Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

2. Έπρεπε να δέχονται την «κοινωνία» με τους επισκόπους του Νέου

1. Όσοι δέχτηκαν την αλλαγή του ημερολογίου, όταν λένε ότι οι πιστοί στο Παληό έφυγαν από την Εκκλησία, εννοούν ότι οι Ορθόδοξοι αυτοί αρνήθηκαν και αρνούνται να έχουν «κοινωνία» μαζί τους. Τους κατηγορούν δε, ότι αν είχαν μαζί τους «κοινωνία», όλοι μαζί θα αγωνίζονταν να επανέλθει το Παληό ημερολόγιο στη ζωή της Εκκλησίας. Με άλλα λόγια, αυτοί που «φράγκεψαν», με την αποδοχή του Νέου ημερολογίου, λένε πως έπρεπε και όσοι έμειναν πιστοί στο Παληό ημερολόγιο να «φραγκέψουν», και όλοι μαζί στη συνέχεια να αγωνισθούν για το «ξεφράγκεμά» τους! Όσοι αρνήθηκαν να δεχθούν το Νέο ημερολόγιο, το έκαναν, γιατί έκαναν υπακοή στις αποφάσεις των Οικουμενικών και Πανορθοδόξων Συνόδων, αλλά και τις εντολές των αγίων Πατέρων. Έτσι, η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος αναθεματίζει όσους κοινωνούν «εν γνώσει» με τους καινοτόμους. Ο Μέγας Βασίλειος λέγει, ότι πρέπει να αποκόπτεται κάθε πιστός από όσους προσποιούνται ότι έχουν την ορθή πίστη και κοινωνούν με κακοδόξους. Αυτούς, λέγει, δεν πρέπει να τους ονομάζουμε καν αδελφούς. Ο άγιος Μάξιμος χαρακτηρίζει καινοτομία και την ελάχιστη παρέκκλιση. Ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης λέγει, ότι στους επισκόπους δεν έχει δοθεί εξουσία να παραβαίνουν τους Κανόνες, αλλά να συντονίζονται μ’ αυτούς και ν’ ακολουθούν τους Πατέρες. Οι αγιορείτες μοναχοί τον 13 ο αιώνα, επί ημερών του λατινόφρονα Πατριάρχη Βέκκου, στην Επιστολή την οποία έστειλαν στον αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο, λέγουν ότι «μολυσμόν έχει η κοινωνία, εκ μόνου του αναφέρειν αυτόν, καν ορθόδοξος είη ο αναφέρων». Η δε Σύνοδος της Κπόλεως του 1724 αποφάνθηκε:

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΟΣΩΜΟΝ ΤΑΦΗΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΡΗΝΟΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΣ ΑΔΟΥ ΚΑΘΟΔΟΝ

