Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Η βλασφημία των Παπικών, Ευαγγέλιο της Κυριακής Προ των Φώτων - (Γραπτό Κήρυγμα)
εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης
Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Νοέμμβριος 2015, αρ.φ. 172)
Ευαγγέλιο Κυριακής Προ των Φώτων (Μαρ. α 1-8)
Η βλασφημία των Παπικών
Σ’ έναν κόσμο πληγωμένο από την ρωμαϊκή κυριαρχία εκείνης της εποχής, διαδραματίστηκε ένα πολύ σπουδαίο γεγονός. Με τον ερχομό του Ο Χριστός, θέλησε ως Θεός, να φανερώσει ποιός είναι, να αποκαλύψει τον εαυτό του στους ανθρώπους.
Γιατί πέρασαν πολλοί αιώνες δυστυχίας για το ανθρώπινο γένος που είχε απομακρυνθεί από την αλήθεια του Ενός και μοναδικού Θεού. Σιγά – σιγά άρχισαν να πιστεύουν στα κτίσματα οι άνθρωποι και έγιναν ειδωλολάτρες.
Η Χάρις όμως Του Κυρίου που δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο, από την αγάπη την πολλή, αποκαλύπτεται στο ανθρώπινο γένος με την Γέννησή Του, αλλά και με το θαυμαστό γεγονός των Θεοφανείων, της Βαπτίσεως Του Κυρίου μας στον Ιορδάνη ποταμό υπό του Ιωάννου του Βαπτιστού.
O Συναξαριστής της ημέρας.
Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2016
ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ. Μαλαχίου προφήτου, Γόρδιου μάρτυρος.
Ὁ προφήτης
Μαλαχίας καταγόταν ἀπὸ τὴ φυλὴ Λευΐ καὶ ἐγεννήθηκε στὸ Σοφερὸ μετὰ τὴν
ἐπιστροφὴ τῶν Ἰουδαίων ἀπὸ τὴ Βαβυλώνια αἰχμαλωσία. Ἔζησε περὶς τὸν 5ο π.Χ. αἰώνα, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Νεεμία, καὶ ἐργάσθηκε
στὴν Ἱερουσαλὴμ μετὰ τὸν Προφήτη Ἀγγαῖο καὶ τὸν Ζαχαρία. Αὐτό συνάγεται ἀπὸ τὸ
γεγονὸς ὅτι ἡ ἀνοικοδόμηση τοῦ ναοῦ εἶχε πλέον ἀποπερατωθεῖ καὶ εἶχαν ἀρχίσει
οἱ προσφερόμενες θυσίες.
Ὄντας ἀκόμη νέος,
κατέκτησε τὴν ἀρετὴ καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν θεοσεβὴ συμπεριφορὰ καὶ διαγωγή
του. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἔλαβε καὶ τὴν προσωνυμία Μαλαχίας, ποὺ στὴν ἑλληνικὴ
γλώσσα μεταφράζεται «ὁ ἄγγελός μου». Κατὰ παλαιὰ γνώμη (Ταλμοὺδ) τὸ ὄνομα
Μαλαχίας εἶναι ψευδόνυμο τοῦ Ἔσδρα ἢ τοῦ Νεεμία ἢ τοῦ Μαρδοχαίου. Χρονολογικὰ
ὑπῆρξε ὁ τελευταῖος ἀπὸ τοὺς Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
Στὸ προφητικό του
βιβλίο, ὁ Μαλαχίας, ὁμιλεῖ περὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν λαό Του, μέμφεται
τὴν ἀσεβὴ διαγωγὴ τοῦ ἱερατείου, ὁμιλεῖ περὶ τῆς μελλούσης κρίσεως καὶ
προαναγγέλει τὴν πρὸ τῆς ἡμέρας τοῦ Κυρίου προπαρασκευαστικὴ ἐμφάνιση τοῦ
Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου.
Ἀλλὰ καὶ ὅσα «ἐν
προφητείᾳ» ἔλεγε ὁ Προφήτης Μαλαχίας ἐπιβεβαιώνονταν ἀμέσως ἀπὸ ἔναν ἄγγελο, ὁ
ὁποῖος τοῦ τὰ ἐπαναλάμβανε. Τὴν φωνὴ δὲ τοῦ ἀγγέλου τὴν ἄκουγαν καὶ οἱ ἀνάξιοι,
ἐνῶ οἱ ἄξιοι ἔβλεπαν καὶ τὴ μορφή του.
Ἐκοιμήθηκε μὲ
εἰρήνη καὶ τὸ τίμιο λείψανό του ἐνταφιάσθηκε στὸν ἀγρὸ τῶν προγόνων του.
ΜΟΝΑΧΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΣ (1955-2009) «καὶ εἶδον οὐρανὸν καινὸν καὶ γῆν καινὴν»
Ὑπὸ τοῦκ.
