Ο ΗΔΗ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ!! -- του Νικολάου Πανταζή θεολόγου

Στο Ιστολόγιο «Αποτείχιση και Πατερική Παράδοση» αναρτήθηκαν δύο άρθρα με τίτλο:

«Η σύνοδος αφαιρεί από τον αιρετικό, το αξίωμα της ιερωσύνης» (εδώ)

Από αυτό και μόνο καταλαβαίνουμε ότι ο αθρογράφος μιλάει με υπονοήματα και εμμέσως πλην σαφώς δηλώνει το σιωπηλό: (Μόνον) η σύνοδος αφαιρεί από τον αιρετικό, το αξίωμα της ιερωσύνης… (και όχι εμείς οι Αποτειχισμένοι…)

Αυτό θα ισοδυναμούσε με την ασυγχώρητη αμαρτία της βλασφημίας κατά του Αγίου Πνεύματος (ως Χορηγό, Εμπνευστή και Επισφραγιστή των Συνοδικών αποφάσεων) και δόξα τω Θεώ δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πέσουμε σε τέτοια φρικτή αίρεση και μεγίστη πλάνη.

Byzantine chant - Δεύτε λαοί

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

Τη ΙΣΤ΄ (16^η) του Αυγούστου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος  ΔΙΟΜΗΔΟΥΣ.                                                                                                                

Διομήδης ο ένδοξος Μάρτυς είχε πατρίδα την Ταρσόν της Κιλικίας, γεννηθείς μεν υπό αγαθών και περιφανών γονέων, γενόμενος δε αυτός κατά προαίρεσιν αγαθώτερος και εναρετώτερος εξήσκει ιατρικόν επάγγελμα και δια μεν τούτου ιάτρευε τα σώματα πάντων των εις αυτόν προστρεχόντων, τας δε ψυχάς τούτων ιάτρευε δια της ευσεβείας και θεογνωσίας. Κατά τους χρόνους δε του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει σπη΄ (288), αφήσας την πατρίδα του την Ταρσόν ήλθεν εις την Νίκαιαν της Βιθυνίας, ένθα ευηργέτει ποικιλοτρόπως τους προσερχομένους εις αυτόν, και ως ιατρός και ως διδάσκαλος της πίστεως.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης : Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Καθαρές σοφιστείες του διαβόλου, για να τροχοπεδείται ο αγωνιστικός ζήλος

Aυτή την εποχή, όπως η σημερινή, που η κρίση έχει και έκταση και βάθος, η αποκλειστική σωτηρία μας είναι η Αλήθεια, που πρέπει να λέγεται χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, υπέρ όλων και εναντίον όλων και να υπηρετείται αντί πάσης θυσίας! Όλα τα άλλα, δήθεν διαλλακτικά και ειρηνικά, είναι παραπλανητικά, ηττοπαθή, υποκριτικά, καθαρές σοφιστείες του διαβόλου, για να τροχοπεδείται ο αγωνιστικός ζήλος, ν' αποκοιμίζονται οι πιστοί, κι' οι υπηρέτες του διαβόλου, οι Παπόδουλοι  οικουμενιστές,  να δρουν ανενόχλητοι!

Το άσπρο ψωμί

Ο όσιος ιερομόναχος παπα-Τύχων ( 1884-1968 ), ρώσος στην καταγωγή, ασκήτεψε για εξήντα χρόνια στον Άθωνα. Είχε την συνήθεια, από τη μεγάλη του ευλάβεια στην Παναγία, να διαβάζει πολλές φορές την ημέρα τους χαιρετισμούς κλαίγοντας. 

Ένα θαύμα της Παναγίας στάθηκε η αιτία, για να αποφασίσει ο παπα- Τύχων τη μοναχική του αφιέρωση. Στη Σιβηρία, από όπου καταγόταν, είχαν πολύ σιτάρι και το ψωμί τους ήταν άσπρο. 
Όταν σε νεαρή ηλικία περιόδευε στα ρωσικά μοναστήρια, έφτασε κάποτε και στη Μόσχα. Εκεί έτρωγαν μαύρο ψωμί, που δεν το είχε συνηθίσει, για αυτό και δεν μπορούσε να το φάει. Έτσι έμεινε μερικές μέρες νηστικός. 

