Ὁ
Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ
τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ
Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς
τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας, Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν
ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ
σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε
τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς
τῆς πίστεώς του.
Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
Πως, Κύριε, κατεδέξω τὰ φρικώδη πάθη Σου καὶ οὐκ ἀπέστειλας μίαν λεγεῶνα ρομφαιοφόρων ἀγγέλων κατὰ τῶν βασανιστῶν Σου; Πῶς ἐδέξω τὸ ὑποκριτικὸν πραιτώριον; Πῶς ὑπέμεινας, Κύριε, τοὺς ἐμπτυσμούς, τοὺς κολαφισμούς, τὰς μαστιγώσεις, τὰς ὕβρεις, τὴν γύμνωσιν τοῦ ἀχράντου σώματός Σου, τὴν κοκκίνην χλαμύδα, τὸν χλευαστικὸν κάλαμον; Πῶς δὲν ἀπέρριψας τὸν στέφανον ἐξ ἀκανθῶν, τοῦ ὁποίου αἱ ἀκίδες προεκάλουν τὰς αἱματώσεις εἰς τὸ θεῖον Σου πρόσωπον; Σὺ Κύριε, ὁ Βασιλεὺς τῶν Οὐρανῶν; Πῶς ὡμοιώθης τῷ «Βασιλεῖ τῶν Ἰουδαίων»; Σὺ Κύριε, ὁ ἔχων τὸ ἄμετρον ἔλεος, τοὺς λεπρούς μας ἐθεράπευσας, τοὺς παραλυτικούς μας ἀνήγειρας, εἰς τοὺς τυφλούς μας ἔδωκας τὴν ἀνάβλεψιν, τοὺς τεθνεῶτας μας ἀνέστησας, γνώστης ὢν τοῦ ἑτοιμαζομένου φρικώδους θανάτου Σου. Ὑπέστης, Χριστέ μου, τὸ ἀηδὲς καὶ προδοτικὸν φίλημα τοῦ Ἰούδα.
Τη ΙΒ΄ (12η) Μαϊου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ Επισκόπου Κύπρου.
Επιφάνιος, ο εν Αγίοις Πατήρ ημών, εγεννήθη περί το έτος 310 εις το χωρίον της Παλαιστίνης Βησανδούκη, απέχον της Ελευθεροπόλεως περί τα τρία μίλια. Οι γονείς του ήσαν Εβραίοι, και ο μεν πατήρ αυτού ήτο γεωργός το επάγγελμα, η δε μήτηρ του κατειργάζετο λινάρι. Ούτοι είχον δύο τέκνα, τον Επιφάνιον και μίαν θυγατέρα, ονομαζομένην Καλλίτροπον. Συνέβη δε να αποθάνη ο πατήρ του Επιφανίου, ότε ούτος ήτο εισέτι μικρός, έως δέκα ετών, έμεινε δε με την μητέρα του και την αδελφήν του, ευρισκόμενοι εις στενοχωρίαν μεγάλην, ως μη έχοντες τα προς το ζην απαραίτητα. Επειδή δε είχον δια τας ανάγκας των εν υποζύγιον άτακτον, είπεν η μήτηρ αυτού προς τον Επιφάνιον· «Λάβε, τέκνον μου, το υποζύγιον και ύπαγε εις την πανήγυριν να το πωλήσης, δια να αγοράσωμεν τα αναγκαιούντα εις ημάς τρόφιμα». Ο δε Επιφάνιος, δυσκολευόμενος ένεκεν της αταξίας του ζώου, απεκρίθη εις την μητέρα του:
Σέ προσφάτως αγιοκαταταχθέντα γέροντα Μοναχό -- του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Ο τρισάγιος Θεός ημών άνθρωπον έπλασε. Αυτό μή τό ξεχνάμε, ότι η προσδοκία μας είναι "εις ανάστασιν νεκρών " (ανθρώπων) καί όχι τετράποδων (ζώων).
Είναι απαράδεκτο ένας γέροντας - ανακηρυχθείς προσφάτως "άγιος" - νά αγνοεί στοιχειώδεις δογματικές αρχές τής Πίστεως. Δέν είναι μόνο η αθανασία τής ψυχής, είναι καί η αφθαρσία τού σώματος.
