Η Ιστορία μας δεν θα πρέπει να γίνει θύμα του εθνομηδενισμού -- Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού

Το αίτημα «να ξαναγραφεί η Ιστορία» κυριαρχεί από ετών σε κύκλους διανοουμένων και πολιτικών με αφορμή τα πολιτικά προβλήματα της χώρας με τους γείτονές της. Αυτό σημαίνει την εισαγωγή, μέσα από την εκπαίδευση, μιας κολοβωμένης Ιστορίας για την επίτευξη πολιτικών σκοπιμοτήτων. Με την επιλεκτική στάση απέναντι στις πηγές επιτυγχάνεται η σκόπιμη αναπαραγωγή θέσεων που ευνοούν και προωθούν εθνομηδενιστικούς στόχους.

Τη σκέψη των επιβουλευομένων την Ιστορία μας, αλλά και των ιστοριογράφων συνεργατών τους κατευθύνει ένα πνεύμα «ειρηνισμού», που υποστασιώνει την άποψη ότι αρκούν η απάλειψη των διαιρούντων και ο τονισμός των ενούντων για να αρθεί το «μεσότειχον» (Εφ., 2, 14) μεταξύ εθνών που βρίσκονται σε διάλογο για την επίλυση προβλημάτων στις σχέσεις τους. Η μέθοδος δε αυτή της προβολής των ενούντων και της αποσιώπησης των διαιρούντων εφαρμόζεται και στον Οικουμενισμό, στον διαχριστιανικό διάλογο. Λίγοι όμως μπορούν να κατανοήσουν ότι και στις δύο πλευρές του Οικουμενισμού, Πολιτικού και Θρησκευτικού, το επιδιωκόμενο είναι η εξυπηρέτηση των στόχων και των σχεδίων της αληθινής Υπερδύναμης και της πλανητικής πολιτικής της.

Μια άκρως επίκαιρη ομιλία του π. Αθανασίου Mυτιληναίου η οποία έγινε πριν από σχεδόν 30 χρόνια αλλά περιγράφει ακριβώς τις μέρες που ζούμε .


 

Η Φιλοσοφία καί τό νόημά της -- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 

 Η λέξη "φιλοσοφία" είναι σύνθετη : Φίλος, φιλία καί Σοφός, σοφία. 

- Καί πώς ορίζεται η φιλία, ποιό είναι τό νόημά της ; 

«13 μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ. 14 ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐὰν ποιῆτε ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαι ὑμῖν. 15 οὐκέτι ὑμᾶς λέγω δούλους, ὅτι ὁ δοῦλος οὐκ οἶδε τί ποιεῖ αὐτοῦ ὁ ύριος· ὑμᾶς δὲ εἴρηκα φίλους ...» (Κ. Διαθήκη, Ιν. ιε΄)

- Καί πώς ορίζεται η σοφία, ποιό τό νόημα αυτής ;

«20 ἡ δὲ σοφία πόθεν εὑρέθη ; ( ... ) 27 τότε εἶδεν αὐτὴν καὶ ἐξηγήσατο αὐτήν, ἑτοιμάσας ἐξιχνίασεν. 28 εἶπε δὲ ἀνθρώπῳ· ἰδοὺ ἡ θεοσέβειά ἐστι σοφία, τὸ δὲ ἀπέχεσθαι ἀπὸ κακῶν ἐστιν ἐπιστήμη.» (Π. Διαθήκη, Ιώβ, ΚΗ)

"Ψιλά γράμματα", θά μού πείτε.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ


 

Τη Θ΄ (9η) Νοεμβρίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ Μητροπολίτου Πενταπόλεως της εν Αιγύπτω και κτίτορος της εν Αιγίνη Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος, των Μοναζουσών, κοιμηθέντος οσίως κατά το έτος 1920.

Δεν θα παύση η Αγία του Χριστού Ορθόδοξος Εκκλησία να αναδεικνύη Αγίους έως της συντελείας του αιώνος. Και τούτο είναι αναντίρρητος απόδειξις της εν αυτή τεθησαυρισμένης δογματικής αληθείας και των λοιπών αγίων παραδόσεων, τας οποίας κρατεί και διατηρεί ανοθεύτους και αναλλοιώτους, καθώς τας παρέλαβεν, ως πολύτιμον παρακαταθήκην και πηγήν ύδατος ζώντος, «αλλομένου εις ζωήν αιώνιον», κατά την του Ευαγγελίου φωνήν, δια του οποίου ποτίζει και δροσίζει τα ευσεβή αυτής τέκνα.

