Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Ο  Δημήτριος Χατζηνικολάου. 

(αν. Καθ. Πανεπιστημίου Ιωαννίνων) σχολίασε την ανάρτηση 

"Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :"

Σωστά εἶναι αὐτά πού γράφει ἐδῶ ὁ π. Θεόδωρος, ἀλλ' ἀντιφάσκουν μέ τήν γνωστήν θέσιν του, ὅτι δῆθεν ἡ ἀποτείχισις δέν εἶναι ὑποχρεωτική, ἀλλά προαιρετική. Προσφάτως, μάλιστα, εἰς ἕν ἀπό τά μαθήματα πού κάμνει στήν «ἱεράν κατήχησιν» ἐκράδαινε τό βιβλίον «Τά δύο ἄκρα» τοῦ π. Ἐπιφανίου, τό ὁποῖον διδάσκει αὐτήν τήν αἵρεσιν.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...· ἐάν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τό σῶμά σου φωτεινόν ἔσται·ἐάν δέ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρός ᾖ, ὅλον τό σῶμά σου σκοτεινόν ἔσται.»

Ὁ λύχνος πού φωτίζει τήν ψυχήν, εἶναι ὁ νοῦς· ἐάν ὁ νοῦς σου καί ἡ καρδία δέν ἔχουν τυφλωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία, φωτίζεται ἡ ψυχή καί ἡ καρδιά γίνεται κατοικητήριον τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἐάν ὅμως τό ὁπτικόν τῆς ψυχῆς εἶναι βλαμμένον καί τυφλωμένον εἰς πόσον σκότος θά βυθιστεῖς ἄνθρωπε;

Αυτά ανέφερε ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην θρονική εορτή του 1998:

«Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, αλλ’ οφείλομεν ενώπιον Αυτού όπως επανορθώσωμεν τα σφάλματα εκείνων» (!!!),

Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του Πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού.

Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου, πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο Θεός.