Η ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ -- Αθωνικά άνθη.

«Μη χωρίζετε την καρδίαν υμών από του Θεού… φυλάσσετε αυτήν μετά της μνήμης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού πάντοτε… ίνα μεγαλυνθή Χριστός εν υμίν…». Άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος.

Το θέμα της νοεράς προσευχής κατά τα τελευταία έτη κατέστη επίκαιρον τόσον εις τα ορθόδοξα κλίματα, όσον και εις τον Προτεσταντισμόν και τον Καθολικισμόν, εξ αφορμής των αλλεπαλλήλων εκδόσεων της «Φιλοκαλίας» και των Νηπτικών Πατέρων εις τρεις ευρωπαϊκάς γλώσσας. Η νοερά προσευχή αποτελεί, εις την σημερινήν εποχήν του ψυχικού άγχους, την μόνην καταφυγήν και το κύριον μέσον στροφής προς εαυτούς δια την ανεύρεσιν της απολεσθείσης υπάρξεως, του απολεσθέντος Παραδείσου, της εντός ημών υπαρχούσης Βασιλείας.

Οικουμενισμός το βδέλυγμα της ερημέσως (4ον)

Ὤ καιροί! Ὤ ἤθη! -- Τοῦ Βασιλείου Χ. Στεργιούλη, Θεολόγου

Ὀλισθηρὸς ὁ δρόµος ποὺ βαδίζουµε τελευταίως οἱ Ἕλληνες. Μᾶς ὁδηγεῖ στὴν καταστροφή. Στὸν ἀφανισµό µας ἀπὸ τὸ χάρτη τῆς ἱστορίας. Μᾶς µαστίζει ἡ οἰκονοµικὴ κρίση. Ἡ ἀνέχεια. Ἡ οἰκονοµικὴ δυσπραγία. Ἐξαιτίας της γίναµε ὑποχείριοι τῶν δανειστῶν. Παιχνίδι στὶς ἀπαιτήσεις τους. Ξεπουλᾶµε τὴν πατρίδα. Ἐκχωροῦµε σὲ ξένους τὴν ἐθνική µας περιουσία. Λιµάνια, ἀεροδρόµια, σιδηροδρόµους κ.ἄ. Γίναµε ἀνίκανοι νὰ τὴν διαχειριστοῦµε. Νὰ νοικοκυρέψουµε τὴ χώρα µας καὶ νὰ αὐτοδιοικηθοῦµε. Μᾶς ταλαιπωρεῖ περισσότερο ἀπ’ τὴν οἰκονοµικὴ δυσπραγία ἡ ἠθικὴ φθορά. Ἡ ἠθικοκοινωνικὴ µας πτώση. Πορευόµαστε ἀφασιακά. Γκρεµίζουµε τὸ ἕνα µετὰ τὸ ἄλλο τὰ ἠθικοκοινωνικὰ µας ἐρείσµατα. Τὰ κάστρα τοῦ θαυµαστοῦ πνευµατικοῦ µας πολιτισµοῦ. Τὰ θεµέλια τῆς κοινωνίας. Φερόµαστε καὶ ἀγόµαστε ἀπὸ ξένους. Ἐνεργοῦµε κατὰ τὶς ὑποδείξεις τους. Κάνουµε ὅ,τι µᾶς ποῦν. Εἴτε καλὸ καὶ ὠφέλιµο εἴτε βλαβερὸ καὶ καταστροφικό. Τοὺς ἀκολουθοῦµε πιστά. Καὶ ἀνατρέπουµε θεσµοὺς καὶ παραδόσεις αἰώνιες. Ἀρχὲς καὶ ἀξίες ποὺ µᾶς κράτησαν ὄρθιους στὸ διάβα τῶν αἰώνων. Στὶς πιὸ κρίσιµες ἱστορικές µας περιόδους.

Τον Κύριον υμνείτε -- Orthodox Hymns

Τη ΙΒ΄ (12η) του Δεκεμβρίου, μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ Επισκόπου Τριμυθούντος της εν Κύπρω, του Θαυματουργού.