Τη ΙΕ΄ (15η) του Αυγούστου, η ανάμνησις της περί ημάς μεγίστης και ανυπερβλήτου φιλανθρωπίας του Θεού,

ην επεδείξατο, αποστρέψας μετ’ αισχύνης τους αθέους Αγαρηνούς, μεσιτεία της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας.                                             

Κατά τας αρχάς της βασιλείας Λέοντος του Ισαύρου του και Κόνωνος ονομαζομένου, εν έτει ψιστ΄ (716), ανέβη δια θαλάσσης πλήθος Σαρακηνών με χίλια εννεακόσια πλοία, θέλοντες να πολεμήσωσι την μεγίστην και θεοφύλακτον Κωνσταντινούπολιν. Ούτοι λοιπόν καταστρέψαντες το βασίλειον των Περσών, όπερ εις πολύ διάστημα χρόνου επολέμησε το βασίλειον των Ρωμαίων, επήγαν έπειτα εις την Αίγυπτον και Λιβύην, και εξαπατήσαντες με ψευδείς υποσχέσεις τους εκεί Χριστιανούς, ότι εάν υποταχθώσιν εις αυτούς, δεν θα τους βιάσουν να παραβώσι την ορθόδοξον πίστιν, δεν εφύλαξαν οι άθεοι τας υποσχέσεις των· όθεν πολλούς Χριστιανούς τιμωρήσαντες σφόδρα, ίνα αρνηθώσι τον Χριστόν, εποίησαν αυτούς Μάρτυρας, επειδή εκείνοι δεν ηθέλησαν να ποδοπατήσωσι τον Τίμιον Σταυρόν του Χριστού. Αφ’ ου λοιπόν οι ανωτέρω Σαρακηνοί ελεηλάτησαν διάφορα έθνη, Ινδούς, Αβησσυνούς, και τα έθνη των Αιθιόπων, και Λίβυας και Ισπανούς, επήλθον και εις την Κωνσταντινούπολιν, θέλοντες να αλώσωσιν αυτήν.

ΛΟΓΟΣ Γ΄ Πανηγυρικός εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου. (Του Κερνίκης και Καλαβρύτων Επισκόπου Ηλία Μηνιάτη)

Παρέστη η Βασίλισσα εκ δεξιών σου, εν ιματισμώ διαχρύσω περιβεβλημένη, πεποικιλμένη. Ψαλμός μδ΄

Αυτή είναι η πλέον ζωντανή και πρεπώδης εικών της μεταστάσης εις ουρανούς Θεομήτορος, ην εζωγράφησε με θεοκίνητον κάλαμον ο Προφητάναξ· και προς την θεωρίαν της εικόνος ταύτης προσκαλώ σήμερον τα όμματα της ευλαβούς σας διανοίας, ω φιλέορτον σύστημα. Μη στοχασθήτε εδώ κάτω τα θλιβερά εκείνα σύμβολα του θανάτου· εκεί δηλαδή, όπου φαίνεται ένα σώμα νεκρόν ηπλωμένον επάνω εις ένα κράββατον, κηδευόμενον σεπτώς παρά των ιερών Αποστόλων, παραδόξως συνηγμένων εκ των περάτων της γης. Εις την αγιωτάτην Παρθένον όλα εστάθησαν υπέρ άνθρωπον· εις τούτο μόνον έδειξε πως ήτο φύσεως ανθρωπίνης, διότι σήμερον φαίνεται, ότι είναι φύσεως θνητής· αλλά και εις τούτο εφάνησαν και τα προνόμια της θείας χάριτος· διότι καθώς όταν η πανάμωμος Μαρία συνέλαβεν, η σύλληψις εστάθη άσπορος, και όταν εγέννησεν, η κύησις εστάθη αδιάφθορος, έτσι όταν απέθανεν, η νέκρωσις εστάθη αθάνατος.

Είπεν ο Αββάς Ποιμήν, ότι έλεγε ο Αββάς Παφνούτιος:

Όλες τις ημέρες της ζωής των Γερόντων, δυο φορές τον μήνα πήγαινα σ’ αυτούς, διανύοντας δώδεκα μίλια, και κάθε λογισμό μου τον φανέρωνα και τίποτε άλλο δεν μου έλεγαν παρά το εξής: Όπου και αν πας, μη έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτόν σου και θα ειρηνεύης.

