Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί οἱ δύο ἀποτειχίσεις τοῦ 20ου αἰῶνος

Kατά τήν διάρκεια τοῦ 20ου αἰῶνος ἐκδηλώθηκε μία μεγάλη αἵρεσις εἰς τήν Ὀρθοδοξία, ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί αὐτή εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά ὑπάρξουν δύο ἀποτειχίσεις, ἡ μία ἡ λεγομένη τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου καί ἡ δευτέρα ἐντός τοῦ ἁγ. Ὄρους ἀπό τούς μοναχούς, κατά τά ἔτη 1970-1973. Ἄν θά θέλαμε νά ἀξιολογήσωμε τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐν σχέσει μέ τίς παλαιότερες αἱρέσεις καί εἴμεθα εἰλικρινεῖς μέ τούς ἑαυτούς μας, θά ἔπρεπε νά ὁμολογήσωμε ὅτι αὐτή ἔχει προξενήσει τήν μεγαλυτέρα ζημία στήν Ὀρθοδοξία, ὄχι

τόσο διότι ἔχει μεταφέρει τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας σέ ἄλλες αἱρέσεις καί σέ ἄλλα στρατόπεδα, ἀλλά κυρίως διότι ἔχει μεταλλάξει ριζικῶς τό φρόνημα τῶν Ὀρθοδόξων, σέ σημεῖο πού νά μήν γνωρίζωμε πλέον τά ὅρια τῆς Ὀρθοδοξίας καί

τῆς Ἐκκλησίας, τήν στάσι τῶν Ὀρθοδόξων ἀπέναντι στούς αἱρετικούς, τά καθήκοντα τῶν Ὀρθοδόξων ἀπέναντι στήν αἵρεσι πού ἐκδηλώνεται μέσα στήν Ἐκκλησία, τά ὅρια τῆς ὑπακοῆς πρός τούς ποιμένας ἐν καιρῷ αἱρέσεως καί, κυρίως, νά μήν γνωρίζωμε τήν προσωπική εὐθύνη τοῦ καθενός ἀπό τούς Ὀρθοδόξους, ὡς πρός τήν καταπολέμησι τῆς αἱρέσεως καί τό κόστος τό ὁποῖο ἀπαιτεῖται νά καταβάληὁ καθένας, προκειμένου νά κατασταλῆ ἡ αἱρετική πυρκαϊά.

Διά νά κατανοήσωμε τήν ριζική αὐτή ἀλλαγή τοῦ φρονήματος τῶν Ὀρθοδόξων, ἡ ὁποία ἐπῆλθε διά τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ θά ἀναφέρωμε ἕνα παράδειγμα ἀπό τήν Βυζαντινή περίοδο καί μάλιστά λίγο πρίν γίνη ἡ ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Στήν σελίδα 211 παρουσιάσαμε ἀπό τά ἀπομνημονεύματα τοῦ Συρόπουλου τήν λιτανεία κατά τήν ἐνθρόνισι τοῦ λατινόφρονος Πατριάρχου Μητροφάνους μετά τήν ἐπάνοδο ἀπό τήν Σύνοδο τῆς Φλωρεντίας. Κατ’ αὐτήν

περιγράφει ὁ Συρόπουλος τό γεγονός ὅτι καί μόνο πού ἔβλεπε ὁ λαός τῆς Κωνσταντινουπόλεως τόν Καρδινάλιο ἀντιπρόσωπο τοῦ Πάπα στήν λιτανεία πλησίον τοῦ Πατριάρχου, καταλάβαινε ὅτι ὁ Πατριάρχης ἦτο λατινόφρων καί,

ὅπως ἀναφέρει ὁ Συρόπουλος, οὔτε τήν εὐλογία του δέν ἤθελε νά δεχθῆ. Ἐπίσης ἀναφέρει, ὅτι τόν ἱερέα ὁ ὁποῖος ἀπό περιέργεια ἠθέλησε νά ἰδῆ πῶς γίνεται αὐτή ἡ ἐνθρόνισις τοῦ Πατριάρχου, χωρίς κἄν νά συμμετέχη σ’ αὐτήν, οἱ ἐνορίτες του ἀμέσως τόν ἐθεώρησαν λατινόφρονα καί προδότη τῆς πίστεως καί ἀμέσως ἀπετειχίσθησαν ἀπό αὐτόν, μέχρις ὅτου ἐκεῖνος ἔδωσε ἔνορκες ὑποσχέσεις ἐνώπιον τῶν ἐνοριτῶν του, ὅτι δέν θά ξαναπλησιάση τούς λατινόφρονες. Αὐτό ἦτο τό φρόνημα τοῦ λαοῦ καί τό ἔνστικτο τῆς Ὀρθοδοξίας, λίγο πρίν τήν ἅλωσι τῆς

Κωνσταντινουπόλεως. Στίς ἡμέρες μας, ἀντιθέτως, βλέπομε στήν τηλεόρασι ὄχι κάποιον Καρδινάλιο σέ λιτανεία, ἀλλά τόν ἴδιο τόν Πάπα νά χοροστατῆ στόν θρόνο τοῦ πατριαρχικοῦ ναοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, νά ἀπαγγέλη τό «Πάτερ ἡμῶν»

κατά τήν Θεία Λειτουργία τῆς θρονικῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγ. Ἀνδρέου, νά δίδη τόν ἀδελφικό ἀσπασμό εἰς τό «ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους» μέ τόν Πατριάρχη, νά παίρνουν τή εὐλογία του προκειμένου νά μεταλάβουν οἱ Ὀρθόδοξοι,νά τοῦ ψάλλουν τροπάρια καί νά τόν ὑμνοῦν οἱ ψάλτες, καί ὅλα αὐτά ὁ ὀρθόδοξος λαός νά τά ἀντιμετωπίζη μέ τέτοια ἀπάθεια καί ἀδιαφορία, λές καί εἶναι γεγονότα πού συμβάνουν ὄχι στό σπίτι του, ἀλλά σέ ἄλλο πλανήτη. Τό ὀδυνηρώτερο βεβαίως ὅλων εἶναι ὅτι καί οἱ ἁγιορεῖτες μοναχοί, οἱ ὁποῖοι ἐντάσσονται ἐκκλησιαστικά στό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, ἀντιμετωπίζουν κατά τόν ἴδιο τρόπο τόν ἐκκλησιαστικό αὐτόν συναγελασμό. Αὐτή ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἀλλοίωσις τοῦ φρονήματος πού ἔχει ἐπέλθει στούς Ὀρθοδόξους καί πού ἡ αἰτία της εἶναι ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Διότι Οἰκουμενισμός, βασικά, σημαίνει τήν ριζική ἀλλαγή ὄχι μόνο τῶν ὁρίων τῆς

