Από τας αγράφους παραδόσεις, όσας οι Άγιοι Απόστολοι
παρέδωσαν εις τους ακολούθους των και αλληλοδιαδόχως παρέπεμψαν εις ημάς, είναι
και η σχετική με την προσκύνησιν των θείων Εικόνων, την οποίαν οι μεν άλλοι
αγράφως, ως είπον, παρέδωσαν, ο δε ιερός Λουκάς και εμπράκτως την παρέδωσεν,
επειδή ιστόρισε με χρώματα, καθώς ομολογεί η κοινή παράδοσις, τον Κύριον ημών
Ιησούν Χριστόν, βασταζόμενον ως βρέφος μέσα εις τας αγκάλας της Δεσποίνης ημών
Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας.
ΖΕΙ ακόμα ο επίσκοπος πού διηγήθηκε τούτη την ιστορία.
Είναι αληθινή ιστορία κι έχει βαθύ νόημα, γιατί αναφέρεται στην προσευχή των
ζώντων για τούς τεθνεώτες.
Οι προσευχές αυτές πάντοτε εισακούονται, μα πιο πολύ την ώρα της θείας
λειτουργίας.
0 επίσκοπος πού αναφέραμε είχε στην περιοχή του έναν ιερέα, τον παπα-Γιάννη, ευλαβικό
και σ' όλους αγαπητό.
Μάλιστα στην άγία πρόθεση αργούσε λίγο, γιατί διάβαζε πολλά ονόματα.
Αθεΐα! Τίτλος μεγάλος και καύχημα για
τον σημερινόν άνθρωπο. Όποιος τον αποχτήσει(και για να τον αποχτήσει, φτάνει να
χειροτονηθεί μοναχός του άπιστος),γίνεται παρευθύς στα μάτια των άλλων σοφός,
κι' ας είναι αμόρφωτος, σοβαρός, κι' ας είναι γελοίος, επίσημος κι' ας είναι
αλογάριαστος, υπεράξιος κι' ας είναι ανάξιος, επιστήμονας κι' ας είναι
κουφιοκέφαλος.
Δεν μιλώ για τον άνθρωπο που έχει πόθο
να πιστέψει, μα δεν μπορεί, με όλο που κατά βάθος πάντα η αιτία της απιστίας
είναι η περηφάνεια, αυτή η οχιά, που κρύβεται τόσο επιτήδεια μέσα στον άνθρωπο,
που δεν μπορεί να την καταλάβει. Όπως και νάναι, οι άνθρωποι που αγωνίζουνται
και πολεμάνε με τον άπιστο εαυτό τους, έχουνε όλη τη συμπόνεσή μας.
Την αντίδραση του υφυπουργού Εξωτερικών, Αντώνη Διαματάρη, αρμοδίου για θρησκευτικές υποθέσεις, προκάλεσαν αναφορές των τελευταίων ημερών σχετικά με την κατάσταση του πρώην Πατριάρχη Ιεροσολύμων, κ. Ειρηναίου, ο οποίος νοσηλεύεται σε νοσοκομείο των Ιεροσολύμων, με μέριμνα του Πατριαρχείου.
Πανηγυρίζουμε και φέτος
την μεγάλη Γιορτή, της Μεγαλόχαρης, το Πάσχα του καλοκαιριού.
Βροντολαλούσε το δημοτικό τραγούδι στα 1821:
«Χαρά που το’ χουν τα βουνά, // γιατί γιορτάζει η Παναγιά,// γιορτάζει κι η
Πατρίδα».
Στις μέρες μας όμως κλονίζονται βάναυσα και συθέμελα οι σταθερές του
Γένους. Έσχατο αλλά όχι μοναδικό παράδειγμα η αφαίρεση από τον Υπουργό
Επικρατείας της κρίσιμης παραγράφου του άρθρου 113, του νομοσχεδίου που
αφορούσε τη συγκρότηση της Επιτροπής για τα 200 χρόνια της Επανάστασης του 1821.
Αναφερόταν στην «ανάπτυξη εθνικού αφηγήματος της Ελλάδας με σκοπό τη δημιουργία
ενιαίας εικόνας και ταυτότητας της χώρας και των φορέων του ελληνικού κράτους»
Παράδοση στήν γλῶσσα τῆς Ὀρθοδοξίας σημαίνει τήν ἀδιάκοπη
συνέχεια τοῦ ὀρθοδόξου τρόπου ὑπάρξεως, πού κλείνει μέσα του τήν ἀληθινή πίστη,
ὡς φρόνημα καί στάση ζωῆς σέ ὅλες τίς πτυχές της.
του εκ Σαμαρίνης της Ηπείρου καταγομένου και
εν έτει αωη΄ (1808) αθλήσαντος.
