Ο Αρχιεπίσκοπος για τις εξελίξεις στο Μακεδονικό

Προϋποθέσεις για τη συμμετοχή μας στη Θεία Ευχαριστία

Απάντηση για την φορεσιά και το κατσούλι του Ρουμλουκιού

Εξομολογείσθε τω Κυρίω~Ψαλμός ΡΛΕ'.135 -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Ξενοφώντος οσίου και της συνοδείας αυτού.

Ὁ Ὅσιος Ξενοφῶν κατοικοῦσε στὴν Κωνσταντινούπολη κατὰ τοὺς χρόνους τῶν αὐτοκρατόρων Ἰουστίνου Α’ (518 – 527 μ.Χ.) καὶ Ἰουστινιανοῦ (527 – 565 μ.Χ.). Ἦταν πλούσιος συγκλητικὸς καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν βαθιὰ εὐσέβειά του πρὸς τὸν Θεό. Εἶχε δύο παιδιά, τὸν Ἀρκάδιο καὶ τὸν Ἰωάννη. Μόλις αὐτὰ τελείωσαν τὰ ἐγκύκλια γράμματα, τὰ ἔστειλε στὴ Βηρυττὸ τῆς Φοινίκης, γιὰ νὰ μελετήσουν καὶ νὰ σπουδάσουν τὴ νομικὴ ἐπιστήμη. Καθ’ ὁδὸν τὸ πλοῖο μὲ τὸ ὁποῖο ταξίδευαν ναυάγησε.

ΜΙΑ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ -- Αθωνικά άνθη

Ουδέποτε άλλοτε υπήρξε τόση σύγχυσις περί Ορθοδοξίας εις τον Ελληνικόν χώρον, όση υπάρχει σήμερον. Ζώμεν εις μίαν χώραν φωτός απλέτου, φωτός υπερφυσικού, όπου ανέτειλεν με τον Χριστιανισμόν και το αγνοούμεν. Επειδή δεν απεκτήσαμεν αίσθησιν δια την γεύσιν των πνευματικών ουσιών, αρνούμεθα να δεχθώμεν και την ύπαρξίν των και την υπεροχήν των.                           

Πολλοί, όταν αναφέρουν την Ελλάδα, εννοούν ένα προχριστιανικόν φως της Αριστοτελικής ή Πλατωνικής φιλοσοφίας ή τους Πυθαγορίους ή την Στοάν και ένα καθαρόν φυσικόν και ακτινοβόλον φως, με το οποίον είναι προικισμένη η μεσημβρινή Πατρίς μας, όπου φωτίζει τα μαρμάρινα μνημεία μας και τας απαραμίλλους φυσικάς καλλονάς της. Ούτε καν υποψία, ότι έχομεν τον κατά παράδοσιν πάμφωτον Ορθόδοξον Χριστιανισμόν, τον οποίον επεξειργάσθη εις όλας του τας μορφάς, ως αλήθειαν, ως κάλλος, ως δόγμα, ως πνευματικότητα, ως υπερούσιον λειτουργικήν ζωήν και ως ρυθμόν τέχνης, η χορεία των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας κατ΄ ιδίαν και εν Ιεραίς Συνόδοις τη συνεργεία του Αγίου Πνεύματος.

Και διατί αυτή η τραγική άγνοια των θείων θησαυρών μας; Διότι δεν εζήσαμεν πνευματικώς, δεν επιστεύσαμεν εις τον Χριστόν, όστις μας εφανέρωσε την Αλήθειαν, δεν εφηρμόσαμεν τας θείας Του εντολάς.