Ανοησίες τύπου "άς ήμουν τό γαϊδουράκι", "άς είμαι ένα λουλουδάκι στόν κήπο τού Παραδείσου", "άς είμαι ένα δεντράκι" κλπ. άλλα ανόητα, που απηχούν προτεσταντικές ή άλλες δοξασίες, εξυπηρετούν μόνο τήν θεολογική ημιμάθεια σκοπίμως ακατηχήτων ανθρώπων ότι "7 καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν"(Γένεσις 2).
Υστερόγραφο.
Καί μή τολμήσει νά επικαλεσθεί κανείς, επιχείρημα
τύπου "πόσο ταπεινός ήταν ο γέροντας !". Διότι υπάρχει ακόμη ένα
τρανταχτό εδάφιο τής Καινής Διαθήκης (Μκ. η' 36).
Δέν γράφω περισσότερα ... .
--------------------------
Αδελφέ Κυπριανέ, Κύριε Χριστοδουλίδη, εδώ ξεκάθαρα γίνεται συνυποδηλωτική(μεταφορική) χρήση της γλώσσας. Αυτό δείχνει και την ταπεινότητα(διότι είτε σας αρέσει είτε όχι ο Άγιος αυτός ήταν και είναι ταπεινός) αλλά επίσης δείχνει και το πόσο υποβαθμούσε κ απαξίωνε, ελεεινολογούσε και Ελαχιστοποιούσε τον εαυτό του(δηλαδή να είναι τελευταίος για να είναι πρώτος δεν λέει η κ.δ;" Οι έσχατοι έσονται πρώτοι και οι πρώτοι έσχατοι"). Θα ήθελα να μάθω εσείς σε ποιο εδάφιο της Κ.Δ αναφέρεστε και να σας πω ότι τον Άγιο δεν τον φτάνετε στο μικρό του δαχτυλάκι...
Φιλικά με την εν χριστώ αγάπη και εκτίμηση διάπυρος προς Κύριον ευχέτης
Ι.Α.ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
-----------------
"Φιλικά, μέ τήν εν Χριστώ αγάπη" εκ μέρους μου, σάς απαντώ ότι α) μεταξύ ταπεινότητας καί ταπεινολογίας, η απόσταση δέν είναι μεγάλη καί δέν συνάδει (η ταπεινολογία) μέ φρόνημα θεολογικό ενός αγίου. β) Ατυχής είναι ο παραλληλισμός, που δώσετε μέ τό παράδειγμα τού "όποιος θέλει νά είναι πρώτος, " έστε πάντων έσχατος ". Απευθύνεται σέ ανθρώπους. Καί γ) όσον αφορά στόν Ευαγγελιστή καί στό κεφάλαιο, που παραπέμπω - βλέπε ανάρτηση - είναι τό Κατά Μάρκον, κεφάλαιο 8, στίχος 36.
Σάς ευχαριστώ, Χριστός Ανέστη
-----------------------
Εντάξει, κ. Ιωαννίδη, εδώ υπερβάλει ο Κυπριανός(άλλο εννοούσε ο άγιος Παΐσιος).
Τι απάντηση μπορείς να δώσεις για την αίρεση που κήρυξε για τα εσχάρα χρόνια("μετά την έλευση του Αντιχρίστου και την σφαλιάρα που θα φάει από τον Κύριο, όλοι οι άνθρωποι θα πιστέψουν στον Χριστό);
Ομιλεί ο Σατανάς : Όλα επιβάλλουν την επανατοποθέτησιν της Εκκλησίας επί συγχρονισμένων βάσεων
Η δύναμις του Σατανά έγκειται εις αυτήν την φωτοφάνειάν του, εις τας περί αγάπης Θεού και του πλησίον θεωρίας του, εις τα δάκρυά του υπέρ της Εκκλησίας του Χριστού! Εις τας τάσεις δημιουργίας μιας «νέας και υγιούς τάξεως πραγμάτων», εις τον πόθον της άρσεως του «σατανικού» σχίσματος των Εκκλησιών, εις το ενδιαφέρον δια την αναπροσαρμογήν του Ευαγγελίου εις τα σύγχρονα δεδομένα, εις την αναψηλάφησιν θεολογικών, ηθικών και Εκκλησιαστικών θεμάτων, διότι ναι μεν – ομιλεί ο Σατανάς – οι άγιοι Πατέρες ορθώς εδογμάτισαν, αλλά η πρόοδος του κόσμου, αι ανάγκαι της νέας κοινωνίας, η ύψωσις της διανοητικής στάθμης των ανθρώπων, η ασύλληπτος εξέλιξις του τεχνικού πολιτισμού, όλα ταύτα, εν πάση περιπτώσει, επιβάλλουν την επανατοποθέτησιν της Εκκλησίας επί συγχρονισμένων βάσεων….
