑ., οἱ ὁποῖοι πολεμοῦν τὴν αἵρεσιν κατὰ τὰ πρότυπα τῶν Ἁγίων Πατέρων! Ὁμοιάζετε μὲ ἕλληνα στρατηγὸν κατὰ τοὺς χρόνους τῆς Ἑλληνικῆς ʼΕπαναστάσεως, ὁ ὁποῖος, ἐνῶ ὁ ἴδιος συνειργάζετο μὲ τοὺς Τούρκους, ἐν τούτοις ἤλεγχε τοὺς Μακρυγιάννην καὶ Κολοκοτρώνην, διότι μὲ τὰς ἔριδάς των ἔβλαπτον τὴν ʼΕπανάστασιν! Δὲν ἀντιλαμβάνεσθε, Σεβασμιώτατε, ὅτι προσφέρετε κακήν, κακίστην ὑπηρεσίαν εἰς τὴν ʼΟρθοδοξίαν μὲ τὴν στάσιν σας αὐτήν; Δίδετε τὴν ἐντύπωσιν ὅτι εἶσθε Ἱεράρχης, ποὺ μάχεται ὑπὲρ τῆς ʼΟρθοδόξου Πίστεως, ἀλλʼ εἰς τὴν πραγματικότητα στηρίζετε τὴν αἵρεσιν, ἐφόσον δὲν τηρεῖτε πατερικὴν στάσιν ἔναντι τῶν Οἰκουμενιστῶν ἀρχιερέων, οἱ ὁποῖοι δίδουν «κοινὴν μαρτυρίαν πίστεως» (1995) μὲ τὸν «πάπαν»· τελοῦν κοινὰ συλλείτουργα μετʼ αὐτοῦ (ὅπως π.χ. ἐκεῖνο τῆς 30-11- 2006)· καὶ μὲ τὸ κείμενον τῆς Ραβέννης (2007) ἑτοιμάζονται νὰ τοῦ ἀναγνωρίσουν καὶ τὸ «πρωτεῖον»! Διατὶ «καταπίνετε» ὅλʼ αὐτὰ τὰ κακουργήματα εἰς βάρος τῆς ʼΟρθοδοξίας, ποὺ ὄχι μόνον Τὴν ταπεινώνουν, ἀλλὰ καὶ Τὴν συκοφαντοῦν, ἐφόσον διαφημίζονται εἰς τοὺς ἀδαεῖς ὡς δῆθεν ἔργα «χριστιανικῆς ἀγάπης», ἐνῶ στρέφετε τὰ βέλη σας ἐναντίον τῶν ʼΟ.π.ἑ., ἐπειδὴ αὐτοὶ κάνουν λάθη εἰς τὸν ἀγῶνα των ὑπὲρ τῆς ʼΟρθοδοξίας; Ὄχι μόνον «καταπίνετε» τὰ ὡς ἄνω κακουργήματα, ἀλλὰ καὶ τʼ ἀποκρύπτετε ἀπὸ τὸν πιστὸν λαόν!

ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ "Ἐρώτ. ριαʹ. Πῶς καί τινες αἱρετικοὶ ποιοῦσι πολλάκις σημεῖα;

Ἀπόκ. Τοῦτο ἡμᾶς οὐκ ὀφείλει ξενίζειν. Ἠκούσαμεν γὰρ τοῦ Κυρίου λέγοντος· ὅτι πολλοὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐροῦσι· «Κύριε, οὐκ ἐν τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν;» καὶ ἐρεῖ αὐτοῖς· «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ' ἐμοῦ, ἐργάται τῆς ἀνομίας». Πολλάκις γὰρ οὐχ ἡ πολιτεία τοῦ θαυματουργοῦντός ἐστιν ἡ τὴν ἴασιν ἐργαζομένη, ἀλλ᾿ ἡ πρὸς αὐτὸν πίστις τοῦ προσερχομένου ἀνθρώπου. Γέγραπται γάρ· «Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε». Πλὴν δεῖ καὶ τοῦτο γινώσκειν, ὅτι πολλάκις τινὲς κακόπιστοι καμάτους πολλοὺς δι' ἀσκήσεως τῷ Θεῷ προσήγαγον, καὶ τὴν ἀντιμισθίαν αὐτῶν ἔλαβον ἐν τῷ νῦν αἰῶνι ἐκ Θεοῦ, τὸ τῶν ἰαμάτων καὶ προρρήσεων χάρισμα· ἵνα ἐν τῷ αἰῶνι τῷ μέλλοντι ἀκούσωσιν· Ἀπελάβετε τὰ ἀγαθὰ ὑμῶν καὶ τοὺς καμάτους ὑμῶν· νῦν δὲ λοιπὸν οὐδὲν ὑμῖν κεχρεώστηται" (P. G. 28, 665).

Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΕΡΗΜΩΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ -- του αειμνήστου ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ

ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΕΡΗΜΙΚΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΟΣ

Η πιο βασική κατάκτηση της ψυχολογίας υπήρξε ασφαλώς η «ανακάλυψη» του  ασυνειδήτου.
Η επισήμανση της άγνωστης αυτής περιοχής της ανθρωπίνης προσωπικότητος άνοιξε οπωσδήποτε τη θύρα διά της οποίας ημπορεί κανείς να ρίξη το βλέμμα του στο σκοτεινό βάθος της ψυχής. Ή τουλάχιστον, ύστερα από την ανακάλυψη αυτή, είναι σε θέση κανείς να αντιληφθή τη σημασία του ασυνείδητου αυτού βάθους για την όλη ψυχική και πνευματική πορεία του ατόμου.

Η άποψις του Πάπα δια την κατ΄ ανατολάς Ορθόδοξον Εκκλησίαν -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών

Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, σε συνέντευξη, που παρεχώρησε σε εφημερίδα της Β. Ελλάδος, μεταξύ άλλων, σχετικώς με την επίσκεψη του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη, είπε ότι η επίσκεψη αυτή «εκπέμπει μήνυμα αισιοδοξίας», ενώ, «αναφερόμενος στον διάλογο των δύο Εκκλησιών, τάχθηκε υπέρ της ένωσής τους και πρόσθεσε πως από την μέχρι τώρα διδασκαλία του Πάπα ως θεολόγου, εκφράζεται η κοινή συνείδηση της ¨αδιαιρέτου αρχαίας Εκκλησίας¨». («Ο.Τ.» 27.10.06).  Η άποψη αυτή του Παναγιωτάτου κ. Βαρθολομαίου, αν πράγματι έτσι διατυπώθηκε, στην εν λόγω συνέντευξη, φαίνεται να μη δικαιώνεται εκ των πραγμάτων, εφόσον άλλωστε, ουσιαστικώς, δεν είναι δυνατόν, η διδασκαλία του Πάπα, να είναι διαφορετική από την κατεστημένη διδασκαλία της παπικής ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας! Η δε διδασκαλία της παπικής Εκκλησίας αφίσταται ως γνωστόν, παρασάγγας από τη συνείδηση της «αρχαίας αδιαιρέτου Εκκλησίας»!

ΑΝΑΓΚΗ ΕΛΕΓΧΟΥ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Ένα από τα πιο φυσιολογικά γνωρίσματα του ανθρώπου είναι το ενδιαφέρον του για την ζωή και την υγεία του. Όλοι προσέχουμε τον εαυτό μας· αγωνιζόμαστε για τη συντήρησή του, αγωνιούμε για τη διατήρησή του, φροντίζουμε για την καλύτερη κατάστασή του. Οι προσπάθειές μας οι καθημερινές – από την πιο απλή ασχολία ως και την ίδια μας την εργασία – οι επιστήμες όλες – από την ιατρική ως και την αστρονομία – ο πολιτισμός που καλλιεργούμε, με μια λέξη τα πάντα αποβλέπουν στον έλεγχο και στην φροντίδα της φυσικής μας ζωής. Και είναι πράγματι σωστό αυτό το ενδιαφέρον, αφού ο ίδιος ο Πλάστης μας φύτεψε μέσα μας ισχυρό το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως και είναι ευλογημένο, όταν δεν γίνεται αυτοσκοπός και δεν καταντά θεότητα για τον άνθρωπο. Αλλά εμείς, όσοι έχουμε βαπτισθεί στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, υποτίθεται ότι ζούμε εκτός από την φυσική ζωή και την πνευματική ζωή της πίστεως.

ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟΝ «Π.Σ.Ε.»; -- Του κ. Δημ. Χατζηνικολάου, Καθ. Οικονομικών Παν/μίου Ιωαννίνων

Οι Προτεστάνται αυξάνουν τας αιρέσεις των!                                                                                                                                                     

Ο λυσσώδης πόλεμος των δυνάμεων του σκότους κατά του Σωτήρος Χριστού ουδέποτε εκόπασεν, από την δημοσίαν εμφάνισιν Αυτού μέχρι σήμερον. Αι μέθοδοι και τα μέσα που χρησιμοποιούν διαφέρουν, ωστόσον, από εποχήν εις εποχήν και από τόπον εις τόπον, όπως εκάστοτε κρίνει και υπαγορεύει ο αρχηγός των, ο Άρχων του σκότους. Πότε η βία, πότε η προδοσία, πότε η αίρεσις και η διαστροφή και πότε όλ’ αυτά μαζί. Από τας αρχάς του εικοστού αιώνος, μάλιστα, έχουν κατορθώσει ν’ αναβιβάζουν εις πατριαρχικούς και άλλους επισκοπικούς θρόνους Οικουμενιστάς, οι οποίοι ίστανται «ευλαβώς» έμπροσθεν οιαδήποτε αιρέσεως ή θρησκείας, με αποτέλεσμα αι αντιστάσεις να τείνουν να εκλείψουν και αι ως άνω σατανικαί μεθοδείαι να έχουν πλέον ορατά αποτελέσματα. Αι ραδιουργίαι και τα κτυπήματα των ανυστάκτων εχθρών του Χριστού έχουν προσφάτως αυξηθή τόσον, ώστε δυσκολευόμεθα πλέον να τα παρακολουθήσωμεν.

Μας λέτε σεις οι λατινόφρονες οικουμενιστές:

ὅταν ἀποφασίζει ἡ Ἐκκλησία, τὸ ποίμνιο ἀκολουθεῖ. Σωστό, ἀλλὰ ποιά Ἐκκλησία; Γιατὶ καὶ ἐπὶ Ἀρείου, ἀποφάσισε ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἐπὶ Νεστορίου, καὶ ἐπὶ Βέκκου, καὶ ἐπὶ Εἰκονομαχίας κλπ. Συνοδικὰ μάλιστα! Δὲν ἔχετε διαβάσει τὸν Ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας γιὰ τὴν κατάσταση στην Κωνσταντινούπολη, ὅταν ἀπεδείχθη ὅτι ὁ μὴ ἀκόμη καταδικασμένος Πατριάρχης Νεστόριος (ὅπως ἀκριβῶς ὁ Βαρθολομαῖος στὶς μέρες μας) ἦταν λύκος καὶ ψευδοποιμένας: «ὁ λαὸς τῆς Κωνσταντινούπολης δὲν πηγαίνει πιὰ στὶς ἐκκλησίες του ( τοῦ Νεστορίου), ἐκτὸς ἀπὸ λίγους ἀνόητους καὶ κόλακες...»! Καὶ συμβουλεύει (ο Άγιος Κύριλλος): «μήτε μὴν ὡς διδασκάλῳ προσέχοντες (αὐτῷ), εἰ μένει λύκος ἀντὶ ποιμένος. Τοῖς δέ ... διὰ τὴν ὀρθὴν πίστιν κεχωρισμένοις (αποτειχισμένοις) ἢ καθαιρεθεῖσι παρ᾿ αὐτοῦ, κοινωνοῦμεν ἡμεῖς...»