Σε τεντωμένο σχοινί η αυριανή Ιερά Σύνοδος

Πώς αναμένεται να κινηθούν οι Μακεδόνες μητροπολίτες

Ρεπορτάζ
Αντ. Τριανταφύλλου

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και τα 12 μέλη της ΔΙΣ καλούνται αύριο να συζητήσουν και ενδεχομένως να αποφασίσουν -υπό την αυξανόμενη πίεση του ποιμνίου και του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος (ΙΣΚΕ)- αν η Εκκλησία θα συμμετάσχει συντεταγμένα ή όχι στο συλλαλητήριο της Αθήνας για το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ. Πώς διαμορφώνονται οι ισορροπίες στο εσωτερικό της Ιεράς Συνόδου;

Ο παραλογισμός των Οικουμενιστών -- του πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ συχνά τονίζουν και­ διευκρινίζουν ότι η  επικοινωνία τους με  τους αιρετικούς παπικούς και­ προτεστάντες, αλλά και­ με τους αλλόθρησκους, δεν είναι κάτι το φοβερό παρά μόνο «αθώες» κα­ι εθιμοτυπικές σχέσεις, στ­ις οποίες προβάλλεται η Ορθοδοξία και­ εξομαλύνονται οι διαφορές και­ γρήγορα όλοι θα γίνουν μία Εκκλησία! Η τακτική αυτή, συνοδευόμενη και­ από την ψευδαίσθηση της επιτυχίας, τηρείται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο εδώ και­ έναν αιώνα, χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Απλώς ικανοποιείται το πάθος της φιλοδοξίας των μεγαλοσχήμων οικουμενιστών, πως τάχα συμβάλλουν στην ειρήνη του κόσμου κα­ι στη λύση των μεγάλων κοινωνικών και­ πολιτικών προβλημάτων της οικουμένης. Εκείνο που αποκαρδιώνει τους ορθοδόξους είναι η πνευματική αναισθησία των οικουμενιστών απέναντι στην Εκκλησία και­ η απουσία ομολογιακού πνεύματος. Δεν έχουν δηλαδή καμιά σχέση και­ ομοιότητα με την παράδοση των αγίων πατέρων.

ΟΤΙ ΑΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ! -- Γ. Βερίτη.

Με τα χρυσόξανθα μαλλιά τα πόδια Σου σπογγίζει,

κι απ’ άγιο δέος τα δάχτυλα τρέμουν καθώς Σε αγγίζει.

Κι Εσύ, που τάχα αδιάφορος σ’ άλλη μεριά κυττάζης,

τον ύμνο της αμαρτωλής που κλαίει πικρά ετοιμάζεις.

Σ’ όσους αγάπησαν πολύ, πολύ ο Χριστός χαρίζει.

Ο Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος θα συμμετάσχει στο συλλαλητήριο για την ΠΓΔΜ

Την απόφασή του να συμμετάσχει στο συλλαλητήριο που θα πραγματοποιηθεί για την ΠΓΔΜ στις 4 Φεβρουαρίου στην πλατεία Συντάγματος, ανακοίνωσε ο Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος, μία ημέρα πριν την έκτακτη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου που θα ασχοληθεί και με αυτό το θέμα.

«Κατόπιν διαλογικής συζητήσεως και εκτενούς αναφοράς για το ρόλο των Κληρικών παντός βαθμού στους αγώνες για τα δίκαια και την Ελευθερία της Μακεδονίας και γενικότερα όλου του Έθνους, το Δ.Σ. του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος ταυτίζεται απόλυτα με την απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, δια της οποίας ξεκάθαρα απορρίπτεται το να δοθεί το όνομα Μακεδονία ή παράγωγα αυτού για την ονομασία των Σκοπίων» τονίζουν.

ΝΕΑ ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ (ΠΕΡΙ ΗΣΥΧΙΑΣ) -- Αθωνικά άνθη

Χριστού του πράγματι αγαθού και υπεράγαθου τις ευεργετικές θείες ακτίνες δεχόμενοι μέσα στην ησυχία, προς αυτές πρέπει να κινηθούμε για να φωταγωγηθούμε με αγαθές πράξεις.                                            Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Migne,  PC 3, st.  1085.

