Ὁ Μέγας Βασίλειος σὲ μία «Ὁμιλία» του, γιὰ τοὺς Ψαλμοὺς τοῦ Δαβίδ, ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων:
«Γιὰ
μᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ὁ τελικὸς σκοπὸς τῆς ζωῆς, χάριν τοῦ ὁποίου κάνουμε τὰ
πάντα, καὶ πρὸς τὸν ὁποῖον σπεύδουμε, εἶναι ἡ πανευτυχὴς ζωὴ στὸν μέλλοντα αἰῶνα.
Αὐτὴ δὲ ἡ μέλλουσα ζωὴ εἶναι πλήρης καὶ τέλεια, γιατὶ ὁ Βασιλιᾶς, ποὺ θὰ κυβερνᾶ
θὰ εἶναι ὁ Θεός. Τίποτε καλύτερον γιὰ λογικὰ ὄντα, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπινοήση
καὶ νὰ βρῆ κανείς».
Η αλλαγή του Ημερολογίου εγένετο εις εφαρμογήν του προγράμματος του Αντιχρίστου Οικουμενισμού όπως αυτό διετυπώθη εις τον Καταστατικόν Χάρτην της Οικουμενιστικής Κινήσεως, την διαβόητον αιρετικήν Εγκύκλιον του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του 1920, συμφώνως προς την οποίαν όλαι αι Αρέσεις αναγνωρίζονται ως «Εκκλησίαι Χριστού, ως σύσσωμοι και συγκληρονόμοι της Βασιλείας του Θεού».
Μετά τή μνημόνευση τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου στή θεία Λειτουργία, ὁ ἱερέας ἀπαγγέλλει τήν ἐκφώνηση – πρόσκληση, γιά τή δοξολογία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ: «Καί δός ἡμῖν ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ δοξάζειν καί ἀνυμνεῖν τό πάντιμον καί μεγαλοπρεπές ὄνομά σου, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ και τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν και ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Ἡ θεία Λειτουργία εἶναι ἀπ’ τήν ἀρχή ὡς τό τέλος, μιά ἀσίγαστη καί «ἐκ βαθέων» γλυκύτατη δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Ἄγγελοι καί ἄνθρωποι στην εὐγενέστερη καί μεγαλειωδέστερη λειτουργία τῆς ὕπαρξής τους. Τρισάγιοι καί ἐπινίκιοι ὕμνοι, ἀδιάλειπτα πληροῦν τά σύμπαντα. «Τά οὐράνια συναγάλλεται τῇ γῇ καί τά ἐπίγεια συγχορεύει οὐρανοῖς». «Ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ». Μ’ ἕνα στόμα καί μια καρδιά. Οἱ πάντες καί τά πάντα σμίγουν σ’ ἕνα ὑμνολογικό τραγούδι χωρίς φινάλε. Και καθώς λέγει ἡ ἐξαίρετη εὐχή τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ τῶν Θεοφανείων: «Σήμερον τά ἄνω τοῖς κάτω συνεορτάζει, και τά κάτω τοῖς ἄνω συνομιλεῖ». Ὅλα σέ μιά παναρμόνια συγχορδία, χωρίς φάλτσα και παραφωνίες. Στόματα και καρδιές, σ’ ἕνα ἀτέλειωτο τρισάγιο δοξολόγημα, σάν ἐκεῖνο τοῦ προφήτη Ἡσαΐα: «Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πᾶσα ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ» (ΣΤ΄ 3). Ἤ σάν τον θαυμαστό ὕμνο τῶν εἰκοσιτεσσάρων πρεσβυτέρων τῆς θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ψάλλουν κι αὐτοί γύρω ἀπ’ τό θρόνο τοῦ Θεοῦ:
Του Ιερού Νικηφόρου του Θεοτόκη.
