Αὐτά τά ἔγραφεν ὁ ἀείμνηστος Καθηγητής πρίν τήν ἐκδημίαν τοῦ «ἀρχιεπισκόπου» Χριστοδούλου (2008) καί μόνον γιά τήν ἁμαρτίαν τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Τί θά ἔγραφε, ἆραγε, σήμερα πού ἡ μέν ὁμοφυλοφιλία ἐνομιμοποιήθη (ν. 5089/2024), ἀνατρέποντας ἔτσι τήν Ἁγίαν Γραφήν καί τήν Ἱ. Παράδοσιν, καί οἱ ψευδεπίσκοποι συγχρωτίζονται μέ τούς σατανιστάς πολιτικούς πού προέβησαν εἰς αὐτό τό ἀνοσιούργημα; Καί τί θά ἔγραφε γιά τήν μεγάλην Ἀποστασίαν τοῦ Κολυμβαρίου (2016), καθώς καί γιά τήν προσχώρησιν τῶν Οἰκουμενιστῶν (=Σατανιστῶν) ψευδεπισκόπων στό Οὐκρανικόν σχίσμα; Θά συνέχιζεν ἆραγε νά κοινωνῇ μαζί τους; Ἐκτιμῶ πώς, ναί, θά συνέχιζε, πολεμῶντας τόν Οἰκουμενισμόν «μέσα ἀπό τήν ἐκκλησίαν»! Δέν ἐγνώρισα τόν ἄνθρωπον, ὁπότε αὐτή ἡ ἐκτίμησις δέν ἀποκλείεται νά εἶναι ἐσφαλμένη, ἀλλά τήν ἀναφέρω διότι ἔχω χορτάσει ἀπό τά κούφια λόγια τῶν «ἀντι-οικουμενιστῶν» καθηγητάδων, ἀρχιμανδριτῶν κ.ἄ., ὅταν τό μόνον πού χρειάζεται εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ὁμολογία, διά τῆς ἀποτειχίσεως (ὄχι ἁπλῶς τῆς διακοπῆς μνημοσύνου τοῦ τοπικοῦ «ἐπισκόπου», ἀλλά κοινωνία μέ ἄλλους πού κοινωνοῦν μέ αὐτόν, ὅπερ ἀντίκειται εἰς τήν «ἀρχήν τῶν συγκοινωνούντων δοχείων» καί εἶναι κοροϊδία Θεοῦ καί ἀνθρώπων).
ΑΘΕΪΑ, Η ΣΙΩΠΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ -- Τοῦ αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ.
Εἶναι γεγονός ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δέν πολυενδιαφέρεται γιά τά πνευματικά καί μάλιστα γιά τά δογματικά θέματα, πού ἀποτελοῦν τό θεμέλιο καί τήν πηγή τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίας. Ἡ σημερινή κουλτούρα καί γενικότερα ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ὄχι μόνο εὐνοεῖ μιά τέτοια νοοτροπία ἀλλά καί ἐξωθεῖ σʼ αὐτήν. Ἄλλωστε τό στίγμα τοῦ «φονταμενταλισμοῦ» καί ἡ μομφή τῆς μισαλλοδοξίας συνοδεύουν ἀνεξέλεγκτα κάθε προσπάθεια γιά τήν διατήρηση τῶν παραδεδομένων ἀξιῶν, πού ἀποτελοῦν τά θεμέλια τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς πνευματικῆς μας οἰκοδομῆς. Κάτω ἀπό ὅλες αὐτές τίς ἔμμεσες πιέσεις ὁ σημερινός ὀρθόδοξος χριστιανός ἀβασάνιστα ἀποδέχεται τά δελεαστικά κηρύγματα Οἰκουμενισμοῦ, αὐτοῦ τοῦ ὁδοστρωτήρα καί ἰσοπεδωτῆ τῶν δογμάτων, καί περνᾶ στά «ψιλά γράμματα» τίς δογματικές διαφορές. Ὡστόσο, εἶναι λάθος καί παράπτωμα πνευματικό νά ἀδιαφοροῦμε γιά τά δόγματα· νά τά θεωροῦμε σχολαστική ἐνασχόληση τῶν θεολόγων, ἀνούσιο καί ἐνοχλητικό πονοκέφαλο γιά μᾶς τους «ἁπλούς χριστιανούς».
«Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ»! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού του Παν. Αθηνών
Κατά τις τελευταίες ημέρες βρισκόμαστε σε μια όντως τραγική, για την ανθρώπινη υπόσταση της Ελλαδικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, κατάσταση, που προβληματίζει, σε βαθμό σχεδόν απογνώσεως, το χριστιανικό πλήρωμά της, που θέλει την Εκκλησία του «άσπιλον και αμώμητον», καθώς ο Χριστός, «ως αμνός άμωμος και άσπιλος» (Α΄ Πέτρ. 1, 19), «περιεποιήσατο αυτήν δια του ιδίου αίματος» (Πράξ. 20, 28)! Σήμερα εφθάσαμε στο σημείο να βλέπουμε να ρέει στα κανάλια των ΜΜΕ ο λόγος για την διαφθορά στην Εκκλησία με περίσσεια δημοσιότητα έτσι, ώστε «Η ομοφυλοφιλία στην Εκκλησία» (σταθερός θεματικός τίτλος στο τηλεοπτικό γυαλί) να είναι πλέον μια αυτονόητη και φυσιολογική αποδεκτή πραγματικότητα για όλα τα ΜΜΕ! Η αγιοπνευματική δόξα και θεανθρώπινη υπόσταση της Εκκλησίας του Χριστού έχει παραδοθεί από τους διοικούντες την Εκκλησία στα τηλεοπτικά παράθυρα, στα οποία ταπεινώνεται και ευτελίζεται το ήθος του ανθρωπίνου σώματός της και ιδιαίτερα του επισκοπικού αξιώματος! Με την τηλεοπτική ταχύτητα και αμεσότητα, που προβάλλεται και διαδίδεται η πληροφορία της διαφθοράς στην Εκκλησία, με στοιχεία που αφορούν πρόσωπα και σχετικά γεγονότα, εκατομμύρια τηλεθεατές (εντός και εκτός της Ελλάδος) παρακολουθούν θερμές συζητήσεις για το πρόβλημα της ομοφυλοφιλίας μέσα στην Εκκλησία. Μάλλον βεβαιώνονται για την πραγματικότητα της διαφθοράς στο ανθρώπινο σκέλος της Εκκλησίας. Η κατάσταση αυτή, κατά την παρούσα ώρα, οδηγεί (grosso modo) σε δύο εμφανή συμπεράσματα ή μάλλον διαπιστώσεις, ότι·
Ο φλογερός αγωνιστής της Ορθοδόξου πίστεως Κοσμάς Φλαμιάτος
το 1840 εξαπέλυσε δριμύτατον «κατηγορώ» εναντίον του αντιχρίστου Μασωνο-Οικουμενισμού, με λόγον του, που ανεγνώσθη από πολλούς ιερείς εις τους ιερούς ναούς της νήσου Κεφαλληνίας. Εις τον λόγον του αυτόν ο Φλαμιάτος εκεραυνοβολούσε το Μασωνο-Οικουμενιστικόν τέρας ως εξής :
«Τα πρώτα μέτρα των εχθρών της πίστεως απ΄ αρχής εστάθησαν να έμβωσιν
εις αυτά τα άγια των αγίων, εις αυτό το θυσιαστήριον, να λάβωσι, δηλαδή,
λαθραίως και αναισθήτως το πηδάλιον, και την διεύθυνσιν της καθ΄ ημάς
Εκκλησίας, φρικωδέστατον και ανέκδοτον μέχρι τούδε φαινόμενον, εις όλα τα
χρονικά της Ορθοδοξίας, και ως εκ τούτου να εξαλείψωσι κατά μικρόν και
ανεπαισθήτως όλην την ορθόδοξον Ιεραρχίαν, όλον το Ιερατικόν και μοναδικόν
τάγμα, να μορφώσωσι κατά το πνεύμα της διαφθοράς και της πλάνης όλην την ελληνικήν
και σλαβικήν και λοιπήν απανταχού ορθόδοξον νεολαίαν, και κατά το πνεύμα αυτής
της πλάνης, να μορφώσωσι νέον ψευδώνυμον κλήρον, να διαλύσωσι κάθε δεσμόν
αγάπης και αρμονίας εις όλους τους Ορθοδόξους, να ανατρέψωσι κάθε τάξιν είτε
εκκλησιαστικής, είτε πολιτικής, είτε ηθικής και συγγενικής πειθαρχίας, να
ανοίξωσιν όλον τον χείμαρον της διαφθοράς, όλον το πνεύμα της αποστασίας και
αναρχίας υπό το πρόσχημα της Ελευθερίας· όλα τα εμφύλια και οικιακά σχίσματα…».
Ο Όσιος Ποιμήν τότε… και η μικτή Μονή του Έσσεξ Αγγλίας τώρα…
Ποιμήν ο Όσιος πατήρ ημών κατήγετο εκ της Αιγύπτου, αναχωρήσας δε εκ της πατρίδος του μεθ’ όλων των αδελφών του εγένετο Μοναχός. Η δε μήτηρ αυτών, εκ της μητρικής φιλοστοργίας κινηθείσα, επήγεν εις την Σκήτην ίνα τους ίδη, και επειδή οι υιοί της έκλεισαν την θύραν του κελλίου των, έκλαιεν έξω με πόνον καρδίας και εφώναζεν. Ο δε αββάς Ανούβ, εις εκ των αδελφών, λέγει προς τον Ποιμένα· «Τι να κάμωμεν εις την γραίαν ταύτην»; Τότε ο Ποιμήν ήλθε πλησίον της θύρας και λέγει εις αυτήν έσωθεν· «Διατί κλαίεις γραία;» Η δε, ακούσασα την φωνήν του Ποιμένος, είπε· «Θέλω να σας ίδω, τέκνα μου, διότι κατά τι θα βλάψω εγώ, εάν μόνον σας ίδω; Δεν είμαι εγώ η μήτηρ σας; Δεν ευρίσκομαι τώρα εγώ εις βαθύ γήρας;» Ο δε Ποιμήν απεκρίθη εις αυτήν· «Που θέλεις να μας ίδης εις τούτον ή τον άλλον κόσμον»; Η δε μήτηρ αυτών, εννοήσασα το νόημα των λόγων του Ποιμένος, μετά χαράς ανεχώρησε χωρίς να τους ίδη.
Εξίσωση Εκκλησίας και αιρέσεων
Ο Παπισμός διεκδικώντας για τον εαυτό του μέχρι και σήμερα την εκκλησιολογική αποκλειστικότητα, υπεύθυνος και πρωτουργός της διαιρέσεως, δεν διέπραξε το σφάλμα να μετάσχει ως μέλος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και να μεταλλαγεί σε μία από τις πολλές «εκκλησίες». Φραστικά πάντως και υποκριτικά επαινεί την Οικουμενική Κίνηση, την οποία επευλογεί ως προεργασία για την μετά της Ρώμης του Πέτρου και του πάπα ενότητα. Ιδιαίτερα επιχαίρει και συγχαίρει για την συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αυτοκαταργήθηκε στην πράξη ως η μοναδική ενσάρκωση και συνέχεια της Una Sancta (= Της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής), εκχωρήσασα το ιδικό της πεδίο, την ιδική της ταυτότητα, στην σχισματική και αιρετική Ρώμη, στη Ρώμη του filioque, του πρωτείου εξουσίας του πάπα, των αζύμων, του καθαρτηρίου πυρός, της κτιστής χάριτος και όλων των άλλων καινοτομιών και παρεκκλίσεων.
