Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

3. Οι πρώτες αντιδράσεις των πιστών

1. Η αλλαγή του ημερολογίου το 1924, ξεσήκωσε μεγάλη μερίδα του λαού. Υπήρξε κυριολεκτικά λαϊκός ξεσηκωμός. Οι άνθρωποι παντού φώναζαν «φραγκέψαμε, φραγκέψαμε»! Το σημαντικό είναι, ότι η αντίδραση αυτή υπήρξε αυθόρμητη! Δεν υπήρξε ηγέτης να τους ξεσηκώσει. Δεν βρέθηκε ανάμεσά τους ούτε ένας επίσκοπος, ούτε ένας μεγαλόσχημος κληρικός, ή θεολόγος! Μόνο στο Άγιο Όρος υπήρξαν μερικοί μοναχοί, μεταξύ των οποίων ο Αρσένιος Κοττέας, μια σημαντική μορφή του αγιορείτικου μοναχισμού. Οι ολιγάριθμοι αγιορείτες μοναχοί από τη πρώτη στιγμή κατάλαβαν το που οδηγούσε αυτή η άθεσμη αλλαγή. Αυτοί μόνο, όσο μπορούσαν, συμπαραστάθηκαν στον Ορθόδοξο αυτό λαό. Είναι, ίσως, η πρώτη φορά στην ιστορία της Εκκλησίας, που λαϊκοί μόνοι τους ανέλαβαν την ευθύνη και το βάρος μιας τέτοιας πρωτοβουλίας, με αντιμέτωπους, τους ποιμένες τους επισκόπους. Αμέσως, μετά την αλλαγή του ημερολογίου, όσοι δεν θέλησαν να συμμορφωθούν με την απόφαση αυτή του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, διέκοψαν την «κοινωνία» με όλους τους επισκόπους της Ιεραρχίας, επειδή ακολούθησαν το φράγκικο ημερολόγιο. Διέκοψαν ακόμα τη «κοινωνία» και με όλους τους κληρικούς, που μνημόνευαν αυτούς τους επισκόπους. Έμείναν όμως χωρίς ιερείς, που χρειάζονταν για να εξυπηρετηθούν. Έτσι, οι άνθρωποι αυτοί σταμάτησαν να εκκλησιάζονται σε ναούς, που λειτουργούσαν ιερείς με το Νέο. Σταμάτησαν να εξυπηρετούνται από Νεοημερολογίτες κληρικούς. Εάν έβρισκαν κάποιο κληρικό, που έμεινε πιστός στη Παράδοση της Εκκλησίας, εκκλησιάζονταν όπου εκείνος λειτουργούσε, είτε σε κανένα ξωκλήσι, είτε στην ύπαιθρο. Αν δεν έβρισκαν, δεν πήγαιναν πουθενά. Δεν φιλούσαν ούτε το χέρι κληρικού, που ακολουθούσε το Νέο ημερολόγιο.

''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''

 

Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και τελειώνει με την επίκλησιν «Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι της Εκκλησίας θεωρούν την Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου». Ο Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται δόξαν ιδικήν του, την δόξαν της Μητρός αυτού. «Την Σην γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου, καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει ο Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να χαθή».

Τη Η΄ (8η) Απριλίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΙΩΑΝΝΗΣ ο ναύκληρος, ο εν τη Κω μαρτυρήσας εν έτει αχξθ΄ (1669), πυρί τελειούται.

Ιωάννης ο του Χριστού Άγιος Νεομάρτυς ηξιώθη των μαρτυρικών στεφάνων εν τη νήσω Κω κατά το έτος 1669, έλαβε δε χώραν το Μαρτύριον αυτού ούτως: Αγαρηνοί τινες, άγνωστον δια ποίαν αιτίαν, μεταχειρισθέντες επ’ αυτού μαγικάς τινας τέχνας, τον έκαμαν έξω φρενών και έπειτα τον ετούρκευσαν. Μετ’ ολίγας δε ημέρας, ελθών εις αίσθησιν και αντιληφθείς εαυτόν περιτετμημένον και λευκόν σαρίκιον φέροντα εις την κεφαλήν, ελυπήθη δια το κακόν το οποίον έπαθε και απορρίψας το σαρίκιον έζη πάλιν χριστιανικώς και μετανοών ενώπιον του Θεού με δάκρυα και στεναγμούς δια το ακούσιον πταίσμα του. Ιδόντες οι Αγαρηνοί ότι μετεμελήθη και είναι πάλιν Χριστιανός, επέπεσον κατ’ αυτού με ορμήν και αφ’ ου τον έδειραν ανηλεώς, τον έρριψαν εις την φυλακήν, μετ’ ολίγας δε ημέρας τον εξήγαγον πάλιν εκείθεν και προσεπάθουν με διαφόρους τρόπους να τον μεταστρέψουν εις την θρησκείαν των.

ΝΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ: Πρωτοφανές εισαγγελικό πραξικόπημα: Γκρεμίστηκε η Δικαιοσύνη !!!

 

Τις τελευταίες ώρες ζούμε ένα εισαγγελικό δράμα. Ολόκληροι θεσμοί καταρρέουν. Η Δικαιοσύνη γκρεμίζεται και ευτελίζεται διεθνώς, μαζί με τις Ιατροδικαστικές Υπηρεσίες και τα Πανεπιστήμια.

Πανικοβλήθηκαν. Σάστισαν. Γιατί έπεσα πάνω τους με τέσσερις μηνύσεις ταυτόχρονα. Για τρεις θανάτους “κόβιντ” σε Πύργο, Κ.Α.Τ. και Ευαγγελισμό.

 

Κ.Α.Τ.

Πρώτες ήρθαν οι μηνύσεις για τους θανάτους του Κ.Α.Τ., της Αντωνίας Δημητρίου και του Ευσταθίου Χειμαριού. Στο Τμήμα Ασφαλείας Κηφισιάς. Από την κόρη και τον γιο αντίστοιχα. Και μαζί τους οι οικογένειες των νεκρών. Και εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα την Δικαιοσύνη να διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη. Παρακολουθούν την λυσσαλέα αντίσταση και το δέος του συστήματος μποστά στις αποδείξεις που έρχονται για τα εγκλήματα στα κολαστήρια των δημοσίων νοσοκομείων.

Το ημερολογιακό είναι πρωτίστως δογματικό -- Γράφει ο κ. Χαρίλαος Ι. Στουραΐτης, Θεολόγος

 Οι ισημερίες είναι δύο αμετάβλητες σταθερές που ουδέποτε ΄΄πέφτουν΄΄ και που ουδέποτε μεταβάλλονται, κ. Χατζηνικολάου.