Ποία είναι η σημερινή μας κατάπαυσις, ευλογημένοι Χριστιανοί; Που είναι οι κρότοι και αι ψαλμωδίαι της Εκκλησίας μας; Τις είναι η σιγή και η σιωπή η πολλή των ανθρώπων και η έκπληξις των Αγγέλων; Ο Βασιλεύς υπνοί και τις δύναται να τον εξυπνήση; Καθώς προείπε και ο δίκαιος Ιακώβ «Αναπεσών εκοιμήθη ως λέων και ως σκύμνος. Τις εγερεί αυτόν»; (Γεν. μθ: 9). Χθες ήτο εις τον Σταυρόν, σήμερον εις τον Άδην· εις τον Σταυρόν το Σώμα, εις τον Άδην η Ψυχή· χθες ως κατάδικος εις τον Σταυρόν, σήμερον ως εξουσιαστής εις τον Άδην. «Πάντα τα έθνη κροτήσατε χείρας» (Ψαλμ. μστ: 2). Και εάν μη πάντα, αλλ’ όμως όσα ελυτρώθησαν από την κόλασιν και από του διαβόλου τας χείρας. Διατί; Διότι η σωτηρία έρχεται, διότι ο Σωτήρ παραγίνεται, ο ρύστης έφθασεν, ο λυτρωτής παραγέγονεν. Χθες ως ωνειδισμένος, σήμερον ως δεδοξασμένος· χθες ως καταφρονημένος, σήμερον ως υμνημένος· χθες ως υβρισμένος, σήμερον ως δοξολογημένος· χθες εκρίνετο, χθες υβρίζετο, χθες επτύσθη, χθες ερραπίσθη, χθες εκολαφίσθη, χθες εμαστιγώθη, αλλά σήμερον υμνείται και δοξάζεται· χθες ως άνθρωπος, σήμερον ως Θεός. Ευφραίνεσθε, δίκαιοι, και χορεύσατε, Πατριάρχαι, οι απ’ αιώνος νεκροί αγαλλιάσθε, διότι δι’ υμάς εσταυρώθη ο Σωτήρ, δι’ υμάς ο Τάφος, δι’ υμάς η λόγχη, οι ήλοι, αι ύβρεις. Όσα έπαθε και υπέμεινεν ο Χριστός, όλα δι’ υμάς τα εκαταδέχθη· δια τον Αδάμ, ο Χριστός· δια την Εύαν, η Παναγία· δια το ξύλον της γνώσεως, ο Σταυρός· δια την Εδέμ, ο κήπος του Τάφου· δια τα φύλλα της συκής, η πορφύρα· δια τον όφιν, ο Γαβριήλ· δια την λύπην, η χαρά· δια την παράβασιν του Αδάμ η Σταύρωσις του Κυρίου.

Incarnation of Jesus Christ

Together with the belief in the Holy Trinity, the doctrine of the Incarnation occupies a central position in the teaching of the Orthodox Church. According to Orthodox Faith, Jesus is much more than a pious man or a profound teacher of morality. He is the "Son of God who became the Son of Man.” The doctrine of the Incarnation is an expression of the Church's experience of Christ. In Him, divinity is united with humanity without the destruction of either reality. Jesus Christ is truly God who shares in the same reality as the Father and the Spirit. Moreover, He is truly man who shares with us all that is human. The Church believes that, as the unique God-man, Jesus Christ has restored humanity to fellowship with God.

By manifesting the Holy Trinity, by teaching the meaning of authentic human life, and by conquering the powers of sin and death through His Resurrection, Christ is the supreme expression of the love of God the Father, for His people, made present in every age and in every place by the Holy Spirit through the life of the Church. The great Fathers of the Church summarized the ministry of Christ in the bold affirmation, "God became what we are so that we may become what He is.”

Του εν Αγίοις Πατρός ημών Επιφανείου Αρχιεπισκόπου Κύπρου

Λόγος εις την Θεόσωμον Ταφήν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και εις τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας και την εν τω Άδη του Κυρίου κατάβασιν, μετά το σωτήριον Πάθος, παραδόξως γενομένην.                                                                                                                      