πίστεως τά ὁποῖα ἔθεσαν οἱ Πατέρες, ὄχι μόνο τῶν ὁρίων πού ἔθεσαν ἡ Ἁγ. Γραφή καί οἱ ἱεροί Κανόνες, ὄχι μόνο τήν ριζική ἀλλαγή τῆς Παραδόσεως πού ἀναφέρεται στήν ἀντιμετώπισι τῶν αἱρετικῶν, ἀλλά καί τήν ριζική ἀλλαγή στό φρόνημα τῶν Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι πρέπει, ὅλα αὐτά πού προαναφέρθησαν, νά μάθουν νά τά ἀντιμετωπίζουν ὡς ἀγκυλώσεις μεσαιωνικές, ὡς σκοταδισμό ἀρχαῖο, ὡς ἔλλειψι ἀγάπης καί διακρίσεως καί ὡς μία νοοτροπία τοῦ παρελθόντος, ἡ ὁποία πρέπει νά ἀλλάξη, διότι δέν συμβαδίζει μέ τό κοινωνικό γίγνεσθαι καί τίς σύγχρονες ἀπαιτήσεις τῆς Νέας Ἐποχῆς. Καί βεβαίως πρέπει νά ὁμολογήσωμε ὅτι, ἐλλείψει

Ὀρθοδόξων, ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει ἐπιτύχει πλήρως τόν σκοπόν του. Διότι τό ἔργο αὐτό τῆς ριζικῆς ἀλλοιώσεως τοῦ φρονήματος τῶν Ὀρθοδόξων τό ἔχουν ἀναλάβει οἱ ἴδιοι οἱ ποιμένες καί δή οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι πλέον ἔχουν τόν ρόλο πού εἶχαν κάποτε οἱ Οὐνίτες καί οἱ ἱεραπόστολοι Μισσιονάριοι τῶν Προτεσταντῶν. Ὁ λαός δέ πρέπει νά καθοδηγηθῆ νά μή διαστέλλη μεταξύ βεβήλου καί ὁσίου, ἀλλά νά θεωρῆ ἅπαντα κοινά. Ἡ αἵρεσις λοιπόν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ συνίσταται στήν ἄρσι τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας καί στή σταδιακή προσέγγισι,σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο, ὅλων τῶν αἱρετικῶν καί στήν ἀλληλοπεριχώρησι τῶν Ὀρθοδόξων μέ αὐτούς. Αὐτό

δηλαδή πού ἐπολεμοῦσαν οἱ Πατέρες, ἐμεῖς πρέπει νά τό ἀγαπήσωμε, αὐτό πού αὐτοί ἀπέφευγαν, ἐμεῖς πρέπει νά τό ἀγκαλιάσωμε, αὐτό πού ἀνεθεμάτισαν ἐμεῖς πρέπει νά τό ἀναγνωρίσωμε, αὐτό πού ἐκεῖνοι ἀπέκοψαν, ἐμεῖς πρέπει νά τό συρράψωμε καί αὐτό πού κατεδίκασαν, ἐμεῖς πρέπει νά τό ἀθωώσωμε. Δι’ αὐτό λέγομε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός δέν εἶναι αἵρεσις ἡ ὁποία προσβάλλει ἤ ἀλλοιώνει ἕνα

συγκεκριμένο δόγμα τῆς πίστεως, ἀλλά εἶναι αἵρεσις ἡ ὁποία ἰσοπεδώνει τά πάντα, μεταβάλλει δέ τήν Ἐκκλησία σταδιακά, διά τῆς ἐκριζώσεως καί καταργήσεως, ἀπό Παράδεισο σέ σεληνιακό τοπίο. Τό ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός σήμερα προχωρεῖ εἰς τήν κατάργησιν τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς πίστεως σταδιακά καί μεθοδικά, αὐτό ἀποδεικνύεται ἀπό τόν ὀργανωμένο πόλεμο κατά τῆς ἀληθείας καί τῆς ἀληθινῆς πίστεως καί ἀπό τό ὅτι, ὅλα ἐνεργοῦνται βάσει προκαθορισμένου σχεδίου, προκειμένου νά τά χωνέψη ὁ λαός καί εἰδικά οἱ μοναχοί.

Τό ὅτι, ἐκ τοῦ ἀντιθέτου, ὁ Οἰκουμενισμός παρουσιάζεται σάν νά μήν καταργῆ τίποτε ἀπό τήν πίστι καί τήν Παράδοσι, οἱ δέ ποιμένες καί δή οἱ Ἐπίσκοποι, νά

καμαρώνουν καί νά αὐτοπροβάλλωνται ὡς φύλακες τῆς πίστεως καί προστάτες τοῦ ποιμνίου, αὐτό ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ἡ ὑπουλώτερη ἐξ ὅλων τῶν αἱρέσεων · ἡ αἵρεσις πού ἐνεργεῖ σάν τήν σουπιά, ἡ ὁποία μέ τό μελάνι της θολώνει τά νερά καί παίρνει τό χρῶμα τοῦ περιβάλλοντος · ἡ αἵρεσις τῶν ἐσχάτων καιρῶν κατά τούς ὁποίους ὁ διάβολος θά προσπαθήση νά πλανήση καί τούς ἐκλεκτούς.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Οἱ Παπικοί ὅμως δέν ἠρκοῦντο εἰς αὐτήν τήν ὑπογραφή. Ἔκαναν ἐν συνεχείᾳ τελετή εἰς τόν παπικό ναό καί ἐκεῖ ὁρκίζετο ὁ ὑποψήφιος Ἐπίσκοπος ἐπάνω στό Εὐαγγέλιο, ὅτι θά ἐφύλαττε ἰσόβιο ὑπακοή, αὐτός καί τό ποίμνιό του, εἰς τούς Παπικούς. 

Η συνέχεια "κλικ" πιο κάτω στο : Read more

Α΄ ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ.

Ακούσατε, αδελφοί μου, καθώς ένας άρχοντας έχει δέκα δούλους και σφάλλει ο ένας και τον διώχνει και βάνει άλλον εις το ποδάρι του, έτσι και ο Κύριος, ωσάν εξέπεσε το πρώτον τάγμα των αγγέλων και έγιναν δαίμονες, τότε επρόσταξεν ο πανάγαθος Θεός και έγινεν ο κόσμος ετούτος και έκαμεν εμάς τους ανθρώπους δια να μας βάλη εις τον πρώτον τόπον των αγγέλων. Εμείς εδώ, χριστιανοί μου, δεν έχομεν πατρίδα. Ετούτη η γη δεν είναι εδική μας, είναι δια τα ζώα, η θάλασσα δια τα οψάρια, ο αέρας δια τα πετεινά. Δια τούτο ο πανάγαθος Θεός μας έκαμε με το κεφάλι ορθούς και μας έβαλεν τον νουν εις το απάνω μέρος, εις την κεφαλήν, δια να στοχαζώμασθε πάντοτε την ουράνιον βασιλείαν, την αληθινήν πατρίδα μας, διατί εδώ, εις ετούτον τον κόσμον, καν βασιλείς να γένωμεν, δεν ημπορούμεν να αναπαυθούμεν. Ετούτος ο κόσμος είναι ωσάν ένα χάνι. Εις το χάνι οπού θέλεις να πηγαίνης, κάθεσαι πολύν καιρόν εκεί ή μία βραδιά και ύστερα φεύγεις να πας εις το σπίτι σου ογλήγορα; Διατί εδώ δεν έχει κανένας πατρίδα. Πατρίδα έχομεν, καθώς είπαμεν, την ουράνιον βασιλείαν.

The beatitude of the readers, listeners, and keepers of the divine word

Apocalypse

Chapter 2
Revelation 1: 1-4

The beatitude of the readers, listeners, and keepers of the divine word — greeting to the seven churches.