Η συγκεκριμένη αναφορά του Πηδαλίου, μαζί μ΄εκείνες περί εικονογραφίας του Θεού Πατρός, είναι παπικής προελεύσεως, αντορθόδοξες και παραπλανητικές.

Συμφωνώ μαζί σας ότι το ημερολογιακό είναι πρωτίστως δογματικό, μόνο που αυτό δεν το ΄΄κατανόησε΄΄ ο πρωτεργάτης του σχίσματος του 1937, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, ο οποίος με το δυνάμει και ουχί ενεργεία, αθώωσε τους ήδη καταδικασμένους και αναθεματισμένους υπό των Πανορθοδόξων Συνόδων του 16ου αιώνος καινοτόμους νεοημερολογίτας.
Θέτω υπ΄ όψιν την αναφορά του κ. Σιμοπούλου, Διευθυντού Ευγενιδείου, σχετική με το αμετάβλητον των ισημεριών, και το ρόλο που παίζει το γεωγραφικό πλάτος κάθε χώρας.

---------------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἔχετε πολύ θράσος, κ. Στουραΐτη, ὅπως καί ὅλοι σχεδόν οἱ Ματθαιϊσταί! Πρῶτον, ὁ Ἅγιος πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος ἐφήρμοσε τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν, ὅτι τά προβλήματα πού ἀναφύονται εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἀντιμετωπίζονται θεσμικῶς, ἤτοι Συνοδικῶς. Τό 1924 δέν ἦτο ἡ μοναδική περίπτωσις εἰς τήν Ἐκκλησίαν πού σχεδόν ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι ἔπεσαν εἰς αἵρεσιν. Τό αὐτό συνέβη καί ἐπί Μ. Ἀθανασίου, καθώς καί ἐπί Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ. Καί ὅμως, οἱ μεγάλοι αὐτοί Ἅγιοι δέν ἵδρυσαν ἰδικήν των Ἐκκλησίαν, ἀλλ' ἠγωνίσθησαν ὥστε νά εὑρεθοῦν καί ἄλλοι Ὀρθόδοξοι, νά συγκαλέσουν Σύνοδον καί νά καταδικάσουν τίς αἱρέσεις. Εἰς ἀντίθεσιν μέ αὐτούς, ὁ Καρπαθάκης κι ἐσεῖς τούς βγάζετε ὅλους «ἐκτός Ἐκκλησίας», ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΤΕΤΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, ἀλλά σφετεριζόμενοι τό δικαίωμα τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου. Ἐσεῖς, λοιπόν, κάνατε σχίσμα τό 1937 μέ τήν ποδοπάτησιν τής Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί τόν σφετερισμόν δικαιωμάτων πού ἔχει μόνον ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος. Αὐτή εἶναι καί ἡ κρυσταλλίνη διδασκαλία τῶν Κολλυβάδων Πατέρων, τούς ὁποίους προφανῶς ἀπορρίπτει ἡ σέκτα σας.

Δεύτερον, γράφετε ὅτι οἱ ἰσημερίες δέν ἀλλάζουν, ἀλλά εἶναι σταθερές, καί γιά νά μέ πείσετε, παραθέτετε ἕν ἄσχετον κείμενον ἀστρονόμου, ὁ ὁποῖος, μεταξύ ἄλλων ἀνουσίων γιά μένα πληροφοριῶν, λέγει καί ὅτι τό τάδε ἔτος ἡ ἰσημερία δέν θά γίνῃ τήν 22αν Σεπτεμβρίου, ὅπως ἀνεμένετο, ἀλλά τήν 26ην Σεπτεμβρίου!!!

Σᾶς εἶπα ὅτι δέν ἐπανέρχομαι, πρῶτον, διότι δέν ἐνδιαφέρομαι καί γι' αὐτό δέν ἔχω μελετήσει ἐπισταμένως τήν ἀστρονομικήν διάστασιν τοῦ θέματος, καί, δεύτερον, διότι οὐδέποτε μπόρεσα νά συνεννοηθῶ μέ κανένα Ματθαιϊκόν, λόγῳ τοῦ γεγονότος ὅτι, ἐκτῶν τῶν ἄλλων πλανῶν των, ἔχουν καί τήν πλέον φοβεράν πλάνην τοῦ «ἀλαθήτου», ἡ ὁποία τούς ὁδηγεῖ εἰς τήν διαστροφήν τῆς Ἀληθείας καί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας. Τέλος.

-----------------------------

Ο/Η ΧΑΡΙΛΑΟΣ είπε...

Μεταξύ ημών και υμών, χάσμα μέγα εστήρικται[Λουκ.16,26] κ. Χατζηνικολάου.Το 1924, είχαμε κατάργηση του Εκκλησιολογικού δόγματος και προσβολή της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, δηλαδή κατεγνωσμένη αίρεση.
Οι καταδίκες και τα αναθέματα των Πανορθοδόξων Συνόδων του 16ου αιώνος πρός όλους εκείνους που θα επιχειρήσουν και θα εφαρμόσουν την αλλαγή του ημερολογίου, φρικτά και φοβερά!
Μόνον στους οικουμενιστές νεοημερολογίτες, στον αρνητή πρ. Φλωρίνης, σ΄εσάς και στους ομοϊδεάτες σας δεν είχαν και δεν έχουν να πουν κάτι.

Όσον αφορά τα των ισημεριών, κ. Καθηγητά, φαίνεται ξεκάθαρα ότι αγνοήτε το θέμα.
Μελετήστε, παρακαλώ, το Αιώνιον Κανόνιον του Πάσχα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, μελετήστε το πότε τελείται το πάσχα των Εβραίων, μελετήστε την τεσσαρεσκαιδεκάτη ή ΕΑΡΙΝΗ πανσέληνο αυτών, η οποία γίνεται πάντοτε από 21 Μαρτίου έως 18 Απριλίου, μελετήστε, επίσης, τι σημαίνει να εορτάζουν οι Ορθόδοξοι μετά από τους Ιουδαίους και πότε γίνεται αυτό.
Μελετήστε όλα τα παραπάνω, και τότε θα κατανοήσετε γιατί το Πάσχα των Ορθοδόξων γίνεται από 22 Μαρτίου έως 25 Απριλίου, Ιουλιανού Ημερολογίου.

