Φώτης Κόντογλου -- Παπική Ελλάδα θα πει εξαφάνιση της Ελλάδας.

Να γιατί είπα πως είναι πολύ σπουδαίο ζήτημα αυτές οι ερωτοτροπίες που αρχίσανε κάποιοι κληρικοί δικοί μας με τους παπικούς, κι η αιτία είναι το ότι δεν νοιώσανε τι είναι Ορθοδοξία ολότελα, μ' όλο που είναι δεσποτάδες.

Το κακό είναι πως ο λαός δεν πήρε, καλά - καλά, είδηση για τη συνωμοσία. Πίστη ασάλευτη στην Ορθοδοξία, που εμείς οι προκομμένοι την πήραμε κληρονομιά και την πουλάμε «αντί πινακίου φακής» και ασπασμού της παντόφλας του Πάπα!

Μα σε τέτοιο σημείο εκφυλισθήκαμε; Αιτία είναι η έμφυτη ματαιοδοξία μας, που μας κάνει να θέλουμε να φαινόμαστε έξυπνοι συγχρονισμένοι, προοδευτικοί, κι όχι καθυστερημένοι.

Με τη συναίσθηση της κατωτερότητας που αποχτήσαμε, φοβόμαστε σαν τον διάβολο μήπως μας πούνε «παλιά μυαλά, παλιοημερολογίτες, καθυστερημένους».

Και τρέχουμε να πάμε πρώτη σε κάθε κίνηση που περνά για «μοντέρνα», θέλεις μίμηση της «αφηρημένης ζωγραφικής», θέλεις ακαταλαβίστικες «λογοτεχνίες» (καημένη λογοτεχνία, πού κατάντησες!), θες φιλοπαπισμός, θες φιλοαμερικανισμός, στα πάντα, στα ντυσίματα μας(προ πάντων της νεολαίας), στον τρόπο που μιλάμε και σκεπτόμαστε, ακόμα και στις χειρονομίες.

Δηλαδή, καταντήσαμε μαϊμούδες του ανθρωπίνου γένους «εν ονόματι της προόδου και της θαυμάσιας εποχής μας»

Μιὰ σύγχρονη ἄποψη γιὰ τὴν ψυχολογία τοῦ ἄθεου. -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη (Ὅμ. Καθηγητού Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας καὶ Ἐξομολογητικῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν)

Ἡ ἄρνηση τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ εἶναι μιὰ κοσμοθεωρητική τοποθέτηση πολύ γνωστή. Πολλοί ἄνθρωποι ἔχουν, ὅπως νομίζουν, μιὰ κατασταλαγμένη ἀντίληψη περί τοῦ κόσμου καί τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως πού κεντρικό χαρακτηριστικό της ἔχει τήν ἀπόρριψη τῆς ἰδέας, ὅτι ὑπάρχει ἕνα ὄν ἤ μία λογική δύναμη ἀσυγκρίτως ἀνώτερη ἀπό τόν ἄνθρωπο. Ὁ ἀθεϊσμός, ὅπως εἶναι γνωστό, ἔχει μιὰ πολύ παλιά ἱστορία, τόσο παλιά ὅσο σχεδόν καί ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου. Καί εἶναι γεγονός ὅτι ἡ πνευματική γενικά ἀτμόσφαιρα κάθε ἐποχῆς παίζει τό ρόλο της στή κάμψη ἤ τήν ὕψωση τοῦ δείκτου τοῦ βαθμοῦ τῆς ἀθεΐας. Τά θρησκευτικά, κοινωνικά, φιλοσοφικά καί ἄλλα ἰδεολογικά συστήματα καί κινήματα κάθε ἐποχῆς ἐπηρεάζουν ἀναλόγως τούς ἀνθρώπους καί αὐξάνουν ἤ μειώνουν τόν ἀριθμό τῶν ἀθέων. Λ.χ. ἡ ἐποχή μας μέ δύο ἀπό τά πολλά χαρακτηριστικά της, δηλ. τήν ἁλματώδη τεχνολογική ἀνάπτυξη καί τήν ἐξωστρέφεια, εὐνοεῖ ἀθεϊστικὰς ἀντιλήψεις, ὅπου ὑπάρχουν βέβαια προδιαθέσεις ὀφειλόμεναι καί εἰς ἄλλους λόγους.