Αγάπη και αλήθεια (Παρατηρήσεις επί της επιστολής του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου) -- Του αειμνήστου Διονυσίου Μπατιστάτου

Σεβαστοί Πατέρες,

Εν τω υμετέρω εγκρίτω οργάνω της αγωνιζομένης και αγωνιώσης Ορθοδοξίας,  «Ορθόδοξος Τύπος» (αρ. φύλ.  109/10-10-1969) δημοσιεύεται μακροσκελεστάτη επιστολή του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου κ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου προς τον Οικουμενικόν Πατριάρχην. Καίτοι στερούμαι προσόντων, εφαμίλλων προς τον σεβαστόν και εξαίρετον επιστολογράφον, όντα σύμβουλον εξ απορρήτων επισήμων Εκκλησιαστικών ανδρών και πλειστάκις προβληθέντα δια το επισκοπικόν αξίωμα, εν τούτοις αποτολμώ να παρακαλέσω Υμάς, όπως φιλοξενήσητε πενιχράς τινας σκέψεις μου· τούτο δε ουχί προς προβολήν ασήμου και ασημάντου τινός λαϊκού, μη αξιωθέντος παρά του Προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας ουδέ θέσεως διδασκάλου εν εκπαιδευτικοίς Αυτής Ιδρύμασιν, ως αθεραπεύτου συντηρητικού, αναδίδοντος την οσμήν του λιβάνου, και της κανδήλας των παραδόσεων, αλλά χάριν αυτής ταύτης της Ορθοδοξίας, του προσφιλούς εντρυφήματος των καρδιών μας και της αποκλειστικής ελπίδος σωτηρίας. Συνεταί, πράγματι, αι παραινέσεις, συμπλέκουσαι αριστουργηματικόν δοκίμιον επιστολιμαίας ρητορικής διατριβής. Συνεταί, αλλά άσκοποι και … επικίνδυνοι!

Ἡ ἀρετὴ τῆς ἁγνότητος -- π. Διονύσιος Τάτσης

1. Ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ 

Στὴν ἐποχή μας οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ στὴ ζωή τους δὲν τηροῦν τὶς ἐντολές. Ζοῦν χωρὶς ἠθική. Γι᾽ αὐτὸ δὲν μιλοῦν γιὰ τὴν ἀρετὴ τῆς ἁγνότητας ἢ καλύτερα τὴ χλευάζουν καὶ τὴν περιφρονοῦν. Θεωροῦν ἀφύσικο νὰ εἶναι κανεὶς ἁγνός. Καὶ ὅμως τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦς αὐτὸ εἶναι. Δίχως τὴν ἁγνότητα δὲν μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε στὴ σωτηρία καὶ στὴ μέλλουσα μακαριότητα. Ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος μᾶς προτρέπει: «Πλησιάστε τὸν Θεό, καὶ θὰ σᾶς πλησιάσει κι ἐκεῖνος. Καθαρίστε τὰ χέρια σας οἱ ἁμαρτωλοί, κι ἐξαγνίστε τὶς καρδιές σας οἱ δίγνωμοι. Θρηνῆστε καὶ πενθῆστε καὶ κλάψτε. Ἂς γίνει τὸ γέλιο σας πένθος καὶ ἡ χαρά σας θλίψη. Ταπεινωθεῖτε μπροστὰ στὸν Κύριο, κι ἐκεῖνος θὰ σᾶς ἀνεβάσει ψηλά» (δ´ 8-10). Ὁ δρόμος τῆς ἁγνότητας προϋποθέτει σταθερότητα στὴν ἀπόφαση. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶσαι ἁγνὸς καὶ κάποτε - κάποτε νὰ στρέφεσαι καὶ πρὸς τὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο. Οἱ δίγνωμοι δὲν εἶναι ἁγνοί. Δὲν μποροῦν νὰ πετύχουν τὸν ἐξαγνισμό τους καὶ νὰ πλησιάσουν τὸν Θεό. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀπευθυνόμενος στοὺς Ἐφεσίους, μιλάει γιὰ τὴν τέλεια ἁγνότητα, τὴν ὁποία πρέπει νὰ ἔχουν οἱ πιστοὶ ἄνθρωποι:

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΜΝΟΓΡΑΦΙΑΝ -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

