Ρέθυμνος, 23 Ιουνίου 1640.

 Ο ανεψιός του πρώην πατριάρχου Αθανασίου Πατελάρου, Νεόφυτος Πατελάρος, γράφει προς τον εν Κων/πόλει Βάϋλον Αλουϊζιον Κονταρίνι :

 «….ήκουσα ότι ο Σεβασμιώτατος θείος μου ευρίσκεται τώρα επί της έδρας της Θεσσαλονίκης, ήσυχος, υπό την προστασίαν της Υμετ. Εξοχότητος. Σας παρακαλώ  να συστήσητε την υπεράσπισιν των συμφερόντων μας εις τον νεωστί εκλεγέντα Βάϋλον, Εξοχώτατον Τρεβιζάν… Από μίαν επιστολήν της Υμετ. Εξοχώτητος επληροφορήθην, τι ποσόν εδαπάνησεν ο Αδριανουπόλεως, ίνα γίνη Πατριάρχης και τούτου ένεκα ο Σεβασμιώτατος θείος μου δεν κατώρθωσε να καταλάβη τον θρόνον. Μόνον ο Θεός θα διορθώση τα πάντα. Εγώ περιμένω εδώ τας διαταγάς του θείου μου…»

σ.σ. σκέπτομαι τον τρόπο εκλογής των Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων κ.λ.π., και ενθυμούμαι :

Ιδού λοιπόν ο μόνος τρόπος εκλογής:

 Απολιπών τον βίον ο Αρχιερεύς των  Ιεροσολύμων Ζαχαρίας (609-632), συνηθροίσθη όλον το πλήθος εις την Εκκλησίαν και κλείσαντες τάς πύλας του Ναού και σφραγίσαντες επιμελώς, ανέμενον έξωθεν, ίνα ίδωσι ποίον Αρχιερέα και Ποιμένα θέλει τους εξαποστείλει ο Θεός, διότι τοιαύτην καλήν συνήθειαν είχον οι άνθρωποι εκείνοι. Οπόταν δηλαδή ήθελον να εκλέξουν νέον Αρχιερέα, έκλειον καλώς τας θύρας του Ναού και όστις ήθελε δυνηθή να ανοίξη αυτάς διά προσευχής, εκείνον ευθύς ως άξιον εχειροτονούσαν. Τότε λοιπόν, ως υπό θείας Χάριτος οδηγηθείς ο ιερός Μόδεστος, έφθασεν εις τάς πύλας του Ναού και ευθύς διά της προσευχής του αι θύραι ηνοίχθησαν και ο θείος Μόδεστος Αρχιερεύς του Θεού αποκατεστάθη, διά την απλότητα, την καθαρότητα και την αγάπην την οποίαν είχεν εις τον Θεόν. Χειροτονηθείς δε Αρχιερεύς ο Άγιος και αγωνιζόμενος καθ΄ εκάστην έτι περισσότερον, του εδόθη τοιαύτη Χάρις εκ Θεού και τοιαύτη πλουσιωτάτη δύναμις, ώστε εκτός από τα άλλα θαύματα και τας ιατρείας, τας οποίας έκαμεν εις τους ανθρώπους, εθεράπευε και τα ζώα.

Διαβάζω :

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Τήν Κυριακή 14 Ἀπριλίου στόν Ἱ. Ναό Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος τῆς Ὀρθ. Ἀδελφότητος "Χριστιανική Ἐλπίς",στό Φίλυρο Θεσ/νίκης, θά τελεσθεῖ ἀρχιερατική θεία Λειτουργία χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβα, καί στή συνέχεια  τό ἐτήσιο Μνημόσυνο τοῦ αειμνήστου καθηγητού του ΑΠΘ  ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΣΑΚΚΟΥ.

Μνημόσυνο την Κυριακή;

Άγιος Αθανάσιος (ο Πάριος) : 

Απεφάσισαν τας τοιαύτας αγρυπνίας και μνημόσυνα επιτελείν τας Κυριακάς και τας μεγάλας εορτάς. Και λοιπόν ούτω έκριναν και ούτως εποίησαν· ήτοι έψαλλον μετά την αγρυπνίαν και τα νεκρικά μνημόσυνα. Απολύσεως γαρ γενομένης του όρθρου, παρευθύς «ευλογητού» γενομένου παρά του εφημερίου, των δε λοιπών ιερέων βαλόντων επιτραχήλια, έψαλλον μετά κηροδοσίας την συνήθη νεκρώσιμον ακολουθίαν, ήτις μέχρι τότε ουκ εγένετο, ουδέ ηκούετο εις όλον σχεδόν το Άγιον Όρος. Οι λογάδες και σπουδαίοι οι εν όλω τω Όρει ευρισκόμενοι και πάντες ομού οι πνευματικοί ταύτην την πράξιν κρίναντες, απεφάσισαν ότι εστί μία ανήκουστος του Όρους καινοτομία και ότι υπάρχει η τοιαύτη, μία παράβασις της αρχαίας εκκλησιαστικής παραδόσεως. 

Άγ. Νικόδημος προς τους αντικολλυβάδες μοναχούς του Αγίου Όρους: 

Ει γαρ και ουκ ήθελον παντελώς ειπείν, ουδέ γράψαι εις χάρτην ταύτα, δια το αιδέσιμον του μοναχικού και ασκητικού τάγματος, αλλ΄ αναγκάζομαι, ίνα γράψω ολίγα τινά, ένεκεν αληθείας και δικαιοσύνης. Δεύτερον αίτιον ταύτης (Ομολογίας) εστάθη, το μίσος οπού τρέφουν εις την καρδίαν τους οι κατήγοροι ημών, και πάντων των αδελφών οπού φυλάττουν την εν Σαββάτω περί των μνημοσύνων της Εκκλησίας Παράδοσιν· και ακολούθως η εκκρίζωσις του τοιούτου μίσους, ήτις ελπίζεται να γένη, συνεργούσης της θείας Χάριτος, δια της Ομολογίας και Απολογίας ημών ταύτης. Κάμνομεν τέλος της Ομολογίας και Απολογίας ημών ταύτης, και λέγομεν τούτο το σύντομον μεν, αλλά γενναίον και αληθέστατον: Αδελφοί και πατέρες, εάν δεν εκριζώσετε το μίσος από την καρδίαν σας, και δεν εμφυτεύσετε την αγάπην, και εάν δεν παύσετε από τας κατά των αδελφών σας δυσφημίας, να ηξεύρετε—και σύγγνωτε ημίν δια την τόλμην—ότι ματαίως κατοικείτε εις τα όρη και τα βουνά· μάταιοι είναι όλοι οι ασκητικοί σας αγώνες και κόποι και ιδρώτες· να ειπούμεν και μεγαλύτερον: μαρτύριον αισθητόν, εάν υπομείνητε δια τον Χριστόν, έχετε δε μίσος και δεν αγαπάτε τους αδελφούς σας, μάταιον είναι το τοιούτον μαρτύριόν σας.

Το αποτέλεσμα της προδοσίας της Πίστης μας από Αγιορείτες και Μητροπολίτες της Ελλαδικής Εκκλησίας :

Ο Κοσμάς :

7. Τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με το δημοσίευμα του «Ορθ. Τύπου»;