Ἁγ. Νικοδήμου ἁγιορείτου, Ὁμολογία Πίστεως

Πᾶντα ὅσα ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἁγία Καθολική Ἀποστολική καί Ἀνατολική Ἐκκλησία, ἡ κοινή καί πνευματική ἡμῶν μήτηρ ἀποδέχεται καί ὁμολογεῖ, ταῦτα καί ἡμεῖς συναποδεχόμεθα καί συνομολογοῦμεν· ὅσα δέ αὐτή ἀποστρέφεται καί ἀποκηρύττει, ταῦτα παρομοίως καί ἡμεῖς συναποκηρύττωμεν καί συναποστρεφόμεθα, ὡς τέκνα αὐτῆς εἰλικρινῆ τε καί γνήσια.

Απαιτείται η ψυχή ενός Ιερεμίου, δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!

Απείρως δριμύτερος χειμών, από της εποχής εκείνης του θείου Χρυσοστόμου, κατέλαβε την Εκκλησίαν, με την άρσιν του Αναθέματος (άρση ακοινωνησίας), της Ανατολικής Εκκλησίας κατά του Παπισμού, υπό του Αθηναγόρου την 7^ην Δεκεμβρίου του 1965, δια της οποίας εχαρακτηρίζετο ως πεπλανημένη η πορεία, της προ αυτής Εκκλησίας των Αγίων Πατέρων και Ι. Συνόδων, και με την εισαγωγήν εις τα ιερά Δίπτυχα του ονόματος του αιρεσιάρχου Πάπα, όχι μόνον, αλλά και … «πασών των Ανατολικών και Δυτικών ομολογιών»! Ω της συμφοράς! Απαιτείται η μεγαληγορία ενός Μωϋσέως, η δύναμις λόγου ενός Δαβίδ, η ψυχή ενός Ιερεμίου, η καρδιά ενός Απ. Παύλου, η γραφίς ενός Μ. Βασιλείου δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!

ΥΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΤΑΞΕΩΣ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αναπληρωτού Καθηγητού του Παν/μίου Ιωαννίνων

Πληροφορούμεθα ότι υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια να επιβληθή Ευρωπαϊκόν Σύνταγμα εις τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) χωρίς να διεξαχθούν δημοψηφίσματα εις τα επί μέρους κράτη – μέλη της ΕΕ, αλλά με μόνην την κύρωσιν εκ μέρους των κυβερνήσεων των κρατών – μελών. Προφανώς, επειδή μερικοί λαοί έχουν ήδη απορρίψει δια δημοψηφισμάτων την σχεδιαζομένην Νέαν Παγκόσμιον Τάξιν (New World Order), κύριον χαρακτηριστικόν της οποίας θα είναι η εις ευθετώτερον χρόνον επιβολή μίας παγκοσμίου κυβερνήσεως, επιχειρείται τώρα η ύπουλος επιβολή της ερήμην των λαών. Ώστε, λοιπόν, παραγκωνίζονται οι λαοί, προκειμένου να επιβληθή εις αυτούς η χειροτέρα δικτατορία όλων των εποχών!

Z’ ΛΟΥΚΑ (ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΙΑΕΙΡΟΥ) ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

 «...ἥψατό μού τις· ἐγώ γάρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ» 

Ὁ Ἰησοῦς εἶπε· κάποιος μέ ἤγγισε. Διότι ἐγώ ἐκατάλαβα, ὅτι ἐβγῆκεν ἀπό ἐπάνωμου δύναμις θαυματουργική. Γράφτηκε, σεβαστή γερόντισσα, γιά ὅσους θέλουν νά σωθοῦν: φυλᾶξτε τόν νοῦ, φυλᾶξτε τήν καρδιά· πλησιᾶστε τόν Χριστό μέ Πνεῦμα σοφίας καί συνέσεως, Πνεῦμα βουλῆς καί ἰσχύος, Πνεῦμα γνώσεως καί εὐσεβείας, Πνεῦμα φόβου Θεοῦ. «Τό στόμα μου ἤνοιξα καί εἵλκυσα πνεῦμα».

Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14).