π. Θεόδωρος Ζήσης - Ομιλία περί Οικουμενισμού.

ΠΑΣΑ ΠΝΟΗ... ΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ --- Orthodox Hymns

Τη ΙΕ΄ (15η) Οκτωβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ, Πρεσβυτέρου της εν Αντιοχεία Εκκλησίας.

Λουκιανός ο Πρεσβύτερος και Μάρτυς του Χριστού ήτο από μίαν πόλιν της Συρίας καλουμένην Σαμόσατα, εν έτει 290. Οι γονείς του ήσαν ευγενείς και Χριστιανοί, οίτινες τον έβαλαν να σπουδάζη τα ιερά γράμματα. Όταν δε έφθασεν ο νέος εις το δωδέκατον έτος της ηλικίας του, οι γονείς του ετελεύτησαν. Ο δε Λουκιανός, διαμοιράσας εις τους πτωχούς τα υπάρχοντα, απήλθεν εις Έδεσσαν, και παρέμεινεν επί πολύ εις τινα διδάσκαλον ενάρετον, ονομαζόμενον Μακάριον, από τον οποίον συνήθροισε πάσαν αρετήν και εβαπτίσθη απ’ αυτόν, διότι ακόμη δεν ήτο Χριστιανός τέλειος· έπειτα ηθέλησε να γίνη Μοναχός και τόσον ηγάπησε την εγκράτειαν, ώστε δεν ηθέλησε να φάγη ποσώς πράγμα εψημένον, ούτε μαγείρευμα, ούτε οίνον εδοκίμασεν, αλλά μαχόμενος καθ’ εκάστην κατά της σαρκός με νηστείαν και κακοπάθειαν, τοσούτον την κατέβαλε με προσευχάς και με δάκρυα, ώστε εθαύμαζον όσοι τον εγνώριζον.

Xρυσαῖ σελίδες ὁμολογίας καί ἁγιότητος -- Γράφει ο κ. Δημήτριος Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητής Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἄν καί σχετικῶς ὀλίγοι Ν/Ηται γνωρίζουν ὅτι τό 1965 ἔγινεν ἡ «Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν», ἐν τούτοις πολλοί κάτι ἔχουν καταλάβει καί θά ἤθελαν νά ἐγκαταλείψουν τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Αἰσθάνονται ἐγκλωβισμένοι εἰς τήν αἵρεσιν, ὅμως, διότι ἡ πρώτη ἐναλλακτική πού ἔρχεται κατά νοῦν εἶναι τό Πάτριον Ἑορτολόγιον (π.ἑ.), τό ὁποῖον δυστυχῶς ἔχει πρό πολλοῦ ἀπολέσει τήν ἀξιοπιστίαν του, λόγῳ τῶν πολλῶν σχισμάτων καί κακοδοξιῶν πού ἔχουν καλλιεργηθῆ κι ἐκεῖ. Ὅταν ἡ ἀντίστασις τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ π.ἑ. ἐξεκίνησησε τό 1924 καί ἐνεδυναμώθη τό 1935, μέ τήν ἀνάληψιν τῆς ἡγεσίας τοῦ κινήματος ὑπό τῶν τριῶν Μητροπολιτῶν, τό π.ἑ. ἦτο ἡ ἱερωτέρα καί ἡ σοβαρωτέρα ὑπόθεσις τῆς νεωτέρας Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, ἀντίστοιχον τοῦ κινήματος τῶν Εἰκονοφίλων ἐπί Εἰκονομαχίας ἤ ἔτι σπουδαιότερον. Διό καί ἐπολεμήθη λυσσωδῶς ὑπό τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους, μέ ἐπικεφαλῆς τῶν διωκτῶν τήν κρατοῦσαν «ἐκκλησίαν», κι ἐγράφησαν ἔτσι χρυσαῖ σελίδες ὁμολογίας καί ἁγιότητος. Ὅπως ἦτο ἑπόμενον, ὁ Διάβολος ἐπεστράτευσε τότε πολλούς τσαρλατάνους καί τούς ἔκανε ἐπισκόπους στό π.ἑ. διά νά τό διαλύσουν. Δυστυχῶς, τό κατώρθωσε! Διό καί ὁ Οἰκουμενισμός καλπάζει πλέον ἀνενόχλητος!

