ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟΝ «Π.Σ.Ε.»; -- Του κ. Δημ. Χατζηνικολάου, Καθ. Οικονομικών Παν/μίου Ιωαννίνων

Οι Προτεστάνται αυξάνουν τας αιρέσεις των!                                                                                                                                                     

Ο λυσσώδης πόλεμος των δυνάμεων του σκότους κατά του Σωτήρος Χριστού ουδέποτε εκόπασεν, από την δημοσίαν εμφάνισιν Αυτού μέχρι σήμερον. Αι μέθοδοι και τα μέσα που χρησιμοποιούν διαφέρουν, ωστόσον, από εποχήν εις εποχήν και από τόπον εις τόπον, όπως εκάστοτε κρίνει και υπαγορεύει ο αρχηγός των, ο Άρχων του σκότους. Πότε η βία, πότε η προδοσία, πότε η αίρεσις και η διαστροφή και πότε όλ’ αυτά μαζί. Από τας αρχάς του εικοστού αιώνος, μάλιστα, έχουν κατορθώσει ν’ αναβιβάζουν εις πατριαρχικούς και άλλους επισκοπικούς θρόνους Οικουμενιστάς, οι οποίοι ίστανται «ευλαβώς» έμπροσθεν οιαδήποτε αιρέσεως ή θρησκείας, με αποτέλεσμα αι αντιστάσεις να τείνουν να εκλείψουν και αι ως άνω σατανικαί μεθοδείαι να έχουν πλέον ορατά αποτελέσματα.

Αἵρεση: Καταχθόνιο διαβολικὸ τέχνασµα -- π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος (†)

«Ὁ Διάβολος, ὅταν εἶδε ὅτι πλέον ἡ ἰσχύς του κυριολεκτικὰ κατερρακώθη µὲ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, ἄρχισε νὰ πολεµᾶ τὴν Ἐκκλησία µὲ µίαν νέαν µέθοδον, µὲ τὴν µέθοδον τῆς νοθείας. Δὲν ἔρχεται νὰ πῆ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι τίποτε, γιατὶ ἐνικήθη· ἔρχεται ὅµως νὰ µιλήση µὲ τὴν γλῶσσα τῆς νοθείας καὶ νὰ πῆ: “Ναί, βεβαίως! ἐγὼ δέχοµαι τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Βεβαίως! Ἀλλά, ξέρετε, ὁ Ἰησοῦς Χριστός - σπουδαῖος ἄνθρωπος! Ἀλλά... δὲν εἶναι Θεός”! Ἤ τὸ ἄλλο: “Βεβαίως! εἶναι Θεός!.... Ἀλλὰ δὲν ἔγινε ἄνθρωπος, ἤτανε φαινοµενικὰ ἄνθρωπος”! Καὶ οὕτω καθ᾽ἑξῆς. Δηλαδή µὲ κάθε τρόπο ἐπιδιώκει νὰ δηµιουργήση ὁ Διάβολος µίαν ἀπόκλισιν ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀπόκλισις ἀπὸ τὴν ἀλήθεια λέγεται αἵρεσις».

π. Θεόδωρος Ζήσης:

Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια από συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ Θ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ --- Πρωτ. Γεωργίου Μεταλληνοῦ Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν

Σεβαστοί πατέρες, ἀγαπητοί ἀδελφοί! Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ συμπίπτει μέ τήν 14η Νοεμβρίου. Ἡ Σύνοδος ὅμως τοῦ 1368, ἡ ὁποία διακήρυξε εἰς τόν κόσμο τήν ἁγιότητα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, λόγῳ τῶν θαυμάτων τά ὁποῖα ἐποίει καί ὄχι λόγῳ τῆς παιδείας του, οὔτε λόγῳ τῶν συγγραμμάτων του, πού εἶναι τό ὑψηλότερο στήν ἐποχή του ἐπίτευγμα, ἀλλά καί στήν κορυφή συγχρόνως τῆς ἁγιοπατερικῆς θεολογικῆς παραδόσεως, μετέφερε τή μνήμη τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ εἰς τήν Β΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν.

Παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου ἐν ἰματισμῶ διαχρύσω περιβεβλημένη πεποικιλμένη Ἠλίας Μηνιάτης

Αὐτὴ εἶναι ἡ πλέον ζωντανὴ καὶ πρεπώδης εἰκὼν τῆς μεταστάσης εἰς οὐρανὸν Θεομήτορος. ὁπού ἐζωγράφισε μὲ θεοκίνητον κάλαμον ὁ Προφητάναξ· καὶ πρὸς τὴν θεωρίαν τῆς εἰκόνος ταύτης προσκαλῶ σήμερον τὰ ὄμματα τῆς εὐλαβοῦς σας διανοίας, ὢ φιλέορτον σύστημα.

Η ευθύνη του Λαού έναντι των μελλοντικών γενεών -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αν. Καθηγητού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Η έντονη οικουμενιστική δραστηριότητα των τελευταίων ετών έχει ανησυχήσει τους Ορθοδόξους χριστιανούς, που θέλουν να μείνουν πιστοί στη διδασκαλία του Χριστού, των Αποστόλων και των Πατέρων της Εκκλησίας. Γιατί το κύριο γνώρισμα της Ορθοδοξίας είναι η σταθερότητα στην Πίστι (Θεσ. Β΄ 2: 15), η οποία μάς παραδόθηκε άπαξ (Ιούδα 3) και η οποία ορίζεται από την Αγία Γραφή και τους Ιερούς Κανόνες των Αγίων Αποστόλων και των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων. Ως γνωστό, οι οικουμενιστές ποδοπατούν τους Ιερούς Κανόνες, υιοθετώντας έτσι το παπικό μοντέλο της συνεχούς ανανεώσεως και των μεταρρυθμίσεων, των οποίων έχει τάχα ανάγκη η Εκκλησία. Αυτά διδάσκει η Δευτέρα Σύνοδος του Βατικανού και αναφέρει ο Πάπας στη γνωστή Εγκύκλιό του με τίτλο «That they may be one” (παρ. 16, 82). Για να δικαιολογήσει τις πολλές αιρέσεις του, ο Πάπας ισχυρίζεται (παρ. 17) ότι οι μεταρρυθμίσεις αυτές γίνονται κάτω από το φως της Αποστολικής Παραδόσεως. Ο ισχυρισμός αυτός είναι όμως ψευδής, αφού οι Απόστολοι μάς δίδαξαν σταθερότητα στην άπαξ παραδοθείσα Πίστη.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

Η τελευταία ιερατική συνδιάσκεψη εκπροσώπων ιερών Μητροπόλεων, στο Προκόπι της Ευβοίας, με θέμα· Η Νέα Εποχή, που ωργάνωσε η Εκκλησία και όσα ελέχθησαν δια των σχετικών εισηγήσεων και μάλιστα τα δημοσιευθέντα στον τύπο πορίσματα, δίνουν την εντύπωση, ότι η Εκκλησία είναι μια μάχιμη, κατά των αιρέσεων Ορθόδοξη Εκκλησία! Εξάλλου την εντύπωση αυτή ενισχύει το γεγονός ότι η Εκκλησία έχει συγκροτημένη Συνοδική Επιτροπή επί των δογματικών θεμάτων και των αιρέσεων, προεδρευομένη δηλαδή από τον οριζόμενο εκάστοτε, για την επιτροπή αυτή συνοδικό αρχιερέα. Έτσι στο πλήρωμα της Εκκλησίας φαίνεται, ότι η Εκκλησία ελέγχει, με ωργανωμένες ενέργειες, την κατάσταση στο χώρο τής εμφανίσεως και δραστηριότητος των αιρέσεων, των αποκλίσεων από την παράδοσή της και τη διδασκαλία της. Όμως, ποια είναι η αλήθεια ή η πραγματικότητα στη σχέση της διοικούσης Εκκλησίας με τα ποικίλα φαινόμενα αιρέσεων και ετεροδιδασκαλιών;

Η δύναμη της προσευχής στη ζωή μας -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθ. Παν. Αθηνών

Το θέμα που μου ζητήθηκε να αναπτύξω είναι: «η δύναμη της προσευχής στη ζωή μας». Είναι ένα θέμα πάρα πολύ πλούσιο σε προβληματισμούς που έχουν άμεση σχέση με την πραγματοποίηση της κατ’ εξοχήν αυτής πνευματικής λειτουργίας που λέγεται προσευχή.

Τά ψέμματα πού λέγουν οἱ Οἰκουμενισταί δέν θά τά ἔλεγεν οὔτε αὐτός ὁ «πατήρ τοῦ Ψεύδους»! -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

«Άπαντες ουν οι νεωτερίζοντες ή αιρέσει ή σχίσματι, εκουσίως ενεδύθησαν κατάραν ως ιμάτιον».