Οποία κατάπτωσις και διαστροφή!
Έφθασαν, δυστυχώς, οι περισσότεροι εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας να αναγνωρίζουν ως σπουδαίον τον ενσαρκωτήν της αιρέσεως Πάπαν, και όχι μόνον δεν καταβάλλουν προσπάθεια δια να επιστρέψουν οι αιρετικοί εις την Ορθοδοξίαν, αλλά και επευλογούν την αίρεσιν, αγωνιζόμενοι να πείσουν τους Ορθοδόξους πιστούς, ότι οι αιρετικοί παπικοί και προτεστάντες δεν είναι πεπλανημένοι! Όσοι δε από τους Ορθοδόξους πιστούς χριστιανούς, καλώς πράττοντες, δεν αποδέχονται τις αντορθόδοξες αυτές ενέργειες και αποτειχίζονται, αντί να επαινεθούν δια την εμμονήν των εις την πίστιν των Πατέρων τους, χαρακτηρίζονταια ευκαίρως-ακαίρως, ακραίοι,φονταμενταλιστές, ταλιμπάν, ορθοδοξαμύντορες, ψευδοχριστιανοί, κι’ άλλα…και διώκονται σκληρώς. Οποία κατάπτωσις και διαστροφή!
Το ταξίδι στη “Μάλτα” -- Του Αλεξάνδρου Καλόμοιρου(1931-1990)
Επειδή δεν μπορούμε να είμαστε χριστιανοί σαν άτομα αλλά μόνον σαν Εκκλησία σημασία καίρια έχει όχι μόνον η δική μας πίστη να είναι αληθινή αλλά και αυτή των αδελφών και των πατέρων μας. Το ποικιλόπιστο άθροισμα δεν έχει σχέση με την Εκκλησία του Χριστού που είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος. Στην Εκκλησία υπάρχει μία πίστη, η αληθινή, και συμφωνία όλων στην Ορθοδοξία και ομόνοια. Δεν το νοιώθουν, άραγε, αυτό οι ευσεβείς και καλοπροαίρετες ορθόδοξες ψυχές; Αλλά τότε τι είναι αυτό που τις συγκρατεί μέσα σ΄ αυτό το όζον σύμπλεγμα της ψευτιάς; Είναι το ότι δεν βλέπουν που να πάνε. Γιατί δυστυχώς καμιά οργανωμένη Εκκλησία σήμερα δεν έχει εχέγγυα πιστότητας στη γνήσια Πατερική Ορθοδοξία, αφού φυσικά Ορθοδοξία δεν είναι μόνον η τήρηση του ακενοτόμητου εορτολογίου. Γιατί όμως αισθάνονται οι χριστιανοί τόσο πολύ έντονα την ανάγκη να καταφύγουν οπωσδήποτε σε μια διοικητικά οργανωμένη Εκκλησία; Αυτό γίνεται γιατί η ιστορία έχει μεγάλη δύναμη στην ψυχή μας. Eπειδή την Εκκλησία μέσα στους αιώνες, την γνωρίσαμε οργανωμένη σε Πατριαρχεία και σε Συνόδους την ταυτίσαμε με την οργάνωσή της αυτήν, ξεχνώντας ότι κατά την διάρκεια των αιρέσεων, η οργάνωση αυτή χανόταν για τους Ορθοδόξους και γινόταν το όπλο της κακοδοξίας εναντίον τους.
Ὁ πρῶτος ἀνθρωπόθεος
Στέργιου Ν. Σάκκου, ῾Ομ. Καθ. Πανεπιστημίου
ΜΟΝΑΔΙΚΗ εἶναι ἡ θέση πού κατέχει μέσα στήν ᾿Εκκλησία ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί ξεχωριστή μέσα στίς καρδιές τῶν πιστῶν. ῾Η ταπεινή καί ὁλοκληρωτική προσφορά της στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου τήν ὕψωσε καί τήν δόξασε πάνω ἀπό ὅλους τούς ἁγίους, ὥστε νά εἶναι ἡ Παναγία μας. Τό μεγαλεῖο της ὅλο, πράγματι, βρίσκεται στό ὅτι δέχθηκε ὑπάκουα καί ταπεινά νά δανείσει στόν Θεό τήν σάρκα καί τό αἷμα της καί μυστηριακά καί ὑπεράνθρωπα νά γεννήσει τόν Θεάνθρωπο. Γιʼ αὐτό καί εἶχε τήν τιμή ἡ Παρθένος Μαρία νά γίνει ὁ πρῶτος ἀνθρωπόθεος.
Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ -- Του αειμνήστου Σεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθ. Α.Π.Θ.
Σ’ όλο το χρόνο απλώνεται η χάρη της. Δεκάδες γιορτές της, σημειώνει το εορτολόγιο της Εκκλησίας. Αλλά ο Αύγουστος είνε ο κατ’ εξοχήν δικός της μήνας, ο μήνας της Παναγιάς. Τ’ απομεσήμερα του Δεκαπενταυγούστου, καθώς καταλαγιάζει η κάψα της ημέρας και μια ανάσα δροσιάς πλανάται στην ατμόσφαιρα, τρέχουν οι ψυχές να δροσιστούν στη χάρη της. Γεμίζουν οι ναοί και τα ξωκκλήσια μας από πιστούς. Κι’ έτσι, καθώς όλοι την επικαλούνται και την υμνολογούν, νοιώθεις την πλάση όλη γεμάτη από την παρουσία της. Η παρουσία της, εγγύηση ασάλευτη, για την προστασία της στους ανθρώπους, είνε ζωντανή από τότε, που περπάτησε πάνω σ’ αυτή τη γη η σεμνή κόρη της Ναζαρέτ κι ακόμη πιο πριν, όταν το προφητικό βλέμμα διασχίζοντας τους αιώνες έβλεπε ότι για την εκπλήρωση του σχεδίου της θείας Οικονομίας «ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται υιόν (Ησ. 7: 14). Μοναδική η προσφορά της στο έργο του Θεού. Μοναδική και η μορφή και η ιστορία της. Υμνήθηκε κι εγκωμιάσθηκε ανά τους αιώνες. Για χάρη της συντέθηκαν τα πιο πολλά και τα πιο εκφραστικά εγκώμια.
«Δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τήν ὀφειλήν ἐκείνην ἀφῆκά σοι...»
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
Χρεῶστες εἴμεθα ἀναριθμήτου χρέους· ὀφείλουμε στόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἀδελφοί, χρέος τόσον μεγάλο, πού εἶναι ἀδύνατον νά τό ξεπληρώσουμε. Βλέπουμε, τό μέγεθος τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ; Στήν ἀρχή, δέν χρησιμοποιεῖ δίκαια καταδίκη ἐναντίον μας γιά τήν ἀπείθειά μας, ἀλλά δείχνοντας μακροθυμία παραχωρεῖ τόν καιρό τῆς ἐπιστροφῆς· καί σ’ αὐτόν τόν καιρό τῆς μακροθυμίας μᾶς δίνει ἐξουσίαν, ἄν θελήσωμε, νά υἱοποιηθοῦμε ἀπό Αὐτόν.
Η εις ουρανούς Μετάσταση της Θεοτόκου -- Ανδρέας Θεοδώροου, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
Το δόγμα της Θεοτόκου βρίσκεται στην καρδιά της ορθοδόξου πίστεως• αποτελεί τη χρυσή στιγμή της ορθόδοξης χριστολογίας. Ο όρος «Θεοτόκος», που από πολύ νωρίς (στην Γ’ Οικουμενική Σύνοδο) δόθηκε από την Εκκλησία στο σεπτό πρόσωπο της Μητέρας του Χριστού, συνοψίζει άριστα όλο το δόγμα της χριστολογικής πίστεως της Εκκλησίας. Η Μαρία δεν υπήρξε μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά, Μητέρα του Λόγου του Θεού. Απ’ αυτήν γεννήθηκε πράγματι ο Υιός του Θεού. Δεν προήλθε ως «θεοφόρος άνθρωπος», αλλ’ ως «Θεός ενανθρωπήσας και σεσαρκωμένος».
Τοῦ Παναγιώτου Γκιουλέ ΛΟΓΟΣ κοιμήσεως Θεοτόκου
ΥΜΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ -- Του αειμνήστου Παναγιώτου Γκιουλέ
Εἰς τὸ παράδοξον θαῦμα τῆς
ὑπερφυοῦς κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου
«Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος.
Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται, καὶ κλῖμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται. Εὐφραίνου
Γεθσημανῆ τῆς Θεοτόκου τὸ ἅγιον τέμενος. Βοήσωμεν οἱ πιστοί, τὸν Γαβριὴλ
κεκτημένοι ταξίαρχον· Κεχαριτωμένη, χαῖρε, μετὰ σοῦ ὁ Κύριος, ὁ παρέχων τῷ κόσμῳ,
διὰ σοῦ τὸ μέγα ἔλεος» (α´ αὐτόμελον τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς).
Ἔκθαμβος καὶ ἐξαποροῦσα ἡ θεόφθογγος ὑμνογραφικὴ γλῶσσα τοῦ μυσταγωγικοῦ ὑμνογράφου τῆς ἑορτῆς, πρὸ τοῦ παραδόξου καὶ ἀνερμηνεύτου θαύματος τῆς ὑπερφυοῦς κοιμήσεως τῆς Θεομήτορος, ἐνθέως ἀναφωνεῖ: «Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος! Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται». Ἡ Παρθένος, ποὺ ἔγινε πηγὴ καὶ μητέρα τῆς ζωῆς, γιατὶ ἐκυοφόρησε στὴν πανάμωμο μήτρα της τὴν ὄντως ζωὴν τοῦ Σαρκωθέντος Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός, σήμερον «ἐν μνημείῳ ἄπνους τίθεται καὶ ὁ Πανάγιος τάφος της γίνεται ἐπουράνιος κλῖμαξ» «ἡ μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν»!…
Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης : Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.
Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.
Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού :
Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες! Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου; Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων; Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα; Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του; Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.
Από το άρθρο: ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο
ΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ
(Ο.Τ. 1823 σελ. 5)
Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "«Τί γίνεται μὲ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν ᾿Εκκλησιῶν;»* Τοῦ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου ᾿Ανδρέου Θεοδώρου (†)"
Ἀ. Θεοδώρου: «Κατὰ τὸ Κίνημα [σ.σ. τῆς Νέας Ἐποχῆς], ὅλες οἱ θρησκεῖες ὁδηγοῦν, ἀπὸ διαφόρους δρόμους ἡ κάθε μιά, στὸν ἴδιο σκοπό. Εἶναι πνευματικὲς παραδόσεις σεβαστές, ποὺ πρέπει νὰ ἑνοποιηθοῦν σὲ μιὰ παγκόσμια θρησκεία.» Αὐτή εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ πανθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν ὁποίαν διδάσκουν «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» παγκοσμίως, ἔργοις καί λόγοις, οἱ Οἰκουμενισταί (=Σατανισταί). Ἐμμέσως, πλήν σαφῶς, διδάσκουν ὅτι ὁ Χριστός ἦτο ψεύτης καί ἀπατεών, ἐφόσον ἐδίδαξεν ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή, καί οὐδείς δύναται νά φθάσῃ στόν Πατέρα Του παρά μόνον μέσῳ Αὐτοῦ, ἐνῷ οἱ Οἰκουμενισταί (Βαρθολομαῖος, Ἐλπιδοφόρος, Θεόδωρος «Ἀλεξανδρείας» κ.ἄ.) διδάσκουν ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ἐξ ἴσου καλές ὁδοί σωτηρίας! Διό καί τούς θεωρῶ Σατανιστάς.