The revelation of Jesus Christ, which God gave him to show to his servants what must soon take place; and he made it known by sending his angel to his servant John. The author of the book of the Revelation is the holy Apostle and Evangelist John, as we see his name recorded, which insures that this book is not fraudulent or forged, but a genuine work of St. John the Evangelist. This is not of small significance but rather of great significance, and we must pay great attention to it since the Church has accepted this as the work of John the Evangelist and honored it by including it in the canonical books of the New Testament, and rightly so.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου πάλι εἰς τό Βατικανόν.

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος μετέβη αὐτὲς τίς ἡμέρες

στὴ Ρώμη, γιὰ νὰ συναντήσει τὸν πάπα Βενέδικτο, χωρὶς νὰ

ἀνακοινώσει ἐπίσημα τὰ θέματα τῶν συζητήσεων μὲ τὸν βασιλίσκο τοῦ

κρατικοῦ δείγματος τοῦ Βατικανοῦ. Πληροφορίες ὅμως τῆς ἱερᾶς

ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου ἀναφέρουν ὅτι μεταβαίνει στὸν «ἅγιο πατέρα», γιὰ

νὰ τοῦ «παραπονεθεῖ» γιὰ τὴν ἄρνηση τῶν τουρκοκυπρίων νὰ  ἐπισκέπτεται

τὴν κατεχόμενη ἐπαρχία τῆς Καρπασίας ὁ ἐπίσκοπος κ. Χριστοφόρος.

Γιʼ αὐτὸ τὸ λόγο ἄλλωστε εἶχε μαζί του καὶ τὸν ἐν λόγῳ ἐπίσκοπο.

Εἶναι πιὰ γνωστοὶ οἱ «ἐναγκαλισμοὶ» τοῦ κ. Χρυσοστόμου μὲ τὸν πάπα. Δὲ

χάνει εὐκαιρία νὰ ἐκφράζει τὰ θερμά του αἰσθήματα πρὸς ἐκεῖνον. Ἔτσι δὲ

μᾶς ξενίζει καὶ τὸ τελευταῖο ταξίδι του στὸν κάπηλο τοῦ ἁγίου Πατριαρχείου

τῆς Δύσεως. Μᾶς παραξενεύει ὅμως τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ μακαριώτατος θέλει νὰ

ξεχνάει τὸ ἀναμφισβήτητο γεγονὸς ὅτι ὁ πάπας στὰ χίλια χρόνια τῆς

ἀπόσχισής του ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία δὲ βοήθησε ποτὲ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸν

Ἑλληνισμό. Τὸ ἀντίθετο μάλιστα: σὲ κάθε ἐθνική μας τραγωδία πανηγύριζε

καὶ ἀνέπεμπε «δοξολογίες» στὸ Θεὸ γιὰ τὴν καταστροφή μας! Ἀναφέρουμε

μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς τὶς μοιραῖες περιπτώσεις: ἅλωση τῆς Πόλης τοῦ 1204,

ἅλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Τούρκους τοῦ 1453, ἀπαγχονισμὸς τοῦ Πατριάρχη

Γρηγορίου Ε΄, μικρασιατικὴ καταστροφή, σφαγὲς τοῦ 1955, κυπριακό, κλπ.

Τί ἄλλαξε τώρα καὶ ὁ «ἅγιος» Κύπρου ἀποζητᾶ τὴ βοήθεια τοῦ ἀνθέλληνα

πάπα; Καὶ κάτι ἄλλο πολὺ σημαντικό: ὁ συνοδεύων τὸν «ἅγιο» Κύπρου

ἐπίσκοπος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος τυχαίνει νὰ εἶναι ὁ ὑπεύθυνος τῆς

Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρέσεων, παλιὸ στέλεχος

καὶ συνεργάτης τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου. Ρωτοῦμε τὸ

θεοφιλέστατο: εἶναι ἐπιτρεπτὸ ἕνας ἐπίσκοπος καὶ μάλιστα ὑπεύθυνος κατὰ

τῶν αἱρέσεων νὰ ἀπευθύνεται σὲ αἱρεσιάρχη, γιὰ νὰ κανονίσει τὰ τῆς

ἐπισκοπῆς του; Ὑπάρχει προηγούμενο στὴν ἱστορία τῶν Πατέρων τῆς

Ἐκκλησίας μας ἐπίσκοπος νὰ ἀπευθύνεται σὲ αἱρετικοὺς, γιὰ νὰ τὸν

βοηθήσουν νὰ διατηρεῖ τὸ θρόνο του; Ἐκτὸς καὶ ἂν ὁ πάπας ἔγινε ξαφνικὰ

φιλέλληνας καὶ ὀρθόδοξος καὶ δὲν τὸ γνωρίζουμε!

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΩΝ

Ζευγμένος εις τον ζυγόν του χρόνου και του χώρου, ο άνθρωπος, σύρει την οικουμένην. Που; Εις ποίους βαραθρώδεις βράχους θα την οδηγήση, εις ποία παγερά ύψη πέραν του χρόνου και του χώρου; Όλοι οι άνθρωποι, όλαι αι φυλαί, όλοι οι λαοί, όλαι αι γενεαί, είναι, εξ ίσου, ζευγμένοι εις αυτόν τον διπλούν ζυγόν. Και νυχθημερόν τον σύρουν βαρύν, ωθούμενοι από κάποιαν ακατανίκητον δύναμιν. Σύρουν και σκοντάπτουν, και πάλιν σύρουν και πάλιν σκοντάπτουν, πίπτουν και χάνονται. Προς τι; Ποίος τους ζευγνύει και ποτέ δεν τους αποζευγνύει; Ω, ο χρόνος! Είπατέ μου το μυστικόν του χρόνου… Ο χρόνος: Πικρόν φορτίον. Και ο χώρος; Θλιμμένος δίδυμος αδελφός του χρόνου. Δεν υπάρχει τίποτε πιο τραγικόν και πιο θλιβερόν από το ανθρώπινον γένος, ζευγμένον εις τον βαρύν ζυγόν του χρόνου και του χώρου. Σύρει τον χρόνον χωρίς να γνωρίζη ούτε την φύσιν, ούτε το νόημα, ούτε τον σκοπόν του. Σύρει και τον χώρον, αλλά ούτε αυτού γνωρίζει την φύσιν, το νόημα, τον σκοπόν. 

Η συνέχεια, "κλικ" πιο κάτω στο : Read more

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ὑπάρχει λοιπόν μία ὁμιλία τοῦ Ἰωσήφ Βρυεννίου, ἡ ὁποία ἐπιγράφεται: «Μελέτη περί τῆς τῶν Κυπρίων πρός τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μελετηθείσης ἑνώσεως», «εἴρηται

δέ ἐν τῷ περιωνύμῳ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας ναῷ ἐν τῷ συνοδικῷ, πρός τήν σύνοδον». Αὐτή ἡ ὁμιλία τοῦ Ἰωσήφ ἀφορᾶ τήν ἀποτείχισι, σύμφωνα μέ τόν ὑπό ἐξέτασι Κανόνα σέ ἐπίπεδο τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Ἡ ὑπόθεσις δέ καί ὁ λόγος πού ἐκφωνήθηκε ἔχουν ὡς ἑξῆς:

Η συνέχεια, "κλικ" πιο κάτω στο :  Read more

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

ιδ΄. Ἰωσήφ ὁ Βρυέννιος: Διδασκαλία περί ἀποτειχίσεως ἔμπρακτος.