-----------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Συμφωνῶ μέ τόν κ. ΧΣ ὅτι μεταξύ Ματθαιϊσμοῦ καί Ὀρθοδοξίας «χάσμα μέγα ἐστήρικται», ἐφόσον οἱ Ματθαιϊσταί ἀπορρίπτουν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν καί Παράδοσιν, συμφώνως πρός τήν ὁποίαν τά προβλήματα πού ἀναφύονται εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἀντιμετωπίζονται Συνοδικῶς, καί οὐδείς ἐπίσκοπος ἔχει τό δικαίωμα ν' αὐτοανακηρυχθῇ ὅτι αὐτός εἶναι ὁ μόνος Ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος εἰς τήν Οἰκουμένην, ὅπως ἔπραξεν ὁ Καρπαθάκης! Τά ὑπόλοιπα πού γράφει ὁ κ. ΧΣ εἶναι ὅλα Ματθαιϊκές φαντασιώσεις, χωρίς ἴχνος Ἀληθείας! Αὐτό τό σχόλιον τό ἔγραψα ὄχι διά τόν κ. ΧΣ, ἀλλά διά τούς τυχόν ἀναγνώστας πού παρακολουθοῦν αὐτόν τόν «διάλογον».

Gregor Gysi-Ομιλία για τα 200 χρόνια από την Ελληνική επανάσταση στο Γερμανικό κοινοβούλιο!

 

Ἀγαπητέ μου Ἠλία,

Σ' εὐχαριστῶ θερμότατα γιά τό σημαντικώτατον αὐτό βίντεο. Ἄν τό δοῦν οἱ Μητσοτάκης, Τσίπρας, Παπαεβραίου καί οἱ ἄλλοι ΒΡΩΜΕΡΟΙ ΠΡΟΔΟΤΑΙ ΚΑΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΑΙ, θά τόν μισήσουν τόν ἄνθρωπον αὐτόν, διότι αὐτοί ἀγωνίζονται νυχθημερόν νά καταστρέψουν τήν Ἑλλάδα, ἐνῷ αὐτός ὁμιλεῖ ὑπέρ της καί ὑπέρ τοῦ Δικαίου, κάτι πού μισεῖ θανασίμως τό ἀφεντικόν των, ὁ Σατανᾶς.

 Δ. Χατζηνικολάου. 

Ἀπάντηση στήν δήλωση τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου Β´

Μεταφέρουμε ἀπό τήν ἐφημερίδα Ὀρθόδοξος Τύπος (31.1.2020, σ. 1):

Λυπᾶμαι γιά τά ὅσα λέχθηκαν (καί βιντεοσκοπήθηκαν) ἀπό τό στόμα ἑνός Ἀρχιερέως τήν ὥραν, μάλιστα, τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅτι δηλαδή: στά «ἱερά τζαμιά λατρεύεται ὁ θεός» καί ὅτι «ἀναπέμπονται ἀπ᾽ αὐτά ἅγιες προσευχές». Αὐτή ἡ δήλωση ἀποτελεῖ προσβολή στή μνήμη ὅλων ἐκείνων πού σφαγιάστηκαν ἀνελέητα ἀπό τό Ἰσλάμ χάριν τῆς πίστεως καί τῆς ἀγάπης τους πρός τόν Χριστό. Ὁ Θεός τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὁ Ἕνας καί Μοναδικός Ἀληθινός Θεός. Δέν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί. Οἱ θεοί τῶν ἐθνῶν εἶναι κατασκευάσματα τοῦ ἀνθρώπου, τῆς φιλοσοφικῆς σκέψεως, τῶν κοσμικῶν ὀργανισμῶν καί σωματείων, καί ἑπομένως ψευδεῖς θεοί καί κατά συνέπεια ἀποτελοῦν σύγχρονα εἴδωλα. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ὁμολογοῦμε Ἕνα Θεόν, Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα. Τήν Ἁγία Τριάδα ὁμολογοῦμεν καί κηρύττομεν ὡς τὸν Μόνον Ἀληθινόν Θεόν. Σεβόμαστε τήν θρησκευτική ἐλευθερία, ἀλλά δέν ἰσοπεδώνουμε τά πάντα. Ἐξ ἄλλου, δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι «ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία». Πῶς εἶναι δυνατόν αὐτοί, πού κατέσφαξαν τόσους Χριστιανούς, νά προσφέρουν λατρεία θεάρεστον πρός τόν Θεόν; Προτρέπομεν λοιπόν μετάνοια καί ἀνάκληση τῶν ἀνωτέρω δηλώσεων.

Ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων [τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας].

Κάλυμνος 25.01.2020

Η Ουνία στην Ελλάδα -- π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός

Πρόσωπο και προσωπείο. Η Ουνία χθες και σήμερα,

 Μιλώντας για Ελλάδα, εννοούμε το Ελληνικό Κράτος (1839 κ.ε.), διότι ήδη κατά τη διάρκεια της δουλείας (Τουρκοκρατίας, Ενετοκρατίας) οι ανοργάνωτοι ακόμη Ουνίτες ανέπτυξαν μεγάλη δραστηριότητα στον ιστορικό ελληνικό χώρο, κινούμενοι τόσο στα όρια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όσο και στις ενετοκρατούμενες περιοχές. Όπως και παραπάνω υπογραμμίσθηκε, οι απόφοιτοι του Κολλεγίου του Αγ. Αθανασίου ανέπτυξαν έντονη ουνιτική (ενωτική) δραστηριότητα μεταξύ των ομογλώσσων και ομοεθνών τους. Οι Ιησουΐτες, που ενίσχυαν την ουνιτική αυτή κίνηση, εμφανίσθηκαν από το 1583 και στην Κωνσταντινούπολη και με τα μέσα που διέθεταν (χρήμα, εκδόσεις, πολιτική κάλυψη) έγιναν ο «κακός δαίμονας» της Ρωμαίικης Εθναρχίας, που είχε την ευθύνη για ολόκληρο το ρωμαίικο μιλλέτι, τους Ρωμηούς-Ορθοδόξους-των Βαλκανίων και της Μικρασίας.

 Οι κατά καιρούς ενέργειες των εκκλησιαστικών Ηγετών και μάλιστα Πατριαρχών, κατά της δράσεως της Ουνίας, είναι άμεση επιβεβαίωση της φθοροποιού παρουσίας της στην «καθ᾽ ημάς Ανατολήν». Ακριβώς η δράση του Παπισμού στην Ανατολή μέσω της Ουνίας ήταν η αφορμή συγκλήσεως της Πανορθοδόξου Συνόδου του 1722 στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία έλαβαν μέρος οι Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας Γ’, Αντιοχείας Αθανάσιος Γ’ και Ιεροσολύμων Χρύσανθος. Η Σύνοδος σε σχετική Εγκύκλιό της προς το ορθόδοξο πλήρωμα κατεδίκασε την Ουνία και επεσήμανε τους κινδύνους που περιέκλειε η δράση της στην Ανατολή.