Τί τοῦτο; σήμερον σιγὴ πολλὴ ἐν τῇ γῇ· σιγὴ πολλὴ καὶ ἠρεμία λοιπόν· σιγὴ πολλὴ, ὅτι ὁ Βασιλεὺς ὑπνοῖ· γῆ ἐφοβήθη καὶ ἡσύχασεν, ὅτι ὁ Θεὸς σαρκὶ ὕπνωσε, καὶ τοὺς ἀπ' αἰῶνος ὑπνοῦντας ἀνέστησεν. Ὁ Θεὸς ἐν σαρκὶ τέθνηκε, καὶ ὁ ᾅδης ἐτρόμαξεν. Ὁ Θεὸς πρὸς βραχὺ ὕπνωσε, καὶ τοὺς ἐν τῷ ᾅδῃ ἐξήγειρε.
Ποῦ ποτε νῦν εἰσιν αἱ πρὸ βραχέος ταραχαὶ, καὶ φωναὶ, καὶ θόρυβοι κατὰ τοῦ Χριστοῦ, ὦ παράνομοι; ποῦ οἱ δῆμοι, καὶ ἐνστάσεις, καὶ τάξεις, καὶ τὰ ὅπλα, καὶ δόρατα; ποῦ οἱ βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς καὶ κριταὶ οἱ κατάκριτοι; ποῦ αἱ λαμπάδες καὶ μάχαιραι καὶ οἱ θρύλλοι οἱ ἄτακτοι; ποῦ οἱ λαοὶ, καὶ τὸ φρύαγμα, καὶ ἡ κουστωδία ἡ ἄσεμνος; ἀληθῶς ὄντως, ἐπεὶ καὶ ὄντως ἀληθῶς λαοὶ ἐμελέτησαν κενὰ καὶ μάταια.

Εγκώμιον εις τον μέγαν Προφήτην Ιερεμίαν.

«Εγκωμιαζομενου δικαίου ευφρανθήσονται λαοί» (Παρ. κθ:2)                                                         

Νόμος είναι μεταξύ των ευγενεστέρων και δικαιοτέρων ανθρώπων να σέβωνται περισσότερον όλων και φιλικώς να συμπεριφέρωνται προς εκείνους, οίτινες διετήρησαν το της φιλίας αυτών δείγμα αμόλυντον και αγνόν υπέρ των φίλων και όταν ακόμη ούτοι περιέπεσαν εις δυσκόλους περιστάσεις και πειρασμούς. Δια του νόμου τούτου νομίζω, ότι πρέπει να τιμάται και Αυτός ο της Δικαιοσύνης Θεός, περισσότερον παντός άλλου, διότι άπασαν την δικαιοσύνην ενομοθέτησε δια τους ανθρώπους. Εάν δε καιροί πονηροί και στενοχωρίαι δοκιμάζουσι τους προς τον Θεόν φίλους, τίνες άλλοι θα ηδύναντο τάχα να κριθώσιν ως περισσότερον φίλοι προς τον Θεόν, εκτός των παλαιών Αγίων Προφητών, οίτινες έζησαν εις εποχήν, κατά την οποίαν τα έργα της ευσεβείας καθ’ ολοκληρίαν απεπνίγοντο και πάντες οι άνθρωποι, οι μεν δεν εγνώριζον ουδέ ότι υπάρχει Θεός, οι δε, θαυμάζοντες φάσματα τινά και σκοτεινά απεικονίσματα δαιμονίων, εσύροντο όπισθεν της πεπλανημένης αυτών διανοίας.

TΩ ΑΓΙΩ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩ ΣΑΒΒΑΤΩ

Τω αγίω και Μεγάλω Σαββάτω, την Θεόσωμον Ταφήν και την εις Άδου Κάθοδον του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού εορτάζομεν, δι’ ων της φθοράς το ημέτερον γένος ανακληθέν, προς αιωνίαν ζωήν μεταβέβηκε.

Πασών των ημερών του έτους, αι άγιαι Τεσσαρακοσταί είναι ανώτεραι κατά το σέβας· και πάλιν από τας άλλας Τεσσαρακοστάς, ανωτέρα είναι η αγία και μεγάλη Τεσσαρακοστή· από ταύτην δε πάλιν, ανωτέρα και μεγαλυτέρα είναι η Μεγάλη Εβδομάς· και πάλιν από την Μεγάλην Εβδομάδα, μεγαλύτερον και θειότερον είναι τούτο το μέγα και άγιον Σάββατον.

Τη Α΄ (1η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου Προφήτου ΙΕΡΕΜΙΟΥ.