Πρέπει να προσπαθούμε για να έχουμε τον νουν σε ησυχία. Όπως όταν τα μάτια περιφέρονται συνεχώς, πότε μεν στα πλάγια κινούμενα, πότε δε προς τα επάνω και κάτω διαρκώς στρεφόμενα, δεν είναι δυνατόν να δουν το αντικείμενο καθαρά, αλλά πρέπει να στερεώσει κανείς το βλέμμα επάνω στο βλεπόμενον, αν θέλει να το δει με καθαρότητα, έτσι και ο νους του ανθρώπου, είναι αδύνατο να ατενίσει την αλήθεια με ζωηρότητα, αν έλκεται από πολλές εγκόσμιες φροντίδες…   

Ἡ σωτηρία τοῦ σπιτικοῦ - π.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (ΙΕ΄ Λουκᾶ)

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΣΤΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΥΠΗΚΟΟ -ΠΑΤΕΡΕΣ Ι.Μ. ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ -- Orthodox Hymns

20 /01/ 2018 ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

Γρηγορίου Θεολόγου, Μαργαρίτας, Αυξεντίου νεομάρτ.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἔζησε κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ βασιλέως Οὐάλεντος (364 – 378 μ.Χ.). Καταγόταν ἀπὸ τὸν Πόντο καὶ γεννήθηκε σὲ ἕνα μικρὸ χωριὸ τῆς περιοχῆς τῆς Ναζιανζοῦ, ποὺ λεγόταν Ἀριανζός, τὸ 330 μ.Χ.

Ναζιανζηνὸς ὀνομάσθηκε, ἐπειδὴ ἔζησε τὸν περισσότερο χρόνο τῆς ζωῆς του στὴ Ναζιανζό, ὅπου ἦταν καὶ τὸ πατρικό του σπίτι. Ὁ πατέρας του, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ, ἦταν πρὶν γίνει Ἐπίσκοπος, ἕνας πολὺ πλούσιος ἄρχοντας τῆς Ναζιανζοῦ. Κατεῖχε μεγάλη θέση στὸν δημόσιο βίο καὶ ἀνῆκε σὲ μία ἰουδαῖο-ἐθνικὴ αἵρεση ποὺ λεγόταν τῶν «Ὑψισταρίων». Ἡ μητέρα του, ἡ Ἁγία Νόννα, ἦταν Ὀρθόδοξη. Ἡ εὐσέβεια καὶ ἡ ἀρετή της ἐπηρέασαν τὸν σύζυγό της καὶ τὸν ἔκαναν νὰ μεταστραφεῖ στὴν ἀληθινὴ πίστη.

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ ΕΚΚΛΗΣΗ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΕΠΙ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΘΕΝΤΩΝ Νικολάου Πανταζή, θεολόγου

Διάβασα την κρίσιμη ανάρτηση για «Έκκληση Ενότητος και Συνάξεως» στο Ιστολόγιο «Αποτείχιση και Πατερική Παράδοση».

https://paterikiparadosi.blogspot.com.au/2018/01/blog-post_281.html#more

Σε καμία περίπτωση δεν αποβλέπω στο να επιβάλλω τις παρακάτω προτάσεις μου. Κάνω κάποιες αναγκαίες επισημάνσεις ώστε να αποφευχθούν οι αναμενόμενες παρεξηγήσεις και διχόνοιες. Προβαίνω σε επιτακτικές παρατηρήσεις και παραλείψεις του Κειμένου της Κλήσεως.

Επειδή όμως το κείμενο για την κλήση Συνάξεως δεν αναφέρεται σε κάποια απαιτούμενη «πηγή» και επειδή οι συγγραφείς κρύβονται πίσω από την σύγχρονη μάστιγα της ανωνυμίας, απευθύνομαι στο ως άνω Ιστολόγιο, Πατερική Παράδοση, να αναρτήσει με σεβασμό και επί ίσοις όροις τις ακόλουθες σκέψεις και προτάσεις, ώστε να μην διαπράττει τελικώς αυτό για το οποίο εγκαλεί τους άλλους, την μη δημοσίευση αρχικών θέσεων και καλοπίστων διαφωνιών.