1. Δόξα της Εκκλησίας, οχύρωμα των πιστών                                                                     

Η υμνολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, με τον πλούτο της έκφρασης και την ευαισθησία του λυρισμού της, ζωγραφίζει τη μορφή του μεγαλομάρτυρα Δημητρίου και θεολογώντας με τον δικό της ποιητικό τρόπο εξαίρει την αγία προσωπικότητά του. Μέσα από ένα πλήθος ύμνων και τροπαρίων εκφράζει την αγάπη, την ευγνωμοσύνη και την εκτίμηση της Εκκλησίας προς το άξιο τέκνο της, που την τίμησε και τη δόξασε. Το επαινεί και το εγκωμιάζει ακόμη, διότι με τη ζωή και το μαρτύριό του άφησε ανεκτίμητη κληρονομιά και υπόδειγμα σ΄ όλα τα παιδιά της. Έγινε «ευσεβείας αλείπτης», γυμναστής και προπονητής των πιστών στον αγώνα της ευσεβείας. Οι εκκλησιαστικοί υμνοδοί Ανδρέας Ιεροσολυμίτης, Συμεών Θεσσαλονίκης, Θεοφάνης ο γραπτός, Φιλόθεος ο οικουμενικός πατριάρχης και άλλοι εξυμνούν τον Δημήτριον ως «σοφώτατον εν διδαχαίς και στεφανίτην εν μάρτυσι», «καταυγάσαντα την Εκκλησίαν ταις φωτοβόλοις διδασκαλίαις», «εμπνεύσαντα πανικόν εις τον διάβολον».   

Ιωαννίδης για τα μέτρα κατά του κορωνοϊού


 

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΟΥΣ ΤΑΞΙΑΡΧΑΣ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΤΙΝΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΑΥΤΩΝ.

Εις τρεις τάξεις είναι μοιρασμένα τα ποιήματα του Θεού, ευλογημένοι Χριστιανοί, εις νοητά, εις αισθητά και εις μικτά. Και αισθητά μεν λέγονται όσα βλέπονται με τους οφθαλμούς, και πιάνονται με τας χείρας, και γενικώς όσα εννοούνται με τας πέντε αισθήσεις του ανθρώπου, με την όρασιν, με την γεύσιν, με την ακοήν, με την όσφρησιν και με την αφήν, εκείνα είναι και λέγονται αισθητά, ως οι λίθοι, τα ξύλα, τα δένδρα και τόσα άλλα. Μικτά δε είναι όπως ο άνθρωπος, όστις είναι νοητός και αισθητός· νοητός μεν, διότι έχει την ψυχήν, ήτις είναι άϋλος και αόρατος και αθάνατος· αισθητός δε, διότι έχει το σώμα, όπερ είναι αισθητόν και υλικόν και φθαρτόν. Νοητά κτίσματα του Θεού είναι τα άϋλα πνεύματα, όπως οι Άγγελοι, των οποίων Αγγέλων την Σύναξιν σήμερον εορτάζομεν· όχι δε μόνον των Αγγέλων αλλά και όλων των νοητών κτισμάτων του Θεού την Σύναξιν σήμερον πανηγυρίζομεν.

Τη Η΄ (8η) Νοεμβρίου, η Σύναξις των Αρχιστρατήγων ΜΙΧΑΗΛ και ΓΑΒΡΙΗΛ και των λοιπών Ασωμάτων και ουρανίων Ταγμάτων.

Εις την Σύναξιν των Εννέα Ταγμάτων, Χερουβίμ και Σεραφίμ, Θρόνων, Κυριοτήτων, Δυνάμεων και Εξουσιών, Αρχών, Αρχαγγέλων και Αγγέλων.                                               

Μιχαήλ ο ενδοξότατος και λαμπρότατος Ταξιάρχης των Ασωμάτων Δυνάμεων πολλάς και μεγάλας ευεργεσίας και χάριτας προσήνεγκεν εις το ανθρώπινον γένος, ως τούτο φαίνεται τόσον από την Παλαιάν Διαθήκην, όσον και από την νέαν Χάριν του Ευαγγελίου. Διότι αυτός εφάνη πρώτον εις τον Πατριάρχην Αβραάμ· έπειτα εις τον Λώτ, όταν ελύτρωσεν αυτόν μετά των θυγατέρων του από του θεοπέμπτου πυρός και της καταστροφής των Σοδόμων· μετά ταύτα εφάνη εις τον Πατριάρχην Ιακώβ, όταν ελύτρωσεν αυτόν από των φονικών χειρών του αδελφού του Ησαύ.

