Διαχρονικαὶ θέσεις
Ὁ Παπισμὸς δὲν ἀπεκήρυξε τὰς κακοδοξίας καὶ τὰς αἱρέσεις του. Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος βαδίζει πρὸς τὴν ψευδοένωσιν κάμνων ἀπαραδέκτους ὑποχωρήσεις καὶ συμβιβασμοὺς μετὰ τῶν Παπικῶν. Ὀφείλει ὅμως νὰ γνωρίζῃ αὐτό, τὸ ὁποῖον ἀναγράφεται εἰς τὴν σελίδα 530 τοῦ βιβλίου «Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός» τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμ. Σπυρίδωνος Μπιλάλη :
«Πᾶσα Ἕνωσις, ἀγνοοῦσα τὴν δογματικὴν ἕνωσιν ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ πίστει, θὰ καταδικασθῇ ὡς ἀνίερον πραξιπόπημα ὑπὸ τῆς Πανορθοδόξου Ἐκκλησιαστικῆς Συνειδήσεως, οἱ δὲ Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀποτολμήσουν πραξικοπηματικὴν ἕνωσιν, θὰ ἐκπέσουν αὐτομάτως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ θὰ εὑρεθοῦν εἰς τὴν παράταξιν τῶν Ἐξωμοτῶν, φέροντες ὡς ἄλλοι Βησσαρίωνες, τὸ αἰώνιον στίγμα τοῦ προδότου τῆς Ὀρθοδοξίας».
Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
38. Η μ ί μ η σ ι ς τ ο υ Χ ρ ι σ τ ο ύ δεν είναι κάτι το εξωτερικόν όπως του Θωμά εκ Κέμπης, όπως η απόκτησις «των στιγμάτων» εις τους Λατίνους, αλλά είναι εσωτερική και πλήρης εν Χριστώ ζωή, ολοκληρωτική βίωσις του Χριστού (χριστοβίωμα), ολοκληρωτική εσωτερική συμμόρφωσις προς τον Χριστόν. Εν ενί λόγω είναι η ολοκληρωτική ενχρίστωσις και χριστοποίησις του ανθρώπου και εν ταυτώ ολοκληρωτική μόρφωσις του Χριστού εν ημίν. Ο άνθρωπος με όλην την ύπαρξίν του ζη εν Χριστώ, ενσωματούται εις τον Χριστόν, γίνεται σύσσωμος του θεανθρωπίνου σώματός Του, και όλος ζη δια του Χριστού, εν τω Χριστώ και εκ του Χριστού. Εδώ δεν πρόκειται περί εξωτερικής μιμήσεως, αλλά περί εσωτερικής βιώσεως. Δεν πρόκειται περί εξωτερικού συσχηματισμού προς τον Χριστόν, αλλά περί της εσωτερικής οικοδομής δια του Χριστού και εν τω Χριστώ.
Συνεχίζεται.
Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας
Ο άγιος Κύριλλος,
πατριάρχης Αλεξανδρείας ( + 444 ) ,υπήρξε ο χαλκέντερος πολέμιος του Νεστορίου
και υπέρμαχος της θεοτοκίας της Αειπαρθένου.
Στην Τρίτη οικουμενική σύνοδο, το 431, αγωνίστηκε με παρρησία για τη Θεοτόκο.
Οι αγώνες του για τη Μητέρα του Κυρίου προκάλεσαν την ιδιαίτερη εύνοιά Tης για αυτόν, όπως φανερώνει το ακόλουθο περιστατικό:
Σε ένα προάστιο της Χαλκηδόνος, στη Δρυ, συγκροτήθηκε μια ληστρική σύνοδος που καταδίκασε ερήμην τον ιερό Χρυσόστομο. Ο άγιος Κύριλλος, από άγνοια και όχι από κακία, υιοθέτησε τις αποφάσεις της συνόδου κι έφτασε μέχρι το σημείο να μη θέλει να μνημονεύει το όνομα του αγίου στα δίπτυχα, μαζί με τα ονόματα των άλλων πατριαρχών.
Ήταν όμως καλοπροαίρετος, κι όταν του έγιναν οι ανάλογες συστάσεις, εξέτασε καλύτερα τα πράγματα, αναγνώρισε το λάθος και διόρθωσε τη στάση του. Στην αλλαγή του αυτή συνετέλεσε και το παρακάτω όνειρο:
Του φάνηκε πως βρισκόταν σε ένα τόπο ωραιότατο, και δοκίμαζε μία χαρά ανεκλάλητη. Έβλεπε εκεί τους πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ, καθώς και άλλους άνδρες της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Έβλεπε επίσης ένα ναό πολύ φωτεινό και μεγαλοπρεπή, από όπου ακουγόταν μία ουράνια ψαλμωδία.
Προχώρησε μέσα στον ναό και αντίκρυσε την Υπεραγία Θεοτόκο, περιστοιχισμένη από πλήθος αγίων αγγέλων, να λάμπει από άρρητη δόξα.
Κοντά στη Θεομήτορα στεκόταν με μεγάλη τιμή και πολλούς δορυφόρους ο ιερός Χρυσόστομος, κρατώντας στα χέρια το βιβλίο των διδαχών του.
Ο άγιος Κύριλλος προχώρησε για να προσκυνήσει την Υπεραγία Θεοτόκο. Ο Άγιος Ιωάννης όμως μπήκε στην μέση και όχι μόνο τον εμπόδισε, αλλά θέλησε να τον βγάλει έξω.
Έντρομος εκείνος, σκεπτόταν γιατί άραγε να οργίστηκε τόσο εναντίον του ο ιερός Χρυσόστομος.
Τότε επεμβαίνει η Παναγία και λέει:
- Συγχώρησέ τον, Ιωάννη, και μην τον διώχνεις. Όσα έχει πει εναντίον σου δεν τα είπε από κακία, αλλά από άγνοια.
- Όχι, δεν τον συγχωρώ, έκανε τάχα θυμωμένος ο άγιος.
- Συγχώρησέ τον για την αγάπη μου, επέμεινε η Παναγία, γιατί αγωνίστηκε πολύ για την τιμή μου, κατατρόπωσε τον Νεστόριο και με ανακήρυξε Θεοτόκο.
Αμέσως εκείνος ηρέμησε, αγκάλιασε τον παλαιό του αντίπαλο και τον ασπάσθηκε με αγάπη.
Από τότε η εκτίμηση του αγίου Κυρίλλου προς τον άγιο Ιωάννη ήταν απεριόριστη.
Τριάντα δύο χρόνια αγωνίστηκε ο άγιος Κύριλλος στον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξανδρείας. Κι όταν παρέδιδε την αγία ψυχή του, η Παναγία δεν τον λησμόνησε. Ήρθε κοντά του και του παραστάθηκε με ενδιαφέρον, όπως κι εκείνος στη ζωή του Tην υπηρέτησε και αγωνίστηκε για την τιμή Tης.
Στην Τρίτη οικουμενική σύνοδο, το 431, αγωνίστηκε με παρρησία για τη Θεοτόκο.
Οι αγώνες του για τη Μητέρα του Κυρίου προκάλεσαν την ιδιαίτερη εύνοιά Tης για αυτόν, όπως φανερώνει το ακόλουθο περιστατικό:
Σε ένα προάστιο της Χαλκηδόνος, στη Δρυ, συγκροτήθηκε μια ληστρική σύνοδος που καταδίκασε ερήμην τον ιερό Χρυσόστομο. Ο άγιος Κύριλλος, από άγνοια και όχι από κακία, υιοθέτησε τις αποφάσεις της συνόδου κι έφτασε μέχρι το σημείο να μη θέλει να μνημονεύει το όνομα του αγίου στα δίπτυχα, μαζί με τα ονόματα των άλλων πατριαρχών.
Ήταν όμως καλοπροαίρετος, κι όταν του έγιναν οι ανάλογες συστάσεις, εξέτασε καλύτερα τα πράγματα, αναγνώρισε το λάθος και διόρθωσε τη στάση του. Στην αλλαγή του αυτή συνετέλεσε και το παρακάτω όνειρο:
Του φάνηκε πως βρισκόταν σε ένα τόπο ωραιότατο, και δοκίμαζε μία χαρά ανεκλάλητη. Έβλεπε εκεί τους πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ, καθώς και άλλους άνδρες της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Έβλεπε επίσης ένα ναό πολύ φωτεινό και μεγαλοπρεπή, από όπου ακουγόταν μία ουράνια ψαλμωδία.
Προχώρησε μέσα στον ναό και αντίκρυσε την Υπεραγία Θεοτόκο, περιστοιχισμένη από πλήθος αγίων αγγέλων, να λάμπει από άρρητη δόξα.
Κοντά στη Θεομήτορα στεκόταν με μεγάλη τιμή και πολλούς δορυφόρους ο ιερός Χρυσόστομος, κρατώντας στα χέρια το βιβλίο των διδαχών του.
Ο άγιος Κύριλλος προχώρησε για να προσκυνήσει την Υπεραγία Θεοτόκο. Ο Άγιος Ιωάννης όμως μπήκε στην μέση και όχι μόνο τον εμπόδισε, αλλά θέλησε να τον βγάλει έξω.