Κυπριανοῦ Χριστοδουλίδη
Γεννήθηκε στὸν
Πειραιὰ καὶ ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ βιογράφος του (βλ. blogspot «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ» καὶ apandaorthdoxias.blogspot com/2009/12) ἠράσθη τὸ μοναχικὸ σχῆμα ἀπὸ νεαρῆς ἡλικίας. Δὲν τὸν γνώριζα. Τὴ
σχετικὰ σύντομη ἀλλὰ μεγαλειώδη πορεία του στις τάξεις τῶν Μοναχῶν τὴν
πληροφορήθηκα ἀπὸ τὰ ἱστολόγια, ποὺ ἀναφέρω καὶ συνιστῶ στὸν ἀναγνώστη νὰ τὰ
διαβάσει. Ἡ αἰτία ποὺ μὲ παρακινεῖ νὰ τοῦ ἀφιερώσω τὸν ἀτελῆ δικό μου λόγο, εἶναι
διότι θέλω νὰ κρατήσω τὴ μνήμη του καὶ τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημά του, ζωντανὸ
παράδειγμα μίμησης: Στὴν πίστη καὶ στὴν ἁγιότητα. Στὴν ἐποχὴ μας σπανίζει ἡ ἔμπρακτη
φανέρωση τοῦ φρονήματος αὐτοῦ. Τὸ ὑποκαθιστοῦν ἄλλα καὶ τὸ διαφθείρουν. Βίος
θλίψεων καὶ ὀδύνης ἦταν ἡ ζωή του. Ἔχασε τὸν ἀδελφό του καὶ σύντομα τὸν πατέρα
του. Ἔμεινε μόνη ἡ μητέρα του. Κι αὐτὴ ἄρρωστη. Χρειάστηκε νὰ ἀφήσει τὸν τόπο τῆς
μοναστικῆς ἄσκησης γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὴν μητέρα του. Ὅταν ἐκείνη πέθανε, ἦρθε
μετὰ καὶ ἡ δική του δοκιμασία. Καρδιακὴ ἀνεπάρκεια βαρειᾶς μορφῆς. Νοσηλεύθηκε
στὸ Ὠνάσειο καὶ τοῦ συστήθηκε ἡ θεραπεία τῆς μεταμόσχευσης. Δὲν τὴ δέχθηκε. Ἐπέμενε
ὅτι οἱ ἐγκεφαλικὰ «νεκροὶ» εἶναι βαρύτατα πάσχοντες καὶ προτίμησε νὰ παραμείνει
στὴ ζωὴ ὅσο ὁ Κύριος τό ἐπέτρεπε ἀκολουθώντας τὴ συμβατικὴ ἀγωγή. Ὅποιος δὲν
γνωρίζει τί σημαίνει καρδιακὴ ἀνεπάρκεια τελικοῦ σταδίου, ὅποιος δὲν ἔχει ζήσει
τὰ περιστατικὰ αὐτῶν τῶν ἀσθενῶν, δὲν θὰ μπορέσει νὰ καταλάβει ποτὲ τὴ
δοκιμασία τοῦ Μοναχοῦ Νικοδήμου. Ἡ ἐπιστήμη τοῦ πρόσφερε
τὴν ἐναλλακτικὴ λυσιτελῆ θεραπεία τῆς
μεταμόσχευσης. Ἐκεῖνος ὅμως τὴν ἀπέρριψε. Ὤ, ναί! Τὸ γνωρίζω. Οἱ φιλάνθρωποι καὶ
φιλόϋλοι θὰ διαμαρτυρηθοῦν. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε ζήσει καὶ νὰ ὑμνεῖ τὸν Κύριο γιὰ
τὸ θαῦμα ποὺ συνετελέσθη. Θὰ μποροῦσε μετὰ νὰ ἐλεεινολογεῖ τὸν ἑαυτό του, γιατί
στάθηκε αὐτὸς ἡ ἀφορμὴ νὰ πεθάνει ἕνας ἄλλος συνάνθρωπος, καὶ μὲ δάκρυα νὰ ἐκζητεῖ
ἀδιαλείπτως τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ ἔγκλημα ποὺ διεπράχθη. Αὐτὸς ἔζησε, ἀλλὰ ἕνας
ἄλλος πέθανε. Ἦταν ἤδη νεκρός, θὰ τὸν διαβεβαίωναν οἱ γιατροί. Τὸ ἴδιο μπορεῖ νὰ
τοῦ ἔλεγαν καὶ κάποιοι συμμοναστές του ἢ μερικοὶ ἄλλοι, τῆς ἱεροσύνης ὑψηλόβαθμοι
καὶ τῆς θεολογίας οἱ ἐγκρατεῖς. Δὲν στάθηκαν ὅμως ἱκανὰ αὐτὰ νὰ μεταστρέψουν τὸ
Ὀρθόδοξο φρόνημα ποὺ εἶχε. Ἡ ἄμβλυνση καὶ ἡ ἀλλοίωση, ποὺ προσπαθοῦν νὰ μᾶς ἐπιβάλουν
οἱ σοφοὶ τεχνολόγοι τῆς ἐπιστήμης, μάλιστα ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης, φαίνεται ὅτι
θὰ συναντᾶ ἀκόμη ἰσχυρὰ ἐμπόδια στὴν εὐλογημένη χώρα μας. Οἱ Μοναχοὶ δὲν ζοῦν
γιὰ τὸ σήμερα. Ζοῦν τὸ αἰωνίως καὶ ἀφθάρτως ζεῖν. Αὐτὸ εἶναι ἡ πίστη μας, αὐτὸ
καὶ τὸ φρόνημά μας. Πρὸ τοῦ θανάτου μας ἔχουμε ἤδη πεθάνει καὶ κάθε Κυριακή,
κάθε μικρὴ ἢ μεγάλη γιορτή, βιώνουμε τὴν Ἀνάσταση. Κρύβουμε πάντα ἕνα Μοναχὸ
μέσα στὴν καρδιά μας. Ὁ Μοναχὸς Νικόδημος Γρηγοριάτης εἶχε συναίσθηση καὶ
συνείδηση τοῦ γεγονότος τῆς Ἀναστάσεως. «Μακάριος καὶ ἅγιος ὁ ἔχων μέρος ἐν τῇ ἀναστάσει
τῇ πρώτῃ. Ἐπὶ τούτων ὁ δεύτερος θάνατος οὐκ ἔχει ἐξουσίαν». Ἡ μνήμη του ἄς εἶναι
αἰωνία καὶ ἡ εὐχή του νὰ μᾶς συνοδεύει όλους.