ΛΟΓΟΣ Β΄ Πανηγυρικός εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου. -- (Του Μακαρίου Σκορδύλη ή Κωφού)

«Που απήλθεν ο αδελφιδός σου η καλή εν γυναιξίν;» (Άσμα Ασμάτων)                 

                                                                        

Ω μακαριωτάτη και κοσμοχαρμόσυνος αύτη ημέρα της Κοιμήσεως της Παρθένου, εις την οποίαν εκπληττόμενα τα πλήθη των μακαρίων Αγγέλων, ως δεδιδαγμένα από το Πανάγιον Πνεύμα, κράζουν με το στόμα του Σολομώντος· «Που απήλθεν ο αδελφιδός σου η καλή εν γυναιξί»; Συ η ωραία και πάγκαλος κόρη, η καλή εν γυναιξίν, η νεκρά και αθάνατος, η τεθνηκυία και ζώσα, η εκ των Αποστόλων κάτω εν Γεθσημανή κηδευομένη και από ημάς τους Αγγέλους εν ουρανώ δοξαζομένη, δείξον ημίν που απήλθεν ο αδελφιδός σου, ο αγαπητός σου και μονογενής Υιός; Σήμερον όπου συνίπταται η μακαρία ψυχή σου με ημάς τας αϋλους δυνάμεις της ουρανίου ιεραρχίας, σήμερον όπου ανέρχεσαι από τον κόσμον εις τον ουρανόν, και από την Γεθσημανή εις τον Παράδεισον, φανέρωσον ημίν «Που απήλθεν ο αδελφιδός σου, η καλή εν γυναιξίν;» 

Παναγία Σουμελά : Σύμβολο του ποντιακού ελληνισμού

Παναγία Σουμελά. Η Μεγαλόχαρη, η Παναγία των Ποντίων απανταχού της γης, το ισχυρό θρησκευτικό, πνευματικό σύμβολο του ποντιακού ελληνισμού. Την ύμνησαν οι Πόντιοι για αιώνες, προσέτρεξαν σε βοήθεια της στις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας τους, την τιμούν και την προσκυνούν οι απόγονοί τους και όλος ο Ορθόδοξος ελληνισμός.

ΛΟΓΟΣ Α΄ Εις την Κοίμησιν της Υπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. (Δαμασκηνού του Στουδίτου)

Τρεις καταστάσεις υπάρχουν των ανθρώπων όλων, ευλογημένοι Χριστιανοί, ως το λέγουν τα βιβλία μας· πρώτη μεν είναι των ανθρώπων εκείνων, οίτινες χωρίς άλλο τι, άμα επινοήσωσι το αγαθόν, το πράττουσιν· ως ο Αβραάμ, καθώς το μαρτυρούν αι θείαι Γραφαί ότι χωρίς να ακούση διδαχήν, έπραξε το καλόν. Που να ακούση διδαχήν ο Αβραάμ αφού ο πατήρ του, ο Θάρρας, και το γένος του όλον ήσαν ειδωλολάτραι; Τι δε λέγω το γένος του; Ο κόσμος ολόκληρος ελάτρευε τότε τα είδωλα, αλλ’ αυτός, ως έχων αγίαν ψυχήν, καθό έτοιμος να κάμη το καλόν, βλέπων τον ουρανόν πλήρη αστέρων, επίστευσεν απ’ αυτό εις τον Θεόν, και εμίσησε τα είδωλα του πατρός, σκεφθείς νοερώς, ότι εάν οι αστέρες, η σελήνη και ο ήλιος είναι τόσον λαμπρά και ωραιότατα τω όντι ποιήματα, πόσον μάλλον είναι εκείνος, όστις έπλασεν αυτά. Συλλογισθείς είτα ο Αβραάμ ως φρονιμώτατος, ότι ο πατήρ του και το γένος του όλον προσκυνεί τα είδωλα, και λέγουν, ότι αυτά είναι θεοί, διελογίσθη καθ’ εαυτόν και είπε·

Μέγας Παρακλητικός Κανών προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Τη ΙΕ΄ (15^η) του Αυγούστου, η σεβασμία Μετάστασις της Υπερενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου ΜΑΡΙΑΣ.                                          

Όταν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ηθέλησε να παραλάβη παρ’ εαυτώ την Μητέρα Του, τότε εφανέρωσεν εις αυτήν προ τριών ημερών δι’ Αγγέλου (όστις λέγουσιν ότι ήτο ο Αρχάγγελος Γαβριήλ) την από γης εις ουρανόν μετάστασιν αυτής. Ελθών δε προς αυτήν ο Άγγελος είπε· «Τάδε λέγει ο Υιός σου – Καιρός είναι να παραλάβω πλησίον μου την Μητέρα μου – Όθεν μη ταραχθής δια τούτο, αλλ’ ευφροσύνως δέξαι το μήνυμα, επειδή μεταβαίνεις εις ζωήν αθάνατον». Τούτο μαθούσα η Θεοτόκος εχάρη χαράν μεγάλην, και φλεγομένη υπό του πόθου να μεταβή προς τον Υιόν της, ανέβη μετά σπουδής και προθυμίας εις το όρος των Ελαιών, ίνα προσευχηθή (διότι η πανύμνητος είχε τοιαύτην συνήθειαν, να αναβαίνη συχνότατα εις το όρος τούτο).

Τη ΙΔ΄ (14η) του Αυγούστου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΣΥΜΕΩΝ ο Τραπεζούντιος, ο μαρτυρήσας εν Κωνσταντινουπόλει κατά το έτος αχνγ΄ (1653) αγχόνη τελειούται.

Συμεών ο νέος του Χριστού Μάρτυς ήθλησεν εν Κωνσταντινουπόλει κατά το αχνγ΄ (1653) έτος, τα δε κατά το μαρτύριον αυτού έλαβον χώραν ως ακολούθως. Τρεις Χριστιανοί εν τη βασιλίδι των πόλεων έτυχε να κατέρχωνται οδόν τινά μεταβαίνοντες εις τας οικίας των πέραν εις τον Γαλατάν. Διερχόμενοι δε εκ της εβαϊκής συνοικίας, συνήντησαν Εβραίον τινά εξαιρετικώς μεγαλόσωμον, ο δε εις των Χριστιανών, όστις ήτο μικρόσωμος, εθεώρει τον Εβραίον όστις ίστατο όμοιος με τέρας. Ο δε Εβραίος δυσαρεστηθείς, διότι τον έβλεπεν ο Χριστιανός περιγελαστικώς, τον έλαβεν από την ζώνην και τον εσήκωσεν εις τον ώμον του, και περιεπάτησεν ολίγον, ο δε Χριστιανός δεινοπαθήσας ανέσπασε το μαχαίριόν του, και τον εκτύπησεν εις την ράχιν· ο δε Εβραίος, ων ολίγον μεθυσμένος, δεν τον ηννόησεν· όθεν τον άφησε και διέβη· το δε αίμα ήρχισε να τρέχη και η πληγή να τον πονή.

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΟΛΩΜΟ ΣΟΛΩΜΟΥ, ΟΔΟΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΟΣ, ἀριθμός 14η Αὐγούστου 1996!!!

Σήμερα αδελφέ που τα χρόνια περάσαν, ως επιτάφιο έπαινο, θα ήθελα να σου χαρίσω την Λευτεριά της Κύπρου, ως επάξιο δώρο στην μνήμη σου, αλλά δυστυχώς τα δικά μου τα «ΘΕΛΩ», όπως και η δική σου «ΘΥΣΙΑ» ΕΧΑΘΗΚΑΝ στην σκοπιμότητα των ΣΧΕΔΙΩΝ της Νέας Τάξεως Πραγμάτων και της Παγκοσμιοποιήσεως. Σολάκη, το ξέρουμε και οι δυό ότι στα χρόνια που μεσολάβησαν, αντί για επιτάφιο έπαινο και εγκώμιο για την «αποκοτιά σου», στήθηκες πολλές φορές στον τοίχο και θάφτηκες ακόμα πιό βαθιά, από τους πολιτικάντηδες, τους κατ’ επάγγελμα πατριώτες, τους επίδοξους εθνοπατέρες και τους συνήθεις τεθλιμμένους, που ξεχάσαν το χρέος τους.

Κοινὴ διαπίστωσις ΚΡΙΣΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Τοῦτο τό θεοκάμωτο πλάσμα, ὁ ἄνθρωπος, ἀπ’ τή στιγμή πού πῆρε θεία πνοή, ἔγινε «ψυχή ζῶσα» καί «εἰκόνα Θεοῦ». Πρωτόπλαστες καί πρωτόγνωρες μέσα του, πνευματικές δυνάμεις, τόν ἀνακηρύττουν καί τόν καθιστοῦν κυρίαρχο καί βασιλιᾶ τῆς ὅλης κτιστῆς δημιουργίας τοῦ ἄκτιστου Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι «γῆ και σποδός», μά ταυτόχρονα εἶναι καί «ἔνσαρκος ἄγγελος». Εἶναι «οὐράνιο φυτό, τοῦ ὁποίου οἱ ρίζες βυθίζονται στό χῶμα, οἱ δέ κλάδοι ἐπεκτείνονται προς τό γαλανόμορφο τοῦ πνεύματος στερέωμα», λέγει ὁ διάσημος πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντῖνος Καλλίνικος. Ὁ δε Παν. Κανελλόπουλος τόν χαρακτηρίζει πώς εἶναι, «μηδέν σέ σύγκριση μέ τό ἄπειρο, ἀλλά εἶναι τό πᾶν σέ σύγκριση μέ το μηδέν». Εἶναι γήϊνος καί ὑπεργήϊνος, ἀδύναμος καί παντοδύναμος, μικρός καί μέγας, δημιούργημα καί δημιουργός. Μέ τά μοναδικά χαρίσματα πού τοῦ ἔδωκε ὁ Θεός —το λογικό, τήν ἐλευθερία καί τη συνείδηση—ὁ ἄνθρωπος γίνεται «συνεργός Θεοῦ» (Homocreator). Ἐπεξεργάζεται ὅλες τίς μεγάλες ἀξίες τῆς ζωῆς.

Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Πολλοί εὐσεβοφανεῖς ἐπικρίνουν ἐκείνους πού διαφωνοῦν μέ τούς μεγαλόσχημους οἰκουμενιστές,γιατί, λένε, δέν ταιριάζει οἱ μικροί καί ἀμαθεῖς νά μή δείχνουν τόν προσήκοντα σεβασμό σέ ἐξέχοντα πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας. Θεωροῦν ἀσέβεια ἕνας ἁπλός ἱερέας, ἕνας μοναχός ἤ ἕνας θεολόγος νά κρίνει τίς πράξεις τῶν Μητροπολιτῶν, τῶν Ἀρχιεπισκόπων καί τῶν Πατριαρχῶν. Μόνο νά ἐπαινεῖ ἐπιτρέπεται. Ποτέ νά διαφωνεῖ καί μάλιστα δημοσίως. Οἱ ἱερεῖς καί οἱ μοναχοί πρέπει νά εἶναι πειθήνια ὄργανα τῶν προϊσταμένων τους, τῶν «ἡγουμένων» τους. Νά καθησυχάζουν τή συνείδησή τους ἀποδεχόμενοι τό «ἔχουν γνῶσιν οἱ φύλακες» καί ἄς ἀποδεικνύουν τά γεγονότα τό ἀντίθετο. Συνηθίζουν ἐπίσης οἱ ἀδελφοί αὐτοί νά χαρακτηρίζουν τούς ζηλωτές ὡς φανατικούς, στενόμυαλους, ἀδιάκριτους, ἀδιάλλακτους καί προβληματικούς. Γιά τούς πρωτεργάτες ὅμως κι ἔνοχους καμιά λέξη.

Τη ΙΔ΄ (14η) του Αυγούστου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΟΥΡΣΙΚΙΟΥ.