Το ταξίδι στη “Μάλτα” -- Του Αλεξάνδρου Καλόμοιρου(1931-1990)

Επειδή δεν μπορούμε να είμαστε χριστιανοί σαν άτομα αλλά μόνον σαν Εκκλησία σημασία καίρια έχει όχι μόνον η δική μας πίστη να είναι αληθινή αλλά και αυτή των αδελφών και των πατέρων μας. Το ποικιλόπιστο άθροισμα δεν έχει σχέση με την Εκκλησία του Χριστού  που είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος. Στην Εκκλησία υπάρχει μία πίστη, η αληθινή, και συμφωνία όλων στην Ορθοδοξία και ομόνοια. Δεν το νοιώθουν, άραγε, αυτό οι ευσεβείς και καλοπροαίρετες ορθόδοξες ψυχές; Αλλά τότε τι είναι αυτό που τις συγκρατεί μέσα σ΄ αυτό το όζον σύμπλεγμα της ψευτιάς; Είναι το ότι δεν βλέπουν που να πάνε. Γιατί δυστυχώς καμιά οργανωμένη Εκκλησία σήμερα δεν έχει  εχέγγυα πιστότητας στη γνήσια Πατερική Ορθοδοξία, αφού φυσικά Ορθοδοξία δεν είναι μόνον η τήρηση του ακενοτόμητου εορτολογίου. Γιατί όμως αισθάνονται οι χριστιανοί τόσο πολύ έντονα την ανάγκη να καταφύγουν οπωσδήποτε σε μια διοικητικά οργανωμένη Εκκλησία; Αυτό γίνεται γιατί η ιστορία έχει μεγάλη δύναμη στην ψυχή μας, επειδή την Εκκλησία μέσα στους αιώνες, την γνωρίσαμε οργανωμένη σε Πατριαρχεία και σε Συνόδους την ταυτίσαμε με την οργάνωσή της αυτήν, ξεχνώντας ότι κατά την διάρκεια των αιρέσεων, η οργάνωση αυτή χανόταν για τους Ορθοδόξους και γινόταν το όπλο της κακοδοξίας εναντίον τους. Όμως στους αποκαλυπτικούς καιρούς που ζούμε έχουμε αφήσει πια πίσω την ιστορία και μπήκαμε στην Εσχατολογία. Η πνευματική μας επιβίωση εξαρτάται από τη συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος. Έπεσαν πια όλα τα ιστορικά μας αντερείσματα. Η αποστασία άλλαξε τους ποιμένες σε λύκους, και η οργανωμένη Εκκλησία που ξέραμε είναι σήμερα αγέλη λύκων και θάνατος προβάτων.

ΤΟ ΤΡΕΛΟ ΝΕΡΟ -- Του Φώτη Κόντογλου

Η αλήθεια, η ψευτιά, η ζωή και ο θάνατος

«Καὶ εἶπεν Ἀχαὰβ πρὸς Ἠλιού· εἰ σὺ εἶ αὐτὸς ὁ διαστρέφων τὸν Ἰσραήλ; καὶ εἶπεν Ἠλιού· οὐ διαστρέφω τὸν Ἰσραήλ, ὅτι ἀλλ᾿ ἢ σὺ καὶ οἶκος τοῦ πατρός σου ἐν τῷ καταλιμπάνειν ὑμᾶς τὸν Κύριον Θεὸν ὑμῶν καὶ ἐπορεύθης ὀπίσω τῶν Βααλίμ». (Γ. Βασ. ιη΄, 18).      

Η ψευτιά και ο πνευματικός εκφυλισμός απλώνει μέρα με την ημέρα απάνω στους Έλληνες και τους παραμορφώνει. Έναν λαό που ξεχωρίζει ανάμε­σα σ' όλα τα έθνη και που είναι γεμάτος πνευματική υγεία, πάμε να τον κάνουμε εμείς, οι λογής-λογής κα­λαμαράδες, κ' οι άλλοι γραμματιζούμενοι, σαχλόν, χωρίς χαρακτήρα, χωρίς πνευματικό νεύρο, χωρίς πνευματική ανδροπρέπεια, χωρίς χαρακτήρα. Οι διά­φοροι φωστήρες βαστάνε από μια πατέντα στα χέρια, και μέρα-νύχτα δουλεύουνε για να «συγχρονίσουν» την Ελλάδα, ενώ στ' αληθινά σκάβουνε τον λάκκο της. Άμυαλα νευρόσπαστα! Ποιόν θα συγχρονίσετε; Αυτό που λέτε εσείς «συγχρονισμό» και «εξέλιξη» είναι μια άθλια παραμόρφωση, σύμφωνα μ' ένα βλακώδες μοντέλλο, οπού κάνανε οι σαρακοστιανοί και κάλπικοι άνθρωποι, που τους λέγει η Γραφή «χλιαρούς», δηλαδή σαχλούς, και για τους οποίους λέγει ο Θεός ότι «μέλ­λει εμέσαι εκ του στόματος αυτού, ει χλιαροί εισι, και ούτε ζεστοί ούτε ψυχροί» (Αποκαλ. γ' 16).