" Ορθόδοξος Τύπος"
π. Θεόδωρος Ζήσης: τὸ ἐπιχείρηµα τοῦ οἰκουµενικοῦ πατριάρχου Βαρθολοµαίου, ὅτι δὲν µποροῦµε νὰ συγκαλέσουµε Οἰκουµενικὴ Σύνοδο, διότι ἀπουσιάζουν οἱ «ἐκ τῆς ∆ύσεως Χριστιανοί»
Ἡ πρόσκληση µόνον τῶν Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων καὶ τὸ ἀδιανόητο τῆς προσκλήσεως αἱρετικῶν καὶ σχισµατικῶν, πρὶν ἀποκηρύξουν τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσµατα, συντρίβει καὶ κονιορτοποιεῖ τὸ ἐπιχείρηµα τοῦ οἰκουµενικοῦ πατριάρχου Βαρθολοµαίου, ὅτι δὲν µποροῦµε νὰ συγκαλέσουµε Οἰκουµενικὴ Σύνοδο, διότι ἀπουσιάζουν οἱ «ἐκ τῆς ∆ύσεως Χριστιανοί», οἱ ὁποῖοι καὶ συνοδικῶς ἔχουν καταδικασθῆ γιὰ αἱρέσεις καὶ σχίσµατα. Οἱ τοπικὲς αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες ὀφείλουν νὰ µὴ δεχθοῦν αὐτὴν τὴν πραξι κοπηµατικὴ ἀλλοίωση τῆς Συνόδου, λόγῳ τῆς µὴ συµµετοχῆς τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισµατικῶν, ποὺ εἶναι ὄντως «ἐκκλησιολογικῶς ἀδιανόητος καὶ κανονικῶς ἀνεπίτρεπτος» κατὰ τὸν καθηγητὴ Βλ. Φειδᾶ, καὶ νὰ ἀπαιτήσουν τὴν συµµετοχὴ ὅλων τῶν ἐπισκόπων, σύµφωνα µὲ τὴν συνοδικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἐκτὸς ἐκείνων ποὺ γιὰ προσωπικοὺς ἢ ἄλλους λόγους δὲν ἠµποροῦν νὰ µετάσχουν.
Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος καὶ Ἱερομάρτυρας
Ὁ χρόνος γέννησης καὶ ἡ ἐθνικότητα τοῦ Ἁγίου
Ἰγνατίου εἶναι ἀσαφῆ. Στὸ θρόνο τῆς Ἀντιοχείας ὁ Άγιος Ἰγνάτιος ἀνέβηκε μεταξὺ
68-70 μ.Χ. Ποίμανε σὰν ἀποστολικὸς διδάσκαλος καὶ στάθηκε φρουρὸς τῶν ψυχῶν τοῦ
ποιμνίου του. Ὅταν ὁ Τραϊανὸς διέταξε διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, θαῤῥαλέα ὁ Άγιος
Ἰγνάτιος, ἐνῷ ὁ βασιλιὰς περνοῦσε ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια, παρουσιάστηκε μπροστά του
καὶ ὑπεράσπισε τὰ δίκαια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀλήθεια τῆς χριστιανικῆς πίστης.
Τότε ὁ Τραϊανὸς διέταξε τὴν σύλληψη τοῦ Άγίου Ἰγνατίου καὶ τὴν μεταφορά του στὴ
Ῥώμη. Οἱ χριστιανοὶ τῆς Ῥώμης σκόπευαν νὰ τὸν ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὸ μαρτύριο, ἀλλὰ ὁ
Άγιος Ἰγνάτιος, μὲ φλογερὴ δίψα πρὸς τὸ μαρτύριο, ἔγραψε σ᾿ αὐτοὺς νὰ ἀφήσουν νὰ
γίνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, τὴν 20ὴ Δεκεμβρίου τοῦ ἔτους 107 μ.Χ., τὸν ἔριξαν
στὸ ἀμφιθέατρο, ὅπου πεινασμένα θηρία τὸν κατασπάραξαν. Διασώθηκαν μόνο τὰ
μεγαλύτερα ἀπὸ τὰ ὀστᾶ του, ποὺ μεταφέρθηκαν καὶ τάφηκαν μὲ τιμὲς στὴν Ἀντιόχεια.