T.Callender: «Σε όλους τους εμβολιασμένους δόθηκε κάποιου βαθμού AIDS»
Μιλά για γενοκτονία ο δικηγόρος T.Callender
Ένας από τους δικηγόρους που έχουν πρωτοστατήσει στη μάχη που γίνεται στις ΗΠΑ κατά των υποχρεωτικών εμβολιασμών, ο Todd Callender, σε πρόσφατη συνέντευξή του υποστήριξε ότι στους εμβολιασμένους δόθηκε κάποιου βαθμού AIDS.
O T.Callender συμμετέχει στην αγωγή κατά του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ με αντικείμενο τους εμβολιασμούς και έκανε λόγο για γενοκτονία.
«Σε όλους τους εμβολιασμένους δόθηκε κάποιου βαθμού AIDS… Υπάρχει νοσηρότητα και θνητότητα από οποιαδήποτε αιτία. Αυτό σημαίνει πως κάτι που αφορά όλο το σώμα έχει προκαλέσει αυτό το πρόβλημα.
Συνεπώς, θα δείτε μια μη-φυσιολογική αύξηση στους καρκίνους από κάθε αιτιολογία, στα καρδιολογικά προβλήματα, στα προβλήματα φλεγμονών, στις θρομβώσεις.
Όταν τα βλέπετε όλα αυτά να ανέρχονται κατά εκατοντάδες επί τις % σε μια τάξη ανθρώπων που είναι σωματικά σε φόρμα από 18 έως 45 ετών, δηλαδή στους στρατιωτικούς, υπάρχει μονάχα μια αιτία γι’ αυτό.
Και αυτή είναι η καταστροφή του ανοσοποιητικού τους συστήματος! Συνεπώς, αυτό είναι το προκαλούμενο απ’ το εμβόλιο σύνδρομο αυτοάνοσης ανοσοανεπάρκειας.
Συνεπώς, η σύντομη απάντηση σ’ όλο αυτό το πράγμα είναι ότι σ’ όλους τους εμβολιασμένους δόθηκε κάποια μορφή ή κάποιος βαθμός AIDS, συνδρόμου αυτοάνοσης ανοσοανεπάρκειας».
-----------------
Αὐτό τό ἔχω ἀκούσει καί ἀπό κορυφαίους ἰατρούς. Ἡ θέσις τῶν Ἐγκληματιῶν Μητσοτάκη, Πλεύρη, Τσιόδρα κ.ἄ. εἶναι εἰς τήν φυλακήν!
Προβληματισμός ἀπό τό κείμενο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Καναδά κ. Σωτηρίου.
Σεβασμιώτατε κ. Σωτήριε, στήν Ἐγκύκλιό σας μέ τίτλο: Encyclical of Archbishop Sotirios for the Nativity of Christ 2021 - Χριστούγεννα 2021, μέ προβλημάτισε ἡ ἑξής πρότασή σας: «Ἡ Ἐκκλησία µας στόν Καναδά δέν ξεφεύγει ἀπό τήν ἀληθινή µας πίστη». Ἐπειδή ἐγώ, ὅπως καί οἱ περισσότεροι ἑλληνορθόδοξοι πού ἐκκλησιαζόμαστε κάθε Κυριακή, εἴμαστε ὀλιγογράμματοι σᾶς παρακαλῶ νά μέ διορθώσετε ἄν κάνω λάθος στά κάτωθι :
---------------------
Ἀγαπητέ μου Κωνσταντῖνε, Χριστός Ἀνέστη!