Έντρομος εκείνος, σκεπτόταν γιατί άραγε να οργίστηκε τόσο εναντίον του ο ιερός Χρυσόστομος.
Τότε επεμβαίνει η Παναγία και λέει:
- Συγχώρησέ τον, Ιωάννη, και μην τον διώχνεις. Όσα έχει πει εναντίον σου δεν τα είπε από κακία, αλλά από άγνοια.
- Όχι, δεν τον συγχωρώ, έκανε τάχα θυμωμένος ο άγιος.
- Συγχώρησέ τον για την αγάπη μου, επέμεινε η Παναγία, γιατί αγωνίστηκε πολύ για την τιμή μου, κατατρόπωσε τον Νεστόριο και με ανακήρυξε Θεοτόκο.
Αμέσως εκείνος ηρέμησε, αγκάλιασε τον παλαιό του αντίπαλο και τον ασπάσθηκε με αγάπη.
Από τότε η εκτίμηση του αγίου Κυρίλλου προς τον άγιο Ιωάννη ήταν απεριόριστη.
Τριάντα δύο χρόνια αγωνίστηκε ο άγιος Κύριλλος στον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξανδρείας. Κι όταν παρέδιδε την αγία ψυχή του, η Παναγία δεν τον λησμόνησε. Ήρθε κοντά του και του παραστάθηκε με ενδιαφέρον, όπως κι εκείνος στη ζωή του Tην υπηρέτησε και αγωνίστηκε για την τιμή Tης.
Christian Chronology by Protopresbyter Fr. George D. Metallinos
"Time" is Christianically
seen as the framework in which God's revelation is manifested, for the
fulfilment of man's salvation as well as for the sanctification of Creation in
History. In other words, it has a soteriological significance - one that is
always linked to the development of the plan of "divine providence".
That is why Time is not perceived as something cyclical - as an interminable
recycling - but rather as something linear. Its flow is not a repetitious one;
it is filled with unique and salvific events that are "once only" and
"everlasting". The center and the "fulfilment" of linear -
straight - Time is Christ, the Alpha and the Omega of History, the Commencement
and the End. The Christian perspective is permanently eschatological and it is
from there that the Church draws the contents of Her perceptions regarding
Time.
Κωνσταντίνος Χολέβας : Τη σκυτάλη στις επετείους παίρνει και το 2013!
Δεν ήταν μόνον το 2012 επετειακή χρονιά. Και το 2013, που έχει ήδη ξεκινήσει,
είναι μια χρονιά με πολλές επετείους.
Κλείνουν 100 χρόνια από το ένδοξο 1913, από την ολοκλήρωση των Βαλκανικών Πολέμων και την υπογραφή των Συνθηκών Ειρήνης που κατοχύρωσαν στο χαρτί αυτά που κερδίσαμε με μάχες και με αίμα. Θυμίζω εν τάχει τα κυριότερα γεγονότα του 1913, τα οποία επηρέασαν τη μετέπειτα πορεία του Ελληνισμού.
Στις 5 Ιανουαρίου 1913 έγινε η νικηφόρος για τον Ελληνικό Στόλο ναυμαχία του Μούδρου στη Λήμνο. Ο τουρκικός στόλος κρύφτηκε ντροπιασμένος στα Στενά των Δαρδανελίων.
Κλείνουν 100 χρόνια από το ένδοξο 1913, από την ολοκλήρωση των Βαλκανικών Πολέμων και την υπογραφή των Συνθηκών Ειρήνης που κατοχύρωσαν στο χαρτί αυτά που κερδίσαμε με μάχες και με αίμα. Θυμίζω εν τάχει τα κυριότερα γεγονότα του 1913, τα οποία επηρέασαν τη μετέπειτα πορεία του Ελληνισμού.
Στις 5 Ιανουαρίου 1913 έγινε η νικηφόρος για τον Ελληνικό Στόλο ναυμαχία του Μούδρου στη Λήμνο. Ο τουρκικός στόλος κρύφτηκε ντροπιασμένος στα Στενά των Δαρδανελίων.
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
+ π. Ιωάννης
Σ. Ρωμανίδης
Οι Πατέρες σαφώς
απορρίπτουν ως πλάνην την ιδέαν ότι η διατύπωσις των δογμάτων αποτελεί μέρος
προσπαθείας κατανοήσεως των περί Αγίας Τριάδος και ενσαρκώσεως του Λόγου
μυστηρίων της πίστεως. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γελειοποιεί τοιούτους
αιρετικούς: "Ειπέ σύ την αγεννησίαν του πατρός, καγώ την γέννησιν του υιού
φυσιολογήσω και την εκπόρευσιν του πνεύματος και παραπληκτίσομεν άμφω εις Θεού
μυστήρια παρακύπτοντες" (Θεολ. Λόγος Δ',8). Ούτε εδέχθησαν ποτέ οι Πατέρες
την θέσιν του Αυγουστίνου και των ακολουθούντων αυτόν Λατίνων, ότι η Εκκλησία
κατανοεί καλύτερα και βαθύτερα την πίστιν και τα δόγματα με την πάροδον του
χρόνου. Κάθε περίπτωσις δοξασμού μέσω των αιώνων είναι μετοχή "εις πάσαν
την αλήθειαν" της Πεντηκοστής, η οποία ούτε αύξησιν, ούτε βαθυτέραν κατανόησιν
επιδέχεται. Τούτο σημαίνει επίσης, ότι
η Ορθόδοξος δογματική είναι καθ' ολοκληρίαν ποιμαντική, αφού δεν υφίσταται
εκτός των πλαισίων της θεραπείας της καρδίας δια της καθάρσεως και του φωτισμού
και εφόσον θεολόγος είναι κατ' εξοχήν ο θεούμενος, του οποίου η θέωσις είναι
υπέρ πάντα λόγον και έννοιαν. Το να είναι κανείς θεολόγος
σημαίνει κατά πρώτον και κύριον λόγον, ότι είναι ειδικός εις τας μεθοδείας του
διαβόλου. Ο φωτισμός και κυρίως ο δοξασμός μεταδίδουν το χάρισμα της διακρίσεως
των πνευμάτων δια την κατατρόπωσιν του διαβόλου, ειδικώς όταν ούτος προσφεύγει
εις την διδασκαλίαν της θεολογίας και πνευματικότητος εις εκείνους που αρχίζουν
να γλυστρούν μέσα από τα χέριά του.
Συνεχίζεται.
Tο «συνέδριο της ματαιότητος» της Ιεράς (;) Mητροπόλεως Tορόντο
«Tο
δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού». Tο να διαπράττη δηλαδή κανείς το αυτό
σφάλμα δύο φορές δεν είναι γνώρισμα σοφού ανθρώπου, έγραφε τον 3ο π.X. αιώνα ο
Mένανδρος, και η ρήση αυτή του αρχαίου Έλληνα συγγραφέα έμεινε από τότε
παροιμιώδης.
Όλοι βεβαίως οι άνθρωποι υποπίπτουμε σε
λάθη. Tο να κάνη κάποιος ένα λάθος, ένα σφάλμα, μία αμαρτία, είναι ανθρώπινο. Η
επανάληψη όμως του λάθους, έχοντας την εμπειρία του προηγουμένου λάθους και
γνωρίζοντας τις συνέπειές του, υποδηλώνει έλλειψη σοφίας και δέν αποτελεί
χαρακτηριστικό ενός φρονίμου και συνετού ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν το λάθος,
το σφάλμα, η αμαρτία, επαναλαμβάνεται από τον αυτό άνθρωπο όχι μία, αλλά πολλές
φορές. Tότε πλέον τον λόγο έχει το γνωστό απόφθεγμα του Αγ. Ιωάννου του
Xρυσοστόμου «το μεν αμαρτάνειν ίσως
ανθρώπινον, το δέ εμμένειν εν τη αμαρτία, τούτο ουκ ανθρώπινον, αλλ' όλως
σατανικόν»! (PG 47, 301).
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Άγιος Μάρκος ο ασκητής :
Ο Χριστός εγκέκρυπται
μυστικώς εν ταις εντολαίς Αυτού. Όσον τις εργάζεται τας εντολάς, τόσον
αποκαλύπτεται ο Χριστός εις αυτόν.
Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου, Λόγος ἐν ταῖς Καλάνδαις,
Ευχαριστούμε τον αδελφό μας Sotirio για το κείμενο του Αγίου.
(http://athos.forumup.gr/viewtopic.php?t=3417&highlight=&mforum=athos)
Για μιά καλή χρονιά
Θά σοῦ πάει καλά ὅλη ἡ χρονιά, ὄχι ἄν μεθᾶς τήν πρώτη τοῦ μηνός, ἀλλά ἄν καί τήν πρώτη τοῦ μηνός καί κάθε μέρα κάνεις αὐτά πού ἀρέσουν στόν Θεό.
Διότι ἡ ἡμέρα γίνεται κακή ἤ καλή ὄχι ἀπό τή δική της φύση, ἀφοῦ δέν διαφέρει ἡ μιά μέρα ἀπό τήν ἄλλη, ἀλλά ἀπό τή δική μας ἐπιμέλεια ἤ ραθυμία.