 

Άραγε, σκέπτομαι και αντιλαμβάνομαι λάθος;

 Διαβάζω:

...Η πρακτική κλειστείτε στά σπίτια σας για να γλιτώσουμε από τον κοροναϊό, είναι αντίχριστη όταν η Ορθόδοξη Ελλάδα, βοά δυνατά μέσα από την ιστορία της, πως η καταπολέμηση των πανδημιών γίνονται μόνο μέσα στον Ιερό Ναό με την καθολική συμμετοχή τού ποιμνίου......

Εκτός ολίγων ψυχών, οι υπόλοιποι είμαστε Ορθόδοξη Ελλάδα; Να αναφέρω μόνο τις 18.950.000 εκτρώσεις από το 1970 έως τον Δεκέμβριο του 2019....

Η καταπολέμηση των πανδημιών γίνεται μόνο μέσα στον Ιερό Ναό...

Εκτός ελαχίστων Ιερών Ναών, το πλήθος των "ιερών ναών" της Ελλάδος συμπεριλαμβανομένων και του "Αγίου" Όρους, είναι Ορθόδοξοι Ναοί;

Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στην αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και να οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Άγγελος εγένετο άφαντος.

Σκέπτομαι:

1920, η Εγκύκλιος του Πατριαρχείου, που αναγνωρίζει τους αιρετικούς Παπικούς και Προτεστάντες, εργάτες του αμπελώνα του Κυρίου!

1948, οι τοπικές "Ορθόδοξες" εκκλησίες, ιδρυτικά μέλη του ΠΣ"ε"!

1965, άρση της ακοινωνησίας των Παπικών και "Ορθοδόξων"!

1990/91 κατάργηση ως Αγίας της Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου, με την αναγνώριση των Μονοφυσιτών ως Ορθοδόξων, στο Σαμπεζύ της Ελβετίας! (Ο φονιάς του Αγίου Φλαβιανού Διόσκορος είναι Άγιος της Ορθοδοξίας!!!)

1993 στο Μπαλαμάντ του Λιβάνου: Οι Παπικοί έχουν Αποστολική Διαδοχή, ιερωσύνη και Μυστήρια!

"Καὶ τί ἔτι λέγω; ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ" των υπολοίπων....

ΚΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΩ… -- Αθωνικά άνθη

«Ουδέ καίουσι λύχνον και τιθέασιν αυτόν υπό το μόδιον, αλλ’ επί την λυχνίαν, και λάμπει πάσι τοις εν τη οικία». Ο Κύριος.

Ο Χριστιανισμός, ο Ορθόδοξος, δεν είναι μόνον εσωστρέφεια. Είναι και εξωστρέφεια. Ούτε μόνον εξωστρέφεια. Αλλά και εξωστρέφεια. Βαθύτατον αίτημά του, είναι το προς τα έσω βύθισμα του νου. Η αναγκαιότης εστιάσεως των νοητικών δυνάμεων, υπό την στέγην της καρδίας, εκφράζεται με αγωνιώδεις τόνους, που απηχούν δια μέσου της ιστορίας της ανθρωπίνης ψυχής. Αισθανόμεθα βαθυστένακτον πόνον να επιστρέψωμεν εις εαυτούς, να γνωρίσωμεν την θαλπωρήν της εστίας μας, να χαρώμεν τους θησαυρούς μας, να κλαύσωμεν δι’ ό,τι δεν έχομεν. Η ευγένεια της υπάρξεώς μας ευρίσκεται εντός μας. «Εντός υμών εστιν η βασιλεία των ουρανών». Τότε αποκτώμεν συνείδησιν της υπάρξεώς μας, όταν αγαπήσωμεν τον εαυτόν μας.

