Ὁμιλίες π. Ἀθ. Μυτιληναίου στὴν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=69&t=9142

First Saturday of Lent: The Commemoration of the Miracle of Kollyva wrought by Saint Theodore the Tyro

Julian the Apostate, knowing that the Christians purify themselves by fasting most of all during the first week of the Fast -- which is why we call it Clean Week -- planned to defile them especially at that time. Therefore he secretly commanded that during those days the markets be filled with foods that had been defiled with the blood of animals offered in sacrifice to idols. But by divine command the Martyr Theodore (see Feb. 17) appeared during sleep to Eudoxius, then Archbishop of Constantinople. The Saint revealed to him the tyrant's plan, then told him to call the faithful together immediately on Monday morning and prevent them from purchasing those foods, but rather to make kollyva to supply their needs. The bishop asked what kollyva might be, and the Saint answered, "Kollyva is what we call boiled wheat in Euchaita." Thus, the purpose of the Apostate was brought to nought, and the pious people who were preserved undefiled for the whole of Clean Week, rendered thanks to the Martyr on this Saturday, and celebrated his commemoration with kollyva. These things took place in 362. Wherefore, the Church keeps this commemoration each year to the glory of God and the honour of the Martyr.

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Η Πατερική διήγηση της εξορίας των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο [ΒΙΝΤΕΟ 2014]

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Απαράδεκτες οι Μεταμοσχεύσεις,π Aρσένιος Κατερέλος Ο Εγκεφαλικός Θάνατος, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=13&t=9138

Με προβληματίζει η τοποθέτηση του Γέροντα Παϊσίου στο τριακοστό πέμπτο λεπτό. Όλα τα υπόλοιπα τα δέχομαι.

Ακάθιστος Ύμνος

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 8 Μαρτίου 2014

Αγίου Θεοδώρου, Μνήμη του διά κολλύβων θαύματος.                                          

Θεοφυλάκτου του ομολογήτου επισκόπου Νικομηδείας, Ερμού του αποστόλου.

Ὁ Ὅσιος Θεοφύλακτος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντος τοῦ Δ’ (775 – 780 μ.Χ.). Λόγω τῆς μεγάλης του παιδείας καὶ πρὸς συνέχιση τῶν σπουδῶν του ἦλθε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου γρήγορα ἀπέκτησε φήμη σοφοῦ καὶ δημιούργησε φιλικὲς σχέσεις μὲ ἀνώτερους κρατικοὺς λειτουργοὺς καὶ ἀξιωματούχους, καθὼς καὶ μὲ τὸν μετέπειτα Πατριάρχη Ταράσιο, ποὺ ἦταν τότε πρωτοσηκρίτης.

The Triumph of Orthodoxy

From the Synodikon of the Seventh Ecumenical Council

 

As the Prophets beheld,

As the Apostles taught,

As the Church received,

As the Teachers dogmatized,

As the Universe agreed,

As Grace illumined,

As the Truth revealed,

As falsehood passed away,

As Wisdom presented,

As Christ awarded,

Thus we declare,

Thus we assert,

Thus we proclaim Christ our true God and honor His saints,

In words,

In writings,

In thoughts,

In sacrifices,

In churches,

In holy icons.

On the one hand, worshipping and reverencing Christ as God and Lord.

And on the other hand, honoring and venerating His Saints as true servants of the same Lord.

This is the Faith of the Apostles.

This is the Faith of the Fathers.

This is the Faith of the Orthodox.

This is the Faith which has established the Universe.