Ἀργότερα μετακομίσθηκαν στὴ Ῥώμη (Β´ ἀνακομιδὴ τὸ 540 μ.Χ. καὶ ἐναποτέθησαν στὸν
Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κλήμεντος). Ἔτσι, ὁ Άγιος Ἰγνάτιος ἔμεινε μέχρι τέλους πιστὸς
στὴ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ, καὶ «ὁ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, οὗτος καὶ τὸν
Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸν ἔχει». Ἐκεῖνος δηλαδή, ποὺ μένει στὴ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ, αὐτὸς
καὶ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ ἔχει, διότι αὐτὸς ἔγινε ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἑπομένως
φέρει μέσα του τὸν Θεό. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Άγιος Ἰγνάτιος ἐπονομάσθηκε Θεοφόρος.
http://agiooros.org/viewtopic.php?f=75&t=8749
«Εν τω ονόματι του Ιησού…» -- του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών
Βέβαια είναι αλήθεια ότι ή πρώτη σύλληψη, από το λογοκρατούμενο πνεύμα μας,
της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού είναι συνήθως μια
διαφάνεια νοησιαρχική. Τη διαδικασία της επικλήσεως συλλαμβάνουμε ως καθαρή
νοητική λειτουργία. Αλλά αν βιώνουμε έναν ορισμένο βαθμό αγιοπνευματικής
εμπειρίας, το πνεύμα μας, καθώς ανοίγει τις πύλες του για να δεχθεί την εικόνα
της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού, δεν υποδέχεται μια
παράσταση της διανοίας αλλά μια άγιοπνευματική «Θεία Λειτουργία», στην οποία
εκφράζεται συνοπτικά όλη η δυναμική λυτρωτική παρουσία της ζωής του Κυρίου. Η
επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι μια τυπική (μηχανική – ψυχολογική)
επανάληψη προβολής νοητικών διαφανειών στην οθόνη του πνεύματός μας. Είναι αναμφιβόλως
η έκχυση της συνολικής δυναμικής του σωτηριολογικού Του έργου στην καθολική μας
ύπαρξη.
Οι ψεύτες θέσπισαν το Νόμο της υποκρισίας
Δημοσιεύτηκε
στις 1 Ιαν 2016
Το ελληνικό Κοινοβούλιο, "τοις κείνων ρήμασι πειθόμενο", θεσμοθέτησε
την υποκρισία. Την αλήθεια της υποκρισίας, για να είμαστε ακριβείς, και τούτο
είναι το "Σύμφωνο Κοινωνικής Συμβίωσης" ατόμων με ερωτική προτίμηση
στο ίδιο φύλο.
Οι ψυχίατροι, οι ψυχολόγοι και οι κοινωνιολόγοι, φρόντισαν να τους απαλλάξουν από ενοχικά συμπλέγματα και τους είπαν να μην ντρέπονται, να μην είναι υποκριτές, να μην κρύβονται, να δέχονται την αλήθεια.
Αλλά, όμως, για ποια αλήθεια υπερηφανεύονται τώρα, μετά την ψήφιση του σχετικού Νόμου, οι ερωτιδείς του ιδίου φύλου ; Η αλήθεια τους, είναι η αλήθεια της υποκρισίας, είναι η αλήθεια του βιωματικού τους ψεύδους. Διότι ενώ είναι άνδρες υποδύονται τη γυναίκα, φερόμενοι δε σαν γυναίκα, ουσιαστικά φαλκιδεύουν το γυναικείο φύλο. Είναι δηλαδή διπλή η υποκρισία τους, διπλό και το ψεύδος τους. Αυτή είναι η αλήθεια τους και αυτή τη δέχτηκε και την ψήφισε το ελληνικό Κοινοβούλιο.
Τούτο δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, ούτε να μας λυπεί. Μέσα στο Κοινοβούλιο συνωνστίζονται και αντιμάχονται μεταξύ τους οι 300 του "λεφτά υπάρχουν", του "success story" και του "σκίζω τα Μνημόνια". Με άλλα λόγια, διαρκώς ψεύδονται και υποκρίνονται αυτοί που μας κυβερνούν. Πώς, λοιπόν, θα ήταν δυνατό να μην ψηφισθεί ο Νόμος του "Συμφώνου Συμβίωσης" ;
Οι ψυχίατροι, οι ψυχολόγοι και οι κοινωνιολόγοι, φρόντισαν να τους απαλλάξουν από ενοχικά συμπλέγματα και τους είπαν να μην ντρέπονται, να μην είναι υποκριτές, να μην κρύβονται, να δέχονται την αλήθεια.