Σπυρίδων ο εν Αγίοις Πατήρ ημών, της οικουμένης το καύχημα και των πιστών το αγλάϊσμα, ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Κωνσταντίνου του Μεγάλου (306- 337) και του υιού αυτού Κωνσταντίου (337-361), κατήγετο δε εκ της περιφήμου νήσου Κύπρου. Τοσούτον δε η αρετή και τα ένθεα του Αγίου τούτου κατορθώματα την οικουμένην κατηύγασαν, ώστε δεν πρέπει να μείνη κανείς Χριστιανός όστις να μη γνωρίση εν πάση λεπτομερεία τον Βίον του. Ο Θεοφόρος ούτος Πατήρ είναι εκείνος, όστις λαβών μέρος εις την εν Νικαία Αγίαν Α΄ Οικουμενικήν Σύνοδον εποίησεν ενώπιον πάντων των απαρτιζόντων αυτήν Αγίων Πατέρων το μέγα εκείνο και υπερφυές θαύμα της κεραμίδος, δια του οποίου τον μεν φιλόσοφον του Αρειανισμού κατέβαλε, τας δε αληθείας της Ορθοδόξου ημών Πίστεως εκράτυνεν.     

Ὁ Δούρειος Ἵππος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -- -Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

ΕΙΝΑΙ ἀνησυχητικό φαινόµενο ὅτι στή Χώρα µας ἐλάχιστοι κληρικοί ἐκδηλώνονται δηµοσίως κατά τοῦ οἰκουµενισµοῦ, χωρίς νά ὑπολογίζουν τήν ἐνόχληση τῶν πρωτεργατῶν του, οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς εἶναι µεγαλόσχηµοι κληρικοί. Ἡ δειλία πολλῶν µπροστά στή σκληρότητα τῶν οἰκουµενιστῶν εἶναι ἀδικαιολόγητη, γιατί ὅταν ὑποστηρίζεις τήν ἀλήθεια, ὅταν ἔχεις βιωµατική πίστη καί ἀκολουθεῖς τόν παραδοσιακό δρόµο τῶν ἁγίων, δέν ὑπολογίζεις τίποτα οὔτε βέβαια ὑποστέλλεις τή σηµαία τῆς Ὀρθοδοξίας.
------------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

π. Διονύσιος: «ΕΙΝΑΙ ἀνησυχητικό φαινόµενο ὅτι στή Χώρα µας ἐλάχιστοι κληρικοί ἐκδηλώνονται δηµοσίως κατά τοῦ οἰκουµενισµοῦ, χωρίς νά ὑπολογίζουν τήν ἐνόχληση τῶν πρωτεργατῶν του, οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς εἶναι µεγαλόσχηµοι κληρικοί. Ἡ δειλία πολλῶν ... εἶναι ἀδικαιολόγητη, γιατί ὅταν ὑποστηρίζεις τήν ἀλήθεια ... δέν ὑπολογίζεις τίποτα»

Σχόλιον: Στίς γραμμές αὐτές, ἡ ὑποκρισία τοῦ «χαρτοπολεμιστοῦ» π. Διονυσίου ξεπερνᾶ κάθε ὅριον! Ἐνῷ εἶναι κοινωνικός μέ τούς Οἰκουμενιστάς, ἐντούτοις θεωρεῖ ἑαυτόν γενναῖον καί ἐκτοξεύει βολάς ἐναντίον ἄλλων ἱερέων πού δέν τολμοῦν κἄν νά συμμετάσχουν εἰς τόν «χαρτοπόλεμον»! Οὐαί τοῖς ὑπερηφάνοις καί τοῖς ὑποκριταῖς! Κατά τούς Πατέρες, π. Διονύσιε, ὁ ἐν γνώσει κοινωνῶν μέ τούς αἱρετικούς συμμετέχει εἰς τά ἐγκλήματά των καί εἶναι ἐχθρός τοῦ Θεοῦ! Ἄν εἶσαι ὄντως γενναῖος, ἄφησε τόν μισθόν καί τά πολλά «τυχερά», παῦσε νά παραπλανᾶς τόν πιστόν λαόν καί βγές εἰς τήν ἀποτείχισιν!

π. Θεόδωρος Ζήσης: Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης.

....Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Άγ. Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Αλλοίμονον, ανήκουστος προδοσία!

Ήτο άραγε απαραίτητον η Ορθόδοξος Εκκλησία, αυτό το πανάχραντον Θεανθρώπινον σώμα και οργανισμός του Θεανθρώπου Χριστού, να ταπεινωθή τόσον τερατωδώς, ώστε οι αντιπρόσωποί Της θεολόγοι, ακόμη και ιεράρχαι να επιζητούν την “οργανικήν” μετοχήν και συμπερίληψιν εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών, το οποίον κατ΄ αυτόν τον τρόπον γίνεται εις νέος εκκλησιαστικός “oργανισμός”, μία “νέα Εκκλησία” υπεράνω των εκκλησιών, της οποίας αι Ορθόδοξοι και μη ορθόδοξοι εκκλησίαι αποτελούν μόνον “μέλη”, “οργανικώς”μεταξύ των συνδεδεμένα; Αλλοίμονον, ανήκουστος προδοσία! 

Άγ. Ιουστίνος (Πόποβιτς) (Γνωμάτευσις 13/11/1974).

Τα Χριστούγεννα στο αναγνωστικό της Γ΄Δημοτικού του 1977 -- Από το F/B της ROMFAIAS (της αδελφής μας Ζωής Σπαθή)

To Δόγμα και η αξία του -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτίμου Καθηγητού ΑΠΘ

Η προσήλωσις εις το ορθόδοξον δόγμα, ωστική δύναμις της πνευματικής ζωής

Ανάμεσα στ΄ άλλα γνωρίσματα, που χαρακτηρίζουν την πνευματική υποβάθμιση της κοινωνίας μας είναι και τούτο: Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν εκδηλώνει ενδιαφέρον για τα πνευματικά και μάλιστα τα δογματικά θέματα, που αποτελούν το θεμέλιο και την πηγή της πνευματικής ζωής. Για του λόγου το ασφαλές παραπέμπω στην επίσκεψη του Πάπα στην Αθήνα. Επιθυμούσα, όπως και η πλειονότητα του ελλαδικού κλήρου και λαού, την αποφυγή εκείνης της επισκέψεως. Η πραγματοποίησή της ήταν ένα ήττημα για μας. Έστησε ένα προγεφύρωμα του Παπισμού στην Ορθόδοξη Ελλάδα και έχει αυξήσει την έπαρση των απανταχού παπικών και παποφίλων. Ωστόσο, φρονώ ότι αυτό το δυσάρεστο γεγονός μπορεί να αξιοποιηθεί θετικά και να καταστεί τελικά ωφέλιμο. Πως; Αν λειτουργήσει σαν ξυπνητήρι των κοιμωμένων συνειδήσεών μας αν μας αναγκάσει να απεγκλωβισθούμε από τους επικίνδυνους εναγκαλισμούς των οικουμενιστικών κηρυγμάτων, να συνταχθούμε στη γραμμή των αγίων Πατέρων μας και να τονώσουμε την προσήλωσή μας στο ορθόδοξο δόγμα.
---------------------------
Ανώνυμος είπε...

Πολύ σωστό κείμενο. Ερίζουμε περί της παγκοσμιοποίησης, ξεχνάμε όμως ότι ο Θεός επέλεξε να ενανθρωπίσει σε καιρό που οι κοινωνίες ήταν παγκοσμιοποιημένες! Τι ήταν η Ρωμαική ειρήνη αν όχι μια τηρουμένων των αναλογιών παγκοσμιοποιημένη κοινωνία; Υπήρχαν λαοί και εθνότητες αλλά όχι με τη σημερινή έννοια του όρου, που κατάντησε εθνικισμός και μισαλλοδοξία. Τότε οι άνθρωποι ήταν ανοικτοί στις ιδέες και τα ρεύματα, υπήρχε μια όσμωση πολιτισμικών επιρροών απ΄ την οποία προέκυψε η Ευρώπη και διαφοροποιήθηκε από την ανατολή. Τι είναι η Ευρώπη; Μια υποήπειρος συνέχεια της Ασίας, κι όμως απ΄ αυτήν προέκυψαν πνευματικοί θησαυροί που διαχύθηκαν σε όλα τα σημεία και πλάτη της γης. Αλλά αυτή η γιγαντιαία πνευματική παρακαταθήκη που την καταχωνιάζει ή την απορρίπτει στα βαρίδια του χτες, σήμερα βουλιάζει στον ηθικισμό, την υποκρισία, το ψέμα, την υλομανία και τη καταστροφική πορεία.

ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ

«Τιμής ηγοράσθητε· μη γίνεσθε δούλοι ανθρώπων» -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αν. Καθηγητού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΣ ΜΑΣ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΔΩΣΩΜΕΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ

Το θηρίον που, με την μίαν ή την άλλην μορφήν, ανέκαθεν ήθελε να καταπίη την Ελλάδα δείχνει και πάλιν επιδεικτικώς τους οδόντας του. Η δορά την οποίαν φορεί εδώ και μερικά έτη έχει την επιγραφήν «Νέα Τάξις Πραγμάτων». Αι μέθοδοι, τας οποίας χρησιμοποιεί δια την επίτευξιν των ανόμων σκοπών του, κυμαίνονται από «εκσυγχρονιστικάς» μεταρρυθμίσεις μέχρι καταστροφικάς βομβιστικάς επιχειρήσεις, με πρόσχημα βεβαίως πάντοτε την … «προστασίαν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»! Αι επανειλημμέναι προσπάθειαί του να διχάση δια παντός τον Ελληνικόν λαόν εις τας αρχάς και τα μέσα τού μόλις λήξαντος αιώνος προεκάλεσαν μεν βαρέα τραύματα εις τον χιλιοπροδομένον αυτόν λαόν, αλλά δεν επέτυχον πλήρως του σκοπού των. Η αόρατος χειρ του Κυρίου ίπταται υπεράνω της Ελλάδος και την προστατεύει, ως εν τέλειον φρούριον, το οποίον υπάρχει, επειδή υπάρχουν ακόμη ευσεβείς ψυχαί εντός αυτού. Το θηρίον έχει κατανοήσει, ωστόσον, ότι αι προσπάθειαί του θα συνεχίσουν να αποβαίνουν μάταιαι, αν προηγουμένως δεν κρημνισθή το φρούριον της ευσεβείας. Πριν από μερικά έτη, γνωστόν όργανόν του είπε τα εξής:

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ --- Orthodox Hymns

Η πάντιμος των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.

telemaxos doumanis

Τη ΙΑ΄ (11η) του Δεκεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΔΑΝΙΗΛ του Στυλίτου.

Δανιήλ ο Όσιος Πατήρ ημών ούτος έζη κατά τους χρόνους του βασιλέως Λέοντος Α΄ του μεγάλου του επικαλουμένου Μακέλλη του βασιλεύσαντος κατά τα έτη (457- 474), κατήγετο δε από την Μεσοποταμίαν της Συρίας, εκ της περιφερείας Σαμοσάτων. Τούτου τον θαυμάσιον και μελίρρυτον Βίον θέλομεν διηγηθή ενταύθα, ελπίζοντες ότι μεγάλως εκ τούτου θέλετε ωφεληθή.

Λαθραίοι βιαστές συνειδήσεων. -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η συνειδησιακή άλωσις συνιστά το πρώτιστο μέλημα της καθεστηκυίας τάξης, τούτο επιτυγχάνεται δια του πνευματικού ευνουχισμού της κοινωνίας και της μετατροπής της σε υδαρή μάζα δια της φαιάς προπαγάνδας των συντεταγμένων Μ.Μ.Ε τα οποία  συνεργούν αγαστώς, εις τους στόχους, της εκάστοτε απηνούς επιβολής της ιδιότυπης δικτατορίας της πολιτικής ορθότητας.

Η πλύση εγκεφάλου, η φαλκίδευση της ελευθερίας του λόγου, η λογοκρισία συνιστούν παρεμπίπτοντες στόχοι της αστυνομίας της σκέψεως και της εξουδετερώσεως οιουδήποτε αρθρώνει τυχόν εμπεριστατωμένη αντίρρηση προς το σιδηρούν παραπέτασμα του συστήματος.

Ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας -- Υπό Μελετίου Νικολ. Χατζή, Αντεισαγγελέως Εφετών

Ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας αναφέρεται από τον Ιωάννη της Κλίμακος. Ήταν ένας απλοϊκός τσαγκάρης, που έζησε την εποχή, που ασκήτευε ο μέγας Αντώνιος. Ήταν άνθρωπος πολύ ευσεβής και ενάρετος. Ζούσε με ακρίβεια τη χριστιανική ζωή, έχοντας πάντα το νου του κοντά στο Θεό. Τόσο ψηλά έφτασε η αρετή του, ώστε και οι άγγελοι ασχολήθηκαν μ΄ αυτή. Τόση ήταν η πνευματική του ανάβαση, μέχρι που απετέλεσε το μέτρο κρίσεως και συγκρίσεως των αρετών. Έτσι, λοιπόν, ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας, αποτελεί τον αδιάψευστο μάρτυρα, ότι «ουχ ο τόπος, αλλ΄ ο τρόπος». Δηλαδή, για να κάμη κανείς χριστιανική ζωή, δεν είναι ανάγκη να εγκαταλείψη τον κόσμο, να κλειστή στα μοναστήρια και να γίνη «ομφαλοσκόπος». Για την τελειότητα, που αποτελεί και τον αληθινό προορισμό μας, δεν χρειάζονται ειδικοί τόποι, ούτε ωρισμένοι ασκητικοί τρόποι. Φτάνει η αδιάλειπτη βίωση του Θεού με τους ευαγγελικούς κανόνες, σ΄ οποιοδήποτε τόπο και χρόνο. Ο «ησυχασμός» αποτελεί βέβαια μέθοδο αναβάσεως χωρίς ν’ αποτελεί αυτοσκοπό. Τα μοναστήρια, είναι, ασκητικοί τόποι και αποτελούν τα νεύρα της Εκκλησίας, κατά τον ιερό Χρυσόστομο. Εν πάση όμως περιπτώσει το γνήσιο ευαγγελικό πνεύμα, είναι το ιεραποστολικό, σύμφωνα προς το «πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθ. 28, στ. 19) και «ουκ ερωτώ ίνα άρης αυτούς εκ του κόσμου, αλλ’ ίνα τηρήσης αυτούς εκ του πονηρού» (Ιωάν. 17, στ. 15). Πόσοι ασκητικοί αγώνες του Αντωνίου στην έρημο, για την αρετή και την αγιότητα! Πόσοι όμοιοι αγώνες, άλλων συνασκητών και μοναχών! Κι όμως ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας, ο απλοϊκός αυτός τσαγκάρης, ήταν πιο ενάρετος από τον ασκητή Αντώνιο. Έτσι διαβεβαίωσε ο άγγελος τον τελευταίο. Αντώνιε, του είπε, η αρετή σου υπολείπεται, τούτου του Σκυτέως του εν Αλεξανδρεία ώδε… Ας γίνη, λοιπόν μάθημα, σ’ όλους εκείνους, που σπεύδουν να εγκαταλείψουν τον κόσμο και να κλειστούν στα μοναστήρια, πιστεύοντας, ότι μόνο εκεί θα ασκηθούν στην αρετή. Η δε Εκκλησία παράλληλα με τη μνήμη του Μεγάλου Αντωνίου, δίκαιο είναι να γιορτάζει και τη μνήμη του Μείζονος Σκυτέως.

Οἱ ἀθρόες "ἁγιοκατατάξεις" ἐκ μέρους τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί....ὁ Οἰκουμενισμός!

τοῦ Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Ἡ ὑπόθεση τῶν ἁγιοκατατάξεων δέν μπορεῖ ὡς μέρος τῆς μεγάλης εἰκόνος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου νά μήν ἐξετασθεῖ ἐντός τῆς ὅλης εἰκόνος καί τοῦ πραγματικοῦ πλαισίου τῆς ἐπικρατούσης σ' αὐτόν καταστάσεως.

 Μέ σύγχρονα δεδομένα, κυριολεκτικῶς τῶν τελευταίων ἡμερῶν, ἄς περιγράψουμε, σημειολογικά, αὐτό τό πλαίσιο:

Τόν Ὀκτώβριο, ἐνεστῶτος ἔτους (2019), ἐπισκέπτεται ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος τό Ἅγιον Ὄρος. Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά, ἀλλά εἶναι ἡ πρώτη ἐπίσκεψή του στό Ὄρος μετά τήν σύγκληση τῆς οἰκουμενιστικῆς "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου" στήν Κρήτη.