Η Εκκλησία χρήζει θεραπείας ; -- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 

Μέ αυτά : «Νά μετατρέψουμε τήν αδυναμία σέ δύναμη» κλπ., η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, καί όχι μόνον, περιμένει μέ προσευχές, μετάνοιες, κομποσχοίνια, λιβάνια καί κεριά, όλα αυτά κατ΄ οίκον εννοείται, νά ενισχύσουμε τήν Εκκλησία μέ ... τούς σφραγισμένους Ιερούς Ναούς. Μπράβο τους !

Ξεχνάνε, όμως, ότι «οι τής Εκκλησίας τής αληθείας εστί» καί η αλήθεια, εν προκειμένω, λέει ότι ο νέος Μωσαϊκός Νόμος εδράζεται στό πολιτικό Δίκαιο, που τώρα έγινε καί επιστημονικό Δίκαιο πρός μεγάλην έκλπηξη όλων. Όχι όμως καί τών μελών τής Διαρκούς, αλλά καί σύνολης τής Διοικούσας τήν Εκκλησία Ιεραρχίας. Γιατί ; Επειδή αυτό λέει η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα !

Οικουμενισμός : Το βδέλυγμα της ερημώσεως


 

ΒΕΒΗΛΩΣΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟΝ -- Γράφει ο κ. Μάριος Πηλαβάκης

Οἱ βάρβαροι καὶ ἀπολίτιστοι Τοῦρκοι ἐβεβήλωσαν μὲ τὸν χειρότερον τρόπον τὰς ἱερὰς μονὰς καὶ ἐκκλησίας τῶν κατεχομένων περιοχῶν τῆς Κύπρου ἐπιβεβαιώνοντας διαχρονικῶς αὐτά, ποὺ ἔγραφεν ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς διὰ τὴν κατάληψιν τῆς Θεσσαλονίκης ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς τὸ 1430: «Ἐχόρευσε καθʼ ἱερῶν βάρβαρος ἐναγής, ἠλάλαξεν ἐπὶ θυσιαστηρίων ἀψαύστων λυσσῶδες στόμα καὶ βέβηλον» (Ἀκάθαρτος βάρβαρος χόρευσε ἐπάνω εἰς ἅγια ἱερά λυσσασμένον δὲ καὶ βέβηλον στόμα ἐκραύγαζε δυνατὰ εἰς τὰ θυσιαστήρια, τὰ ὁποῖα ὁ ἄνθρωπος φοβᾶται νὰ ἀγγίσῃ). (ἉγίουΜάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, Μητροπολίτου Ἐφέσου, Ἑάλω Θεσσαλονίκῃ, Θρῆνος γιὰ τὴν ἅλωση τοῦ 1430, Ἐκδόσεις Παπαδημητρίου, Ἀθήνα, 1997, σ.42). Οὕτω μεταξὺ τῶν πολλῶν ἐγκλημάτων, ποὺ διέπραξαν οἱ Τοῦρκοι, μετέτρεψαν εἰς κοιτῶνα καὶ τὸ πάνσεπτον ἱερὸν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Παναγίας τῆς Κανταριωτίσσης, συνεχίζοντας τὸ λατινικὸν ἔγκλημα τῆς καύσεως τῶν 13 ὁσιομαρτύρων τῆς ἰδίας Μονῆς τὸ 1231. Παρόμοιαν ὅμως βεβήλωσιν ἱεροῦ διέπραξαν καὶ οἱ παπικοὶ εἰς τὴν Πάφον, καὶ μάλιστα μὲ τὰς θερμὰς εὐλογίας τῆς Ὀρθοδόξου Μητροπόλεως, μετατρέποντας τὸ ἱερὸν τῆς μοναδικῆς ἐν Κύπρῳ ἐκκλησίας τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς («προστατευόμενον» ἀρχαιολογικὸν μνημεῖον!) εἰς ἀποθήκην (ἴδε φωτογραφίας εἰς  τὴν ἱστοσελίδα μας www.markoseugenikos.gr)! Οὕτω συνεχίζουν «οἱ τοῦ Ἀντιχρίστου πρόδρομοι» κατὰ τὸν βυζαντινὸν ἱστορικὸν Νικήταν Χωνιάτην, τὴν παράδοσιν τῶν ἐγκληματιῶν σταυροφόρων τῆς Δ´ Σταυροφορίας, οἱ ὁποῖοι καταλαμβάνοντας τὸ 1204 τὴν Κωνσταντινούπολιν εἰσῆλθον εἰς τὸ ἱερὸν τῆς ἁγίας Σοφίας καὶ ἔχυσαν τὸ Αἷμα καὶ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ ἔδαφος:

Τη Ζ΄ (7η) Νοεμβρίου, ο Όσιος Πατήρ ημών και θαυματουργός ΛΑΖΑΡΟΣ, ο εν τω Γαλλησίω όρει ασκήσας εν ειρήνη τελειούται.