Μπορεί να μην έχουν καμία σχέση, μπορεί όμως και να έχουν. Κατά τη δική μας εκτίμηση, το δημοσίευμα του «Ορθοδόξου Τύπου» είναι υποβολιμαίο και κατευθυνόμενο, με θύμα πρώτον τον κ. Γ. Ζερβό, που πίστεψε τις πληροφορίες που κάποιος, ή κάποιοι του έδωσαν.
Ποιός, ή ποιοί είναι αυτοί οι κάποιοι, που μπορεί να έδωσαν τις αόριστες αυτές πληροφορίες στον κ. Γ. Ζερβό, εμείς δεν γνωρίζουμε. Υποψιαζόμαστε, πως μπορεί να είναι άτομα, που θέλουν να εμφανίσουν τους Παλαιοημερολογίτες ως θιασώτες του Παλαιοημερολογιτικού Οικουμενισμού, για να δικαιώσουν τους Νεοημερολογίτες, που ακολουθούν τον αντίστοιχο Προτεστάντικο και Παπικό Οικουμενισμό, μάλιστα τώρα που αποκαλύπτεται η γενόμενη ένωσή τους με το Πάπα!
Με τον τρόπο αυτό, θέλουν να εξουδετερώσουν κάθε αντίδραση των Γνησίων Ορθοδόξων για την προδοσία της Ορθοδοξίας από τους Νεοημερολογίτες, να μη μιλάνε πλέον εναντίον του Οικουμενισμού τους, αφού και οι ίδιοι είναι στο χώρο τους Οικουμενιστές! Αυτά επί του παρόντος, για την προδοσία της Ορθοδοξίας από τους Νεοημερολογίτες.

ΠΑΤΗΡ Θεόδωρος Ζήσης 9-4-13 περί μεταμοσχεύσεων

megasfilippos

HXHPON PAΠIΣMA KATA TOY OIKOYMENIΣMOY

ἡ θαυμαστὴ μεταστροφὴ δύο ἐπωνύμων μονοφυσιτῶν

στὴν Ὀρθοδοξία.

Tοῦ κ. Xρήστου Kων. Λιβανοῦ

     «Πολλὰ τέρατα ἐγέννησεν ἐν τοῖς καιροῖς ἡμῶν ὁ ᾅδης, ἀλλ' ἰσομέγεθες τοῦ οἰκουμενισμοῦ οὐδέν», ἔγραφε πρὸ σαράντα καὶ πλέον ἐτῶν ὁ μακαριστὸς καὶ σοφὸς ἀρχιμανδρίτης π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος καὶ οἱ ἐξελίξεις ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα δικαιώνουν πλήρως τὸν λόγο του. Tέρας πραγματικὸ ὁ οἰκουμενισμός, ἀδηφάγο καὶ ἀχόρταγο, καταβροχθίζει ἀδιακρίτως κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, ἀφοῦ προηγουμένως τοὺς αἰχμαλωτίσει στὴν παγίδα τῆς ψευδοαγάπης καὶ ψευδοενότητος μεταξὺ τῶν πιστῶν τῶν διαφόρων ὁμολογιῶν καὶ θρησκειῶν. «Tίς δύναται πολεμῆσαι μετ' αὐτοῦ;», ἐρωτοῦν οἱ προσκυνοῦντες τὸ θηρίο τὸ ἀναβαῖνον ἐκ τῆς θαλάσσης, δηλαδὴ τὸν Ἀντίχριστο, στὸ ἱερὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως (Ἀποκ. 13, 4). Tὸ ἴδιο ἐρώτημα ἀκούεται καὶ σήμερα γιὰ τὸ τέρας τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ποιός μπορεῖ νὰ τὰ βάλῃ μαζί του; Ποιός μπορεῖ νὰ τὸ νικήσῃ, ὅταν τὰ θανατηφόρα πλοκάμια του ἔχουν σφιχταγκαλιάσει καὶ περισφίγγουν θρόνους παλαιφάτων πατριαρχείων καὶ θεολογικὲς ἕδρες πανεπιστημιακῶν σχολῶν;

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Δ΄ Χαιρετισμοί 2012 στο Μπανάτο Ζακύνθου

Τὸ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὸ σῶ­μα νο­σεῖ ἐ­πι­κίν­δυ­να