Ἄν κάνεις τήν ἀρετή, σοῦ ἔγινε καλή ἡ μέρα.
Ἄν κάνεις τήν ἁμαρτία, ἔγινε κακή καί γεμάτη κόλαση. Ἄν ἐμβαθύνεις σ' αὐτά κι ἔχεις αὐτές τίς διαθέσεις, θά 'χεις καλή ὅλη τή χρονιά κάνοντας κάθε μέρα προσευχές, ἐλεημοσύνες. Ἄν ὅμως ἀμελεῖς τήν προσωπική σου ἀρετή κι ἐμπιστεύεσαι τήν εὐφροσύνη τῆς ψυχῆς σου στίς ἀρχές τῶν μηνῶν καί στούς ἀριθμούς τῶν ἡμερῶν, θά ἐρημωθεῖς ἀπ' ὅλα τά ἀγαθά σου.
Αὐτό, λοιπόν, ἐπειδή τό ἀντιλήφθηκε ὁ διάβολος κι ἐπειδή φροντίζει νά καταλύσει τούς κόπους μας γιά τήν ἀρετή καί νά σβήσει τήν προθυμία τῆς ψυχῆς, μᾶς ἔμαθε νά βάζουμε στίς μέρες τήν ἐτικέτα τῆς εὐτυχίας ἤ τῆς δυστυχίας.
Ἕνας πού ἔπεισε τόν ἑαυτό του ὅτι ἡ ἡμέρα εἶναι κακή ἤ καλή, οὔτε στήν κακή θά φροντίσει γιά καλά ἔργα, διότι τάχα ἄδικα τά κάνει ὅλα καί χωρίς σέ τίποτα νά ὠφελήσει, ἐξαιτίας τῆς κακορρίζικης ἡμέρας· οὔτε στήν καλή πάλι θά τό κάνει αὐτό, διότι τάχα σέ τίποτα δέν τόν ἐμποδίζει ἡ προσωπική του ραθυμία, ἐξαιτίας τῆς καλορρίζικης ἡμέρας, κι ἔτσι καί ἀπό τίς δύο πλευρές θά προδώσει τή σωτηρία του. Κι ἄλλοτε μέν διότι δῆθεν ἀνώφελα κοπιάζει, ἄλλοτε διότι δῆθεν περιττά, θά ζήσει μέσα στήν ἀργία καί τήν πονηριά.
Γνωρίζοντας, λοιπόν, αὐτό πρέπει νά ἀποφεύγουμε τίς μεθοδεῖες τοῦ διαβόλου καί νά βγάλουμε ἀπό τό νοῦ μας αὐτήν τήν ἰδέα καί νά μή προσέχουμε τίς μέρες οὔτε νά μισοῦμε τή μιά καί ν' ἀγαποῦμε τήν ἄλλη...
Ὁ χριστιανός δέν πρέπει νά γιορτάζει μόνο μῆνες οὔτε πρωτομηνιές οὔτε Κυριακές, ἀλλά σ' ὅλη του τή ζωή νά ἔχει τή γιορτή πού τοῦ πρέπει.
Καί ποιά γιορτή τοῦ πρέπει; Ἄς ἀκούσουμε τόν Παῦλο πού λέει· «Ὥστε ἑορτάζωμεν μή ἐν ζύμῃ παλαιᾷ, μηδέ ἐν ζύμῃ κακίας καί πονηρίας, ἀλλ' ἐν ἀζύμοις εἰλικρινείας καί ἀληθείας»
Ὅταν λοιπόν ἔχει καθαρή τή συνείδηση, ἔχεις πάντα γιορτή· τρέφεσαι μέ καλές ἐλπίδες καί ἐντρυφᾶς στήν προσδοκία τῶν μελλόντων ἀγαθῶν· ὅπως, ὅταν δέν ἔχεις παρρησία κι ἔχεις πέσει σέ πολλά ἁμαρτήματα, ἀκόμη κι ἄν εἶναι μύριες γιορτές καί πανηγύρια δέν θά 'σαι σέ καθόλου καλύτερη θέση ἀπό ἐκείνους πού πενθοῦν. Διότι, τί ὄφελος ἔχω ἐγώ ἀπό τή λαμπρή μέρα, ὅταν τήν ψυχή μου τή σκοτίζει ἡ συνείδηση;
Ἄν λοιπόν θέλεις νά 'χεις καί κάποιο κέρδος ἀπό τήν πρωτομηνιά, κάνε τό ἑξῆς.
Ὅταν βλέπεις ὅτι συμπληρώθηκε ὁ χρόνος, εὐχαρίστησε τόν Κύριο, διότι σέ ἔβαλε σ' αὐτήν τήν περίοδο τῶν ἐτῶν.
Δημιούργησε κατάνυξη στήν καρδιά σου, ξαναλογάριασε τόν χρόνο τῆς ζωῆς σου, πές στόν ἑαυτό σου· Οἱ μέρες τρέχουν καί περνοῦν, τά χρόνια συμπληρώνονται, πολύ μέρος τοῦ δρόμου προχωρήσαμε. Ἄραγε τί καλό κάναμε;
Μήπως ἄραγε φύγουμε ἀπό δῶ ἄδειοι κι ἀπογυμνωμένοι ἀπό κάθε ἀρετή; Τό δικαστήριο εἶναι κοντά, ἡ ζωή μας τρέχει πρός τό γῆρας.
Θά σοῦ πάει καλά ὅλη ἡ χρονιά, ὄχι ἄν μεθᾶς τήν πρώτη τοῦ μηνός, ἀλλά ἄν καί τήν πρώτη τοῦ μηνός καί κάθε μέρα κάνεις αὐτά πού ἀρέσουν στόν Θεό.
Διότι ἡ ἡμέρα γίνεται κακή ἤ καλή ὄχι ἀπό τή δική της φύση, ἀφοῦ δέν διαφέρει ἡ μιά μέρα ἀπό τήν ἄλλη, ἀλλά ἀπό τή δική μας ἐπιμέλεια ἤ ραθυμία.
Ἄν κάνεις τήν ἀρετή, σοῦ ἔγινε καλή ἡ μέρα.
Ἄν κάνεις τήν ἁμαρτία, ἔγινε κακή καί γεμάτη κόλαση. Ἄν ἐμβαθύνεις σ' αὐτά κι ἔχεις αὐτές τίς διαθέσεις, θά 'χεις καλή ὅλη τή χρονιά κάνοντας κάθε μέρα προσευχές, ἐλεημοσύνες. Ἄν ὅμως ἀμελεῖς τήν προσωπική σου ἀρετή κι ἐμπιστεύεσαι τήν εὐφροσύνη τῆς ψυχῆς σου στίς ἀρχές τῶν μηνῶν καί στούς ἀριθμούς τῶν ἡμερῶν, θά ἐρημωθεῖς ἀπ' ὅλα τά ἀγαθά σου.
Αὐτό, λοιπόν, ἐπειδή τό ἀντιλήφθηκε ὁ διάβολος κι ἐπειδή φροντίζει νά καταλύσει τούς κόπους μας γιά τήν ἀρετή καί νά σβήσει τήν προθυμία τῆς ψυχῆς, μᾶς ἔμαθε νά βάζουμε στίς μέρες τήν ἐτικέτα τῆς εὐτυχίας ἤ τῆς δυστυχίας.
Ἕνας πού ἔπεισε τόν ἑαυτό του ὅτι ἡ ἡμέρα εἶναι κακή ἤ καλή, οὔτε στήν κακή θά φροντίσει γιά καλά ἔργα, διότι τάχα ἄδικα τά κάνει ὅλα καί χωρίς σέ τίποτα νά ὠφελήσει, ἐξαιτίας τῆς κακορρίζικης ἡμέρας· οὔτε στήν καλή πάλι θά τό κάνει αὐτό, διότι τάχα σέ τίποτα δέν τόν ἐμποδίζει ἡ προσωπική του ραθυμία, ἐξαιτίας τῆς καλορρίζικης ἡμέρας, κι ἔτσι καί ἀπό τίς δύο πλευρές θά προδώσει τή σωτηρία του. Κι ἄλλοτε μέν διότι δῆθεν ἀνώφελα κοπιάζει, ἄλλοτε διότι δῆθεν περιττά, θά ζήσει μέσα στήν ἀργία καί τήν πονηριά.
Γνωρίζοντας, λοιπόν, αὐτό πρέπει νά ἀποφεύγουμε τίς μεθοδεῖες τοῦ διαβόλου καί νά βγάλουμε ἀπό τό νοῦ μας αὐτήν τήν ἰδέα καί νά μή προσέχουμε τίς μέρες οὔτε νά μισοῦμε τή μιά καί ν' ἀγαποῦμε τήν ἄλλη...
Ὁ χριστιανός δέν πρέπει νά γιορτάζει μόνο μῆνες οὔτε πρωτομηνιές οὔτε Κυριακές, ἀλλά σ' ὅλη του τή ζωή νά ἔχει τή γιορτή πού τοῦ πρέπει.