Ὡραῖα τοῦ τά «ψάλλεις» τοῦ κ. Σωτηρίου! Ὡστόσον, μήν περιμένεις τίποτε καλόν ἀπό αὐτούς! Εἶναι Προδόται τῆς Ὀρθοδοξίας! Ἄν λέγουν κάτι καλόν, τό κάμνουν γιά νά ἐξαπατήσουν καί κοιμίσουν τούς Ὀρθοδόξους. Ἄς ὄψονται κάτι ψευτο-αγωνισταί, πού ἀφενός μέν γράφουν περισπούδαστα κείμενα κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀφετέρου δέ κοινωνοῦν μέ τούς Οἰκουμενιστάς, πλανῶντες καί πλανώμενοι ὅτι δῆθεν ἡ αποτείχισις συνιστᾶ σχίσμα! Ἔχετε ἕνα τέτοιον στόν Καναδᾶν, νομίζω Χρῆστος Λιβανός λέγεται. Δυστυχῶς, ἀκόμη καί ὁ μακαριστός Ν. Σωτηρόπουλος ἀπό τό αὐτό φρόνημα ἐνεφορεῖτο.
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱεραπόλεως ψεύδεται ἢ μαρτυρεῖ τὴν κατάπτωσιν τοῦ Πατριαρχείου;
Προφανῶς κοσμικοὶ ἄνθρωποι κάθε λογῆς ἔχουν ἐπιδοθῆ εἰς ἀγῶνα κλονισμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ ἀφορμὴν καὶ ἐφέτος τὸ Ἅγιον Φῶς. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ μᾶς λυπεῖ εἶναι ὅτι τὴν λαβὴν δίδουν πάντοτε ἐκκλησιαστικοὶ ἄνδρες. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱεραπόλεως κ. Ἰσίδωρος εἶναι εἷς ἐξ ἐκείνων, ὁ ὁποῖος μὲ τὰς ἀντιφατικὰς δηλώσεις του κατὰ τὸ παρελθὸν καὶ τὸ παρὸν τὸ μόνον ποὺ ἐπιτυγχάνει εἶναι νὰ ἐκθέτη τελικῶς τὴν ἰδίαν τὴν Ἐκκλησίαν. Πῶς νὰ μὴ σκεφθῆ κανεὶς ὅτι μὲ τὸν ἴδιον τρόπον λειτουργεῖ ὁλόκληρον τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων; Μήπως καὶ ἡ χρονίζουσα ὑπόθεσις τοῦ Σεβ. Ἀσκάλωνος κ. Νικηφόρου δὲν προδίδει τὰ ἴδια; Θὰ ἐπιληφθῆ κανεὶς περὶ τοῦ προσώπου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἰσιδώρου; Παραθέτομεν ἄρθρον τοῦ κ. Παντελῆ Λαμψιώτη εἰς τὴν ἱστοσελίδα «sportime.gr» τῆς 20ῆς Ἀπριλίου 2022:
------------------
Ἔχω ἰδεῖ τήν συνέντευξιν τοῦ «Σκευοφύλακος» ἀπό τόν Δ. Ἀλικᾶκον. Πράγματι, ὁ «Σκευοφύλαξ» λέγει μέ δισταγμόν, ἀλλά καί μέ σαφήνειαν ὅτι ἡ κανδήλα τοῦ Παναγίου Τάφου δέν ἀνάπτει θαυματουργικῶς, ἀλλά τεχνητῶς! Τό αὐτό κατέθεσεν πρό ἐτῶν καί ἄλλος «ἐπίσκοπος» τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων. Ἐπίσης, τό αὐτό ἰσχυρίσθη πρό ἐτῶν καί κάποιος Κύπριος εἰς μίαν ἐκπομπήν τοῦ δημοσιογράφου Σπύρου Καρατζαφέρη. Δέν μ' ἐκπλήσσει ὁ ἰσχυρισμός αὐτός, καθότι τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων κολυμπᾶ εἰς τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μοῦ κάμνει μεγάλην ἐντύπωσιν, ὅμως, τό γεγονός ὅτι δέν λέγουν τίποτε γιά τά ἑξῆς δύο σημαντικώτατα θέματα: (1) πῶς γίνεται νά ἵπταται καί νά ταξιδεύῃ τό Φῶς εἰς τόν Ναόν, νά μήν καίῃ τά γένια τῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι τό βάζουν ἐπίτηδες στά γένια των κ.λπ., καί (2) πότε σταμάτησε ν' ἀνάβῃ ἡ κανδήλα θαυματουργικῶς, δεδομένου ὅτι τόν 16ον αἰῶνα τό Φῶς ἔσχισε μίαν κολῶνα τοῦ Ναοῦ καί βγῆκε ἀπό ἐκεῖ, ἐπειδή εἰς τόν Πανάγιον Τάφον εὑρίσκοντο Μονοφυσῖται.
