Αγαθάγγελος ο ένδοξος του Χριστού νέος Οσιομάρτυς, της Αίνου το βλάστημα και της σεβασμίας Μονής του Εσφιγμένου το καύχημα, ήθλησεν εν Σμύρνη ολίγον προ της Ελληνικής Επαναστάσεως. Τούτου τον θαυμάσιον Βίον και το υπέρ της αγάπης του Χριστού Μαρτύριον μετά πολλής της προσοχής ακούσατε, ίνα πολλήν και υμείς την ωφέλειαν λάβητε. Διότι και ειδικώτερον δια το Μαρτύριον του μακαρίου τούτου Νεομάρτυρος Αγαθαγγέλου, αλλά και γενικώτερον δι’ όλα τα Μαρτύρια και τους Βίους των επί Τουρκοκρατίας διαλαμψάντων Αγίων γνωστόν είναι εις πάντας ποίαν ωφέλειαν επροξένησαν ταύτα εις το πολυπαθές γένος ημών, κατά τους σκοτεινούς χρόνους της δουλείας. Δια τούτο και οι κατά την εποχήν εκείνην συναθροίσαντες τα Μαρτύρια και τους Βίους των Αγίων ανδρών και εις την απλήν αυτά μεταφράσαντες, μεγάλως ωφέλησαν το έθνος, αφού δι’ αυτών επεξειργάσθησαν, μετά την αιχμαλωσίαν, την του γένους αποκατάστασιν. Διότι που τότε σχολεία, που διδάσκαλοι, που Πνευματικοί Πατέρες;
Eνός κακού δοθέντος (με τη συμμετοχή μας στο Π.Σ.Ε.), μύρια έπονται:
Με το κείμενο του Porto Alegre Βραζιλίας, εκτός των άλλων, αναγνωρίσαμε εκκλησιαστική υπόσταση στις 340 προτεσταντικές «εκκλησίες» του Π.Σ.Ε. (Παγκοσμίου Συμβουλίου “Εκκλησιών”) και αποδεχτήκαμε ότι η πληθώρα των κακοδοξιών και των πλανών τους, είναι «διαφορετικοί τρόποι διατύπωσης της ΄Ιδιας Πίστης και ποικιλία Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος»! Η δημοσίευση αυτής της επαίσχυντης συμφωνίας τότε συγκλόνισε τον πιστό λαό ανά την Ελλάδα. Τώρα με το 6ο άρθρο, η ληστρική Σύνοδος της Κρήτης έδωσε εκκλησιαστική υπόσταση και στην Παπική παρασυναγωγή !!!
Εκοιμήθη ο π. Νικόλαος Μανώλης
Πηγή : https://catacomb--church.blogspot.com/
Δελτίο Τύπου του Ορθόδοξου Χριστιανικού Συλλόγου “Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής”
Με πόνο, αλλά με πίστη και ελπίδα στο Θεό, σας γνωρίζουμε ότι ο πολυαγαπημένος μας π. Νικόλαος Μανώλης άφησε σήμερα το πρωί την τελευταία του πνοή λόγω σοβαρών και χρόνιων προβλημάτων υγείας, και όχι από τον κορονοϊό, όπως σκοπίμως αφήνεται να εννοηθεί από διάφορα ενημερωτικά σάιτ.
-------------------------
Ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχούλα του, τώρα το μαθαίνω από σας, κάθε Κυριακή μιλούσε με φλόγα πίστεως στο δημιουργό του μέσα από το δικό του μετερίζι, έφυγε κι αυτός ο οποίος στήριζε και οικοδομούσε αδύναμες ψυχές, θα μου λείψει..
--------------------------
Παρά τήν διαδικτυακήν ἀντιπαράθεσιν πού εἶχα μέ τόν ἐκλιπόντα διά τόν τρόπον τῆς ἀποτειχίσεώς του, νομίζω ὅτι, γενικῶς, ὁ ρόλος του στά ἐκκλησιαστικά ἦτο θετικός. Ἐπίσης, ἐκτιμῶ ὅτι εἶχε τήν παιδικήν ἀθωότητα καί ἀνιδιοτέλειαν, τοποθετώντας πάνω ἀπ' ὅλα τήν Πίστιν του στόν Χριστόν. Καλό ταξίδι, π. Νικόλαε. Εὔχομαι ἡ Παναγία μας νά σέ ὁδηγήσῃ στόν ἱερόν Περίβολον τοῦ Κυρίου.
--------------------------
Τόσο νέος και με τόσα ακόμα να προσφέρει....πραγματικά έχω λίγο σοκαριστεί...δεν το περίμενα με τίποτα....
Κουράγιο στην παπαδιά του και στην οικογένειά του και ο Θεός να τον αναπαύσει....Ομολογουμένως είχε θάρρος και πολέμησε απέναντι στην αίρεση με τον τρόπο που μπορούσε και πίστευε ότι ήταν καλύτερα.