Ψάχνω πολύ και δεν πέφτω εύκολα σε λάθος - σχόλιο του Σταύρου Τ.

Νικόλαε σου έχω ξαναπεί ότι ψάχνω πολύ και δεν πέφτω εύκολα σε λάθος

Ὁ Στάρετς Νεκτάριος έζησε στήν Ὄπτινα 50 χρόνια (1873 - 1923), 25 χρόνια στό ἴδιο κελλί, ἄλλοτε ἔγκλειστος καί ἄλλοτε διά Χριστόν Σαλός. Ἐλεημένος μέ τά χαρίσματα τῆς προφητείας καί τῆς πνευματικῆς κοθοδηγήσεως, στήριξε τούς πιστούς στήν ἀμέσως πρίν καί κατά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 περίοδο. Τό 1914 τόν ἐπισκέφθηκε ἡ Μεγ. Δούκισσα Ἐλισάβετ (ἔπειτα Νεομάρτυς, + 1918), ἡ ὁποία ἀπό σεβασμό συνομίλησε μαζί του ὄρθια! Μίλησε μέ θαυμαστή εὐκρίνεια γιά τήν Ἐπανάσταση, τήν δολοφονία τοῦ Τσάρου Νικολάου Β' καί τῆς οἰκογενείας του, τήν καταστροφή τῆς Ἁγίας Ρωσίας, ἀλλά καί τήν τελική νίκη τῆς Πίστεως ἐπί τοῦ Ἀθεϊσμοῦ. Ἐκτός ἄλλων προφήτευσε στόν Καθηγητή Ἰβάν Andreyev τήν σύλληψη καί τήν ἐξορία του.
Ἔζησε τήν διάλυση τῆς Ὄπτινα (1923) καί τήν διασπορά τῶν 250 μοναχῶν της. Τήν Μεγ. Πέμπτη τοῦ 1923 συνελήφθη καί καταδικάστηκε σέ θάνατο, ἀλλά τελικά ἐξορίστηκε, ἀρχικά στό Πλόχινο τῆς Καλούγας καί τελικά στό Χόλμισι τοῦ Μπριάνσκ.
Πρίν τήν Διακήρυξη τοῦ 1927, τόν ἐπισκέφθηκαν οἱ Καθηγητές Komorovich καί Anichkov. Κατά τήν συζήτησή τους ὁ Γέροντας ἀποκάλεσε τόν Μητροπ. Σέργιο νεωτεριστή. Ὅταν οἱ συνομιλητές του τοῦ ὑπενθύμισαν, ὅτι μετανόησε (καί ἀποκαταστάθηκε ἀπό τόν Πατριάρχη Τύχωνα), ἐκεῖνος ἀπάντησε προφητικά: "Ναί, μετανόησε· ἀλλά τό δηλητήριο εἶναι ἀκόμη μέσα του"!
"Οἱ Σεργιανιστές - ἔλεγε - εἶναι χειρότεροι ἀπό τούς Ἀνακαινιστές τῆς "Ζωντανῆς Ἐκκλησίας", διότι ἐκεῖνοι μετανόησαν, ἐνῶ αὐτοί εἶναι ἀμετανόητοι, ἔχουν πορωθεῖ".
Ἐνδεικτικό τῶν ἐκκλησιολογικῶν θέσεων καί τῆς Ὁμολογίας τοῦ Στάρετς Νεκταρίου εἶναι ὅτι ἀπαγόρευε στούς πιστούς νά κάνουν ἀκόμη καί τόν σταυρό τους περνῶντας ἔξω ἀπό Ναούς τῶν Σεργιανιστῶν, διότι θεωροῦσε τό Πατριαρχεῖο Μόσχας ἄμοιρο Χάριτος καί τά Μυστήριά του ἄκυρα!
------------------
Ο/Η δάσκαλος είπε...