Αλλά, όμως, για ποια αλήθεια υπερηφανεύονται τώρα, μετά την ψήφιση του σχετικού Νόμου, οι ερωτιδείς του ιδίου φύλου ; Η αλήθεια τους, είναι η αλήθεια της υποκρισίας, είναι η αλήθεια του βιωματικού τους ψεύδους. Διότι ενώ είναι άνδρες υποδύονται τη γυναίκα, φερόμενοι δε σαν γυναίκα, ουσιαστικά φαλκιδεύουν το γυναικείο φύλο. Είναι δηλαδή διπλή η υποκρισία τους, διπλό και το ψεύδος τους. Αυτή είναι η αλήθεια τους και αυτή τη δέχτηκε και την ψήφισε το ελληνικό Κοινοβούλιο.
Τούτο δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, ούτε να μας λυπεί. Μέσα στο Κοινοβούλιο συνωνστίζονται και αντιμάχονται μεταξύ τους οι 300 του "λεφτά υπάρχουν", του "success story" και του "σκίζω τα Μνημόνια". Με άλλα λόγια, διαρκώς ψεύδονται και υποκρίνονται αυτοί που μας κυβερνούν. Πώς, λοιπόν, θα ήταν δυνατό να μην ψηφισθεί ο Νόμος του "Συμφώνου Συμβίωσης" ;
ΣΧΟΛΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΡΟΣΥΝΟΔΟΥ
«Μη μέταιρε όρια, α έθεντο οι Πατέρες σου».
Σοφία Σολομώντος.
Η Ι. Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος
απεδέχθη την σύγκλησιν Πανορθοδόξου Προσυνόδου. Ομολογούμεν, ότι το γεγονός
είναι εν εκ των σημαντικωτέρων, δια την Ορθοδοξίαν καθόλου, κατά τους
τελευταίους τέσσαρας αιώνας, και το μέγιστον, εξ όσων γνωρίζομεν εν τω κλίματι
της Ελληνικής Εκκλησίας, από της απελευθερώσεως του Έθνους. Διο και χαίρομεν
σφοδρώς.
Είχομεν γνωρίσει την Εκκλησίαν μας κατά
κρημνών φερομένην, υπό της Προτεσταντικής αντιβασιλείας του Όθωνος, και
ωδυνήθημεν. Την είδομεν ριπιζομένην υπό του αντορθοδόξου πνεύματος του
Θεοκλήτου Φαρμακίδου, και επενθήσαμεν. Την εθεωρήσαμεν δεινώς υπό της Σιμωνίας
κατακλυζομένην, και εκλαύσαμεν. Ήδη την βλέπομεν δεσμίαν τυραννικώς επί το άρμα
της Πολιτείας, ης οι άρχοντες αποδεικνύονται μασόνοι, και πάσχομεν. Και το
τραγικώτερον, ότι σήμερον την ζώμεν εσωτερικώς εσχισμένην, και σπαράσσεται η
καρδία μας.
Τι είναι δυνατόν να προκύψη
από την εν λόγω Προσύνοδον; Άγνωστον. Η Πανορθόδοξος Προσύνοδος αποτελεί
ασφαλιστικήν δικλείδα, και αμφίστομον μάχαιραν. Τούτο θα εξαρτηθή, όχι τόσον
από τα υπό συζήτησιν θέματα, αλλά από τον τρόπον εξετάσεως. Εάν δηλονότι, εξ
αφορμής της μνημονεύσεως αυτών επιδιώκεται η κραταίωσις της ισχύος των θεμάτων,
η πληρεστέρα δια λόγου συνειδητοποίησίς των, ως μη επιδεκτικών ερεύνης, ή
πρόκειται περί τάσεως συζητήσεως και αναθεωρήσεώς των. Το πράγμα εν προκειμένω
είναι κινδυνωδέστατον, όσον και απλούν. Τίποτε δεν δικαιολογεί τους φόβους μας
ακόμη, αλλ’ ούτε και την πλήρη ικανοποίησίν μας.
The origin of Vasilopita
Many people know about Vasilopita (the bread
baked by Orthodox Christians on St. Basil's feast day), but the reason we bake
it is not nearly so widely known.
Your voice resounded
throughout the world that received your word by which, in godly manner, you
taught dogma, clarified the nature of beings, and set in order the character of
people. Venerable father, Royal Priesthood, intercede to Christ God to grant us
great mercy.
- Apolytikion of St.
Basil (First Tone)
(Orthodox Heritage) - In the years when Julian the apostate
wished to revive idolatry—as some try to do in our days (neo-idolatry)—and to
build again the Temple of Solomon (in his attempt terrible flames poured forth
from that place and he was unable to complete his task), he stopped near
Caesarea on his way to Persia [for war].
St. Basil the Great knew Julian from Athens; the two of them studied together, however each took a different road. The Metropolitan of the city [St. Basil] therefore went out to meet the emperor and he brought three loaves of bread from those that the Saint ate. The Saint ate barley bread and it is from those loaves that he offered to Julian.
St. Basil the Great knew Julian from Athens; the two of them studied together, however each took a different road. The Metropolitan of the city [St. Basil] therefore went out to meet the emperor and he brought three loaves of bread from those that the Saint ate. The Saint ate barley bread and it is from those loaves that he offered to Julian.