Εις ύψος μέγα ανεβίβασεν ο Θεάνθρωπος Ιησούς την αξίαν και τιμήν της του ανθρώπου ψυχής, παρέστησεν αυτήν τιμιωτέραν όλου του κόσμου, είπεν ότι ουδέν των εν τω κόσμω πραγμάτων είναι ισότιμον της ψυχής αντάλλαγμα. Αλλά τι άραγε είναι η τοσούτον πολύτιμος, ή να είπωμεν ορθότερον, η πανυπέρτιμος και ατίμητος ψυχή; Πόθεν παρήχθη; Ποία η ουσία και φύσις αυτής; Πόσος ο της διαρκείας αυτής καιρός; Πολλοί των παλαιών ειδωλολατρών πολλά εκοπίασαν, ίνα ταύτα κατανοήσωσιν· αλλά μη έχοντες το φως της θείας αποκαλύψεως οδηγόν του κόπου αυτών, ματαίως εκοπίασαν. Τούτων άλλοι μεν δια του φωτός της φύσεως ανέβησαν έως εις τινα βαθμόν κατανοήσεως, έπειτα μη δυνάμενον το φως εκείνο να εκταθή εις τα υψηλότερα, εγκατέλιπεν αυτούς.
5. Τι γίνεται μετά την «παύση της κοινωνίας»
1. Τι συμβαίνει, αν
ορισμένοι πιστοί διακόψουν την «κοινωνία» με επισκόπους για παραπτώματα
πίστεως;
α. Οι λοιποί επίσκοποι οφείλουν να συνέλθουν σε Σύνοδο και να δικάσουν τις καταγγελίες των πιστών σε βάρος του επισκόπου. Η σύγκληση τέτοιας Συνόδου αναφέρεται στον 15 ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Εάν μεν το δικαστήριο αυτό αποφασίσει ότι ο επίσκοπος είναι ένοχος, οφείλουν να καταδικάσουν τον επίσκοπο στις προβλεπόμενες από τους Κανόνες ποινές, που είναι η καθαίρεση κι’ αφορισμός. Στην περίπτωση αυτή δικαιώνονται οι «αποτειχισθέντες» πιστοί. Αν, αντίθετα, η Σύνοδος, διαπιστώσει, ότι ο καταγγελλόμενος επίσκοπος δεν είναι ένοχος, δηλ. δεν αστόχησε σε θέματα πίστεως, οφείλει να τον αθωώσει. Στην περίπτωση αυτή, οι αποτειχισθέντες οφείλουν να επαναλάβουν την «κοινωνία» με τον Ορθόδοξο επίσκοπο από τον οποίο κακώς διέκοψαν την «κοινωνία», οπότε λήγει το θέμα.
(Μάρκ. η: 34 – 38 και θ: 1).
Του Ιερού Νικηφόρου του Θεοτόκη.
Η αρχή παντός αγώνος έχει δυσκολίαν μεγάλην, επειδή παρίσταται ενώπιον των οφθαλμών ημών όλος ο κόπος, όσος τυγχάνει αναγκαίος δια την τούτου τελείωσιν. Δια τούτο η αρχή λογίζεται ως το ήμισυ του όλου έργου· «Αρχή δε το ήμισυ του παντός». Εις το μέσον παντός κοπιαστικού αγώνος ο καταβληθείς κόπος φέρει αδυναμίαν, καθιστά το λοιπόν ήμισυ δυσκολώτερον της αρχής του όλου. Κατά δε το τέλος του αγώνος, αν και δια την αύξησιν της αδυναμίας η δυσκολία αυξάνει, εν τούτοις όμως, επειδή βλέπομεν εγγύς το τέλος του έργου, η χαρά και την αδυναμίαν διώκει και την δυσκολίαν λύει. Εις το μέσον λοιπόν παντός κοπιαστικού έργου αναφαίνεται της δυσκολίας το μέγεθος. Εκ τούτου δε πολλοί περί το μέσον του αγώνος ατονούντες και πίπτοντες, εγκαταλιμπάνουσιν ημιτελές το έργον αυτών. Ημείς, ω ευσεβείς Χριστιανοί, εφθάσαμεν Θεού Χάριτι σχεδόν εις αυτό το μέσον του της νηστείας δρόμου, εις τον οποίον και η αδυναμία ημάς περιεκύκλωσε και η δυσκολία ηύξησε, πλην θαρσείτε· ιδού δύο ισχυρά και κρατειότατα βοηθήματα· το εν τούτων είναι ο Πανάγιος Σταυρός, το ζωοδώρητον ξύλον, του κόσμου η χαρά, των πιστών η δύναμις, των Δικαίων το στήριγμα, των αμαρτωλών η ελπίς.