Ιερεμίας, ο θαυμάσιος του Κυρίου Προφήτης, ήτο ηγιασμένος εκ κοιλίας μητρός του, διότι ούτω λέγει περί αυτού ο Θεός· «Προ του με πλάσαι σε εν κοιλία, επίσταμαί σε και προ του σε εξελθείν εκ μήτρας, ηγίακά σε, Προφήτην εις έθνη τέθεικά σε» (Ιερεμ. α: 5)· κατήγετο δε εκ της Αναθώθ και ήκμασε χκ΄ (620) έτη προ Χριστού. Ούτος ο Άγιος Προφήτης μετά την άλωσιν της Ιερουσαλήμ υπό του Ναβουχοδονόσορος, βασιλέως της Βαβυλώνος, κατήλθεν εις τας Τάφνας της Αιγύπτου, τας ελληνιστί ονομαζομένας Δάφνας και εκεί, προφητεύων, ελιθοβολήθη υπό του λαού του Ισραήλ, του καταφυγόντος εις Αίγυπτον, αποθανών δε ενεταφιάσθη εις τον τόπον του παλατίου του βασιλέως Φαραώ, οπότε οι Αιγύπτιοι εδόξασαν και ετίμησαν αυτόν, διότι ευηργετήθησαν παρ’ αυτού, επειδή, δια προσευχής του, ενεκρώθησαν αι ασπίδες, αι οποίαι εξωλόθρευον τους Αιγυπτίους, καθώς ενεκρώθησαν επίσης και τα θηρία, τα οποία ευρίσκονται εντός των υδάτων της Αιγύπτου και τα οποία οι μεν Αιγύπτιοι ονομάζουσιν εφώθ, οι δε Έλληνες κροκοδείλους.

The Communion of Saints

The Orthodox Church is not just another human organization, it is a gathering of people who profoundly share the life of faith, the new life in Christ, the life in the Holy Spirit, the life of God. The Church can best be characterized as a “communion of saints”. For all its members are called to holiness, through their rite of incorporation into the Holy Body of Christ, the Temple of the Holy Spirit, the People of God. Militant on earth and triumphant in heaven, the Church is only one family sharing in the same means of grace, the holy sacraments.

Μεγάλη Παρασκευή - Αποκαθήλωσις - Μετόχι Ι. Μ. Κύκκου, Άγιος Προκόπιος

 

Εἰς τὰ φρικτὰ πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

«Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν;» Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες, πάντοτε τὰ ἅγια Πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅταν τὰ ἐνθυμηθῆ ὁ εὐλαβὴς ἄνθρωπος, προκαλοῦν κατάνυξιν καὶ δάκρυα καὶ φέρουν τὴν ψυχὴν εἰς μεγάλην ταπείνωσιν. Ἀναφέρει τὸ «Γεροντικὸν» τὴν ἑξῆς διήγησιν. «Εἶπεν ὁ Ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὅτι ἐκαθήμην κάποτε κοντὰ εἰς τὸν ἀββᾶ Ποιμένα· καὶ τὸν εἶδα ὅτι ἦλθε εἰς θείαν ἔκστασιν καὶ ἐπειδὴ εἶχα πολὺ θάρρος εἰς αὐτόν, τοῦ ἔβαλα μετάνοια καὶ τὸν παρεκάλεσα λέγοντας: πές μου, ποῦ ἤσουν; Ὁ δὲ Γέροντας, ἀφοῦ τὸν ἠνάγκασα, εἶπε ὁ λογισμός μου ἦτο ὅπου ἡ ἁγία Μαρία ἡ Θεοτόκος ἔστεκε καὶ ἔκλαιε πλησίον τοῦ Σταυροῦ τοῦ Σωτῆρος· καὶ ἐγὼ ἤθελα πάντοτε ἔτσι νὰ κλαίω». Ἰδιαιτέρως ὅμως ἀπόψε, κατὰ τὴν ἱερὰν ἀκολουθίαν τοῦ Νυμφίου τῆς Μ. Πέμπτης, τὰ φρικτὰ πάθη τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ μαλακώνουν καὶ τὴν πιὸ σκληρὴ καρδιά, τὴν κατανύσσουν καὶ τὴν κάμνουν νὰ χύνη δάκρυα σωτήρια. Ποῖα δὲ εἶναι τὰ Πάθη τοῦ Χριστοῦ μας; Ὅπως μνημονεύει τὸ ὑπόμνημα τοῦ Τριωδίου «Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Παρασκευῇ τὰ ἅγια καὶ σωτήρια καὶ φρικτὰ πάθη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιτελοῦμεν, τοὺς ἐμπτυσμούς, τὰ ραπίσματα, τὰ κολαφίσματα, τὰς ὕβρεις, τοὺς γέλωτας, τὴν πορφυρᾶν χλαῖναν, τὸν κάλαμον, τὸν σπόγγον, τὸ ὄξος, τοὺς ἥλους, τὴν λόγχην· καὶ πρὸ πάντων τὸν σταυρὸν καὶ τὸν θάνατον, ἃ δι’ ἡμᾶς ἑκὼν κατεδέξατο…»