Συνεχίζοντας τήν ἀναφορά μας στούς μετά τό σχίσμα Πατέρες καί τήν ταύτισί των εἰς τό θέμα τῆς ἀποτειχίσεως μέ τόν ἐν λόγῳ ἱερό Κανόνα θά παρουσιάσωμε τήν στάσι τοῦ μεγάλου διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας καί πρώτου εἰς τήν ἐποχή του ἀντιπαπικοῦ καί ἀνθενωτικοῦ θεολόγου, Ἰωσήφ τοῦ Βρυεννίου. Τό ὅτι κατά τήν ἐποχήν του ἦτο ὁ πρῶτος θεολόγος, βαθύς γνώστης τῆς πατερικῆς θεολογίας καί Παραδόσεως καί συγχρόνως ἀνθενωτικός καί ἀντιπαπικός, φαίνεται ἀπό τό γεγονός ὅτι, στίς διαλέξεις

Η συνέχεια: "κλικ" πιο κάτω στο Read more

Φώτης Κόντογλου : Τους μισεί ο κόσμος.

(ΠΗΓΗ: http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/)

(Του κ. Φώτη Κόντογλου)

« Και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου» (Ματθ. 10, 22). «Ει ο κόσμος υμάς μισεί, γινώσκετε ότι εμέ πρώτον υμών μεμίσηκεν» (Ιωάν. 15, 18).