ΑΝΑΓΚΗ ΕΛΕΓΧΟΥ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Ένα από τα πιο φυσιολογικά γνωρίσματα του ανθρώπου είναι το ενδιαφέρον του για την ζωή και την υγεία του. Όλοι προσέχουμε τον εαυτό μας· αγωνιζόμαστε για τη συντήρησή του, αγωνιούμε για τη διατήρησή του, φροντίζουμε για την καλύτερη κατάστασή του. Οι προσπάθειές μας οι καθημερινές – από την πιο απλή ασχολία ως και την ίδια μας την εργασία – οι επιστήμες όλες – από την ιατρική ως και την αστρονομία – ο πολιτισμός που καλλιεργούμε, με μια λέξη τα πάντα αποβλέπουν στον έλεγχο και στην φροντίδα της φυσικής μας ζωής. Και είναι πράγματι σωστό αυτό το ενδιαφέρον, αφού ο ίδιος ο Πλάστης μας φύτεψε μέσα μας ισχυρό το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως και είναι ευλογημένο, όταν δεν γίνεται αυτοσκοπός και δεν καταντά θεότητα για τον άνθρωπο. Αλλά εμείς, όσοι έχουμε βαπτισθεί στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, υποτίθεται ότι ζούμε εκτός από την φυσική ζωή και την πνευματική ζωή της πίστεως.
Ο ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ -- Ὑπὸ τοῦ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Πανηγυρικὸς Λόγος ἐκφωνηθεὶς ὑπὸ τοῦ Καθηγητοῦ τῆς Ἱστορίας Δογμάτων καὶ Συμβολικῆς κ. Ἀνδρέου Θεοδώρου ἐν τῇ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κατὰ τὴν συνοδικὴν θείαν Λειτουργίαν ἐν τῷ Καθολικῷ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πεντέλης τὴν 6ην Φεβρουαρίου 1970, ἑορτὴν τοῦ Ἁγίου Φωτίου.
Ἡ 6η Φεβρουαρίου εἶναι ἡ ἡμερομηνία, τὴν ὁποίαν ἡ Ὀρθόδοξος Καθολικὴ Ἐκκλησία ἡμῶν ὥρισεν εἰς μνήμην Φωτίου τοῦ Μεγάλου. Δι’ ὃ καὶ ἡμεῖς σήμερον, ἀγαλλομένῳ ποδὶ καὶ σκιρτώσῃ καρδίᾳ, προσήλθομεν εἰς τὸν Ἱερὸν τοῦτον Ναόν, ἵνα, ἐν ἱεροπρεπεῖ καὶ κατανυκτικῷ καὶ ἡσυχίῳ μοναστικῷ περιβάλλοντι, τιμήσωμεν τὸν ἑορταζόμενον Ἅγιον, ὅστις, διαγράψας τροχιὰν αἰγλήεσσαν καὶ λαμπροφόρον ἐν τῷ πνευματικῷ στερεώματι τῆς Ἐκκλησίας, κατέστη ἀστὴρ παμφαὴς καὶ πολύφωτος, ἀποστίλβων τὴν θεσπεσίαν μαρμαρυγὴν καὶ τὸ ἀείζωον πνευματικὸν κάλλος τῆς Ὀρθοδοξίας, καταλάμπων δὲ τοῖς ἑαυτοῦ μεγαλείοις ἐν οἷς ἐθαυμάστωσεν αὐτὸν ὁ Κύριος, ἅπαν τὸ οἰκουμενικὸν πλήρωμα τῆς γεραρᾶς καὶ σεπτῆς ἡμῶν Μητρὸς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Τη ΙΑ΄ (11η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος ΑΡΓΥΡΟΥ του Θεσσαλονικέως, αθλήσαντος εν έτει αωστ΄ (1806).