Δημήτριος ο Οσιομάρτυς, ο νεοφανής του Χριστού αριστεύς, εγεννήθη κατά
τα τέλη του δεκάτου ογδόου αιώνος εν τινι χωρίω της Ηπείρου, καλουμένω
Σαμαρίνα. Αγαπήσας την μοναχικήν πολιτείαν, εγκατέλειψε πάντα τα εν τω κόσμω,
και άρας τον ζυγόν του Κυρίου, προσήλθεν εις τι Μοναστήριον της πατρίδος αυτού
και εγένετο Μοναχός. Εις αυτό δια των καμάτων της εν πνεύματι ζωής και των καθ’
εκάστην θείων αναβάσεων καθήγνισε και σώμα και ψυχήν, και εγένετο σκεύος
εκλεκτόν και δεκτικόν του θείου της χάριτος φωτισμού.
«Εκείνοι οπού αποσκιρτήσουσιν από την ευσέβειαν και
αφήσουσι μεν τα πάτρια και ορθά της πίστεως ημών δόγματα και τας κοινάς
παραδόσεις της Εκκλησίας, περιπέσωσι δε και εξολισθήσωσιν εις νεωτερισμούς και αλλοκότους
υπολήψεις και έθη ετερόδοξα και παραχαράξωσι και νοθεύσωσι την της ευσεβείας
αλήθειαν, οι τοιούτοι ούτε πλέον είναι, ούτε ονομάζονται τη αληθεία Χριστιανοί,
αλλ’ ως ετερόδοξοι και νεωτεριστάς εκκόπτοντας και χωρίζοντας της
εκκλησιαστικής και χριστιανικής ολομελείας και της ιεράς μάνδρας εκβάλλοντας ως
πρόβατα ψωριώντα και μέλη σεσηπότα (Mansi, 37,
209)!
Το μήνυμα Παυλόπουλου στην Τουρκία να αναλάβει, έστω αναδρομικά, την ευθύνη για τα εγκλήματα εις βάρος των Ποντίων Ξεκάθαρο και σαφές μήνυμα προς την Τουρκία να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ποντίων έστειλε χθες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, μιλώντας στις εκδηλώσεις εορτασμού για την Κοίμηση της Θεοτόκου στον Ιερό Χώρο της Παναγίας Σουμελά, στο Βέρμιο. «Οι Ελληνες οφείλουμε να αγωνιστούμε, ώστε οι θύτες της Γενοκτονίας των Ποντίων να εκφράσουν τουλάχιστον μια ειλικρινή αναδρομική συγγνώμη» σημείωσε με νόημα ο κ. Παυλόπουλος, λέγοντας ότι η μεγάλη γιορτή αποκτά και έναν ιδιαίτερο, λαμπρό εθνικό συμβολισμό, γιατί η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι και ημέρα μνήμης για τον Πόντο και τον Ποντιακό Ελληνισμό.
Ο ηγούμενος του μοναστηριού της Θεοτόκου μιλάει για το θαύμα που έσωσε το μοναστήρι
Σε θαύμα αποδίδει ο ηγούμενος του μοναστηριού της Θετόκου στο χωριό Μακρυμαλλή της Εύβοιας, το γεγονός ότι το μοναστήρι σώθηκε την τελευταία στιγμή από την πύρινη λαίλαπα. Ο ηγούμενος, μιλώντας στην κάμερα του OPEN TV και τον δημοσιογράφο Βασίλη Σπανό, απέδωσε το θαύμα στην Παναγία που προστάτευσε τον ίδιο και το μοναστήρι. «Πήραμε την εικόνα της Παναγίας και φύγαμε.. Και ω του θαύματος, γύρισε η φωτιά ανάποδα και το μοναστήρι σώθηκε…Για την Παναγία ζω!!!», είπε χαρακτηριστικά στην τηλέοπτική κάμερα. «Φοβηθήκαμε αλλά είπαμε ότι θα τα κανονίσει όλα ο Θεός», συμπλήρωσε και περιέγραψε τις πολύ δύσκολες στιγμές που έζησε ο ίδιος και οι μοναχοί. Οι πυκνοί καπνοί έζωσαν το μοναστήρι, με τον ηγούμενο και τους μοναχούς να παίρνουν τις εικόνες και τα ιερά κειμήλια στα χέρια και να φεύγουν κακήν κακώς.«Η εικόνα είναι θαυματουργή, βρέθηκε πριν από 500 χρόνια», τόνισε μεταξύ άλλων ο ηγούμενος.
Από την Τετάρτη το πρωί (14/8) το μοναστήρι έχει άλλη εικόνα. Όλα γύρω του καμένα και αυτό στέκεται όρθιο, έτοιμο να γιορτάσει την Παναγία. Τα πυροσβεστικά οχήματα δεν έχουν ωστόσο φύγει από κοντά του, ούτε οι εθελοντές που παραμένουν στη θέση τους για οτιδήποτε χρειαστεί.
του εκ της κωμοπόλεως
Αγίου Λαυρεντίου έλκοντος την καταγωγήν, εν Κωνσταντινουπόλει δε αθλήσαντος,
επί της βασιλείας Σουλμάν Μεχμέτ του Δ΄ εν έτει σωτηρίω 1686.
Χαίρει σήμερον
των Αποστόλων ο χορός και λαμπρότατα πανηγυρίζει απολαμβάνων τον ομώνυμόν του
Απόστολον. Αγάλλονται τα των Μαρτύρων συστήματα, συναριθμούντα εν ταις χορείαις
αυτών τον νεοφανή Μάρτυρα, όστις, ως άλλος αυγερινός του νοητού στερεώματος της
Εκκλησίας του Χριστού, ανέτειλε κατά τους ζοφερούς εκείνους χρόνους της
δουλείας τω αχπστ΄ (1686) επί της βασιλείας του Σουλτάν Μεχμέτ του Α΄, οπότε
πάντες σχεδόν οι ετερόφυλοι και ετερόθρησκοι άρχοντες της εποχής εκείνης, οι τε
τον μόνιμον στρατόν της μεγάλης τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας αποτελούντες, και
άπαντες εν γένει οι διοικηταί, ανώτεροί τε και κατώτεροι του κολοσσιαίου
εκείνου κράτους, επί τοσούτον προέβησαν αυθαιρεσίας και φανατικότητος, ώστε
αδύνατος αποβαίνει η παράστασις του εγκλήματος δι’ ολίγων, και μάλιστα αφ’ ου
άλλων επεχειρήσαμεν την διήγησιν.
Σήμερα γιορτάζουμε την ένδοξη Κοίμηση της Παναγίας. Σ'
αμέτρητες εκκλησίες και μοναστήρια χτυπούνε οι καμπάνες και ψέλνουνε οι
ψαλτάδες. Τα πιο πολλά είναι στης Παναγίας τ' όνομα, και πανηγυρίζουνε σήμερα
την Κοίμηση της Θεοτόκου. Μα αυτή δεν είναι γιορτή θανάτου, είναι γιορτή χαράς
και θρίαμβος, γιατί αυτή που κοιμήθηκε είναι η Μητέρα της Ζωής, όπως λέγει
εκείνο το θεσπέσιο δοξαστικό πού λένε σήμερα στη Λειτουργία: «Τη αθανάτω σου
κοιμήσει Θεοτόκε μήτηρ της ζωής, νεφέλαι τους αποστόλους αιθέριους διήρπαζον
και κοσμικώς διεσπαρμένους, ομοχώρους παρέστησαν τω αχράντω σου σώματι, ο και
κηδεύσαντες σεπτώς, την φωνήν του Γαβριήλ μελωδούντες ανεβόων. Χαίρε,
κεχαριτωμένη παρθένε, μήτερ ανύμφευτε, ο Κύριος μετά σου. Μεθ' ων, ως Υιός σου
και θεόν ημών ικέτευε σωθήναι τας ψυχάς ημών».
Oι πρώτες μαρτυρίες για τον εορτασμό της
Κοίμησης της Θεοτόκου εμφανίζονται τον πέμπτο αιώνα μΧ, γύρω στην εποχή που
συγκλήθηκε η Γ’ Οικουμενική Σύνοδος της Εφέσου (451), που καθόρισε το
θεομητορικό δόγμα και έγινε αιτία να αναπτυχθεί η τιμή στο πρόσωπο της
Θεοτόκου.
Για πρώτη φορά φαίνεται να γιορτάστηκε στα Ιεροσόλυμα
στις 13 Αυγούστου και λίγο αργότερα μετατέθηκε στις 15 του ίδιου μήνα. Είχε δε
γενικότερα θεομητορικό χαρακτήρα, χωρίς ειδική αναφορά στο γεγονός της
Κοιμήσεως και ονομάζονταν «ημέρα της Θεοτόκου Μαρίας». Κέντρο του πανηγυρισμού
αναφέρεται στην αρχή ένα «Κάθισμα» (ναός), που βρίσκονταν έξω από τα Ιεροσόλυμα
στον δρόμο προς την Βηθλεέμ. Η σύνδεση αυτής της γιορτής με την Κοίμηση της
Θεοτόκου, έγινε στον ναό της Παναγίας, που βρισκόταν στη Γεσθημανή, το
«ευκτήριο του Μαυρικίου», όπου υπήρχε και ο τάφος της.
Παρέστη η Βασίλισσα εκ δεξιών σου,
εν ιματισμώ διαχρύσω περιβεβλημένη, πεποικιλμένη. (Ψαλμός μδ΄ ).