Ο Θρίαμβος της Ορθοδοξίας

“Την άχραντον εικόνα σου προσκυνούμεν, αγαθέ»

Όπως γνωρίζουμε, κάθε Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ανοίγει μπροστά μας δύο θέματα στα οποία ο πιστός καλείται να εντρυφήσει και να αντλήσει πλούσια πνευματικά εφόδια. Έτσι και την πρώτη Κυριακή των νηστειών, η Εκκλησία μας πανηγυρίζει τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας. Θυμόμαστε την μέρα αυτή τη νίκη εναντίον των εικονομάχων, μιας αίρεσης με πολύ επικίνδυνες πλάνες οι οποίες ουσιαστικά συνίστανται στην αμφισβήτηση της Ενανθρώπησης του Κυρίου μας. Αυτό σήμαινε ότι ο άνθρωπος δεν μπορούσε να σωθεί και να εγκολπωθεί τα αιώνια μηνύματα της αιώνιας αλήθειας που τόσο αφειδώλευτα μάς προσφέρει η μητέρα μας Εκκλησία.
Η νίκη της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, σηματοδοτείται με την οριστική αναστήλωση και την προσκύνηση των Αγίων Εικόνων με την Σύνοδο που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 843 μ.Χ. Πληροφοριακά σημειώνεται ότι η σχέση της γιορτής αυτής με την Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι από μια άποψη ιστορική: Ο πρώτος θρίαμβος της Ορθοδοξίας έγινε ειδικά αυτή την Κυριακή.

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ:

Εἶναι τραγική ἡ διαπίστωση ὅτι ὁ διαθρησκειακός οἰκουμενισμός στίς ἡμέρες μας βρίσκεται σ’ ἕνα πρωτοφανῆ καί καινοφανῆ καλπασμό. Πρωτάκουστα, ἀσεβῆ καί φρικτά γεγονότα εἶναι: α) ἡ προσφορά τοῦ Κορανίου ἀντί τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τοῦ Εὐαγγελίου σέ μουσουλμάνους καί ὁ χαρακτηρισμός τοῦ Κορανίου ὡς «ἁγίου», β) τό ἄναμα τῆς ἑπτάφωτης ἑβραϊκῆς λυχνίας, καί γ) ἡ ἀναγγελία περί ἀνεγέρσεως διαθρησκειακοῦ ναοῦ γιά Χριστιανούς, Μουσουλμάνους καί Ἑβραίους στό Βερολίνο.  

Ένας αντιλεγόμενος ιερεύς εκ της Καινοτομίας για τις Μεταμοσχεύσεις

http://kyprianoscy.blogspot.ca/

Ο π. Κων/νος Στρατηγόπουλος είχε κάποτε την εκπομπή "Παράγκα" στο ραδιοσταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος. Με την άνοδο στον αρχιεπισκοπικό θώκο του Χριστόδουλου, η εκπομπή σταμάτησε και ο π. Κων.νος αναχώρησε. Μερικοί υποστηρίζουν ότι η αιτία ήταν η κριτική που ασκούσε για τις θέσεις της Ιεραρχίας στο ζήτημα των μεταμοσχεύσεων και ένας έγραψε :

Γι' αυτό το λόγο έκοψε ο μακαρίτης ο Χριστόδουλος την εκπομπή του π. Κων/νου από το ραδιοσταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος και γι' αυτό το λόγο ο π. Νικόλαος (Χατζηνικολάου) γνωμάτευσε, ότι οι μεταμοσχεύσεις είναι επιτρεπτές από την Εκκλησία. Προφανώς, για να προβεί ο Χριστόδουλος σε μεταμόσχευση. 
Τώρα, τα περί του Νέου ημερολογίου, ως δόγματος πίστεως, τα γνωστά και χιλιοειπωμένα. 

Επί τούτων γράφουμε τα ακόλουθα : 
Η αποπομπή του π. Κων/νου από την "Παράγκα" είχε πολλές ... συνιστώσες, μια των οποίων ήταν και η (θεολογική) προβληματική που έθετε για τις μεταμοσχεύσεις. Τις οποίες υπερκέρασε ο Μεσογαίας Νικόλαος με την βιοηθική. Στη "μπάντα" η θεολογία, τώρα έχουμε τη βιοηθική ! και το « ... η λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας στηρίζεται σε μια μεταμόσχευση Θείου σώματος και σε μια μετάγγιση Θείου αίματος εις πάντας αρμούς, εις νεφρούς, εις καρδίαν» (Εγκύκλιος ΔΙΣ 2819, 7/7/2005).