Η «Έκκληση Ενότητος» στην παρούσα μορφή, αποδεικνύεται Έκκληση διαιρέσεως και διχασμού και απορώ πως κάποιοι αξιοσέβαστοι πάντως αδελφοί την υπέγραψαν, χωρίς να ζητήσουν πρωτίστως να αποδοθεί το οφειλόμενο δίκαιο ως εφαρμογή της του Χριστού εντολής: «τους τοιούτους εντίμους έχετε».

Παρατήρηση 1.

Η «Έκκληση Ενότητος» απευθύνεται κυριολεκτικώς «Προς όλους τους

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΕΡΒΟΣ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΟΣ OΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ:

«Διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον. Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας. Κατά καιρούς απεσπάσθησαν και εξεβλήθησαν από την μοναδικήν αδιαίρετον Εκκλησίαν οι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έκτοτε έπαψαν να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας και μέρη του θεανθρωπίνου σώματός της.

Έτσι έχουν κατ’ αρχήν αποκοπή οι Γνωστικοί, κατόπιν οι Αρειανοί, …, κατόπιν οι Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οι Προτεστάνται, …».

[Ιουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Γαλλική μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 - Ἀναδημοσιεύτηκε στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» στίς 29/6/2007 ]

Κλεισούρα: Βρέθηκαν οστά ακόμα τεσσάρων Ελλήνων ηρώων του 1940

Ρίγη συγκίνησης προκαλεί η είδηση του εντοπισμού των οστών τεσσάρων ακόμη Ελλήνων στρατιωτών οι οποίοι πολέμησαν στο αλβανικό μέτωπο του 1940.
Σύμφωνα με αλβανικές πηγές, τα οστά βρέθηκαν στο χωριό Δραγώτη, μία ημέρα μετά την εκταφή των οστών άλλων δύο Ελλήνων, πεσόντων του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, στα στενά της Κλεισούρας της Αλβανίας. Στο χωριό Δραγώτη βρέθηκε από την πρώτη στιγμή ο πρόξενος της Ελλάδας στο Αργυρόκαστρο Βασίλης Τώλος για να εποπτεύσει τη διαδικασία εκταφής των λειψάνων.

Ὁ Ἅγιος Βαβύλας ὁ Ἱερομάρτυρας καὶ οἱ μαθητὲς αὐτοῦ Τιμόθεος καὶ Ἀγάπιος

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Βαβύλας καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ γεννήθηκε ἀπὸ εὐγενεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς στὴ Θεούπολη. Στὴν πόλη αὐτὴ ἐκπαιδεύτηκε μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου καὶ διδάχθηκε μὲ ἐπιμέλεια τὰ ἱερὰ γράμματα.

Ἀπὸ τὴ νεανική του ἡλικία ἀγάπησε τὸν Θεὸ καὶ περιφρόνησε τὰ ἀγαθὰ τῆς κοσμικῆς ζωῆς. Γι’ αὐτό, μόλις πέθαναν οἱ γονεῖς του, μοίρασε τὸν πλοῦτο του στοὺς φτωχούς, τὶς χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά. Ἔτσι, λοιπόν, ἀφοῦ ἀπάλλαξε τὸν ἑαυτό του ἀπὸ κάθε βιοτικὴ φροντίδα, ἀνέβηκε στὸ ὄρος καὶ ἡσύχαζε, ἔχοντας μαζί του καὶ τοὺς δύο μαθητές του, τὸν Ἀγάπιο καὶ τὸν Τιμόθεο. Ἔγινε μάλιστα καὶ πρεσβύτερος καὶ τίμησε ἀξίως τὸ ἀξίωμα τῆς ἱεροσύνης.