«Τί γίνεται μὲ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν ᾿Εκκλησιῶν;»* Τοῦ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου ᾿Ανδρέου Θεοδώρου (†)
Η οἰκουμενιστική ἀλλοίωση ἐπικεντρώνεται κυρίως στην ἐκκλησιολογία. Αὐτὸ ἦταν αὐτονόητο νὰ συμβεῖ, γιατὶ στην παμπροτεσταντική αὐτή κίνηση δὲν ὑπάρχει κἄν ἐκκλησιολογία. Τὰ ἑτερόδοξα προτεσταντικὰ σώματα τῆς Δύσεως δὲν ἀνήκουν οὐσιαστικὰ στη Μία, ῾Αγία, Καθολική καὶ ᾿Αποστολική ᾿Εκκλησία τοῦ ἱεροῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, στην ὁρατή ᾿Εκκλησία ποὺ ἵδρυσε ὁ Κύριος ἐπὶ τῆς γῆς στὸ ἕνα θεανδρικό Του πρόσωπο καὶ την στήριξε στὸ θεμέλιο τῶν ᾿Αποστόλων καὶ Προφητῶν (᾿Εφ. βʹ 20). Οἱ Προτεστάντες δὲν δέχονται την ᾿Εκκλησία αὐτή, ἀλλὰ μιὰ ἀόρατη καὶ ἀκαθόριστη ᾿Εκκλησία, την ὁποία δημιουργεῖ στὶς καρδίες τῶν πιστῶν τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιο, μιὰ ᾿Εκκλησία ὁμιχλώδη καὶ ἐλαστική, στην ὁποία μποροῦν νὰ στεγασθοῦν οἱ πάντες, καὶ αὐτοὶ ἀκόμη ποὺ ἐξέπεσαν τῆς Καθολικῆς Πίστεως καὶ ᾿Αληθείας. Εἶναι κοινὸς πλέον τόπος ὅτι ἡ σπονδυλική στήλη τῆς προτεσταντικῆς ἐκκλησιολογίας εἶναι ἡ διαβόητη Θεωρία τῶν Κλάδων (Branch Theory), μιὰ ἔξυπνη θεωρία (ἀγγλικανικῆς προελεύσεως), ποὺ προσπαθεῖ μὲ τρόπο ταχυδακτυλουργικὸ νὰ ἐντάξει τὸν Προτεσταντισμὸ στὸ χῶρο τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, ἀπὸ την ὁποία ἐκεῖνος ἀποκόπηκε διὰ τῆς Διαμαρτυρήσεως.
«ημείς βουλόμεθα αποθανείν ή Λατινίσαι ποτέ».
Το ότι ο παπισμός είναι αίρεσις και ο οικουμενισμός παναίρεσις δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία, συμφώνως με τας θείας διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων και Ομολογητών της Ορθοδόξου αγίας ημών Εκκλησίας. Τα ιστορούμενα μαρτύρια των Οσιομαρτύρων Πατέρων, των υπό των Λατινοφρόνων και Λατίνων αναιρεθέντων, είναι ένα φωτεινόν παράδειγμα και ένα φρένο δι΄ όλους ημάς προς αποφυγήν παντός νεωτερισμού και καινοτομίας εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία. Ο μαρτυρικός των θάνατος εις όλους εμάς διασαλπίζει την μεγίστην διαφοράν της Ορθοδοξίας από τον παπισμό, δεν τυγχάνει παρανυχίς, όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν οι οικουμενιστές σήμερον. Από απόψεως θεολογικής και σωτηριολογικής αι διαφοραί είναι τόσο μεγάλαι, όση η απόστασις η χωρίζουσα τον Παράδεισον από την κόλασιν. Δι΄ αυτό οι οσιομάρτυρες Άγιοι Πατέρες ούτοι, προτίμησαν τα φρικτά μαρτύρια και τον θάνατον από τον εκλατινισμόν έστω και εις το ελάχιστον, λέγοντες «ημείς βουλόμεθα αποθανείν ή Λατινίσαι ποτέ». Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, δια τους λόγους τούτους τιμά και γεραίρει την μνήμην των εντός του έτους, εις διαφόρους ημερομηνίας συμφώνως με το συναξάριόν της, δοξάζουσα τον Τριαδικόν μόνον αληθινόν Θεόν, τον «θαυμαστόν εν τοις αγίοις αυτού».
Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας, Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.
Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:
Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!
Αλλά ποιός
από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι
περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού
τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς
κι εσύ! Δέν δικαιολογείται
η άγνοια...
Είμαστε
όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον
υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά
καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε
υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί
μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν
μάς λέτε: “Φεύγουμε εμείς”.
π. Θεόδωρος Ζήσης:
«Δέν είμαι βέβαιος ότι, αν απόψε με καλέσει ο Θεός καί εκδημήσω ἀπ’ αυτή τή ζωή, δέν ξέρω αν θά βρώ δικαιολογία μπροστά στούς Αγίους, στούς Ομολογητάς, τους μάρτυρας, γι’ αυτήν τήν στάση τήν οποία κρατούμε όλοι τώρα. Η αίρεση ξεχειλίζει, οι λατινόφρονες και οι φιλο-Οικουμενιστές είναι όλοι ανάμεσά μας προβατόσχημοι λύκοι, κι εμείς κάνουμε διακρίσεις καί οικονομούμε. Προσπαθώ νά βρώ μιά δικαιολογία γιά τόν εαυτό μου...