Αὐτά ἔλεγον, λέγουν καί θά λέγουν ἐς ἀεί οἱ ἀληθινοί Ὀρθόδοξοι, οἱ ὁποῖοι ὅμως διαρκῶς λιγοστεύουν καί ἀντικαθίστανται μέ ψευδορθοδόξους, οἱ ὁποῖοι διώκουν τούς ἀληθινούς Ὀρθοδόξους! Στήν «Ἑλλάδα», οἱ ψευδορθόδοξοι ἀποτελοῦν τό 99,99% ὅσων δηλώνουν «ὀρθόδοξοι». Εἶναι αὐτοί πού κοινωνοῦν ἐκκλησιαστικῶς μέ τόν ψευδο-πατριάρχην Βαρθολομαῖον, ὁ ὁποῖος κατέχει ἡγετικήν θέσιν εἰς τήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού εἶναι κατ' οὐσίαν Σατανισμός, ἐφόσον ποδοπατεῖ ἤ μᾶλλον ἀνατρέπει τήν Ἁγίαν Γραφήν καί τούς Ἁγίους Πατέρας. Τά ψέμματα πού λέγουν οἱ Οἰκουμενισταί δέν θά τά ἔλεγεν οὔτε αὐτός ὁ «πατήν τοῦ Ψεύδους»! Καί ὅμως, ὁ «λαός» αὐτούς ἀκολουθεῖ, προσκυνεῖ τούς ψευδοαγίους πού τοῦ σερβίρουν οἱ ὡς ἄνω Σατανισταί κ.λπ. Ἔτσι, ἡ Ἑλλάς κατήντησεν ἔθνος ἄθεον, καθότι, κατά τόν ἅγιον Γρηγόριον Παλαμᾶν, ἡ ἀδιαφορία στά τῆς πίστεως εἶναι τό τρίτον εἶδος ἀθεΐας! Πολύ φοβοῦμαι ὅτι, ἄν δέν μετανοήσουμε, ὁ Θεός συντόμως θά ἄρῃ τήν Χάριν Του ἀπό τήν Ἑλλάδα καί θά μᾶς ἀφήσῃ στό ἔλεος τῶν αἱμοβόρων ἰσλαμιστῶν πού οἱ Σατανισταί ἔχουν κουβαλήσει ἐδῶ.

Εφημερίς “Ορθόδοξος Τύπος” : Αναγνωρίζουν το Βατικανόν ως κανονικήν Εκκλησίαν.

Οι σύγχρονοι “Πατέρες” επέταξαν τους αγώνας των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας εις τας εθνικάς και εκκλησιαστικάς χωματεράς, απηρνήθησαν το Ορθόδοξον φρόνημά των και την Ορθόδοξον Πίστιν των και συμπορεύονται μετά των Παπικών, οι οποίοι είναι πηγή εκ της οποίας πηγάζουν όλα τα αθεϊστικά κινήματα, όλαι αι διαστροφαί περί την αλήθειαν της Πίστεως και κατά συνέπειαν όλαι αι αιρέσεις. (Ο.Τ. 1835)

Eμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει.

Αποκηρύσσομεν τα φιλενωτικά συνθήματα και φιλενωτικάς τάσεις και μένομεν στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστιν, ακολουθούντες όσα προεφήτευσαν οι Θεηγόροι Προφήται και εδίδαξαν οι Θεοκήρυκες Απόστολοι, ο των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αι επτά άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και αι τοπικαί τοιαύται, έχοντες επί κεφαλής τον ακρογωνιαίον Λίθον Χριστόν, τον Θεόν ημών, και εν γένει εμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει είτε δια γραφίδος είτε δια παραδόσεως, αποκρούοντες την «Ένωσιν» ή «Ενότητα», όπως την αποκαλούν εσχάτως οι φιλενωτικοί παπόδουλοι οικουμενιστές.

Του εν Αγίοις Πατρός ημών Μαξίμου, προς Αναστάσιον Μονάζοντα.

Χθες εις τας δεκαοκτώ του μηνός, όπου ήτο η αγία Πεντηκοστή, ο Πατριάρχης εδήλωσε μοι λέγων:

--Ποίας  Εκκλησίας είσαι; Βυζαντίου; Ρώμης; Αντιοχείας; Αλεξανδρείας; Ιεροσολύμων;

Ιδού πάσαι ηνώθησαν μετά των υπ΄ αυτής επαρχιών. Εάν λοιπόν είσαι της καθολικής Εκκλησίας, ενώθητι, μήπως εισάγων αλλότρια φρονήματα εις την ζωήν της, πάθης αυτό ακριβώς το οποίον δεν προσδοκάς.

Προς τους οποίους απήντησα:

--Καθολικήν Εκκλησίαν εφανέρωσεν ο των όλων Θεός, ότι είναι η ορθή και σωτήριος ομολογία, της εις Αυτόν πίστεως.

P.G. Migne  131-133.

Οι Αγιορείτες μοναχοί το 1273 απαντούν με τον «Τόμο» του Ιασίτου Ιώβ:

......πως είναι λοιπόν νόμιμο και θεάρεστο να ενωθούμε με εκείνους από τους οποίους αποκοπήκαμε δίκαια και κανονικά, εφόσον παραμένουν αμετάβλητα στις αιρέσεις τους; Εάν το δεχθούμε αυτό ανατρέπουμε μονομιάς τα πάντα και καταργούμε την Ορθοδοξία ...... Ποιος «άδης» θα εκφωνήσει το μνημόσυνο του πάπα – ο οποίος αποκόπηκε δίκαια από το Άγιο Πνεύμα εξ αιτίας της αυθαδείας του, εναντίον του Θεού και των θείων Μυστηρίων – και θα γίνει με αυτόν τον τρόπο εχθρός του Θεού ; Διότι αν ακόμη και ο απλός χαιρετισμός, μας καθίστα κοινωνούς των πονηρών έργων αυτού που χαιρετάμε, πόσο μάλλον η μνημόνευσης του, εκφώνως, και μάλιστα την στιγμή που αντικρίζουμε με φρίκη τα θεία Μυστήρια; Αν αυτός ο Ίδιος που βρίσκεται μπροστά μας είναι η Αυτοαλήθεια, πως είναι δυνατό να ανεχθεί ένα τόσο μεγάλο ψεύδος, το να συγκατατάσσεται δηλαδή ο πάπας μεταξύ των λοιπών Ορθοδόξων πατριαρχών; Μήπως θα παίξουμε θέατρο κατά τον καιρό των φρικτών Μυστηρίων; Και πως θα τα ανεχτεί αυτά η ψυχή του Ορθοδόξου και δεν θα απομακρυνθεί αμέσως από την εκκλησιαστική κοινωνία αυτών πού τον μνημόνευσαν και δεν θα τους θεωρήσει ιεροκαπήλους; Άλλωστε η Ορθόδοξη Εκκλησία του Θεού δεχόταν από παλιά την αναφορά του ονόματος του αρχιερέως ενώπιον των Αγίων Μυστήριων ως τελεία συγκοινωνία....

Η προφητεία του Αββά Παμβώ προς μαθητήν του

…Σου λέγω και τούτο Τέκνον μου, ότι θα έρθει καιρός, οπόταν οι χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπέσιων Προφητών και των Ιερών Πατέρων και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογικούς. Και ο νους των θα ξεχυθεί εις αυτούς, θα απομακρυνθούν δε από τα Θεϊκά πρότυπα.

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΑΓΙΟΥ -- Αθωνικά άνθη

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, στην «Ασματική Ακολουθία των Αγιορειτών αγίων Πατέρων», ανυμνολογεί όχι μονάχα τους γνωστούς Αγίους, που ηγίασαν στις ιερές Μονές, στις Σκήτες, στις ερημικές Καλύβες και στις «οπές της γης», τους οποίους ονομάζει επωνύμους, αλλά περιλαμβάνει και τα πλήθη των αγνώστων Οσίων, των ανωνύμων εκείνων, που μόνο ο Θεός ετίμησε την αγιότητά τους, γιατί παρεκάλεσαν να μείνουν άγνωστοι και να ξεχασθούν από τους ανθρώπους. Η ταπείνωσή τους εκεί τους ωδήγησε. Πραγματικά στα ιερά εδάφη των Ερήμων του Αγίου Όρους έχουν ταφεί άγια σώματα και ο διερχόμενος απ΄ εκεί ανύποπτος προσκυνητής, δέχεται μυροβόλους ριπές στις αισθήσεις του. Πρόκειται για Οσίους, που έζησαν και εκοιμήθησαν εν Κυρίω άγνωστοι. Είχα προσωπική πείρα των αφανών αυτών αγίων, όταν έγραφα στη νεότητά μου:

Η άποψις του Πάπα δια την κατ΄ ανατολάς Ορθόδοξον Εκκλησίαν -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών

Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, σε συνέντευξη, που παρεχώρησε σε εφημερίδα της Β. Ελλάδος, μεταξύ άλλων, σχετικώς με την επίσκεψη του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη, είπε ότι η επίσκεψη αυτή «εκπέμπει μήνυμα αισιοδοξίας», ενώ, «αναφερόμενος στον διάλογο των δύο Εκκλησιών, τάχθηκε υπέρ της ένωσής τους και πρόσθεσε πως από την μέχρι τώρα διδασκαλία του Πάπα ως θεολόγου, εκφράζεται η κοινή συνείδηση της ¨αδιαιρέτου αρχαίας Εκκλησίας¨». («Ο.Τ.» 27.10.06). Η άποψη αυτή του Παναγιωτάτου κ. Βαρθολομαίου, αν πράγματι έτσι διατυπώθηκε, στην εν λόγω συνέντευξη, φαίνεται να μη δικαιώνεται εκ των πραγμάτων, εφόσον άλλωστε, ουσιαστικώς, δεν είναι δυνατόν, η διδασκαλία του Πάπα, να είναι διαφορετική από την κατεστημένη διδασκαλία της παπικής ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας! Η δε διδασκαλία της παπικής Εκκλησίας αφίσταται ως γνωστόν, παρασάγγας από τη συνείδηση της «αρχαίας αδιαιρέτου Εκκλησίας»!