Η κίνηση που άρχισε να γίνεται ανάμεσα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στο Βατικανό, με τη συνάντηση του Πατριάρχη Αθηναγόρα και του Πάπα Παύλου, έστρεψε κατά κει την προσοχή του κόσμου. Η εποχή μας είναι όλο θεαματικές σκηνοθεσίες, γιατί ο κόσμος σήμερα έχει μανία με το θέατρο, κι όλοι, είτε πολιτικοί είναι, είτε επιστήμονες, είτε καλλιτέχνες, ακόμα και κάποιοι παπάδες, παρουσιάζονται σαν να είναι ηθοποιοί, και τους παίρνουνε φωτογραφίες και κινηματογραφικές ταινίες, και ποζάρουνε μέσα στις εφημερίδες, που τους ιστορίζουνε με όλα τα καθέκαστα. Έτσι έγινε και με τους δυο μεγάλους αρχηγούς του Χριστιανισμού, που πήγανε με πομπή, σαν άρχοντες, εκεί που γεννήθηκε ο Χριστός, πάμφτωχος μέσα σε ένα παχνί, σ΄ ένα φτωχικό μαντρί. Η συνάντηση αυτή έγινε ύστερα από πολλές τυμπανοκρουσίες, αληθινά με σεμνότητα που θύμιζε την ταπείνωση του Χριστού! Κι΄ ο κόσμος χειροκρότησε τους δύο αρχηγούς που διακηρύξανε, πως οι Χριστιανοί πρέπει να ενωθούνε, και πως αυτοί δίνουνε το σύνθημα, παραμερίζοντας κάθε έχθρητα που είχε φυτρώσει ανάμεσά τους στα περασμένα χρόνια, και πως «το μεσότειχον του φραγμού διαλέλυται» . Οκόσμος θέλει και ποθεί τη συμφιλίωση ανάμεσα στους Χριστιανούς, και θαρρεί πως έχει δίκηο να πιστεύη πως κάθε άνθρωπος που δε θέλει αυτή τη συμφιλίωση, είναι κακός άνθρωπος, εχθρός της ειρήνης, έρημος από αγάπη, κι΄ αν λέγη μάλιστα πως είναι και Χριστιανός, μ΄ αυτό που κάνει δείχνει πως είναι υποκριτής και θεομπαίχτης, αφού δεν έχει μέσα του την αγάπη, που είναι ο ίδιος ο Χριστός. Αλλά πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα! Πόσο άδικα κρίνουνε οι πολλοί εκείνους που δεν επικροτούνε αυτούς τους εναγκαλισμούς! Ο πολύς ο κόσμος κρίνει χωρίς να ξέρη, καταδικάζει χωρίς να ρωτήση γιατί φέρνεται έτσι σ΄ αυτόν τον οποίον καταδικάζει. Βέβαια, με την πρώτη ματιά, δε μπορεί παρά να παραδεχτή κανένας πως όλοι μας πρέπει να επικροτήσουμε με ενθουσιασμό αυτή την ευλογημένη κίνηση, και να ευχόμαστε να φτάξη στο ποθητό αδέλφωμα όλων των Χριστιανών. Ωστόσο, οι πολλοί δεν ξέρουνε αν υπάρχη κάποιο μεγάλο εμπόδιο στο να γίνη αυτό το αδέλφωμα, το πιο μεγάλο εμπόδιο. «Και ποιο εμπόδιο μπορεί να υπάρχη, εκεί που υπάρχει η αγάπη;», θα πούνε πολλοί, σχεδόν όλοι. Μιλούνε έτσι, γιατί δεν ξέρουνε πως αυτή η λεγόμενη συμφιλίωση γίνεται με τη θυσία της αλήθειας του Χριστού από μέρος της Ορθοδοξίας, χωρίς να υπάρχη στη μέση καθόλου αγάπη. Αλλά κι΄ αν υπήρχε αγάπη, η αγάπη αυτή θα ήτανε η απατηλή αγάπη τούτου του κόσμου, που δεν έχει καμμιά σχέση με τον Χριστό. Ο Χριστός ξεχώρισε τη μια αγάπη από την άλλη, καθώς ξεχώρισε και την ειρήνη που νοιώθει ο κόσμος, από την δική του την ειρήνη. Και ποια λοιπόν είναι η αγάπη του Χριστού; Την είπε ο ίδιος με τα λόγια τούτα:  «ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστιν ο αγαπών με… Εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει». Και φύλακας και ερμηνευτής του λόγου του Χριστού είναι η Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι η ιερή Κιβωτός, που μέσα σ΄ αυτή φυλάχθηκε η αλήθεια του Ευαγγελίου. Φυλάχθηκε αμίαντη από τις αιρέσεις, και θα φυλαχθή άσπιλη και αναλλοίωτη έως τη συντέλεια του κόσμου. Κι΄ αυτή η Εκκλησία είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, η λεγομένη Ορθόδοξη. Είναι αυτή, γιατί μονάχα αυτή διατήρησε ανόθευτο κι΄ ανάλλαχτο τον λόγο του Κυρίου, κράτησε ανέγγυχτα τα μυστήρια και τα δόγματα, επικυρώνοντάς τα με τις επτά Οικουμενικές Συνόδους, κάθε φορά που επιχειρούσανε οι αιρετικοί να τα εξηγήσουν κατά τη διαστρεμμένη διάνοιά τους. Η παπική Εκκλησία της Ρώμης δεν τα κράτησε αδιάφθορα, αλλά κατάντησε αιρετική, γιατί άλλαξε και μυστήρια και δόγματα, σε σημείο που η διδασκαλία του Χριστού να γίνη αγνώριστη. Το κοσμικό πνεύμα της, νόθεψε τον λόγο του Κυρίου, κ΄ η αλαζονεία της την αποξένωσε από το σώμα της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού, που το θεμέλιό της είναι η ταπείνωση. Λοιπόν, καλά είναι τα έμορφα λόγια της αγάπης, και ευχάριστα ακούγονται από τα ανύποπτα αυτιά των πολλών ανθρώπων, που απορούν πως υπάρχουνε άνθρωποι που δεν επικροτούν αυτή την αγάπη ανάμεσα στους Χριστιανούς. Και τούτο γίνεται επειδή οι πολλοί είναι αδιάφοροι για τη θρησκεία, κι΄ όσοι πάλι δεν είναι αδιάφοροι, δεν είναι σε θέση να νοιώσουνε όλοι με ποια πληρωμή θα γίνη αυτή η συμφιλίωση. Η πληρωμή θα γίνη με τη θυσία του λόγου του Χριστού, που είναι η ίδια η αγάπη. Τι είδους λοιπόν συναδέλφωση μπορεί να είναι αυτή που πληρώνεται με τη θυσία της αληθινής Αγάπης; Η Εκκλησία του Χριστού χτίσθηκε με το τίμιο αίμα Του, και στερεώθηκε με το αίμα των μυριάδων μαρτύρων. Σαν λείψανε οι αρχαίοι τύραννοι, οι ειδωλολάτρες εχθροί της θρησκείας μας, οι Διοκλητιανοί κ΄ οι Μαξέντιοι, φανερωθήκανε οι αιρετικοί κ΄ οι αποστάτες, που λεγόντανε μεν Χριστιανοί, μα χτυπούσανε τη θρησκεία με πλέον ύπουλον τρόπο, και τότε λάμψανε οι νέοι μάρτυρες, οι λεγόμενοι ομολογηταί. Και τούτο έγινε κατά θεία παραχώρηση, για να βρίσκεται η Εκκλησία πάντα σε κίνδυνο, ώστε να είναι άγρυπνοι νύχτα και μέρα οι κυβερνήτες της κι΄ όλοι οι Χριστιανοί, σαν εκείνους τους στρατιώτες που φυλάγουν θησαυρό μεγάλον. Για τούτο λέγει ο άγιος Ισαάκ πως σε όσους κατοικεί μέσα τους το Άγιον Πνεύμα, δεν τους αφήνει να συνηθίσουν στην οκνηρία και να νυστάξουν, αλλά τους βάζει παντοτινά σε φροντίδες και σε αγώνα σκληρόν. Τώρα που γίνεται αυτή η κίνηση να ενωθούν οι Χριστιανοί, μα κι΄ όσοι δεν είναι Χριστιανοί, κινημένοι από την κοσμική επιθυμία της καλοπέρασης και της πνευματικής αναισθησίας, κι όχι από το πνεύμα του Χριστού, οι πολλοί που είναι αδιάφοροι, και που δεν τους μέλλει για τη θρησκεία, χειροκροτούνε αυτή την κίνηση, γιατί δεν ενδιαφέρονται για άλλο τίποτα, παρά μονάχα για την υλική ζωή και για την εξασφάλισή της. Γι΄ αυτούς, θρησκεία, δόγματα, μυστήρια, αλήθεια, μέλλουσα ζωή, είναι ανοησίες και γελοίες δεισιδαιμονίες, που πρέπει να σαρωθούν μπροστά στο υψηλό και κοσμοεπιθύμητο ιδεώδες της ψεύτικης συναδέλφωσης ανάμεσα στους ανθρώπους. Γι΄ αυτούς μια αλήθεια υπάρχει, κ΄ είναι αυτή η αλήθεια τούτη η σαρκική ζωή που ζούμε, χωρίς πίστη, χωρίς ελπίδα πέρα από τον τάφο. Και γι΄ αυτή τη ζωή πρέπει να θυσιασθούνε τα πάντα, και πολύ περισσότερο η αλήθεια που μας παρέδωσε ο Χριστός, και που γι΄ αυτούς είναι ένα ψέμα, μια ανοησία. Αυτό το πλήθος που είναι αδιάφορο για τη θρησκεία, βογγά φοβεριστικά καταπάνω σε κείνους που αγωνίζονται για να φυλαχτή ο θησαυρός της Ορθοδοξίας, και να μη θυσιαστή στο παζάρεμα που θα γίνη για την κοσμική συμφιλίωση ανάμεσα στους ανθρώπους. Γι΄ αυτό το πλήθος, είναι ακατανόητο το πείσμα που φανερώνουν «οι φανατικοί θρησκόληπτοι, οι εχθροί της προόδου, οι μισαλλόδοξοι, οι μνησίκακοι». Πόσο εύκολο πράγμα είναι να τα βλέπη κανένας όλα, και θρησκεία, και Χριστό, και πίστη με τέτοιον μακάριον τρόπο! Να μη σκοτίζεσαι για τίποτα, και όμως να φαίνεσαι πως είσαι και γεμάτος αγάπη, ταπεινός κι΄ αμνησίκακος περισσότερο από τους αγίους! Σήμερα που ήμαστε έτοιμοι να σπαράξουμε ο ένας τον άλλον για το συμφέρον, γέμισε ο κόσμος από ανθρώπους που περνούν για ψυχόπονοι και για κήρυκες της αγάπης και της ταπείνωσης, επειδή φωνάζουνε να σαρωθούνε «τα μίση του παρελθόντος και να λησμονηθούν οι δογματικές ανοησίες που εμπόδιζαν επί αιώνας την προσέγγισιν της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας». Γι΄ αυτούς τους καλούς ανθρώπους, που δεν έχουνε ανάγκη από την Εκκλησία για να είναι καλοί άνθρωποι, οι ομολογητές που βασανισθήκανε για την πίστη μας από τους αιρετικούς, και που προτιμήσανε να θανατωθούνε παρά να την αρνηθούνε, ήτανε κάποιοι στενόμυαλοι πεισματάρηδες, κακοί καιο μοχθηροί, που δεν είχανε καθόλου αγάπη μέσα τους, κι΄ ας τους είπανε αγίους. Άγιοι είναι οι σημερινοί κράχτες της συναδελφώσεως με τους αιρετικούς, κι΄ όχι ο Αθανάσιος, ο Βασίλειος, ο Σπυρίδων, ο Νικόλαος, ο Ευστάθιος, ο Μάξιμος, ο Θεόδωρος Στουδίτης, ο Θεοφάνης ο Γραπτός, ο Γρηγόριος Παλαμάς, ο Μάρκος ο Ευγενικός, ο Νικόδημος Αγιορείτης, κ΄ οι άλλοι φανατικοί καλόγηροι. Μα για τους έξυπνους που δεν δίνουνε πεντάρα για τη θρησκεία, κ΄ οι μάρτυρες ακόμα που χύσανε το αίμα τους για να στερεωθή η Εκκλησία, και κείνοι άδικα σφαχτήκανε και κρεμασθήκανε και χάσανε τη ζωή τους για ένα ανόητο πείσμα, επειδή πιστέψανε σε κάποιο ψέμα που το νομίσανε για αλήθεια. Το πρακτικό μυαλό τα περιπαίζει όλα, θρησκεία, πίστη, δόγματα, μυστήρια, σωτηρία, μέλλουσα ζωή. Πώς να θυσιάσης, λέγει, τούτη τη ζωή τη χειροπιαστή, για την άλλη, που δεν γύρισε κανένας από τον άδη για να μας πη πως υπάρχει! «Κάλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρει». Έτσι συλλογίζεται ο φρόνιμος, ο πρακτικός άνθρωπος, και πορεύεται αναλόγως. Αυτός είναι που ενθουσιάσθηκε για την Ένωση των Εκκλησιών, «για να πάψουν τέλος πάντων αυτές οι ανοησίες με τα σχίσματα, με τα δόγματα και τους βυζαντινισμούς». Τι ωραία! Τι καλά! Τη δουλειά μας να κάνουμε. «Να γίνουμε και στη θρησκεία Ευρωπαίοι, όπως γινήκαμε Ευρωπαίοι σε όλα. Να συγγενέψουμε με τους Ευρωπαίους Χριστιανούς, να παρατήσουμε πια τούτη τη βλάχικη θρησκεία με τους λυγδιασμένους καλόγερους. Να συγχρονισθούμε. Να αποκτήσουμε ιερωμένους ευπαρουσίαστους, όχι τσελιγκάδες αχτένιστους, σαν τον Κοσμά τον Αιτωλό με την κλίτσα. Εκεί θα βρισκόμαστε αιωνίως; Υπανάπτυκτοι θα μείνουμε και στη θρησκεία;». Ο διάβολος πάντα τάζει πολλά σε κείνους που θέλει να μπλέξη στα δίχτυα του. Στους πρωτόπλαστους είπε πως θα γίνουνε θεοί, αν τον ακούσουνε και φάνε από το Δένδρο της Γνώσεως. Έτσι και τώρα, σε όλους αυτούς που επικροτούνε την ιερή συμμαχία του Πάπα με τον Πατριάρχη, στους αδιάφορους για τα θρησκευτικά, στους άθεους και στους ψευτοχριστιανούς, λέγει για να τους σαγηνέψη, πως θα φανούνε στα μάτια του κόσμου φιλάδελφοι, αμνησίκακοι, ταπεινοί, μα και προοδευτικοί, φιλελεύθεροι, χωρίς φανατισμούς και δεισιδαιμονίες. Και πως, με το να εγκρίνουνε ό,τι γίνεται για το αδέρφωμα των Χριστιανών, συνεργούνε στο καλό της ανθρωπότητος, για να ζήση ήσυχη και ν΄ απολάψη τα καλά τούτου του κόσμου, χωρίς να μποδίζεται από τη θρησκεία του Χριστού και την καταραμένη διδασκαλία του, που χωρίζει τους ανθρώπους και τους κάνει να εχθρεύωνται μεταξύ τους. Ο ίδιος ο Χριστός είπε πως ήρθε στον κόσμο για να τον κάνη άνω-κάτω, να χωρίση γονιούς από τα τέκνα, αδελφό από αδελφό: «Μη νομίσητε, λέγει, ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην. Ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν. Ήλθον γαρ διχάσαι άνθρωπον παρά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ.10, 24). Και σε άλλο μέρος λέγει πάλι: «Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην (Λουκ. 12, 49). Πως γίνεται, αυτός ο Χριστός που μιλούσε ολοένα για ειρήνη, και χαιρετούσε λέγοντας «Ειρήνη υμίν», πως λέγει πάλι πως ήρθε στη γη για να βάλη φωτιά να την κάψη; «Λοιπόν, εσείς οι άνθρωποι, λέγει ο διάβολος στ΄ αυτί τους, πρέπει να βάλετε ένα τέλος στη φαγομάρα που έρριξε ανάμεσά σας αυτός ο ταραχοποιός που λέγεται Χριστός, για να μπορέσετε να ζήσετε ήσυχοι και μονιασμένοι. Εκείνος είπε πως θα φέρη στον κόσμο την ταραχή και τη διχόνοια, και την έφερε. Εγώ σας φέρνω την ειρήνη και την αγάπη κι΄ ας με λένε διάβολο, σατανά κι΄ ανθρωποκτόνο. Ήρθε η ώρα να καταλάβετε ποιος είναι ο εχθρός σας και ποιος ο ευεργέτης σας. Ευεργέτης σας είμαι εγώ ο αδικοκατηγορημένος, όπως το βλέπετε καθαρά σήμερα που καθαρίσανε τα μάτια σας με την επιστήμη και με την αληθινή γνώση. Τόσους αιώνες σας τύφλωνε εκείνος ο πλάνος ο Χριστός με τα παραμύθια του. Ανάθεμά τον!».

(ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  16-2-1964)

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Πρίν κλείσωμε τήν μικρή ἀναφορά μας στόν ἅγ. Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, σχετικά μέ τήν ἀποτείχισί του καί τούς ὁμόφρονές του, προκειμένου νά γίνη πλήρως κατανοητό ὅτι, ὅταν ἡ αἵρεσις ἐπικρατήση, αὐτοί πού τήν ἀποδέχονται δημιουργοῦν ἄλλη Ἐκκλησία καί ἐξέρχονται διά τῆς αἱρέσεως ἀπό τήν διαχρονική Ἀποστολική, θά ἀναφέρωμε καί ἕνα ἀκόμη χωρίον τοῦ Ἰωσήφ Καλοθέτου ἀπό ἐπιστολή του, πού ἐπιγράφεται «Ἐπιστολή εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, πρός Γρηγόριον τόν οὕτω λεγόμενον Στραβολαγγαδίτην ἐν τῇ Λαύρᾳ ὄντα». Λέγει λοιπόν ὁ Ἰωσήφ στήν ἐν λόγῳ ἐπιστολή μεταξύ ἄλλων:

Η συνέχεια :  "κλικ" πιο κάτω στο:  Read more

Father Athanasios Mitilinaios: Introduction of Apocalypse

By the grace of our Triune God, we have made it once again to the month of October, the month when most of us get busy. We prepare for winter and our farmers prepare the fields to plant. As our farmers go out to their fields to plant their wheat, in the same manner it is necessary for the word of God to come forth and be planted. According to the Gospel of St. Luke: A sower went out to sow his seed. (Mat.13:3) The word of God comes forth not to till or cultivate, but only to sow. The preparation of the field is the responsibility of man. Now if we come to hear the word of God, how we hear it and perceive it, and how it affects out personal life, is something totally dependent on us. However, the Sower comes and sows constantly. This is the exodus of God, which is an exodus of God’s love towards His creation. God wanted to walk with His people. He did so through His incarnation, and He continues to come to sow the word of His Divine Truth. However, as I told you, how we hear the word of God depends on us. During this series of homilies we will come to hear the word of God. We have an entire year in front of us, and we will come to hear the word of God.

«Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα»

Δυστυχῶς, ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος καὶ τῆς εὐλογίας ἀφοῦ «ἔφαγεν καὶ ἐνεπλήσθη, ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος λαὸς τοῦ Θεοῦ, διότι ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη» 
(Δευτ. 32, 15).