«προς κέντα λακτίζουν». Η Αλήθεια δεν διαψεύδεται
Πολλές συκοφαντίες διετυπώθησαν, ανά τους αιώνες, εναντίον του Χριστού και της Αναστάσεώς του. Πρώτοι οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι δωροδόκησαν και συμβούλευσαν τους Ρωμαίους στρατιώτες, που εφύλασσαν το μνήμα του Χριστού, να πουν ότι «οι μαθηταί αυτού νυκτός ελθόντες, έκλεψαν αυτόν ημών κοιμωμένων». Ύστερα, οι ειδωλολάτρες αυτοκράτορες και φιλόσοφοι αγωνίστηκαν να σβήσουν την αλήθεια της Αναστάσεως και εδίωξαν την Εκκλησία του Χριστού. Τον 19ο αιώνα, υλιστές και ορθολογιστές διανοητές προσπάθησαν να αμφισβητήσουν την ιστορικότητα του προσώπου του Χριστού και το γεγονός της Αναστάσεώς Του. Στις ημέρες μας βλέπουμε και ακούμε κάποιους τάχα ερευνητές να ισχυρίζονται ότι Ανάσταση δεν υπήρξε και ότι ο Ιησούς δεν πέθανε πάνω στον Σταυρό, αλλά συνέχισε την ζωή του και, μάλιστα, λέγουν ότι νυμφεύθηκε και απέκτησε και απογόνους.
Όσο, όμως κι αν αγωνίζονται οι αρνητές της Χριστιανικής πίστεως να διαψεύσουν την
Ανάσταση του Χριστού «προς κέντα λακτίζουν». Η Αλήθεια δεν διαψεύδεται. Και η
αλήθεια είναι ότι "Ηγέρθη ο Κύριος όντως”. Εγώ ειμί το Α και το Ω, λέγει Κύριος ο Θεός, ο ων και ο ην
και ο ερχόμενος, ο παντοκράτωρ!
ΤΗ Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Τη αυτή ημέρα, Κυριακή Πέμπτη των Νηστειών, διετάχθημεν μνήμην ποιείσθαι της Οσίας Μητρός ημών Μαρίας της Αιγυπτίας.
Μαρία η Οσία μήτηρ ημών ήτο από την Αίγυπτον· δωδεκαετής δε έτι ούσα, έλαθε τους γονείς αυτής και απελθούσα εις Αλεξάνδρειαν, έζη βίον άσωτον δέκα επτά έτη. Εκείθεν υπό περιεργείας ποτέ κινηθείσα απήλθε μετά πολλών προσκυνητών εις Ιεροσόλυμα, ίνα παρευρεθή εις την του Τιμίου Σταυρού Ύψωσιν. Εκεί εδόθη εις παν είδος ακολασίας και ατοπημάτων και πολλούς έσυρεν εις τον βυθόν της απωλείας. Θέλουσα δε να εισέλθη εις την Εκκλησίαν, καθ’ ην ημέραν υψούτο ο Τίμιος Σταυρός, ησθάνθη τρις και τετράκις δύναμίν τινα αόρατον, κωλύουσαν αυτήν της εισόδου, ενώ το μετ’ αυτής πλήθος του λαού ανεμποδίστως εισήρχετο. Πληγείσα την καρδίαν εκ τούτου απεφάσισεν, ίνα μεταβάλη ζωήν και εξιλεώση τον Θεόν δια μετανοίας και ούτως επιστρέψασα πάλιν εις την Εκκλησίαν, εισήλθεν ευκόλως εις αυτήν. Προσκυνήσασα δε το Τίμιον Ξύλον του Τιμίου Σταυρού, ανεχώρησε την αυτήν ημέραν από της Ιερουσαλήμ, διέβη τον Ιορδάνην, εισήλθεν εις τα ενδότερα της ερήμου και έζησεν εν αυτή τεσσαράκοντα επτά όλα έτη ζωήν σκληροτάτην και υπέρ άνθρωπον, μόνη μόνω τω Θεώ προσευχομένη. Περί δε τα τέλη της ζωής της συναντήσασα η Οσία τον Αββάν Ζωσιμάν και τον απ’ αρχής βίον εξομολογηθείσα, παρεκάλεσεν αυτόν, ίνα κομίση εις αυτήν τα άχραντα Μυστήρια προς κοινωνίαν· όπερ και εποίησεν εκείνος κατά το επόμενον έτος, κατά την Μ. Πέμπτην. Το δε εφεξής έτος επανελθών πάλιν ο Ζωσιμάς εύρεν αυτήν νεκράν, επί της γης ηπλωμένην και γράμματα πλησίον αυτής ταύτα λέγοντα· «Αββά Ζωσιμά, θάψον ώδε το σώμα της αθλίας Μαρίας. Απέθανον την αυτήν ημέραν, καθ’ ην εκοινώνησα των Αχράντων Μυστηρίων. Εύχου υπέρ εμού». Της Οσίας ταύτης η μνήμη τελείται μεν κατά την πρώτην Απριλίου· ετάχθη δε η αυτή και κατά την σήμερον, εγγίζοντος ήδη του τέλους της αγίας Τεσσαρακοστής προς διέγερσιν των ραθύμων και αμαρτωλών εις μετάνοιαν εχόντων ως παράδειγμα την εορταζομένην Αγίαν.