Τὸ θέ­μα τῆς κοι­νω­νί­ας μὲ τοὺς αἱ­ρε­τι­κούς, ὡς καὶ τῆς ἐν συ­νε­χεί­ᾳ κοι­νω­νί­ας μὲ τοὺς κοι­νω­νοῦν­τες, οἱ ὁ­ποῖ­οι μὲ τὴν πρά­ξη τους αὐ­τὴ ἀ­πο­βαί­νουν ἀ­κοι­νώ­νη­τοι, εἶ­ναι τὸ μεῖ­ζον καὶ ἐ­πεῖ­γον θέ­μα στὴν ση­με­ρι­νὴ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὴ ζω­ή. Τὸ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὸ σῶ­μα νο­σεῖ ἐ­πι­κίν­δυ­να· ὑ­πεύ­θυ­νοι γι­ὰ τὴν νό­σο εἴ­μα­στε ὅ­λοι, ὄ­χι μό­νον οἱ κοι­νω­νοῦν­τες μὲ τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους, ἀλ­λὰ καὶ ὅ­σοι κοι­νω­νοῦ­με μὲ τοὺς κοι­νω­νοῦν­τες· ἡ ἐ­κτρο­πὴ καὶ ἡ πα­ρά­βα­ση μοι­ά­ζει μὲ τὰ συγ­κοι­νω­νοῦν­τα δο­χεῖ­α…  

ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

«Όποιος οδεύει στον δρόμον της αρετής», μας λέγει ο Άγιος Ισαάκ 

ο Σύρος (Λόγος ΚΑ/), «πρέπει να ευχαριστή τον Θεόν σε όλες τις 
θλίψεις, που τον βρίσκουν και να μέμφεται και να κατηγορή τον 
εαυτόν του και να γνωρίζη ότι για την αμέλειά του, παρεχωρήθησαν 

οι θλίψεις αυτές από τον προνοητήν του Θεόν, για να ξυπνήση 
τον νουν του ή και διότι υπερηφανεύθη. Και ας μη ταραχθή γι᾽ 
αυτό, που του συμβαίνει, μήτε να εγκαταλείψη τον δρόμον της 
αρετής, αλλά ας μέμφεται τον θάνατόν του, για να μη γίνη σ᾽ 
αυτόν διπλόν το κακόν. Διότι ο Θεός, που είναι πλήρης πάσης 
δικαιοσύνης, δεν είναι άδικος, μη γένοιτο. 
Εις Αυτόν πρέπει η δόξα στους αιώνες. Αμήν». 

Iερά Μητρόπολις Πειραιώς :

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Μέ πρόσχημα τήν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως πού δῆθεν παραβιάζεται γιά νομίμους καί παρανόμους κατοικούντας στό λεκανοπέδιο μουσουλμανικῆς θρησκευτικῆς παραδοχῆς συνανθρώπους μας πού ὡστόσο ἀκώλυτα καί ἐλεύθερα διατηροῦν 150 τόπους λατρείας τους, ἡ θεσμοθέτηση καί ἡ μετά πάσης κρατικῆς ἐπισημότητος ἑδραίωση στήν ἱστορική πρωτεύουσα τῆς Εὐρώπης τήν Ἀθήνα, τήν ποτισμένη μέ τό αἷμα τῶν μαρτύρων της γιά τήν ἀποτίναξη τῆς 400ετούς δουλείας τοῦ Ἰσλάμ μέ τήν σέ βάρος τοῦ Κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ ἀπό τήν Πολιτεία ἀνέγερση τεμένους στό Βοτανικό, εἶναι ἕνα πολύ καλά ἐνορχηστρωμένο σχέδιο γιά τήν ἀπό πολλῶν χρόνων ἐπιχειρουμένη ἀποδόμηση τῆς Ἑλληνορθοδόξου ἰδιοπροσωπείας καί ταυτότητος τῆς χώρας.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Ο δε αληθινός Κύριος Ιησούς, με όλον το πλήρωμα της ευαγγελικής και Θεανθρωπίνης Του ιστορικότητος και πραγματικότητος, υπάρχει ολόκληρος εις το Θεανθρώπινον σώμα Του την Ορθόδοξον Καθολικήν Εκκλησίαν, όπως εις την εποχήν των Αποστόλων, έτσι και σήμερον, έτσι και εις τους αιώνας. Η Θεανθρωπίνη ζωή Του παρατείνεται δια του Θεανθρωπίνου σώματος της Εκκλησίας εις ολόκληρον την ιστορίαν και την αιωνιότητα. Ζώντες λοιπόν εν τη Εκκλησία, «εν Αυτώ» ζώμεν, ακριβώς όπως διατάσση ο χριστοφόρος Απόστολος. Η δε πληρεστέρα πραγμάτωσις της εντολής Του είναι ο τρόπος της ζωής των Αγίων. Αυτοί φυλάττουν αναλλοίωτον την Θεανθρωπίνην μορφήν του Χριστού, με όλην την θαυμαστήν ζωτικότητα, την αναμφισβήτητον γνησιότητα και το απαράμιλλον κάλλος της. Μαζί με αυτό οι χριστοειδείς Άγιοι του Σωτήρος φυλάττουν και τον θεανθρώπινον σκοπόν του ανθρωπίνου είναι και της ανθρωπίνης ζωής, με όλην την θεανθρωπίνην τελειότητα και το αναλλοίωτον του σκοπού αυτού, του ορισθέντος από αυτόν τον Θεάνθρωπον Κύριον Χριστόν και δυναμένου να πραγματοποιηθή μόνον εις το Θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας. Αντιθέτως, κάθε αλλαγή, σμίκρυνσις, απλοποίησις, σύντμησις και ανθρωπομορφισμός του χριστιανικού σκοπού, καταστρέφει τον χριστιανισμόν, τον καθιστά ανούσιον, γήϊνον, τον μεταβάλλει εις συνειθισμένην ανθρωπίνην, δηλαδή ουμανιστικήν και φυματικήν θρησκείαν, ουμανιστικήν φυματικήν φιλοσοφίαν, ουμανιστικήν φυματικήν ηθικήν, ουμανιστικήν φυματικήν επιστήμην, ουμανιστικόν φυματικόν δημιούργημα, ουμανιστικήν φυματικήν κοινωνίαν.

Νήφωνας ο κελλιώτης

Όταν πέθανε ο πατέρας του ο Πορφύρης ήτανε δώδεκα χρονώ. Είδε που φέρανε από το χωράφι τo ξυλιασμένο κορμί, τυλιγμένο σε μια κουβέρτα. Μαζεύτηκε το χωριό, είπανε πως τον χτύπησε το μουλάρι στα νεφρά. 

Η μάνα του Πορφύρη είχε οχτώ παιδιά. Έκλαψε τον σκοτωμένο μέρες και νύχτες όσο μπορούν να κλάψουν δυό μάτια ανθρώπινα. Ύστερα ήρθε ο παπάς στο σπίτι, να κουβεντιάσουν με τη μάνα για τα παιδιά. Είπανε, να κρατήσει η χήρα τα μισά, τ' άλλα μισά να βρουν αλλού ψωμί. 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

O Κοσμάς :