Ἄνθρωποι μὲ ἔμμονες ἰδέες

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὰ συναντοῦμε στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἄτομα ποὺ ἔχουν ζῆλο καὶ ζητοῦν ἀπὸ τοὺς κληρικοὺς διευκρινίσεις γιὰ θέματα πίστεως. Στὴν πρώτη γνωριμία σοῦ δημιουργοῦν τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι ἁγνοὶ καὶ καλοπροαίρετοι καὶ ἄρα ἀξιέπαινοι. Γρήγορα ὅμως ἀποκαλύπτονται. Ἡ ἐπιμονή τους σὲ μικρὰ καὶ ἀσήμαντα πράγματα καὶ ἡ ἄρνησή τους νὰ δεχτοῦν τὸν πνευματικὸ λόγο ἑνὸς κληρικοῦ, ποὺ θὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν κατὰ Χριστὸν ζωή, ἀκυρώνει τὴν πρώτη ἐντύπωση. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἀρέσκονται νὰ συζητοῦν μόνο γιὰ τὶς ἰδέες τους καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὰ πνευματικὰ θέματα, ὅπως εἶναι ἡ καταπολέμηση τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν καὶ ἡ ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν. Δὲν κατανοοῦν τὴν ἀξία τῆς ταπείνωσης, τῆς προσευχῆς, τῆς ἀγάπης, τῆς μετάνοιας κ.λπ.Ἔχουν διαμορφωμένη γνώμη γιὰ ὅσα ὑποκριτικὰ ρωτοῦν καὶ στοχεύουν νὰ τὴν προβάλλουν καὶ στοὺς ἄλλους. Εἶναι ἀμετάπιστοι καὶ ἀκολουθοῦν τὸ δρόμο τῆς καταστροφῆς, ἀφοῦ ὁ διάβολος τοὺς ὁδηγεῖ στὴν αἵρεση καὶ τὴ φαυλότητα.

H αγία Πρωτο-Δευτέρα Σύνοδος σαφώς αποφαίνεται ότι ο αποτειχιζόμενος «ερύσατο την Εκκλησίαν μερισμών και σχισμάτων».

Το Ορθόδοξον Πλήρωμα, δια να κατορθώση να διασφαλίση και διατηρήση την ακαινοτομήτως ορθόδοξον ιδιότητα και υπόστασίν του εις τα της Πίστεως, υποχρεούται να διακόψη πάσαν εκκλησιαστικήν κοινωνίαν και μετά των κοινωνούντων τω κακοδοξούντι επισκόπω αυτού, διότι οι κοινωνούντες τω κακοδόξω επισκόπω, γνωρίζοντες καλώς ότι ούτος κακοδοξεί, αντί να προβώσιν εις τας ενδεικνυομένας κανονικάς κατ’ αυτού κυρώσεις προς συνέτησίν του, όλως αντιθέτως αποθρασύνουν και εδραιώνουν αυτόν εις την κακοδοξίαν του, δια της προς αυτόν κοινωνίας αυτών.

Oι οσιομάρτυρες Άγιοι Πατέρες, προτίμησαν τα φρικτά μαρτύρια και τον θάνατον από τον εκλατινισμόν έστω και εις το ελάχιστον, λέγοντες «ημείς βουλόμεθα αποθανείν ή Λατινίσαι ποτέ».