ΔΙΔΑΧΗ ΕΙΣ ΤΗΝ Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ
«Το δε καθίσαι εκ δεξιών μου και εξ ευωνύμων μου, ουκ έστιν εμόν δούναι, αλλ’ οις ητοίμασται» (Μάρκ. ι: 40).
ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων
Οι άνθρωποι οίτινες είναι καθολικά άδικοι, δίδουσι τας τιμάς εκεί, όπου τους φέρει ή η φιλία ή η συγγένεια. Ο Θεός, όστις είναι φυσικά δίκαιος, δίδει τας τιμάς εκεί, όπου ευρίσκεται η αξία. Από τους ανθρώπους τιμώνται οι φίλοι ή οι συγγενείς· από τον Θεόν τιμώνται οι άξιοι· αυτή είναι η μοναδική παρηγορία, την οποίαν έχουσιν οι ενάρετοι άνθρωποι, όταν αμελούνται ή καταφρονούνται από τους ανθρώπους, να αναμένωσι τον μισθόν της αρετής από τον Θεόν. Τούτο δεικνύει φανερά εις ημάς ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εις το σημερινόν ιερόν Ευαγγέλιον. Αυτός αναβαίνει εις Ιεροσόλυμα, όπου υπάγει δια να σταυρωθή· ο Ιάκωβος και Ιωάννης, οι υιοί Ζεβεδαίου, φαντάζονται, ότι εκεί υπάγει δια να βασιλεύση και νικημένοι από φιλοτιμίαν, πρώτα πέμπουσι την μητέρα των να μεσιτεύση, έπειτα παρρησιάζονται και αυτοί. «Θέλομεν», λέγουσιν, «όταν γίνης Βασιλεύς του Ισραήλ, ο εις από ημάς να καθίση εκ δεξιών σου και ο άλλος εξ αριστερών σου, ίνα έχωμεν και ημείς μέρος της Βασιλείας σου»· «Δος ημίν, ίνα εις εκ δεξιών σου και εις εξ ευωνύμων σου καθήσωμεν εν τη δόξη σου» (Μάρκ. ι: 37). Αλλά τι άνθρωποι είναι ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης; Φίλοι του Χριστού, συγγενείς του Χριστού· ο δε Χριστός τι τους αποκρίνεται; Δεν γνωρίζετε τι ζητείτε. «Ουκ οίδατε τι αιτείσθε».
Ἡ θεοποίησι τῆς γνώσεως - ἐπιστήμης ἄνοιξε τὸ φρέαρ τῆς ἀβύσσου...(Ἀποκ. θ’).
« Καὶ σὺ Δανιὴλ, ἔμφραξον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον ἕως καιροῦ συντελείας, ἕως διδαχθῶσι πολλοὶ καὶ πληθυνθῇ ἡ γνῶσις». ( Δαν. ιβ´, 4). « Εἶπε ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος: Ἔρχεται καιρὸς ὅπου οἱ ἄνθρωποι θὰ καταληφθοῦν ὑπό μανίας καὶ θὰ συμπεριφέρονται ὡς παράφρονες. Καὶ ἄν δοῦν κάποιον νὰ φέρεται λογικὰ, θὰ ξεσηκωθοῦν ἐναντίον του, λέγοντας: « Σὺ εἶσαι παράφρων». Καὶ τοῦτο θὰ τὸ εἰποῦν ἀκριβῶς, διότι δὲν θὰ εἶναι σὰν αὐτούς».( βλ.«Γεροντικὸν-Σταλαγματιὲς ἀπὸ τὴν πατερικὴ σοφία», Μοναχῆς Θεοδώρας Ταμπάκη, Ἱερὰ Μονὴ ἁγίου Θεοδοσίου Ἀργολίδος).
Τὸ ἐμβόλιο (καὶ ἡ μάσκα),
δὲν εἶναι Θεολογικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα καὶ δὲν συνιστᾶ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν ὀρθὴ
Πίστη καὶ ζωὴ ;
Ἁγιογραφικὴ καὶ ἁγιοπατερικὴ θεώρηση:
Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου
2. Το Νέο ημερολόγιο είναι το Παληό, διορθωμένο κατά 13 ημέρες
1. Αυτό είναι ένα από τα πιο ισχυρά επιχειρήματα, που χρησιμοποιούν όσοι ακολουθούν το Νέο ημερολόγιο, για να πείσουν ότι δεν ακολουθούν το Γρηγοριανό ημερολόγιο, που καταδίκασαν οι Πανορθόδοξες Σύνοδοι του 16 ου αιώνα. Λένε, ότι ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος το 1924, στο χρησιμοποιούμενο τότε απ’ την Εκκλησία Παληό ή Ρωμαϊκό ημερολόγιο, πρόσθεσε 13 μέρες, για να επανέλθει η ισημερία του στην ημερομηνία που ήταν το 325 μ.Χ, όταν είχε συγκληθεί η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος. Και ότι το 1924 ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος πρόσθεσε 13 μέρες στο υπάρχον τότε στη χρήση της Εκκλησίας Παληό ημερολόγιο, είναι πράγματι αληθές. Αυτό όμως που ενδιαφέρει, είναι, αν το Νέο ημερολόγιο, που επέβαλε ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ταυτίζεται με το Γρηγοριανό ημερολόγιο! Αν είναι το Νέο και το Γρηγοριανό το ίδιο ημερολόγιο! Αυτό θα εξετάσουμε στη συνέχεια, αφού προηγουμένως κάνουμε μια επισήμανση.
---------------------------------
Σεβαστέ Silver,το 325 μ.Χ.,όταν συνεκλήθη η Α΄Οικουμενική Σύνοδος,η ανοιξιάτικη ισημερία δεν ήταν στις 21 ,αλλά στις 7 Μαρτίου Ιουλιανού Ημερολογίου.
21 Μαρτίου ήταν η ανοιξιάτικη πανσέληνος.
Το ίδιο γίνεται και σήμερα και θα γίνεται για πάντα.
Η 21η Μαρτίου είναι το κατώτατον όριο της ανοιξιάτικης Πανσελήνου,εξ΄ού και τα όρια του Πάσχα από 22 Μαρτίου έως 25 Απριλίου.[7 Μαρτίου η ανοιξιάτικη ισημερία,σύν 14 ημέρες της ανοιξιάτικης πανσελήνου, μας κάνουν 21 Μαρτίου]
Συνεπώς,τα γραφόμενα του Σακαρέλλου ότι:<< ...Ο πάπας δηλ. στο Παληό ημερολόγιο, που μέχρι τότε χρησιμοποιούσαν και οι Λατίνοι, πρόσθεσε το 1582, 10 μέρες, που μέχρι τότε είχαν χαθεί, για να επανέλθει η ισημερία, εκεί που ήταν το 325 μ Χ, όταν έγινε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος.>>, όπως επίσης και τα περί πτώσεως της ανοιξιάτικης ισημερίας που αναφέρονται στο Πηδάλιο,δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και είναι ένα ακόμη ψεύδος των παπικών για να δικαιολογήσουν την καταδικασμένη διά αναθεμάτων καινοτομία -αλλαγή του Ημερολογίου.
Χαρίλαος Ι.Στουρα΄ί΄της.
Θεολόγος.
«ΕΝ ΣΟΙ, ΜΗΤΕΡ, ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΕΣΩΘΗ ΤΟ ΚΑΤ’ ΕΙΚΟΝΑ»
ΤΗΝ Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ τῶν Νηστειῶν ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ μία ἀπὸ τὶς κορυφαῖες ἀσκητικὲς μορφές της, τὴν ἁγία Μαρία τὴν Αἰγυπτία, ἡ ὁποία κατέστη συνώνυμη μὲ τὴν συντριβὴ καὶ τὴ μετάνοια. Ἀπ’ τὰ δώδεκα χρόνια της κυλιόταν στὸ βοῦρκο τῆς ἀκολασίας, ὡς διαβόητη πόρνη στὸ λιμάνι τῆς Ἀλεξάνδρειας. Ἔφτασε στὴν ἔσχατη κατάντια, νὰ ἀσκεῖ τὴν πορνεία, ὄχι πλέον γιὰ τὸ κέρδος, ἀλλὰ γιὰ ἡδονικὸ πάθος! Ὥς καὶ τὸ ἱερότερο προσκύνημα, τὸν Πανάγιο Τάφο τοῦ Κυρίου, θέλησε νὰ βεβηλώσει, μεταβαίνοντας, γιὰ νὰ βρεῖ πορνικοὺς πελάτες! Ἀλλὰ ἀντὶ νὰ συναντήσει τὴν ἁμαρτία, συνάντησε τὸν καθαιρέτη τῆς ἁμαρτίας, τὸ Σωτῆρα Χριστό. Ἡ θεία χάρις φύσηξε τὴν κρυμμένη σπίθα τῆς πίστης, τὴν ὁποία ἔκρυβε, χωρὶς νὰ τὴ γνωρίζει, στὴν ψυχή της καὶ ἔγινε φωτιά, ἡ ὁποία πυρπόλησε καὶ ἔκαψε τὸν παλιὸ ἑαυτό της. Ἄφησε πίσω τὸ ἁμαρτωλὸ παρελθόν της καὶ ἔφυγε γιὰ τὴν ἔρημο, γιὰ νὰ πολεμήσει, «ἐνώπιος ἐνωπίῳ», τὸν διάβολο καὶ τὴν ἁμαρτία.
Τη ΙΗ΄ (18η) Απριλίου, ο Άγιος Οσιομάρτυς ΙΩΑΝΝΗΣ ο Κουλικάς, ο μαρτυρήσας εν έτει αφξδ΄ (1564), ογκίνοις τελειούται.
Ιωάννης ο ευλογημένος Άγιος Οσιομάρτυς ήτο άνθρωπος κατά πολύ φρόνιμος και ζηλωτής. Ημέραν δε τινά συνωμίλει περί Πίστεως μετά των Αγαρηνών, αυτοί δε φθονούντες τον Άγιον Οσιομάρτυρα έδειραν αυτόν και κατόπιν τον ωδήγησαν εις τον κριτήν, εις τον οποίον εμαρτύρησαν ψευδώς, ότι ύβρισε την πίστιν των. Τότε ο κριτής του είπε να αρνηθή τον Χριστόν δια να τον αφήση ελεύθερον. Ο δε Μάρτυς απεκρίθη μετά μεγάλου θάρρους και είπε· «Να μη το δώση ο Θεός να αρνηθώ εγώ ποτέ τον Κύριόν μου Ιησούν Χριστόν, έστω και αν εις μυρίους θανάτους με καταδικάσητε». Τότε ώρισεν ο κριτής και τον έρριψαν εις τας σιδηράς ακάνθας, ούτως δε ετελειώθη ο μακάριος και έλαβε του Μαρτυρίου τον στέφανον. Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.
Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου
Ε΄
Ισχυρισμοί Νεοημερολογιτών
για το Ημερολόγιο
Οι Νεοημερολογίτες κατηγορούν όσους έμειναν πιστοί στο Παληό Ημερολόγιο ότι ένα απλό επιστημονικό θέμα όπως είναι το ζήτημα του Ημερολογίου, το κατέστησαν δογματικό και έσχισαν την Εκκλησία. Στην ενότητα αυτή εξετάζουμε μερικές απ’ τις κατηγορίες που διατύπωσαν κατά καιρούς οι διάφοροι Νεοημερολογίτες σχετικά με το Ημερολόγιο αυτό καθ’ εαυτό, την υποτιθέμενη διόρθωσή του από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄ τον 16 ο αιώνα και τον Χρυσόστομο Παπαδόπουλο το 1924.
1. Το ημερολόγιο είναι αστρονομικό κι’ όχι δογματικό ζήτημα
1. H άποψη, που υποστηρίζουν όσοι ακολουθούν το Νέο ημερολόγιο, ότι το ημερολόγιο, είναι αστρονομικό επιστημονικό θέμα και όχι δογματικό, ή εκκλησιαστικό, είναι σωστή. Με την άποψη όμως αυτή συμφωνούν και όσοι συνεχίζουν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο! Εκείνο όμως που υποστηρίζουν σχετικά με το θέμα αυτό, όσοι ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, είναι άλλο. Λένε, ότι «το ημερολόγιο είναι επιστημονικό θέμα, εκκλησιαστικό όμως και δογματικό θέμα, είναι το ημερολογιακό»! Κι’ αυτό, είναι το σωστό. Πράγματι, είναι άλλο πράγμα το «ημερολόγιο», κι΄ άλλο, το «ημερολογιακό»! Όταν λέμε «ημερολόγιο» εννοούμε ένα χρονομετρικό σύστημα με το οποίο μετράμε το χρόνο. Τέτοια συστήματα, ημερολόγια, για τη μέτρηση του χρόνου, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, υπήρξαν πολλά. Όταν όμως λέμε «ημερολογιακό», εννοούμε κάτι που σχετίζεται με το ημερολόγιο, αλλά δεν είναι αυτό τούτο το ημερολόγιο. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δύο πράγματα σχετίζονται με το ημερολόγιο. Το ένα είναι το Εορτολόγιο και το άλλο είναι το Πασχάλιο. Το ημερολόγιο, το Εορτολόγιο και το Πασχάλιο δεν αποτελούν ένα πράγμα. Το καθένα, από τα τρία αυτά, είναι ανεξάρτητο από το άλλο. Απόδειξη τούτου είναι, ότι το Ρωμαϊκό ημερολόγιο επιβλήθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα στο Ρωμαϊκό κράτος το 46 π. Χ., τότε που δεν υπήρχε ούτε Εορτολόγιο, ούτε Πασχάλιο. Έτσι, το ημερολόγιο είναι θέμα αστρονομικό και επιστημονικό. Το ημερολογιακό είναι θέμα εκκλησιαστικό και δογματικό. Ξεχωριστά πράγματα.
Νῆψις ψυχῆς -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Μιά φευγαλέα ματιά αὐτογνωσίας στήν ἐσωτερική ζωή τῆς ψυχῆς μας, θά διαγνώσει μύριες ὅσες ἀδυναμίες καί ἐκτροπές πού παραμορφώνουν ὀντολογικά τόν πνευματικό μας κόσμο. Κάποτε διαλογιζόμαστε γιά τούς ἄλλους καί μ᾽ ἔκπληξη ἀναρωτιόμαστε καί λέμε: "Πῶς κατάντησε αὐτός ὁ ἄνθρωπος, ἔτσι;". Μήπως ὅμως, θά πρέπει, τῆς αὐτογνωσίας τήν ἐξέταση νά τήν κάνουμε στόν ἑαυτό μας; "Προσευχή καί σιωπή, λόγου τιμιωτέρα", λέγει ὁ ὅσιος Ἠλίας ὁ πρεσβύτερος. Ν᾽ ἀφήσουμε τά λόγια καί νά κοιτάξουμε τόν ἑαυτό μας. Πάνω ἀπ' ὅλα, στήν πνευματική μας ζωή, ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό νήψη ψυχῆς. Καί νήψη -(στήν ἀρχαιοελληνική, νῆψις) σημαίνει ἀγρύπνια, προσοχή. Γιαυτό καί ἡ ἐκκλησιαστική - νυκτερινή ἀκολουθία ὀνομάζεται "ἀγρυπνία", διότι οἱ χριστιανοί μένουν ἄγρυπνοι. Ἡ ἀναγκαιότητα τῆς νήψης (ἤ νήψεως), εἶναι τόσο ἀπαραίτητη καί ἐπείγουσα, ὅπως ἡ ἀναπνοή γιά τούς πνεύμονες. Δέ μπορεῖ νά ὑπάρξει πνευματική, ἐν Χριστῷ ζωή, χωρίς νήψη καί ἄγρυπνη προσοχή, στήν κάθε μας πράξη, στήν κάθε ἐκδήλωση καί στόν κάθε μας λογισμό. Μπορεῖ νά ὑπάρξει ἁγνότητα, ἐγκράτεια, ἀγάπη, ἀνεξικακία, μακροθυμία, ἀοργησία, ταπείνωση, ἐλπίδα, χωρίς τή νήψη; Ἀρνητικά, πάλι, ὁ νηπτικός ἄνθρωπος,ἀποφεύγει ὅλες τίς κακίες. "Τό παντελῶς ἄπταιστον ἐν Θεῷ μόνον", λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ὁ Θεός εἶναι ἄπταιστος καί ἀναμάρτητος. Μονάχα ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί ἔχουμε ἀνάγκη τῆς νηπτικῆς προσοχῆς, διότι πολεμᾶμε σάν ἄγρυπνοι φρουροί στίς ἐπάλξεις. Μιά ἀπ᾽ τίς σημαντικότερες νουθεσίες τοῦ θείου Παύλου πρός τόν Τιμόθεο, εἶναι καί ἡ ἀκόλουθη:
ΤΩ ΣΑΒΒΑΤΩ ΤΗΣ Ε΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Τη αυτή ημέρα Σαββάτω της Ε΄ Εβδομάδος των Νηστειών εορτάζομεν τον Ακάθιστον Ύμνον της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, δια την παράδοξον εν Κωνσταντινουπόλει θαυματουργίαν Αυτής.
Πάντοτε μεν χρεωστούμεν, ευλογημένοι Χριστιανοί, να υμνούμεν και να ευχαριστούμεν την Δέσποιναν ημών Θεοτόκον, δια την ευεργεσίαν, την οποίαν έκαμεν εις το ανθρώπινον γένος, σωματώσασα τον Θεόν Λόγον· εξαιρέτως δε την σήμερον ημέραν, δια το θαύμα το παράδοξον, όπερ εποίησεν εις την Κωνσταντινούπολιν. Δια τούτο λοιπόν και οι Διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας εθέσπισαν να ποιώσι την ανάμνησιν και ευχαριστίαν τούτου του θαύματος σήμερον, ουχί μόνον όσοι κατοικούσιν εις την Κωνσταντινούπολιν, αλλά και όσοι κατοικούσιν εις όλην την οικουμένην Χριστιανοί, επειδή δύναται η Αυτή και πάντοτε να ελευθερώνη τους μετά πίστεως επικαλουμένους Αυτήν Χριστιανούς από πάντα πειρασμόν αισθητόν και νοητόν. Δια τούτο και πάσα Εκκλησία Ορθοδόξων Χριστιανών ποιεί την εσπέραν ταύτην ολονύκτιον Ακολουθίαν και ευχαριστεί και δέεται της Παναγίας Θεοτόκου. Ευχαριστεί μεν δια την ευεργεσίαν, την οποίαν έκαμε τότε, δέεται δε να είναι έτοιμος βοηθός εις πάντας ημάς τους Χριστιανούς. Αλλά πρέπον είναι να διηγηθώμεν πρώτον πως έγινε το τοιούτον παράδοξον θαύμα παρά της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου εις την Κωνσταντινούπολιν και δεύτερον διατί ονομάζεται η Ακολουθία αύτη Ακάθιστος, ίνα γνωρίσητε και υμείς, ότι πρέπει και τώρα και πάντοτε να την υμνούμεν και την ευχαριστούμεν δι’ όλων ημών των δυνάμεων. Κατά τους χρόνους του βασιλέως του Βυζαντίου Ηρακλείου (610 – 641), ο βασιλεύς των Περσών Χοσρόης Β΄ (590 – 628) απέστειλε στρατηγόν του τινά, ονόματι Σάρβαρον, με δύναμιν πολλήν και στράτευμα ικανόν, ίνα όλον το Ανατολικόν μέρος, όσον ήτο εις την εξουσίαν των Χριστιανών, κυριεύση και αιχμαλωτίση και ως αστραπή να κατακαύση και αφανίση.
Το αίμα Του πάνω μας! -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Ο Ιησούς μπροστά στον Πιλάτο ακούει την άδικη κατηγορία των Ιουδαίων και σιωπά. Ο ηγεμόνας, ενώ πείθεται για την αθωότητα του Ιησού, προτείνει την ανταλλαγή του με τον ληστή Βαραββά. Αποτυγχάνει και νίβοντας τα χέρια του τον παραδίδει στους σταυρωτές του λέγοντας: «Αθώός ειμι από του αίματος του δικαίου τούτου· υμείς όψεσθε». Και αυτοί επίμονα κραυγάζουν: «Το αίμα αυτού εφ΄ ημάς και επί τα τέκνα ημών» (Ματθ. 27: 24-25). Η φράση αυτή έμελλε να αποδειχθεί προφητεία, που εκπληρώθηκε παράδοξα κατά διττό τρόπο. Το αίμα του Ιησού Χριστού πέφτει πάνω στους ανθρώπους και, ανάλογα με τη στάση τους απέναντί του, γίνεται γι΄ αυτούς κατάρα ή ευλογία, καταδίκη ή λύτρωση. Όπως ακριβώς το πρόσωπο του Ιησού Χριστού είναι ο λίθος ο ακρογωνιαίος, που όσοι πέφτουν πάνω του συντρίβονται στα πέταυρα του άδη ή εκτοξεύονται στα ύψη του ουρανού, όπως όλος ο Κύριός μας είναι το αντιλεγόμενο σημείο, που ελέγχει και κρίνει τον άνθρωπο απέναντι στην υπόθεση της πίστεως και της σωτηρίας, έτσι και το αίμα του Χριστού σταθμίζει τη ζωή μας για τη λύτρωση ή όχι. Στην περίπτωση που ταπεινά το δεχόμαστε, είναι το «λύτρον» και ζούμε τη λυτρωτική του δύναμη. Στην αντίθετη, ταυτίζεται με την καταδίκη και τον αιώνιο χαμό μας.
ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ
«Χαίρε κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις»
(Χαίρε Παναγία που κυοφορείς τον οδηγό σ’ αυτούς που πλανώνται)
1. Η αμαρτία ως εκτροπή από το θέλημα του Θεού οδήγησε τον άνθρωπο στην πλάνη:
να μην μπορεί να προσανατολιστεί σωστά, να μην μπορεί να σχετισθεί ορθά με τον
συνάνθρωπό του, με τον εαυτό του, με την ίδια τη φύση. Κι αυτό γιατί διαγράφοντας
ο άνθρωπος το φως της ζωής του, τον Πατέρα και Δημιουργό του, οδηγείται στο
σκοτάδι της άγνοιας: στον σκοτασμό του νου, με αποτέλεσμα αντί του Κτίστη να λατρεύει
τα κτίσματα, αντί της αγάπης να εχθρεύεται τον συνάνθρωπο, αντί της συναίσθησης
των κτιστών ορίων του να καυχάται και να υπερηφανεύεται, αντί της αίσθησης της
διακριτικής βασιλικής εξουσίας του να φοβάται ως δούλος και αυτήν τη φύση.
Τη ΙΖ΄ (17η) Απριλίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΜΑΚΑΡΙΟΥ Αρχιεπισκόπου Κορίνθου του εν τη νήσω Χίω ασκήσαντος και εν αυτή οσίως εν έτει αωε΄ (1805) τελευτήσαντος και προς Κύριον μεταστάντος.
Μακάριος ο εν Αγίοις Αγιώτατος Πατήρ ημών, ο της Κορίνθου Αρχιεπίσκοπος και της νήσου Χίου το καύχημα, το της αρετής ακροθίνιον, ο εν τοις εσχάτοις καιροίς διαλάμψας, εορτάζεται σήμερον, Οσιώτατοι Πατέρες και αδελφοί ευλαβέστατοι, του οποίου τον Βίον συνέγραψεν ο ρητορικώτατος κάλαμος του πνευματικού αυτού τέκνου και μεγάλου διδασκάλου Αθανασίου του Παρίου, διο εντείνατε την προσοχήν σας, ίνα ακούσητε Βίον γλυκύτατον νέου μεγάλου Αγίου από τοιούτον μέγαν διδάσκαλον γεγραμμένον και μεγάλως θέλετε πνευματικώς ευφρανθή. Eπαινετή βέβαια και λίαν θαυμαστή εστάθη πάντοτε και πανταχού, ως θεός και θεοποιός η ευλογημένη αρετή. Ποίος δεν γνωρίζει τούτο; Και ποίος δεν το ομολογεί; Είναι τούτο γεγονός αναμφισβήτητον. Αλλά, παρακαλώ, ας μη φανή παράδοξον εις κανένα αυτό, το οποίον έρχομαι να είπω.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Οι Ορθόδοξοι της Αντιοχείας επί Ευζωΐου
Το 360 επίσημος Επίσκοπος Αντιοχείας, στη θέση του εξορισθέντος Αγίου Μελετίου,
τοποθετήθηκε ο Ευζώιος. Ο Ευζώιος ήταν αρειανόφρονας γι' αυτό και οι Ορθόδοξοι "διαχωρισθέντες
ἀπὸ τοὺς κακοδόξους, συνηθροίζοντο εἰς τὴν Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν κειμένην ἐν τῇ
καλουμένη Παλαιᾷ" (Μελετίου Αθηνών, Εκκλησιαστική Ιστορία, τόμος α΄,
Βιέννη, 1783, σελ. 349). Χωρίσθηκαν δηλαδή όχι μόνο από τον Ευζώιο, αλλά και
από τους συν αυτώ και εκκλησιαζόντουσαν στην παλιά πόλη της Αντιόχειας, σε έναν
ναό που είχαν κτίσει οι Απόστολοι. Όπως γράφει ο ιστορικός: "χωρισθέντες
ἀπὸ τὴν Ἀρειανικὴν συμμορίαν, τὰς θείας ἐτέλουν λειτουργίας ἐν τῇ καλουμένῃ Παλαιᾷ"
(στο ίδιο, σελ. 379).