St. Paul's Mission to Greece A Patristic Anthology

Clement of Alexandria

Stromata

 1.14.59

 [...] The Greeks say, that after Orpheus and Linus, and the most ancient of the poets that appeared among them, the seven, called wise, were the first that were admired for their wisdom. Of whom four were of Asia--Thales of Miletus, and Bias of Priene, Pittacus of Mitylene, and Cleobulus of Lindos; and two of Europe, Solon the Athenian, and Chilon the Lacedaemonian; and the seventh, some say, was Periander of Corinth; others, Anacharsis the Scythian; others, Epimenides the Cretan, whom Paul knew as a Greek prophet, whom he mentions in the Epistle to Titus, where he speaks thus: "One of themselves, a prophet of their own, said, The Cretans are always liars, evil beasts, slow bellies. And this witness is true." You see how even to the prophets of the Greeks he attributes something of the truth, and is not ashamed, when discoursing for the edification of some and the shaming of others, to make use of Greek poems. Accordingly to the Corinthians (for this is not the only instance), while discoursing on the resurrection of the dead, he makes use of a tragic Iambic line, when he said, "What advantageth it me if the dead are not raised? Let us eat and drink, for to-morrow we die. Be not deceived; evil communications corrupt good manners." [...]

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

 

«Διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ καὶ ΦΥΓΕΤΩΣΑΝ ΟΙ ΜΙΣΟΥΝΤΕΣ ΑΥΤΟΝ» -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ὑπέροχος καί μεσσιανικός ὁ 67ος ψαλμός τοῦ Δαβίδ. Ἕνα διαμάντι ποιητικό καί πολύ ἐκλεκτό. Ὁ πρῶτος κιόλας, στίχος, μοιάζει μέ θριαμβευτικό ἐμβατήριο: «Ἀναστήτω ὁ Θεός, καί διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί αὐτοῦ, καί φυγέτωσαν ἀπό προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν». Ποιός νά τά βάλει μέ το Θεό, μπορεῖ; Ποιός νά Τόν καταβάλει; Ποιός νά σταθεῖ ἀγέρωχος μπροστά Του; Ποιος εἶναι δυνατό καί μόνο, νά Τον ἀτενίσει; Ὅπως διαλύεται και ἐξαφανίζεται ὁ καπνός, ἔτσι ἐξαφανίζονται οἱ ἐχθροί τοῦ Θεοῦ καί ὅπως λυώνει τό κερί μπροστά στή φωτιά, ἔτσι κι αὐτοί λυώνουν μπροστά στη θεία παρουσία. Ὅσα εἶπε ὁ θεόπνευστος ψαλμωδός γιά τούς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ, ταιριάζουν ἀπόλυτα καί μεσσιανικά, στήν περίπτωση τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ.