Δέν συμμετέχουν ὅλοι στίς διάφορες ἐκδηλώσεις. Συλλειτουργοῦν μαζί του οἱ ἑπτά ἀπό τούς δεκαεννέα Ἡγουμένους. Ὅμως, κανείς ἐκ τῶν ἐπισήμων ἐκπροσώπων του δέν μιλᾶ, κανείς δέν διαμαρτύρεται. Ὅλοι τόν ὑποδέχονται, πλήν, βεβαίως, τῆς ἀνυποτάκτου Μονῆς Ἐσφιγμένου.
----------------------
Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Οἱ ἀληθινοί Ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν ὅτι οἱ ἐν γνώσει κοινωνοῦντες μέ τούς αἱρετικούς Οἰκουμενιστάς ὄχι μόνον δέν δύνανται νά εἶναι ἅγιοι, ἀλλά, τοὐναντίον, εἶναι «ἐχθροί τοῦ Θεοῦ» (Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης). Κάθε Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅταν διαβάζουμε τό «Συνοδικόν», ἐκφωνοῦμε καί ἀναθέματα ἐναντίον τῶν ἐν γνώσει κοινωνούντων μέ αἰρετικούς. Πῶς, λοιπόν, δύνανται νά θεωρηθοῦν ἅγιοι αὐτοί πού «ἁγιοποιήθηκαν» ὑπό τοῦ αἱρεσιάρχου Βαρθολομαίου, ἐφόσον ἐκοιμήθησαν ἐν κοινωνίᾳ μετ' αὐτοῦ καί μετά τῶν ὑπολοίπων Οὐνιτῶν τῆς Ν/Ηκῆς «ἐκκλησίας»; Ἄρα πρόκειται διά Θέατρον!
[Σημείωσις: Ὁ συγγραφεύς τοῦ ἄρθρου κακῶς χρησιμοποιεῖ τόν ὅρον «ἁγιοκατατάξεις», καθότι ὁ Βαρθολομαῖος, ὡς αἱρετικός πού εἶναι, δέν ἐνεργεῖ ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ὀρθός ὅρος ἐν προκειμένῳ εἶναι «ἁγιοποιήσεις», οἱ ὁποῖες, σύμφωνα μέ τούς Ἁγίους Πατέρες, εἶναι ἄκυρες.]

Ὁ Οἰκουμενισμὸς στοχεύει εἰς τὴν πανθρησκείαν -- Τοῦ κ. Παναγιώτου Ράπτη

Ὁ Οἰκουµενισµὸς σκοπεύει στὴν ἐφαρµογὴ τοῦ σχεδίου MRA, δηλαδὴ στὴν Ἕνωσι ὅλων τῶν αἱρέσεων τοῦ Χριστιανισµοῦ, ὅλων τῶν µονοθεϊστικῶν καὶ πολυθεϊστικῶν ἢ εἰδωλολατρικῶν θρησκειῶν τοῦ κόσµου σὲ µία πανθρησκεία, ὅπου θὰ βασιλεύει τὸ ἀντίχριστο καὶ ἀντιορθόδοξο πνεῦµα. Ὁ Οἰκουµενισµὸς εἶναι ἡ πιὸ ἤπια ἔκφρασι τοῦ µασωνικοῦ πνεύµατος, γιὰ νὰ µποροῦν νὰ συµµετέχουν καὶ οἱ κληρικοὶ ὅλων τῶν θρησκειῶν, χωρίς νὰ ἔχουν τὸ στίγµα τοῦ αἱρετικοῦ καὶ τὴν κατακραυγὴ τοῦ λαοῦ. Τὸ θέµα τοῦ Οἰκουµενισµοῦ µᾶς ἀφορᾶ ὅλους, γιατί σ´ αὐτὸν προσ - χώρησαν ὄχι µόνον Ὀρθόδοξοι λαϊκοὶ θεολόγοι, ἀλλὰ καὶ µεγαλόσχηµοι κληρικοί, Πατριάρχες, Ἀρχιµανδρίτες, Ἡγούµενοι καὶ ἁπλοὶ µοναχοὶ ὅλων τῶν βαθµίδων. Σὲ τί ἀποσκοποῦν καὶ ἀποβλέπουν ὅλοι αὐτοί; Στὴν εἰρήνη τοῦ κόσµου καὶ τὴν ἀποφυγὴ θρησκευτικῶν πολέµων, στὴν παγκοσµιοποίηση καὶ στὴν πανθρηκεία.