Αββά, τί κλαίεις;

Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

(από το κείμενο του Θεόκλητου Διονυσιάτη: Μελαγχολικές ενοράσεις).

π. Θεόδωρος Ζήσης: Αλήθεια ποτισθείσα με ποταμούς αιμάτων αγίων και ηρώων της πίστεως

H πανηγυρική διακήρυξις ότι ο Παπισμός δεν είναι Εκκλησία Χριστού αλλά κακοδοξία και αίρεσις αποτελεί παγία θέσι της Αδιαιρέτου Ορθοδόξου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και μάλιστα αλήθεια ποτισθείσα με ποταμούς αιμάτων αγίων και ηρώων της πίστεως, ως οι Οσίαθλοι Πατέρες οι επί Βέκκου εν Αγίω Όρει μαρτυρήσαντες, οι εν τη Μονή Καντάρας εν Κύπρω αναιρεθέντες, οι 800.000 των Αγίων ενδόξων Νεομαρτύρων οι υπό του ψευδοαγίου του Βατικανού Καρδιναλίου Στέπινατς και των φασιστών Ουστάσι δια πολυωδύνων βασάνων τελειωθέντες, οι άγιοι ένδοξοι ιερομάρτυρες Μάξιμος ο Καρπαθορώσσος ο υπό των Ουνιτών δια τυφεκισμού τελειωθείς και Αθανάσιος ο Λιθουανός ο υπό των Ουνιτών δια πελέκεως αποκεφαλισθείς και εις βόρθον ριφθείς και μετά δέκα επτά έτη ανασυρθείς έχων αδιαλώβητο, ευωδιάζον και θαυματουργούν το σκήνωμά του.

Ἄρωμα Πατριωτισμοῦ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἀξιότιμε κ. Διευθυντά,

Αὐτὲς τὶς μέρες διάβασα τὸ βιβλίο μὲ τίτλο «Ἐν Παραμυθίᾳ τῇ 29–9–1943» (Ἔκδοση τοῦ Δήμου Παραμυθιᾶς, 2007) τοῦ ἐκλεκτοῦ συναδέλφου κ. Παναγιώτου Τσαμάτου, Καθηγητοῦ τῆς Μαθηματικῆς Ἀναλύσεως στὸ Πανεπιστήμιο Ἰωαννίνων. Τὸ κείμενο εἶναι γραμμένο σὲ τρεῖς γλῶσσες: Ἑλληνικὰ (σελ. 1 –38), Ἀγγλικὰ (σελ. 39–68) καὶ Γερμανικὰ (σελ. 69–99). Πρόκειται γιὰ ἄρωμα πατριωτισμοῦ, ποὺ κάθε ἀληθινὸς Ἕλληνας θὰ ἤθελε ν᾽ ἀπολαύσει. Γι᾽ αὐτό, σᾶς παρακαλῶ νὰ δημοσιεύσετε τὴν παροῦσα ἐπιστολή. Ὁ κ. Τσαμάτος παρουσιάζει μὲ ποιητικὸ τόνο καὶ πολὺ συγκινητικὸ τρόπο τὸ ἀποτροπιαστικὸ ἔγκλημα, ποὺ διέπραξαν οἱ Γερμανοὶ κατακτητές, σὲ συνεργασία μὲ τοὺς μουσουλμάνους Τσάμηδες, τὴν 29–9–1943, ἤτοι τὴν ἐκτέλεση 49 ἀθώων ἀνθρώπων, ὡς ἀντίποινα γιὰ τὴν ἀπώλεια 6 Γερμανῶν στρατιωτῶν σὲ μία συμπλοκὴ μὲ τοὺς ἀντάρτες. Αὐτὸ ποὺ τονίζει ἰδιαίτερα ὁ συγγραφέας εἶναι ὅτι οἱ μουσουλμάνοι Τσάμηδες, ποὺ πρωτοστάτησαν σ᾽ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα, ἦταν μέχρι τὴν προηγουμένη ἡμέρα γείτονες τῶν ἀθώων θυμάτων! Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔχει τεράστια σημασία γιὰ τὶς ἡμέρες μας, ὅπου συντελεῖται μία ἄνευ προηγουμένου προδοσία τῆς Πατρίδος. Τὰ γνωστὰ ξένα κέντρα ἀποφάσεων, σὲ ἀγαστὴ συνεργασία μὲ τὰ πολιτικὰ κόμματα, ποὺ προωθοῦν μὲ ζῆλο τὴ «Νέα Τάξη Πραγμάτων», ἤτοι Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Οἰκολόγοι–Πράσινοι καὶ ΚΚΕ (βάζω τὸ ΚΚΕ τελευταῖο, διότι αὐτὸ ἔχει προβάλει κάποιες ἀντιστάσεις), προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι θὰ εἴμαστε ρατσιστὲς (!!!) ἂν δὲν δεχθοῦμε τὸν ἐποικισμὸ τῆς χώρας μας μὲ πολλὰ ἑκατομμύρια μετανάστες κάθε κουλτούρας, ἂν δὲν τοὺς κτίσουμε (καὶ μάλιστα μὲ δικά μας ἔξοδα!!!) τζαμιά, σχολεῖα κ.λπ.. Μάλιστα, ὁ ὑπουργὸς κ. Προκόπης Παυλόπουλος εὐχαριστεῖ τοὺς λαθρομετανάστες, ποὺ ἐπιλέγουν τὴν Ἑλλάδα ὡς χώρα προορισμοῦ! Τὰ γεγονότα τῆς 29–9–1943, ποὺ καταθέτει ὁ κ. Τσαμάτος μᾶς διδάσκουν ὅτι ἔχουμε ὅλοι χρέος νὰ ποῦμε ἕνα μεγάλο «ΟΧΙ» στὴν ἐσχάτη αὐτὴ προδοσία τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τοὺς προσκυνημένους.

Μὲ τιμὴ

Δημήτριος Χατζηνικολάου

Ἀν. Καθηγητὴς τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

“Oρθ.Τύπος” αριθ. φ. 1794

(κατά τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς)

 «Η παναίρεση  του Οικουμενισμού είναι μια κατάσταση υπαρκτή, που οι επίσκοποί μας αρνούνται να εξετάσουν και να καταδικάσουν συνοδικά. Είναι πρωτοφανές γεγονός στην δισχιλιετή ζωή της Εκκλησίας, η Ιεραρχία να σιωπά εν καιρώ αιρέσεως και να συμπορεύεται δεκαετίες με την αίρεση. Ως φυσική συνέπεια έρχεται η ραγδαία επικράτηση του Οικουμενισμού, η οποία αλλοιώνει τα Ορθόδοξα αισθητήρια του λαού, διαγράφοντας από τις συνειδήσεις των χριστιανών - διά καθημερινών λόγων και πράξεών της - την Ορθόδοξη παράδοση και εισάγοντας «νέα» δήθεν «οδό σωτηρίας», διάφορη από εκείνη των αγίων… Γνωστοποιούμε λοιπόν την απόφασή μας, να αποτειχιστούμε από τους κατά τόπους αιρετίζοντες επισκόπους και να μην έχουμε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους, έως ότου καταδικάσουν Συνοδικά με λόγια και με έργα την αίρεση του Οικουμενισμού και τους αιρετικούς, που την υπηρετούν και την προωθούν».