Αργυρός, ο νέος του Χριστού Αθλητής, ήτο από την Απονομήν της Θεσσαλονίκης. Τα ονόματα των γονέων του και της οικογενείας του δεν εγνώσθησαν. Προ του Μαρτυρίου του παρέμενεν ούτος εις την Θεσσαλονίκην και ήτο υπηρέτης ράπτου τινός. Ήτο όμως νέος χαριτωμένος, καθώς τον περιέγραψαν αξιόπιστοι άνθρωποι εκ Θεσσαλονίκης, οίτινες τον εγνώρισαν, τούτο δε είναι εκτός πάσης αμφιβολίας, διότι δια την αρετήν του ταύτην ο Θεός τον ηξίωσε της μαρτυρικής χάριτος, την δε αιτίαν του υπέρ Χριστού Μαρτυρίου του και τον τρόπον με τον οποίον ηξιώθη του μακαρίου τέλους θέλομεν διηγηθή ενταύθα με συντομίαν, κατά τας εγγράφους πληροφορίας αξιοπίστων ανθρώπων της Θεσσαλονίκης.
Τη ΙΑ΄ (11η) Μαϊου, επιτελείται η ανάμνησις των ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ, ήτοι ΕΓΚΑΙΝΙΩΝ, της θεοφυλάκτου και θεομεγαλύντου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, εξαιρέτως ανακειμένης τη προστασία της Παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου ΜΑΡΙΑΣ και παρ’ Αυτής διασωζομένης.
Κωνσταντίνος ο Μέγας, ο πρώτος των Χριστιανών βασιλεύς, όταν κατέλαβε την πόλιν του Βύζαντος, έκτισεν αυτήν πολύ μεγαλυτέραν από ό,τι ήτο πρότερον και αλλάξας το όνομά της μετωνόμασε ταύτην δια του ιδίου αυτού ονόματος, καλέσας αυτήν, αντί Βυζαντίου, Κωνσταντινούπολιν. Αφού δε ετελείωσεν όλον το τειχόκαστρον, τας οικίας και τας ιεράς Εκκλησίας, αφιέρωσεν αυτήν κατ’ εξαίρετον τρόπον εις την υπερένδοξον ημών Δέσποιναν και αειπάρθενον Θεοτόκον. Ευχαριστών όθεν ο μακάριος τον Θεόν δια το τοιούτον μεγαλοπρεπές έργον, όπερ κατώρθωσεν, ετέλεσε λιτανείαν προεξάρχοντος του τότε Πατριάρχου και ακολουθούντος όλου του Κλήρου και του λαού. Ανελθόντες δε εις τον Φόρον, έστησαν εκεί οι πολίται τον ιδικόν του ανδριάντα, εντός της κεφαλής του οποίου ετοποθέτησαν τους αγίους Ήλους, με τους οποίους εκαρφώθη επί του Σταυρού ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Κάτωθεν δε του ανδριάντος, εις την βάσιν αυτού, ετοποθέτησαν τους δώδεκα καλάθους εντός των οποίων είχον περισυλλέξει τα περισσεύματα των πέντε άρτων, τους οποίους ηυλόγησεν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και επλήθυναν. Έκτοτε λοιπόν παρέλαβεν η του Χριστού Εκκλησία να εορτάζη κατ’ έτος την τοιαύτην εορτήν, προς ανάμνησιν.
Μ. Βασίλειος : «ουκ εν τοίχοις εστίν η Εκκλησία αλλ΄ εν τη των δογμάτων αληθεία».
Οι Χριστιανοί σήμερα αρκούμεθα στην επίφαση που δίνουν τα φαινόμενα, «οι τοίχοι» και «ο όροφος» του ναού, «οι ποιμένες» και «αρχιποιμένες», τα άμφια και η υμνωδία, οι εικόνες και η διοικητική συγκρότηση και οργάνωση, και κλείνουμε τα μάτια στην απουσία της αληθείας και της συμφωνίας.
