Θεόδωρος ο Τήρων, ο ένδοξος Μεγαλομάρτυς του Χριστού, του οποίου την ανάμνησιν του περιλαλήτου δια των κολλύβων θαύματος εορτάζομεν, ήτο κατά τους χρόνους των ασεβών βασιλέων Μαξιμιανού του Γαλερίου (305 – 311) και Μαξιμίνου (307 – 313). Και κατήγετο μεν ούτος εκ της Αμασείας, πόλεως της Καππαδοκίας, εμαρτύρησε δε εις τα Ευχάϊτα της Γαλατίας εκ της οποίας κατήγετο ο έτερος σύγχρονος και συνώνυμος αυτού Μεγαλομάρτυς Θεόδωρος ο Στρατηλάτης. Επειδή δε και οι δύο ούτοι Μεγαλομάρτυρες Θεόδωροι και συνώνυμοι ήσαν και σύγχρονοι και η εκάστου τούτων ιδιαιτέρα μνήμη συμπίπτει πλησίον προς το σήμερον εορταζόμενον θαύμα των κολλύβων και μάλιστα κατά το πλείστον εν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, έτι δε και διότι κοινοί εις αμφοτέρους Ναοί παλαιόθεν αφιερώθησαν, επεκράτησεν αρχαία συνήθεια, ίνα και αμφότεροι κατά την σήμερον εορτάζωνται.
Τη ΙΒ΄ (12η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών και Ομολογητού ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ της Σιγριανής, του κειμένου εν τω Μεγάλω Αγρώ.
Θεοφάνης ο Όσιος Πατήρ ημών εγεννήθη εν Κωνσταντινουπόλει περί το έτος ψνθ΄ (759), βασιλεύοντος του δυσσεβούς και εικονομάχου βασιλέως Κωνσταντίνου Ε΄ του Κοπρωνύμου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη ψμα΄ - ψοε΄ (741 – 775). Οι γονείς του υπήρξαν ευγενείς και πλούσιοι άρχοντες της Θεσσαλονίκης, και ο μεν πατήρ αυτού εκαλείτο Ισαάκ και ήτο στρατηγός εν τη αρχή των Αιγαιοπελαγιτών, η δε μήτηρ του ωνομάζετο Θεοδότη. Εν τη παιδική δε έτι ηλικία του Αγίου ευρισκομένου απέθανεν ο πατήρ αυτού, η δε μήτηρ του αναλαβούσα την εκπαίδευσιν αυτού εδίδαξεν εις αυτόν τα Ελληνικά γράμματα και την κατά Χριστόν διδασκαλίαν, δωδεκαετή δε έτι όντα τον ενύμφευσε και παρά την θέλησίν του μετά τινος εναρέτου, πλουσίας, ευγενούς και ωραιοτάτης νέας, ονόματι Μεγαλώ, μετά της οποίας και συνέζησεν επί οκτώ έτη.
Κλητήριο θέσπισμα στον καθηγητή Δ. Κούβελα για “ψευδείς ειδήσεις” και επειδή έβαλε σε κίνδυνο την οικονομία…
Κλητήριο θέσπισμα προκειμένου να δικαστεί ως κατηγορούμενος, έλαβε ΣΤΙΣ (14/2/2022) ο γνωστός καθηγητής Φαρμακολογίας κ. Δημήτρης Κούβελας, προκειμένου να δικαστεί στις 29 Μαρτίου 2022 στο Β’ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης.
Το κατηγορητήριο αναφέρει πως λόγω των δημόσιων δηλώσεών του στις19/08/2021 μέσω του facebook, για την “κίτρινη κάρτα” του εμβολίου, (διαβάστε εδώ), οι οποίες θεωρούνται και ως “ψευδείς ειδήσεις”, έχει προκαλέσει φόβο σε αόριστο αριθμό ανθρώπων με αποτέλεσμα την ματαίωση “προγραμματισμένων πράξεων” (εμβόλιο), με αποτέλεσμα να προκληθεί ζημιά στην οικονομία του τόπου…
---------------------
Πόσο πιά θά τραβήξῃ αὐτό τό αἶσχος;
Λαβρόφ από Αττάλεια: Τα βιολογικά όπλα που δημιουργήθηκαν με υποστήριξη των ΗΠΑ στην Ουκρανία ήταν για εθνοκάθαρση!
Οι ΗΠΑ χρηματοδοτούν βιολογικά εργαστήρια για βιολογικά όπλα στην Ουκρανία. Το κάνουν και στα κινεζικά σύνορα. Υπάρχουν βιολογικά εργαστήρια στην Ουκρανία που λειτουργούν κρυφά από τον ουκρανικό λαό και τη διεθνή κοινότητα.
Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Λαβρόφ από το Φόρουμ στην Αττάλεια και μετά τη συνάντηση με ομόλογό του της Ουκρανίας δηλώνει : «Οι ΗΠΑ παράγουν βιολογικά όπλα στην Ουκρανία. Το κάνουν και στα κινεζικά σύνορα. Στο μαιευτήριο της Μαριούπολης υπήρχαν παραστρατιωτικοί. Το αναφέραμε πριν από 3 ημέρες. Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε αξιοθρήνητες κατακραυγές για τις λεγόμενες φρικαλεότητες της Ρωσίας», είπε ο Λαβρόφ, υποστηρίζοντας ότι το νοσοκομείο χρησιμοποιείται ως βάση από ένα «υπεριζοσπαστικό» ουκρανικό τάγμα.”
Δρ Κωνσταντίνος Αρβανίτης --- Γιατί οι δικοί μας «ειδικοί» επιμένουν;
Η ΑΥΣΤΡΙΑ ΠΟΥ ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙ, ΓΙΑΤΙ …”ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΙΣΧΥΕΙ” Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΗΝ ΚΡΑΤΕΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΓΩΪΣΜΟ ΚΑΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑ;
Η Αυστρία είναι η χώρα που αποφάσισε τον περασμένο Νοέμβριο να επιβάλει υποχρεωτικό εμβολιασμό σε όλους τους ενηλίκους, από 18 ετών και άνω.
Το μέτρο αυτό θα έμπαινε
σε ισχύ από αρχές Φεβρουαρίου και προέβλεπε πολύ υψηλά πρόστιμα για τους
“παραβάτες”, δηλαδή εκείνους που θα επέμεναν να ορίζουν οι ίδιοι το σώμα τους.
Τα πρόστιμα θα κυμαίνονταν από 600€ έως και 3.600€ (!).
-------------------
Οἱ «δικοί» μας ἐπιμένουν, διότι χρυσοπληρώνονται γιά νά ντύνουν τίς πολιτικές ἀποφάσεις ἐξοντώσεως τῶν Ἑλλήνων μέ ἐπιστημονικόν μανδύαν!
Α' ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ
Άκουσα από τον ιερέα να λέει: υπέρ του Αρχιεπισκόπου ημών Βασιλείου, ποιος άραγε να είναι ο Αρχιεπίσκοπος Βασίλειος;
Μία από τις εφαρμογές της Εγκυκλίου του 1920
Φυσικά οι μη έχοντες Πνεύμα διακρίσεως θα συνεχίζουν να μάχονται για Ιουλιανά και Μακεδονικά ημερολόγια....
...επιβάλλεται ίνα αναζωπυρωθή και ενισχυθή προ παντός η αγάπη μεταξύ των Εκκλησιών, μη λογιζομένων αλλήλας ως ξένας καί αλλοτρίας, αλλ ́ ως συγγενείς και οικείας εν Χριστώ καί "συγκληρονόμους και συσσώμους της επαγγελίας του Θεού εν τω Χριστώ". (Εφεσ. 3, 6). (Εγκύκλιος του 1920)
Ἡ ἀνάρτησις αὐτῆς τῆς Ἐγκυκλίου εἶναι πάντοτε ἐπίκαιρος! Δι' ὅσους μπαίνουν καλοπροαιρέτως εἰς τό εὐλογημένον αὐτό ἱστολόγιον διά νά διαβάσουν καί νά σχολιάσουν (καί ὄχι νά βγάλουν τό μεροκάματον μέ τά 0,60 εὐρώ ἤ μέ ὅ,τι ἄλλο τούς δίνουν τ' ἀφεντικά των γιά νά προκαλέσουν σύγχυσιν), δέν χρειάζεται τίποτε ἄλλο διά νά πεισθοῦν, ἄν δέν ἔχουν ἤδη πεισθῆ, ὅτι τό 1924 ἡ ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου ἔγινε χάριν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καί ναί μέν τό 1924 ἡ Ἐγκύκλιος αὐτή ἦτο γνωστή μόνον εἰς τούς Οἰκουμενιστάς, ἀλλά