Το ότι ο παπισμός είναι αίρεσις και ο οικουμενισμός παναίρεσις δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία, συμφώνως με τας θείας διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων και Ομολογητών της Ορθοδόξου αγίας ημών Εκκλησίας. Τα ιστορούμενα μαρτύρια των Οσιομαρτύρων Πατέρων, των υπό των Λατινοφρόνων και Λατίνων αναιρεθέντων, είναι ένα φωτεινόν παράδειγμα και ένα φρένο δι΄ όλους ημάς προς αποφυγήν παντός νεωτερισμού και καινοτομίας εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία. Ο μαρτυρικός των θάνατος εις όλους εμάς διασαλπίζει την μεγίστην διαφοράν της Ορθοδοξίας από τον παπισμό, δεν τυγχάνει παρανυχίς, όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν οι οικουμενιστές σήμερον. Από απόψεως θεολογικής και σωτηριολογικής αι διαφοραί είναι τόσο μεγάλαι, όση η απόστασις η χωρίζουσα τον Παράδεισον από την κόλασιν. Δι΄ αυτό οι οσιομάρτυρες Άγιοι Πατέρες ούτοι, προτίμησαν τα φρικτά μαρτύρια και τον θάνατον από τον εκλατινισμόν έστω και εις το ελάχιστον, λέγοντες «ημείς βουλόμεθα αποθανείν ή Λατινίσαι ποτέ». Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, δια τους λόγους τούτους τιμά και γεραίρει την μνήμην των εντός του έτους, εις διαφόρους ημερομηνίας συμφώνως με το συναξάριόν της, δοξάζουσα τον Τριαδικόν μόνον αληθινόν Θεόν, τον «θαυμαστόν εν τοις αγίοις αυτού».

Την 22αν Σεπτεμβρίου τους οσιομάρτυρας Ζωγραφίτας.                                                    
Την 4^ην Ιανουαρίου τους οσιομάρτυρας Βατοπαιδινούς.                                                   
Την 13 Μαϊου τους οσιομάρτυρας Ιβηρίτας.                                                                            
Την 19^ην Μαϊου τους οσιομάρτυρας Καντάρας της Κύπρου.                                                    
Την 5^ην Δεκεμβρίου τους οσιομάρτυρας  Καρεώτας.                                                                 
Την Κυριακήν των Αγιορειτών τους 12 οσιομάρτυρας Κουτλουμουσιανούς.                     
Την Κυριακήν των Αγιορειτών τους οσιομάρτυρας Ξενοφωντινούς.                                                                                                 

Την Ορθόδοξον πίστιν, ασινή εφυλάξατε, των αιρετιζόντων Λατίνων, τας ποινάς μη πτοούμενοι· εν Κύπρω της Καντάρας Μονασταί, εν Άθω τε Ζωγράφου Καρυών, Ξενοφώντος Κουτλουμούσιον συν αυτοίς, Ιβήρων Βατοπαίδιον. Χαίρετε των πατέρων ο χορός, χαίρετε λύχνοι Άθωνος· χαίρετε αληθείας οι φρουροί, εν έργοις αποδείξεσιν.                                                                                                  

Νὰ προετοιμάσουμε τὸν κόσμο, νὰ τὸν διαπαιδαγωγήσουμε, γιὰ νὰ μὴ ἀντιδράσει !!!

...Οἱ συμπροσευχὲς αὐτές, γιὰ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τοὺς συνοδοιπόρους του, σημαίνει ὅτι ἔχει ἤδη γίνει ἡ ἕνωση μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα, καὶ ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὰ κατηγορηματικῶς λεγόμενα τοῦ ὑπεύθυνου τοῦ Γραφείου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρώπη, Μητροπολίτου Ἀχαΐας κ. Ἀθανασίου, τώρα προσπαθοῦν, μὲ ὑπόγειες διαδρομές, νὰ ἐπιβάλλουν στοὺς πιστοὺς αὐτὴ «τὴν ἄμικτον μῖξιν», ἀλλὰ στὴν σατανοκίνητη αὐτὴ προσπάθειά τους συναντοῦν, ὡς εἶναι τοῦτο ἑπόμενον, σκληρὲς ἀντιδράσεις ἀπὸ τὸ κέντρον τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐκεῖθεν, ἀπὸ τὸν ὑπερασπιστὴ δηλαδὴ τῆς πίστεώς μας πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. 