O Συναξαριστής της ημέρας.
Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016
Σιλβέστρου Ρώμης, Θεαγένους ιερομ., Θεοπίστου μάρτυρος.
Ὁ Ἅγιος
Σιλβέστρος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ρώμη. Ἐπειδὴ μὲ τὸν πνευματικό του ἀγῶνα ἔφθασε
στὸ ἄκρο τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς εὐσέβειας, χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος τῆς Πρεσβυτέρας
(Παλαιᾶς) Ρώμης, ὕστερα ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Ἐπισκόπου Μιλτιάδη, ὁ ὁποῖος
κοιμήθηκε στὶς 11 Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους 314 μ.Χ.
Ἐποίμανε ἀξίως τὸ
ποίμνιό του καὶ μὲ τὴν ἁγιότητά του ἐλάμπρυνε τὸν ἀποστολικὸ θρόνο του καὶ
ἔκανε πολλὰ θαύματα. Ἐπιδόθηκε μὲ περισσὴ φροντίδα στὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο καὶ
ἀγωνίσθηκε νὰ μεταμορφώσει κατὰ Χριστὸν τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα τοῦ λαοῦ τῆς Ρώμης.
Κατὰ τὴν παράδοση ὁ Ἅγιος ἐχειραγώγησε πρὸς τὴν χριστιανικὴ πίστη τὸν
αὐτοκράτορα Μέγα Κωνσταντῖνο καὶ μὲ τὸ θεῖο Βάπτισμα τοῦ καθάρισε τὰ πάθη, τῆς
ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Μὲ τὴ συμβουλὴ τοῦ Ἁγίου Σιλβέστρου, ὁ Μέγας
Κωνσταντῖνος ἀνήγειρε ἑπτὰ ναούς, γιὰ νὰ ἑορτάζονται οἱ ἑορτὲς τοῦ Σωτῆρος
Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων. Ἀπέδειξε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ τὸ ἔργο του
εἶχαν προκηρυχθεῖ ἀπὸ τὸ Νόμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ ἔλαβε μέρος στὴν Α’
Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Πολέμησε δὲ ἰδιαίτερα τοὺς αἱρετικοὺς Δονατιστὲς καὶ
ἐμεγάλυνε τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν διδασκαλία τῶν θείων δογμάτων.
Ὁ Ἅγιος
Σιλβέστρος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη σὲ βαθὺ γῆρας στὶς 31 Δεκεμβρίου τοῦ ἔτους 335
μ.Χ.
Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ: Θά ἔπρεπε ὁ Παναγιώτατος νά ἀποφύγει τήν ἀναφορά του στόν μῦθο τῆς "μαρτυρίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως"
Θά ἔπρεπε ὁ Παναγιώτατος νά ἀποφύγει
τήν ἀναφορά του στόν μῦθο τῆς «μαρτυρίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως» ἐκ μέρους τῶν οἰκουμενιστῶν
στά πλαίσια τῆς οἰκουμενι(στι)κῆς κινήσεως καί τῶν θεολογικῶν διαλόγων, διότι οἱ
ἐπαίσχυντες συμφωνίες τοῦ Μπάλαμαντ καί τοῦ Σαμπεζύ, ἡ υἱοθέτηση τῶν ἀντορθοδόξων
κειμένων τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε, τῆς Ραβέννας καί τοῦ Πουσάν, ἡ ὑπογραφή Κοινῶν Δηλώσεων
μέ τόν αἱρεσιάρχη Πάπα τῆς Ρώμης, οἱ ἀντικανονικές συμπροσευχές καί τά ἡμισυλλείτουργα
μέ αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους, καταδεικνύουν ἀκριβῶς τό ἀντίθετο.
Πνευματικὴ ἀφασία -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση
Οι περισσότεροι
Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δέν ἔχουν ἐκτιµήσει τόν πνευµατικό
κίνδυνο τοῦ οἰκουµενισµοῦ. Ἐνῶ ὑποτίθεται ὅτι ἀγρυπνοῦν γιά τό ποίµνιό τους,
θεωροῦν ὅτι ὁ οἰκουµενισµός δέν εἶναι ἐπικίνδυνος, ἀφοῦ ξεκινάει καί
κατευθύνεται ἀπό τό Οἰκουµενικό Πατριαρχεῖο! ∆έν ἐξετάζουν οἱ ἴδιοι τό θέµα, ἀλλά
παθητικά δέχονται ὅσα τό Πατριαρχεῖο προγραµµατίζει καί µεθοδεύει. Καί αὐτό τό
θεωροῦν σπουδαῖο κατόρθωµα, γιατί κάνουν τυφλή ὑπακοή στόν Πατριάρχη τοῦ
Γένους, τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά εἶχαν χάσει τόν ὕπνο τους καί νά µιλοῦσαν
συνεχῶς γιά τήν παναίρεση τοῦ οἰκουµενισµοῦ, ὁ ὁποῖος κατεδαφίζει τήν Ὀρθοδοξία.