π. Θεόδωρος Ζήσης, Εκκλησία και Εθνικά θέματα

Λαός άξιος, αλλά ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων -- Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Το Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης υπήρξε όντως μεγαλειώδες. Επιβλητικό σε όγκο και εντυπωσιακό σε παλμό. Και εκτιμούμε καταλυτικό σε αισθήματα, συναισθήματα και επιλογές του πολιτικού προσωπικού, κυβερνώντων και αντιπολιτευομένων.  Προσμετρώντας κανείς τις συνθήκες υπό τις οποίες οργανώθηκε: Κράτος, Δήμος, συστημικά μίντια, όλοι τους αντίθετοι έως εχθρικοί. Εκκλησία, ιστορικός αδιαμφισβήτητος φυσικός φορέας των προηγούμενων λαοσυνάξεων μουδιασμένη  εξ αιτίας της ατυχούς δηλώσεως του Αρχιεπισκόπου, με την οποίαν απέτρεπε τους πιστούς από τη συμμετοχή τους σε λαϊκές κινητοποιήσεις: «[ο Μακαριώτατος] δεν παρέλειψε να επισημάνει την εμπιστοσύνη του προς τους, εκ του Συντάγματος, καθ’ ύλην αρμοδίους, να χειριστούν τα εθνικά μας ζητήματα με αίσθημα ευθύνης. Υπογράμμισε μάλιστα ότι αυτή την ώρα δεν χρειάζονται συλλαλητήρια και φωνές, αλλά εθνική συναίνεση, συνεννόηση και ομοψυχία» (ανακοινωθέν Αρχιεπισκοπής 18/1/18).

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΑΘΩ.

Ξακουστός χώρος στρατευμένος στον αγώνα κατά των κατηγορημένων παθών και για την κατάκτηση της αρετής, που φθάνει μέχρι τη θέωση της ανθρωπίνης φύσεως, όπως είναι το Άγιον Όρος, είναι επόμενο να αναδεικνύη αγίους και προφήτας. Αυτό το «μεγάλο στοιχείο» της αγιότητος και θεολογίας, που εσχεδίασε και εσάρκωσε ο Άθως, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, λέγει κάπου, ότι «οι Μοναχοί είναι προφήται της Καινής Διαθήκης, οι κήρυκες της ερχομένης βασιλείας». Και ο αγιασμένος Άθως, που εξακολουθεί να ζη την παράδοση, δηλαδή να ανεβαίνει τη θεότευκτη κλίμακα των αρετών, στην κορυφή των οποίων συναντάται ο Θεός «εκτυπώτερον», έχει και σήμερα τους αγίους και τους προφήτας του, που κρύβονται από τα ανάξια μάτια μας να δουν τέτοιες θεωμένες ανθρώπινες υποστάσεις. Αλλά η χάρι του Θεού, δεν ξεύρω πως «οικονόμησε» και επέβλεψε στην ταπείνωσή μας, μας απεκάλυψε ένα από αυτούς τους σαρκοφόρους αγγέλους του, ένα πνεύμα αληθινά λειτουργικό, μια φύση καθαρμένη «ταις των δακρύων της ροαίς», ένα άνθρωπο που εικονίζει τη δόξα του Θεού, αφού από το «κατ΄ εικόνα», που «ετήρησεν αλώβητον», έφθασε στο «καθ΄ ομοίωσιν», όσο είναι «εφικτόν τη ανθρωπίνη φύσει». Ο άγιος και προφήτης αυτός ερημίτης δεν κινδυνεύει να πλανηθή από τα παραπάνω λόγια μας, όχι μόνο γιατί έχει γίνει δυσκίνητος προς κάθε μορφή κακού, αλλά και γιατί βρίσκεται «έξω κόσμου και των του κόσμου» με έννοια ηθική και τοπική, αφού η σπηλιά του είναι τόσο δυσπρόσιτη, όσο και η αρετή του.