Λάζαρος ο τρισμακάριστος Πατήρ ημών κατήγετο εκ της Μικράς Ασίας, από χωρίον τι ευρισκόμενον πλησίον της Μαγνησίας, γεννηθείς εν έτει 967. Οι γονείς του ωνομάζοντο Νικήτας και Ειρήνη, αμφότεροι ευγενείς, θεοσεβείς και ενάρετοι. Καθ’ ον χρόνον εγεννάτο ο Όσιος, εξαπέστειλεν ο Θεός από τον ουρανόν φως θείον, το οποίον επλήρωσεν όλον τον πατρικόν του οίκον, όπερ εφανέρωσεν, ότι το βρέφος, το οποίον εγεννάτο, έμελλε να γίνη υιός φωτός και δοχείον της θείας ελλάμψεως. Ταύτην την έλλαμψιν φοβηθείσαι αι συνηθροισμέναι εκεί γυναίκες εξήλθον του οίκου, έμεινε δε μόνη η μήτηρ.

Καιρός πλέον να εκδηλωθεί η αντίδραση

Εμείς οι απλοί πιστοί, κληρικοί και λαϊκοί, ζούμε την δραματική αντινομία μέσα εις την Εκκλησία μας. Zούμε αφ΄ ενός την καθαρότητα, την αγιότητα, την πνευματική ανάταση, τη λυτρωτική φορά προς τα άνω που μας χαρίζει η Μητέρα Εκκλησία με τους λειτουργικούς θησαυρούς Της και τους αξίους εκπροσώπους Της, οι οποίοι ευρίσκονται εις την θέση των με το Ορθόδοξο και Πατερικό ήθος εις «τύπον Χριστού», και αφ΄ ετέρου αντικρίζουμε έντονα και την αθλιότητα της οικουμενιστικής αιρέσεως και φραγκοπαποδουλικής υποταγής. Όλα αυτά, γνωστά από τις παλαιές εποχές της εκκλησιαστικής ιστορίας, έχουν αποκτήσει εις τις ημέρες μας επικίνδυνον έκταση. Εκείνο όμως που προκαλεί εις τας ψυχάς των πιστών πνιγμό και αίσθημα βαθέως και πυκνού σκότους αδιεξόδου είναι η έλλειψη αντιδράσεως εκ μέρους του υγιούς τμήματος της Εκκλησίας μας. Καιρός πλέον να εκδηλωθεί η αντίδραση διότι το μέγεθος της συντελουμένης προδοσίας της Πίστεώς μας πολλές φορές είναι σε τέτοιο σημείο, που φαίνεται απίστευτη, έστω κι΄ αν αποκαλύπτεται μόλις ένα μέρος της!

Η Εκκλησία στα Έσχατα Χρόνια. -- Γέρων Θεοδώρητος Μαύρος (+2007)

....Θα πρέπει όλοι οι πιστοί να καταλάβουν, ότι η Εκκλησία δεν είναι εκεί που φαίνεται. Οι Λειτουργίες θα εξακολουθήσουν να γίνονται και οι ναοί να γεμίζουν από πιστούς, όμως η Εκκλησία δεν θα έχει καμμία σχέση με τους ναούς εκείνους, ούτε με εκείνα τα ράσα κι εκείνους τους πιστούς. Η Εκκλησία είναι εκεί, όπου υπάρχει η αλήθεια. Πιστοί είναι εκείνοι, που συνεχίζουν την αδιάκοπη παράδοση της Ορθοδοξίας, το έργο αυτό του Αγίου Πνεύματος. Ιερείς είναι εκείνοι που σκέπτονται, ζουν και διδάσκουν, όπως οι Πατέρες και οι 'Αγιοι της Εκκλησίας, ή τουλάχιστον, που δεν τους αρνούνται με την διδαχή τους. 'Οπου δεν υπάρχει αυτή η συνέχεια σκέψεως και ζωής, είναι πλάνη να ομιλούμε για Εκκλησία, έστω και αν όλα τα εξωτερικά φαινόμενα μιλούν γι' αυτήν. Πάντα θα βρεθεί ένας κανονικός ιερεύς, χειροτονημένος από έναν κανονικό Επίσκοπο, που να ακολουθεί τήν Παράδοση. Γύρω σε τέτοιους ιερείς θα συσπειρώνονται οι μικρές ομάδες των πιστών που θα απομείνουν στο τέλος των καιρών. Αυτές οι μικρές ομάδες, θα είναι η κάθε μία τους και από μία τοπική «Καθολική» Εκκλησία του Θεού.