«Παρʼ ἡμῖν οὔτε Πατριὰρχαι οὔτε Σύνοδοι ἠδυνήθησαν ποτέ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁλαός,  ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων  αὐτοῦ»,                                          
(Ἀπόκρισις τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς πρὸς τὸν πάπαν Πίον τὸνΘ´, ἔτος  1848).

Ὁ Ἀχαΐας λοιπὸν κ. Ἀθανάσιος, «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», ἀπολογούμενος,  ὡς φαίνεται, πρὸς τὸ Βατικανὸ γιὰ τὴν καθυστέρηση τῆς ὑποταγῆς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὸν αἱρεσιάρχη Πάπα ὁμολογεῖ, ὅλως ἀνερυθρίαστα: «ΣτὴνἙλλάδα βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ πολὺ λεπτὴ κατάσταση, γιατί ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ οἱ μητροπολίτες ἐπιθυμοῦν  νὰ ἔχουν μία σημαντικὴ συνεργασία μὲ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία,

ἀλλὰ οἱ πιστοὶ δὲν εἶναι προετοιμασμένοι στὴν προοπτική τοῦ διαλόγου…                           
Αὐτὸ γιὰ μᾶς εἶναι ἡ μεγάλη πρόκληση νὰ προετοιμάσουμε τὸν κόσμο, νὰ τὸν διαπαιδαγωγήσουμε, γιὰ νὰ μὴ ἀντιδράσει ἐπηρεασμένος  ἀπὸ τὶς προκαταλήψεις καὶ πληροφορίες, ποὺ δὲν ἀνταποκρίνονται στὰ γεγονότα. Εἶναι σημαντικὸ νὰ κατανοηθεῖ ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη χρόνου, ἐλπίζω ὄχι ὑπερβολικοῦ, γιὰ νὰ σχηματίσουμε τὴν συνείδηση τοῦ κόσμου.

(Του Πρεσβυτέρου π. Εὐσταθίου Κολλᾶ,

Θεολόγου –Εκκλησιαστικού Συνηγόρου)

«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΕΙΣ ΑΥΡΙΟ...»

Διηγείται ο Πατήρ Ιάκωβος Τσαλίκης: Κάποτε μια χριστιανή εξομολογήθηκε σε αυτόν στο παρεκκλησάκι του Αγίου Χαραλάμπους. 
Μετά την εξομολόγηση, ενώ παρέμειναν οι δικοί της, για να πάρουν σειρά, εκείνη κατέβηκε στον κεντρικό Ναό και μπήκε μέσα 
να προσκυνήσει. Ο Ναός ήταν άδειος. Άναψε ένα κεράκι και άρχισε να προσκυνάει τις εικόνες. Και τότε είδε, για μια στιγμή την 
Ωραία Πύλη ανοικτή και πάνω στην Αγία Τράπεζα να κάθεται ένας ωραίος ξανθός νέος. 
Μόλις τον είδε, του έβαλε τις φωνές: 
- Δεν ντρέπεσαι, του είπε, να κάθεσαι πάνω στην Αγία Τράπεζα; Κατέβα κάτω γρήγορα, βγες έξω... Αλλά τέτοιοι είστε εσείς οι νέοι, κακομαθημένοι, ασεβείς, χαραμοφάηδες, τεμπέληδες, μακρυμάλληδες, αναρχικοί ... Και ποιος ξέρει τι άλλα του είπε! 
Αλλά ο νέος την διέκοψε και με πολύ γλυκιά και ουράνια φωνή τς είπε: 
- κι εσύ, γιατί δεν εξομολογήθηκες λίγο πριν την τάδε αμαρτία, που έκανες; Και της είπε ακριβώς την αμαρτία. 
Εκείνη τα έχασε, αποσβολώθηκε, έμεινε άφωνη από την αποκάλυψη αυτή του Νέου. 
-Κι εσύ, ποιος είσαι; τον ρώτησε ψελλίζοντας και τρέμοντας. 
-Εγώ είμαι Αυτός, που θα πάρεις αύριο, είπε και εξαφανίστηκε. 
Μόλις συνήλθε, έτρεξε προς το πατέρα Ιάκωβο φωνάζοντας πανικόβλητη για το τι είδε και το τι της συνέβη..... 