Καί ποιά γιορτή τοῦ πρέπει; Ἄς ἀκούσουμε τόν Παῦλο πού λέει· «Ὥστε ἑορτάζωμεν μή ἐν ζύμῃ παλαιᾷ, μηδέ ἐν ζύμῃ κακίας καί πονηρίας, ἀλλ' ἐν ἀζύμοις εἰλικρινείας καί ἀληθείας»
Ὅταν λοιπόν ἔχει καθαρή τή συνείδηση, ἔχεις πάντα γιορτή· τρέφεσαι μέ καλές ἐλπίδες καί ἐντρυφᾶς στήν προσδοκία τῶν μελλόντων ἀγαθῶν· ὅπως, ὅταν δέν ἔχεις παρρησία κι ἔχεις πέσει σέ πολλά ἁμαρτήματα, ἀκόμη κι ἄν εἶναι μύριες γιορτές καί πανηγύρια δέν θά 'σαι σέ καθόλου καλύτερη θέση ἀπό ἐκείνους πού πενθοῦν. Διότι, τί ὄφελος ἔχω ἐγώ ἀπό τή λαμπρή μέρα, ὅταν τήν ψυχή μου τή σκοτίζει ἡ συνείδηση;
Ἄν λοιπόν θέλεις νά 'χεις καί κάποιο κέρδος ἀπό τήν πρωτομηνιά, κάνε τό ἑξῆς.
Ὅταν βλέπεις ὅτι συμπληρώθηκε ὁ χρόνος, εὐχαρίστησε τόν Κύριο, διότι σέ ἔβαλε σ' αὐτήν τήν περίοδο τῶν ἐτῶν.
Δημιούργησε κατάνυξη στήν καρδιά σου, ξαναλογάριασε τόν χρόνο τῆς ζωῆς σου, πές στόν ἑαυτό σου· Οἱ μέρες τρέχουν καί περνοῦν, τά χρόνια συμπληρώνονται, πολύ μέρος τοῦ δρόμου προχωρήσαμε. Ἄραγε τί καλό κάναμε;
Μήπως ἄραγε φύγουμε ἀπό δῶ ἄδειοι κι ἀπογυμνωμένοι ἀπό κάθε ἀρετή; Τό δικαστήριο εἶναι κοντά, ἡ ζωή μας τρέχει πρός τό γῆρας.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΔΟΞΑΣΑΤΕ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΞ ΟΥΡΑΝΩΝ ΑΠΑΝΤΗΣΑΤΕ
Πηγή : http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/
Άρθρον του Σεβ. Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης μακαριστού Χρυσοστόμου.
«Οψέποτε επί την πολυσχιδή ταύτην γην Θεός ελάσειε, όστις δίχα πταίσματος σαρξ γενήσεται, ακαμάτοις δε Θεότητος όροις ανιάτων παθών λύσει φθοράν».
Τον χρησμόν τούτον έδωκε κατά την Αρχαιότητα το Μαντείον των Δελφών δια της ιερείας Ευοπτίας, ερωτηθέν περί του μέλλοντος Σωτήρος και Λυτρωτού του Κόσμου. Ο δε Μέγας Αθανάσιος προς Αντίοχον λέγει περί των Ελλήνων φιλοσόφων τα επόμενα: Αλλά και την του Χριστού οικονομίαν αμυδρώς προεμύνησαν. Και γουν τις των περί αυτοίς σοφών προ πολλών της Χριστού επιδημίας χρόνων φησίν ότι «Ήξει η νεάνις, έχουσα ημίν ουράνιον γόνον». Ο άνθρωπος, αφ’ ότου δια της παραβάσεως των πρωτοπλάστων εξέπεσε της αρχικής αυτού καταστάσεως στερηθείς της χάριτος του Θεού και του εξ αυτού αγιασμού, ησθάνθην την γύμνωσιν αυτού και περιεπλάκη εις τα δίκτυα της αμαρτίας και του κακού, γενόμενος έρμαιον των κτηνωδών ορέξεων και παθών, και παίγνιον των Σατανικών εισηγήσεων και διαβολών.
Τον χρησμόν τούτον έδωκε κατά την Αρχαιότητα το Μαντείον των Δελφών δια της ιερείας Ευοπτίας, ερωτηθέν περί του μέλλοντος Σωτήρος και Λυτρωτού του Κόσμου. Ο δε Μέγας Αθανάσιος προς Αντίοχον λέγει περί των Ελλήνων φιλοσόφων τα επόμενα: Αλλά και την του Χριστού οικονομίαν αμυδρώς προεμύνησαν. Και γουν τις των περί αυτοίς σοφών προ πολλών της Χριστού επιδημίας χρόνων φησίν ότι «Ήξει η νεάνις, έχουσα ημίν ουράνιον γόνον». Ο άνθρωπος, αφ’ ότου δια της παραβάσεως των πρωτοπλάστων εξέπεσε της αρχικής αυτού καταστάσεως στερηθείς της χάριτος του Θεού και του εξ αυτού αγιασμού, ησθάνθην την γύμνωσιν αυτού και περιεπλάκη εις τα δίκτυα της αμαρτίας και του κακού, γενόμενος έρμαιον των κτηνωδών ορέξεων και παθών, και παίγνιον των Σατανικών εισηγήσεων και διαβολών.
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
37. Ο Χριστός «ο Κύριός μου» είναι τα πάντα εν πάσι, και εν Αυτώ η ζωή, όλα τα άλλα είναι «σκύβαλα», «ζημία». Εάν δεν σκεπτώμεθα έτσι, τότε δεν έχομεν συνείδησιν του τι είναι Χριστιανισμός, τι μας δίδει, και τι ζητεί από ημάς. Κάθε σμίκρυνσις, κάθε σύντμησις, κάθε απλούστευσις, κάθε ανθρωπομορφισμός του χριστιανικού σκοπού καταστρέφει τον Χριστιανισμόν, τον καθιστά άναλον, γήϊνον, τον μεταβάλλει εις μίαν απλήν ανθρωπίνην, ουμανιστικήν θρησκείαν, ουμανιστικήν φιλοσοφίαν, ουμανιστικήν ηθικήν, ουμανιστικήν επιστήμην, ουμανιστικήν οργάνωσιν. Μόνον εάν σκεπτώμεθα όπως ο άγιος Απόστολος Παύλος, μόνον τότε σκεπτόμεθα ορθώς περί του Χριστού και του Χριστιανισμού.
Συνεχίζεται.
Ο άγ. Ισαάκ ο Σύρος :
Ειρήνευε στην ψυχή σου· τότε ο ουρανός και η γη θα βρίσκονται σε
ειρήνη με σένα. Μπες με λαχτάρα στο θησαυροφυλάκιο που βρίσκεται μέσα
σου, κι έτσι θα δεις αυτά που βρίσκονται στον ουρανό· γιατί υπάρχει
μόνο μια είσοδος που οδηγεί και στα δύο αυτά. Η κλίμακα που οδηγεί
στη Βασιλεία είναι κρυμμένη μέσα στην ψυχή σου. Φύγε από την αμαρτία,
βυθίσου στον εαυτό σου και μέσα στην ψυχή σου θ' ανακαλύψεις τα
σκαλοπάτια απ' όπου θ' ανεβείς.
ειρήνη με σένα. Μπες με λαχτάρα στο θησαυροφυλάκιο που βρίσκεται μέσα
σου, κι έτσι θα δεις αυτά που βρίσκονται στον ουρανό· γιατί υπάρχει
μόνο μια είσοδος που οδηγεί και στα δύο αυτά. Η κλίμακα που οδηγεί
στη Βασιλεία είναι κρυμμένη μέσα στην ψυχή σου. Φύγε από την αμαρτία,
βυθίσου στον εαυτό σου και μέσα στην ψυχή σου θ' ανακαλύψεις τα
σκαλοπάτια απ' όπου θ' ανεβείς.
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
+ π. Ιωάννης
Σ. Ρωμανίδης
Θεολογία και δόγμα
Όλοι όσοι έφθασαν εις τον
δοξασμόν μαρτυρούν το γεγονός, ότι "Θεόν φράσαι μεν αδύνατον, νοήσαι δε
αδυνατώτερον," αφού γνωρίζουν απ' αυτήν την εμπειρίαν των, ότι δεν υπάρχει
οποιαδήποτε ομοιότης μεταξύ κτιστού και ακτίστου. Τούτο σημαίνει, ότι τα περί
Θεού ρήματα και νοήματα, τα οποία δεν αντιτίθενται εις την εμπειρίαν της
θεώσεως, αλλά και οδηγούν εις την κάθαρσιν και τον φωτισμόν της καρδίας και την
θέωσιν, είναι Ορθόδοξα. Ρήματα και νοήματα, τα οποία αντιτίθενται εις τον
δοξασμόν και απομακρύνουν από την κάθαρσιν και τον φωτισμόν της καρδίας και την
θέωσιν είναι αιρετικά. Αυτό είναι το κλειδί των
αποφάσεων των Επτά Ρωμαϊκών Οικουμενικών Συνόδων, ως και της 8ης του 879 και
της 9ης του 1341.