β. Ο δεύτερος τρόπος είναι κατά τα κοσμικά πρότυπα. Είναι ο Οικουμενιστικός τρόπος, με τον οποίο επιδιώκουν οι Προτεστάντες και οι Παπικοί να ενωθούν μεταξύ τους, αλλά και με τους Νεοημερολογίτες. Είναι ο Οικουμενισμός «εξ αριστερών»! Και οι μεν Προτεστάντες δημιούργησαν τον λεγόμενο Προτεστάντικο Οικουμενισμό, οι δε παπικοί τον Παπικό Οικουμενισμό!
Ορισμένοι, θέλουν να γίνει η ένωση των Παρατάξεων του Παλαιού Ημερολογίου σύμφωνα τώρα με τα παραπάνω πρότυπα του Οικουμενισμού! Έτσι, καλλιεργούν ένα νέο είδος Οικουμενισμού, τον Παλαιοημερολογίτικο Οικουμενισμό, σύμφωνα με τον οποίο όλες οι Παρατάξεις του Παλαιού Ημερολογίου είναι το ίδιο πράγμα, όλες είναι «Εκκλησίες του Χριστού» και συνεπώς όλες μπορούν να ενοποιηθούν σε μία Εκκλησία, την «Εκκλησία του Χριστού»! Αυτός είναι ο Οικουμενισμός «εκ δεξιών»! Και τον χαρακτηρίζουμε Οικουμενισμό «εκ δεξιών», γιατί όπως λέγει ο Απ. Παύλος υπάρχει πόλεμος «εξ αριστερών» και πόλεμος «εκ δεξιών». Με τον τρόπο αυτό διαστέλλουμε τα δύο είδη Οικουμενισμού.
Το είδος αυτό του Οικουμενισμού στο χώρο του Παλαιού Ημερολογίου σημαίνει ότι καμία από τις Παρατάξεις του δεν αποτελεί την Εκκλησία του Χριστού. ΄Οσοι, λοιπόν Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, πιστεύουν ότι ή Εκκλησία του Χριστού δεν υπάρχει στο Παλαιό Ημερολόγιο, μπορούν να κάνουν άσχετους "διαλόγους" μεταξύ των Παρατάξεων και να προβαίνουν σε περίεργες "διεργασίες", σαν αυτές που αναφέρει ο Γ. Ζερβός, προκειμένου έτσι να δημιουργήσουν την ανύπαρκτη για αυτούς "Μία Εκκλησία"!

Και τα δύο παραπάνω αυτά είδη του Οικουμενισμού, "αριστερού" και "δεξιού," είναι εξ ίσου επικίνδυνα για τη σωτηρία του ανθρώπου.

Pascha , Anastasi Hymn - Ode 8 in Greek

Είμαστε χριστιανοί χωρίς ζήλο, χωρίς πνευματική ανησυχία...

Ο Χριστός επαίνεσε τον εκατόνταρχο για την ταπείνωση και την πίστη που είχε, ενώ ήλεγξε τους κληρονόμους της Βασιλείας των Ουρανών για την απιστία τους, αλλά και την πνευματική τους αδιαφορία. Πρέπει να προσέξουμε πολύ τα λόγια του Χριστού μας, γιατί και εμείς είμαστε κληρονόμοι της Βασιλείας αλλά δεν έχουμε τον ανάλογο τρόπο ζωής και κινδυνεύουμε να τη χάσουμε. Αυτοκαλούμαστε συνειδητοί χριστιανοί και ζούμε με οκνηρία, με κοιμισμένη τη συνείδησή μας και κομμένη την ελπίδα της μέλλουσας ζωής. Είμαστε χριστιανοί χωρίς ζήλο, χωρίς πνευματική ανησυχία, χωρίς το φωτισμό του Ευαγγελίου. Χριστιανοί με κοσμικό φρόνημα και με καρδιά κολλημένη στα υλικά αγαθά. Γι΄ αυτό και κινδυνεύουμε να βρεθούμε «εις το σκότος το εξώτερον».

πάντα πρυτάνευαν οι έριδες και η φιλαρχία.....

Αν πρέπει να πω την αλήθεια, έμαθα ν’ αποφεύγω τις συντροφιές των Επισκόπων, αφού καμιάς Συνόδου δεν βίωσα το αγαθόν τέλος μήτε ορθή λύση προβλημάτων. Και τούτο γιατί πάντα πρυτάνευαν οι έριδες και η φιλαρχία. Γι’ αυτό κλείσθηκα στον εαυτό μου και βρήκα στη μοναξιά την ασφάλεια της ψυχής μου και την ηρεμία μου 

(Επιστολαί, Γ΄ Προκοπίω: Άγ. Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός).

ΟΙ ΤΥΨΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ.

Είναι πρακτική και 
πολύ σημαντική η διδασκαλία του Αγίου Ιωάννου του Σι- 
ναϊτου περί συνειδήσεως, όπου μας λέγει: 

«Όταν η συνείδηση παύση να μας ελέγχη για τις αμαρτίες, 
ας προσέξουμε μήπως 
αυτό δεν οφείλεται στην καθαρότητα, αλλά στην κόπωση και την 
άμβλυνση της συνειδήσεως λόγω πλήθους αμαρτιών». 

"εκ γαρ του καρπού το δένδρον γινώσκεται".

Η γένεση του παπισμού, δογμα­τικά κατοχυρωμένου, οδήγησε στην εκκόλαψη του ολοκληρωτι­σμού στην Ευρώπη, με τη θεία κα­ταξίωση της βίας. Θεολογική θεμε­λίωση του ολοκληρωτισμού είναι το περίφημο dictatus papae (πα­πικές υπαγορεύσεις) του πάπα Γρηγορίου Ζ' του Ιλδεβράνδη (1073-1085) σε 27 προτάσεις, με τις όποιες ο πάπας αυτοανακηρύσσε­ται απόλυτος κύριος εκκλησίας και πολιτείας («ο μόνος άνθρωπος, του οποίου όλοι οι πρίγκιπες φι­λούν τα πόδια», «έχει τη δυνατότη­τα να καθαιρεί τους αυτοκράτο­ρες», «δεν μπορεί να κριθεί από κα­νέναν» κ.λπ.). Ο «περί περιβολής» (de investitura) αγώνας και όλοι οι μετέπειτα πόλεμοι του παπικού κράτους είναι η εφαρμογή αυτού του πνεύματος. 

Η αυθεντία του Πάπα εξουδετέρωσε την αυθεντία των Οικουμενικών Συνόδων, που μεταβλήθηκαν σε συμβουλευτικά σώματα της παπικής εξουσίας. Ο πάπας μέσω του ήδη από τον με­σαίωνα θεολογουμένου αλαθήτου του (επίσημη δογματοποίηση το 1870), σφετερίσθηκε το αλάθητο των Οικουμενικών Συνόδων. Το πρωτείο εξουσίας και το αλάθητο έδωσαν στον παπικό θεσμό την ανωτάτη εξουσία στον κόσμο. Τα κράτη θεωρήθηκαν φέουδα του πάπα και οι βασιλείς υποτελείς του, σε σημείο που να του φιλούν το πό­δι και να εκτελούν καθήκοντα ιπποκόμου του. 

Το τριώροφο στέμμα του (ως σήμερα) δείχνει την εξου­σία του πάπα στα επίγεια, ουράνια και καταχθόνια (καθαρτήριο, συγχωροχάρτια). 
Βασικοί θεσμοί επιβολής της πα­πικής δύναμης και εξουσίας απέ­βησαν η Ιερά Εξέταση (εσωτερικά) και η Ουνία (αρχή το 1215, εξωτερι­κά), για την διευκόλυνση, του ε­πεκτατισμού. Το 1252 (Ιννοκέντιος Δ') εισάγονται τα βασανιστήρια ως ανακριτική μέθοδος, πρότυπο ό­λων των μεταγενεστέρων ευρω­παϊκών ολοκληρωτισμών. Καρπός αυτού του πνεύματος υπήρξαν οι σταυροφορίες» (η επαναφορά του όρου στα σήμερα συμβαίνον­τα, δείχνει συνέχεια αυτής της συνείδησης), με κορυφαίο απο­τρόπαιο γεγονός την 4η σταυρο­φορία (1204) και την άλωση και καταστροφή της Κωνσταντινούπο­λης.