Δυστυχῶς, ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος καὶ τῆς εὐλογίας ἀφοῦ «ἔφαγεν καὶ ἐνεπλήσθη, ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος λαὸς τοῦ Θεοῦ, διότι ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη» (Δευτ. 32, 15). Καὶ ἀπέστη ἐκ τοῦ Σωτῆρος αὐτοῦ Θεοῦ λέγων: «Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14). Οὕτω περιῆλθεν εἰς ἠθικὴν ἐξαχρείωσιν καὶ χαλάρωσιν, ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἄρχοντες ἡμῶν ἐψήφισαν νόμους βδελυροὺς ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Ὡς τὸν πολιτικὸν γάμον, τὴν νομιμοποίησιν τῶν ἀμβλώσεων, τὴν ἐλευθέραν συμβίωσιν τοῦ αὐτοῦ φύλου, τὸν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων, τὴν ὑποβάθμισιν καὶ περιφρόνησιν τῆς πατροπαραδότου ἀρχαίας γλώσσης, τὴν προαιρετικότητα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὴν ἀνέγερσιν μουσουλμανικοῦ τεμένους (παραθεωροῦντες τὸ τάμα τοῦ Ἔθνους), τὴν κατασκευὴν ἀποτεφροτικῶν κλιβάνων κ.ἄ.

Η σχέσις του Πάπα με τον Αντίχριστον --Του Αρχιμ. Αρσενίου Κομπούγια 12/ 12/ 1986

….Κατόπιν όλων αυτών, ως ταπεινός πνευματικός Πατήρ, κάμνω θερμήν έκκλησιν προς τον Παναγιώτατον Οικουμ. Πατριάρχην, τους Μακαριωτάτους Πατριάρχας των Ορθοδόξων Εκκλησιών· εάν αγαπάτε εν αληθεία τον μοναδικόν Σωτήρα Χριστόν, εάν ζήτε εν φόβω Θεού και εν αγιότητι βίου, εάν δεν ανήκετε σε σκοτεινά άντρα της σατανοκινήτου και προδρόμου του Αντιχρίστου Μασονίας, φύγετε πάραυτα από το σατανικό συνονθύλευμα της τάχα ενώσεως των Εκκλησιών. Φύγετε και παραιτηθήτε από κάθε ματαίαν συζήτησιν δια την τάχα ένωσίν μας με την Λατινικήν Εκκλησίαν. Άγιοι Πατέρες· θα ρίψετε την Ορθοδοξίαν σε τρομερές περιπέτειες και τελικώς, εις τας χείρας του ερχομένου Αντιχρίστου, του οποίου τα βήματα ευκρινώς πλέον ακούονται· όσον και εάν ο σατανάς, ο πλανών την οικουμένην, προσπαθεί να πείση ακόμη και εναρέτους ανθρώπους ότι δεν είναι καιρός να έλθη και όσοι ησχολήθησαν και έγραψαν, είναι πλανεμένοι και τυφλοί! Ο Κύριος να μας ελεήση και εν τω μεταξύ, ας έχωμεν ολίγην υπομονήν να ομιλήση ο Κύριος περισσότερον.

H Θεοτόκος -- του αειμνήστου Παναγιώτου Γκιουλέ

Ως προεγνωσμένον και κρύφιον Μυστήριον της Αγίας Τριάδος και ως Μήτηρ της Νοεράς Ησυχίας εις τα Άγια των Αγίων

Ιλιγγιά ο ανθρώπινος νους προ του ασυλλήπτου Θεολογικού Μυστηρίου της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και ο ανθρώπινος λόγος μένει άφωνος και σιωπών, γιατί αδυνατεί να εκφράση το ασύλληπτο, απερινόητο, άρρητο και ανέκφραστο αυτό μυστήριο της ευσεβείας!...                                                                                                                                                         

Γιατί όντως και «ομολογουμένως μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριον· Θεός εφανερώθη εν σαρκί(1)» δια της Θεοτόκου. Γιατί η Παρθένος εγέννησε «εν σαρκί», τον ενυπόστατο Λόγο του Πατρός, την ενυπόστατη Αλήθεια και Ζωή(1^α) και έγινε η ουράνιος παστάς του Λόγου, που μέσα Της ετελεσιουργήθη το μέγα Μυστήριο της υποστατικής ενώσεως θείας και ανθρωπίνης φύσεως.