Σχεδόν όλοι οι ιστορικοί των δογμάτων αγνοούν
το κλειδί τούτο και πιστεύουν ότι οι πατέρες προσεπάθουν, ωσάν τον Αυγουστίνον,
να κατανοήσουν στοχαστικώς και διαλεκτικώς το μυστήριον, το οποίον κρύβεται
όπισθεν των περί Θεού ρημάτων και νοημάτων. Επιστρατεύουν μεταξύ των πατέρων
ακόμη και τον Γρηγόριον τον Θεολόγον εις το στρατόπεδον της Φραγκο-Λατινικής
θεολογίας, παρουσιάζοντές τον εν μεταφράσει να λέγει, ότι επιτρέπεται "τό
φιλοσοφείν περί θεού" μόνον εις τους "ήδη γενομένους ειδικούς εις τον
διαλογισμόν" (past masters of meditation), αντί εις μόνους τους "διαβεβηκότας εν
θεωρία," η οποία είναι η θέα του Χριστού "δι' εσόπτρου εν
αινίγματι" "γλώσση" και "πρόσωπον προς πρόσωπον" κατά
τον "δοξασμόν."
Συνεχίζεται.
Να τα πούμε ;;;
Τα κάλανδα των Χριστουγέννων από τους αδελφούς μας του Πάτριου που δεν δέχθηκαν την ημερολογιακή προδοσία των οικουμενιστών του 1924. Δεν ήθελαν να συνεορτάζουν τα Χριστούγεννα με τους Φράγκους της Δύσεως αλλά με τους Ορθοδόξους των Αγίων Τόπων.
Αρνήθηκαν να δεχθούν το Βατικανό να υποκαθιστά την Βηθλεέμ και τον Παπισμό να υποκλέπτει την προσδοκία!
24 Δεκεμβρίου 1930 :
Καλήν ημέραν, αδελφοί αν είνε ορισμός σας
Χριστούγεννα ορθόδοξα να πω στ’ αρχοντικόν σας.
Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει
τας παραδόσεις τας σεπτάς ζητούν οι Αποστόλοι.
Χριστός γεννάται σήμερον «Το δόξα εν υψίστοις»
ν’ ακούση αξιώνεται η ορθοδόξων πίστις.
Εις τα βουνά γυρίζουνε οι ορθόδοξοι έως τώρα
και η εξουσία τρέχει ευθύς χωρίς να λείψη ώρα.
Εις τα βουνά γυρίζουνε για την Ορθοδοξίαν
και αντί αστέρος τον Σταυρόν φέρουν στην Εκκλησίαν.
Και κάθε χρόνο που περνά με πόθο ερωτώμεν
σε ποιο βουνό, σε ποιο Ναό για να λειτουργηθώμεν.
Ακούσας δε ο Χρυσόστομος Δεσπότης θηριώδης
στέλνει στρατόν και δύναμιν να σφάξη ως Ηρώδης.
Πλην ο σταυρός εξ ουρανού βγαίνει και μας φωτίζει
Ορθοδοξίας καύχημα και θάρρος μας δωρίζει.
Δεν θέλουμε τα φράγκικα του Πάπα να ακούμε
κι’ αυτούς που τα πιστεύουνε ποτέ να μη τους δούμε.
Δεν θέλουμε τα φράγκικα, μόνον Ορθοδοξία
τας παραδόσεις τας σεπτάς ζητάει η Εκκλησία.
Δεν θέλουμε τα φράγκικα παπάδων κουρεμένων
κατάρες κι’ αναθέματα στην κεφαλήν τους μένουν.
Έτη καλά να ζήσετε με δόξα και ευτυχία
και όλοι πάντα σταθεροί εις την Ορθοδοξία.
Ένα θαύμα στο μικροσκόπιο
Ένα πρωτοφανές θαύμα της Θεοτόκου αναστάτωσε τον θρησκευτικό κόσμο στη Γαλλία:
Ο Μπασάμ Ασσάφ είναι υπηρέτης ενός ορθοδόξου σύρου στο Παρίσι , του Μιχαήλ
Μερέζ.
Στις 12 Αυγούστου 1988 ο Μερέζ απουσίαζε και τηλεφώνησε στον Ασσάφ να κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες για την εορτή της Κοιμήσεως. Ο πλούσιος επιχειρηματίας έχει μέσα στο σπίτι του ένα μικρό εκκλησάκι . Μέσα σε αυτό ο πιστός υπηρέτης του έκαψε θυμίαμα , άναψε ακοίμητη κανδήλα και πρόσφερε άνθη στη Θεοτόκο , της οποίας υπάρχουν εκεί πολλές εικόνες.
Ύστερα προσευχήθηκε στην Παναγία για την οικογένειά του που μένει στη Συρία, και για τον κύριό του που τον αγαπά σαν πατέρα.
Την ώρα εκείνη ακριβώς εμφανίζεται στον υπηρέτη η Θεοτόκος και του λέει :
- Σε προστατεύω. Είμαι μαζί σου. Πάρε αυτό το δώρο!
Την ίδια στιγμή ο Ασσάφ ένοιωσε να γεμίζουν τα χέρια του με ένα υγρό , που είχε τη σύσταση και την οσμή πολύ καθαρού ελαιόλαδου.
Όταν επέστρεψε ο Μερέζ στο Παρίσι, πληροφορήθηκε το γεγονός ,αλλά προτίμησε να το κρατήσει μυστικό . Το θαύμα όμως επαναλήφθηκε , και το θαυματουργό έλαιο έκανε διάφορες θεραπείες σε σύρους και λιβανέζους. Τότε ο Μερέζ έδωσε συνέντευξη τύπου, παρουσία του Μητροπολίτου Γαλλίας Ιερεμία και του εκπροσώπου του πατριαρχείου Αντιοχείας στη Γαλλία επισκόπου Γαβριήλ.
Το θαυμαστό σημείο δεν παύει να επαναλαμβάνεται . Κι όχι μόνο στο εκκλησάκι του Μερέζ, αλλά και αλλού, όταν ο Ασσάφ προσεύχεται ή συμμετέχει στη θεία λειτουργία ή απλώς μνημονεύει το όνομα του Ιησού και της Παναγίας. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1988, την ώρα της θείας λειτουργίας στον ελληνικό ναό του αγίου Στεφάνου της οδού Ζωρζ Μπιζέ, το έλαιο ανέβλυζε επί μία ώρα και το διαπίστωσαν όλοι οι πιστοί.
Ο Ασσάφ είναι τριάντα χρονών , πολύ απλός και με καθαρή καρδιά. Παραμένει σε μεγάλη ταπείνωση και απλότητα, και λέει πως κάθε φορά που συμβαίνει το θαύμα γεμίζει από ανείπωτη χαρά. Πιστεύει μάλιστα ότι η ευλογία αυτή του Θεού ανήκει σε όλους.
Στη συνέχεια ανέλαβε η επιστήμη να ερευνήσει την αλήθεια του θαύματος. Ορίστηκε μια επιτροπή , της οποίας τα μέλη παρακολούθησαν το φαινόμενο τρεις φορές, κατά τις οποίες συγκέντρωναν το εκκρινόμενο έλαιο και το υπέβαλλαν σε βιοχημικές αναλύσεις.
Οι εξετάσεις αυτές έγιναν στο Εργαστήριο Βιοχημείας των Λιπιδίων του Νοσοκομείου Πιτιέ – Σαλπετριέρ στο Παρίσι , από τον καθηγητή Ζ.Λ. ντε Ζεν. Τα πορίσματα της επιτροπής παρουσίασε στη δημοσιότητα ο μητροπολίτης Ιερεμίας. Σύμφωνα με αυτά το υγρό παρουσιάζει τη χαρακτηριστική σύσταση ενός φυτικού ελαίου. Περιέχει στοιχεία λιπιδικά , ιδιαιτέρως φυτοστερόλες , οι οποίες δεν υπάρχουν στο αίμα. Επιπλέον είναι αδύνατον να συντεθούν από τον ανθρώπινο οργανισμό. Το υγρό επίσης περιέχει χοληστερίνη ,ένα συστατικό ζωικής προελεύσεως ,το οποίο ουδέποτε συναντάται σε οποιοδήποτε ελαιόλαδο. Υπογραμμίζοντας το τελευταίο αυτό σημείο, η επιτροπή συμπεραίνει ότι υπό αυτές τις συνθήκες « το υγρό δεν μπορεί να προέρχεται από κάποια εξωτερική παροχή ελαιόλαδου ». Βεβαιώνει επίσης την αναμφισβήτητη βελτίωση της υγείας δύο ατόμων που χρίσθηκαν με το εκκρινόμενο έλαιο από τα χέρια του Μπασάμ Ασσάφ.
Και η αναφορά της επιτροπής καταλήγει ως εξής: « Το γεγονός αυτό δεν επιδέχεται καμμιά φυσική ή λογική εξήγηση. Εντάσσεται μάλλον στο πλήθος των θαυμάτων της Παναγίας μας , που γνώρισε η ιστορία της Εκκλησίας».