Holy Friday

When Friday dawned, Christ was sent bound from Caiaphas to Pontius Pilate, who was then Governor of Judea. Pilate interrogated Him in many ways, and once and again acknowledged that He was innocent, but to please the Jews, he later passed the sentence of death against Him. After scourging the Lord of all as though He were a runaway slave, he surrendered Him to be crucified.

Thus the Lord Jesus was handed over to the soldiers, was stripped of His garments, was clothed in a purple robe, was crowned with a wreath of thorns, had a reed placed in His hand as though it were a sceptre, was bowed before in mockery, was spat upon, and was buffeted in the face and on the head. Then they again clothed Him in His own garments, and bearing the cross, He came to Golgotha, a place of condemnation, and there, about the third hour, He was crucified between two thieves.

Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

                                                              ζ΄

Η εκκλησιολογία των Παλαιοημερολογιτών

Οι Νεοημερολογίτες διατύπωσαν κατηγορίες σε βάρος των Παλαιοημερολογιτών σχετικά με την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία τους. Τέτοιες κατηγορίες είναι το ότι «έπρεπε να μείνουν στην Εκκλησία», να δέχωνται σε «κοινωνία» τους επισκόπους του Νέου Ημερολογίου, να μην αποκηρύξουν όλα τα Πατριαρχεία και τις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες. Όλα τα θέματα αυτά εξετάζονται στην ενότητα αυτή.

1. Έπρεπε να μείνουν στην Εκκλησία

Άλλη κατηγορία, που απευθύνουν όσοι δέχτηκαν την αλλαγή του ημερολογίου, σε βάρος όσων έμειναν πιστοί στο Παληό είναι, ότι δεν έπρεπε να φύγουν οι τελευταίοι απ’ την Εκκλησία. Έπρεπε, λένε, να μείνουν σ’ αυτή κι’ όλοι μαζί να δώσουν τη μάχη και για την επαναφορά του Παληού ημερολογίου και για την Ορθοδοξία. Η κατηγορία λοιπόν είναι, ότι οι πιστοί στο Παληό ημερολόγιο με την απόσχισή τους ζημίωσαν την Ορθοδοξία. Είναι σωστή η πιο πάνω κατηγορία; Αυτό, το εξετάζουμε στη συνέχεια.

ΤΗ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Διδαχή εις το Σωτήριον Πάθος

Ηλιού Μηνιάτη Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων.

«Περιλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου» (Ματθ. κστ´ 38)

Δύο μεγάλα καί παράδοξα θαύματα εἶδεν ὁ ἄνθρωπος εἰς τόν κόσμον· ἕνα Θεόν νά κατέβη ἀπό τόν οὐρανόν εἰς τήν γῆν νά γένῃ ἄνθρωπος, – καί αὐτόν, τόν Θεόν καί ἄνθρωπον, νά ἀνέβῃ νά ἀποθάνῃ ἐπάνω εἰς ἕνα σταυρόν. Τό ἕνα ἐστάθη ἔργον μιᾶς ἄκρας σοφίας καί δυνάμεως, τό ἄλλο ἔργον μιᾶς ἄκρας φιλανθρώπου ἀγάπης, πλήν καί τά δύο ἔλαβον περιστατικά πολλά καί διάφορα. Εἰς τό πρῶτον θαῦμα, ὅταν ὁ Θεός ἔγεινεν ἄνθρωπος, ἔκαμε κοινήν πανήγυριν ὅλη ἡ κτίσις: ἄγγελοι εἰς τόν οὐρανόν ἔψαλλον χαρμόσυνον δοξολογίαν· ποιμένες εἰς τήν γῆς ἐχόρευον, διά τά εὐαγγέλια τῆς σωτηρίας καί τῆς χαρᾶς καί βασιλεῖς ἦλθον ἐξ ἀνατολῶν καί προσεκύνησαν μέ δῶρα τόν νεοτεχθέντα Δεσπότην. Εἰς τό δεύτερον θαῦμα, ὅταν ὁ Θεάνθρωπος ἀπέθανεν ἐσταυρωμένος, ὡσάν κατάδικος ἐν μέσῳ δύο ληστῶν, ὁ ἄνω καί κάτω κόσμος ἐθρήνησεν· ὁ οὐρανός ἐσκέπασε μέ βαθύτατον σκότος τό πρόσωπον· ἡ γῆ ἐσείσθη ἐκ θεμελίων ἀπό τόν τρόμον, αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν. Ἐκείνη ἐστάθη μία λαμπρά νύχτα, πρόξενος παγκοσμίου χαρᾶς καί ἀγαλλιάσεως, αὕτη μία σκοτεινή ἡμέρα, ἀφορμή λύπης καί ἀδημονίας· εἰς ἐκείνην ἔκαμε ὅσην εὐεργεσίαν ἠδύνατο νά κάμῃ ὁ Θεός πρός τόν ἄνθρωπον· εἰς ταύτην ἔκαμεν ὅσην παρανομίαν δύναται νά κάμῃ ὁ ἄνθρωπος πρός τόν Θεόν.