Πλάτων ο Όσιος Πατήρ ημών εγεννήθη εις την Κωνσταντινούπολιν κατά το έτος ψλβ΄ (732) εκ γονέων ευγενών και πλουσίων, Στεργίου και Ευφημίας ονομαζομένων. Κατά την εποχήν εκείνην εβασίλευεν ο θηριώνυμος και θηριόγνωμος Λέων Γ΄ ο Ίσαυρος (717 – 741), επί των ημερών του οποίου οι γονείς του Οσίου απήλαυον μεγάλης τιμής και εκτιμήσεως. Υπό τοιούτων γονέων γεννηθείς ο Όσιος έτυχε και της αναλόγου παιδεύσεως, δια τούτο και λίαν ενωρίς εγένετο νοτάριος βασιλικός, γραμματεύς δηλαδή του βασιλέως, όστις τότε ήτο ο υιός του Λέοντος Γ΄ του Ισαύρου Κωνσταντίνος Ε΄ ο Κοπρώνυμος (741 – 775). Παρά το γεγονός όμως, ότι ο μακάριος Πλάτων έζη και συνανεστρέφετο καθημερινώς εις τα ανάκτορα με όλους τους αξιωματούχους της αυλής, δεν ικανοποιείτο εκ της ζωής ταύτης, διότι η καρδία του εφλέγετο αφ’ ενός μεν από τον πόθον της τηρήσεως της Αγίας Ορθοδοξίας, η οποία προσεβάλλετο τότε από την εικονομαχίαν, αφ’ ετέρου δε η επιθυμία του ήτο να ακολουθήση την μοναστικήν ζωήν.
Λόγος κοινή γλώσση εις την προσκύνησιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, λεχθείς τη Τρίτη Κυριακή των αγίων Νηστειών.
Η σημερινή αγία ημέρα, ευλογημένοι Χριστιανοί, ομοιάζει με προετοιμασίαν υποδοχής βασιλέως, επιστρέφοντος νικητού από τον πόλεμον. Διότι καθώς ο βασιλεύς, όστις νικήση τους εχθρούς του και ετοιμάζεται να επιστρέψη εις την πόλιν του, αποστέλλει έμπροσθεν αυτού κήρυκας να αναγγείλουν την νίκην του, δια να χαρούν οι άνθρωποι και να ετοιμασθούν δια την υποδοχήν του, ούτω και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο μέγας Βασιλεύς, επειδή εις ολίγας ημέρας μέλλει να δείξη την νίκην και το τρόπαιον, το οποίον έκαμε κατά του διαβόλου, με την Ταφήν Του και την Αγίαν Του Ανάστασιν, δια τούτο προέπεμψε τον Τίμιον και Άγιον Σταυρόν σήμερον δια να ετοιμασθώμεν και ημείς εις υποδοχήν του. Είναι λοιπόν σήμερον ημέρα προσκυνήσεως του Τιμίου Σταυρού. Δια τούτο και ημείς, ω φιλόχριστοι, μετά φόβου και τρόμου ας τον προσκυνήσωμεν, μετά ψυχικής χαράς και ευφροσύνης πνευματικής ας τον ασπασθώμεν. Διότι σήμερον γίνεται χαρά εν ουρανοίς και επί γης. Σήμερον χαίρονται οι Άγγελοι και πανηγυρίζουν οι άνθρωποι, διότι φαίνεται εις τον κόσμον ο λαμπρότατος Σταυρός του Χριστού, από τον οποίον δαίμονες και ασθένειαι φεύγουσιν, αμαρτωλοί θεραπεύονται και όλα τα πέρατα της γης καταφωτίζονται. Σήμερον και η Εκκλησία του Χριστού ωσάν άλλος Παράδεισος φαίνεται, διότι καθώς ο Παράδεισος είχεν εις το μέσον το ξύλον της γνώσεως, το οποίον εθανάτωσε τον Αδάμ δια την παρακοήν του, ούτω και η Εκκλησία μας η αγία έχει τον Σταυρόν, το ξύλον της ζωής, το οποίον ανέστησε τον Αδάμ δια του θανάτου του Χριστού.
