Αθήνα 13η Νοεμβρίου 2021
«Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς
φωνῆς μου….»
Αποκάλυψις Ιωάννου 3:20
Για όσους ακόμα αγωνίζονται με κόπους και θυσίες για ανθρωπιά ενάντια
στην φυματίωση της πνευματικότητας και του εμβολιαστικού
φονταμενταλισμού, για όσους αντιστέκονται σθεναρά στην επέλαση της
παγκοσμιοποίησης.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα
συνημμένα έγγραφα αφορούν τους τεθέντες σε αργία ή αναστολή άσκησης καθηκόντων και τους διωκόμενους
για άρνηση εμβολιασμού.
************
Σε μιά χώρα που ο στοχασμός μεταβάλλεται σε αδίκημα, που θεσμοθετούνται και καθαγιάζονται τα προσχήματα και η υποκρισία και
νομιμοποιείται η λογοκρισία, η
δυστυχής και αιμορραγούσα Ελλάς άκουσε τον παρανόμως
εκλεγέντα πρωθυπουργό, ο οποίος όσο
βουλιάζει τόσο πιό χυδαίος γίνεται,
στην κατάφωρα αντιφατικής προσέγγισης στομφώδη συνέντευξή του της 3ης Νοεμβρίου 2021 στον
δίαυλο Mega, να δείχνει το
προκλητικό του πρόσωπο και την απέχθειά του προς την ελεύθερη έκφραση και
εθελοτυφλώντας, με τον πιό
απροκάλυπτο τρόπο, να λέει κατά λέξη: «Βρισκόμαστε, λοιπόν, αντιμέτωποι,
σήμερα, με μία πανδημία των ανεμβολίαστων», στέλνοντας εμμέσως πλήν σαφώς
το εσφαλμένο μήνυμα στους εμβολιασμένους ότι το πρόβλημα δεν αφορά τους ίδιους. Όμως, με το μήνυμα που στέλνεται σε όλη την κοινωνία, ότι δηλαδή είμαστε χωρισμένοι στα δύο, «εμείς
και αυτοί», οι εμβολιασμένοι και οι ανεμβολίαστοι,
αποπροσανατολίζει τους πολίτες και υπονομεύει την συνολική προσπάθεια για την
αντιμετώπιση της ασθένειας. Σε αυτή
του την ανερμάτιστη θέση, που παίζει
με την φωτιά του διχασμού, εμείς
αντιτάσσουμε την ρήση του Γερμανού φιλόσοφου Φρίντριχ Νίτσε: «η εξουσία αποβλακώνει», προκαλεί ανήκεστες βλάβες
στον εγκέφαλο και είναι γνωστό ότι η
βλακεία είναι η πιό επικίνδυνη δύναμη του κόσμου. Είναι ανίκητη. Δεν μπορούμε να την εξαλείψουμε, αλλά μπορούμε να την αναγνωρίσουμε. Τα άτομα που έχουν εξουσία τείνουν να
πιστεύουν ότι, είναι οι καλύτεροι, οι πιό ικανοί, οι πιό έξυπνοι, οι πιό σοφοί από όλη την ανθρωπότητα. Η αξία όμως της ηγεσίας αποτελεί
σηματωρό για την προοπτική μιάς χώρας. Αποτελεί
το εχέγγυο της ομαλής οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Αντιθέτως, η απαξία
της και οι κατά καιρούς αγύρτες ηγετίσκοι είναι απλά ανίκανοι διαχειριστές που
μόνο δεινά μπορούν να συσσωρεύσουν.