(Του Κερνίκης και Καλαβρύτων Επισκόπου Ηλία Μηνιάτη)
Αυτή είναι η πλέον ζωντανή και πρεπώδης εικών της
μεταστάσης εις ουρανούς Θεομήτορος, ην εζωγράφησε με θεοκίνητον κάλαμον ο
Προφητάναξ· και προς την θεωρίαν της εικόνος ταύτης προσκαλώ σήμερον τα όμματα
της ευλαβούς σας διανοίας, ω φιλέορτον σύστημα. Μη στοχασθήτε εδώ κάτω τα
θλιβερά εκείνα σύμβολα του θανάτου· εκεί δηλαδή, όπου φαίνεται ένα σώμα νεκρόν
ηπλωμένον επάνω εις ένα κράββατον, κηδευόμενον σεπτώς παρά των ιερών Αποστόλων,
παραδόξως συνηγμένων εκ των περάτων της γης. Εις την αγιωτάτην Παρθένον όλα
εστάθησαν υπέρ άνθρωπον· εις τούτο μόνον έδειξε πως ήτο φύσεως ανθρωπίνης,
διότι σήμερον φαίνεται, ότι είναι φύσεως θνητής· αλλά και εις τούτο εφάνησαν
και τα προνόμια της θείας χάριτος· διότι καθώς όταν η πανάμωμος Μαρία
συνέλαβεν, η σύλληψις εστάθη άσπορος, και όταν εγέννησεν, η κύησις εστάθη
αδιάφθορος, έτσι όταν απέθανεν, η νέκρωσις εστάθη αθάνατος.
«Που απήλθεν ο αδελφιδός σου η καλή εν γυναιξίν;» (Άσμα
Ασμάτων)
(Του Μακαρίου Σκορδύλη ή Κωφού)
Ω μακαριωτάτη και κοσμοχαρμόσυνος αύτη ημέρα της
Κοιμήσεως της Παρθένου, εις την οποίαν εκπληττόμενα τα πλήθη των μακαρίων
Αγγέλων, ως δεδιδαγμένα από το Πανάγιον Πνεύμα, κράζουν με το στόμα του
Σολομώντος· «Που απήλθεν ο αδελφιδός σου η καλή εν γυναιξί»; Συ η ωραία και
πάγκαλος κόρη, η καλή εν γυναιξίν, η νεκρά και αθάνατος, η τεθνηκυία και ζώσα,
η εκ των Αποστόλων κάτω εν Γεθσημανή κηδευομένη και από ημάς τους Αγγέλους εν
ουρανώ δοξαζομένη, δείξον ημίν που απήλθεν ο αδελφιδός σου, ο αγαπητός σου και
μονογενής Υιός; Σήμερον όπου συνίπταται η μακαρία ψυχή σου με ημάς τας αϋλους
δυνάμεις της ουρανίου ιεραρχίας, σήμερον όπου ανέρχεσαι από τον κόσμον εις τον
ουρανόν, και από την Γεθσημανή εις τον Παράδεισον, φανέρωσον ημίν «Που απήλθεν ο
αδελφιδός σου, η καλή εν γυναιξίν;»
Συνήθως
χαρακτηρίζεται η Πεντηκοστή «τελευταία εορτή» μέσα στον κύκλον των μεγάλων
θαυμάτων της θείας Οικονομίας. Και, αναντίρρητα, με την προοπτικήν του
«παρόντος αιώνος» η εορτή αυτή αναγνωρίζεται χρονικά η «εσχάτη μεγάλη ημέρα της
Σωτηρίας μας. Αν όμως «θεωρήση» κανείς το «μέγα της ευσεβείας μυστήριον» από
μίαν ακραιφνεστέραν ορθόδοξη σκοπιάν, την εσχατολογικήν, -- εφ’ όσον η ορθόδοξη
εμπειρία είναι κατ’ εξοχήν εμπειρία του μέλλοντος, -- θα διακρίνη γιορτές, που,
όχι απλώς σαν την Πεντηκοστήν εγκαινιάζουν τα έσχατα, αλλά δυναμικά
προσανατολίζουν προς την συντέλειαν, επειδή αναφέρονται σε «Γεγονότα», που
«βιάζουν» μάλλον με το περιεχόμενό τους την ερχομένην Βασιλείαν και «αρπάζουν»
με την δίνην της αφόρητης χαράς τους ανεκτίμητα λάφυρα από τον άκτιστον πλούτον
της, «σημαίνοντας» έτσι στους μύστες τους την ακάθεκτην επέλευση του «Τέλους»,
δηλαδή την ατέλεστην εκείνην τελειότητα που γίνεται όλο και περισσότερον απτή
πραγματικότητα για όσους μαρτυρικά ή ειρηνικά «τελειούνται».