Εκκλησία,
λέγει ο άγιος Χρυσόστομος, «ου τοίχος και όροφος, αλλά πίστις και βίος» P.G.
52, 495).
Oι της του Χριστού
Εκκλησίας, λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, της αληθείας εισί, και οι μη της
αληθείας όντες ουδέ της του Χριστού Εκκλησίας εισί. (Συγγρ. Β’ 627).
Η Ισόβια ψηφιακή Κάθειρξή μας -- Χαράλαμπος B. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Ο όγκος και η διάδοση της πληροφορίας μέσω του διαδικτύου έχει δημιουργήσει ιλιγγιωδώς μία Νέα Τάξη Πραγμάτων, όπου η έννομη τάξη υπολείπεται να καλύψει το φαινόμενο της διασποράς ψευδών ειδήσεων αλλά και εν γένει το αδίκημα της προσβολής προσωπικότητας καθώς και της συκοφαντικής δυσφημίσεως.
Ναι μεν υφίσταται αρκούντως ικανοποιητικό νομικό πλαίσιο, εντούτοις όμως εις την πράξη καθίσταται ιδιαίτατα δυσχερής η επέμβαση περιστολής της διάδοσης μέσω ασφαλιστικών μέτρων, εις περίπτωση διάδοσης συκοφαντικών ή εξυβριστικών χαρακτηρισμών, δοθέντος ότι ένεκεν του ιλιγγιώδους της ταχύτητος της είδησης και της άμεσης, εν ριπή οφθαλμού αναπαραγωγής, ήδη ελλοχεύει ο κίνδυνος άμεσης μετάδοσης της προσβλητικής είδησης ή του υβριστικού δημοσιεύματος.
Μαρίνος Ριτσούδης, ένας σύγχρονος φιλάδελφος ήρωας
Μαρῖνος Ριτσούδης, ἕνας σύγχρονος φιλάδελφος ἥρωας
Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος
Ἦταν 24 Μαρτίου τοῦ 1999, ὅταν ἐκτοξεύτηκαν οἱ πρῶτοι πύραυλοι ἀπό τήν Ἀδριατική καί ἔπληξαν συστήματα ἀεράμυνας στό Κόσοβο, τό Μαυροβούνιο καί τή δυτική Σερβία. Ἡ ἐπιχείρηση συνεχίστηκε γιά 78 ἡμέρες μέχρι τίς 10 Ἰουνίου, ὁπότε ἔλαβε τέλος.
Στό διάστημα αὐτό πραγματοποιήθηκαν 2.300 ἀεροπορικές ἐπιδρομές, χρησιμοποιήθηκαν 1.130 πολεμικά ἀεροσκάφη, ἐκτοξεύτηκαν συνολικά 420.000 βλήματα, πύραυλοι καί βόμβες. Ἀπό τά πλοῖα στήν Ἀδριατική ἐκτοξεύτηκαν 1.300 πύραυλοι τύπου Cruise, ἐνῶ μάλιστα τό ΝΑΤΟ ἔριξε 37.000 βόμβες διασπορᾶς, πού εὐθύνονται γιά τόν θάνατο πολλῶν ἀμάχων. Συνολικά 500.000 βόμβες ἀπό οὐράνιο μόλυναν τήν περιοχή.
---------------
Ὅπως πολύ εὐστόχως λέγει ὁ Ποινικολόγος κ. Κ. Βαθιώτης, ἡ Ἑλλάς κυριαρχεῖται ἀπό τόν «ἀνάποδον κόσμον», ὅπου οἱ μέν ἅγιοι καί ἥρωες ὑβρίζονται/διώκονται οἱ δέ ἀντίχριστοι καί προδόται θεωροῦνται «σωτῆρες» καί καταλαμβάνουν τά ὕψιστα ἀξιώματα, ἤτοι γίνονται ΠτΔ, πρωθυπουργοί, ὑπουργοί, βουλευταί κ.λπ.
-----------------
Ακόμη και δικαστικοί...