Τη Κυριακή Τρίτη των νηστειών, την προσκύνησιν εορτάζομεν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού.
Κατά την τρίτην Κυριακήν των Νηστειών εορτάζομεν την προσκύνησιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, δια τας ακολούθους αιτίας. Πρώτον επειδή δια της τεσσαρακονθημέρου νηστείας τρόπον τινά σταυρούμεθα και νεκρούμεθα και ημείς από τα πάθη και λαμβάνομεν αίσθησιν πικρίας, με το να ακηδιώμεν και να καταπίπτωμεν. Δια τούτο προτίθεται ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός προς υποστηριγμόν ημών και ανάμνησιν του Πάθους του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και τρόπον τινά παραμυθούμενος ημάς και λέγων· «Εάν ο Χριστός, Θεός ων αληθινός και σάρκα λαβών εσταυρώθη δια σας, πόσον πρέπει σεις δι’ Αυτόν να πάσχετε»; Ούτω δε με την σύγκρισιν των Δεσποτικών θλίψεων και υπόμνησιν των Εκείνου παθημάτων και την ελπίδα της δόξης, της δια του Σταυρού, λαμβάνομεν αναψυχήν και ελαφρύνονται οι από την νηστείαν κόποι μας. Διότι καθώς ο Σωτήρ ημών εις τον Σταυρόν αναβάς, εδοξάσθη δια τον εξευτελισμόν, τον οποίον υπέστη και δια τας πικρίας τας οποίας εδοκίμασεν, ούτω και ημείς πρέπει να πράττωμεν, δια να συνδοξασθώμεν με Αυτόν, ανίσως και ημείς κατά το παρόν ολίγον τι πάσχωμεν.
«Ἐν ἐσχάτοις δέ χρόνοις ὁ πονηρός διέσπασεν άπό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί ἔθνη ὁλόκληρα τῆς Δύσεως, ἐμφυσήσας τοῖς ἐπισκόποις τῆς Ρώμης φρονήματα ὑπερφιάλου ἀλαζονείας, ποικίλας γεννησάσης καινοτομίας ἀθέσμους καί ἀντευαγγελικάς. Καί οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλά δή καί παντί τρόπῳ ἀγωνίζονται οἱ κατά καιρόν Πάπαι τῆς Ρώμης, ἵνα ὑποτάξωσιν εἰς τάς ἑαυτῶν πλάνας τήν ἀκραδάντως ἀνά τήν Ἀνατολήν τῆ πατροπαραδότω τῆς πίστεως ὀρθοδοξία στοιχοῦσαν Καθολικήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἑνώσεις κατά τήν ἰδίαν φαντασίαν ἐπιδιώκοντες ἁπλῶς καί ἀβασανίστως».
Ἰω. Καρμίρη, Τά Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Ἐν Ἀθήναις 1953, σελ. 933.
-----------
Ἡ ἀνωτέρω Σύνοδος τῆς Ἱερείας
συνεκλήθη ὡς Οἰκουμενική! Θεωρητικῶς, ἐκφράστηκε μέ αὐτήν "Συνοδικῶς"
ἡ τότε, θά λέγαμε μέ σημερινούς ὅρους, ἐπίσημη "Ἐκκλησία"! Καί
ὅμως, ἡ συνείδηση τῶν ὀρθοδόξων τήν ἀπέρριψε, τή θεώρησε ληστρική, ἡ
δέ συγκληθεῖσα μετά ἀπό κάποιες δεκαετίες Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τήν
χαρακτηρίζει «Καϊαφικόν συνέδριον» καί τήν ἀναθεματίζει
μέ τή χαρακτηριστική φράση «τῷ φρυαξαμένῳ συνεδρίῳ κατά τῶν σεπτῶν εἰκόνων,
ἀνάθεμα γ΄(τρίς)»!