ἡ προπαγάνδα καί οἱ πιέσεις τῶν παπιστῶν ἐπί τῶν Ὀρθοδόξων ν' ἀλλάξουν τό ἡμερολόγιον, ὡς «πρῶτον βῆμα» διά τήν «ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν», ὑπῆρχαν ἀπό τό 1582, διό καί ἔγιναν τότε τρεῖς Πανορθόδοξες Σύνοδοι (1583, 1587 καί 1593), οἱ ὁποῖες κατεδίκασαν τό «Καλεντάριον τῶν Λατίνων». Δέν ὑφίσταντο, ἄλλωστε, ποιμαντικοί ἤ ἄλλοι λόγοι διά τήν υἱοθέτησίν του. Συνεπῶς, ἡ τυχόν ἀλλαγή, καί μάλιστα χωρίς Πανορθόδοξον συμφωνίαν, θά ἐσήμαινε δύο πράγματα: (1) ἕν σημαντικόν βῆμα πρός τόν Παπισμόν, καί (2) σχίσμα, καθότι ἦτο βέβαιον ὅτι οἱ ἀνθενωτικοί δέν θ' ἀκολουθοῦσαν, ἀλλά θά ἐπεκαλοῦντο τίς ἀποφάσεις τῶν προαναφερθεισῶν τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 16ου αἰῶνος. Καί ἔτσι ἔγινε τό 1924, ὅπως ἀκριβῶς ἀνεμένετο νά γίνῃ. Ἐξ Ὀρθοδόξου ἐπόψεως, αὐτές εἶναι οἱ πραγματικές διαστάσεις τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος, οἱ ὁποῖες προσδίδουν δογματικόν χαρακτῆρα σ' ἕν θέμα πού, ἀφ' ἑαυτοῦ, δέν εἶναι δογματικόν. Ὅλη ἡ παραφιλολογία γιά Μακεδονικά, Γρηγοριανά καί «διωρθωμένα Ἰουλιανά» ἡμερολόγια εἶναι παραπλανητική καί οὐσιαστικῶς ἐκτός θέματος. Ἴσως νά ἐνδιαφέρῃ τούς ἀστρονόμους. Ἐννοεῖται ὅτι αὐτά τά γράφω μόνον γιά λογικούς καί γιά Ὀρθοδόξους, ὄχι γιά πληρωμένους ψεύτας, οἱ ὁποῖοι θά «σχολιάσουν» σέ λίγο: «Ἔ, ἄς μήν διέκοπταν τήν κοινωνίαν μέ τά Ὀρθόδοξα Πατριαρχεῖα οἱ Π/Ηται χάριν τῶν 13 ἡμερῶν, ὁπότε δέν θά γινόταν σχίσμα!!!» Τοὐτέστιν, ἄς συνέχιζαν οἱ Ὀρθόδοξοι νά κοινωνοῦν μέ τούς Οἰκουμενιστάς (=Σατανιστάς)!!! Ὅσοι τά λέγουν αὐτά εἴτε δέν καταλαβαίνουν τήν οὐσίαν τοῦ ζητήματος, εἴτε εἶναι Οἰκουμενισταί, εἴτε εἶναι πληρωμένοι κονδυλοφόροι! Ἄλλο ἐνδεχόμενον δέν ὑπάρχει.
ΕΠΙ Τῌ ΚΥΡΙΑΚῌ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2022 --- Ο Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
Τέκνα μου ἀγαπητὰ καὶ περιπόθητα,
Τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ κρατώντας, τῶν Ἁγίων τὶς ὄψεις, τὰ τίμια λείψανά
τους, πορευόμαστε ἀνάμεσα στοὺς Χριστιανοὺς μέσα στὸ Ναό, ὅπως τὸ Τυπικὸ ὁρίζει
κι ἡ παλαιὰ συνήθεια. Μὰ κι οἱ πιστοὶ στὰ χέρια τους εὐλαβικὰ βαστοῦν εἰκόνες
χάρτινες, μ’ ἐκεῖνες τὶς ἅγιες μορφὲς ποὺ τιμοῦν κι ἀγαποῦν. Γιορτάζουμε καὶ
χαίρεται ἡ ψυχή μας σήμερα τὶς μορφές.
Κι ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα τῆς μνημόνευσης «Τῶν τῆς Ὀρθοδοξίας προμάχων», ὅλων ἐκείνων ποὺ δὲν πείστηκαν ἀπὸ τὸ ψεῦδος· ἐκείνων ποὺ ἔμειναν στὴν ἀλήθεια σταθεροί· ἐκείνων «τῶν εὐσεβῶν Βασιλέων, ἁγιωτάτων Πατριαρχῶν, Ἀρχιερέων, Διδασκάλων, Μαρτύρων, Ὁμολογητῶν», μὲ συγκίνηση καὶ θαυμασμὸ ἀναρωτιόμαστε: πῶς οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ σήκωσαν στοὺς ὤμους τους ὁλάκερη τὴν οἰκουμένη.