Προσοχή εις τα ΜΜΕ (= Μέσα Μαζικού Εξανδραποδισμού)! -- Του κ. Δημ. Χατζηνικολάου, Καθ. Οικονομικών Παν/μίου Ιωαννίνων

Αξιότιμε κύριε Διευθυντά,                                                                    

Ως γνωστόν, στις μέρες μας, οι αξίες (κυρίως η Ορθόδοξος πίστις) κτυπούνται πανταχόθεν και παντοιοτρόπως. Από τότε δε, που οι νεοέλληνες έβαλαν την τηλεόρασιν μέσα στα σπίτια των, ο Διάβολος περνά πολύ πιο εύκολα πλέον τα διεστραμμένα μηνύματά του. Ο υποφαινόμενος σπανίως παρακολυθεί τηλεόρασιν. Εν τούτοις και στον ολίγον αυτόν χρόνον, που αφιερώνω, βλέπω και ακούω πολλά κηρύγματα του Σατανά, όπως π.χ. ότι ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκον (ΕΤ 1, 6.8.2004, ώρα 13.55), ότι ο «άγιος» των ερωτευμένων είναι ο «άγιος» Βαλεντίνος (ΑΝΤ1,6.8.2004 ώρα 17:40, ερώτηση, που ετέθη σε «Super Game”) κ.ά. Το χειρότερον, όμως, που έχω ιδεί και ακούσει μέχρι τώρα το έπαιξεν ο τηλεοπτικός σταθμός ALPHA κατά το Μέγα Σάββατον του 2003 (26.4.2003, ώρα 16:00). Ήτο μία ταινία γύρω από την ζωήν του λατρευτού μας Κυρίου Ιησού Χριστού, τον Οποίον εμφάνισε κατά κόρον ως βιολογικόν υιόν του Ιωσήφ, μνηστήρος της Αειπαρθένου Μαρίας. Τον δε Ιωσήφ, ο οποίος κατά την παράδοσιν ήτο πρεσβύτης, εμφάνισε ως 37χρονον νέον να κάμνη ερωτικάς κινήσεις προς την Μαρίαν! Ιδού μερικά σημεία της ταινίας. Όταν εγεννήθη ο Ιησούς, η Θεοτόκος λέγει προς τον μνηστήρα της: «Ιωσήφ, ο γιός μας!». Και αυτό το «γιός μας» επαναλαμβάνεται σε πολλά άλλα σημεία της ταινίας. Επίσης, η ταινία δείχνει τον Ιωσήφ πανευτυχή να κρατή το νεογέννητον Ιησούν στην αγκάλην του και να φωνάζη δυνατά: «Ο γιός μου!!!» Αργότερον δε, όταν ενηλικιώνεται ο Ιησούς, η ταινία Τον θέλει ν’ αποκαλή τον Ιωσήφ «Πατέρα». Για παράδειγμα, όταν κάποτε ησθένησε ο Ιωσήφ και εκάλεσε κοντά του τον Ιησούν και άρχισε να Του ομιλή με το «Γιέ μου…» ο Ιησούς αρχίζει την απάντησίν Του με το «Πατέρα…». Κατά δε το τέλος της ζωής του, ο Ιωσήφ ερωτά τον Ιησούν: «Ποιός είσαι, γιέ μου» Και εκείνος απαντά «Ο γιός σου»!!!          Έτσι εις μίαν Ορθόδοξον χώραν, κατά την διάρκειαν μίας τόσον μεγάλης ημέρας ως το Μ. Σάββατον, πολλοί νεοέλληνες, αντί να συμμετέχουν εις τα Άγια Πάθη και να προετοιμάζωνται δια την Ανάστασιν του Χριστού, έλαβον μέσα στο ίδιο το σπίτι των, ένα «καλό» μάθημα Ιεχωβητισμού! Δυστυχώς, τα λεγόμενα ΜΜΕ έχουν καταντήσει Μέσα Μαζικού Εξανδραποδισμού! Ας τα προσέχη, λοιπόν, ο λαός.

«Ο.Τ.» 