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος:

"Εχτές μ' είχαν οι πίκρες μου λυγίσει και μονάχος σε δάσος καθόμουν σκιερό σκίζοντας την καρδιά μου. 
Γλυκό για μένα γιατρικό στις λύπες μου είναι πάντα με την ψυχή στη σιγαλιά να κρυφοκουβεντιάζω... 
Και μέσα στα γυρίσματα του νου που κυκλοφέρνει, τέτοιαν αμάχη αντίμαχες είχαν στημένη σκέψεις: 
Ποιος ήμουνα, τι θα γίνω, ποιος είμαι, δε γνωρίζω... 
"Υπάρχω" πες μου τι θα πει;;;;;"... 

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

Α Χαιρετισμοί.

Των εν Χερσώνι επισκοπησάντων ιερομαρτύρων Βασιλέως, Εφραίμ, Ευγενίου, Καπίτωνος, Αιθερίου, Αγαθοδώρου και Ελπιδίου, Νέστορως και Αρκαδίου επισκ. Τριμυθούντος, Λαυρεντίου οσίου του εκ Μεγάρων.

Ἀκάθιστος Ὕμνος – Α’ Στάσις

Ἄγγελος πρωτοστάτης,
οὐρανόθεν ἐπέμφθη,

Γ. Βερίτης---Γλυκέ Νυμφίε…

Εγώ να γίνω θέλησα Θεός 
– ω συμβουλή προδότρα, στείρα!- 
κι Εσέναν, ω Χριστέ μου, εβάλανε 
την περιπαιχτική πορφύρα. 

Εγώ ν’ αρπάξω, ζήτησα στα χέρια μου 
στέμμα και σκήπτρο – ω μαύρη πλάνη!- 
κι Εσύ, Χριστέ μου, το καλάμι εκράτησες 
κι εφόρεσες τ’ ακάνθινο στεφάνι. 

Ω Λυτρωτή μου! Ως ν’ ανεβείς στο Γολγοθά, 
δέξου με νάρθω στο πλευρό Σου, 
και σαν τον Κυρηναίο το Σίμωνα 
να πάρω λίγο το Σταυρό Σου. 

Δέξου να βρέξω εγώ τα χείλη Σου, 
γλυκέ Νυμφίε, να τα δροσίσω, 
και το ματόβρεχτό Σου μέτωπο 
με χέρι αγάπης να σπογγίσω. 

Ιησού! Καθώς σε βλέπω σήμερα 
χλωμό, υβρισμένο, πονεμένο, 
Σε νιώθω δυο φορές Θεό 
και δυο φορές αγαπημένο!!! 

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ-- +Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης,

Όπως ημπορεί ο Ορθόδοξος να είπη: «εμνήσθην του Θεού και ηυφράνθην», «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου», έτσι δύναται να είπη «εμνήσθην της Κυριακής της Ορθοδοξίας και ηγαλλιάσατο το πνεύμα μου»…                                                          
Διότι η μνήμη της είναι γλυκεία, πάμφωτος, ζωογόνος, θεία… Και μας στερεώνει εις την πίστιν και μας αγιάζει την καρδίαν, και μας υψώνει τους διαλογισμούς και μας ανανεώνει «ως αετού την νεότητα» της ψυχής μας… Και «βεβαιώνει εν χάριτι τας καρδίας»…      Τι είναι η «Κυριακή της Ορθοδοξίας»; Εορτασμός είναι και θρίαμβος της αληθείας. Μία εορτή, τα επινίκια της Εκκλησίας, κατά τα οποία ανακεφαλαιώνει, εν αναμνήσει, τους αγώνας, τους κατά του σατάν και κατά των «κεκαυτηριασμένων την συνείδησιν». Ακτινοβολία είναι υπερκοσμίου κάλλους, ακτίστου φωτός, θείων αληθειών… Παρεμβολή Κυρίου Παντικράτορος…                                 