Ἰδοὺ διατὶ ἐνέδωσεν ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας

ΔΕΝ ἄργησε νὰ ἀποκαλυφθεῖ τὸ σκοτεινὸ παρασκήνιο τῆς ἀναγνωρίσεως τοῦ οὐκρανικοῦ αὐτοκεφάλου ἀπὸ τὸν Ἀλεξανδρείας. Δεῖτε τὴν εἴδηση: «Ἀνεξέλεγκτες διαστάσεις λαμβάνει τὸ οὕτως ἢ ἄλλως γεωπολιτικοῦ ἐνδιαφέροντος ἐκκλησιαστικὸ θέμα τῆς νέας ἐκκλησίας τῆς Οὐ­κρανίας. Σύμφωνα μὲ τὴν πηγὴ τοῦ καναλιοῦ Pravblog, ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος, ὁ ὁποῖος ἦταν προσωπικὰ ἀντίθετος στὴν ἀναγνώριση τῶν Οὐκρανῶν σχισματικῶν, πιέστηκε ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν. Ὑπενθυμίζεται πώς τὸ ἑλληνικὸ κράτος χρηματοδοτεῖ τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας μέσῳ τοῦ ΥΠΕΞ. Αὐτὴ ἡ δομὴ ἀπειλοῦσε νὰ σταματήσει τὴ χρηματοδότηση, ἐὰν ὁ Θεόδωρος δὲν ἀναγνώριζε τὴν νέα ἐκκλησία, ἰσχυρίζεται ἡ ἴδια πηγὴ καὶ συμπληρώνει πώς αὐτὴ ἡ πίεση τῶν Ἑλλήνων διπλωματῶν ὑποστηρί­­χθηκε ἀπὸ μία ὁμάδα Μητροπολιτῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξάνδρειας, ποὺ διαφορετικὰ ἀπειλοῦσαν νὰ ἀπομακρύνουν τὸν Πατριάρχη.
---------------------------

Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Νομίζω ὅτι ὁ κ. Θεόδωρος ἐνήργησε μέ «συνέπειαν». Ἐφόσον συμπλέει ἀμετανοήτως μέ τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πρός ἀπώλειαν τῆς ψυχῆς του καί τῶν ψυχῶν αὐτῶν πού συμπαρασύρει στήν Κόλασιν, ποῖος ὁ λόγος ν' ἀπολέσῃ ἐξουσίαν καί χρήματα; Ὡς σύγχρονος Ἰούδας, αὐτό «ἔπρεπε» νά κάνῃ, ἄν θέλῃ νά εἶναι συνεπής μέ τίς προηγούμενες ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ του. Ἔτσι, θά συνεχίσῃ νά «χαίρῃ» τῆς «ἐκτιμήσεως» τῶν ὀργάνων τοῦ Σατανᾶ (τοῦ «πάπα» Φραγκίσκου, τοῦ Βαρθολομαίου, τοῦ Ἱερωνύμου, τῶν πολιτικῶν μαριονεττῶν κ.ἄ.). Οὔτε σκέψις διά μετάνοιαν!

Οικουμενισμός η εσχάτη αίρεσις (4ον)