Το ευλογημένο φραγγέλιο

Αν κοιτάξουμε βαθύτερα τα γεγονότα, θα δούμε ότι η αντίδραση των χριστιανών εναντίον του Οικουμενισμού, είναι ό,τι ωραιότερο, ζωντανό, ορθόδοξο, παραδοσιακό, αν θέλετε ό,τι έχει μείνει όρθιο μέσα εις την Εκκλησία. Είναι η γλυκειά ελπίδα δια το ξεκαθάρισμα των γνησίων από των νόθων, των λειτουργών από των επαγγελματιών, των χριστοφόρων από των χριστεμπόρων, των φιλοθέων από των φιλοδόξων, των ποιμένων από των λυκοποιμένων. Είναι η φωνή του Θεού, δια την οποία δεν ιδρώνει το αυτί των λατινοφρόνων Οικουμενιστών. Είναι το ευλογημένο φραγγέλιο με το οποίο η Εκκλησία απεμάκρυνε πάντοτε ό,τι νόθο υπήρχε μέσα Της.

Τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ

Μέ ἁπλᾶ λόγια: Στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀνήκουν ὅσοι ἀκολουθοῦν τήν ἀλήθεια· ὅσοι δέν ἀκολουθοῦν τήν ἀλήθεια, αὐτοί δέν ἀνήκουν στην Ἐκκλησία. Αὐτό ἰσχύει πολύ περισσότερο γιά ὅσους ἐξαπατοῦν τους ἑαυτούς των αὐτοαποκαλούμενοι καί ἀλληλοαποκαλούμενοι ποιμένες καί ἱεροί ἀρχιποιμένες. Γιατί ἔχουμε διδαχθῆ ὅτι ὁ Χριστιανισμός δέν δίνει σημασία στά πρόσωπα, ἀλλά στήν ἀλήθεια καί στήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως.

Ο ὀρθόδοξος ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Ανδρέου Θεοδώρου

Η ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΘΕΣΙΣ τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἐν τῷ συγχρόνῳ Οἰκουμενισμῷ, ἐγκυμονεῖ, ὡς εἶναι φυσικόν, τεραστίους δι᾿ αὐτὴν κινδύνους. ῾Ο μόνος λόγος ὁ δυνάμενος ὁπωσοῦν νὰ δικαιολογήση βασίμως τὴν ἐν τῷ Π.Σ.Ε. συμμετοχὴν τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, εἶναι τὸ χρέος τῆς μεταδόσεως τοῦ ὀρθοδόξου καθολικοῦ φωτὸς εἰς τοὺς ἐν τῷ σκότει καὶ τῇ πλάνῃ εὑρισκομένους Χριστιανοὺς τῆς Δύσεως. Τὸ ἔργον δηλαδὴ αὐτῆς εἶναι ἔργον σαφῶς ἱεραποστολικόν. ῾Η μέχρι τοῦδε ἀποστολὴ αὕτη τῆς ᾿Ορθοδοξίας εἶχε μὲν ἀποτελέσματα, πενιχρὰ ὅμως καὶ ἀσήμαντα. Βεβαίως δὲν δυνάμεθα νὰ ἀρνηθῶμεν τὸ γεγονὸς ὅτι ἐν τοῖς κόλποις τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως ἡ ᾿Ορθοδοξία κατέστη βαθμιαίως περισσότερον γνωστὴ εἰς τοὺς ἑτεροδόξους τῆς Δύσεως. Πέραν ὅμως τούτου, καὶ δὴ καὶ πέραν ἑνὸς συγκινησιακοῦ θαυμασμοῦ ἐν ὄψει τοῦ πλούτου τῆς ὀρθοδόξου λατρείας (κατὰ προτίμησιν τῆς ρωσικῆς), οὐδὲν τὸ θετικόν, ἁπτόμενον τοῦ ὀντολογικοῦ βάθους τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὁμολογιῶν, ἔχει ἄχρι τοῦδε ἐπιτευχθῆ. ῎Ηδη παρῆλθον πολλαὶ δεκαετηρίδες οἰκουμενιστικῆς ἐμπειρίας καὶ ζωῆς.