Τοῦ κ. Δηµητρίου Ἰ. Κάτσουρα, Θεολόγου :

Εἶναι ποτέ δυνατόν, ἐνῶ ὑφίσταται καί δρᾶ καταλυτικῶς εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουµενισµοῦ, νά συγκαλῆται κατ’ αὐτάς πανορθόδοξος Σύνοδος, ἡ ὁποία ἀρνεῖται ἐν τῇ πράξει νά ἐπιληφθῆ πρωτίστως τοῦ µείζονος τούτου θέµατος Πίστεως. Εἶναι ποτέ δυνατόν Ὀρθόδοξος Χριστιανός, εἴτε λαϊκός, εἴτε µοναχός, εἴτε Κληρικός νά ἀποδεχθῆ καί ἀναγνωρίση ὡς συνέχεια τῶν Ἁγίων Συνόδων τῆς Ὀρθοδοξίας καί ὡς φωνή τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, Σύνοδο ἀποτελουµένη ἀπό δεδηλωµένους Οἰκουµενιστάς, δηλαδή αἱρετικούς, φιλοπαπιστές, συγκρητιστές, κοινωνικούς πρός κατεγνωσµένες ἀρχαῖες αἱρέσεις, ὅπως ὁ Μονοφυσιτισµός, διῶκτες ὀρθοδόξων ἀγωνιστῶν ὑπέρ τῆς εὐσεβείας, καινοτόµους, ὑποστηρικτές τῆς Βαπτισµατικῆς, συναφειακῆς καί µεταπατερικῆς Θεολογίας, καταφρονητές τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί ἀρνητές τῶν ἱερῶν παραδόσεων;

Μοναχή Χερουβειμία η 30χρονη Ελληνίστρια Νεομάρτυρας Ομολογήτρια!…

Μοναχή Χερουβειμία η 30χρονη Ελληνίστρια Νεομάρτυρας Ομολογήτρια!… Στοχοποιήθηκε στο διδακτορικό της γιατί δεν συναίνεσε να παραχαράξει την Πατερική αλήθεια και δολοφονήθηκε από το δοτό Ακαδημαϊκό κατεστημένο γιατί αρνήθηκε να υπηρετήσει το ”αφήγημά” του! Πολεμήθηκε από το Ίδρυμα Σόρος και το Εβραικό Ακαδημαικό λόμπι και Ιησουιτισμό!

Ρουμάνα που στο διδακτορικό της στην Ουγγαρία στη Βουδαπέστη έπεσε θύμα επιστημονικής και ομολογιακής διαμάχης και εξοντώθηκε με δόλια μέσα.. Επέστρεψε στη Ρουμανία απλά και μόνο για ν΄αφήσει τα κόκκαλά της σε πάτριο έδαφος αφού πρώτα ρασοφορέθηκε..

Ποιος Πάπας ήτο αλάθητος;…

Στα τέλη του 8^ου αι. η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος (787μ.Χ. ) ανακηρύσσει την αναστήλωση των εικόνων και τις αποφάσεις της συνυπογράφει και ο πάπας Ανδριανός. Λόγω πολιτικών συμφερόντων της Δύσεως όμως το 826μ. Χ. ο πάπας Ευγένιος συναινεί στη σύγκληση Συνόδου στο Παρίσι από φράγκους επισκόπους οι οποίοι ακυρώνουν τις αποφάσεις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και τάσσονται υπέρ των εικονομάχων. Καθώς ήδη ο Παπισμός είχε προβάλει το αλάθητο των παπών εύλογα ο άγιος Νεκτάριος αναρωτιέται: «Τις των δύο παπών (ο Ανδριανός, που επεκύρωσε τις αποφάσεις της Ζ΄ Συνόδου ή ο Ευγένιος, που τις απέρριψε) ήτο αλάθητος;» (σελ. 203).

Ο  Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ποιος Πάπας ήτο αλάθητος;…"

Ὄντως, ἐπειδή δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι καί οἱ δύο ἀλάθητοι, ἐφόσον ἐξέφρασαν ἐκ διαμέτρου ἀντίθετες ἀπόψεις, ὁ μέν Ἀνδριανός Ὀρθόδοξον ὁ δέ Εὐγένιος αἱρετικήν, ἡ μόνη λογική ἀπάντησις εἰς τό ἐρώτημα «ποῖος ἐκ τῶν δύο ἦτο ἀλάθητος;» εἶναι: Οὐδείς!

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "«Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ»! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού του Παν. Αθηνών"

Αὐτά τά ἔγραφεν ὁ ἀείμνηστος Καθηγητής πρίν τήν ἐκδημίαν τοῦ «ἀρχιεπισκόπου» Χριστοδούλου (2008) καί μόνον γιά τήν ἁμαρτίαν τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Τί θά ἔγραφε, ἆραγε, σήμερα πού ἡ μέν ὁμοφυλοφιλία ἐνομιμοποιήθη (ν. 5089/2024), ἀνατρέποντας ἔτσι τήν Ἁγίαν Γραφήν καί τήν Ἱ. Παράδοσιν, καί οἱ ψευδεπίσκοποι συγχρωτίζονται μέ τούς σατανιστάς πολιτικούς πού προέβησαν εἰς αὐτό τό ἀνοσιούργημα; Καί τί θά ἔγραφε γιά τήν μεγάλην Ἀποστασίαν τοῦ Κολυμβαρίου (2016), καθώς καί γιά τήν προσχώρησιν τῶν Οἰκουμενιστῶν (=Σατανιστῶν) ψευδεπισκόπων στό Οὐκρανικόν σχίσμα; Θά συνέχιζεν ἆραγε νά κοινωνῇ μαζί τους; Ἐκτιμῶ πώς, ναί, θά συνέχιζε, πολεμῶντας τόν Οἰκουμενισμόν «μέσα ἀπό τήν ἐκκλησίαν»! Δέν ἐγνώρισα τόν ἄνθρωπον, ὁπότε αὐτή ἡ ἐκτίμησις δέν ἀποκλείεται νά εἶναι ἐσφαλμένη, ἀλλά τήν ἀναφέρω διότι ἔχω χορτάσει ἀπό τά κούφια λόγια τῶν «ἀντι-οικουμενιστῶν» καθηγητάδων, ἀρχιμανδριτῶν κ.ἄ., ὅταν τό μόνον πού χρειάζεται εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ὁμολογία, διά τῆς ἀποτειχίσεως (ὄχι ἁπλῶς τῆς διακοπῆς μνημοσύνου τοῦ τοπικοῦ «ἐπισκόπου», ἀλλά κοινωνία μέ ἄλλους πού κοινωνοῦν μέ αὐτόν, ὅπερ ἀντίκειται εἰς τήν «ἀρχήν τῶν συγκοινωνούντων δοχείων» καί εἶναι κοροϊδία Θεοῦ καί ἀνθρώπων).

ΑΘΕΪΑ, Η ΣΙΩΠΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ -- Τοῦ αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ.

Εἶναι γεγονός ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δέν πολυενδιαφέρεται γιά τά πνευματικά καί μάλιστα γιά τά δογματικά θέματα, πού ἀποτελοῦν τό θεμέλιο καί τήν πηγή τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίας. Ἡ σημερινή κουλτούρα καί γενικότερα ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ὄχι μόνο εὐνοεῖ μιά τέτοια νοοτροπία ἀλλά καί ἐξωθεῖ σʼ αὐτήν. Ἄλλωστε τό στίγμα τοῦ «φονταμενταλισμοῦ» καί ἡ μομφή τῆς μισαλλοδοξίας συνοδεύουν ἀνεξέλεγκτα κάθε προσπάθεια γιά τήν διατήρηση τῶν παραδεδομένων ἀξιῶν, πού ἀποτελοῦν τά θεμέλια τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς πνευματικῆς μας οἰκοδομῆς. Κάτω ἀπό ὅλες αὐτές τίς ἔμμεσες πιέσεις ὁ σημερινός ὀρθόδοξος χριστιανός ἀβασάνιστα ἀποδέχεται τά δελεαστικά κηρύγματα Οἰκουμενισμοῦ, αὐτοῦ τοῦ ὁδοστρωτήρα καί ἰσοπεδωτῆ τῶν δογμάτων, καί περνᾶ στά «ψιλά γράμματα» τίς δογματικές διαφορές. Ὡστόσο, εἶναι λάθος καί παράπτωμα πνευματικό νά ἀδιαφοροῦμε γιά τά δόγματα· νά τά  θεωροῦμε σχολαστική ἐνασχόληση τῶν θεολόγων, ἀνούσιο καί ἐνοχλητικό πονοκέφαλο γιά μᾶς τους «ἁπλούς χριστιανούς».

«Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ»! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού του Παν. Αθηνών

Κατά τις τελευταίες ημέρες βρισκόμαστε σε μια όντως τραγική, για την ανθρώπινη υπόσταση της Ελλαδικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, κατάσταση, που προβληματίζει, σε βαθμό σχεδόν απογνώσεως, το χριστιανικό πλήρωμά της, που θέλει την Εκκλησία του «άσπιλον και αμώμητον», καθώς ο Χριστός, «ως αμνός άμωμος και άσπιλος» (Α΄ Πέτρ. 1, 19), «περιεποιήσατο αυτήν δια του ιδίου αίματος» (Πράξ. 20, 28)! Σήμερα εφθάσαμε στο σημείο να βλέπουμε να ρέει στα κανάλια των ΜΜΕ ο λόγος για την διαφθορά στην Εκκλησία με περίσσεια δημοσιότητα έτσι, ώστε «Η ομοφυλοφιλία στην Εκκλησία» (σταθερός θεματικός τίτλος στο τηλεοπτικό γυαλί) να είναι πλέον μια αυτονόητη και φυσιολογική αποδεκτή πραγματικότητα για όλα τα ΜΜΕ! Η αγιοπνευματική δόξα και θεανθρώπινη υπόσταση της Εκκλησίας του Χριστού έχει παραδοθεί από τους διοικούντες την Εκκλησία στα τηλεοπτικά παράθυρα, στα οποία ταπεινώνεται και ευτελίζεται το ήθος του ανθρωπίνου σώματός της και ιδιαίτερα του επισκοπικού αξιώματος! Με την τηλεοπτική ταχύτητα και αμεσότητα, που προβάλλεται και διαδίδεται η πληροφορία της διαφθοράς στην Εκκλησία, με στοιχεία που αφορούν πρόσωπα και σχετικά γεγονότα, εκατομμύρια τηλεθεατές (εντός και εκτός της Ελλάδος) παρακολουθούν θερμές συζητήσεις για το πρόβλημα της ομοφυλοφιλίας μέσα στην Εκκλησία. Μάλλον βεβαιώνονται για την πραγματικότητα της διαφθοράς στο ανθρώπινο σκέλος της Εκκλησίας. Η κατάσταση αυτή, κατά την παρούσα ώρα, οδηγεί (grosso modo) σε δύο εμφανή συμπεράσματα ή μάλλον διαπιστώσεις, ότι· 

Ο φλογερός αγωνιστής της Ορθοδόξου πίστεως Κοσμάς Φλαμιάτος

το 1840 εξαπέλυσε δριμύτατον «κατηγορώ» εναντίον του αντιχρίστου Μασωνο-Οικουμενισμού, με λόγον του, που ανεγνώσθη από πολλούς ιερείς εις τους ιερούς ναούς της νήσου Κεφαλληνίας. Εις τον λόγον του αυτόν ο Φλαμιάτος εκεραυνοβολούσε το Μασωνο-Οικουμενιστικόν τέρας ως εξής :

«Τα πρώτα μέτρα των εχθρών της πίστεως απ΄ αρχής εστάθησαν να έμβωσιν εις αυτά τα άγια των αγίων, εις αυτό το θυσιαστήριον, να λάβωσι, δηλαδή, λαθραίως και αναισθήτως το πηδάλιον, και την διεύθυνσιν της καθ΄ ημάς Εκκλησίας, φρικωδέστατον και ανέκδοτον μέχρι τούδε φαινόμενον, εις όλα τα χρονικά της Ορθοδοξίας, και ως εκ τούτου να εξαλείψωσι κατά μικρόν και ανεπαισθήτως όλην την ορθόδοξον Ιεραρχίαν, όλον το Ιερατικόν και μοναδικόν τάγμα, να μορφώσωσι κατά το πνεύμα της διαφθοράς και της πλάνης όλην την ελληνικήν και σλαβικήν και λοιπήν απανταχού ορθόδοξον νεολαίαν, και κατά το πνεύμα αυτής της πλάνης, να μορφώσωσι νέον ψευδώνυμον κλήρον, να διαλύσωσι κάθε δεσμόν αγάπης και αρμονίας εις όλους τους Ορθοδόξους, να ανατρέψωσι κάθε τάξιν είτε εκκλησιαστικής, είτε πολιτικής, είτε ηθικής και συγγενικής πειθαρχίας, να ανοίξωσιν όλον τον χείμαρον της διαφθοράς, όλον το πνεύμα της αποστασίας και αναρχίας υπό το πρόσχημα της Ελευθερίας· όλα τα εμφύλια και οικιακά σχίσματα…».

Ο Όσιος Ποιμήν τότε… και η μικτή Μονή του Έσσεξ Αγγλίας τώρα…

Ποιμήν ο Όσιος πατήρ ημών κατήγετο εκ της Αιγύπτου, αναχωρήσας δε εκ της πατρίδος του μεθ’ όλων των αδελφών του εγένετο Μοναχός. Η δε μήτηρ αυτών, εκ της μητρικής φιλοστοργίας κινηθείσα, επήγεν εις την Σκήτην ίνα τους ίδη, και επειδή οι υιοί της έκλεισαν την θύραν του κελλίου των, έκλαιεν έξω με πόνον καρδίας και εφώναζεν. Ο δε αββάς Ανούβ, εις εκ των αδελφών, λέγει προς τον Ποιμένα· «Τι να κάμωμεν εις την γραίαν ταύτην»; Τότε ο Ποιμήν ήλθε πλησίον της θύρας και λέγει εις αυτήν έσωθεν· «Διατί κλαίεις γραία;» Η δε, ακούσασα την φωνήν του Ποιμένος, είπε· «Θέλω να σας ίδω, τέκνα μου, διότι κατά τι θα βλάψω εγώ, εάν μόνον σας ίδω; Δεν είμαι εγώ η μήτηρ σας; Δεν ευρίσκομαι τώρα εγώ εις βαθύ γήρας;» Ο δε Ποιμήν απεκρίθη εις αυτήν· «Που θέλεις να μας ίδης εις τούτον ή τον άλλον κόσμον»; Η δε μήτηρ αυτών, εννοήσασα το νόημα των λόγων του Ποιμένος, μετά χαράς ανεχώρησε χωρίς να τους ίδη.

Εξίσωση Εκκλησίας και αιρέσεων

Ο Παπισμός διεκδικώντας για τον εαυτό του μέχρι και σήμερα την εκκλησιολογική αποκλειστικότητα, υπεύθυνος και πρωτουργός της διαιρέσεως, δεν διέπραξε το σφάλμα να μετάσχει ως μέλος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και να μεταλλαγεί σε μία από τις πολλές «εκκλησίες». Φραστικά πάντως και υποκριτικά επαινεί την Οικουμενική Κίνηση, την οποία επευλογεί ως προεργασία για την μετά της Ρώμης του Πέτρου και του πάπα ενότητα. Ιδιαίτερα επιχαίρει και συγχαίρει για την συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αυτοκαταργήθηκε στην πράξη ως η μοναδική ενσάρκωση και συνέχεια της Una Sancta (= Της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής), εκχωρήσασα το ιδικό της πεδίο, την ιδική της ταυτότητα, στην σχισματική και αιρετική Ρώμη, στη Ρώμη του filioque, του πρωτείου εξουσίας του πάπα, των αζύμων, του καθαρτηρίου πυρός, της κτιστής χάριτος και όλων των άλλων καινοτομιών και παρεκκλίσεων.

Οποία κατάπτωσις και διαστροφή!

Έφθασαν, δυστυχώς, οι περισσότεροι εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας να αναγνωρίζουν ως σπουδαίον τον ενσαρκωτήν της αιρέσεως Πάπαν, και όχι μόνον δεν καταβάλλουν προσπάθεια δια να επιστρέψουν οι αιρετικοί εις την Ορθοδοξίαν, αλλά και επευλογούν την αίρεσιν, αγωνιζόμενοι να πείσουν τους Ορθοδόξους πιστούς, ότι οι αιρετικοί παπικοί και προτεστάντες δεν είναι πεπλανημένοι! Όσοι δε από τους Ορθοδόξους πιστούς χριστιανούς, καλώς πράττοντες, δεν αποδέχονται τις αντορθόδοξες αυτές ενέργειες και αποτειχίζονται, αντί να επαινεθούν δια την εμμονήν των εις την πίστιν των Πατέρων τους, χαρακτηρίζονταια ευκαίρως-ακαίρως, ακραίοι,φονταμενταλιστές, ταλιμπάν, ορθοδοξαμύντορες, ψευδοχριστιανοί, κι’ άλλα…και διώκονται σκληρώς. Οποία κατάπτωσις και διαστροφή!

Το ταξίδι στη “Μάλτα” -- Του Αλεξάνδρου Καλόμοιρου(1931-1990)

Επειδή δεν μπορούμε να είμαστε χριστιανοί σαν άτομα αλλά μόνον σαν Εκκλησία σημασία καίρια έχει όχι μόνον η δική μας πίστη να είναι αληθινή αλλά και αυτή των αδελφών και των πατέρων μας. Το ποικιλόπιστο άθροισμα δεν έχει σχέση με την Εκκλησία του Χριστού  που είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος. Στην Εκκλησία υπάρχει μία πίστη, η αληθινή, και συμφωνία όλων στην Ορθοδοξία και ομόνοια. Δεν το νοιώθουν, άραγε, αυτό οι ευσεβείς και καλοπροαίρετες ορθόδοξες ψυχές; Αλλά τότε τι είναι αυτό που τις συγκρατεί μέσα σ΄ αυτό το όζον σύμπλεγμα της ψευτιάς; Είναι το ότι δεν βλέπουν που να πάνε. Γιατί δυστυχώς καμιά οργανωμένη Εκκλησία σήμερα δεν έχει  εχέγγυα πιστότητας στη γνήσια Πατερική Ορθοδοξία, αφού φυσικά Ορθοδοξία δεν είναι μόνον η τήρηση του ακενοτόμητου εορτολογίου. Γιατί όμως αισθάνονται οι χριστιανοί τόσο πολύ έντονα την ανάγκη να καταφύγουν οπωσδήποτε σε μια διοικητικά οργανωμένη Εκκλησία; Αυτό γίνεται γιατί η ιστορία έχει μεγάλη δύναμη στην ψυχή μας. Eπειδή την Εκκλησία μέσα στους αιώνες, την γνωρίσαμε οργανωμένη σε Πατριαρχεία και σε Συνόδους την ταυτίσαμε με την οργάνωσή της αυτήν, ξεχνώντας ότι κατά την διάρκεια των αιρέσεων, η οργάνωση αυτή χανόταν για τους Ορθοδόξους και γινόταν το όπλο της κακοδοξίας εναντίον τους.