Τέσσερις ΜΚΟ κατηγορούνται για συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης και για κατασκοπεία

Επί χρόνια αλώνιζαν οι τέσσερις γερμανικές μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες είχαν σκοπό την διακίνηση παράτυπων μεταναστών ακόμα και την κατασκοπεία εις βάρος της χώρας μας. Το θλιβερό είναι ότι το Ελληνικό κράτος παρείχε υλική αλλά και οικονομική στήριξη αυτών.

Τέσσερις γερμανικές μη κυβερνητικές οργανώσεις, ένα καλά οργανωμένο, πολυδαίδαλο σύστημα διακίνησης παράνομων μεταναστών από τα τουρκικά παράλια στη Λέσβο και ένα σκάφος-«στρατηγείο». Η πολύμηνη έρευνα της ΕΛ.ΑΣ. και της ΕΥΠ κατέληξε στην αποκάλυψη (εδώ) του επικίνδυνου για την εθνική ασφάλεια ρόλου των τεσσάρων ΜΚΟ στη Λέσβο και στον σχηματισμό δικογραφίας σε βάρος 35 προσώπων.

Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

2. Η 10η Μαρτίου 1924

 Η 9η Μαρτίου 1924 αποτελεί ορόσημο για την Εκκλησία της Ελλάδος. Είναι η τελευταία μέρα, που το ποίμνιό της ήταν ενωμένο σε μία Εκκλησία. Μετά, η άλλη μέρα που ξημέρωσε, για άλλους ήταν 10η Μαρτίου, για άλλους όμως ήταν …23η Μαρτίου! Ο Ορθόδοξος λαός της Ελλάδος, που έπρεπε να είναι πάντα ενωμένος ενάντια στους τόσους εχθρούς του, διασπάστηκε, σε όσους συνέχισαν να είναι ό,τι ήταν και στις 9 Μαρτίου, δηλ. όσους συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, και σ’ όσους δέχτηκαν το Νέο ή Φράγκικο! Οι τελευταίοι ονομάστηκαν «Νεοημερολογίτες». Οι άλλοι, πήραν το όνομα «Γνήσιοι Ορθόδοξοι», ή όπως χλευαστικά τούς ονόμασαν οι αντίθετοί τους, «Παλαιοημερολογίτες»! Και αυτή τη «χλεύη», οι πιστοί συνεχιστές της Ορθοδόξου Παραδόσεως, δηλ. τα εναπομείναντα γνήσια μέλη της Εκκλησίας, «τον ονειδισμόν του Χριστού φέροντες», την θεώρησαν τίτλο τιμής! Την ονομασία « Γνήσιοι» την χρησιμοποιεί ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, προσφωνώντας έτσι τους πιστούς. Έκτοτε, οι ακολουθούντες το Παληό Ημερολόγιο, μένουν πιστοί στη γραμμή τους να μην έχουν καμία «κοινωνία» με όσους δέχτηκαν την αλλαγή του Ημερολογίου. Έχουν την πεποίθηση ότι η αλλαγή του Ημερολογίου αποτελεί κακόδοξη καινοτομία. Πιστεύουν ότι αποτελούν μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, σύμφωνα με τα παραγγέλματα των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, οι οποίοι εντέλλονται στους πιστούς να φεύγουν από τους αιρετικούς επισκόπους, γιατί η «κοινωνία» μαζί τους καθιστά και αυτούς αιρετικούς και τους αποκόπτει απ’ το σώμα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό αντέδρασαν έντονα στην αλλαγή του Ημερολογίου το 1924. Ορισμένες απ’ τις πρώτες αντιδράσεις των πιστών αυτών περιγράφουμε στη συνέχεια.

Τη Ζ΄ (7η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΚΑΛΛΙΟΠΙΟΥ.

Καλλιόπιος ο Άγιος του Χριστού Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπστ΄ - τε΄ (286 – 305), υιός μεν υπάρχων Θεοκλείας, η οποία ήτο δεδιδαγμένη την του Χριστού Πίστιν, καταγόμενος δε εκ Πέργης της Παμφυλίας. Ανατραφείς λοιπόν ούτος ευσεβώς παρά της μητρός του, εμελέτησε καλώς τας θείας Γραφάς, όταν δε εκινήθη ο κατά των Χριστιανών διωγμός υπό του Μαξιμιανού, τότε και ο γενναίος ούτος αγωνιστής ενδυναμωθείς τω πνεύματι και ακολουθών εις τας συμβουλάς της μητρός του, η οποία τον συνεβούλευε να αποθάνη δια τον Χριστόν με Μαρτύριον, προσήλθεν αυτόκλητος εις τον ηγεμόνα Μάξιμον, όστις διέτριβεν εις την εν τη Γαλατία Πομπηϊούπολιν, ήτις ωνομάσθη ούτως εκ του μεγάλου Πομπηϊου, του πέριξ ταύτης νικήσαντος τον Μιθριδάτην και η οποία το πάλαι εκαλείτο Ευπατορία.

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Η αποσύνδεση της χριστιανικής ζωής από την Εκκλησία, που σημειώθηκε κατά τους νεώτερους χρόνους, παραμόρφωσε τον Χριστιανισμό και ευνόησε την εκκοσμίκευση. Κι επειδή η εκκοσμίκευση καθιερώθηκε και εμπεδόθηκε πρώτα στην Δύση, για να διαδοθεί ως εισαγόμενη και στην Ανατολή, η υπεροχή των δυτικών στην κατάσταση αυτή ήταν ευνόητη. Γι αὐτό οι εκκοσμικευόμενες κοινωνίες της Ανατολής είναι φυσικό να μειονεκτούν απέναντι στις εκκοσμικευμένες κοινωνίες της Δύσεως και να χρειάζονται να τις ακολουθούν διαρκώς ως ουραγοί κατευθυνόμενοι σε αδιέξοδο. Περιφρονήσαμε τις αυθεντικές μας ρίζες, απαρνηθήκαμε τον πνευματικό μας πλούτο, λησμονήσαμε τον υπερβατικό προσανατολισμό μας και θελήσαμε να εκσυγχρονιστούμε περπατώντας ξιπόλητοι στα αγκάθια της εκκοσμικεύσεως.