Και μόνο από τον τίτλο "Ψάχνω πολύ και δεν πέφτω εύκολα σε λάθος" καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος της έπαρσής σου... (Δείγματα της οποίας έχεις δείξει και στο παρελθόν όταν παρεξηγήθηκες που αποκαλύφθηκε η ιδιότητα σου και αντέδρασες καυχόμενος).

Αν νομίζεις λοιπόν ότι ψάξιμο είναι το να αντιγράφεις χωρίς κριτική ματιά τις αυθαιρεσίες του γνωστού αναξιόπιστου Μάρκου, τότε πάω πάσο. Μείνε στο σκότος σου.
Εγώ ξέρω πως οι κληρικοί που κοινώνησαν και κήδεψαν τον Στάρετς Νεκτάριο ανήκαν στην, όπως την αποκαλείτε, "Σεργιανιστική" Εκκλησία (συγκεκριμένα ανήκαν στην μετριοπαθή ομάδα των "μη-μνημονευτών", δηλαδή όσων απλά δεν μνημόνευαν τον Σέργιο [θεωρώντας ως νόμιμο Τοποτηρητή, τον Άγιο Κύριλλο του Καζάν), χωρίς όμως να έχουν αποκηρύξει την εκκλησιαστική δομή αυτή ή να την θεωρούν χωρίς Χάρη [σε αντίθεση με την "Κόκκινη", δηλαδή την "Ζώσα Εκκλησία"] ή να προσχωρήσουν στους Ιωσηφίτες και στις Κατακόμβες). Οι δύο μάλιστα από αυτούς έγιναν έπειτα υψηλόβαθμοι κληρικοί στο "Σεργιανιστικό" Πατριαρχείο.
Όποιος διαβάζει πρωτότυπες ρωσικές πηγές, και όχι Μάρκου και Ζιώγο, μπορεί να τα επιβεβαιώσει.
-------------------------
Σχόλιο του διαχειριστή: 

Ο τίτλος της ανάρτησης είναι του διαχειριστή. Ο αδελφός μας Σταύρος δεν έχει ουδεμία σχέση. Το αυτό συμβαίνει και με το άρθρο του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου : Χρυσαῖ σελίδες ὁμολογίας καί ἁγιότητος. Όταν υπάρχουν σχόλια τα οποία ο διαχειριστής νομίζει ότι έχουν χρεία ιδιαιτέρας προσοχής, τα ανεβάζει στην πρώτη σελίδα χωρίς να ζητηθεί άδεια.

«Μελαγχολικαί ενοράσεις» -- Αθωνικά άνθη

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μεταξύ άλλων, λέγει, ότι «οι Μοναχοί είναι οι κήρυκες της ερχομένης Βασιλείας, οι προφήται της Καινής Διαθήκης». Την φράση αυτή μού θύμισαν κάποιες συζητήσεις, πού είχα τελευταίως με τρεις φίλους ησυχαστές, πού και οι τρείς, ωσάν από προφητική διαίσθηση, ισχυρίζοντο για την επέλευση απιθάνων εθνικών καταστάσεων. Και ποιές καταστάσεις είναι αυτές;

 Ότι, τάχα, η Ελλάς, σταδιακώς, δεν θά συρρικνωθεί μέν εδαφικώς, αλλά θά κατακτηθεί εκ των ένδον από τό Ισλάμ! Και εστήριζαν τον ισχυρισμόν των, στις ηλεγμένες πληροφορίες, όπως έλεγαν, πού τούς μετέδιδαν παλαιοί φίλοι τους κορυφαίων πολιτικών θέσεων, πού τούς επεσκέπτοντο στην Έρημο τού Άθωνος ή τους έγραφαν.

Και στην ερώτησή μου· Ο Θεός θά επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, πού «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», μέ τόν σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος; Μού απήντησαν με ένα στόμα ότι, ο Θεός θα το επιτρέψει εξ αφορμής της εκτεταμένης αμαρτίας. Καί ανεφέρθησαν στους βυζαντινούς ρωμηούς, πού δεν μετανοούσαν.

Και όταν πάλιν τους ερώτησα· πώς θα συμβεί αυτό και πότε και τί θά γίνουν οι Έλληνες; Απήντησαν, ότι ήδη ενεργείται η άλωση με τα 2-3 εκατομμύρια των μωαμεθανών, πού ονομάζονται μετανάστες, καί πού θα στερεώνονται σταδιακώς μέ τήν ελληνικήν ιθαγένεια, πού θά τούς χορηγεί ευχαρίστως τό Κράτος, δηλαδή η άθεη κυβέρνηση.

Οι δε Έλληνες βαθμιαίως θά γίνουν μειονότης, έως ότου θά μείνουν ελάχιστοι χριστιανοί ως…δείγμα.

Η Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας και οι απειλές της Ρωσίας!

Η Εκκλησία της Ελλάδος άνοιξε τον δρόμο! Ποιοι είναι οι πέντε άξονες για την ιστορική αναγνώριση

Ρεπορτάζ  Αντώνης Τριανταφύλλου

Την Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας αναγνώρισε και τυπικά η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος σε έκτακτη συνεδρίασή της το Σάββατο, λαμβάνοντας μια ιστορική απόφαση με πολλαπλές προεκτάσεις. Τις επόμενες ημέρες θα σταλεί από την Αθήνα η απάντηση στο ειρηνικό γράμμα του μητροπολίτη Κιέβου Επιφανίου και, όταν ολοκληρωθεί ο κύκλος της αλληλογραφίας ανάμεσα σε Αθήνα και Κίεβο, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος θα αρχίσει να μνημονεύει τον νέο προκαθήμενο.
Η Ελλαδική είναι η πρώτη Εκκλησία που αναγνωρίζει την Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας και για αυτό κινεί τα διορθόδοξα «γρανάζια», δείχνοντας ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουν και οι άλλες Εκκλησίες. Κυρίως διευκολύνει συγκεκριμένες Εκκλησίες, όπως της Αλεξάνδρειας και των Ιεροσολύμων, να ξεπεράσουν τον φόβο των απειλών και των εκβιασμών που ασκεί διαρκώς και πιεστικά το Πατριαρχείο της Μόσχας, προκειμένου καμία Εκκλησία να μην αναγνωρίσει την Ουκρανία.

Διήγησις ωφέλιμος της παραδόξου σωτηρίας, την οποίαν ετέλεσεν εν τη νήσω της Χίου η Αγία και ένδοξος Οσιομάρτυς Παρασκευή,

χαλινώσασα την ορμήν της θαλάσσης και εις τα οπίσω αυτήν αποστρέψασα, ήτις, ως εφάνη, ώρμησε από θεϊκής οργής δια να καταποντίση την χώραν όλην.  

                                                            

Συνήθεια εστάθη παλαιά, εκ προστάγματος Θεού λαβούσα την αρχήν, να γράφωνται τα παράδοξα έργα του Θεού προς ωφέλειαν και διδασκαλίαν των μεταγενεστέρων ανθρώπων· ούτως αναγινώσκομεν εις την Αγίαν Γραφήν, πως προσέταξεν ο Θεός τον Μωϋσήν, τον Ιησούν του Ναυή και τους άλλους Προφήτας να γράψουν τα φοβερά και μεγάλα θαυμάσια, τα οποία τότε έκαμνε, δια να μανθάνουν οι άνθρωποι, ότι είναι Θεός εν τω ουρανώ, όστις ενεργεί με την παντοδυναμίαν του τοιαύτα φρικτά και εξαίσια έργα και ούτω να έχουν φόβον εις αυτόν να μη παραβαίνουν τας θείας του εντολάς.