Καὶ ἀπέστη ἐκ τοῦ Σωτῆρος αὐτοῦ Θεοῦ λέγων: «Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14). Οὕτω περιῆλθεν εἰς ἠθικὴν ἐξαχρείωσιν καὶ χαλάρωσιν,

ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἄρχοντες ἡμῶν ἐψήφισαν νόμους βδελυροὺς ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Ὡς τὸν πολιτικὸν γάμον, τὴν νομιμοποίησιν τῶν ἀμβλώσεων, τὴν ἐλευθέραν συμβίωσιν τοῦ αὐτοῦ φύλου, τὸν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων, τὴν ὑποβάθμισιν καὶ περιφρόνησιν τῆς πατροπαραδότου ἀρχαίας γλώσσης, τὴν προαιρετικότητα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὴν ἀνέγερσιν μουσουλμανικοῦ τεμένους (παραθεωροῦντες τὸ τάμα τοῦ Ἔθνους), τὴν κατασκευὴν ἀποτεφροτικῶν κλιβάνων κ.ἄ.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Καθολική και κοινή ζωή εν τη αληθεία.

Ο πιστεύων εις τον Κύριον Ιησούν αυξάνει συνεχώς δια της Αληθείας Του προς το θείον άπειρόν της: αυξάνει με όλο το είναι του, με τον νουν, την καρδίαν και την ψυχήν του. Ταυτοχρόνως αυτός και ζη συνεχώς δια της Αληθείας του Χριστού, ώστε αυτή να αποτελή την ιδίαν την εν Χριστώ ζωήν. Εν Χριστώ ζώμεν «αληθεύοντες» (Εφ. 4,15), διότι το εν Χριστώ ζην σημαίνει αληθεύειν, δηληδή την ακατάπαυστον διαμονήν όλου του είναι εις την Αλήθειαν του Χριστού την αιώνιον. Αυτό το αληθεύειν του χριστιανού γεννάται εκ της αγάπης του προς τον Κύριον. Ο χριστιανός αυξάνει μέσα εις αυτήν, συνεχώς αναπτύσσεται, και μένει αιωνίως, χωρίς να παύση αυτή να υπάρχη, διότι «η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» (Β΄ Κορ. 13,8). Η αγάπη προς τον Κύριον Ιησούν παρακινεί τον άνθρωπον εις την ζωήν εν τη Αληθεία Αυτού, και τον κρατά συνεχώς μέσα της. Εις αυτήν οφείλεται η συνεχής αύξησις του χριστιανού εν Χριστώ, αύξησις εις όλον «το πλάτος και μήκος και βάθος και ύψος» Του (πρβλ. Εφ. 3, 17-19). Ο χριστιανός, όμως, ποτέ δεν αυξάνει μόνος του, αλλά πάντοτε «συν πάσι τοις αγίοις», πάντοτε δηλαδή εν τη Εκκλησία και με την Εκκλησίαν, διότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος αυξήσεως εις Εκείνον ο Οποίος είναι «η Κεφαλή» του σώματος της Εκκλησίας (Εφ. 4,15). Και όταν λοιπόν αληθεύωμεν, πάντοτε αληθεύομεν εν κοινωνία «συν πάσι τοις αγίοις», 

How Can Saints Help Us?

There is no question that only Christ is able to save us from sin. So, how can saints aid us? When we honor saints and ask them to pray for us we are not putting them in the place of Christ. They are close to God, so when they pray for us they seek our salvation from Christ.


Elder Cleopa puts it this way,

When the saints pray for us, it is precisely our salvation that they seek from Christ. They interceded with Him for our salvation. From Christ they entreat our salvation. This is what we mean when we say they intercede for us. By their prayers the saints petition for our salvation -- not, however, as if they themselves have the power to save, for the only one who saves is Christ. Thus we do not venerate saints and angels as we do God. (That which we render the saints and angels is solely a veneration of honor and reverence, while God we adore and worship with perfect adoration which is thus properly called worship)

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ὡς ἐκ τούτου διά τῆς ἀποδοχῆς τῆς αἱρέσεως ἀποστατεῖ κάποιος τῆς διαχρονικῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καί ἐντάσσεται στήν νεοΐδρυτο κατασκευασθεῖσα. Ὅ,τι δέ κάνουν οἱ Ἐπίσκοποι τῆς νεοϊδρύτου «Ἐκκλησίας» λέγουν ὅτι τό ἔκανε καί τό ἀπεφάσισε ἡ Ἐκκλησία: «εἶτα καί ἐκκλησίαν σεαυτόν –ὤ τοῦ θράσους!– χειροτονεῖς, οὐκ εἰδώς ὅτι καί Νεστόριος καί Μακεδόνιος τάχ’ ἄν τοῦτ’ ἰσχυρίσαιντο, ὅ καί αὐτός ἰσχυρίζεσαι».

Ὅλα αὐτά πού ἀναφέρει ὁ Ἰωσήφ διά τόν Καλέκα εἶναι σά νά τά λέγη διά τούς σημερινούς οἰκουμενιστές Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι πάσχουν ἀπό τήν ἴδια νόσο. 

Η συνέχεια : "κλικ"  πιο κάτω στο  Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Φιλοσοφία κατά τον άνθρωπον, Φιλοσοφία κατά τον Θεάνθρωπον.

Με αυτήν την νοεράν «ύλην» δαιμονικής πανουργίας είναι εμποτισμέναι, εκουσίως ή ακουσίως, όλαι αι «κατά την παράδοσιν των ανθρώπων φιλοσοφίαι» (Κολ. 2,8). Και δι΄ αυτό δεν γνωρίζουν την θείαν αλήθειαν περί του κόσμου και του ανθρώπου, περί του καλού και του κακού, περί του Θεού και του διαβόλου, αλλά ναρκώνονται με τα λεπτά δαιμονικά ψεύδη. Ενώ η «κατά Χριστόν», τον Θεάνθρωπον, φιλοσοφία περιέχει μέσα της όλο το πλήρωμα της αληθείας του παντός (πρβλ. Κολ. 2,9), αι φιλοσοφίαι «κατ΄ άνθρωπον», «δια της χρηστολογίας και ευλογίας εξαπατώσι τας καρδίας των ακάκων» (Ρωμ. 16,18). Εν τελευταία αναλύσει, όλαι αι ανθρώπιναι και επί της γης υπάρχουσαι φιλοσοφίαι δύνανται να χωρισθούν εις αυτά τα ως άνω δύο είδη: αι φιλοσοφίαι κατ΄ άνθρωπον και η κατά τον Θεάνθρωπον φιλοσοφία. Ο κύριος γνωσιολογικός δημιουργικός παράγων εις το πρώτον είδος είναι ο διάβολος, εις δε το δεύτερον ο Θεάνρωπος Χριστός. Η θεμελιώδης αρχή της φιλοσοφίας κατά τον Θεάνθρωπον είναι η εξής: Πάντων των όντων και των πραγμάτων μέτρον ο Θεάνθρωπος. Η θεμελιώδης δε αρχή της «ανθρωπιστικής» ή μάλλον ουμανιστικής φιλοσοφίας κατ΄ άνθρωπον είναι: Πάντων των όντων και των πραγμάτων μέτρον άνθρωπος. Εις την φιλοσοφίαν κατά τον Θεάνθρωπον Χριστόν υπάρχει όλη η Αλήθεια, η θεία και αιωνία, διότι εν Χριστώ υπάρχει «παν το πλήρωμα της Θεότητος σωματικώς» παρόν εις αυτόν τον κόσμον. Δια της παρουσίας του πληρώματος τούτου είναι παρούσα εις τον κόσμον και η ιδία η Αιώνιος Αλήθεια, και δη «σωματικώς» εν τω Θεανθρώπω Χριστώ, ως τω τελείω και πραγματικώ Θεώ και τω τελείω και πραγματικώ ανθρώπω. Εις δε τας φιλοσοφίας κατ΄ άνθρωπον ζη και υπάρχει, αμέσως ή εμμέσως, το ψεύδος, το συνδεόμενον δι΄ όλων των νεύρων του με τον πατέρα του ψεύδους τον διάβολον, και το πάντοτε οδηγούν προς αυτόν. Δια τούτο είναι αναγκαίον να αγρυπνώμεν νυχθημερόν επί της συνειδήσεως ως επί του υψίστου φυλακίου του ανθρωπίνου είναι μας, προσέχοντας μη τυχόν εισέλθη κρυφίως το ψεύδος αυτό εντός μας και ρίψη την σκέψιν και τον νουν μας εις το βασίλειον του ψεύδους, εις την κόλασιν. Εις αυτήν την εγρήγορσιν μας καλεί και η εντολή του Ευαγγελίου του Θεανθρώπου Χριστού: «τη κακία νηπιάζετε, ταις δε φρεσί τέλειοι γίνεσθε» (Α΄ Κορ. 14,20). Θα γίνωμεν δε τέλειοι όταν φθάσωμεν «εις άνδρα τέλειον εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού», διότι τότε θα ενωθή, ιερώ τω τρόπω και κατά χάριν, ο νους μας με τον νουν του Χριστού, με τον καθολικόν και άγιον και θεανθρώπινον νουν της Εκκλησίας, τότε θα ημπορέσωμεν να είπωμεν μαζί με τον χριστοφόρον Απόστολον: «ημείς δε νουν Χριστού έχομεν» (Α΄ Κορ. 2,16). Τότε πλέον δεν θα ημπορέση να μας κλυδωνίση ουδείς άνεμος ανθρωπίνης διδασκαλίας, ούτε δια της απάτης των ανθρώπων ούτε δια της πανουργίας του διαβόλου, αλλά θα μένωμεν ασάλευτοι με όλον το είναι μας μέσα εις την Αιώνιον Αλήθειαν, η οποία είναι αυτός ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος ( Ιω. 16,6. 8. 32. 36.  1,17).