Οι Ορθόδοξοι της Κωνσταντινουπόλεως από το 350 έως το 379
Το 350 επίσημος Επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, στη θέση του εξορισθέντος Αγίου Παύλου, τοποθετήθηκε ο Μακεδόνιος, ο οποίος ήταν Πνευματομάχος.
"ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ ΣΩΜΑΤΟΣ: ΘΕΑΡΕΣΤΗ ΠΡΑΞΗ Ή ΕΓΚΛΗΜΑ; Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ" -- Με τον ιατρό κ. Κυπριανό Χριστοδουλίδη
-------------------------
« Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι·
εἰ μὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς
δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ Σοῦ· Σοὺς γὰρ δούλους
σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν. »
Μέ μικρή προσθήκη είναι καί τό επισυναπτόμενο στόν σύνδεσμο που ακολουθεί https://kyprianoscy.blogspot.com/2021/04/blog-post_16.html
Ἔχουν κάνει τὴν ἕνωση μὲ τοὺς παπικοὺς καὶ μᾶς «δουλεύουν ψιλὸ γαζὶ» οἱ «δικοί» μας οἰκουμενιστές!
ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ τὸ ἄκρως διαφωτιστικὸ ἄρθρο τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου μὲ τίτλο: «Διάλογος Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν» καὶ δὲν πιστεύαμε στὰ μάτια μας γιὰ μία πελωρίων διαστάσεων «λεπτομέρεια», τὴν ὁποία μᾶς κρύβανε ἐπιμελῶς οἱ οἰκουμενιστὲς ἐδῶ καὶ σαράντα χρόνια. Ὁ Σεβασμιώτατος παραθέτει ἀπόσπασμα ἀπὸ σύγγραμμα τοῦ καθηγητῆ κ. Α. Παπαδόπουλου, ὁ ὁποῖος ἀπέδειξε πώς, ὅταν ἔγινε ἡ ἄρση τῶν ἀναθεμάτων μεταξὺ Ἀθηναγόρα καὶ Πάπα τὸ 1965, χρησιμοποιήθηκε διαφορετικὴ ὁρολογία στὴν ἑλληνικὴ μετάφραση ἀπὸ ἐκείνη τοῦ πρωτοτύπου, ποὺ προορίζονταν γιὰ τοὺς παπικούς. «Τὸ κείμενο τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων ἔχει τὸν ὅρο excommunication, ὁ ὁποῖος στὴν ἐπίσημη μετάφραση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μεταφράζεται ὡς "ἀναθέματα". Τὸ κείμενο, δηλαδή, μιλοῦσε γιὰ "ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας". Οἱ New York Times μετέδωσαν τὴν ἀπὸ κοινοῦ ἀγγελία τοῦ Βατικανοῦ καὶ τοῦ Φαναρίου τῆς 7ης Δεκεμβρίου 1965 διά τὴν ἄρση τοῦ excommunication (τῆς ἀκοινωνησίας τοῦ Λατινικοῦ κειμένου) εἰς τὴν πρώτη σελίδα, ὡς τὸ τέλος τοῦ σχίσματος τοῦ 1054 καὶ ὡς τὴν ἐπανάληψη τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας, ποὺ εἶχε τότε διακοπεῖ. Φαίνεται πλέον σαφῶς ὅτι τὸ Ἑλληνικὸ κείμενο, ποὺ ἀναγγέλλει τὴν "ἄρση τῶν ἀναθεμάτων" ἦτο τεχνηέντως παραπλανητικόν. Φαίνεται ὅτι εἶχε σκοπὸν νὰ ἀμβλύνη ἐνδεχομένας ἀρνητικὰς ἀντιδράσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας"» (Ἱστολ. Δόγμα). Μὲ ἄλλα λόγια, ἐνῶ οἱ δύο πλευρὲς συνυπέγραψαν τὴν ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας, ἤτοι: ἀποκατέστησαν τὴν μυστηριακὴ ἕνωση καὶ σὲ μᾶς «πλάσαραν» τὴν δῆθεν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων! Ἂν ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα τότε ἔχουν κάνει τὴν ἕνωση μὲ τοὺς παπικοὺς καὶ μᾶς «δουλεύουν ψιλὸ γαζὶ» οἱ «δικοί» μας οἰκουμενιστές!
(Ο.Τ. 2045)