Ἄλλοι ζητοῦν παιδιὰ ἀπὸ τὴν Παναγίαν καὶ ἄλλοι τὰ φονεύουν

Ὁ ξακουστὸς Γέροντας π. Ἰωάσαφ ἔζησε στὸ Ἅγιο Ὄρος 64 χρόνια. Ἁγιογράφησε σὲ ὅλη του τὴ ζωή, ἑκατοντάδες εἰκόνες. Μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς εἰκόνες θαυµατούργησε καὶ θαυµατουργεῖ. Εἶναι ἡ «Παναγία ἡ Θρηνωδοῦσα», ἡ ὁποία βρίσκεται στὴν Νέα Ὄλυνθο Χαλκιδικῆς. Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἕνα θαῦµα τῆς «Παναγίας Θρηνωδούσας»: Πέρυσι βρέθηκα ἐκεῖ στὸ προσκύνηµα τῆς Παναγίας. Ἔρχεται ἕνα ζευγάρι µὲ δύο παιδάκια. Λένε: «Ἀνοῖξτε τὸν Ναὸ νὰ προσκυνήσουµε, γιατί κάτι µᾶς συνδέει µ᾽ αὐτόν». Ἐγὼ σκέφτηκα ὅτι κάτι θαυµαστὸ θὰ συνέβη σ᾽ αὐτὴ τὴν οἰκογένεια. Ἀνοίγει τὸ ἐκκλησάκι ὁ κὺρ-Βασίλης -γιατί εἶναι ἰδιωτικὸκαὶ τοὺς ρωτάω: «Τί σᾶς συνέβη;». «Νά», λένε. «Πρὶν 4-5 χρόνια, ποὺ ἦρθε ἡ Παναγία ἡ Ἱεροσολυµίτισσα στὸν Ἅγιο Δηµήτρη, κατεβήκαµε καὶ ἐµεῖς ἀπὸ τὴν Κοµοτηνὴ νὰ πάρουµε τὴν εὐλογία της. Νὰ προσκυνήσουµε καὶ νὰ προσευχηθοῦµε νὰ µᾶς δώση κανένα παιδί, γιατί 7 χρόνια ἀγωνιζόµαστε µὲ ἐξωσωµατικές, µὲ ταλαιπωρίες καὶ δὲν ἔχουµε παιδί. Ἐκεῖ ἀνταµώσαµε ἕνα µοναχό, ποὺ µᾶς ἔδωσε µία εἰκόνα µικρὴ τῆς "Παναγίας τῆς Θρηνωδούσας". Μᾶς εἶπε "προσευχηθεῖτε σ᾽ αὐτὴ τὴν εἰκόνα. Αὐτὴ ἔχει δώσει καὶ σ᾽ ἄλλες ἄτεκνες γυναῖκες παιδιὰ καὶ θὰ δώση καὶ σὲ σᾶς".
-------------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Οι Έλληνες από το Θεό ευλογήθηκαν τα μέγιστα! Όχι βεβαίως όπως οι Ισραηλίτες του Νόμου, εκείνοι ευλογήθηκαν υπέρμετρα, ήταν υπό τη προστασία του λόγω του Αβραάμ στο οποίο υποσχέθηκε ότι το σπέρμα του θα το πολλαπλασιάσει όπως τα άστρα του ουρανού και την άμμο της θάλασσας. Οι Έλληνες όμως είχαν το προνόμιο της εκ κατόπτρου γνώσης, αγαπούσαν τη γνώση και την επεδίωκαν με πάθος. Όλοι οι μεγάλοι σοφοί της Ελλάδας χάιδευαν, άγγιζαν, ακουμπούσαν την αλήθεια, αλλά δε κατάφεραν να τη δουν με καθαρή ματιά. Τη περιτριγύριζαν, τους συνομιλούσε αλλά ήταν λόγω εγωισμού τους τα μάτια και τα αφτιά τους επτασφράγιστα. Επένδυαν στη καλοπέραση, την ηδονή, τις σαρκικές απολαυσεις, τη περιπέτεια του επί γης βίου να τη διανύσουν όσο γινόταν άριστα, έστω με αρετές! Μα ούτε οι αρετές οδηγούν στην ευδαιμονία εφ΄οσον αρνείται κανείς τη πηγή των αγαθών απ την οποία προκύπτει η ευδαιμονία! Αυτή η πηγή των αγαθών είναι ο χορηγός αυτών, ο Θεός και δημιουργός και παντοκράτορας. Ελάχιστοι τον ψηλάφισαν, ανάμεσά τους θολά και αμυδρά ο Πλάτωνας και ο Πλωτίνος, ακόμη και κάποιοι στωικοί φίλοι της σοφίας. Γιατί μας τα λες αυτά θα πει κάποιος; Για να φανεί ότι ο Εληνισμός πήρε πολύ πλούτο από το Θεό, αλλά ελάχιστοι τον εκτιμήσαμε και τον εκτιμούμε! Θα ήμασταν από την αρχαιότητα 200 και 300 και 500 εκατομμύρια πληθυσμού αν όταν δεχτήκαμε τον Θεάνθρωπο τον υπηρετούσαμε με αυταπάρνηση κι αγάπη. Αντίθετα γίναμε οι ίδιοι προδότες και της πίστης, και της πατρίδας, και καταντήσαμε περίγελως των πάλαι ποτέ βάρβαρων εθνών που μας περιτριγυρίζουν. Ως ράβδος παιδείας μας υποβαλλόμενα μας παιδεύει κι έτσι ο Θεός, εκατομμύρια Έλληνες εξισλαμίστηκαν, εκατομμύρια εκλατινίστηκαν, και εκατομμύρια δολοφονούνται με εκτρώσεις!

Δεύτε λαοί -- Orthodox Hymns

«Αγία των Αγίων υπάρχουσα, σεμνή, εν Ναώ ηγάπησας αγίω κατοικείν».

Είναι μάλιστα σπουδαίας έμπνευσης οι στίχοι του υμνογράφου, που διακηρύσσουν την ωριμότητα της μικρής Παναγίας: «Η τριετίζουσα τω σώματι και πολυετής εν τω πνεύματι»∙  «νηπιάζουσα σαρκί και τελεία τη ψυχή». Και δεν πρέπει να μας παραξενεύει τούτο: «όπου γαρ βούλεται Θεός νικάται φύσεως τάξις».