Ἐδῶ πρέπει νά σημειώσουμε
καί ὑπογραμμίσουμε κάτι πού μᾶς διδάσκει ἡ διαχρονική πράξη καί ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τήν αἵρεση (καί τό σχίσμα), δηλαδή ἡ
διακοπή κοινωνίας μέ τούς φορεῖς της καί τούς κοινωνικούς πρός αὐτούς καί, ἀσφαλῶς, ἡ θεώρηση καί ἀπόρριψή της ὡς τέτοιας, ἀπό τούς εὐσεβεῖς κληρικούς, μοναχούς καί λαϊκούς, δέν προϋποθέτει ἀπαραιτήτως τή Συνοδική καταδίκη της, ὅπως ἀθεολογήτως καί αὐθαιρέτως ὑποστηρίζουν, σκοπίμως ἤ ἐκ
πλάνης, πολλοί στίς ἡμέρες μας.
Πρόκειται γιά ἕνα πολύ καίριο σημεῖο, τό ὁποῖο ἀτυχῶς δέν ἐννοοῦν νά ἀντιληφθοῦν οὔτε οἱ λεγόμενοι ἀντιοικουμενιστές, οὔτε καί κάποιοι ἀκόλουθοι τοῦ λεγομένου παλαιοῦ ἡμερολογίου.
Η «ΚΙΝΗΣΗ για ελευθερία και δικαιοσύνη στην Κύπρο», η οποία ιδρύθηκε τον Μάϊο του 2008, εξέδωσε ένα πολύ αποκαλυπτικό βιβλίο με τον ανωτέρω τίτλον (στα ελληνικά και αγγλικά), εις το οποίον αναφέρονται μεταξύ των άλλων και αι φοβεραί συνέπειαι της εισβολής του «Αττίλα» στην Κύπρο το 1974. Το βιβλίον αυτό αποτελεί ένα είδος «μαύρης Βίβλου» δια τα τραγικά γεγονότα της «εισβολής». Μεταφέρομεν εκ των πολλών αυτών τραγικών γεγονότων, εν πολλή συντομία, τρία τινά: Α΄ τους φόνους, Β΄ τους βιασμούς, και Γ΄ τα βασανιστήρια: (Παραλείπομεν ονόματα, μαρτυρίες κλπ.).
«Την πάνσεπτον εγκράτειαν εναρξώμεθα φαιδρώς, ακτίνας απολάμποντες των αγίων εντολών, Χριστού του Θεού ημών· αγάπης την λαμπρότητα, προσευχής την αστραπήν, αγνείας καθαρότητα, ανδρείας την ισχύν· όπως λαμπροφόροι προφθάσωμεν εις την αγίαν Ανάστασιν…» Εκκλ. Υμνογραφία.
Με πόσην νοσταλγίαν και χαράν ο πνευματικός άνθρωπος περιμένει την αγίαν περίοδον της Μεγ. Τεσσαρακοστής! Γνωρίζει ότι όλος ο κύκλος των ημερών αυτών ανταποκρίνεται περισσότερον προς τας ανάγκας της πεπτωκυίας ανθρωπίνης φύσεως. Όλαι, βεβαίως, αι ημέραι του έτους είναι άγιαι και εκάστη εξ αυτών θα μας φέρη κάποιο μήνυμα, ενός, δύο ή περισσοτέρων αγίων, που εορτάζουν την γενέθλιον ημέραν της τελειώσεώς των, είτε μαρτυρικώς, είτε «εν ειρήνη». Επίσης άλλαι ημέραι αναφέρονται εις τον εορτασμόν γεγονότων, σχετιζομένων με την επί γης παρουσίαν του Κυρίου και το απολυτρωτικόν του έργον. Όλα εις την Εκκλησίαν είναι με μεγάλην και θείαν σοφίαν ρυθμισμένα υπό των αγίων Πατέρων, ώστε να υπάρχη συγκερασμένον δι΄ όλου του εορταστικού κύκλου το κατά Θεόν πένθος με την πνευματικήν χαράν. Θα έλεγε κανείς, ότι ο χριστιανός έχει πάντοτε εορτήν εις την καρδίαν του, ότι ο χριστιανισμός, επαγγελλόμενος την αιωνίαν εν φωτί αποκατάστασιν του ανθρώπου, δημιουργεί εις την Εκκλησίαν εορταστικήν ατμόσφαιραν. Ένα μόνον είναι κακόν, το οποίον λυπεί την Εκκλησίαν και την κάμνει να πενθή και να σκυθρωπάζη. Η αμαρτία, αι αμαρτίαι των τέκνων της. Αλλά και τότε το πένθος τούτο δεν είναι άμοιρον κάποιας χαρμονής, την οποίαν παράγει η ελπίς επί τον Θεόν του ελέους.