Ουρσίκιος ο Άγιος Μάρτυς ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού εν έτει τ΄ (300) καταγόμενος εκ της πόλεως Σιβεντού, της εν τη Άνω Ιλλυρία (ήτοι Σλαβονία), στρατιώτης ων το επάγγελμα. Επομένως, καθό Χριστιανός, διεβλήθη εις τον βασιλέα Μαξιμιανόν, ο οποίος παρέδωκεν αυτόν εις τον έπαρχον Αριστείδην, ίνα τον κρίνη. Ούτος έδειρεν αυτόν εις την ράχιν με βούνευρα, και τας πλευράς του επλήγωσεν ισχυρώς, είτα ετύλιξε τας χείρας του με λινάρια βεβρεγμένα με έλαιον, επ’ αυτών δε επέπασε θείον και ρητίνην, και ούτως έδωκε πυρ εις αυτά. Πάσχων δε τας τιμωρίας ταύτας ο Άγιος, έλεγεν ότι δικαίως πάσχουσιν αι χείρες του, διότι ελύτρωσαν τον τύραννον, ο οποίος έμελλε κακώς να απολεσθή. Όθεν ο τύραννος Μαξιμιανός, επειδή κατηγορήθη υπό τινος Τερτυλλιανού εκεί παρευρισκομένου, ότι λυτρωθείς υπό του Αγίου εφάνη αχάριστος εις τον ευεργέτην του, τούτου ένεκα εντραπείς προσέταξε να χύσωσιν  ύδωρ επί των χειρών του Μάρτυρος και να σβέσωσι το πυρ.

Μητέρα της Ορθοδοξίας και του ελληνικού έθνους

Η Παναγία Θεοτόκος δοξάζεται με την Κοίμησή της απ' άκρου εις άκρον στη χώρα και στα ιερά προσκυνήματα
Η Παναγία, το ιερότερο από τα πρόσωπα της Ορθοδοξίας, δοξάζεται αύριο σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Χιλιάδες πιστοί γεμίζουν λεωφορεία, πλοία και αεροπλάνα και κατευθύνονται στα μεγάλα προσκυνήματα της Παναγίας, εκεί όπου κάθε Δεκαπενταύγουστο χτυπά η καρδιά του Ελληνισμού. 
Το σημαντικότερο προσκύνημα της Παναγίας στην Ελλάδα είναι ο Ναός της Ευαγγελιστρίας της Τήνου, που κατακλύζεται από προσκυνητές. Με Βασιλικό Διάταγμα του 1836 καθιερώθηκε ο εορτασμός της Παναγίας στην Τήνο να είναι οκταήμερος και να διαρκεί έως τα εννιάμερα της Θεοτόκου, στις 23 Αυγούστου. Αυτό το διάστημα μέσα σε ατμόσφαιρα συγκίνησης, κατάνυξης και σεβασμού, ψάλλονται ύμνοι και εγκώμια μπροστά στον επιτάφιο και στην εικόνα. Το αποκορύφωμα της γιορτής είναι η λιτάνευση της εικόνας της Θεοτόκου σε όλη την πόλη αμέσως μετά το πέρας της θείας λειτουργίας. Στην Τήνο τον Δεκαπενταύγουστο τιμώνται και τα θύματα του καταδρομικού «Ελλη», το οποίο τορπιλίστηκε από ιταλικές δυνάμεις το 1940 ανήμερα της Παναγίας στο λιμάνι του νησιού.

ΠΑΡΟΣ: Η Παναγία Εκατονταπυλιανή στην Παροικιά της Πάρου, με ιστορία 1.700 ετών, θεωρείται σήμερα ένα από τα σπουδαιότερα παλαιοχριστιανικά μνημεία της χώρας.

Τη ΙΔ΄ (14η) του Αυγούστου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΜΑΡΚΕΛΛΟΥ Επισκόπου Απαμείας.

Μάρκελλος ο θείος Ιερομάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Θεοδοσίου του Μεγάλου εν έτει τοθ΄ (379), κατήγετο δε εκ της νήσου Κύπρου, εις την οποίαν, αναλαβών κοσμικήν εξουσίαν, εξέπληξε πάντας δια την ευσέβειαν και δικαιοσύνην, την οποίαν εφήρμοζεν εις την διοίκησιν των πολιτικών πραγμάτων. Ύστερον δε εισελθών εις την εκκλησιαστικήν τάξιν και εξουσίαν, έγινεν Επίσκοπος της Απαμείας της εν τη Συρία, επολιτεύθη δε δικαίως και οσίως και εις τα άλλα πράγματα, μάλιστα δε και κατ’ εξοχήν εγένετο θερμός της του Χριστού πίστεως ζηλωτής, Εκκλησίας μεν και θείους Ναούς εις δόξαν Θεού ανεγείρων, τους δε ναούς των ειδώλων κατακρημνίζων.

Η Υπεραγία Θεοτόκος ως βασίλισσα του πόνου - π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