Στις 12 Αυγούστου 1988 ο Μερέζ απουσίαζε και τηλεφώνησε στον Ασσάφ να κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες για την εορτή της Κοιμήσεως. Ο πλούσιος επιχειρηματίας έχει μέσα στο σπίτι του ένα μικρό εκκλησάκι . Μέσα σε αυτό ο πιστός υπηρέτης του έκαψε θυμίαμα , άναψε ακοίμητη κανδήλα και πρόσφερε άνθη στη Θεοτόκο , της οποίας υπάρχουν εκεί πολλές εικόνες.
Ύστερα προσευχήθηκε στην Παναγία για την οικογένειά του που μένει στη Συρία, και για τον κύριό του που τον αγαπά σαν πατέρα.
Την ώρα εκείνη ακριβώς εμφανίζεται στον υπηρέτη η Θεοτόκος και του λέει :
- Σε προστατεύω. Είμαι μαζί σου. Πάρε αυτό το δώρο!
Την ίδια στιγμή ο Ασσάφ ένοιωσε να γεμίζουν τα χέρια του με ένα υγρό , που είχε τη σύσταση και την οσμή πολύ καθαρού ελαιόλαδου.
Όταν επέστρεψε ο Μερέζ στο Παρίσι, πληροφορήθηκε το γεγονός ,αλλά προτίμησε να το κρατήσει μυστικό . Το θαύμα όμως επαναλήφθηκε , και το θαυματουργό έλαιο έκανε διάφορες θεραπείες σε σύρους και λιβανέζους. Τότε ο Μερέζ έδωσε συνέντευξη τύπου, παρουσία του Μητροπολίτου Γαλλίας Ιερεμία και του εκπροσώπου του πατριαρχείου Αντιοχείας στη Γαλλία επισκόπου Γαβριήλ.
Το θαυμαστό σημείο δεν παύει να επαναλαμβάνεται . Κι όχι μόνο στο εκκλησάκι του Μερέζ, αλλά και αλλού, όταν ο Ασσάφ προσεύχεται ή συμμετέχει στη θεία λειτουργία ή απλώς μνημονεύει το όνομα του Ιησού και της Παναγίας. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1988, την ώρα της θείας λειτουργίας στον ελληνικό ναό του αγίου Στεφάνου της οδού Ζωρζ Μπιζέ, το έλαιο ανέβλυζε επί μία ώρα και το διαπίστωσαν όλοι οι πιστοί.
Ο Ασσάφ είναι τριάντα χρονών , πολύ απλός και με καθαρή καρδιά. Παραμένει σε μεγάλη ταπείνωση και απλότητα, και λέει πως κάθε φορά που συμβαίνει το θαύμα γεμίζει από ανείπωτη χαρά. Πιστεύει μάλιστα ότι η ευλογία αυτή του Θεού ανήκει σε όλους.
Στη συνέχεια ανέλαβε η επιστήμη να ερευνήσει την αλήθεια του θαύματος. Ορίστηκε μια επιτροπή , της οποίας τα μέλη παρακολούθησαν το φαινόμενο τρεις φορές, κατά τις οποίες συγκέντρωναν το εκκρινόμενο έλαιο και το υπέβαλλαν σε βιοχημικές αναλύσεις.
Οι εξετάσεις αυτές έγιναν στο Εργαστήριο Βιοχημείας των Λιπιδίων του Νοσοκομείου Πιτιέ – Σαλπετριέρ στο Παρίσι , από τον καθηγητή Ζ.Λ. ντε Ζεν. Τα πορίσματα της επιτροπής παρουσίασε στη δημοσιότητα ο μητροπολίτης Ιερεμίας. Σύμφωνα με αυτά το υγρό παρουσιάζει τη χαρακτηριστική σύσταση ενός φυτικού ελαίου. Περιέχει στοιχεία λιπιδικά , ιδιαιτέρως φυτοστερόλες , οι οποίες δεν υπάρχουν στο αίμα. Επιπλέον είναι αδύνατον να συντεθούν από τον ανθρώπινο οργανισμό. Το υγρό επίσης περιέχει χοληστερίνη ,ένα συστατικό ζωικής προελεύσεως ,το οποίο ουδέποτε συναντάται σε οποιοδήποτε ελαιόλαδο. Υπογραμμίζοντας το τελευταίο αυτό σημείο, η επιτροπή συμπεραίνει ότι υπό αυτές τις συνθήκες « το υγρό δεν μπορεί να προέρχεται από κάποια εξωτερική παροχή ελαιόλαδου ». Βεβαιώνει επίσης την αναμφισβήτητη βελτίωση της υγείας δύο ατόμων που χρίσθηκαν με το εκκρινόμενο έλαιο από τα χέρια του Μπασάμ Ασσάφ.
Και η αναφορά της επιτροπής καταλήγει ως εξής: « Το γεγονός αυτό δεν επιδέχεται καμμιά φυσική ή λογική εξήγηση. Εντάσσεται μάλλον στο πλήθος των θαυμάτων της Παναγίας μας , που γνώρισε η ιστορία της Εκκλησίας».
Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
36. Η ζωή εν τη Εκκλησία δεν είναι άλλο παρά μία ακατάπαυστος κοινωνία του ανθρωπίνου πνεύματος μετά του Αγίου Πνεύματος. Το γεγονός τούτο εδώρησεν εις ημάς ο φιλάνθρωπος Θεός—ο Κύριος Ιησούς. Χάρις εις τον Χριστόν κατήλθεν ο Αγαθός Παράκλητος εις τον κόσμον μας και παρέμεινεν εις το θεανθρώπινον σώμα Του ως ψυχή της Εκκλησίας. Δια της χάριτός Του το Άγιον Πνεύμα ενώνει όλα τα μέλη της Εκκλησίας εις μίαν ψυχήν και μίαν καρδίαν, την καθολικήν ψυχήν της Εκκλησίας και την καθολικήν καρδίαν της Εκκλησίας. Και δια τούτο αυτά «το αυτό φρονούσι», «την αυτήν αγάπην έχουσι», διότι φρονούν με την καθολικήν ψυχήν της Εκκλησίας, και αισθάνονται με την καθολικήν αίσθησιν της Εκκλησίας. Και το φρόνημά των και το αίσθημά των είναι προσωπικόν και συνάμα καθολικόν, διότι έκαστος ανήκει εις όλους και όλοι ανήκουν εις έκαστον. Έκαστος εν τούτοις παραμένει ακέραιον πρόσωπον, διατηρών όλα τα προσωπικά ιδιώματά του… Μήπως αυτό «το αυτό φρονείτε» δεσμεύει και υποβιβάζει την σκέψιν; Όχι, διότι δια την σκέψιν του χριστιανού ανοίγονται όλα τα βάθη του θείου απείρου και μέσα εις αυτά όλαι αι θείαι τελειότητες. Και όταν ο χριστιανός σκέπτεται, σκέπτεται δια του Χριστού εν Πνεύματι Αγίω, και όταν αισθάνεται, αισθάνεται δια του Χριστού εν Πνεύματι Αγίω. Αυτό είναι εκείνο, που εξασφαλίζει πάντοτε την θείαν ελευθερίαν και την θείαν απεραντοσύνην και εις την σκέψιν και εις το αίσθημα του χριστιανού.
Συνεχίζεται.
Άγια Θεοφάνεια 2013
Η Εκκλησία μας
γιορτάζει αύριο μια από τις αρχαιότερες και σημαντικότερες γιορτές της, τη φανέρωση της Αγίας Τριάδας
κατά τη βάφτιση του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη από τον Ιωάννη.
Ως γνωστόν, μετά από θεία εντολή ο Ιωάννης ο Πρόδρομος εγκατέλειψε την
ερημική ζωή και ήλθε στον Ιορδάνη ποταμό όπου κήρυττε και βάφτιζε. Εκεί
παρουσιάσθηκε ο Θεάνθρωπος Ιησούς και ζήτησε να βαπτισθεί. Ο Ιωάννης, αν και το Άγιο
Πνεύμα τον είχε πληροφορήσει ποιος ήταν εκείνος που του ζητούσε να βαπτισθεί,
στην αρχή αρνήθηκε να τον βαφτίσει ισχυριζόμενος ότι ο ίδιος έχει ανάγκη να
βαπτισθεί από Εκείνον. Ο Ιησούς όμως του εξήγησε ότι αυτό ήταν το θέλημα του
Θεού και τον έπεισε να τον βαφτίσει. Και τότε μπροστά στα έκπληκτα μάτια των
παρισταμένων διαδραματίσθηκε μία μοναδική και μεγαλειώδης σκηνή, όταν με την
μορφή
περιστεριού κατήλθε το Άγιο Πνεύμα και κάθισε επάνω στο βαπτιζόμενο Ιησού, ενώ
συγχρόνως ακούστηκε από τον ουρανό η φωνή του Θεού και Πατρός που έλεγε: «Ούτος
εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα» («Αυτός είναι ο αγαπημένος μου
Υιός, αυτός είναι ο εκλεκτός μου»).
Από τότε και το βάφτισμα των Χριστιανών, δεν είναι «εν ύδατι», όπως το
βάπτισμα «μετανοίας» του Ιωάννη, αλλά «εν Πνεύματι Αγίω». Ο Κύριος, με το να
βαφτιστεί, αγίασε το νερό, το έκανε νερό αγιασμού και συμφιλίωσης με το Θεό.