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ (του 1920 )
Η καθ’ ημάς Εκκλησία φρονούσα ότι η των διαφόρων Χριστιανικών Εκκλησιών προσέγγισις προς αλλήλας και κοινωνία ουκ αποκλείεται υπό των υφισταμένων μεταξύ αυτών δογματικών διαφορών και ότι τοιαύτη τις προσέγγισις τα μάλα εστίν ευκταία και αναγκαία και πολλαχώς χρήσιμος εις τε το καλώς ενοούμενον συμφέρον εκάστης των επί μέρους Εκκλησιών και του όλου χριστιανικού σώματος και εις παρασκευήν και διευκόλυνσιν της πλήρους ποτέ, συν Θεώ και ευλογημένης ενώσεως, έκρινε τον παρόντα καιρόν τα μάλιστα πρόσφορον προς ανακίνησιν και από κοινού μελέτην του σπουδαίου τούτου ζητήματος. Ει γαρ και εν τούτω ενδέχεται ίνα προκύψωσι και παρεμβληθώσιν αι από των παλαιών προλήψεων και έξεων ή και εξ αξιώσεων δυσχέρεια, αι τοσάκις τέως το έργον της ενώσεως ματαιώσασαι, όμως κατά την γνώμην ημών, περί απλής το κατ ́ αρχάς προκειμένου συναφείας και προσεγγίσεως, αι δυσχέρειαι αύται έσονται πάντως ήττον σπουδαίαι, αγαθής δε υπαρχούσης θελήσεως και διαθέσεως ούτε δύνανται ούτε οφείλουσι κώλυμα αποτελέσαι ακαταγώνιστον και ανυπέρβλητον.
Όθεν το πράγμα ημείς γε και κατορθωτόν και είπερ ποτέ εύκαιρον επί τη
συντελεσθείση νυν επ ́ αισίοις συμπήξει της Κοινωνίας των Εθνών υπολαμβάνοντες,
προαγόμεθα θαρρούντως εκθείναι ενταύθα εν ολίγοις τας σκέψεις και την γνώμην
ημών περί του τρόπου, καθ ́ ον την προσέγγισιν ταύτην και συνάφειαν ενοούμεν
και δυνατήν υπολαμβάνομεν, μετά πόθου εκζητούντες και απεκδεχόμενοι την κρίσιν
και την γνώμην και των λοιπών των τε κατά την Ανατολήν αδελφών και των εν τη Δύσει
και απανταχού σεβασμίων Χριστιανικών Εκκλησιών.
Νομίζομεν τοίνυν ημείς, ότι δύο τάδε τα μέγιστα εις την επίτευξιν της τοιαύτης
εφετής και ωφελίμου προσεγγίσεως συντελέσαι και ταύτην κατεργάσασθαι και
εκδηλούν δύνανται.
Και πρώτον αναγκαίαν και απαραίτητον υπολαμβάνομεν την άρσιν και απομάκρυνσιν
πάσης αμοιβαίας δυσπιστίας και δυσφορίας μεταξύ των διαφόρων Εκκλησιών,
προκαλουμένης εκ της παρά τισιν εξ αυτών παρατηρουμένης τάσεως εις το
σαγηνεύσαι και προσηλυτίσαι άλλων ομολογιών οπαδούς. Ουδείς γαρ αγνοεί τι και
σήμερον συμβαίνει δυστυχώς πολλαχού, επί διασπάσει της εσωτερικής ειρήνης των
Εκκλησιών, ιδία των εν Ανατολή, νέων ούτω θλίψεων και δοκιμασιών παρ ́ αυτών
των ομοθρήσκων επιφερομένων αυτοίς, και οίαν μεγάλην, αντί του μηδαμινού
αποτελέσματος, προκαλεί απέχθειαν και οξύτητα αντιθέσεως η τάσις αύτη τινών εις
το προσηλυτίζειν και σαγηνεύειν τούς οπαδούς των άλλων χριστιανικών ομολογιών.
Ούτω δε της ειλικρινείας και της εμπιστοσύνης προ παντός αποκαθισταμένης μεταξύ
των Εκκλησιών, νομίζομεν, δεύτερον, ότι επιβάλλεται ίνα αναζωπυρωθή και
ενισχυθή προ παντός η αγάπη μεταξύ των Εκκλησιών, μη
λογιζομένων αλλήλας ως ξένας καί αλλοτρίας, αλλ ́ ως συγγενείς και οικείας εν
Χριστώ καί "συγκληρονόμους και συσσώμους της επαγγελίας του Θεού εν τω
Χριστώ". (Εφεσ. 3,
6). Υπό της αγάπης γαρ εμπνεόμεναι αι διάφοροι Εκκλησίαι και ταύτην
προτάσσουσαι εν ταις περί των άλλων κρίσεσι και ταις προς αυτάς σχέσεσι, την
μεν διάστασιν αντί του επεκτείνειν και αυξάνειν ως οίον τε συντομεύσαι και
σμικρύναι δυνήσονται, δια της διεγέρσεως δε τακτικού φιλαδέλφου ενδιαφέροντος
περί της καταστάσεως, της ευσταθείας και της ευεξίας των άλλων Εκκλησιών, δια
της σπουδής εις το παρακολουθείν τοις παρ ́ αυταίς συμβαίνουσι και ακριβέστερον
γνωρίζειν το κατ ́ αυτάς και δια της προθυμίας εις το τείνειν εκάστοτε
αμοιβαίως χείρα βοηθείας και αντιλήψεως, πολλά τα αγαθά εις δόξαν και εις
όφελος εαυτών τε και του χριστιανικού σώματος επιτελέσουσι και κατορθώσουσι.
∆ύναται δε η φιλία αύτη και αγαθόφρων πρός αλλήλους διάθεσις εκφαίνεσθαι και
τεκμηριούσθαι ειδικώτερον, κατά την γνώμην ημών, ως εξής:
α) δια της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων
χριστιανκών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών,
β) δια της ανταλλαγής αδελφικών γραμμάτων κατά τας μεγάλας του εκκλησιαστικού
ενιαυτού εορτάς, εν αις είθισται, και εν άλλαις εκτάκτοις περιστάσεσι,
γ) δια της οικειοτέρας συσχετίσεως των εκασταχού ευρισκομένων αντιπροσώπων των
διαφόρων Εκκλησιών,
δ) δια της επικοινωνίας των Θεολογικών Σχολών και των αντιπροσώπων της
Θεολογικής Επιστήμης και δια της ανταλλαγής των εν εκάστη Εκκλησία εκδιδομένων
θεολογικών και εκκλησιαστικών περιοδικών και συγγραμμάτων,
στ) δια της συγκροτήσεως παγχριστιανικών συνεδρίων προς εξέτασιν ζητημάτων
κοινού πάσαις ταις Εκκλησίαις ενδιαφέροντος,
ζ) δια της απαθούς και επί το
ιστορικώτερον εξετάσεως των δογματικών διαφορών από της έδρας και εν ταις
συγγραφαίς,
η) δια του αμοιβαίου σεβασμού των κρατούντων εν ταις διαφόροις Εκκλησίαις ηθών
και εθίμων,
θ) δια της παροχής αμοιβαίως ευκτηρίων οίκων και κοιμητηρίων δια τας κηδείας
και την ταφήν των εν τη ξένη αποθνησκόντων οπαδών των ετέρων ομολογιών,
ι) δια της πρόφρονος τέλος αμοιβαίας υποστηρίξεως των Εκκλησιών εν τοις έργοις
της θρησκευτικής επιρρώσεως, της φιλανθρωπίας και τοις παραπλησίοις.
Ο
τοποτηρητής του Πατριαρχικού Οικουμενικού Θρόνου Κωνσταντινουπόλεως
+ Μητροπολίτης Προύσης Δωρόθεος
Χαῖρε, δι’ ἦς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει!
Μέσα στὴν πένθιμη περίοδο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς προβάλλει ἡ χαρμόσυνη Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν στὴν ὑπεραγία Θεοτόκο. Αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου παράδοξο, ἐὰν σκεφθοῦμε ὅτι ἡ χαρμολύπη διαποτίζει ὅλη τὴν λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ μάλιστα τὴν κατ’ ἐξοχὴν αὐτὴν περίοδο τοῦ πένθους καὶ τῆς μετανοίας.
Μὴν ξεχνᾶμε ἄλλωστε ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας στὴν ἀρχὴ αὐτῆς τῆς εὐλογημένης περιόδου μᾶς καλεῖ νὰ εἰσέλθωμε «φαιδρῶς» καὶ «ἐντρυφῶντες» στὶς πνευματικὲς ἀρετές, ὥστε, ἀφοῦ τὶς ἀπολαύσωμε πλουσιοπάροχα, ἀγωνιζόμενοι νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ φτάσουμε καὶ στὸ ἅγιο πάσχα «πνευματικῶς ἀγαλλόμενοι». Ἔτσι, λοιπόν, μέσα ἀπὸ τὴν ἐκκοπὴ τῶν οἰκείων παθῶν καὶ τὴν ἐξάσκηση στὶς ἀντίστοιχες ἀρετές ὁραματιζόμαστε καὶ τὴν ἀνάσταση. Δὲν νοεῖται ἀνάσταση χωρὶς σταύρωση τῶν παθῶν ἀλλὰ οὔτε καὶ πάθος χωρὶς τὴν λυτρωτικὴ ἀνάσταση. Ἡ χαρμολύπη ἀποτελεῖ ἑπομένως τὴν μόνη ἀληθινὴ καὶ γνήσια ὀρθόδοξη προοπτικὴ στὴν ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ καὶ μάλιστα τὴν μόνη ὀρθὴ πασχάλια ἀντίληψη, ὅπως τονίζουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ οἱ ὑμνογράφοι.
Τη ΙΑ΄ (11η) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Πατρός ημών ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων.
Σωφρόνιος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών εγεννήθη εις την Δαμασκόν της Συρίας περί το έτος 580 από Χριστού, υπό γονέων ευσεβών και σωφρόνων, πατρός μεν Πλινθά, μητρός δε Μυρούς καλουμένων. Πεπροικισμένος δε ων παρά Θεού δια σπανίων προτερημάτων, και μάλιστα της ευφυϊας και της φιλομαθείας, κατέστη κάτοχος πολλών γνώσεων. Προς τούτοις, αν και κατώκει εντός της πόλεως, ήσκει την αρετήν και επεδίδετο εις την άσκησιν την κατορθουμένην εις τας ερήμους υπό των Ασκητών. Μετά ταύτα θέλων ο Άγιος να επιτύχη έτι ανωτέραν πνευματικήν κατάρτισιν μετέβη εις την Παλαιστίνην, εις το Μοναστήριον του Μεγάλου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου. Ευρών δε εκεί κατά τον πόθον του άνδρα τινά, ονόματι Ιωάννην, επικαλούμενον Μόσχον, κάτοχον πάσης σοφίας εσωτερικής τε και εξωτερικής, συγκατώκησε μετ’ αυτού και έγινε Μοναχός εις την Μονήν αυτήν του Οσίου Θεοδοσίου.
Η εργαλειοποίηση της πανδημίας του κορωνοϊού για τον ψηφιακό μετασχηματισμό της κοινωνίας
Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών
Τον Δεκέμβριο του 2020 εκδόθηκε με ευθύνη και μέριμνα του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης η Βίβλος του Ψηφιακού Μετασχηματισμού 2020-2025 στην οποία περιγράφονται οι στόχοι, οι κατευθυντήριες αρχές και η γενικότερη φιλοσοφία της κυβέρνησης για τον ψηφιακό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας.
---------------------------------
Πιστεύω καί διαπιστώνω καθημερινῶς ὅτι οἱ πολιτικοί καί οἱ ρασοφόροι δαίμονες πού «κυβερνοῦν» τήν χώραν, ἀλλά καί ὅσοι περιμένουν στήν οὐράν νά «κυβερνήσουν», μᾶς πηγαίνουν ὁλοταχῶς εἰς τόν ψηφιακόν ὁλοκληρωτισμόν, ὅπως τό περιγράφει ὁ κ. Δασκαλάκης. Ἄλλωστε, ὁ «ὑφυπουργός» Λιβάνιος μᾶς τό εἶπε ξεκάθαρα ἀπό τό βῆμα τῆς «Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων»: Μόλις τελειώσουν τό τσιπάρισμα τῶν ζώων, θ' ἀρχίσουν τό τσιπάρισμα τῶν ἀνθρώπων! Κι' ἐμεῖς δώστου καί φαγωνόμαστε μεταξύ μας γιά τό ἄν ἔχουν ἔγκυρα μυστήρια οἱ Ν/Ηται! Ἄν εἴχαμε λίγο μυαλό, θά ἤμεθα ἡνωμένοι καί θά εἴχαμε ἱδρύσει ἰσχυρούς συλλόγους πανελληνίως, θά πηγαίναμε στό Μαξίμου, στίς «ἀρχιεπισκοπές» κ.λπ. καί θά ἐκδιώκαμε κλωτσηδόν τούς ὡς ἄνω δαίμονας! Ἐνῷ μέ τήν φαγωμάραν μας τούς στηρίζουμε!
Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας -- υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης -- υπέρ του Αγίου Μονοφυσίτη Διοσκόρου φονέα του Αγίου Φλαβιανού -- των Κιναίδων Επισκόπων των Προτεσταντών --του Αλλάχ, του Βούδα κ.λ.π.
Η ΠΡΩΤΗ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ὀνομάζεται Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ εἶναι ἀφιερωμένη στὴν θριαμβευτικὴ ὁριστικὴ ἀναστήλωση τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, μετὰ τὸ πέρας τῆς φοβερῆς εἰκονομαχικῆς περιόδου (726-842).