“I SAW WITH MY OWN EYES THE HOLY LIGHT”

An eyewitness account of the appearing of the Holy Light

by fr. Antonios Stylianakis M.D.
 
INTRODUCTION / WOMEN HAVE GREAT IMAGINATION / WHAT WE WERE TO SEE IN JERUSALEM / PASCHA AT THE HOLY SEPULCHRE OF CHRIST / AND FINALLY THE MOMENT HAD ARRIVED FOR THE HOLY LIGHT/ UPON VIEWING THE VIDEO FILM IN THESSALONIKI / MY SECOND TRIP TO SEE THE HOLY LIGHT / A DESCRIPTION OF THE HOLY LIGHT AS WE HAD SEEN IT / THE DEAD SEA SCROLLS / FOR GOOD MEASURE / E P I L O G U E /

--------------------------------------------------------------------------------

INTRODUCTION
 

It hasn’t been that many years ago, since the events that I will describe took place; so I will try to relate them as objectively – without sentimentality – as possible, for it has to do with very significant events.

It was not easy for me to do something like this, because it is a matter of revealing such personal moments that I would never want to make known publicly, despite the fact that, as a psychiatrist, I am accustomed to hearing the personal accounts of others, all the same, my debt in the light of Eternal Truth, but also toward my brothers and sisters ( in Christ) has caused me to overcome my hesitations.

ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ - Αλεξανδρεύς

Έμεινα εκεί. Θα πρέπει να με μπέρδεψαν με τις πέτρες έτσι όπως ήμουν κουλουριασμένη γιατί κανένας δε με ενόχλησε.

Ήμουν εκεί όταν ζήτησε μονολεκτικά κάτι να δροσίσει τα χείλη του. Η ξινή μυρωδιά του ξιδιού έφτασε ως τα ρουθούνια μου.

Ήμουν εκεί όταν έδωσε στη μάνα του έναν καινούργιο γιο για να χει να αγαπάει.

Ήμουν εκεί σαν φώναξε το τρομερό εκείνο “Τετέλεσται”.

Ήταν λυγμικό και θριαμβικό μαζί. Είχε κάτι από ρωμαϊκό θρίαμβο και από την ήσυχη καληνύχτα ενός ανθρώπου που κουράστηκε και κλείνει τα βλέφαρα.

Ήμουν εκεί, ακίνητη, να ρουφώ κάθε λόγο του, να αποτυπώνω κάθε κίνηση του προσώπου του να ρουφώ την ανάσα του μέχρι τέλους. Ίσως γαντζωμένη στην ελπίδα ότι κάτι μπορεί να συμβεί στο τέλος.