Νικήτας ο Όσιος Πατήρ ημών και Ομολογητής, εκ νεαράς ηλικίας αγαπήσας την εγκράτειαν, αφήκε τον κόσμον και απήλθεν εις τα όρη και εις την ησυχίαν, όπου ειργάζετο πάσαν αρετήν· όθεν εκ τούτου υψώθη και έγινε μέγας και περιβόητος, επειδή δε εκυβερνάτο με την του λόγου διάκρισιν, έγινε και οικονόμος ψυχών και πιστός Ιερεύς του Θεού. Διωχθείς δε εκ του ποιμνίου του παρά των εικονομάχων, ως προσκυνητής των θείων και αγίων Εικόνων, κατεδικάσθη εις πικράς εξορίας. Αλλ’ αυτός, ευχαριστών δι’ όλας τας κακοπαθείας, τας οποίας εδοκίμασε χάριν των θείων Εικόνων, εδείχθη δόκιμος αγωνιστής και την μεν ψυχοβλαβή αίρεσιν των θεομάχων, δια των διδασκαλιών και παρακινήσεων αυτού, ήλεγξε, πολλούς δε παρεκίνησε και να μαρτυρήσωσι ακόμη δια τον σεβασμόν των προς τας αγίας Εικόνας. Όθεν και διπλάς τας λαμπάδας ανάψας, της ομολογίας, δηλαδή, και της ασκήσεως, διπλούς και τους στεφάνους εκ χειρός Κυρίου εδέχθη, προς τον Οποίον μεταστάς, ανεπαύσατο.
Βίος (κατά πλάτος) και πολιτεία του Οσίου Πατρός ημών ΝΙΚΗΤΑ Ηγουμένου της Μονής Μηδικίου.
Κοντά σέ βάση τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ μας – Φωνή ἀπογνώσεως τῶν κατοίκων τοῦ ἀκριτικοῦ νησιοῦ
ΕΙΝΑΙ πλέον κοινός τόπος. Οἱ παράνομοι μετανάστες ἔχουν καταστεῖ ἐργαλεῖο ἀσυμμέτρου καί ὑβριδικῆς εἰσβολῆς πρός τήν Ἑλλάδα. Αὐτό, στήν καλύτερη περίπτωση, διότι στήν χειρότερη, ἀνάμεσά τους, κρύβονται ἐνεργούμενα τῆς Ἀγκύρας. Κάποιοι πού ἔχουν ἀποστολή ἀπό τήν συλλογή πληροφοριῶν μέχρι τήν διενέργεια δολιοφθορῶν. Ὅλα αὐτά τήν δεδομένη στιγμή πού θά ἐπιλέξει ἡ τουρκική ἡγεσία. Μέχρι τότε προστατεύονται ἀπό τό Σύμφωνο Μεταναστεύσεως τῆς ΕΕ καί τίς κοινότυπες «ἀνθρωπιστικές» κραυγές τῆς κ. Ὕλβα Γιόχανσσον πού χρηματοδοτεῖ ὑποδομές προκειμένου τό πρόβλημα νά παραμείνει ἐντοπισμένο στά νησιά τοῦ Αἰγαίου καί τήν Ἑλλάδα. Δέν εἶναι δικά της χρήματα. Ἡ ΕΕ δέν παράγει πιστώσεις. Διαθέτει ἁπλῶς κατά τό δοκοῦν τῆς γραφειοκρατίας τῶν Βρυξελλῶν τίς εἰσφορές τῶν κρατῶν μελῶν. Ἄς μήν ἔχουμε λοιπόν τήν ψευδαίσθηση ὅτι οἱ χρηματοδοτήσεις γιά τήν διαβίωση καί τά ἐπιδόματα τῶν μεταναστῶν ἔρχονται ἀπό «κάπου». Δικά μας λεφτά εἶναι. Καί μέ αὐτά χρηματοδοτεῖται ὁ ὑπόγειος τουρκικός σχεδιασμός.
Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως. Όχι όμως για τους πολλούς. Μόνο για τους λίγους, για “το μικρό ποίμνιο” (Λουκ. 12, 32). Το μεγάλο ποίμνιο, το τεράστιο πλήθος της κρατικής- κρατούσης “εκκλησίας” διαπερνά μεγάλους πυρετούς, τιτάνιους πανικούς και ανυπέρβλητες φοβίες. Διέρχεται αδάμαστες «τρικυμίες εν κρανίω». Στέκεται στύλη άλατος «εν τω Αποστολείω». Δεν προσκυνά τον Τίμιο Σταυρό. Δεν φιλάει τις εικόνες. Προσκυνάει πανικόβλητος τα μέτρα προστασίας από τον Κορονοϊό. Αποδίδει στον Καίσαρα όσα ανήκουν «τω Θεώ».
Ο μέχρι πρότινος «περιούσιος Λαός του
Θεού» κατήντησε θυσιαστικός
βωμός του «Σεργιανισμού». Έπαυσε να ψάλλει πλέον «Τίς Θεός Μέγας ως ο Θεός
ημών»! Ψάλλει σύγκορμος,
απομονωμένος και κλειδαμπαρωμένος: «Τίς ιός μέγας ως ο Κορονοϊός»! Η Αυγούστα Πολιτεία «Αυγούστου μοναρχήσαντος» δεσπόζει, επικρατεί και
παγκοσμίως κυριαρχεί «τω δόγματι τω τυραννικώ»: Οι Εκκλησίες να
κλείσουν, να πάψουν τα Χερουβικά και για καλά «να μην κολλήσουν οι πιστοί…». Μα,
αν φοβούνται μη κολλήσουν, τί σοϊ “πιστοί” είναι;
Οι οικουμενιστές ιεράρχες και οι συμβιβασμένοι στην παναίρεση νεο-ορθόδοξοι, προσκυνούν την Εικόνα του Θηρίου. Απαρνήθηκαν τρις το Δόγμα το Αγιοπατερικό της Αγίας Ζ΄ Εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου: «η τιμή της Εικόνος επί το πρωτότυπον διαβαίνει» και προβαίνει σήμερα στην ασυγχώρητη βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος: Δεν κοινωνάω, δεν εκκλησιάζομαι, δεν φιλώ τις Εικόνες ούτε το χέρι του ιερέως «για να μην κολλήσω τον κορονοϊό».
Έρευνα του Πανεπιστημίου Κρήτης δείχνει ότι οι διατροφικές επιταγές της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι άκρως ευεργετικές για την υγεία των παιδιών
Oι διατροφικές επιταγές της Ορθόδοξης Εκκλησίας φαίνεται ότι λειτουργούν… θαυματουργά για την υγεία των παιδιών. Νέα μελέτη του Πανεπιστημίου Κρήτης καταδεικνύει ότι οι 180 με 200 ημέρες νηστείας τον χρόνο όχι μόνο δεν «φρενάρουν» την ομαλή ανάπτυξη όσων παιδιών απέχουν από την κατανάλωση ζωικών τροφίμων, αλλά βοηθούν και στη διατήρηση ενός φυσιολογικού βάρους, κόντρα στη διαρκώς αυξανόμενη παιδική παχυσαρκία. Αφότου οι οικογένειες έπαψαν να μαγειρεύουν καθημερινά, τα παιδιά άρχισαν να καταναλώνουν συχνότερα φαγητά-«σκουπίδια», με συνέπεια το βάρος τους να αυξηθεί.