H Πίστις του λαού μας την Μεγάλην Εβδομάδα --- του Φώτη Κόντογλου

«Εκείνοι οι απλοϊκοί άνθρωποι, εκείνα τα αγράμματα γεροντάκια και οι γριούλες, που τη Σαρακοστή και τη Μεγάλη Βδομάδα βρίσκονται όλη μέρα στην εκκλησία, ζήσανε από τα μικρά τους χρόνια εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου και καταλάβανε αυτό το χαροποιόν πένθος, που δεν το καταλάβανε, αλίμονο, οι σπουδαγμένοι μας, που θέλουνε να τους διδάξουμε, αντί να διδαχθούνε απ΄ αυτούς. Τώρα τις μέρες της Σαρακοστής, της Μεγάλης Βδομάδας και του Πάσχα πορεύονται μαζί με τον Χριστό, ακολουθάνε ολοένα από πίσω του, αληθινά, όχι φανταστικά, ακούγοντάς Τον να λέγη: «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και παραδοθήσεται ο Υιός του ανθρώπου, καθώς γέγραπται περί αυτού». Μαζί Του βρίσκονται στο Μυστικό Δείπνο και δακρύζουνε από τα λόγια Του, μαζί Του πάνε στο πραιτώριο και στον Πιλάτο, μαζί Του ραπίζονται, μαζί Του μαστιγώνονται, μαζί Του εμπαίζονται, μαζί Του σταυρώνονται, μαζί Του θάβονται, μαζί Του ανασταίνονται. Τα μάτια τους γίνονται βρύσες και τρέχουνε, μα αυτά τα δάκρυα δεν είναι δάκρυα της απελπισίας, αλλά της ελπίδας και της βεβαιότητας πως μ΄ αυτά ποτίζεται το ολόδροσο κι αμάραντο δέντρο της αληθινής χαράς, της χαράς της Αναστάσεως. Αυτό γίνεται κάθε χρόνο. Ω! Πόσο αληθινή πίστι είναι η ορθόδοξη πίστι του λαού μας!»

Η αλλαγή του ημερολογίου έγινε για να ενωθεί (υποταχθεί δηλαδή) η Ορθοδοξία στον Παπισμό. -- Γράφει ο κ. Χαρίλαος Ι. Στουραΐτης, Θεολόγος

Τα όσα αναφέρει ο αποθανών Σακαρέλλος για την ανοιξιάτικη ισημερία δεν είναι αληθή. Το σχετικό δε απόσπασμα εκ του Πηδαλίου, είναι προϊόν παπικής προελεύσεως, με σκοπό να δικαιολογήσει την καταδικασμένη και αναθεματισμένη υπό των Πανορθοδόξων Συνόδων του 16ου αιώνος, καινοτομία-αλλαγή του Ημερολογίου. Πως είναι δυνατόν να έχει πέσει η ισημερία και αυτή σήμερα να συνεχίζει να γίνεται στις 7-8 Μαρτίου Ιουλιανού Ημερολογίου; Και διατί η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος θέσπισε ως κατώτατον όριο του Πάσχα την 22α Μαρτίου και ως ανώτατον την 25η Απριλίου; [όρος που δεν τηρείται στον νέο ημερολόγιο]. Παραθέτω την σχετική ανάλυση, ώστε να γίνει κατανοητό, ότι η εαρινή ισημερία ευρίσκεται εκεί που την έθεσε ο Δημιουργός, στις 7-8 Μαρτίου Ιουλιανού Ημερολογίου. Ως γνωστόν, τα όρια που έθεσε η Α' Οικουμενική Σύνοδος για τον εορτασμό του Πάσχα είναι από 22 Μαρτίου μέχρι 25 Απριλίου. Λένε με το νέο πως το Πάσχα εορτάζεται την Κυριακή που ακολουθεί την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία (δηλαδή αν στις 21 Μαρτίου είναι πανσέληνος και ημέρα Σάββατο τότε το Πάσχα είναι την Κυριακή 22 Μαρτίου, το κατώτατο όριο, άρα χρησιμοποιούν το "διορθωμένο Ιουλιανό"). Εμείς λέμε ότι εορτάζεται την Κυριακή μετά την πρώτη ΕΑΡΙΝΗ πανσέληνο (δηλαδή της πανσελήνου του πρώτου φεγγαριού που θα γεννηθεί μετά την εαρινή ισημερία).

-----------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

ΧΣ: «Το σχετικό δε απόσπασμα εκ του Πηδαλίου, είναι προϊόν παπικής προελεύσεως, με σκοπό να δικαιολογήσει την καταδικασμένη και αναθεματισμένη υπό των Πανορθοδόξων Συνόδων του 16ου αιώνος, καινοτομία-αλλαγή του Ημερολογίου. Πως είναι δυνατόν να έχει πέσει η ισημερία και αυτή σήμερα να συνεχίζει να γίνεται στις 7-8 Μαρτίου Ιουλιανού Ημερολογίου;»

Σχόλιον: Δέν μοῦ ἀρέσει νά ἐμπλέκωμαι σέ συζητήσεις πού ἀνάγουν τό ἡμερολογιακόν ζήτημα εἰς ἀστρονομικόν θέμα, ἐνῷ στήν πραγματικότητα εἶναι ἀκραιφνῶς δογματικόν, ὅπως ἀναφέρει καί ὁ τίτλος τοῦ παρόντος ἄρθρου. Ὡστόσον, ὅταν οἱ συνεχισταί τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως, χλευαζόμενοι ὡς «Παλαιοημερολογῖται», λέγουν καί γράφουν ἀνακρίβειες καί πράττουν ἄτοπα, τότε δίδουν λαβήν εἰς τό οἰκουμενιστικόν στρατόπεδον νά ἐμφανίζωνται ὅτι αὐτοί κατέχουν τήν Ἀλήθειαν καί ἄρα δικαίως χλευάζουν τούς «Παλαιοημερολογῖτας» ὡς «ἀγραμμάτους», «σχισματικούς» κ.λπ. Ἐν προκειμένῳ, ὅλοι οἱ ἐρευνηταί οἱ ἀσχοληθέντες μέ τό θέμα γράφουν ὅτι ὄντως ἡ ἐαρινή ἰσημερία ἔπεσε ἀπό τήν 21ην Μαρτίου, πού ἦτο κατά τήν Α' Οἰκουμενικήν Σύνοδον (325 μ.Χ.), στήν 8ην Μαρτίου (Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης) καί ἐσχάτως στήν 7ην Μαρτίου μέ τό Ἰουλιανόν Ἡμερολόγιον (Ν. Μάννης), ἐπειδή τό Ἰουλ. Ἡμερολόγιον «χάνει» κάποια λεπτά κάθε χρόνο. Πολλοί ἐρευνηταί ἀναφέρουν μάλιστα ὅτι οἱ Πατέρες τῆς Α' Οἰκ. Συνόδου εἶχον ὑπ' ὄψιν των αὐτήν τήν ἀνακρίβειαν τοῦ Ἰουλ. Ἡμερολογίου. Συνεπῶς, ποῦ στηρίζει ὁ κ. Στουραΐτης τόν ἰσχυρισμόν του, ὅτι ἡ ὡς ἄνω πτῶσις τῆς ἰσημερίας εἶναι δῆθεν ψεύδη τοῦ Πηδαλίου, διότι αὐτό δέν εἶναι δῆθεν δυνατόν;