Ὁ πρῶτος ἀνθρωπόθεος

 Στέργιου Ν. Σάκκου, ῾Ομ. Καθ. Πανεπιστημίου

ΜΟΝΑΔΙΚΗ εἶναι ἡ θέση πού κατέχει μέσα στήν ᾿Εκκλησία ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί ξεχωριστή μέσα στίς καρδιές τῶν πιστῶν. ῾Η ταπεινή καί ὁλοκληρωτική προσφορά της στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου τήν ὕψωσε καί τήν δόξασε πάνω ἀπό ὅλους τούς ἁγίους, ὥστε νά εἶναι ἡ Παναγία μας. Τό μεγαλεῖο της ὅλο, πράγματι, βρίσκεται στό ὅτι δέχθηκε ὑπάκουα καί ταπεινά νά δανείσει στόν Θεό τήν σάρκα καί τό αἷμα της καί μυστηριακά καί ὑπεράνθρωπα νά γεννήσει τόν Θεάνθρωπο. Γιʼ αὐτό καί εἶχε τήν τιμή ἡ Παρθένος Μαρία νά γίνει ὁ πρῶτος ἀνθρωπόθεος.

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ -- Του αειμνήστου Σεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθ. Α.Π.Θ.

Σ’ όλο το χρόνο απλώνεται η χάρη της. Δεκάδες γιορτές της, σημειώνει το εορτολόγιο της Εκκλησίας. Αλλά ο Αύγουστος είνε ο κατ’ εξοχήν δικός της μήνας, ο μήνας της Παναγιάς. Τ’ απομεσήμερα του Δεκαπενταυγούστου, καθώς καταλαγιάζει η κάψα της ημέρας και μια ανάσα δροσιάς πλανάται στην ατμόσφαιρα, τρέχουν οι ψυχές να δροσιστούν στη χάρη της. Γεμίζουν οι ναοί και τα ξωκκλήσια μας από πιστούς. Κι’ έτσι, καθώς όλοι την επικαλούνται και την υμνολογούν, νοιώθεις την πλάση όλη γεμάτη από την παρουσία της. Η παρουσία της, εγγύηση ασάλευτη, για την προστασία της στους ανθρώπους, είνε ζωντανή από τότε, που περπάτησε πάνω σ’ αυτή τη γη η σεμνή κόρη της Ναζαρέτ κι ακόμη πιο πριν, όταν το προφητικό βλέμμα διασχίζοντας τους αιώνες έβλεπε ότι για την εκπλήρωση του σχεδίου της θείας Οικονομίας «ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται υιόν (Ησ. 7: 14). Μοναδική η προσφορά της στο έργο του Θεού. Μοναδική και η μορφή και η ιστορία της. Υμνήθηκε κι εγκωμιάσθηκε ανά τους αιώνες. Για χάρη της συντέθηκαν τα πιο πολλά και τα πιο εκφραστικά εγκώμια.

«Δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τήν ὀφειλήν ἐκείνην ἀφῆκά σοι...»

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

 

Χρεῶστες εἴμεθα ἀναριθμήτου χρέους· ὀφείλουμε στόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἀδελφοί, χρέος τόσον μεγάλο, πού εἶναι ἀδύνατον νά τό ξεπληρώσουμε. Βλέπουμε, τό μέγεθος τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ; Στήν ἀρχή, δέν χρησιμοποιεῖ δίκαια καταδίκη ἐναντίον μας γιά τήν ἀπείθειά μας, ἀλλά  δείχνοντας μακροθυμία παραχωρεῖ τόν καιρό τῆς ἐπιστροφῆς· καί σ’ αὐτόν τόν καιρό τῆς μακροθυμίας μᾶς δίνει ἐξουσίαν, ἄν θελήσωμε, νά υἱοποιηθοῦμε  ἀπό Αὐτόν.

Η εις ουρανούς Μετάσταση της Θεοτόκου -- Ανδρέας Θεοδώροου, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Το δόγμα της Θεοτόκου βρίσκεται στην καρδιά της ορθοδόξου πίστεως• αποτελεί τη χρυσή στιγμή της ορθόδοξης χριστολογίας. Ο όρος «Θεοτόκος», που από πολύ νωρίς (στην Γ’ Οικουμενική Σύνοδο) δόθηκε από την Εκκλησία στο σεπτό πρόσωπο της Μητέρας του Χριστού, συνοψίζει άριστα όλο το δόγμα της χριστολογικής πίστεως της Εκκλησίας. Η Μαρία δεν υπήρξε μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά, Μητέρα του Λόγου του Θεού. Απ’ αυτήν γεννήθηκε πράγματι ο Υιός του Θεού. Δεν προήλθε ως «θεοφόρος άνθρωπος», αλλ’ ως «Θεός ενανθρωπήσας και σεσαρκωμένος».

Τοῦ Παναγιώτου Γκιουλέ ΛΟΓΟΣ κοιμήσεως Θεοτόκου

ΥΜΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ  --  Του αειμνήστου Παναγιώτου Γκιουλέ

Εἰς τὸ παράδοξον θαῦμα τῆς ὑπερφυοῦς κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

«Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος. Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται, καὶ κλῖμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται. Εὐφραίνου Γεθσημανῆ τῆς Θεοτόκου τὸ ἅγιον τέμενος. Βοήσωμεν οἱ πιστοί, τὸν Γαβριὴλ κεκτημένοι ταξίαρχον· Κεχαριτωμένη, χαῖρε, μετὰ σοῦ ὁ Κύριος, ὁ παρέχων τῷ κόσμῳ, διὰ σοῦ τὸ μέγα ἔλεος» (α´ αὐτόμελον τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς).

Ἔκθαμβος καὶ ἐξαποροῦσα ἡ θεόφθογγος ὑμνογραφικὴ γλῶσσα τοῦ μυσταγωγικοῦ ὑμνογράφου τῆς ἑορτῆς, πρὸ τοῦ παραδόξου καὶ ἀνερμηνεύτου θαύματος τῆς ὑπερφυοῦς κοιμήσεως τῆς Θεομήτορος, ἐνθέως ἀναφωνεῖ: «Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος! Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται». Ἡ Παρθένος, ποὺ ἔγινε πηγὴ καὶ μητέρα τῆς ζωῆς, γιατὶ ἐκυοφόρησε στὴν πανάμωμο μήτρα της τὴν ὄντως ζωὴν τοῦ Σαρκωθέντος Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός, σήμερον «ἐν μνημείῳ ἄπνους τίθεται καὶ ὁ Πανάγιος τάφος της γίνεται ἐπουράνιος κλῖμαξ» «ἡ μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν»!…

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης : Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού :

Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!                Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου; Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων; Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα;  Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του; Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

Από το άρθρο: ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ  (Ο.Τ.  1823 σελ. 5)

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "«Τί γίνεται μὲ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν ᾿Εκκλησιῶν;»* Τοῦ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου ᾿Ανδρέου Θεοδώρου (†)"

Ἀ. Θεοδώρου: «Κατὰ τὸ Κίνημα [σ.σ. τῆς Νέας Ἐποχῆς], ὅλες οἱ θρησκεῖες ὁδηγοῦν, ἀπὸ διαφόρους δρόμους ἡ κάθε μιά, στὸν ἴδιο σκοπό. Εἶναι πνευματικὲς παραδόσεις σεβαστές, ποὺ πρέπει νὰ ἑνοποιηθοῦν σὲ μιὰ παγκόσμια θρησκεία.» Αὐτή εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ πανθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν ὁποίαν διδάσκουν «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» παγκοσμίως, ἔργοις καί λόγοις, οἱ Οἰκουμενισταί (=Σατανισταί). Ἐμμέσως, πλήν σαφῶς, διδάσκουν ὅτι ὁ Χριστός ἦτο ψεύτης καί ἀπατεών, ἐφόσον ἐδίδαξεν ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή, καί οὐδείς δύναται νά φθάσῃ στόν Πατέρα Του παρά μόνον μέσῳ Αὐτοῦ, ἐνῷ οἱ Οἰκουμενισταί (Βαρθολομαῖος, Ἐλπιδοφόρος, Θεόδωρος «Ἀλεξανδρείας» κ.ἄ.) διδάσκουν ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ἐξ ἴσου καλές ὁδοί σωτηρίας! Διό καί τούς θεωρῶ Σατανιστάς.

«Τί γίνεται μὲ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν ᾿Εκκλησιῶν;»* Τοῦ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου ᾿Ανδρέου Θεοδώρου (†)

Η οἰκουμενιστική  ἀλλοίωση ἐπικεντρώνεται κυρίως στην ἐκκλησιολογία. Αὐτὸ ἦταν αὐτονόητο νὰ συμβεῖ, γιατὶ στην παμπροτεσταντική  αὐτή  κίνηση δὲν ὑπάρχει κἄν ἐκκλησιολογία. Τὰ ἑτερόδοξα προτεσταντικὰ σώματα τῆς Δύσεως δὲν ἀνήκουν οὐσιαστικὰ στη  Μία, ῾Αγία, Καθολική  καὶ ᾿Αποστολική  ᾿Εκκλησία τοῦ ἱεροῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, στην ὁρατή  ᾿Εκκλησία ποὺ ἵδρυσε ὁ Κύριος ἐπὶ τῆς γῆς στὸ ἕνα θεανδρικό Του πρόσωπο καὶ την στήριξε στὸ θεμέλιο τῶν ᾿Αποστόλων καὶ Προφητῶν (᾿Εφ. βʹ 20). Οἱ Προτεστάντες δὲν δέχονται την ᾿Εκκλησία αὐτή, ἀλλὰ μιὰ ἀόρατη καὶ ἀκαθόριστη ᾿Εκκλησία, την ὁποία δημιουργεῖ στὶς καρδίες τῶν πιστῶν τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιο, μιὰ ᾿Εκκλησία ὁμιχλώδη καὶ ἐλαστική, στην ὁποία μποροῦν νὰ στεγασθοῦν οἱ πάντες, καὶ αὐτοὶ ἀκόμη ποὺ ἐξέπεσαν τῆς Καθολικῆς Πίστεως καὶ ᾿Αληθείας. Εἶναι κοινὸς πλέον τόπος ὅτι ἡ σπονδυλική  στήλη τῆς προτεσταντικῆς ἐκκλησιολογίας εἶναι ἡ διαβόητη Θεωρία τῶν Κλάδων (Branch Theory), μιὰ ἔξυπνη θεωρία (ἀγγλικανικῆς προελεύσεως), ποὺ προσπαθεῖ μὲ τρόπο ταχυδακτυλουργικὸ νὰ ἐντάξει τὸν Προτεσταντισμὸ στὸ χῶρο τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, ἀπὸ την ὁποία ἐκεῖνος ἀποκόπηκε διὰ τῆς Διαμαρτυρήσεως.

«ημείς βουλόμεθα αποθανείν ή Λατινίσαι ποτέ».

Το ότι ο παπισμός είναι αίρεσις και ο οικουμενισμός παναίρεσις δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία, συμφώνως με τας θείας διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων και Ομολογητών της Ορθοδόξου αγίας ημών Εκκλησίας. Τα ιστορούμενα μαρτύρια των Οσιομαρτύρων Πατέρων, των υπό των Λατινοφρόνων και Λατίνων αναιρεθέντων, είναι ένα φωτεινόν παράδειγμα και ένα φρένο δι΄ όλους ημάς προς αποφυγήν παντός νεωτερισμού και καινοτομίας εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία. Ο μαρτυρικός των θάνατος εις όλους εμάς διασαλπίζει την μεγίστην διαφοράν της Ορθοδοξίας από τον παπισμό, δεν τυγχάνει παρανυχίς, όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν οι οικουμενιστές σήμερον. Από απόψεως θεολογικής και σωτηριολογικής αι διαφοραί είναι τόσο μεγάλαι, όση η απόστασις η χωρίζουσα τον Παράδεισον από την κόλασιν. Δι΄ αυτό οι οσιομάρτυρες Άγιοι Πατέρες ούτοι, προτίμησαν τα φρικτά μαρτύρια και τον θάνατον από τον εκλατινισμόν έστω και εις το ελάχιστον, λέγοντες «ημείς βουλόμεθα αποθανείν ή Λατινίσαι ποτέ». Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, δια τους λόγους τούτους τιμά και γεραίρει την μνήμην των εντός του έτους, εις διαφόρους ημερομηνίας συμφώνως με το συναξάριόν της, δοξάζουσα τον Τριαδικόν μόνον αληθινόν Θεόν, τον «θαυμαστόν εν τοις αγίοις αυτού».

Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας,  Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.

Ο χρήστης Άγνωστο σχολίασε την ανάρτηση "Ο Ιώβ σχολίασε την ανάρτηση "Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων""

επίσης να αναφέρουμε στην αγάπη σας πως ακολουθουμε το διορθωμένο ιουλιανό διότι είμεθα ακριβείς και αγαπούμε την τάξιν,εορτάζουμε τον ενιαυτόν μετα των αδελφών παπικών με σωτηριολογικα μυστήρια (βλ. κολυμβάριον σύνοδον) αλλά δια αποφυγήν συνεορτασμού του Πάσχα μετά των παπικών, κάνουμε αγάπη και ακολουθούμε το αδιόρθωτον Ιουλιανόν διότι διαφορετικά δεν ανοίγει το Τριώδιον. επαναλαμβάνωμέν δις την ίδιαν λειτουργείαν ευαγγέλιον και απόστολον εννοείται, ίνα συμπλεύσωμεν μετά των παλαιοημερολογιτών. κατοπιν αφού τελευτίσει η Αγία πεντηκοστή έλθει των Αγίων Πάντων με χαρά και ανακούφιση Ω του θαύματος, επανερχόμεθα είς την τάξιν και ακολουθούμε το διορθωμένον Ιουλιανόν και ουχί όπως μας κατηγορούν το Γρηγοριανόν. Πάντως όπως μου έλεγε ένας παλαιός Αγιορείτης.... αυτό παιδί μου ούτε ο ίδιος ο διάβολος δεν θα το εσκέπτετο.......

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:

Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...                                           

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ο Ιώβ σχολίασε την ανάρτηση "Ἡ....."

 

Ξεκινᾶς καί τελειώνεις μέ ΠΕΛΩΡΙΑ ΨΕΜΜΑΤΑ, διότι δέν ἔχεις νά πῇς κάτι ὀρθόδοξον καί ἀληθές! Πρῶτον, ἐγώ γράφω στά ἄρθρα μου ὅτι ἀφ' ἑαυτοῦ τό Ἰουλιανόν Ἡμερολόγιον ΔΕΝ εἶναι δόγμα, ἀλλ' ἐσύ μοῦ καταλογίζεις ὅτι τό ἔχω κάνει «δόγμα δογμάτων»! Πιό ψεύτης πεθαίνεις! Δεύτερον, ἐγώ γράφω ὅτι ἡ ἀλλαγή τοῦ Ἑορτολογίου ἔγινε διότι ἦτο ἀπαραίτητος διά τήν «ἕνωσιν» τῶν Ἐκκλησιῶν, ἔτσι ὥστε νά συμπροσεύχωνται «ὀρθόδοξοι» καί παπικοί στήν Ρώμην τήν 29 Ἰουνίου καί στήν Κων-πολιν τήν 30 Νοεμβρίου, κι ἐσύ τσαμπουνᾶς ὅτι ... δέν τρέχει τίποτα, ἐφόσον δέν ἄλλαξε τό Πάσχα!!! Δέν ἔμαθες τά νέα, ὅτι ἑτοιμάζονται νά τό ἀλλάξουν καί αὐτό, μέ σημαίαν τό δόλιον ψέμμα σας, ὅτι δῆθεν «τό ἡμερολόγιον δέν εἶναι δόγμα»; [Βλ. τό πρόσφατον ἄρθρον μου μέ τίτλον "«Ἀντιοικουμενισταί» εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! (Βελτιωμένη ἔκδοσις, Ἰούνιος 2026)" εἰς τήν διεύθυνσιν https://orthodox-voice.blogspot.com/2026/06/2026.html#more ]. Τρίτον, τό Ἑορτολόγιον δέν ἀναφέρεται μόνον στό Πάσχα, ἀλλά καί στίς ἀκίνητες ἑορτές. Τέταρτον, πρό ἐτῶν, ὁ π. Νικόλαος Δημαρᾶς ἐδημοσίευσε τά Χειρόγραφα τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης ἀρ. 2346-2347 τοῦ Ἁγίου Μελετίου Πηγᾶ, τά ὁποῖα φέρουν ὑδατογραφήματα καί σφραγίδες τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης, ἡ ὁποία συνεπῶς τά πιστοποιεῖ ὡς αὐθεντικά, καί τά ὁποῖα λέγουν ὅτι εἰς τά τέλη τοῦ 16ου αἰῶνος κατεδικάσθη συνοδικῶς ὄχι μόνον ἡ εἰσαγωγή τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, ἀλλά καί ἀλλαγή τοῦ μηνολογίου, ὅπως λέγει καί τό γνωστόν Σιγγίλιον, ἐν τῷ ἀκούσματι τοῦ ὁποίου οἱ Οἰκουμενισταί καί οἱ κρυπτο-οικουμενισταί βγάζουν ἀφρούς, ὠρυόμενοι ὅτι εἶναι δῆθεν πλαστόν! Ἡ Ἐθνική Βιβλιοθήκη, λοιπόν, μᾶς βεβαιώνει ὅτι τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν κείμενον ἔστειλαν οἱ Πατριάρχαι Ἱερεμίας Β' Κων-λεως καί Σίλβεστρος Ἀλεξανδρείας πρός τήν μικράν Ρωσσίαν. Συνεπῶς, ἀκόμη καί ἄν ἀληθεύῃ τό ἀφήγημα περί «πλαστογραφήσεως» τοῦ Σιγγιλίου ἀπό τόν μ. Ἰάκωβον Νεοσκητιώτην, τό ὡς ἄνω χειρόγραφον μᾶς πληροφορεῖ ὅτι οἱ Πανορθόδοξες Σύνοδοι τῶν ἐτῶν 1583, 1587 καί 1593 ὄντως κατεδίκασαν ὄχι μόνον τήν ἀλλαγήν τοῦ Πασχαλίου, ἀλλά καί τοῦ Ἑορτολογίου γενικώτερον! Πέμπτον, ... Σπατάλη χρόνου νά συνεχίσω, ἐφόσον διαβάζεις τούς π. Β. Παπαδάκην καί Ε. Τρικαμηνᾶν!