π. Θ. Ζήσης. Κυριακή Παραλύτου.

Δημοσιεύτηκε στις 7 Μάι 2012 από simeronwordpress

π. Θεόδωρος Ζήσης - Κυριακή του Παραλύτου (mp3)
Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/61F91763.el.aspx 

Mακαριστού π. Αθανασίου Μυτιληναίου : Δευτέρα Παρουσία - Αντίχριστος

4^{ον (τελευταίο)}

Δ'«Μακάριοι» οι εις το Δείπνον του Γάμου του Αρνίου κεκλημένοι» (Αποκ. ιθ΄ 9)

(Από τους Μακαρισμούς της Αποκαλύψεως)

Η αγάπη του Θεού αγκαλιάζει ολόκληρη τη δημιουργία, και ιδιαίτερα τον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος, η ζωντανή αυτή εικόνα του Θεού, ρημαγμένη από τις διαβρωτικές επιδράσεις της αμαρτίας και της αποστασίας, καλείται μέσ' στην αγάπη του Θεού, να ξαναβρή «το αρχαίον της κάλλος» και να ζήση μέσα και σ' αυτή τη μακαριότητα της ζωής της Αγίας Τριάδος.

Η συνέχεια, "κλικ" πιο κάτω στο :  Read more

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ἄς δοῦμε καί τήν κατακλεῖδα τοῦ ἐν λόγῳ Τόμου, στήν ὁποία φαίνεται ὅτι μετά τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων ὑπογράφει τήν ἀποτείχισι καί ὁ Ἐπίσκοπος Ἱερισσοῦ Ἰάκωβος

συμφωνῶν καί ἐπισφραγίζων: «Ὁ ταπεινός Ἐπίσκοπος Ἱερισσοῦ καί Ἁγίου Ὄρους Ἰάκωβος,




H  συνέχεια : "κλικ" πιο κάτω στο  Read more

Μακρυγιάννης : Eις δόξαν Σου, Kύριε, σηκώνεται απόψε η σημαία της λευτεριάς αναντίον της τυραγνίας!

«Eις δόξαν του δίκιου και μεγάλου Θεού.

Kύριε Παντοδύναμε! Eσύ, Kύριε; θα σώσης αυτό το αθώο έθνος. Eίμαστε αμαρτωλοί, είσαι Θεός! Eλέησέ μας, φώτισέ μας και κίνησέ μας εναντίον του δόλου και της απάτης, της συστηματικής τυραγνίας της πατρίδος και της θρησκείας. Eις δόξαν Σου, Kύριε, σηκώνεται απόψε η σημαία της λευτεριάς αναντίον της τυραγνίας! Πατριώτες! Πεθαίνω διά την πατρίδα. Στέκω εις τον όρκον μου τον πρώτον. Δεν μπορώ, πατρίδα, να σε βλέπω τοιούτως και των σκοτωμένων τα παιδιά και οι γριγές να διακονεύουν και τις νιες να τις βιάζουν διά κομμάτι ψωμί εις την τιμή τους οι απατεώνες της πατρίδος. Γιομάτες οι φυλακές από αγωνιστές και στα σοκάκια σου διακονεύουν αυτείνοι οι αγωνισταί, οπού χύσανε το αίμα τους διά να ξαναειπωθή «πατρίδα Eλλάς». Eίτε ελευτερία κατά τους αγώνες μας και θυσίες μας, είτε θάνατος σ’ εμάς! Πεθαίνω εγώ πρώτος απόψε. Έχετε γεια, πατριώτες, και εις την άλλην ζωήν σμίγομεν, εκεί οπούναι και οι άλλοι συναγωνισταί μας, εις τον κόρφον του αληθινού Bασιλέως, του μεγάλου Θεού, του αληθινού. Πατρίδα, σ’ αφήνω ανήλικα παιδιά και γυναίκα, αν τ’ αφήσουνε ζωντανά, τ’ αφήνω εις την προστασίαν σου. Kοίταξε ότ’ είναι παιδιά του τίμιου αγωνιστή Mακρυγιάννη. Ποτές αυτός δεν σε ψύχρανε εις τα δεινά σου και τώρα πρόθυμος να πεθάνη διά σένα για να σε ιδούνε τα παιδιά του ελεύτερη Eλλάδα κι όχι παλιόψαθα της τυραγνίας και των κολάκων της. Διά τα παιδιά μου αφήνω κηδεμόνες τον κύριον Mιχαήλ Σκινά, Mελά, Δόσιον, Kαλλεφουρνά, γυναικάδελφόν μου Σκουζέ και τη γυναίκα μου. Kαι νακολουθήσετε κατά την παλιά μου διαθήκη ό,τι διαλαμβάνει, κι αν αμελήσετε εις την άλλην ζωήν θα μου δώσετε λόγον. Bιαστικός γράφω με τη σημαία μου στο χέρι. Έχετε γεια όλοι και την τυραγνία να μην την αφήσετε να φωλιάση εις την πατρίδα, να μην ντροπιάσετε τόσα αίματα οπού χύθηκαν.

1843 Σεπτεμβρίου 3η

Mακρυγιάνις».