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»
Ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία κανένα πράγμα ἀπό τά τοῦ βίου αὐτοῦ, δέν εἶναι πραγματικά κακό, πραγματικά διαστροφή, παρά φύση κατάσταση. Τό ἄριστο εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί νά ζήσει γιά τόν Χριστό. Γιατί διαφορετικά, δέν μπορεῖ νά ἀναγεννηθεῖ, οὔτε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἰσέλθει.
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [: Α΄Κορ. 4, 9-16]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΟΤΗΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-8-1997]
Οι Κορίνθιοι, αγαπητοί μου, στάθηκαν αγαπημένα παιδιά του Παύλου, που, όμως, παρά ταύτα, πολύ τον ελύπησαν. Στάθηκαν οι Χριστιανοί που πόνεσε στον πνευματικό του τοκετό. Αναφέρεται στις προσωπικές του περιπέτειες η σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, όπως είδαμε, από την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του, σε ό,τι τους γράφει, για να τους δείξει ότι χάριν αυτών υπέστη και υφίσταται ό,τι υφίσταται.
Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης : Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.
Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.
Ο Ιώβ σχολίασε την ανάρτηση "Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων"
Ο Μελέτιος (Αθηνών) μιλάει για την καταδίκη του Παπικού Ημερολογίου.Αυτό καταδικάστηκε για τους δύο γνωστούς λόγους.Τι σχέση έχει αυτό που λέει με την απόδειξη που ζητάμε; Αν οι Παπικοί κρατούσαν το Πασχάλιο, καμία καταδίκη δεν θα υπήρχε.
Mητροπολίτης Φιλάρετος της Εκκλησίας των Ρώσων της Διασποράς:
Αὐτὸ τὸ ὁποῖο προηγουμένως ἦταν ἰδίωμα τῶν ξεπεσμένων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες, στὴν ἐνάσκησι τοῦ ἐπαισχύντου ἐπαγγέλματός τους ἐνεδύοντο προκλητικὰ γιὰ νὰ προκαλέσουν αἰσθησιακὰ τοὺς ἄνδρες, ἔχει πλέον γίνει ἡ μόδα καὶ κανόνας ἀκόμη καὶ γιὰ σεμνές γυναίκες, οἱ ὁποῖες σὲ πολλὲς περιπτώσεις δὲν λαμβάνουν κἄν ὑπ᾿ ὄψιν τους τὸ νόημα καὶ τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς μόδας ποὺ τὶς ἐσκλάβωσε.῎Αν ἡ ἐλαχιστοποίησις τοῦ μάκρους τοῦ φορέματος ἤ ὁ ἰδιαίτερος τονισμὸς τῶν «γραμμῶν» τοῦ σώματος ἀντιτίθενται πρὸς τὴν σεμνότητα, ἡ ὁποία θὰ πρέπει γενικὰ νὰ στολίζη τὶς Χριστιανὲς γυναῖκες, τότε ἀκόμη πιὸ ἀκατάλληλη εἶναι ἡ ἐμφάνισίς τους μὲ τέτοιου εἴδους ἐνδυμασία στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ.
Ποίον Θεόν δοξολογούν;
Ο διαθρησκειακός συγκρητισμός σχετικοποιεί την ευαγγελικήν αλήθειαν. Προχωρεί ακόμη ούτος και εις το λατρευτικόν επίπεδον. Ορθόδοξοι Ιεράρχαι ή και Πρωθιεράρχαι συμμετέχουν εις πανθρησκειακάς εκδηλώσεις ως της Ασσίζης ή εις κοινάς συμπροσευχάς και δοξολογίας μεθ’ ετεροδόξων και ετεροθρήσκων, και δη Ιουδαίων και Μουσουλμάνων. Διερωτάται τις, ποίον Θεόν δοξολογούν; Οι Άγιοι Απόστολοι εκήρυττον εις τας Συναγωγάς, αλλά Ιησούν Χριστόν και τούτον Εσταυρωμένον, διό και ηκολούθουν διωγμοί, φυλακίσεις, βασανιστήρια και θάνατοι....
Ο Ιώβ σχολίασε την ανάρτηση "Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων"
Ο Μελέτιος (Αθηνών) μιλάει για την καταδίκη του Παπικού Ημερολογίου.Αυτό καταδικάστηκε για τους δύο γνωστούς λόγους.Τι σχέση έχει αυτό που λέει με την απόδειξη που ζητάμε; Αν οι Παπικοί κρατούσαν το Πασχάλιο, καμία καταδίκη δεν θα υπήρχε.
Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ -- Του αειμνήστου Σεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθ. Α.Π.Θ.
