Η Ελλάδα δεν είναι ακριβώς ευνομούμενο κράτος. Έχει γίνει ξέφραγο αμπέλι, παιδική χαρά της διεθνούς τρομοκρατίας και του οργανωμένου εγκλήματος – είτε αυτό αφορά τη διακίνηση ανθρώπων είτε άλλες δραστηριότητες.
Όποιος θέλει μπαίνει, επιδόματα παίρνει, στέγη δωρεάν βρίσκει, δίνει όσα ονόματα και εθνικές προελεύσεις σκαρφιστεί και ασχολείται με όσα έχει κατά νου ή του έχει υποδείξει ο χειριστής του από το Ισλαμικό Κράτος ή άλλη τρομοκρατική οργάνωση.
Πριν από περίπου μία εβδομάδα ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Νότης Μηταράκης σε συνέντευξη Τύπου για τη μετανάστευση αποκάλυψε ότι έως τώρα έχουν απορριφθεί περίπου 32.000 αιτήσεις ασύλου, χωρίς ωστόσο να γνωρίζουμε τι έπραξαν στη συνέχεια εκείνοι που τις υπέβαλαν, αφού, όπως είπε, υπάρχει «θέμα με τις επιστροφές».
Αν υπήρχαν στοιχειώδης ευθιξία και πολιτική υπευθυνότητα στην κυβέρνηση, αυτή η δήλωση θα αρκούσε για να ζητηθούν παραιτήσεις διάφορων «υπευθύνων» για τούτο το απερίγραπτο μπάχαλο. Όμως, όπως έχουμε διαπιστώσει και σε άλλες περιπτώσεις, ούτε ευθιξία υπάρχει ούτε πρόθεση να αναληφθούν πολιτικές ευθύνες από εκείνους και εκείνες που πραγματικά τις φέρουν.