∆υστυχῶς αὐτοί ἀδιαφοροῦν καί συχνά συνευφραίνονται µέ τόν Πατριάρχη κατά τίς ἐπισκέψεις
του στήν Ἑλλάδα. Οἱ ἀδιάφοροι αὐτοί µητροπολίτες συνήθως εἶναι πολυµέριµνοι καί
ἀσχολοῦνται µέ κοινωνικά καί πολιτικά θέµατα, ἀκόµη καί ἀθλητικά γεγονότα,
προκαλώντας τήν πλειοψηφία τοῦ λαοῦ µας. Θέλουν νά ἐµφανίζονται ὡς πνευµατικοί ἡγέτες,
ὄντας ἀδιάφοροι στούς πνευµατικούς κινδύνους, ὅπως εἶναι ὁ οἰκουµενισµός. Σέ
λίγο θά χάσουµε τήν ἀκεραιότητα τῆς πίστεώς µας καί τήν πολύτιµη παράδοσή µας. Ἀναφέρω
µιά περίπτωση πνευµατικῆς ἀφασίας, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνει τά παραπάνω.
O Συναξαριστής της ημέρας.
Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016
Περιτομή Ι. Χριστού, Βασιλείου του μεγάλου.
Ἡ κατὰ σάρκα περιτομὴ καὶ
ὀνοματοδοσία τοῦ Ἰησοὺ Χριστοῦ, κατὰ τὴν ὄγδοη ἡμέρα ἀπὸ τὴν γέννησή Του,
ἀποτελεῖ τὴν βεβαίωση τῆς σαρκώσεως καὶ τῆς προσλήψεως ἀπὸ τὸν Θεὸ Λόγο τῆς
τέλειας ἀνθρώπινης φύσεως ἀναλλοιώτως καὶ τῆς εἰσόδου Του στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ.
Ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὴν
ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου, ὡς μυστήριο πρέπει νὰ τὴν ἀντιλαμβανόμαστε καὶ ὡς
μυστήριο πρέπει νὰ τὴν προσεγγίζουμε, γιατί ὅλα τὰ γεγονότα τῆς ἐνανθρωπίσεως,
τῆς σαρκώσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἔγιναν μὲ θαυμαστὸ τρόπο ποὺ ξεπερνᾶ τὸ νοῦ ἀνθρώπου.
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας
λένε ὅτι, ἐὰν ἡ θεία ἐνανθρώπιση ἦταν καταληπτή, δὲν θὰ ἦταν θεία καὶ
παρομοιάζουν ὅσους ἀμφιβάλλουν ἢ δὲν πιστεύουν μὲ ἐκεῖνον ποὺ καθόταν στὸ
σκοτάδι καὶ πληρώθηκε ἀπὸ φῶς, ἐπειδὴ ὅμως δὲν γνώριζε τὸ πῶς ᾖλθε τὸ φῶς, δὲν
δέχθηκε τὸν φωτισμό.
Φώτης Κόντογλου - Παράδοση
Ὅσοι ἀπομείναμε πιστοὶ στὴν παράδοση, ὅσοι δὲν ἀρνηθήκαμε τὸ γάλα ποὺ βυζάξαμε, ἀγωνιζόμαστε, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ, καταπάνω στὴν ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αὐτοὺς ποὺ θέλουνε την Ἑλλάδα ἕνα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ἕνα λουλούδι χωρὶς μυρουδιά. Κουράγιο, ὁ καιρὸς θὰ δείξει ποιὸς ἔχει δίκιο, ἂν καὶ δὲ χρειάζεται ὁλότελα αὐτὴ ἡ ἀπόδειξη.
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου ∆. Μεταλληνοῦ
Οἱ Ἡρῶδες τοῦ κόσμου τούτου, οἱ κρατοῦντες,
βλέπουν εἰς τὸν νεογέννητον Χριστὸν κάποιον ἀνταγωνιστήν
Ἡ φραγκογερμανικὴ φαντασία ἑνὸς ὑπεραυτοκράτορος θεοῦ,
ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ λάβη ἐκδίκησιν καὶ ζητεῖ ἱκανοποίησιν διεμόρφωσεν ἕνα ἄλλον
«χριστιανισμὸν» εἰς τὴν Δύσιν. Οἱ «θεοὶ» τοῦ κόσμου τούτου θυσιάζουν τοὺς
ἀνθρώπους δι’ αὐτοὺς, δὲν θυσιάζονται αὐτοὶ διὰ τοὺς ἀνθρώπους.