Σ’ όλο το χρόνο απλώνεται η χάρη της. Δεκάδες γιορτές της, σημειώνει το εορτολόγιο της Εκκλησίας. Αλλά ο Αύγουστος είνε ο κατ’ εξοχήν δικός της μήνας, ο μήνας της Παναγιάς. Τ’ απομεσήμερα του Δεκαπενταυγούστου, καθώς καταλαγιάζει η κάψα της ημέρας και μια ανάσα δροσιάς πλανάται στην ατμόσφαιρα, τρέχουν οι ψυχές να δροσιστούν στη χάρη της. Γεμίζουν οι ναοί και τα ξωκκλήσια μας από πιστούς. Κι’ έτσι, καθώς όλοι την επικαλούνται και την υμνολογούν, νοιώθεις την πλάση όλη γεμάτη από την παρουσία της. Η παρουσία της, εγγύηση ασάλευτη, για την προστασία της στους ανθρώπους, είνε ζωντανή από τότε, που περπάτησε πάνω σ’ αυτή τη γη η σεμνή κόρη της Ναζαρέτ κι ακόμη πιο πριν, όταν το προφητικό βλέμμα διασχίζοντας τους αιώνες έβλεπε ότι για την εκπλήρωση του σχεδίου της θείας Οικονομίας «ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται υιόν (Ησ. 7: 14). Μοναδική η προσφορά της στο έργο του Θεού. Μοναδική και η μορφή και η ιστορία της. Υμνήθηκε κι εγκωμιάσθηκε ανά τους αιώνες. Για χάρη της συντέθηκαν τα πιο πολλά και τα πιο εξφραστικά εγκώμια. Αλλά κανένα δεν μπορεί να αποδώση την πραγματική της αξία. Διότι η αξία της Παναγίας απορρέει από την δόξα του Μονογενούς Υιού της, του Θεανθρώπου Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και σ’ αυτόν καταλήγει. Η τιμή στο πάναγνο πρόσωπό της ανάγεται στον Κύριο και Θεό μας, που τον κράτησε στα σπλάγχνα και στην αγκαλιά της αυτή η «ευλογημένη εν γυναιξί».
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΕΡΒΟΣ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΟΣ OΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ
«Διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον. Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας. Κατά καιρούς απεσπάσθησαν και εξεβλήθησαν από την μοναδικήν αδιαίρετον Εκκλησίαν οι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έκτοτε έπαψαν να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας και μέρη του θεανθρωπίνου σώματός Της. Έτσι έχουν κατ’ αρχήν αποκοπεί: οι Γνωστικοί, κατόπιν οι Αρειανοί, …, κατόπιν οι Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οι Προτεστάνται, …».
[Ιουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας
(Γαλλική μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 -
Είναι η Ελλάδα εις θέσιν να μετανοήσει;
Ο μακρόθυμος Θεός μας, περιμένει την μετατροπή, την αλλαγή της καρδιάς μας, την μετάνοιά μας. Σαν τα Σόδομα γίνεται εκείνη η τοπική κοινωνία στην οποία εστιάζεται η βδελυγμία των αιρετικών δογμάτων του Οικουμενισμού, και ο ανήθικος τρόπος ζωής. Ο Λωτ προειδοποίησε τους γαμπρούς του δια την επερχόμενη Κρίση αλλά εχλευάσθη από αυτούς. Και οι γαμπροί του εκάησαν μαζί με όλους τους Σοδομίτες. Επίσης έχουμε το παράδειγμα της Νινευή. Οι Νινευίτες μετενόησαν και η κρίσις του Κυρίου ανεβλήθη. Αλλά η Ελλάδα; Είναι η Ελλάδα εις θέσιν να μετανοήσει; Η Ελλάδα στην οποία δεν υπάρχει καν συναίσθηση ανάγκης για μετάνοια;
Στρατηγός Μακρυγιάννης:
Σιχάθηκα τέτοια ΄λευθερία. Αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτερία οπού θα γευόμαστε, θα περικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση εις τους Τούρκους, άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη. Αυτά λείπουν απ’ όλους εμάς. Ο Θεός ας κάμη το έλεός του να μας γλυτώση από τον μεγάλον γκρεμνόν οπού τρέχομεν να τζακιστούμεν. Πατρίδα, πατρίδα, ήσουνα άτυχη από ανθρώπους να σε κυβερνήσουν! Μόνος ο Θεός, μόνος ο αληθινός αυτός και δίκαιος κυβερνήτης σε κυβερνεί και σε διατηρεί ακόμα!
«ΑΛΛΟΙΩΝΕΤΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ»
ΔΕΝ είναι καθόλου ευχάριστος η εξέλιξις των γεγονότων περί του ελληνικού πληθυσμού, ο οποίος, δυστυχώς αλλοιώνεται, καθώς το διαπιστώνει και ο έντιμος τ. Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Βασ. Κόκκινος εις άρθρον του εις την «Εστίαν» της 19/2/2010. Μεταξύ των άλλων σημειώνει και αυτά
«Το κυβερνών κόμμα βαρύνεται με το
εθνικό έγκλημα της νομιμοποιήσεως των αμβλώσεων και μάλιστα με δαπάνες του
κράτους, δια του Ν. 1609 του 1986. Αντί δε να αντιμετωπίσει το δημογραφικό
πρόβλημα της Ελλάδος, με κατάλληλα μέτρα για την αύξηση των γεννήσεων, θέτει σε
πρώτη προτεραιότητα την απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες και
λαθρομετανάστες αγνώστου συνολικού αριθμού... Στην Ήπειρο και τη Θράκη είναι
δυνατόν να σχηματισθεί επικίνδυνη μουσουλμανική μειονότητα, με τάση να γίνει
πλειονότητα με όλες τις ευνόητες συνέπειες. Άλλωστε ο Οζάλ μάς έχει
προειδοποιήσει, προφητεύσας πως η κατάληψη της Ελλάδος είναι ζήτημα χρόνου, με
την υπογεννητικότητά της... Πολλοί Έλληνες αγνοούν τις επιπτώσεις και τον
κίνδυνον αφελληνισμού της Χώρας δια της αποσυνδέσεως του συνδετικού κρίκου του
γένους των ελλήνων, που είναι η Ορθόδοξη Χριστιανική θρησκεία... Το κυβερνών
κίνημα, έστω και την υστάτη ώρα, ας αναλογισθεί τις ιστορικές ευθύνες του».
Είναι όντως τραγικόν, να ευρισκώμεθα προ της απειλής αλλοιώσεως και μειώσεως του ελληνικού πληθυσμού, και οι υπεύθυνοι του έθνους να νομιμοποιούν και να πληρώνουν δια 300 χιλιάδες περίπου, εκτρώσεις, τον χρόνον.