Η «Κυριακή της Ορθοδοξίας» αποτελεί μίαν υπόμνησιν θαρραλέα, νευρώδη, νεανικήν των αγώνων και των νικών της Εκκλησίας… Διότι η Εκκλησία μόνον νίκας γνωρίζει.

To κείμενο του Αρχιεπισκόπου Κύπρου στη Σύναξη των Προκαθημένων

Παναγιώτατε,
Μακαριώτατοι Άγιοι Αδελφοί,

 Πιστεύω πως εκφράζω το κοινό συναίσθημα όλων, λέγοντας πως κάθε επίσκεψή μας στην Κωνσταντινούπολη συνιστά μιαν ιδιαίτερη ευλογία για μας. Ακόμα και για τις Εκκλησίες της πρώτης χιλιετίας, που δεν έχουμε σχέση θυγατρός προς μητέρα με την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, αλλά σχέση αδελφών, η παρουσία μας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ευαισθητοποιεί τις λεπτότερες χορδές της καρδιάς μας.

Fourteen Orthodox Church patriarchs and archbishops gather for 3-day meeting on invitation of Istanbul's Fener Greek Orthodox Patriarch Bartholomew.

Fourteen Orthodox Church patriarchs and archbishops gathered Thursday in Istanbul for a three-day meeting to discuss the current situation of Christians in the Middle East.
Those at the meeting will also consider the theological and technical procedures of Pan Orthodox Council. They have gathered at the invitation of Fener Greek Orthodox Patriarch Bartholomew.
Those attending are Alexandria Patriarchate, Antioch Patriarchate, Jerusalem Patriarchate, Russian Patriarchate, Serbian Patriarchate, Romanian Patriarchate, Bulgarian Patriarchate, Georgian Patriarchate, Cyprus Autocephalous Church, Greek Autocephalous Church, Polish Autocephalous Church, Albanian Autocephalous Church, Czech and Slovak Autocephalous Church.
The meeting, at the Fener Greek Orthodox Patriarchate, will end Sunday with the participation of the spiritual leaders in the Orthodox Feast.

ΣΧΟΛΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΡΟΣΥΝΟΔΟΥ(αθωνικα ανθη).

«Μη μέταιρε όρια αιώνια, α έθεντο οι Πατέρες σου» Σοφία Σολομώντος.