Για ποιο λόγο μνημονεύουμε το όνομα του Αρχιερέως κατά την Θεία Λειτουργία:
Αυτό γίνεται, όχι γιατί, χωρίς την μνημόνευση του ονόματος του Αρχιερέως, δεν επιτελείται το μυστήριο, κατά την σφαλερή γνώμη μερικών συγχρόνων οικουμενιστών, αλλά για να φανεί η «τέλεια συγκοινωνία» και η ταυτότητα πίστεως του μνημονεύοντος και του μνημονευομένου. Σύμφωνα με την εξήγηση της Θείας Λειτουργίας του Θεοδώρου Ανδίδων, ο ιερουργός αναφέρει το όνομα του Αρχιερέως, για να δείξει ότι κάνει υπακοή στον προϊστάμενό του, ότι έχει την ίδια πίστη με αυτόν και ότι είναι διάδοχος των θείων Μυστηρίων.
Ἀπό τήν ἁγιοπατερική παράδοση στήν «μεταπατερική ἀσυνέχεια» -- π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Αθηνών.
Παράδοση στήν γλῶσσα τῆς Ὀρθοδοξίας σημαίνει τήν ἀδιάκοπη συνέχεια τοῦ ὀρθοδόξου τρόπου ὑπάρξεως, πού κλείνει μέσα του τήν ἀληθινή πίστη, ὡς φρόνημα καί στάση ζωῆς σέ ὅλες τίς πτυχές της.
1. Ἡ Θεολογία καί Ποιμαντική Πράξη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέχρι τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Ὀθωμανούς (1453) εἶχε ὡς κύριο στόχο της τήν διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς τῆς« ἅπαξ τοῖς ἁγίοις παραδοθείσης πίστεως» (Ἰούδ. 3), γιά τήν συνέχεια τῆς ὁμολογίας καί παραδόσεως τῶν Ἀποστόλων καί τῶν ἁγίων Πατέρων. Αὐτό ὅμως ἀπαιτοῦσε καί τήν λόγῳ καί ἔργῳ ἀπόκρουση τῶν αἱρέσεων γιά τήν προστασία τοῦ Ποιμνίου καί τήν διασφάλιση τῆς δυνατότητας σωτηρίας, δηλαδή θεώσεως.
Ἔτσι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπό τόν 15ο ὥς τά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνα παρέμεινε ἀμετακίνητη στή στάση της ἀπέναντι στόν δυτικό χριστιανισμό, τόν παπισμό καί τόν προτεσταντισμό (λουθηρανισμό, καλβινισμό, κ.λπ.) καί τόν ἀγγλικανισμό, πού χαρακτηρίζονται σαφῶς ὡς αἱρετικές ἐκπτώσεις ἀπό τή Μία Ἐκκλησία.
Ανέτειλε το έαρ. Η ευωδία της Αναστάσεως – Φώτη Κόντογλου.
Έχω την ιδέα πως κι ένας που είναι τυφλός και κουφός, θα νιώσει την άνοιξη που ήρθε, δίχως να βλέπει και δίχως να ακούει τίποτα απ’ όσα τη μαρτυρούν. Γιατί ο κάθε άνθρωπος αισθάνεται από μέσα του τον ερχομό της. Σε μένα, όπως και σε κάθε Έλληνα που αγαπά τη θρησκεία μας, όλα τα φυσικά φαινόμενα είναι δεμένα με το μυστήριο της Εκκλησίας και πιο πολύ η άνοιξη, που γίνεται πνευματική με την Ανάσταση του Χριστού. Άν μπορούσε κανένας να βγάλει από μέσα μου το γλυκό σκίρτημα της θρησκείας, ξέρω πως δε θα’ νιωθα τη φυσική ομορφιά όπως τη νιώθω τώρα, δίχως τον κρυφό ενθουσιασμό, δίχως την αγιασμένη αγαλλίαση που αισθάνομαι τώρα που τα νιώθω όλα συνταιριασμένα με την ευωδία της θρησκείας. ’Θα αισθανόμουν τη φύση όπως την αισθάνονται οι λεγόμενοι «φυσιολάτρες», ποιητικά, εξωτερικά, κι όχι με τη μυστική μακαριότητα και με την αγιασμένη ειρήνη που αισθάνεται ο χριστιανός.