Αυτοκτονούμεν
Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Ἔχει λεχθῆ καί γραφῆ πολλάκις, ἀλλ’ ἀνακριβῶς, ὅτι τό 1924 οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί (Ο.Χ.) δέν ἐγνώριζον δῆθεν ὅτι ὁ λόγος τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.) ἦτο ἡ προώθησις τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Συνεπῶς, συμπεραίνουν αὐτοί πού χρησιμοποιοῦν αὐτήν τήν ἐπιχειρηματολογίαν, ὅσοι ἀπετειχίσθησαν τότε ἀπό τήν καινοτομήσασαν Ἐκκλησίαν, ἐπικαλούμενοι τόν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου καί γενικώτερον τήν Πατερικήν Διδασκαλίαν καί Παράδοσιν, ἔσφαλον, διότι δῆθεν δέν ὑφίστατο δογματικός λόγος πού νά δικαιολογῇ τήν ἀποτείχισιν, ἐνῷ ὅσοι ἀπεδέχθησαν τό ν.ἑ. δέν ὑπέπεσαν εἰς δογματικόν σφάλμα.
Σκοπός τοῦ παρόντος ἄρθρου εἶναι ν’ ἀποδείξῃ ὅτι ὁ ὡς ἄνω ἰσχυρισμός εἶναι ἐσφαλμένος, παραθέτοντας κείμενα πού εἶδον τό φῶς τῆς δημοσιότητος πρό τοῦ 1924 καί πού ἀποδεικνύουν ὅτι ἀπό τό 1582 καί ἐντεῦθεν εἶναι γνωστόν ὅτι οἱ παπικοί καί οἱ ἑνωτικοί «ὀρθόδοξοι» (οἱ σημερινοί Οἰκουμενισταί, δηλαδή) ἐπεδίωκον τήν ἐπιβολήν τοῦ ν.ἑ. εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὡς τό «πρῶτον βῆμα» διά τήν εἰς τόν Παπισμόν ὑποταγήν της, πού ἐθεωρεῖτο ἀνέκαθεν ὡς τό πρῶτον στάδιον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Αλέξ. Παπαδιαμάντης:
Νὰ παύσῃ ἡ συστηματικὴ περιφρόνησις τῆς θρησκείας ἐκ μέρους πολιτικῶν ἀνδρῶν, ἐπιστημόνων, λογίων, δημοσιογράφων καὶ ἄλλων. ῾Η λεγομένη ἀνωτέρα τάξις νὰ συμμορφωθῇ μὲ τὰ ἔθιμα τῆς χώρας ἄν θέλῃ νὰ ἐγκληματισθῇ ἐδῶ. Νὰ γίνῃ προστάτις τῶν πατρίων, καὶ ὄχι διώκτρια. Νὰ ἀσπασθῇ καὶ νὰ ἐγκολπωθῇ τὰς ἐθνικὰς παραδόσεις. Νὰ μὴ περιφρονῇ ἀναφανδὸν ὅτι παλαιόν, ὅτι ἐγχώριον, ὅτι ἑλληνικόν. Νὰ καταπολεμηθῇ ὁ ξενισμός ὁ πιθηκισμός ὁ φραγκισμός. Νὰ μὴ νοθεύωνται τὰ θρησκευτικὰ καὶ τὰ οἰκογενειακὰ ἔθιμα. Νὰ καλλιεργηθῇ ἡ σεμνοπρεπὴς βυζαντινὴ παράδοσις εἰς τὴν λατρείαν, εἰς τὴν διακόσμησιν τῶν Ναῶν, τὴν μουσικὴν καὶ τὴν ζωγραφικήν. Νὰ μὴ μιμώμεθα οὔτε τοὺς Παπιστὰς καὶ οὔτε τοὺς Προτεστάντας. Νὰ μὴ χάσκωμεν πρὸς τὰ ξένα. Νὰ στέργωμεν καὶ νὰ τιμῶμεν τὰ πάτρια. Εἶναι τῆς ἐσχάτης ἐθνικῆς ἀφιλοτιμίας νὰ ἔχωμεν κειμήλια καὶ νὰ μὴ φροντίζωμεν νὰ τὰ διατηρήσωμεν. ῎Ας σταθμήσωσι καλῶς τὴν εὐθύνην των, οἱ ἔχοντες τὴν μεγίστην εὐθύνην.
ΚΥΡΙΑΚΗ Θ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«...ἀνέβη εἰς τό ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι».
Προσευχή· ἡ ὁμορφότερη καί γλυκύτερη ἐργασία τῆς καιομένης καρδίας. Κατ’ ἰδίαν εὐφραίνονται μόνον, μέ τόν Θεό χορτασμένοι ἀπό τήν θεία ἀπόλαυση, καθ’ ἡμέραν οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Βρίσκονται σέ ἔκπληξη μέχρι τόν κατάλληλο καιρό, ἔχοντας φθάσει ἐν μέρει, διά τῆς Χάριτος, τό τελειότατο ἀπ’ ὅ,τι μπορεῖ νά ἐπιθυμήσει κανείς σάν προκαταβολή τῆς αἰωνίου μακαριότητος. Ὅταν, ἁγία γερόντισσα, στό κελάκι σου(ταμιεῖον σου), δεῖς ὅτι ἐνεργεῖ μέσα σου ἡ προσευχή καί δέν παύει νά κινεῖται μέσα στήν καρδιά, μήν τήν ἀφήσεις καί σηκωθεῖς γιά ὁ,τιδήποτε γήινο, ὡς τήν στιγμή πού θά σέ ἐγκαταλείψει αὐτή, κατ’ οἰκονομίαν Θεοῦ.