----------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Φοβερόν κείμενον! Ἤθελα νά διαλέξω τό καλύτερον ἀπόσπασμα καί νά τό σχολιάσω, ἀλλά δέν τά κατάφερα, διότι ἡ κάθε ἀράδα εἶναι κι ἕν ἀριστούργημα!

Ἀντί μνημοσύνου:

Εἶχα τήν εὐλογίαν νά γνωρίσω προσωπικῶς τόν π. Θεοδώρητον, νά ἐπικοινωνῶ σχεδόν καθημερινῶς μαζί του καί νά διαβάσω σχεδόν ὅλα τά βιβλία καί ἄρθρα του. Τό Ὀρθόδοξον Πνεῦμά του καί ὁ Ὀρθόδοξος λόγος του μέ εἵλκυαν, ἴσως ἐπειδή συνωδεύοντο ἀπό τήν ἀγάπην, τήν ἁπλότητα, τήν γλυκύτητα, τήν ἐπιείκειαν, ἀλλ' ἐνίοτε καί τήν αὐστηρότητα, ὅταν τό ἀπαιτοῦσεν ἡ περίστασις. Ἤτο μεγάλη εὐλογία διά τήν χώραν νά ἔχῃ ἕν τοιοῦτον πνευματικόν ἀνάστημα, ἀλλ' ὅπως συμβαίνει σχεδόν πάντοτε, αὐτή τόν περιεφρόνησε καί τόν ἀπεμόνωσε! Διότι ἁπλούστατα, ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες, ἡ Ἑλλάς ἔπαυσε νά εἶναι Ὀρθόδοξος! Δυστυχῶς, ἀκόμη καί αὐτοί οἱ τοῦ π.ἑ. τόν πολεμοῦν ἐπειδή ἀνεβίωσε τήν Κολλυβαδικήν διδασκαλίαν καί πρᾶξιν τοῦ «δυνάμει καί ἐνεργείᾳ» καί τῆς συχνῆς Θείας Μεταλήψεως. Ἤδη συμπληρώνονται 13 ἔτη ἀπό τήν κοίμησιν τοῦ π. Θεοδωρήτου, ἡ ὁποία ἔχει ἀφήσει τεράστιον κενόν εἰς τήν πνευματικήν ζωήν τοῦ τόπου. Ἄραγε θά τοῦ κάνῃ κάποιος μνημόσυνον; Ὁ γράφων πιστεύει ὅτι ἐκεῖνος χαίρεται καί ἀγαλλιᾶ κοντά εἰς τούς ἀγαπημένους του Ἁγίους Πατέρας. Αἰωνία του ἡ μνήμη!

Αυτά γράφει ο Μ. Βασίλειος, 16 αιώνες πριν….

Τα δόγματα των Πατέρων έχουν καταφρονηθεί, οι Αποστολικές Παραδόσεις έχουν εξουθενωθεί, στις Εκκλησίες έχουν ισχύ εφευρήματα νεωτέρων ανθρώπων. Οι άνθρωποι τώρα πλέον τεχνολογούν, δεν θεολογούν, η σοφία του κόσμου έχει απωθήσει το καύχημα του Σταυρού και κατέχει πλέον τα πρωτεία. Ποιμένες εξορίζονται και εισάγονται στη θέση τους λύκοι βαρείς, που διασπούν το ποίμνιο του Χριστού. Οι ευκτήριοι οίκοι είναι ερημωμένοι από εκκλησιαζόμενους, οι ερημίες είναι γεμάτες από οδυρόμενους. Οι πρεσβύτεροι οδύρονται συγκρίνοντας τα παλιά με τα παρόντα, οι νέοι είναι ελεεινότεροι, διότι δεν γνωρίζουν ποια αγαθά έχουν στερηθεί.