Έτσι η Βάπτιση του Κυρίου άνοιξε τη θύρα του Μυστηρίου του Βαπτίσματος. Με την
καθαρτική χάρη του αγίου Βαπτίσματος ο παλαιός αμαρτωλός άνθρωπος ανακαινίζεται
και με την τήρηση των θείων εντολών γίνεται κληρονόμος της βασιλείας των
ουρανών.
Η φύση αγιάζεται και ο άνθρωπος φωτίζεται το φώς το αληθινό, που είναι ο
ίδιος ο Ιησούς Χριστός, δηλ. το χαρμόσυνο μήνυμα της σωτηρίας του ανθρωπίνου
γένους, που με τη χάρη της Παναγίας Τρίαδος, σφραγίζονται τα πάντα.
Μετά τη θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, τελείται ο Μέγας Αγιασμός
των Θεοφανείων. Οι πιστοί με στεντόρια φωνή ομολογούν: «Μέγας ει, Κύριε
και θαυμαστά τα έργα σου, και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων
σου»!
http://www.churchofcyprus.org.cy/
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
+ π. Ιωάννης
Σ. Ρωμανίδης
Όχι "εκ του κόσμου," αλλ' "εν
τω κόσμω"
Η Φραγκο-Λατινική διάκρισις
μεταξύ πρακτικής (αctive) και θεωρητικής (contemplative) ζωής δεν υπάρχει εντός
του σώματος του Χριστού. Το χάρισμα του Αγίου Πνεύματος των αδιαλείπτων
προσευχών και ψαλμών, μέσω των οποίων ο ιδιώτης (λαϊκός) εισέρχεται εις το
βασίλειον ιεράτευμα, γενόμενος ναός του Αγίου Πνεύματος και μέλος του σώματος
του Χριστού, καθιστά την εν λόγω διάκρισιν αδύνατον. Η κάθαρσις και ο φωτισμός
της καρδίας και η θέωσις είναι η πραγματικότης εντός της οποίας κινείται ο κάθε
πιστός και η παράδοσις εντός της οποίας λειτουργεί αναποσπάστως η ειδική
ιερωσύνη. Αντιθέτως προς την εν λόγω Λατινικήν διάκρισιν όλα τα μέλη του
σώματος του Χριστού ευρίσκονται εις την θεωρίαν του φωτισμού βαδίζοντες προς
την θεωρίαν της θεώσεως. "...ουδείς εν πνεύματι
Θεού λαλών λέγει, ΑΝΑΘΕΜΑ ΙΗΣΟΥΣ, και ουδείς δύναται ειπείν, ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ, ει
μη εν Πνεύματι Αγίω" (Α' Κορ. 12:3). Αυτή είναι η βιβλική και πατερική
πνευματικότης και η δύναμις, εξ αιτίας της οποίας ήτο αδύνατον δι' ένα
πιστόν-ναόν του Αγίου Πνεύματος, παρ' όλα τα βασανιστήρια και μαρτύρια, να
λυγίση και να απαρνηθή τον Χριστόν. Τυχόν απάρνησις απλώς απεδείκνυε, ότι δεν
ήτο μέλος του σώματος του Χριστού. Οι μάρτυρες και οι νεο-μάρτυρες ήσαν η
απόδειξις της δυνάμεως του φωτισμού και της θεώσεως, δηλαδή του μυστηρίου του
σταυρού, κατά των δυνάμεων του σκότους ως και το κατ' εξοχήν κήρυγμα
ελευθερίας. Η πρωταρχική αποστολή των ναών του Αγίου Πνεύματος ήτο να
εργάζωνται εις οποιοδήποτε επάγγελμα είχον ταχθεί και να επιδιώκουν να
διαδώσουν την ιδικήν των θεραπείαν εις τους άλλους. Κατά κυριολεξίαν ειργάζοντο
εντός της κοινωνίας των, με μίαν ειδικότητα ομοίαν με εκείνην των ψυχιάτρων.
Διέφερον, όμως, απ' αυτούς εις το ότι δεν επεδίωκον, ωσάν αυτούς, την
διανοητικήν ισορροπίαν των νοσούντων, με την προσαρμογήν των εις γενικώς
αποδεκτούς κανόνας φυσιολογικής σκέψεως και συμπεριφοράς. Ο ιδικός των κανών
υγείας και φυσιολογικής σκέψεως και συμπεριφοράς ήτο ο δοξασμός. Η θεραπευτική
δύναμίς των δεν ήτο και δεν είναι "εκ του κόσμου τούτου." Αλλ' αύτοί,
όμως, είναι "εν τω κόσμω," εργαζόμενοι δια την θεραπείαν της καρδίας των
ανθρώπων καί, ως εκ τούτου, δια την μεταμόρφωσιν του κόσμου. Συνεχίζεται.
ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ ΠΗΓΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΗΣΕΙ
Μια ορθόδοξη εκκλησία στην Αλάσκα
Ο Λαρισαίος Κ. Θεοδώρου ταξίδεψε με δικά του έξοδα στο Ανκορατζ, όπου ύστερα από τρεις εβδομάδες σκληρής εργασίας αγιογράφησε ένα μέρος του πρώτου και μοναδικού ορθόδοξου ναού στην πολιτεία των ΗΠΑ
Οι Ελληνες του Ανκορατζ στην Αλάσκα έβαλαν σκοπό να κατασκευάσουν την πρώτη ορθόδοξη εκκλησία στην περιοχή και ο Κ. Θεοδώρου ανταποκρίθηκε με χαρά στην έκκλησή τους
Η Πλατυτέρα Παναγία καλύπτει εδώ και λίγες ημέρες μια ελληνική εκκλησία στο βορειότερο άκρο του κόσμου, στη μακρινή Αλάσκα. Η Πλατυτέρα, όπως και άλλες μορφές αγίων, αγιογραφήθηκε από τον Λαρισαίο Κώστα Θεοδώρου, ο οποίος ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση που απηύθυναν μέσω της δημόσιας τηλεόρασης τα μέλη της πολύ δραστήριας ελληνικής κοινότητας της πόλης Ανκορατζ.
Ταξίδεψε με δικά του έξοδα, έμεινε περίπου 3 εβδομάδες στο Ανκορατζ και αγιογράφησε ένα μέρος του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, της πρώτης και μοναδικής ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας στην 49η πολιτεία των ΗΠΑ.
«Ηταν μια εμπειρία μοναδική. Συγκινήθηκα όταν είδα ένα ρεπορτάζ στην τηλεόραση όπου Ελληνες από την Αλάσκα ζητούσαν προσφορές για την αποπεράτωση του ναού. Επικοινώνησα μαζί τους και τους είπα πως όταν η εκκλησία τελειώσει, ευχαρίστως θα πήγαινα να προσφέρω ένα μέρος της αγιογραφίας.
Ετσι έφτιαξα την Πλατυτέρα στην οροφή, τον Αγιο Γεώργιο, τον Αγιο Δημήτριο, τον Χριστό, τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον Αγιο Νικόλαο» λέει στο «Εθνος» ο Κώστας Θεοδώρου, που επέστρεψε πριν από μερικές μέρες από το Ανκορατζ, ετοιμάζεται ωστόσο να ξαναπάει για να ολοκληρώσει την αγιογράφηση του ναού.
Για τρεις εβδομάδες εργαζόταν σχεδόν όλη την ημέρα, πάνω σε μια πανύψηλη σκαλωσιά, σε θερμοκρασίες σχεδόν φθινοπωρινές, «ο καιρός ήταν σαν τον δικό μας Οκτώβριο», ενώ τα βράδια δεν προλάβαινε να αποδέχεται προσκλήσεις για να γευτεί την? ελληνική κουζίνα σε κάποιο από τα δεκάδες εστιατόρια που διατηρούν ομογενείς.
Ψυχή της ελληνικής κοινότητας του Ανκορατζ -της μεγαλύτερης πόλης της Αλάσκας, αν και πρωτεύουσα είναι το Τζούνο- που αριθμεί 70 ελληνικές οικογένειες σε μια πόλη 250.000 κατοίκων είναι η πρόεδρός της Μαρία Μπάσκου. Με καταγωγή από το Καστόρι Λακωνίας, η κ. Μπάσκου σπούδασε Παιδαγωγικά στη Βοστόνη και διδάσκει στο ελληνικό σχολείο του Ανκορατζ, στο οποίο φοιτούν περίπου 30 παιδιά.
Η κ. Μπάσκου είχε απευθύνει πριν από περίπου έναν χρόνο δημόσια έκκληση για την ολοκλήρωση της εκκλησίας. Τότε ανταποκρίθηκαν πολλοί Ελληνες από όλα τα μέρη του κόσμου και έστειλαν τις προσφορές τους, ενώ ο κ. Θεοδώρου της ζήτησε να τον κρατά ενήμερο για το πότε μπορεί να πιάσει δουλειά.
Οι εργασίες για την κατασκευή του ναού κράτησαν δύο χρόνια, ενώ αυτό το διάστημα διαμορφώνεται η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και ένας χώρος αναψυχής, στο ισόγειο.