------------------------

 Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Κε Στουραΐτη, μελετῶ τό ἡμερολογιακόν ζήτημα ἀπό τό 1998. Οὐδείς ἀπό τούς συγγραφεῖς πού ἔχω διαβάσει ἀμφισβητεῖ τούς τέσσερας ὅρους πού ἔθεσεν ἡ Α' Οἰκ. Σύνοδος διά τόν καθορισμόν τῆς ἡμερομηνίας τοῦ Ἁγίου Πάσχα, ὅπως ἀκριβῶς αὐτοί περιγράφονται στην σελ. 8 τοῦ ἱεροῦ Πηδαλίου, στήν ὑποσημείωσιν 1 τοῦ Ζ' Ἀποστολικοῦ Κανόνος. Στούς 4 αὐτούς ὅρους ΔΕΝ περιλαμβάνεται καί ὁ ὅρος τό Πάσχα νά ἑορτάζεται ἀπό 22-3 μέχρι 25-4. Οὔτε θά μποροῦσε, βεβαίως, νά περιλαμβάνεται, ἐφόσον ὡς καθοριστικός ὅρος ἐτέθη ἡ ἐαρινή ἰσημερία, ἡ ὁποία, ὅπως ἔγραψα καί χθές, πέφτει, ἄρα δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχουν τά ὡς ἄνω σταθερά ὅρια ἡμερομηνιῶν. Τά ὅρια αὐτά ἀναφέρουν, βεβαίως, καί ἄλλοι συγγραφεῖς, ἀλλ' οὐδείς ἐξ αὐτῶν ἔγραψεν ὅτι ἀποτελοῦν ὅρον τῆς Α' Οἰκ. Ἁπλούστατα, μέ τά μέχρι τοῦδε δεδομένα, τά ὡς ἄνω ὅρια ἀπορρέουν ἀπό τούς 4 ὅρους. Εἶσθε ὁ πρῶτος πού ἰσχυρίζεται ὅτι τό διάστημα ἀπό 22-3 μέχρι 25-4 ἀποτελεῖ ὅρον τῆς Α' Οἰκ. καί ἑπομένως τό Πηδάλιον, πού δέν περιλαμβάνει αὐτόν τόν «ὅρον», δῆθεν ψεύδεται. Ὅπως ἔγραψα καί χθές, ἡ ἀστρονομική διάστασις τοῦ θέματος οὐδέποτε μέ εἵλκυσε νά τήν μελετήσω, διότι ἔχω πεισθῆ πρό πολλοῦ ὅτι τό θέμα εἶναι δογματικόν. Αὐτή εἶναι ἡ πτυχή τοῦ προβλήματος πού οἱ τοῦ στρατοπέδου τῶν Οἰκουμενιστῶν ΔΕΝ δύνανται ν' ἀντιμετωπίσουν σοβαρῶς, παρά μόνον μέ διαστροφές τῆς ἀληθείας. Δῶστε τους, λοιπόν, καί ἄλλην τροφήν μέ τίς ἀνακρίβειες πού γράφετε, ὅπως τούς δώσατε καί μέ τό ἀνούσιον σχίσμα πού κάνατε τό 1937. Γιά μένα, ὅπως ἔχω γράψει πολλές φορές, οἱ Ματθαιϊσταί φέρουν τήν ἰδίαν εὐθύνην μέ τούς Οἰκουμενιστάς διά τό σημερινόν χάλι πού ἐπικρατεῖ στήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἐπανέρχομαι, διότι δέν ἐπιθυμῶ νά ὑποβιβάσω ἕν δογματικόν ζήτημα εἰς ἀστρονομικόν.

Το Πορτραίτο της Παναγίας δια χειρός Αποστόλου Παύλου --- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Καθηγητού Α.Π.Θ.

Δίπλα στο πρόσωπο του Υιού και Λόγου του Θεού, που ευδόκησε να δανεισθεί τη σάρκα της και να μπει στην ιστορία ως ο Μονογενής Υιός της Παρθένου, η Παναγία Μητέρα του Κυρίου κατέχει μία θέση μοναδική. Ανάμεσα στην υπερτίμηση των παπικών, που σχεδόν θεοποίησαν τη σεμνή κόρη της Ναζαρέτ, και στην υποτίμηση των προτεσταντών, που τη θεωρούν ως μία απλή γυναίκα, σύζυγο του Ιωσήφ, στέκει η ορθόδοξη πίστη μας. Εδώ η Θεοτόκος απολαμβάνει την πρέπουσα τιμή. Το πρόσωπό της αναδεικνύεται κριτήριο ορθοδοξίας, καθοριστικό για τη διατύπωση των δογματικών όρων. Ζωντανή κι αγαπημένη η μορφή της στις καρδιές των πιστών εκπληρώνει ανά τους αιώνες την προφητική διαβεβαίωση της ίδιας· «από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (Λουκ. 1: 48). Πλήθος οι γιορτές προς τιμήν της, αγκαλιάζουν όλα τα γεγονότα της ζωής της, από τη σύλληψη ως την κοίμησή της.

Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

1. Το ημερολόγιο δεν είναι μόνο αστρονομικό ζήτημα

Το ημερολόγιο είναι πρώτιστα ζήτημα αστρονομικό. Για την Εκκλησία όμως, αφότου πάνω σ’ αυτό οικοδόμησε το εορτολόγιο και το Πασχάλιό της, απόκτησε εκκλησιαστική σημασία. Γι’ αυτό την Εκκλησία δεν την ενδιαφέρει το ημερολόγιο από πλευράς αστρονομικής. Την πλευρά αυτή την αφήνει στους αστρονόμους. Την ενδιαφέρει το ημερολόγιο, μόνο από την εκκλησιαστική του πλευρά. Ας δούμε όμως τα δύο ημερολόγια, για τα οποία δημιουργήθηκε ζήτημα στην Εκκλησία.