Οἱ ἅγιοι Πατέρες ὅρισαν νὰ ἑορτάζεται αὐτὴ τὴν ἡμέρα ὁ θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας, ὄχι μόνον ἐπειδὴ συμπίπτει χρονικὰ μὲ τὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς ἀναστηλώσεως τῶν Εἰκόνων ἀπὸ τὴν Αὐγούστα ἁγία Θεοδώρα (19-2-842), ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ μᾶς ὑπενθυμίσουν πώς, ὁ ὅποιος πνευματικός μας ἀγώνας, αὐτὴ τὴν ἱερὴ περίοδο, θὰ πρέπει νὰ συνοδεύεται ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστη μας, ὅπως τὴ διατηρεῖ στοὺς αἰῶνες ἀνόθευτη ἡ ἁγία μας Ὀρθοδοξία, ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
῾Η Κυριακὴ τῆς ᾿Ορθοδοξίας καὶ ἡ σημερινὴ κατάσταση -- του Φώτη Κόντογλου
Η Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας, καθιερώθηκε νὰ γιορτάζεται ἀπὸ τὴν ᾿Εκκλησία μας μὲ τὴν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων καὶ τὴν νίκη τῆς εὐσέβειας καταπάνω στοὺς εἰκονομάχους. Οἱ εἰκονομάχοι ἤτανε οἱ νεωτεριστὲς ἐκεινοῦ τοῦ καιροῦ, ποὺ ἀρχίσανε ἀπὸ τὴν κατάργηση τῆς εἰκονογραφίας, γιὰ νὰ προχωρήσουν,σιγὰ-σιγά, ὅπως συνηθίζουν πάντα οἱ τέτοιοι, καὶ σὲ ἄλλες καταλυτικὲς μεταρρυθμίσεις, ὥς ποὺ νὰ μὴν ἀφήσουν τίποτα ἀπείραχτο στὴν᾿Ορθοδοξία.῾Η εἰκόνα στάθηκε τὸ σύμβολο τῆς ᾿Ορθοδοξίας καὶ γιὰ τὶς εἰκόνες βρισκότανε σὲ ἀναταραχὴ τὸ Βυζάντιο, σὲ ἐμφύλιο πόλεμο, ἐπὶ 116χρόνια. Στὰ 787 μ.Χ. ἔγινε ἡ ἐν Νικαίᾳ Ζʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ποὺ ἐκήρυξε τὴν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων κ᾿ ἔβαλε τέλος στὴν εἰκονομαχία ποὺ εἶχε ἀρχίσει ἀπὸ τὰ 726, ἐπὶ Λέοντος τοῦ ᾿Ισαύρου.
Kάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Ὁ
Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ
τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας, Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι
ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.
To Δόγμα και η αξία του -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτίμου Καθηγητού ΑΠΘ
Η προσήλωσις εις το ορθόδοξον δόγμα, ωστική δύναμις της πνευματικής ζωής
Ανάμεσα στ΄ άλλα γνωρίσματα, που χαρακτηρίζουν την πνευματική υποβάθμιση της κοινωνίας μας είναι και τούτο: Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν εκδηλώνει ενδιαφέρον για τα πνευματικά και μάλιστα τα δογματικά θέματα, που αποτελούν το θεμέλιο και την πηγή της πνευματικής ζωής. Για του λόγου το ασφαλές παραπέμπω στην επίσκεψη του Πάπα στην Αθήνα. Επιθυμούσα, όπως και η πλειονότητα του ελλαδικού κλήρου και λαού, την αποφυγή εκείνης της επισκέψεως. Η πραγματοποίησή της ήταν ένα ήττημα για μας. Έστησε ένα προγεφύρωμα του Παπισμού στην Ορθόδοξη Ελλάδα και έχει αυξήσει την έπαρση των απανταχού παπικών και παποφίλων.
ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ
Η Κυρία Θεοτόκος ήτο και κατά τα δύο καθαρά και
αμόλυντος : και κατά το σώμα και κατά την ψυχήν και κατά την πράξιν και κατά
τον λογισμόν. Όθεν ο προφήτης Ιεζεκιήλ αινιγματωδώς είπε περί της Κυρίας
Θεοτόκου : Και ιδού δόξα Θεού Ισραήλ ήρχετο κατά την οδόν την προς ανατολάς
(ήτοι εις την ψυχήν της Παρθένου), και η γη (ήτοι το σώμα της Παρθένου),
εξέλαμπεν ως φέγγος από της δόξης κυκλόθεν.
Τη Ι΄ (10η) Μαρτίου, μνήμη της Οσίας Μητρός ημών ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ της Πατρικίας.
Αναστασία η Οσία Μήτηρ ημών, η Πατρικία, ήκμασεν εν Κωνσταντινουπόλει κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστινιανού Α΄ του Μεγάλου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη φκζ΄ - φξε΄ (527 – 565). Κατήγετο δε η μακαρία εξ ευγενών και πλουσίων γονέων, παρά των οποίων και ανετράφη με πάσαν επιμέλειαν και φόβον Θεού. Όθεν και όταν ήλθεν εις ηλικίαν απελάμβανε μεγάλης εκτιμήσεως δια την προς τον Θεόν ευλάβειαν και την φιλάνθρωπον αυτής γνώμην, διο και ο βασιλεύς εκτιμών τας αρετάς της είχεν αναδείξει αυτήν πρώτην πατρικίαν του Παλατίου. Παρ’ όλας όμως τας τιμάς, τας οποίας απελάμβανεν, είχεν η μακαρία τον φόβον του Θεού εν τη καρδία της και εφύλαττε μετά πάσης επιμελείας τας εντολάς του Θεού.