017 Α', Γ' ωδή - Ι.Μ. Δοχειαρίου Παναγία Γοργοϋπήκοος 2015 -- Orthodox Hymns

Περί της πιθανῆς ἀναγνωρίσεως της Ἐκκλησίας ΓΟΧ ΘΝΠ Ἑλλάδος, ἐκ του Πατριαρχείου της Ρωσίας. -- του κ. Μαρίνου Ριτσούδη

Μία ἄποψη ὡς ἀπάντηση στήν ἀρθρογραφία ἐπί του δημοσιευμένου στήν Ρομφαία  Κου Μάννη μέ τίτλο, περί Παλαιοημερολογιτῶν (ἡ ἄλλη άποψη)...και στήν τελευταία σημερινή ἐπίσης ἀρθρογραφία, πού δημοσιεύεται στό ἐν τούτω Νίκα.  

https://entoytwnika1.blogspot.com/2019/10/blog-post_49.html?m=1


Ἀπόσπασμα ἐκ του κειμένου του Κου Ν. Μάννη, ἀπό το πρῶτο δημοσίευμα στή ρομφαία.
https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/32203-peri-palaioimerologiton-i-alli-apopsi?fbclid=IwAR1qpVLNq5zQqj1FySETdRrjzpYhVI9Ev3CM68dLcuoURzV5LaeSs7IrWUY


"" Ἡ ἀγάπη ἐκ μέρους των Παλαιοημερολογιτῶν ὡς διάθεση καί ὡς πράξη", γράφει. Συμφωνῶ μαζί του, ἀλλά καί διαφωνῶ. Διότι ἡ ἀγάπη γιά νά θαυματουργήσει θέλει δύο· καί ὅσο ἀγάπη καί ἄν δείξουν οἱ Παλαιοημερολογίτες, ἄν δέν ὑπάρξει ἀγάπη καί ἀπό την ἀπέναντι πλευρά (ἡ ὁποία, δυστυχῶς, τους ἀντιμετώπισε ἐξ ἀρχῆς μέ φοβερή βιαιότητα, ὅπως ἔχει ἀποδειχθεῖ μέ ἀδιάψευστα τεκμήρια [3]) τότε δέν πρόκειται νά ὑπάρξει κανένα θετικό ἀποτέλεσμα. Ἑπομένως καλό εἶναι την ἀγάπη, ἀλλά καί τίς ἄλλες ἀρετές, νά τίς ζητοῦμε πρῶτα ἀπό τον ἑαυτό μας, καί ἔπειτα ἀπό τους ἄλλους.""


Ἐπί του δικοῦ μου σκεπτικοῦ:

ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑΣ* -- Τοῦ Πρωτοπρ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Παν/μίου Ἀθηνῶν

Τὸ θέμα εἶναι τεράστιο καὶ ἀναγκαστικὰ θὰ περιοριστῶ σὲ κάποιες δειγματοληπτικὲς ἐπισημάνσεις γιὰ τὴν κατανόηση τῆς πολυπλοκότητάς του. Μὲ τὴν παθολογία ὅμως τῆς ἱστοριογραφίας συνδέονται προβλήματα, ποὺ ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὴν σύγχρονη πραγματικότητα καὶ τὴν περαιτέρω πορεία τοῦ Ἔθνους. Διότι οἱ συχνοὶ πειραματισμοὶ στὸ χῶρο τῆς ἱστοριογραφίας, διοχετεύονται στὴν ἐκπαίδευση μὲ ὅλες τὶς αὐτονόητες συνέπειες. Βέβαια, ἀπὸ τὸν Λουκιανὸ τὸν Σαμοσατέα (±117–180 μ.Χ.) καὶ τὸ ἔργο του «Πῶς δεῖ ἱστορίαν συγγράφειν» μέχρι σήμερα, τὸ θέμα ἔχει μελετηθεῖ ἐπανειλημμένα σὲ μελέτες καὶ συνέδρια καὶ ἡ ἀποκτηθεῖσα γνώση καὶ πείρα εἶναι σημαντική. Ὑπάρχουν ὅμως συγκεκριμένα αἴτια, ὥστε ἡ ὑπάρχουσα δυσλειτουργία νὰ παρατείνεται. Πρέπει νὰ λεχθεῖ προοιμιακὰ ὅτι ἡ ἱστοριογραφία εἶναι αὐτόνομο πεδίο τῆς γνώσης, ποὺ ἀποσκοπεῖ βασικὰ στὴν ἑρμηνεία τῆς πραγματικότητας καὶ τὴν κατανόησή της μέσα ἀπὸ τὴν ἔρευνα τῶν πηγῶν. Ἐπιτυγχάνεται, ἔτσι, ἕνας ἀπολογισμὸς τῆς ἐξελικτικῆς πορείας τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας, ποὺ συμβάλλει στὴν κατανόηση τοῦ πῶς προέκυψε τὸ σήμερα.

Οικουμενισμός το βδέλυγμα της ερήμωσης (22ον)

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ -- Orthodox Hymns

Η πάντιμος των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.

telemaxos doumanis

Τη ΙΔ΄ (14η) Οκτωβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΝΑΖΑΡΙΟΥ, ΠΡΟΤΑΣΙΟΥ, ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ και ΚΕΛΣΙΟΥ.

Ναζάριος, Προτάσιος, Γερβάσιος και Κέλσιος οι θαυμαστοί και ένδοξοι Άγιοι Μάρτυρες έλαμψαν ως λαμπροί αστέρες βασιλεύοντος του ασεβεστάτου Νέρωνος, εν έτει νζ΄ (57). Ήτο δε τότε ο πρώτος τούτων, ο μακάριος Ναζάριος, εις την περίφημον και περιβόητον Ρώμην, διότι από την Ρώμην ήτο αυτός και η μήτηρ του, ο δε πατήρ του ήτο από την Λιβύην, αμφότεροι πλούσιοι και ενάρετοι, οίτινες ήσαν μαθηταί του κορυφαίου των Αποστόλων Πέτρου, όστις και τους ωδήγησε προς την ευσέβειαν και τους εβάπτισεν, ο δε Πανάγαθος Θεός τους έδωκε κληρονόμον της αρετής και της περιουσίας αυτών τον Ναζάριον, τον οποίον εβάπτισεν ο Λίνος, όστις ήτο του θρόνου και της αρετής του Πέτρου διάδοχος.

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ -- ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 13^ῃ Ὀκτωβρίου 2019

 

Ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς ἀπαντᾶ στήν παρασιώπισι καί διαστρέβλωσι τῶν θέσεών του στήν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (12.10.2019)

 

Ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ προσευχόμενος προτείνει «σύμβασι» καί «συμφωνία» μέ τόν Πανάγιο Θεό λέγων: «Λύτρωσέ με ἀπό συκοφαντίας ἀνθρώπων καί φυλάξω τάς ἐντολάς σου» (Ψαλμ. 118, 134). Ὁ διαχρονικός αὐτός λόγος ἔχει ἐφαρμογή σέ κάθε μετρητή στιγμή τοῦ χρόνου. Εἶναι ἐξωφρενικό ὅτι ἡ ταπεινότητά μου πού μόνος κατά τήν ἐχθεσινή ἔκτακτη Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας μέ θέμα τήν Οὐκρανική κρίσι, κατέθεσα πολυσέλιδο ὑπόμνημα τό ὁποῖο ἔχει ἤδη δημοσιευθεῖ 12/9/2019 μέ τίτλο:

Η ἐκφράζουσα τὴν αὐτοσυνειδησίαν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας διακήρυξις τῆς Ζ΄ Αγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου:

«Ἡμεῖς δὲ κατὰ πάντα τῶν αὐτῶν Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν τὰ δόγματα καὶ πράγματα κρατοῦντες, κηρύσσομεν ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ, μηδὲν προστιθέντες, μηδὲν ἀφαιροῦντες τῶν ἐξ αὐτῶν παραδοθέντων ἡμῖν.  Ἀλλὰ τούτοις βεβαιούμεθα, τούτοις στηριζόμεθα. Οὕτως ὁμολογοῦμεν, οὕτως διδάσκομεν, καθὼς αἱ ἅγιαι καὶ Οἰκουμενικαὶ ἕξ Σύνοδοι ὥρισαν καὶ ἐβεβαίωσαν... Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι  ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφρόνηκεν, ἡ Χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ Ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ Σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἐβράβευσεν. Οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστὸν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν...Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν»

(Μansi 13, 129). 

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (η αρχική ταινία)

Ο αθάνατος Παύλος Μελάς

Σήμερα συμπληρώνονται 115 χρόνια από το πέρασμα του Παύλου Μελά στην αθανασία. Στις 13 Οκτωβρίου 1904, ο Παύλος Μελάς έπεσε, σε ανταλλαγή πυρών με τουρκικό απόσπασμα, ηρωικά μαχόμενος για τη Μακεδονία μας. Ο τόπος της θυσίας ήταν το χωριό Στάτιστα του νομού Καστοριάς. Σήμερα το χωριό ονομάζεται Μελάς προς τιμήν του συμβόλου του Μακεδονικού Αγώνα, που άφησε τα πάντα για να πάρει σε αντάλλαγμα την ικανοποίηση ότι πολεμάει υπέρ πίστεως και πατρίδος.
Ο Μελάς δεν βρήκε βιοποριστικό αποκούμπι στον εθνικό αγώνα. Ως μεγαλοαστός θα μπορούσε να κρυφτεί πίσω από ένα βουνό με δικαιολογίες ώστε να απολαύσει τις δυνατότητες της καταγωγής και της οικονομικής επιφάνειας της οικογένειάς του.
Κι όμως, τα ζύγισε όλα και, σε σύγκριση με τον Αγώνα, τα βρήκε ελλιποβαρή. Κι έπεσε με πάθος στη φωτιά της μάχης και σκοτώθηκε.

Ομιλία της κ. Μαρίας Μαντουβάλου στην Εστία Πατερικών Μελετών -- ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Εστία Πατερικών Μελετών σας προσκαλεί την

Κυριακή 20 Ὀκτωβρίου, 6.30 μ.μ. στο Δημαρχείο Αμαρουσίου Αθήνα(στην αίθουσα εκδηλώσεων)

στην εκδήλωση-ομιλία με θέμα:

«Ἡ ἄξια ἡγεσία τοῦ μεγαλειώδους "ΟΧΙ" ὁδήγησε στήν ἔνοπλη ἐθνική ἀντίσταση ὅλων τῶν Ἑλλήνων,

ἑνωμένων κάτω ἀπό τήν δοξασμένη καί αἱματοβαμμένη ἑλληνική σημαία καί τόν ἑλληνικό σταυρό».

Ὁμιλήτρια ἡ κα Μαρία Μαντουβάλου

Ἱστορικός – Φιλόλογος,
τ. Ἀναπλ. Φιλοσοφικῆς Ἐθνικοῦ Καποδιστριακοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
Η παρουσία σας θα είναι ιδιαίτερη τιμή για εμάς.

Εἴσοδος ἐλεύθερη

https://www.orthros.eu/

Μνήμην επιτελούμεν των Αγίων Πατέρων της Αγίας Οικουμενικής Εβδόμης Συνόδου

των εν Νικαία συνελθόντων το δεύτερον, επί των ευσεβών και φιλοχρίστων βασιλέων Κωνσταντίνου και Ειρήνης, κατά των δυσσεβών και αμαθώς και απερισκέπτως την Εκκλησίαν του Θεού ειδωλολατρείν ειπόντων, και τας σεπτάς και αγίας Εικόνας καταβαλόντων.                                                                                                                               
Η Αγία αύτη και Οικουμενική Εβδόμη Σύνοδος έγινεν εν Nικαία το δεύτερον κατά τους χρόνους Κωνσταντίνου βασιλέως και Ειρήνης της μητρός αυτού εν έτει ψπζ΄ (787). Πατέρες δε ήσαν εις αυτήν Ορθόδοξοι μεν τριακόσιοι πεντήκοντα, προσετέθησαν δε και άλλοι δεκαεπτά, εικονομάχοι μεν όντες πρότερον, ύστερον δε μετανοήσαντες και προσδεχθέντες από αυτήν, ώστε όλοι ήσαν τριακόσιοι εξήκοντα επτά.