Α. Το Ιουλιανό ημερολόγιο και το Πασχάλιο

1. Το ημερολόγιο αυτό πήρε το όνομά του από τον αυτοκράτορα της Ρώμης Ιούλιο Καίσαρα. Αυτός, το 45 π.Χ. το επέβαλε στο Ρωμαϊκό κράτος. Το εφεύρε ο Έλληνας αστρονόμος Σωσιγένης από την Αλεξάνδρεια. Ήταν το τελειότερο ημερολόγιο για την εποχή εκείνη. Δεν ήταν όμως και το τέλειο, γιατί κάθε 128 χρόνια έχανε και μία μέρα. Αυτό έχει σημασία για την ημερομηνία της εαρινής ισημερίας. Ενώ δηλ. το 45 π.Χ., που επεβλήθη το ημερολόγιο αυτό στο ρωμαϊκό κράτος, η εαρινή ισημερία συνέπιπτε στις 23 Μαρτίου, 170 μετά από 128 χρόνια η ισημερία αυτή, κατέβηκε στις 22 Μαρτίου. Αυτό εννοούμε όταν λέμε χάνει μία μέρα κάθε 128 χρόνια. Το έτος 325, που συγκλήθηκε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος η εαρινή ισημερία κατέβηκε στις 21 Μαρτίου. Η Εκκλησία των πρώτων χριστιανικών χρόνων αναπτύχθηκε μέσα στο ρωμαϊκό κράτος, που ίσχυε το Ιουλιανό ημερολόγιο. Πάνω σ’ αυτό καθόρισε το «εορτολόγιό» της. Οι γιορτές της ήταν οι επέτειοι της άθλησης των μαρτύρων, της μνήμης των οσίων της και κυρίως ο γιορτασμός του Πάσχα . Επίσης, και ορισμένα άλλα ιστορικά γεγονότα απ’ τη ζωή του Χριστού και της Εκκλησίας.

Αλύτρωτος Ελληνισμός -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Μεσούσης της άνυδρης βιούμενης πραγματικότητας, της επιβαλλομένης υγειονομικής δικτατορίας, με όλες τις καχεξίες και αστοχίες, κατά τον εορτασμό της 25^ης Μαρτρίου, η κυβέρνησις συνθηκολογώντας με τους εθνομηδενιστές και τα έμμισθα ακροβολισμένα φερέφωνα της αποδόμησης του έθνους, λεηλασίας της ζώσης Ορθοδόξου παραδόσεως (Μεγάλης Ιδέας), παραχαράξεως της ιστορίας, κατακρεουργήσεως της Ελληνικής γλώσσης, απαγόρευσε ρητώς τις δημόσιες συναθροίσεις, εκμηδενίζοντας τον πυρήνα του Θεμελιώδους δικαιώματος του συναθροίζεσθαι το οποίο κατοχυρώνεται ρητώς εις το άρθρο 11 του Συντάγματος συμπληρώνοντας το δικαίωμα της ελευθερίας εκφράσεως κατά το άρθρο 14 παρ. 1 του Συντάγματος, αλλά και του σύστοιχου άρθρου 11, της ανυπερθέτως, υπερνομοθετικής ισχύος κατά το άρθρο 28 του Συντάγματος, συνελόντι ειπείν, της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως του δικαιώματος ανθρώπου ( ήτοι, το δικαίωμα «συνέρχεσθαι και συνετερίζεσθαι» κατά την Ε.Σ.Δ.Α όπου κυρώθηκε από την Ελλάδα δια του ν.δ 53/74).

Η «αυθεντία» της κυβερνήσεως, συρόμενη από τον συρφετό του πολιτισμικού Μαρξισμού, του εθνομηδενισμού και των λοιπών κεκαλυμμένων υποζυγίων των υπερεθνικών διευθυντηρίων, περιφρόνησε ιταμώς την αυξημένη τυπική ισχύ του Συντάγματος κατά κατάφωρη παραβίαση, μεταξύ άλλων της αρχής της ισότιμης μεταχειρίσεως και της αναλογικότητας (άρθρα 4 και 25 του Συντάγματος), την στιγμή την οποία επέτρεψε ευθαρσώς την διεξαγωγή συναθροίσεων, μόνον το μήνα Φεβρουάριο –καθ’ ομολογίαν της- έλαβαν χώρα απρόσκοπτα 632 πορείες ανά την επικράτεια, αναιρώντας εαυτώ περί των δρακόντειων μέτρων περί της πανδημίας.

΄Υμνοι Τριωδίου Μ. Σαρακοστής

 

Τη ΣΤ΄ (6η) Απριλίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΕΥΤΥΧΙΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Ευτύχιος ο μέγας άνθρωπος του Θεού και λαμπρός Αρχιερεύς έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστινιανού Α΄ του μεγάλου, βασιλεύσαντος κατά τα έτη φκζ΄- φξε΄  (527 – 565), κατήγετο δε εκ χωρίου της Φρυγίας καλουμένου Θεία Κώμη. Οι γονείς αυτού ήσαν λαμπροί και περίβλεπτοι κατά τε τον πρόσκαιρον πλούτον και τον της αρετής, μάλιστα δε τούτου επλούτουν περισσότερον, εκαλούντο δε Αλέξανδρος και Συνεσία, ήτο δε ο πατήρ αυτού τετιμημένος με το αξίωμα του Σχολαρίου. Αφού δε η πράγματι φερώνυμος Συνεσία συνέλαβε τον θαυμαστόν τούτον Ευτύχιον, είδεν όραμα, ότι εν ω εκάθητο επί της κλίνης περιέλαμψεν αίφνης αυτήν φως μέγα και ταραχθείσα δια το παράδοξον του οράματος διελογίζετο τι άραγε εσήμαινε το φανέν. Τούτο δε βεβαίως προεμήνυεν, ότι ο εξ αυτής μέλλων να προέλθη θέλει φωτίσει τους εν τω σκότει της αμαρτίας βεβυθισμένους. Μετά την γέννησιν και τον απογαλακτισμόν του παιδίου και αφού δια του θείου Βαπτίσματος εδόθη εις αυτό το όνομα Ευτύχιος, ωδηγήθη προς τον πάππον αυτού, Ησύχιον ονομαζόμενον, όστις ήτο Ιερεύς έχων το οφφίκιον του Σκευοφύλακος εις την Εκκλησίαν της Αυγουστουπόλεως δια να το αναθρέψη επιμελώς κατά τον νόμον του Κυρίου.

ΔΡΟΣΙΣΕΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΑΣ -- Του Φώτη Κόντογλου

Στην καλοσύνη και την αγιότητα

Τούτος ο κόσμος είναι ανάποδος.

Τούτος ο κόσμος είναι ανάποδος. Όπως και να κάνεις, δεν τον ευχαριστείς. Ούτε στον ήλιο τον βρίσκεις, ούτε στον ίσκιο. Ο κάθε ένας λέγει το κοντό του και το μακρύ τους. Για ό,τι ενθουσιάζεται ο ένας, για ίδιο στενοχωριέται ο άλλος. Άλλη φορά μπορεί οι άνθρωποι να μην ήτανε όλοι σύμφωνοι, μα για τους πιο πολλούς το καλό ήτανε καλό και το κακό, κακό. Τώρα ο καθένας έχει σηκώσει μια παντιέρα και κάνει τον καπετάν Έναν. Πολύς κόσμος διαβάζει με ευχαρίστηση αυτά που γράφω. Δεν είναι σπουδαία πράγματα, μόνο που τα λέω ίσια κι απλά όπως τα αισθάνουμαι, και δεν θέλω να είμαι ψεύτης στον εαυτό μου και στους άλλους. Αυτό μπορεί να το κάνει ο κάθε ένας. Μα οι πιο πολλοί μποδίζονται από τιποτένια πράγματα: ο ένας θέλει να φαίνεται πιο «βαθυστόχαστος» από ό,τι είναι, ο άλλος θέλει να φαίνεται μοντέρνος, να μην τον πάρουνε για χωριάτη, ο άλλος φοβάται μην τον πάρουνε για «αφελή», για όχι «σοβαρόν» άνθρωπο, ο άλλος δεν θέλει να δυσαρεστήσει κάποιον, έτερος κολακεύει τις γυναίκες και κάνει τον «ιππότη» μιλώντας με ψεύτικη ευγένεια κ.λ.π. Όσοι είναι ίσιοι και απλοί, δεν έχουνε καμμιά σκοτούρα.

Εμβολιασμός και πιστοποιητικά φρονημάτων -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η ανενδοίαστη και κυνική ομολογία εκ μέρους της κυβερνήσεως περί της αποτυχημένης, μέχρι τούδε πρακτικής των αλλεπάλληλων καθολικών εγκλεισμών καθώς και του επιβληθέντος βασανιστηρίου της, επί μακρόν μασκοφορίας μας, συνάγεται ευθέως δια της λήψεως άτοπων, αντιφατικών και σπασμωδικών καινοφανών μέτρων, κατόπιν γνωμοδοτήσεως της περίπυστης επιτροπής «των αυθεντών-αλάθητων-σοφών» λοιμοξιολόγων, δεδομένου όμως ότι, εφεξής (η κυβέρνησής) ατόπως, αποκλιμακώνει και αίρει εν μέρει τα περιοριστικά μέτρα, ανακοινώνοντας όμως συγχρόνως τον πρωτοφανή και ραγδαίο πολλαπλασιασμό των κρουσμάτων.

Η σχιοδοειδής αυτή κατάσταση, αποδεικνύει ότι η χώρα μας, ακροβατεί σε ολισθηρά μονοπάτια μίας σκοτεινής κοινοβουλευτικής δικτατορίας, η οποία δια του μονισμού της υγειονομικής πανδημίας, εξυπηρετεί αλλότρια από τα επιφαινόμενα συμφέροντα και το αφήγημα της δημόσιας υγείας.

Βασικὲς ὀρθόδοξες ἐκκλησιολογικὲς ἀρχὲς

Ὁ Οἰκουμενισμός, ἐκκινώντας ἀπὸ προσπάθειες προσεγγίσεως τῶν «χριστιανῶν» σὲ πρακτικὰ θέματα στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ἐξελίχθηκε σὲ προσπάθεια ἐξωτερικῆς συγκολλήσεως τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς λοιπὲς «ὁμολογίες», χωρὶς τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ ἐκεῖνες τῆς μόνης ἀναλλοίωτης καὶ παραδοσιακῆς, τῆς ὀρθόδοξης, διδασκαλίας, ἀλλὰ μέσῳ ἐλαχιστοποιήσεως τῆς σημασίας («μινιμαλισμοῦ»), τῆς ἀποσιωπήσεως καὶ παρερμηνείας τῶν ἱ. δογμάτων ἀπὸ ὅλες τὶς διαλεγόμενες πλευρές. Ἐκκινώντας στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ οἱ αἱρετικοὶ (ἑτερόδοξοι ) ὀνομάστηκαν σὲ ἐπίσημα ὀρθόδοξα ἐκκλησιαστικὰ κείμενα «Ἐκκλησίες» (τὸ 1903 καὶ κυρίως τὸ 1920), ἡ δογματικὴ παρέκκλιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μεταξὺ ἄλλων φοβερῶν πτώσεων ὁδήγησε σταδιακῶς στὴν ἀπὸ μέρους ἐπιφανῶν ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ θεολόγων (α) ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας μὲ τοὺς παπικούς («ἄρση τῶν ἀναθεμάτων») τὸ 1965, (β) μερικὴ ἀποδοχὴ τῶν ἑτεροδόξων τελετῶν βαπτίσματος, εὐχαριστίας καὶ ἱερωσύνης («Κείμενον Β.Ε.Μ.», Λίμα τοῦ Περοῦ 1982, (γ) διαπίστωση δῆθεν χριστολογικῆς συμφωνίας μὲ τοὺς μονοφυσίτες-μονοθελῆτες (Β΄Κοινή Δήλωση, Chambésy 1990) - ἡ ὁποία σημαίνει τὴν ἀπόρριψη τῆς συμπαγοῦς ὀρθοδόξου χριστολογίας 15 αἰώνων, Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ πληθύος Ἁγίων Πατέρων, (ε) διαπίστωση ὅτι ὁ παπισμὸς εἶναι ὄχι αἵρεση, ἀλλὰ «ἀδελφὴ Ἐκκλησία» μὲ ἔγκυρα μυστήρια (Κείμενον Balamand 1993) κ.ἄ. Χειρότερο ὅλων εἶναι (στ) τὸ ἐκκλησιολογικὸ κείμενο τῆς Θ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε (Βραζιλία, 2006) · ἐκεῖ ἡ πλειονότης τῶν ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων ἀρνήθηκε ἰδιότητες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τὶς ὁποῖες ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἐκεῖνες τῆς «Μιᾶς» (δηλ. σὲ ἑνότητα πίστεως) καὶ τῆς «Καθολικῆς», ἐπειδὴ συμφώνησαν ὅτι κανένα μέλος τοῦ Π.Σ.Ε. δὲν ἀποτελεῖ καθ’ ἑαυτὸ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία (§6) καὶ ὅτι εἶναι θεμιτὴ ἡ ὕπαρξη ποικιλίας δογμάτων ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας (§5). Αὐτὸ εἶναι ποὺ λίγο ἀργότερα οἱ οἰκουμενιστὲς ὀνόμασαν «ἑνότητα μέσα στὴ (δογματικὴ) διαφορετικότητα» , “unity in diversity”, ἔνα σύνθημα παρμένο ἀπὸ τὰ βουδιστικὰ κινήματα τῆς New Age, δηλαδὴ μιὰ «περιεκτικότητα» (“comprehensiveness”) ἀντίθετη μὲ τὴν ἁγιοπατερικὴ «ἀποκλειστικότητα» (“exclusiveness”).