Ἦτο ἕν ἐκκλησιολογικόν σφάλμα --- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Ἔχω γράψει καί ἄλλοτε ὅτι οἱ τοῦ π.ἑ. καλῶς μέν ἀπετειχίσθησαν, καλῶς ἔκαναν ἰδικήν των Σύνοδον (γιά νά μποροῦν νά χειροτονοῦν ἰδικούς των κληρικούς, ὥστε νά μήν σβήσῃ ὁ ἱερός ἀγών σέ 20-30 χρόνια, ὅταν πεθάνουν οἱ κληρικοί των), ἀλλά ἔσφαλαν στό νά ἱδρύσουν νέαν ἐκκλησίαν μέ ἀρχιεπίσκοπον κ.λπ. Ἦτο ἕν ἐκκλησιολογικόν σφάλμα, ὅπως εἶναι καί οἱ ἰσχυρισμοί κάποιων γιά τά «ἄκυρα μυστήρια τῶν Ν/Ητῶν», οἱ ὁποῖοι οὐσιαστικῶς ὑπάρχουν μόνον στά χαρτιά, καθότι ἐλάχιστοι ἀπό τόν λαόν τοῦ π.ἑ. δέχονται τήν αἱρετικήν αὐτήν διδασκαλίαν, ὅπως ἔχω διαπιστώσει κατά τά 18 χρόνια πού ἤμουν στήν Σύνοδον τῶν «Χρυσοστομικῶν». Παρά ταῦτα, δεδομένης τῆς ἀνάγκης νά ἔχῃ ὁ πιστός τήν Ἐκκλησίαν του, νά ἐξομολογῆται, νά κοινωνῇ, νά βαπτίζῃ καί νά παντρεύῃ τά παιδιά του κ.λπ., νομίζω ὅτι δέν ἦτο θανάσιμον ἁμάρτημα ἡ κοινωνία μετ' αὐτῶν. Τώρα, ὅμως, πού ὑπήχθησαν στόν Ν. 4301/2014, ἐνέργεια πού, κατά τήν γνώμην μου, ἀποτελεῖ δεινήν αἵρεσιν, χειροτέρα καί ἀπό αὐτόν τόν Οἰκουμενισμόν, καί, δεδομένου ὅτι τώρα ὑπάρχουν Ὀρθόδοξοι ἱερεῖς μέ τό π.ἑ. πού εἶναι ἀποτειχισμένοι ἀπό ὅλες τίς Συνόδους, στήν ἰδικήν μου συνείδησιν δέν μποροῦν πλέον νά οἰκονομηθοῦν ὅλες αὐτές οἱ αἱρέσεις. Τίς ἀναχειροτονίες, τίς ἐπαναλήψεις τοῦ βαπτίσματος (ἐκτός ἄν ὑπάρχουν φωτογραφίες ὅτι τό βάπτισμα πού εἶχε κάποιος στό ν.ἑ. ἦτο ἁπλῶς «ποδόλουτρον») οὐδέποτε τά δέχθηκα. Τούς περί μύρου κανόνας δέν τούς γνωρίζω.
ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ --- τοῦ Καθηγητοῦ Κωνσταντίνου Βαθιώτη
Ἐνάντια στήν ἑλληνική καί τήν παγκόσμια ὑγειονομική δικτατορία πού ὑλοποιεῖται ἀπό τίς ἐπιμέρους ἰατροφασιστικές κυβερνήσεις, ἀπαιτεῖται ἡ συντονισμένη ἀντίδραση τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν καθώς καί τῶν πολιτῶν τῶν ἄλλων χωρῶν. Ἡ ἀντίδραση αὐτή δέν μπορεῖ παρά νά εἶναι ἰδίας φιλοσοφίας μέ ἐκείνη πού ἐκδηλώθηκε μέχρι σήμερα ἐνάντια σέ κάθε ὁλοκληρωτικό καθεστώς καί σέ κάθε μορφή κατοχῆς τοῦ λαοῦ ἀπό μιά πολιορκητική μειοψηφία: π.χ. ἐνάντια στή γερμανική κατοχή οἱ Ἕλληνες τοῦ ᾽40 ὀργάνωσαν τήν Ἐθνική Ἀντίσταση, χαρακτηριστικό τῆς ὁποίας ἦταν τά σαμποτάζ. Ἀντιθέτως, ὅποιος συνεργάστηκε μέ τούς ναζί ἀπαξιώθηκε ὡς δωσίλογος.
------------------------
Ἐξαιρετικόν ἄρθρον ἑνός ἐκλεκτοῦ ἀνθρώπου.