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΩΣΙΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Παρακαλώ υμάς, αδελφοί, αν και είσθε κοπιασμένοι από τας ακολουθίας της Αγίας και Μεγάλης ταύτης Εβδομάδος, υπομείνατε ολίγον, ίνα ακροασθήτε και εκ της εμής ταπεινότητος περί των Αγίων Παθών και της Σταυρώσεως του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού· ουχί ότι δεν τα ηκούσατε καταλεπτώς από τους θείους και Ιερούς Ευαγγελιστάς, εις τας δώδεκα στάσεις και εις τα Ευαγγέλια των ωρών, αλλ’ επειδή οι περισσότεροι εξ υμών τυγχάνουσιν αγράμματοι και εάν δεν τα ακούσουν ερμηνευμένα εις την κοινήν γλώσσαν, δεν τα καταλαμβάνουν, δια τούτο προς ωφέλειαν της ψυχής εκείνων, θέλω διηγηθή αυτά και εγώ εις απλήν και ιδιωτικήν φράσιν και θέλουν γίνει οι λόγοι μου προς εκείνους μεν, οίτινες τα γνωρίζουν ως μία επανενθύμησις των φοβερών εκείνων γεγονότων, προς τους άλλους δε, οίτινες δεν τα γνωρίζουν ουδόλως, ως διδασκαλία και μάθησις. Όθεν παρακαλώ την αγάπην σας, οσιώτατοι Πατέρες και ευλογημένοι Χριστιανοί, να μη αμελήτε και νυστάζετε, διότι άπρεπον είναι ο Ιούδας και οι χριστοκτόνοι Εβραίοι να αγρυπνούν καθ’ όλην την νύκτα ταύτην και να αγωνίζωνται, πως να συλλάβουν τον Χριστόν, πως να τον υπάγουν εις το κριτήριον των παρανόμων αρχιερέων και πως να τον καταδικάσουν, ημείς δε, οίτινες είμεθα Χριστιανοί, να μη αγρυπνήσωμεν ολίγην ώραν δια την αγάπην του Λυτρωτού και Σωτήρος ημών και δια να μάθωμεν όλα τα διαδραματισθέντα τότε γεγονότα, τα οποία ηκολούθησαν εις το Πάθος και την Σταλυρωσιν του Κυρίου μας. 

Τhe Orthodox Church

For those who are thirsting for the same Church which Christ established nearly 1966 years ago, come and drink of the knowledge that the Orthodox Church is that one and same Church. For those who hunger for the fullness of the original Christian Faith, come and partake of the wisdom of nearly 2000 years of unbroken theology. For those who have felt a sense of something missing in their prayer life, come and experience the depth of Orthodox praise and devotion and feel the real presence of Jesus Christ. For those who have never seen true worship, come and participate in the Divine Liturgy and see heaven united to the earth.

Μεγάλη Πέμπτη Εσπέρας - Τα Άγια Πάθη

 

ΤΗ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Τη αγία και Μεγάλη Παρασκευή, τα Άγια και σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού επιτελούμεν· τους εμπτισμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας, την πορφυράν χλαίναν, τον κάλαμον, τον σπόγγον, το όξος, τους ήλους, την λόγχην και προ πάντων τον Σταυρόν και τον θάνατον, α δι’ ημάς εκών κατεδέξατο· έτι δε και την του ευγνώμονος ληστού, του συσταυρωθέντος αυτώ, σωτήριον εν τω Σταυρώ ομολογίαν.                                                                                                                          

Αφού ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, αντί τριάκοντα αργυρίων πωληθείς, παρεδόθη υπό του φίλου και μαθητού, πρώτον άγεται προς Άνναν τον αρχιερέα. Αυτός δε πάλιν στέλλει τον Κύριον προς τον Καϊάφαν, όπου ενεπτύσθη και κολαφιζόμενος εις το πρόσωπον και εμπαιζόμενος ομού και γελώμενος ήκουσε να λέγουν προς αυτόν: