Πρός φιλομαθείς αναγνώστες -- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη


Προλογικά σημειώνω
Αρκετές φορές τά σχόλια που καταθέτω, εδώ καί αλλού, αφορούν σέ επώνυμο αρθρογράφο. Άλλες, όμως, φορές, παραλείπω νά αναφερθώ σέ συγκεκριμένο πρόσωπο. Τούτο, επειδή αυτό ή αυτά που διαβάζω, τά έχω ακούσει ή διαβάσει σέ τυχαία αναγνώσματα ή τυχαίες επίσης συζήτήσεις. Άς πούμε σέ ένα καφενείο ή κάπου αλλού μεταξύ φίλων. Οπότε, δέν απευθύνομαι σέ συγκεκριμέο πρόσωπο ή αρθρογράφο. Άν λοιπόν κάποιος θελήσει νά σχολιάσει τά γραφόμενά μου μή απευθυνόμενος πρός εμέ, ας γράψει κι αυτός ένα άρθρο, μέ αφορμη αυτά που διάβασε ή άκουσε από εμέ καί νά είναι βέβαιος, θά απαντήσω έμμεσα. Μή κατονομάζοντάς τον καί αποφεύγοντας εμπαθείς χαρακτηρισμούς.

Έγραφα ...
Επειδή υπάρχουν άνθρωποι μέ μαθησιακή προαίρεση, δηλαδή φιλομαθείς, καί επειδή, ίσως, μερικά από αυτά που γράφω, δέν είναι σέ θέση νά τά καταλάβουν (παρένθεση, έτσι μπορεί νά νομίσουν ότι "πουλώ γνώση" καί τό χειρότερο, διαστρέφω απλές έννοιες - η περένθεση κλείνει) τούς πληροφορώ ότι στήν Φιλολογία υπάρχουν δύο λέξεις :

--------------------

Ο/Η Μοναχός Θεόδωρος είπε...

"Ας μείνουμε, λοιπόν, στην Παραβολή των ζιζανίων"

Κατανοητά όλα. Τι εννοεί ο σχολιογράφος με αυτήν την Παραβολή; Μόνο αυτό δεν κατάλαβα.

------------------

Ο/Η Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Ανώνυμος Ο/Η Μοναχός Θεόδωρος είπε... "Ας μείνουμε, λοιπόν, στην Παραβολή των ζιζανίων"
Κατανοητά όλα. Τι εννοεί ο σχολιογράφος (σ.σ. Μάλλον αρθρογράφος γιά νά είμαστε συνεπείς πρός τήν Φιλολογίαν) με αυτήν την Παραβολή; Μόνο αυτό δεν κατάλαβα.

Απάντηση
Ο κόσμος, δηλαδή ο αγρός, έχει πολλά τέκνα, πολλούς ανθρώπους ή "σπόρους". Στόν κόσμο μέσα υπάρχει καί η έρημος, περί τής οποίας γέγραπται «... ὅτι πολλά τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα.» (Ησαΐας 54 Π.Δ καί Γαλάτες δ΄ 27 Κ.Δ). Η Εκκλησία βρίσκεται στήν έρημο τού κόσμου. Οι κατακόμβες παρήλθαν. Καί η έρημος, παρότι δέν καρποφορεί, αποδεικνύεται υπέρτερη «τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα».

Ευχαριστώ τόν Μοναχό Θεόδωρο.

ΛΟΓΟΣ Β΄ Πανηγυρικός εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου.

«Που απήλθεν ο αδελφιδός σου η καλή εν γυναιξίν;» (Άσμα Ασμάτων)                 

(Του Μακαρίου Σκορδύλη ή Κωφού)                                                                        

Ω μακαριωτάτη και κοσμοχαρμόσυνος αύτη ημέρα της Κοιμήσεως της Παρθένου, εις την οποίαν εκπληττόμενα τα πλήθη των μακαρίων Αγγέλων, ως δεδιδαγμένα από το Πανάγιον Πνεύμα, κράζουν με το στόμα του Σολομώντος· «Που απήλθεν ο αδελφιδός σου η καλή εν γυναιξί»; Συ η ωραία και πάγκαλος κόρη, η καλή εν γυναιξίν, η νεκρά και αθάνατος, η τεθνηκυία και ζώσα, η εκ των Αποστόλων κάτω εν Γεθσημανή κηδευομένη και από ημάς τους Αγγέλους εν ουρανώ δοξαζομένη, δείξον ημίν που απήλθεν ο αδελφιδός σου, ο αγαπητός σου και μονογενής Υιός; Σήμερον όπου συνίπταται η μακαρία ψυχή σου με ημάς τας αϋλους δυνάμεις της ουρανίου ιεραρχίας, σήμερον όπου ανέρχεσαι από τον κόσμον εις τον ουρανόν, και από την Γεθσημανή εις τον Παράδεισον, φανέρωσον ημίν «Που απήλθεν ο αδελφιδός σου, η καλή εν γυναιξίν;»

The Dormition of our Most Holy Lady the Theotokos and Ever Virgin Mary

Concerning the Dormition of the Theotokos, this is what the Church has received from ancient times from the tradition of the Fathers. When the time drew nigh that our Savior was well-pleased to take His Mother to Himself, He declared unto her through an Angel that three days hence, He would translate her from this temporal life to eternity and bliss. On hearing this, she went up with haste to the Mount of Olives, where she prayed continuously. Giving thanks to God, she returned to her house and prepared whatever was necessary for her burial. While these things were taking place, clouds caught up the Apostles from the ends of the earth, where each one happened to be preaching, and brought them at once to the house of the Mother of God, who informed them of the cause of their sudden gathering. As a mother, she consoled them in their affliction as was meet, and then raised her hands to Heaven and prayed for the peace of the world. She blessed the Apostles, and, reclining upon her bed with seemliness, gave up her all-holy spirit into the hands of her Son and God.

ΛΟΓΟΣ Α΄ Εις την Κοίμησιν της Υπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. (Δαμασκηνού του Στουδίτου)

Τρεις καταστάσεις υπάρχουν των ανθρώπων όλων, ευλογημένοι Χριστιανοί, ως το λέγουν τα βιβλία μας· πρώτη μεν είναι των ανθρώπων εκείνων, οίτινες χωρίς άλλο τι, άμα επινοήσωσι το αγαθόν, το πράττουσιν· ως ο Αβραάμ, καθώς το μαρτυρούν αι θείαι Γραφαί ότι χωρίς να ακούση διδαχήν, έπραξε το καλόν. Που να ακούση διδαχήν ο Αβραάμ αφού ο πατήρ του, ο Θάρρας, και το γένος του όλον ήσαν ειδωλολάτραι; Τι δε λέγω το γένος του; Ο κόσμος ολόκληρος ελάτρευε τότε τα είδωλα, αλλ’ αυτός, ως έχων αγίαν ψυχήν, καθό έτοιμος να κάμη το καλόν, βλέπων τον ουρανόν πλήρη αστέρων, επίστευσεν απ’ αυτό εις τον Θεόν, και εμίσησε τα είδωλα του πατρός, σκεφθείς νοερώς, ότι εάν οι αστέρες, η σελήνη και ο ήλιος είναι τόσον λαμπρά και ωραιότατα τω όντι ποιήματα, πόσον μάλλον είναι εκείνος, όστις έπλασεν αυτά. Συλλογισθείς είτα ο Αβραάμ ως φρονιμώτατος, ότι ο πατήρ του και το γένος του όλον προσκυνεί τα είδωλα, και λέγουν, ότι αυτά είναι θεοί, διελογίσθη καθ’ εαυτόν και είπε:

Ὁμιλία στήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου

Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ: 

Ἄν ὁ θανατος τῶν ὁσίων εἶναι τίμιος καί ἡ μνήμη δικαίου συνοδεύεται ἀπό ἐγκώμια (Παρμ. 10,7), πόσο μᾶλλον τή μνήμη τῆς ἁγίας τῶν ἁγίων, διά τῆς ὁποίας ἐπέρχεται ὅλος ὁ ἁγιασμός στούς ἁγίους, δηλ. τή μνήμη τῆς ἀειπάρθενης καί Θεομήτορος, πρέπει νά τήν ἐπιτελοῦμε μέ τίς μεγαλύτερες εὐφημίες;

Αὐτό πράττουμε ἑορτάζοντας τήν ἐπέτειο τῆς ἁγίας κοιμήσεως ἤ μεταστάσεώς της (μεταβιώσεως), πού ἄν καί μέ αὐτή εἶναι λίγο κατώτερη ἀπό τούς ἀγγέλους, ὅμως ξεπέρασε σέ ἀσύγκριτο βαθμό καί τούς ἀγγέλους καί τούς ἀρχαγγέλους καί ὅλες τίς ὑπερκόσμιες δυνάμεις μέ τήν ἐγγύτητά της πρός τόν Θεό καί μέ τά ἀπό παλαιά γραμμένα καί πραγματοποιηθέντα σ’ αὐτή θαυμάσια.

Τη ΙΕ΄ (15η) του Αυγούστου, η σεβασμία Μετάστασις της Υπερενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου ΜΑΡΙΑΣ.

Όταν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ηθέλησε να παραλάβη παρ’ εαυτώ την Μητέρα Του, τότε εφανέρωσεν εις αυτήν προ τριών ημερών δι’ Αγγέλου (όστις λέγουσιν ότι ήτο ο Αρχάγγελος Γαβριήλ) την από γης εις ουρανόν μετάστασιν αυτής. Ελθών δε προς αυτήν ο Άγγελος είπε· «Τάδε λέγει ο Υιός σου – Καιρός είναι να παραλάβω πλησίον μου την Μητέρα μου – Όθεν μη ταραχθής δια τούτο, αλλ’ ευφροσύνως δέξαι το μήνυμα, επειδή μεταβαίνεις εις ζωήν αθάνατον». Τούτο μαθούσα η Θεοτόκος εχάρη χαράν μεγάλην, και φλεγομένη υπό του πόθου να μεταβή προς τον Υιόν της, ανέβη μετά σπουδής και προθυμίας εις το όρος των Ελαιών, ίνα προσευχηθή (διότι η πανύμνητος είχε τοιαύτην συνήθειαν, να αναβαίνη συχνότατα εις το όρος τούτο). Εγένετο δε θαύμα παράδοξον κατά την εκεί ανάβασιν της Θεοτόκου, διότι έκλιναν την κορυφήν αυτών τα δένδρα, τα εν τω όρει πεφυτευμένα, ως να ήσαν έμψυχα και λογικά, και ούτω προσεκύνησαν και απέδωκαν, κατά το πρέπον, σέβας και τιμήν εις την Κυρίαν και Δέσποιναν του κόσμου. Αφού δε η Πανάχραντος προσηυχήθη επ’ αρκετόν, επανήλθεν εις τα ίδια, και, ω του θαύματος!

ΥΜΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ -- Εἰς τὸ παράδοξον θαῦμα τῆς ὑπερφυοῦς κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

 Του αειμνήστου Παναγιώτου Γκιουλέ

«Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος. Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται, καὶ κλῖμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται. Εὐφραίνου Γεθσημανῆ τῆς Θεοτόκου τὸ ἅγιον τέμενος. Βοήσωμεν οἱ πιστοί, τὸν Γαβριὴλ κεκτημένοι ταξίαρχον· Κεχαριτωμένη, χαῖρε, μετὰ σοῦ ὁ Κύριος, ὁ παρέχων τῷ κόσμῳ, διὰ σοῦ τὸ μέγα ἔλεος» (α´ αὐτόμελον τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς).

Ἔκθαμβος καὶ ἐξαποροῦσα ἡ θεόφθογγος ὑμνογραφικὴ γλῶσσα τοῦ μυσταγωγικοῦ ὑμνογράφου τῆς ἑορτῆς, πρὸ τοῦ παραδόξου καὶ ἀνερμηνεύτου θαύματος τῆς ὑπερφυοῦς κοιμήσεως τῆς Θεομήτορος, ἐνθέως ἀναφωνεῖ: «Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος! Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται». Ἡ Παρθένος, ποὺ ἔγινε πηγὴ καὶ μητέρα τῆς ζωῆς, γιατὶ ἐκυοφόρησε στὴν πανάμωμο μήτρα της τὴν ὄντως ζωὴν τοῦ Σαρκωθέντος Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός, σήμερον «ἐν μνημείῳ ἄπνους τίθεται καὶ ὁ Πανάγιος τάφος της γίνεται ἐπουράνιος κλῖμαξ» «ἡ μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν»!… Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ πνευματέμφορος ὑμνογράφος συνεχίζων τὶς οὐράνιες ὑμνολογικὲς ἀναβάσεις του πρὸς τὴν Πάναγνον Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἔκθαμβος ἀνακράζει:

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ


 

Μεταμοσχεύσεις καί εμβόλια (covid - 19 mRNA) κυτταρικών σειρών -- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Η αφορμή τού βίντεο

<https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/44996-emvoliasmoi-metamosxeyseis?fbclid=IwAR04aVDPTG1LRM8PiWflmapQBazm4ngyNyMjd5B7JOhB_v7w_o-hQ0kiuHQ>

Στό βίντεο ανέπτυξα επιστημονικά δεδομένα.
Τά θεολογικά όχι. Ο Καθηγητής Π.Ι. Μπούμπης γράφει : «Τούς ἀπάντησα, γιά νά πάρω θέση καί νά ἐκφέρω γνώμη σύμφωνα μέ τή χριστιανική ἠθική καί τούς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή γιά νά διατυπώσω νόμο-κανόνα δικαίου, πρέπει πρῶτα ἡ ἰατρική ἐπιστήμη νά καταλήξει πότε ἔχουμε πράγματι θάνατο.

Φυσικά ἀλλιῶς θά κινδύνευα νά κατηγορηθῶ ὅτι προέτρεξα τῆς ἁρμόδιας
ἐπιστήμης καί ὡς «παντογνώστης» καί καθόρισα ἀναρμοδίως πότε ἔχουμε θάνατο, πότε δηλαδή ἐπέρχεται ὁ πραγματικός θάνατος καί ἑπομένως δέν ἔχουμε εὐθύνη γιά τέλεση φόνου κατά τή λήψη σωματικοῦ ὀργάνου ἀπό τόν ἐνδεχομένως θανόντα δότη.». Καί επί τούτων τά κάτωθι
  ...

- Η καθ΄ ημάς Ορθόδοξη Θεολογία :

Η ΠΕΠΟΙΚΙΛΜΕΝΗ -- Aλεξ. Παπαδιαμάντη

Εἶχα τάξιμον νὰ ὑπάγω στὴν Κεχριάν, νὰ ψάλω τὸ «Πεποικιλμένη», εἰς τὰ Ἐννιάμερα, τὴν 23 Αὐγούστου. Ἀπὸ δέκα χρόνων δὲν εἶχα ἐπισκεφθῆ τὴν Παναγίαν τὴν Κεχριάν. Δέκα χρόνια εἶχα ν᾿ ἀσπασθῶ τὴν σεβασμίαν παλαιὰν Εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, ὁποὺ εἶναι ζωγραφισμένοι, ἐπάνω εἰς δύο ὑπερῷα, ἔνθεν καὶ ἔνθεν, ὁ ἱερὸς Κοσμᾶς (αὐτὸς ὁ θεσπέσιος ποιητὴς τῆς Πεποικιλμένης) καὶ ὁ θεῖος Δαμασκηνός, τείνοντες δύο τόμους κάτω πρὸς τὴν σύνθεσιν τῆς Εἰκόνος, ἐφ᾿ ὧν εἶναι γεγραμμένα δύο τροπάρια, τὸ «Γυναῖκά σε θνητήν, ἀλλ᾿ ὑπερφυῶς καὶ Μητέρα Θεοῦ», καὶ τὸ «Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανὸν ὑπεδέξαντο…» Καὶ δὲν εἶχα ἀγναντέψει οὔτε μακρόθεν τὸν περικαλλῆ θόλον τοῦ σεμνοῦ ναΐσκου, ὅπου ἀστράπτει εἰς τὸν ἥλιον ὅλος πεποικιλμένος ἀπὸ τὰ ὡραῖα παλαιὰ πινάκια, τὰ ἐγκολλημένα εἰς τὸ κτίριον ὡς ὄστρακα μαργαριτοφόρα.

Καὶ παρημέλησα τὸ τάξιμόν μου, καὶ δὲν ἀπεφάσιζα νὰ ὑπάγω. Ἐνύκτωσε, κ᾿ ἐκαθόμουν ἔξωθεν τοῦ μαγαζείου τοῦ ἀγαπητοῦ νεαροῦ φίλου μου, τοῦ Κωστῆ τοῦ Τσαμασφύρου, πολλὰ ρεμβάζων, καὶ οὐδὲν σκεπτόμενος. Ὁ Κωστάκης μοῦ ἔφερε ποτήριον ρακίου, νὰ μὲ κεράσῃ, καὶ μοῦ εἶπε:

Εγκώμιον εις την πάνσεπτον Κοίμησιν της Θεομήτορος -- Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

1. Όποιοι έρωτα νιώθουνε για κάτι, συνηθίζουνε να μιλάν αδιάκοπα γι' αυτό και να το φέρνουνε μέρα και νύχτα στη σκέψη τους. Μη με κατακρίνετε, λοιπόν, που για τρίτη φορά τώρα έκαμα τούτο δω το έφύμνιο στη Μάνα του Θεού μου, για να της το προσφέρω σαν αποχαιρετιστήριο δώρο στην έξοδό Της.

Στην πραγματικότητα όμως τούτο το δώρο μου δεν είναι προσφορά σ' Εκείνη, αλλά σε μένα τον ίδιο και σε σένα, θείε και ιερέ λαέ, που παραστέκεσαι δω γύρω.

Κι αυτό γίνεται με το να στρώσω τραπέζι με τροφές που δεν είναι μονάχα σωτήριες κι ωφέλιμες στις ψυχές, αλλά και ταιριαστές στην ιερή τούτη νύχτα· και με το να γενώ έτσι νοικοκύρης πνευματικής χαράς.

Επειδή βλέπετε πώς σπανίζουνε τα τρόφιμα, γι' αυτό ακριβώς ετοιμάζω στα πρόχειρα το δείπνο, αν κι όχι ταιριαστά κι επιδέξια κι ούτε όπως θάξιζε στα μάτια Εκείνης που μας κάλεσε, αλλά τουλάχιστο στην ανάγκη μας τούτη, να μας δώσει παρηγοριά στην πείνα μας.

The Holy Prophet Michaias (Micah)

This Prophet (whose name means "who is like God?"), was a Morasthite from the land of Judah. He prophesied more than fifty years in the days of Joatham, Ahaz, and Hezekias, Kings of Judah. These kings reigned in the eighth century before Christ. From this it is clear that this Michaias is not the one who was the son of Iembla (or Imlah-III Kings 22:8), who censured Ahab and was murdered by Ahab's son Joram, as the Synaxaristes says; for this Joram reigned the ninth century before Christ. Yet Michaias was still prophesying, as mentioned above, in the days of Hezekias, who was a contemporary of Hosea and Esaias, and of Hoshea, the last King of the ten tribes of Israel, when that kingdom was destroyed by Salmanasar (Shalmaneser), King of the Assyrians (IV Kings 17: 1 - 16; 18: 1). This Michaias is sixth in rank among the minor Prophets. His book of prophecy is divided into seven chapters; he prophesied that the Christ would be born in Bethlehem (Michaias 5: 2). In the reign of Saint Theodosius the Great, the holy relics of the Prophets Michaias and Abbacum were found through a divine revelation to Zebennus, Bishop of Eleutheropolis (Sozomen, Eccl. Hist., Book VII, 29).

Κλείνει για 15 ημέρες η Ι.Μ. Αγίας Τριάδος στην Αίγινα

 

Μετά από έρευνα που έγινε από κλιμάκιο του ΕΟΔΥ, διαπιστώθηκε ότι 16 από τις 25 μοναχές είναι θετικές στον κορωνοϊό

Με εντολή του υφυπουργού Πολιτικής Προστασίας Νίκου Χαρδαλιά κλείνει για 15 ημερες το μοναστήρι του Αγίου Νεκτάριου στην Αίγινα. Μετά από έρευνα που έγινε από κλιμάκιο του ΕΟΔΥ, διαπιστώθηκε ότι 16 από τις 25 μοναχές είναι θετικές στον κορωνοϊό. Ετσι, η Μονή θα παραμείνει κλειστή από αύριο και για δεκαπέντε ημέρες και θα απαγορεύεται η είσοδος σε προσκυνητές- επισκέπτες. Οι μοναχές και το βοηθητικό προσωπικό της Μονής τίθενται σε καραντίνα, ενώ επιβάλλεται η τήρηση όλων των υγειονομικών μέτρων. Απάντηση στα σχετικά δημοσιεύματα που αφορούν “το σφράγισμα” της Ιεράς Μονής του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα, δίνει με ανακοίνωση η Ιερά Μητρόπολη Ύδρας.

Η Ανακοίνωση έχει ως εξής:

----------------------------------------

Ο/Η Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Πήγα χθές σέ συνοικιακό αρτοποιείο καί μόλις εισήλθα, ο φουρνάρης που φορύσε μάσκα, μού είπε : «Άν θαναρθείτε, νά φοράτε μάσκα». Τού απάντησα : «Ευχαριστώ γιά τήν σύσταση καί τήν πληροφορία. Σάς πληροφορώ κι εγώ, ότι χάσατε έναν πελάτη». Έφυγα.

Αυτοί "καλπάζουν" κι άν τούς αφήσουμε, χάνουμε τήν μάχη. Αντισταθείτε στήν απάτη.

Τό ημερολογιακό ζήτημα δέν είναι εκκλησιολογικό. Είναι δογματικό. --- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Διότι τό άγιον πνεύμα ελάλησε διά στόματος Πάπα (α΄πρόσωπο) καί τού αποκάλυψε ότι τό Άγιον Πνεύμα Θεός, μάς είπε ψέμματα. Μάς έκρυψε 13 ημέρες, δέν μάς είπε ότι μέ αυτές θά κριθούμε, μέ αυτές θά σωθούμε.

Μάς έκρυψε ότι οι μεταμοσχεύσεις είναι θεόσδοτο δώρο, μάς έκρυψε ότι μέ τό εμβόλιο covid-19 βρίσκουμε τήν ζωή, χωρίς εμβόλιο τόν τάφο. Μάς είπε, τό άγιο πνεύμα τού Πάπα, καί γιά άλλα, πολλά άλλα ψέμματα ! Γιά όλα αυτά πρέπει νά γίνει νέα Σύνοδος (β΄πρόσωπο), προκειμένου νά δικάσει τό Άγιον Πνεύμα Θεός, "τό λαλήσαν διά τών προφητών, εις μίαν, αγίαν, καθολικήν καί αποστολικήν, Εκκλησίαν" καί «νά καταδικάση  τό γ' πρόσωπον» (΄Αγιον Πνεύμα Θεός). Διαβάστε τά παρακάτω γιά νά καταλάβετε.

«Οἱ Σύνοδοι πού κατεδίκασαν τό «καλεντάριον τῶν Λατίνων» ἔγιναν τόν 16ον αἰῶνα. Αὐτές εἶναι τό α' πρόσωπον εἰς τήν φιλολογίαν τοῦ «δυνάμει» καί «ἐνεργείᾳ», Τό ἔγκλημα συνετελέσθη τό 1924 καί ἀπαιτεῖται νά ὑπάρξῃ τό β' πρόσωπον (νέα Σύνοδος) γιά νά καταδικάσῃ τό γ' πρόσωπον (Ν/Ητας)»

Παραλειπόμενον Φιλολογίας

Διαβάζω ...

[εἰς τήν φιλολογίαν τοῦ «δυνάμει» καί «ἐνεργείᾳ»] ... καί γράφω :

Υπάρχει μείζονος σημασίας διαφορά από τό «εις τήν φιλολογίαν ΤΟΥ δυνάμει καί ΤΟΥ ενεργεία». Τό «δυνάμει καί ενεργεία» συνδέονται μέ τό "καί". Άρα είναι ένα πράγμα. Αλλά «τό δυνάμει» καί «τό ενεργεία» διαφέρουν. Άλλο δύναμις, έτερο ενέργεια.

Τη ΙΔ΄ (14η) του Αυγούστου, μνήμη του Αγίου Προφήτου ΜΙΧΑΙΟΥ.

Μιχαίας ο Άγιος Προφήτης εις εκ των δώδεκα Προφητών, των μικρών λεγομένων, ήτο εκ της φυλής του Εφραίμ, υιός Ιωράμ, γεννηθείς εις τόπον λεγόμενον Μωρασθεί, προεφήτευσε δε έτη πδ΄ (84) και προέλαβε την έλευσιν του Χριστού έτη χστ΄ (606). Επειδή δε ήλεγχε τον βασιλέα Σαμαρείας Αχαάβ δια τας πολλάς και διαφόρους αμαρτίας του, εμισείτο παρ’ εκείνου, γνωρίζων δε τούτο ο Προφήτης ανεχώρει και ως επί το πλείστον έζη εις τα όρη, ίνα μη συναχώς εμφανιζόμενος και ελέγχων τον βασιλέα κινήση την οργήν αυτού και καταδικασθή εις θάνατον. Αφού δε απέθανεν ο Αχαάβ, ήλεγχεν ο Προφήτης τον υιόν του Αχαάβ, Ιωράμ ονομαζόμενον, δια τας παρανομίας εις τας οποίας και ούτος προέβαινεν, ακολουθών τα ίχνη του πατρός του. Ο δε Ιωράμ, νέος ων, δεν ηνείχετο τον έλεγχον του Προφήτου· όθεν συλλαβών αυτόν και κρεμάσας τον εθανάτωσε, το δε λείψανον αυτού έρριψεν εις τον εκεί πλησίον κρημνόν. Οι συγγενείς του όμως λαβόντες αυτό, το έθαψαν με τιμάς εις την πατρίδα του, την καλουμένην Μωραθή, εν τω κοιμητηρίω του Ενακείμ· ο δε τάφος αυτού είναι εγνωσμένος.

Η Θεοτόκος ως φανέρωση του προπτωτικού ανθρώπου -- Χρυσοστόμου μοναχού Διονυσιάτου (Α΄ μέρος)

Ὁ ἀνθρώπινος λόγος ἐνώπιόν τοῦ Μυστηρίου τῆς Θεοτόκου σιγεῖ, καθὼς γιὰ τὸ «ἀποκεκρυμμένον μυστήριον»1 μόνον ὁ ἐν Πνεύματι τελειωθεὶς νοῦς μπορεῖ νὰ μιλήσει. Ὅποιον λόγο ὅμως καὶ ἂν γεννήσει, ὅποια καινὰ ρήματα καὶ ἂν λαλήσει, θὰ κατορθώσει μόνον νὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπινου λόγου ἐνώπιον τῆς τελειότητος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Ἀειπάρθενης Μητέρας τοῦ Θεοῦ καὶ Μητέρας ὅλου του καινοῦ κόσμου.

Ἐὰν ὁ Θεὸς Λόγος φανερώθηκε στὸν κόσμο ἐνδυόμενος «δούλου μορφὴν»2 καὶ ἀπεκάλυψε τὰ ἔνθεα ρήματα μέσω τοῦ τελείου λόγου Του, ἡ Θεοτόκος παραμένει μέσα σὲ καθολικὴ σιωπὴ στὶς ἅγιες Γραφές, ἀπεκδυόμενη κάθε λόγο τοῦ μετὰ τὴν πτώση ἀνθρώπου. Ὁ φωτισμένος λόγος τῶν ἁγίων, βέβαια, θὰ ἀποκαλύψει διαχρονικὰ ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν ὑπέρχρονη καὶ ὑπεράγνωστη σιωπή Της. Ὡστόσο, ἡ Θεοτόκος ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνει τὸ “κεκρυμμένον μυστήριον” τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι’ αὐτὸ καὶ μόνον «δι’ ἐσόπτρου καὶ ἐν αἰνίγματι»3 ὁ νοῦς μπορεῖ νὰ θεωρήσει τὴν ἀπόκρυφη ζωή Της. Ἔτσι, τὸ μυστήριο τῆς Θεοτόκου δὲν ὑπερβαίνει μόνον τὸν κοινὸ ἀνθρώπινο λόγο, ἀλλὰ καὶ τὸν λόγο ὁ ὁποῖος γεννᾶται μέσω τῆς τελειωτικῆς Χάριτος. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ τελειότητα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος τῆς Θεοτόκου μπορεῖ νὰ κατανοηθεῖ μόνον ἀπὸ ὅσους ὑπῆρξαν, καὶ μὲ τὸ σῶμα καὶ τὶς αἰσθήσεις τους, μέτοχοι στὴν τελειωτικὴ Ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

H ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ


 

ΕΞΩΔΙΚΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ – ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΒΟΜΒΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ: ΔΗΜΟΣΙΕΥOYME ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ !!

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΝΙΚΟ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ & ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΝΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ !!

ΝΙΚΟΣ Ι. ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ – ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Πιπεροπούλου & Ματρώζου 2 – 14575 Σταμάτα Δήμου Διονύσου

Τηλ.-Fax: 210 6210248 – Κιν.: 6971540626 – E-mail: nikant2@yahoo.gr

 

ΕΝΩΠΙΟΝ

ΠΑΝΤΟΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 

ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΡΧΗΣ

Συνοδική γνώμη υπάρχει γιά τό παπικό καλενδάριο ή δέν υπάρχει ; --- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Αὐτό εἶναι τό «ἀκαταμάχητον» ἐπιχείρημα τῶν Ματθαιϊστῶν καί τῶν Ματθαιϊζόντων, τό ὁποῖον βεβαίως εἶναι ἀντίθετον μέ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν! Καί ἐξηγοῦμαι. Σύνοδος διά νά καταδικάσῃ μίαν ἐκτροπήν ἀπαιτεῖται νά γίνῃ ΜΕΤΑ τήν ἐκτροπήν, ΟΧΙ πρίν! Ἀποφάσεις Συνόδων πού καταδικάζουν οἱανδήποτε ἐκτροπήν ὑπάρχουν ἤδη, ἀλλ' αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ὅποιος τίς παραβαίνει αὐτοκαθαιρεῖται, αὐτο-αναθεματίζεται κ.λπ. Πρέπει νά κριθῇ Συνοδικῶς καί νά καθαιρεθῇ, γιά νά τό μάθῃ καί τό ποίμνιόν του, νά μποῦν δηλαδή οἱ «ταμπέλλες», ὥστε νά μήν πιστεύουν οἱ ἁπλοϊκοί στά αἱρετικά του λόγια, νά μήν τοῦ ζητοῦν ἱεροπραξίες κ.λπ. Καί τοῦτο διότι ὁ ἐν λόγῳ παραβάτης ἐξακολουθεῖ νά δραστηριοποιῆται ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί νά Τήν ἐπικαλῆται. Ἄν «ἄλλαζε στρατόπεδον» φανερά, ἄν π.χ. ἐνετάσσετο εἰς τόν παπικόν κλῆρον, τότε ἴσως νά μήν ἐχρειάζετο καμμία καταδίκη ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδόξων, διότι τότε θά ἦτο αὐτοκατάκριτος. Ἔτσι, ὅμως, ἔχουν τά πράγματα μέ τούς Ν/Ητας; Ὄχι! Αὐτοί ἰσχυρίζονται ὅτι ἐπεβάλλετο (δι' ἀστρονομικούς τάχα λόγους) ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ., ὅτι δέν εἰσήγαγον τό «καλεντάριον τῶν Λατίνων», ἀλλά τό «διωρθωμένον» Ἰουλιανόν, καί ὅτι παραμένουν ἑδραῖοι εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν. Οἱ Σύνοδοι πού κατεδίκασαν τό «καλεντάριον τῶν Λατίνων» ἔγιναν τόν 16ον αἰῶνα. Αὐτές εἶναι τό α' πρόσωπον εἰς τήν φιλολογίαν τοῦ «δυνάμει» καί «ἐνεργείᾳ», πού ἔχει ἤδη ἐκτεθῆ στά προηγούμενα. Τό ἔγκλημα συνετελέσθη τό 1924 καί ἀπαιτεῖται νά ὑπάρξῃ τό β' πρόσωπον (νέα Σύνοδος) γιά νά καταδικάσῃ τό γ' πρόσωπον (Ν/Ητας) καί νά καθαιρέσῃ/ἀναθεματίσῃ τούς πρωταιτίους, μέ βάσιν τίς Συνοδικές καταδίκες τοῦ 16ου αἰῶνος. Αὐτή εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία καί τάξις τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ΔΕΝ ἀλλάζει, καί ἄς ἐρωτοῦν κάποιοι: «ποῖος θά συγκροτήσῃ Σύνοδον σ' αὐτά τά ἔσχατα χρόνια;». Αὐτοί πού φωνάζουν ὑπέρ τῆς ἀλλαγῆς τῆς Ἐκκλησιολογίας καί κηρύττουν τά διεστραμμένα περί «αὐτομάτου ἀπωλείας τῆς Χάριτος» εἶναι καί αὐτοί καινοτόμοι καί ὑπόδικοι ἐνώπιον Πανορθοδόξου Συνόδου. Ἐφόσον, λοιπόν, οἱ ἐγκληματίαι πού ἔκαναν τό σχίσμα τοῦ 1924 παραμένουν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί Αὐτήν ἐπικαλοῦνται, Αὐτή πρέπει καί νά τούς κρίνῃ καί νά τούς τιμωρήσῃ, ἀφοῦ πρῶτα ἀποδείξει ὅτι οἱ ἰσχυρισμοί των εἶναι ἐσφαλμένοι, ἔτσι ὥστε νά πεισθῇ τό ποίμνιον καί νά παύσῃ νά τούς ἀκολουθῇ. Οἱ Ματθαιϊσταί καί οἱ Ματθαιΐζοντες πού φλυαροῦν τά περί «αὐτομάτου ἀπωλείας τῆς Χάριτος», «αὐτοκαθαιρέσεις», «ἐκτός ἐκκλησίας» κ.λπ. εἶναι ἐξίσου συνένοχοι μέ τούς Οἰκουμενιστάς, καθότι μέ τίς ὡς ἄνω κακοδοξίες τους καί τά σχίσματα πού ἔκαναν κατέστρεψαν τόν ἱερόν ἀγῶνα τοῦ Πατρίου.

Maximus the Confessor

The divine Maximus, who was from Constantinople, sprang from an illustrious family. He was a lover of wisdom and an eminent theologian. At first, he was the chief private secretary of the Emperor Heraclius and his grandson Constans. But when the Monothelite heresy became predominant in the royal court, out of hatred for this error the Saint departed for the Monastery at Chrysopolis (Scutari), of which he later became the abbot. When Constans tried to constrain him either to accept the Monothelite teaching, or to stop speaking and writing against it - neither of which the Saint accepted to do - his tongue was uprooted and his right hand was cut off, and he was sent into exile, where he reposed in 662. At the time only he and his few disciples were Orthodox in the East. See also January 21.

Η Προσευχή έκχυσις της ψυχής -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στην ιστορία πολλών προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης βρίσκουμε διδακτικές εικόνες και ορισμούς της προσευχής. Ο Ιακώβ π.χ. μας διδάσκει ότι η προσευχή είναι πάλη με τον Θεό. Ο Μωϋσής και ο Ηλίας μας δείχνουν ότι προσευχή είναι μία συνεχής συνομιλία και ένας ζωντανός διάλογος μαζί του. Ο Δαβίδ νιώθει την προσευχή ως θυμίαμα, που αναδίδεται από την φλογισμένη ευγνώμονη καρδιά. Αλλά το άρθρο αυτό θα σταθεί στην ωραιότατη εικόνα της προσευχής, που μας δίνει η Άννα, η μητέρα του προφήτη Σαμουήλ. Είχε ΄ρθεί με κατώδυνη ψυχή και δάκρυα στα μάτια προς τον Κύριο, να του ζητήσει μέσα απ΄ τα στείρα σπλάγχνα της ένα παιδί γι΄ Αυτόν. Ανάβλυζαν από την καρδιά της τα λόγια της προσευχής και κινούσαν τα χείλη της, αλλά χωρίς φωνή· φώναζε και βοούσε η ψυχή της.                 

–Τι να κάνω; Όχι, δεν είμαι μεθυσμένη ούτε έχω πιεί, αλλά «εκχέω την ψυχήν μου ενώπιον Κυρίου». 

Το ταξίδι στη “Μάλτα” -- Του Αλεξάνδρου Καλόμοιρου(1931-1990)

Επειδή δεν μπορούμε να είμαστε χριστιανοί σαν άτομα αλλά μόνον σαν Εκκλησία σημασία καίρια έχει όχι μόνον η δική μας πίστη να είναι αληθινή αλλά και αυτή των αδελφών και των πατέρων μας. Το ποικιλόπιστο άθροισμα δεν έχει σχέση με την Εκκλησία του Χριστού  που είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος. Στην Εκκλησία υπάρχει μία πίστη, η αληθινή, και συμφωνία όλων στην Ορθοδοξία και ομόνοια. Δεν το νοιώθουν, άραγε, αυτό οι ευσεβείς και καλοπροαίρετες ορθόδοξες ψυχές; Αλλά τότε τι είναι αυτό που τις συγκρατεί μέσα σ΄ αυτό το όζον σύμπλεγμα της ψευτιάς; Είναι το ότι δεν βλέπουν που να πάνε. Γιατί δυστυχώς καμιά οργανωμένη Εκκλησία σήμερα δεν έχει  εχέγγυα πιστότητας στη γνήσια Πατερική Ορθοδοξία, αφού φυσικά Ορθοδοξία δεν είναι μόνον η τήρηση του ακενοτόμητου εορτολογίου. Γιατί όμως αισθάνονται οι χριστιανοί τόσο πολύ έντονα την ανάγκη να καταφύγουν οπωσδήποτε σε μια διοικητικά οργανωμένη Εκκλησία; Αυτό γίνεται γιατί η ιστορία έχει μεγάλη δύναμη στην ψυχή μας. επειδή την Εκκλησία μέσα στους αιώνες, την γνωρίσαμε οργανωμένη σε Πατριαρχεία και σε Συνόδους την ταυτίσαμε με την οργάνωσή της αυτήν, ξεχνώντας ότι κατά την διάρκεια των αιρέσεων, η οργάνωση αυτή χανόταν για τους Ορθοδόξους και γινόταν το όπλο της κακοδοξίας εναντίον τους. Όμως στους αποκαλυπτικούς καιρούς που ζούμε έχουμε αφήσει πια πίσω την ιστορία και μπήκαμε στην Εσχατολογία. Η πνευματική μας επιβίωση εξαρτάται από τη συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος. Έπεσαν πια όλα τα ιστορικά μας αντερείσματα. Η αποστασία άλλαξε τους ποιμένες σε λύκους, και η οργανωμένη Εκκλησία που ξέραμε είναι σήμερα αγέλη λύκων και θάνατος προβάτων.