Σε αναμονή εποπτείας

π. Θεόδωρος Ζήσης:

«Δέν είμαι βέβαιος ότι, αν απόψε με καλέσει ο Θεός καί εκδημήσω ἀπ’ αυτή τή ζωή, δέν ξέρω αν θά βρώ δικαιολογία μπροστά στούς Αγίους, στούς Ομολογητάς, τους μάρτυρας, γι’ αυτήν τήν στάση τήν οποία κρατούμε όλοι τώρα. Η αίρεση ξεχειλίζει, οι λατινόφρονες και οι φιλο-Οικουμενιστές είναι όλοι ανάμεσά μας προβατόσχημοι λύκοι, κι εμείς κάνουμε διακρίσεις καί οικονομούμε. Προσπαθώ νά βρώ μιά δικαιολογία γιά τόν εαυτό μου...                                                                     

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»

Ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία κανένα πράγμα ἀπό τά τοῦ βίου αὐτοῦ, δέν εἶναι πραγματικά κακό, πραγματικά διαστροφή, παρά φύση κατάσταση. Τό ἄριστο εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί νά ζήσει γιά τόν Χριστό. Γιατί διαφορετικά, δέν μπορεῖ νά ἀναγεννηθεῖ, οὔτε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἰσέλθει.

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

 ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [: Α΄Κορ. 4, 9-16]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΟΤΗΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-8-1997] 

Οι Κορίνθιοι, αγαπητοί μου, στάθηκαν αγαπημένα παιδιά του Παύλου, που, όμως, παρά ταύτα, πολύ τον ελύπησαν. Στάθηκαν οι Χριστιανοί που πόνεσε στον πνευματικό του τοκετό. Αναφέρεται στις προσωπικές του περιπέτειες η σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, όπως είδαμε, από την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του, σε ό,τι τους γράφει, για να τους δείξει ότι χάριν αυτών υπέστη και υφίσταται ό,τι υφίσταται.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης : Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Ο Ιώβ σχολίασε την ανάρτηση "Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων"

Ο Μελέτιος (Αθηνών) μιλάει για την καταδίκη του Παπικού Ημερολογίου.Αυτό καταδικάστηκε για τους δύο γνωστούς λόγους.Τι σχέση έχει αυτό που λέει με την απόδειξη που ζητάμε; Αν οι Παπικοί κρατούσαν το Πασχάλιο, καμία καταδίκη δεν θα υπήρχε.

Με τα ημερολόγια θα ασχολούμαστε τώρα; Ο κόσμος καίγεται μέσα στον Οικουμενισμό.
Οι οπαδοί του Παλαιού έφτιαξαν δικές τους ψευδοεκκλησίες για ημέρες και νύχτες. Λάτρεψαν τον χρόνο και ξέχασαν τον Θεό. Ποιός τους έδωσε το δικαίωμα να κάνουν ανταρσία; Σήκωσαν μπαϊράκι και έκαναν για σημαία τους τον αριθμό δεκατρία. Αυτό το πρόβλημα πρώτη φορά δημιουργήθηκε στην Εκκλησιαστική Ιστορία. Το λέει και ο ηγέτης των Γ. Ο Χ. (Χρυσόστομος Καβουρίδης). Πρώτη φορά! Θα γίνει Σύνοδος να το καταδικάσει και μετά βλέπουμε.Όμως τί να καταδικάσει, την στιγμή που δεν υπάρχει κάποια παράβαση;Και το εορτολόγιο μπορεί να αλλάξει τώρα και να μην υπάρχει πρόβλημα. Να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα 13 ημέρες αργότερα. Να γιορτάσουμε την Κοίμηση της Θεοτόκου 28 Αυγούστου.Τότε μόνο θα πάψουν να μας ζαλίζουν με το άγιο ημερολόγιό τους οι ψευδοορθόδοξοι που αναστατώνουν χωρίς δογματικό λόγο την Εκκλησία. Καλά έκαναν και τους ταλαιπωρούσαν οι πρόγονοί μας πολιτικοί.Οι σχισματικοί και οι αιρετικοί πρέπει να διώκονται από την Πολιτεία.

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ο Ιώβ σχολίασε την ανάρτηση "Ἡ.....

δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων""

Γιά νά δοῦμε πόσες φορές ἀκόμη πρέπει νά γράψω τά γεγονότα καί τίς αὐτονόητες συνέπειές των γιά ν' ἀποφευχθῇ (εἰ δυνατόν) ἡ ἐπικράτησις τῆς βρωμερᾶς διαστροφῆς τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος διά τῆς βρωμερᾶς προπαγάνδας πού ἀσκοῦν τά τρόλλ τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἕν ἀπό τά ὁποῖα εἶναι καί ὁ «Ἰώβ» (κρῖμα στ' ὄνομα!). Λοιπόν, ἐν συντομίᾳ, τά γεγονότα ἔχουν ὡς ἑξῆς:

1. Τό ἡμερολογιακόν ζήτημα εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένον μέ τόν Οἰκουμενισμόν! Χάριν αὐτοῦ ἐδημιουργήθη, διότι ἦτο ἀπαραίτητον διά τήν «ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν»! Περί αὐτοῦ μᾶς διαβεβαιώνουν οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενισταί μέ τίς ἐγκυκλίους των, τά ἄρθρα καί τά βιβλία των. Διό καί οἱ ἐνιστάμενοι ἐφώναζαν: «Μᾶς φράγκεψαν»! Ὅποιος προσπαθεῖ νά τό ἀπομονώσῃ καί νά τό ἀπο-δογματοποιήσῃ, παρουσιάζοντάς το ὡς δῆθεν ἀστρονομικόν ζήτημα, ψεύδεται ἀσυστόλως καί γίνεται «νεροκουβαλητής» τῶν Οἰκουμενιστῶν!

2. Ἦτο βέβαιον ὅτι θά προκαλοῦσε σχίσμα, βλάπτοντας τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καί ἔγινε! Αὐτός εἶναι ὁ δεύτερρος λόγος διά τόν ὁποῖον τό ἡμερολογιακόν ζήτημα εἶναι ἀμιγῶς δογματικόν.

3. Ὅπως ἐξηγῶ στό ἄρθρον (βλ. καί βελτιωμένην ἔκδοσιν μέ τίτλον «Τό ἡμερολογιακόν ζήτημα ἐξ ἐπόψεως δογματικῆς», https://orthodox-voice.blogspot.com/2023/12/blog-post_16.html), κατήργησεν ἐν τοῖς πράγμασι τούς ἱ. Κανόνας 37ον τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου καί τόν 56ον τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς. Καί αὐτό τό θέμα εἶναι δογματικόν, ἀλλ' ἐντάσσεται στούς δύο προαναφερθέντες λόγους.

4. Χρονολάτραι εἶναι οἱ ψεῦται καί ἀπατεῶνες πού εἰσήγαγον καί προπαγανδίζουν τό «διορθωμένον Ἰουλιανόν», κοπτόμενοι ὅτι τήν 10-3-1924 ἡ ἰσημερία εἶχε πέσει στίς 8 Μαρτίου καί «ἔπρεπε» νά ἐπανέλθῃ στίς 21 Μαρτίου, ὅπως ἦτο τό 325 μ.Χ., κατά τήν Α' Οἰκ. Σύνοδον, διό καί «ἔπρεπε» νά προστεθοῦν 13 ἡμέραι! Εἶναι δόγμα ὅτι ἡ ἰσημερία πρέπει νά εἶναι τήν 21ην Μαρτίου; Ὄχι, βεβαίως! Μία ἀπό τίς πολλές ἀπάτες τῶν Οἰκουμενιστῶν ἦτο καί αὐτή!

5. Συμπέρασμα: Καί χωρίς τήν ἀλλαγήν τοῦ Πασχαλίου, ἡ εἰσαγωγή τοῦ νέου ἡμερολογίου εἶναι αἵρεσις.