Οι ομογενείς
Από την Πελοπόννησο στο Ανκορατζ
Από την Πελοπόννησο στο Ανκορατζ
«Θεωρούμε χρέος μας να διατηρήσουμε το ελληνικό στοιχείο στην Αλάσκα, σε αυτήν την άκρη του κόσμου που βρεθήκαμε και να το μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας, ώστε να διατηρήσουν με τη σειρά τους τον πλούσιο, ελληνικό πολιτισμό», δήλωσε η κ. Μπάσκου.
Εκτός από το ελληνικό σχολείο, στο Ανκορατζ λειτουργούν τμήματα εκμάθησης ελληνικών, παραδοσιακών χορών με την ευθύνη της χορογράφου Νταϊάνα Πράιζ, ενώ κάθε χρόνο στις 18 Αυγούστου διοργανώνεται ένα μεγάλο φεστιβάλ με ελληνικά φαγητά, χορούς και τραγούδια που συγκεντρώνει θεατές από πολλές αμερικανικές πολιτείες.
Οι Ελληνες του Ανκορατζ έφτασαν στην Αλάσκα τη δεκαετία του 1980 και οι περισσότεροι έχουν καταγωγή από την Πελοπόννησο.
Ασχολούνται με τον χώρο της εστίασης, διαθέτουν εστιατόρια με ελληνική κουζίνα, υπάρχουν επίσης κάποιοι γιατροί και λίγοι έμποροι και επιχειρηματίες.
Οι ίδιοι καλύπτουν όλα τα έξοδα της κοινότητας, ασχολούνται δραστήρια με αυτήν και μιλούν ελληνικά σε όλες τις εκδηλώσεις. Μέχρι τώρα για τις θρησκευτικές τους ανάγκες χρησιμοποιούσαν ένα ειδικά διαμορφωμένο οίκημα, ενώ σύντομα θα εγκαινιαστεί ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Σκοπεύουν μάλιστα τα εγκαίνια να συμπέσουν με το Ελληνικό Φεστιβάλ για να συγκεντρώσουν χρήματα, ενώ μεταξύ άλλων, μέσω της κοινότητας, πωλείται και ένα βιβλίο μαγειρικής, με ελληνικές συνταγές που κάνει θραύση στις Αμερικανίδες νοικοκυρές.
ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου
Ιησού Χριστέ, το καλό Όνομα, ο γλυκασμός μου, η
επιθυμία μου και η ελπίδα μου, Σύ που έγινες άνθρωπος για μας και τακτοποίησες
τα πάντα με σοφία για τη σωτηρία μας! Σε δοξάζω, Κύριε Θεέ μου, μ΄ όλη την
καρδιά μου. Γονατίζω μπροστά Σου με το ...σώμα και την ψυχή μου και
εξομολογούμαι τις αμαρτίες μου. Σκύψε και Σύ και άκουσε τη δέησή μου και
συγχώρησε την ασέβειά μου.
Αμάρτησα, ανόμησα, επλημμέλησα, παρώξυνα και παραπίκρανα Εσένα τον Αγαθό μου Κύριο και τροφέα και Προστάτη. Δεν υπάρχει είδος κακίας που δεν έκανα με έργο και με λόγο, εν γνώσει και εν αγνοία και με ενθυμήσεις και σκέψεις πονηρές πολύ αμάρτησα. Και όσες φορές υποσχέθηκα να μετανοήσω άλλες τόσες ξανάκανα τα ίδια. Είναι πιο εύκολα να μετρηθούν οι σταγόνες της βροχής παρά οι αμαρτίες μου. Έφτασαν και πάνω απ΄ το κεφάλι μου ακόμα! Γιατί απ΄ τα νειάτα μου και μέχρι σήμερα άνοιξα τις πόρτες της ψυχής μου στις άτοπες επιθυμίες, δούλεψα στις άτακτες και αχαλίνωτες ορμές, λέρωσα τον λευκό χιτώνα του βαπτίσματος, μόλυνα το ναό του σώματός μου, και βρώμισα την ψυχή μου με τα πάθη της ατιμίας που διέπραξα.
Σύ τα ξέρεις όλα - τί να τα λέω;
Η καρδιά μου συντρίβεται και η ψυχή μου βουλιάζει μέσα στην απορία, γιατί αν και τόσα και τέτοια αμαρτήματα έκανα, ούτε ένα μικρό έργο μετάνοιας δεν παρουσίασα... Γι΄ αυτό είναι ταραγμένη η ψυχή μου, γεμάτη οδύνη και κατήφεια...
Παρά ταύτα δεν παύω να ελπίζω στη σωτηρία μου... ελπίζοντας στην αγάπη Σου.
Ελέησέ με, Θεέ μου, με το μέγα έλεος Σου, γιατί σε Σένα πιστεύω... Συγχώρησέ με τον αχρείο και ταπεινό. Άκουσε την προσευχή του ταπεινού δούλου Σου... Σαν άνθρωπος αμάρτησα. Ως Θεός συγχώρησέ με... για την πολλή Σου αγαθότητα και την ανέκφραστη ευσπλαχνία και φιλανθρωπία, με τις πρεσβείες της Πανενδόξου, Πανυμνήτου, Υπερευλογημένης και Κεχαριτωμένης, Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας... Αμήν.
Αμάρτησα, ανόμησα, επλημμέλησα, παρώξυνα και παραπίκρανα Εσένα τον Αγαθό μου Κύριο και τροφέα και Προστάτη. Δεν υπάρχει είδος κακίας που δεν έκανα με έργο και με λόγο, εν γνώσει και εν αγνοία και με ενθυμήσεις και σκέψεις πονηρές πολύ αμάρτησα. Και όσες φορές υποσχέθηκα να μετανοήσω άλλες τόσες ξανάκανα τα ίδια. Είναι πιο εύκολα να μετρηθούν οι σταγόνες της βροχής παρά οι αμαρτίες μου. Έφτασαν και πάνω απ΄ το κεφάλι μου ακόμα! Γιατί απ΄ τα νειάτα μου και μέχρι σήμερα άνοιξα τις πόρτες της ψυχής μου στις άτοπες επιθυμίες, δούλεψα στις άτακτες και αχαλίνωτες ορμές, λέρωσα τον λευκό χιτώνα του βαπτίσματος, μόλυνα το ναό του σώματός μου, και βρώμισα την ψυχή μου με τα πάθη της ατιμίας που διέπραξα.
Σύ τα ξέρεις όλα - τί να τα λέω;
Η καρδιά μου συντρίβεται και η ψυχή μου βουλιάζει μέσα στην απορία, γιατί αν και τόσα και τέτοια αμαρτήματα έκανα, ούτε ένα μικρό έργο μετάνοιας δεν παρουσίασα... Γι΄ αυτό είναι ταραγμένη η ψυχή μου, γεμάτη οδύνη και κατήφεια...
Παρά ταύτα δεν παύω να ελπίζω στη σωτηρία μου... ελπίζοντας στην αγάπη Σου.
Ελέησέ με, Θεέ μου, με το μέγα έλεος Σου, γιατί σε Σένα πιστεύω... Συγχώρησέ με τον αχρείο και ταπεινό. Άκουσε την προσευχή του ταπεινού δούλου Σου... Σαν άνθρωπος αμάρτησα. Ως Θεός συγχώρησέ με... για την πολλή Σου αγαθότητα και την ανέκφραστη ευσπλαχνία και φιλανθρωπία, με τις πρεσβείες της Πανενδόξου, Πανυμνήτου, Υπερευλογημένης και Κεχαριτωμένης, Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας... Αμήν.
Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης : ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΚΟΛΛΥΒΑΔΩΝ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ
Οι μεγάλοι διδάσκαλοι της Εκκλησίας και του Γένους Μακάριος Νοταράς,
Νικόδημος Αγιορείτης και Αθανάσιος Πάριος, που έζησαν και έδρασαν τον 18ον
αιώνα και στις αρχές του 19ου, αποτελούν μία νέα τριάδα μεγίστων φωστήρων, όπως
οι παλαιοί Τρεις Ιεράρχαι, τηρουμένων βεβαίως των αναλογιών και λαμβανομένων
υπ' όψιν των ιστορικών συγκυριών στις οποίες έζησαν με τις διαφορές και τις
ομοιότητες. Σ' αυτούς προστίθεται και ο Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης, πρωτουργός
χρονικά του κινήματος, όχι όμως με την προσφορά και δραστηριότητα που οι τρεις
άλλοι επέδειξαν στη συνέχεια, η οποία άλλωστε ήταν και η αιτία να
συγκαταριθμηθούν στη χορεία των αγίων. Ονομάσθηκαν ειρωνικά Κολλυβάδες από τους
αντιπάλους τους στο Άγιο Όρος, εξ αιτίας του ότι αντέδρασαν στην
αντιπαραδοσιακή μεταφορά της τελέσεως των μνημοσυνών από το Σάββατο στην
Κυριακή, γιατί ορθά και δίκαια εξετίμησαν ότι προσβάλλεται έτσι ο αναστάσιμος
και πανηγυρικός χαρακτήρ της ημέρας.
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)