Μὲ τὴν ἐνανθρώπηση καὶ γέννησή Του ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς
Χριστὸς πραγµατοποιεῖ τὸ σκοπὸ τῆς πλάσεως τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ἐµφάνιση τοῦ
Θεανθρώπου στὴν ἱστορία. Τὴν ἕνωση τοῦ κτιστοῦ πλάσµατος µὲ τὸν Ἄκτιστο
Πλάστη. Ὁ σκοπὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως εἶναι ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. «Ἄνθρωπος γίνεται Θεός, ἵνα
Θεὸν τὸν Ἀδὰµ ἀπεργάσηται» (τροπάριο Χριστουγέννων). «Αὐτὸς ἐνηνθρώπησεν, ἵνα
ἡµεῖς θεοποιηθῶµεν» (Μ. Ἀθανάσιος). «Ἄνθρωπος γὰρ ἐγένετο ὁ Θεὸς καὶ Θεὸς ὁ
ἄνθρωπος» (Ἰω. Χρυσόστοµος). Στὴ λογικὴ ἑνὸς ἠθικιστοῦ ὁ ὅρος «θεοποιηθῶµεν»,
ποὺ χρησιµοποιοῦν Πατέρες, ὅπως ὁ Μ. Ἀθανάσιος, εἶναι σκάνδαλο. Γι’ αὐτὸ µιλοῦν
γιὰ «ἠθικὴ θέωση». ∆ιότι φοβοῦνται νὰ δεχθοῦν ὅτι µὲ τὴ θέωση ὁ ἄνθρωπος
µεταµορφοῦται «κατὰ χάριν» σ’ αὐτὸ ποὺ ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι «κατὰ φύσιν»
(ἄκτιστος, ἄναρχος, ἀθάνατος). Τὰ Χριστούγεννα εἶναι, γι’αὐτό, ἄµεσα
συνδεδεµένα καὶ µὲ τὴ Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἀνάληψη καὶ τὴν
Πεντηκοστή.
Φώτης Κόντογλου - Γιάννης ὁ Εὐλογημένος!
O Ἅγιος Βασίλης, σὰν περάσανε τὰ
Χριστούγεννα, πῆρε τὸ ραβδί του καὶ γύρισε σ᾿ ὅλα τὰ χωριά, νὰ δεῖ ποιὸς θὰ
τόνε γιορτάσει μὲ καθαρὴ καρδιά. Πέρασε ἀπὸ λογιῶν-λογιῶν πολιτεῖες κι ἀπὸ
κεφαλοχώρια, μὰ σ᾿ ὅποια πόρτα κι ἂν χτύπησε δὲν τ᾿ ἀνοίξανε, ἐπειδὴ τὸν πήρανε
γιὰ διακονιάρη. Κ᾿ ἔφευγε πικραμένος, γιατὶ ὁ ἴδιος δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους,
μὰ ἔνοιωθε τὸ πόσο θὰ πονοῦσε ἡ καρδιὰ κανενὸς φτωχοῦ ἀπὸ τὴν ἀπονιὰ ποὺ τοῦ δείξανε
κεῖνοι οἱ ἄνθρωποι.
Μιὰ μέρα ἔφευγε ἀπὸ ἕνα τέτοιο ἄσπλαχνο
χωριό, καὶ πέρασε ἀπὸ τὸ νεκροταφεῖο, κ᾿ εἶδε τὰ κιβούρια πὼς ἤτανε ρημαγμένα,
οἱ ταφόπετρες σπασμένες κι ἀναποδογυρισμένες, καὶ τὰ νιόσκαφτα μνήματα εἴτανε
σκαλισμένα ἀπὸ τὰ τσακάλια. Σὰν ἅγιος ποὺ εἴτανε ἄκουσε πὼς μιλούσανε οἱ
πεθαμένοι καὶ λέγανε: «Τὸν καιρὸ ποὺ εἴμαστε στὸν ἀπάνω κόσμο, δουλέψαμε,
βασανιστήκαμε, κι ἀφήσαμε πίσω μας παιδιὰ κ᾿ ἐγγόνια νὰ μᾶς ἀνάβουνε κανένα
κερί, νὰ μᾶς καίγουνε λίγο λιβάνι μὰ δὲν βλέπουμε τίποτα, μήτε παπᾶ στὸ κεφάλι
μας νὰ μᾶς διαβάσει παραστάσιμο, μήτε κόλλυβα, παρὰ σὰν νὰ μὴν ἀφήσαμε πίσω μας
κανέναν». Κι ὁ ἅγιος Βασίλης πάλι στενοχωρήθηκε κ᾿ εἶπε: «Τοῦτοι οἱ χωριάτες οὔτε
σὲ ζωντανὸ δὲ δίνουνε βοήθεια, οὔτε σὲ πεθαμένον», καὶ βγῆκε ἀπὸ τὸ νεκροταφεῖο,
καὶ περπατοῦσε ὁλομόναχος μέσα στὰ παγωμένα χιόνια.
Αν υπάρχει κάτι στη ζωή μας που δεν τιθασσεύεται, αυτό είναι η αέναη κίνηση του χρόνου.
Το σήμερα γίνεται χθες εν ριπή οφθαλμού, και το αύριο σήμερα
και χθες. Κι εμείς παρασυρόμεθα προς το τέρμα της πορείας μας, εκόντες άκοντες,
παρακολουθούντες τα γεγονότα που περνούν από μπροστά μας, χωρίς αναστρέψιμη
ελπίδα. Αυτή είναι η μοίρα των θνητών. Κι αλλοίμονο σ' εκείνους που δεν έχουν
ακόμη βρη την απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου. Την απάντηση τη δίδει μόνο η Χριστιανική
πίστη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)