Αυτά γράφεις π. Δημήτριε χωρίς νά καταλαβαίνεις ότι γίνεσαι, ακούσια, φορέας τού filioque (: εκ τού πατρός καί εκ του υιού εκπόρευση αγ. πνεύματος), συναφώς δέ, στήν ουνία καί στήν απόρριψη κτιστών καί ακτίστων ενεργειών τού Θεού. Διχάζεις τήν ποίηση / πλάση καί αφήνεις αιωρούμενο (: εκτός ουσίας τής αγίας Τριάδος) τό πανάγιον Πνεύμα τής ζώσης ψυχής τού ανθρώπου. Η δυαρχία πατρός καί υιού (φιλιόκβε) αναιρεί τήν θεότητα, τό ενικόν τής Τριάδος : Είς (ένας) θεός, μία θεότης, κραυγάζει ο Μέγας Αθανάσιος, όχι δύο καί τρείς, συμπληρώνω.
Τί ήταν αυτό, που είχαν τά προ-Αδαμιαία ζώα - άνθρωποι; Ήταν άνθρωποι
πλασθέντες κατ΄εικόνα καί ομοίωση ή δέν ήταν ; Άν δέν ήταν ο θεός έκανε λάθος
στήν πρώτη φάση. Δέν έκανε λάθος, δέν έκανε καί τούς προ-Αδαμιαίους. Διότι,
αλίμονο σέ όσους ασπάζονται τήν "διφασική" ποίηση χωρίς πνεύμα (πρώτη
φάση) καί πλάση μέ πνεύμα (δεύτερη φάση). Καί πάντως, νά είναι η ψυχή ζώσα στήν
πρώτη φάση ! Δέν διχάζονται, δέν επιμερίζονται αυτά προκειμένου τού ανθρώπου.
Εκτός άν δεχθούμε τό «Νοῦς γάρ ἀποστάς τοῦ Θεοῦ, ἤ κτηνώδης γίνεται ἤ
δαιμονιώδης.» τού αγίου Γρηγορίου Παλαμά. Βεβαίως, μπορεί ο ΄Αδης νά βασιλεύει
εκείνων, π. Δημήτριε, που συμμερίζονται τών γένος τών προ-Αδαμιαίων βροτών,
αλλά δέν αιωνίζει.