....Θλιβεράν εντύπωσιν προκαλεί εις ημάς τους Αγιορείτας η απουσία του Ημερολογιακού ζητήματος εκ των θεμάτων της Πανορθοδόξου Προσυνόδου. Εν τούτοις, η Εκκλησία της Ελλάδος είχεν επιδείξει εξαιρετικόν ενδιαφέρον, δια το ζήτημα τούτο το 1930 εις την Διορθόδοξον Επιτροπήν. Πεισθείς περί του λάθους του, ο μακαρίτης Χρυσόστομος, μετά εξαετή πειραματισμόν, ή προσπαθών να παρασύρη εις την περιπέτειαν και τας άλλας Εκκλησίας, ίνα προσδώση νομιμότητα εις την αντικανονικήν ενέργειάν του, έγραφε προς τους εκπροσωπούντας εις την Επιτροπήν την Εκκλησίαν της Ελλάδος, μακαρίτην Γεννάδιον Θεσσαλονίκης και Κερκύρας κ. Αθηναγόραν—νυν Οικουμενικόν Πατριάρχην—ότι «περιληφθήσονται, ως εικός, εκ των πρώτων τα υπό επείγουσαν μορφήν προβάλλοντα ζητήματα του Ημερολογίου και του Πασχαλίου». Αλλ’ η Επιτροπή ούτε καν εσχολίασε το θέμα, όπερ έκαιε τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών, και φυσικά αφέθη, δια την Πανορθόδοξον Προσύνοδον.                                                                                                                              
Θεωρούμεν αναγκαίον να υπομνήσωμεν ενταύθα, πόσον συνδεδεμένον είναι το διωρθωμένον Γρηγοριανόν Ημερολόγιον μετά του Πασχαλίου Κανόνος, αφού κατενοήθη το αδύνατον της υπάρξεως του πρώτου άνευ της αναθεωρήσεως και προσαρμογής και του δευτέρου. Εάν η πρόχειρος μεταπήδησις κατά δέκα τρεις ημέρας έλυε οριστικώς το ημερολογιακόν ζήτημα, ουδεμία εντεύθεν ανάγκη θα προέκυπτε περί μνείας του Πασχαλίου, επί ανατροπή Κανόνος της α’ Οικουμενικής Συνόδου. Ώστε οι Παλαιοημερολογίται, βλέποντες μακράν, δικαίως διαμαρτύρονται, δι’ αντικανονικάς ενεργείας της Εκκλησίας μας.                                                                              
Ας μας επιτραπή να είπωμεν τινα δια το Ημερολογιακόν ζήτημα, το οποίον από του 1924 αποτελεί μέγαν πειρασμόν εν τη Εκκλησία και εσκανδάλισε χιλιάδας συνειδήσεων. Το ημερολογιακόν εψύχρανε πιστούς, ωδήγησεν εις απείθειαν, εις χωρισμόν, εις δημιουργίαν ιδίας Εκκλησίας. Η ενότης εν τη περιοχή της Ελληνικής Εκκλησίας διεσπάσθη. Ευσεβέστατοι χριστιανοί απέκοψαν εαυτούς από της κοινωνίας των λοιπών πιστών. Και αυτοί δεν είναι ολίγοι· πολλαί χιλιάδες κατά συνείδησιν θρησκευομένων αδελφών. Προήλθεν εκ τούτου διάστασις, ανταγωνισμός, εκατέρωθεν άμυνα. Ηκολούθησαν διωγμοί, ελέχθησαν άτοπα, ετέθη εν αμφιβόλω η Κανονική ευστάθεια της Εκκλησίας μας. Κόμματα επί κομμάτων εσχηματίσθησαν και διερράγη ο θεοϋφαντος και άρραφος χιτών του Κυρίου.                                                           
Τι πταίουν εις ταύτα οι παλαιοημερολογίται; Άνθρωποι ευλαβέστατοι και απλοί, φοβούμενοι περί της σωτηρίας της ψυχής των, προετίμησαν συγκακουχείσθαι τω λαώ του Θεού ή πρόσκαιρον έχειν κακώς εννοουμένην ειρήνην. Πολλοί τους ωνόμασαν όχλον. Η λέξις είναι άστοχος και αντιχριστιανικωτάτη. Ο Χριστός εις αυτόν τον όχλον επανεπαύετο. Υπέρ αυτού ο Παύλος ενομοθέτει. Χάριν αυτού οι Πατέρες εδογμάτισαν. Παραβραχύ να είπωμεν, ότι αυτοί είναι αληθώς εκλεκτοί. Τον Παύλον τον εκατηγόρησαν ότι είχε περιμαζέψει όλους τους πληβείους της Μεσογείου, δια να κάμη τας Εκκλησίας του Χριστού. Και απαντά εγκαυχώμενος: «ου πολλοί σοφοί κατά σάρκα, ου πολλοί ευγενείς· αλλά τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη…». Ας ενθυμηθώμεν, ποίοι αντέδρασαν κατά της εικονομαχίας.

Συνεχίζεται.