Oι διατροφικές επιταγές της Ορθόδοξης Εκκλησίας φαίνεται ότι λειτουργούν… θαυματουργά για την υγεία των παιδιών. Νέα μελέτη του Πανεπιστημίου Κρήτης καταδεικνύει ότι οι 180 με 200 ημέρες νηστείας τον χρόνο όχι μόνο δεν «φρενάρουν» την ομαλή ανάπτυξη όσων παιδιών απέχουν από την κατανάλωση ζωικών τροφίμων, αλλά βοηθούν και στη διατήρηση ενός φυσιολογικού βάρους, κόντρα στη διαρκώς αυξανόμενη παιδική παχυσαρκία.
4. Ο 15 ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου
Α. Πότε η παύση της
«κοινωνίας» με τον επίσκοπο επαινείται
Η Πρωτοδευτέρα Σύνοδος
συγκλήθηκε το έτος 861, από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ, γιο του εικονομάχου
Θεοφίλου. Ο 15 ος Κανόνας της Συνόδου αυτής, είναι ένας άλλος Κανόνας, που
προβλέπει την παύση ή διακοπή της «κοινωνίας» από τον επίσκοπό του. Ο Κανόνας
αυτός είναι πολύ σημαντικός. Αναφέρεται όμως, μόνο σε μία ειδική περίπτωση.
Όταν κάποιος επίσκοπος κηρύττει δημόσια αίρεση, καταδικασμένη από Συνόδους και
Πατέρες. Στη περίπτωση αυτή ο Κανόνας λέει, πως όποιος παύει την «κοινωνία» από
τον επίσκοπο, που κηρύττει αίρεση, προτού ακόμα αποφασίσει η Σύνοδος, αυτός όχι
μόνο δεν πρέπει να τιμωρείται, αλλ’ απεναντίας να επαινείται, γιατί έπαψε την
κοινωνία» από ψευδεπίσκοπο και ψευδοδιδάσκαλο, όπως αποκαλεί τον αιρετικό
επίσκοπο, και δεν τεμάχισε την Εκκλησία, αλλ’ απεναντίας την έσωσε από
σχίσματα.
Β. Ποιες αιρέσεις αφορά ο 15 ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου:
Γρηγόριος, ο Θεοφόρος Πατήρ ημών, κατήγετο από τα μέρη της Βιθυνίας· οι γονείς του ήσαν ευσεβείς και περιφανείς, ευγενείς μεν κατά το γένος, ευγενέστεροι δε κατά την γνώμην και την αρετήν. Ανατραφείς δε ούτος από τοιούτους γονείς, δεν επρόσεχεν εις τα παιχνίδια των παιδίων, εις τα οποία χαίρεται η νεότης, αλλ’ είχεν ως απασχόλησίν του διαρκή τους θείους λόγους των Γραφών. Όμως δεν εστάθη έως εδώ, αλλά ηθέλησε να μάθη και τα Ελληνικά μαθήματα και να προτιμήση εκ τούτων ό,τι εύρη καθαρόν από κακίαν. Όθεν, με την φυσικήν οξύτητα του νοός του και με την μελέτην και άσκησιν, εις ολίγον καιρόν έμαθεν όλα τα καλά και ωφέλιμα μαθήματα, δια να ημπορή με αυτά να μη συλλαμβάνεται από τας παγίδας και τα σοφίσματα των εναντίων εις την Ορθοδοξίαν, αντιθέτως δε να δύναται να πολεμή αυτούς από μακράν με τα πτερά των λόγων του ή να τους κτυπά με τα άρματα της ελλογίμου γλώσσης του, όταν ήθελε τύχει να συνομιλούν.
Προκήρυξη ΕΟΚΑ
Με την βοήθειαν του Θεού,
με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου του Ελληνισμού
και με την βοήθειαν των Κυπρίων αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν του
αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο, το οποίον μας κατέλιπον οι πρόγονοί μας ως ιεράν
παρακαταθήκην "Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ".
Αδελφοί Κύπριοι,
Από τα βάθη των αιώνων, μας ατενίζουν όλοι εκείνοι, οι οποίοι ελάμπρυναν την Ελληνικήν ιστορίαν διά να διατηρήσουν την ελευθερίαν των, οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι τριακόσιοι του Λεωνίδα και οι νεώτεροι του Αλβανικού έπους.