Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
26. Όταν ο άγιος Απόστολος παραγγέλλη εις ημάς τους ανθρώπους: «πληρωθήτε εις παν το πλήρωμα του Θεού», δεν ζητεί κάτι το αδύνατον, διότι μεταξύ ημών ευρίσκεται ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς, εν τω Οποίω «κατοικεί παν το πλήρωμα της Θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2, 9), και ο Οποίος μας δίδει τας θείας Του δυνάμεις δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών, ώστε να φθάσωμεν εις το πλήρωμα κατά το μέτρον των αγίων αγώνων μας (Εφ. 3, 20). Παν το αναγκαίον δια την κατόρθωσιν του σκοπού αυτού, μας το έχει δώσει ο Χριστός εν τη Εκκλησία Του. Μας έδωσε δηλ. τους αγίους και θεοφόρους ανθρώπους—τους αποστόλους, τους προφήτας, τους ευαγγελιστάς, τους ποιμένας και διδασκάλους—«εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού» (Εφ. 4, 11-12), δια να ενσωματωθώμεν εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν, δια να γίνωμεν σύσσωμοι των θεανθρωπίνων δυνάμεων και της αγιότητος Αυτού, ώστε να φθάσωμεν οι πάντες δια της Εκκλησίας και εν τη Εκκλησία «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 4, 13). Διότι ημείς αυξάνομεν ομού και καθολικώς «συν πάσι τοις αγίοις», και όχι κεχωρισμένως από τους αγίους Αποστόλους και Προφήτας και Ευαγγελιστάς και τους λοιπούς πιστούς. Όλοι με την βοήθειαν καθενός, αλλά και με την βοήθειαν όλων, μυστικώς και αγίως περιχωρούντες εν αλλήλοις πνευματικώς και κεχαριτωμένως, «αληθεύοντες εν αγάπη» αυξανόμεθα «εις Αυτόν τα πάντα, ος εστιν η κεφαλή, ο Χριστός» (Εφ. 4, 15).
Συνεχίζεται.
Ρώτησε ένας αδελφός τον αββά Ποιμένα:
- Εάν δω κάποιο σφάλμα του αδελφού μου, είναι καλό να το σκεπάσω;
Κι ο Γέροντας απάντησε:
- Όποια ώρα σκεπάσουμε το σφάλμα του αδελφού μας, σκεπάζει και ο Θεός το δικό μας.
Και όποια ώρα θα φανερώσουμε του αδελφού το σφάλμα, θα φανερώσει και ο Θεός το δικό μας.
Κι ο Γέροντας απάντησε:
- Όποια ώρα σκεπάσουμε το σφάλμα του αδελφού μας, σκεπάζει και ο Θεός το δικό μας.
Και όποια ώρα θα φανερώσουμε του αδελφού το σφάλμα, θα φανερώσει και ο Θεός το δικό μας.
Πώς μπορεί να το χωρέσει αυτό ο νους μας;
Τα Χριστούγεννα για όλους τους Αγίους Πατέρες της
Εκκλησίας είναι η μητέρα των εορτών και η αρχή και η ρίζα όλων των Δεσποτικών
εορτών, είναι η Θεία σάρκωση του Χριστού και η γέννησή Του. Όλοι μας στεκόμαστε
με δέος μπροστά στην παντοδυναμία του Θεού να δημιουργήσει από μηδέν τον
κόσμον, αλλά η γέννηση του Χριστού ξεπερνά αυτόν τον θαυμασμό μας για το σύμπαν,
γιατί εδώ έχομεν το γεγονός που υπερβαίνει την λογική μας και προκαλεί τον
θαυμασμόν μας. Γίνεται ο Θεός άνθρωπος και έρχεται να σκηνώσει ανάμεσά μας για
να μάς αποκαλύψει και να μάς προσφέρει μια νέα ζωή. Πώς μπορεί να το χωρέσει
αυτό ο νους μας; Πώς μπορούμε να καταλάβουμε την μεγάλη τιμή που κάνει ο
πλάστης στο πλάσμα του με την τόσο απέραντη συγκατάβασή Του; Μάς ξαφνιάζει η
απεραντοσύνη της αγάπης Του και το μεγαλείον της προσφοράς Του!
Ο (συνεχής) διωγμός των χριστιανών!
«Οι χριστιανοί, οι οποίοι δηλώνουν καθαρά τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και απασχολούνται σε κρατικές υπηρεσίες, βρίσκουν την επαγγελματική τους προαγωγή ουσιαστικά αδύνατη» παρατηρεί σχετικά με τη θρησκευτική καταπίεση των χριστιανών στη Βιρμανία πρόσφατη έκθεση της Civitas, με τίτλο «Χριστιανοφοβία».
Η έκθεση, η οποία παρουσιάζεται και στη βρετανική εφημερίδα «Telegraph», σχολιάζει το φαινόμενο των διώξεων των χριστιανών, το οποίο υποστηρίζει ότι παρατηρείται παγκοσμίως. «Είναι γενικά αποδεκτό ότι πολλές ομάδες αντιμετωπίζουν σε κάποιο βαθμό διακρίσεις ή διώξεις. Αυτό όμως που είναι πολύ λιγότερο γνωστό είναι ότι οι χριστιανοί στοχοποιούνται περισσότερο από κάθε άλλο σώμα πιστών», τονίζει η έκθεση, καθώς εκτιμά ότι 200.000.000 χριστιανοί, δηλαδή περίπου το 10% των χριστιανών παγκοσμίως, «αντιμετωπίζονται μειονεκτικώς στην κοινωνία, παρενοχλούνται ή καταπιέζονται ενεργώς για τα πιστεύω τους».
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
Η πτώσις εκάστου ανθρώπου και η δουλεία του
εις την κτίσιν συνίσταται εις την σύγχυσιν της ενεργείας του ανθρωπίνου πνεύματος με αυτήν της διανοίας,
καθ' ήν σύγχυσιν, οι προερχόμενοι εκ του περιβάλλοντος λογισμοί γίνονται
λογισμοί του πνεύματος, με αποτέλεσμα να εξασθενή κατά ποικίλους βαθμούς η εν
τη καρδία κοινωνία με την άκτιστον ενέργειαν και βασιλείαν του Θεού. Η θεραπεία
της νόσου ταύτης αρχίζει με την κάθαρσιν του πνεύματος του από όλους τους
λογισμούς, καλούς και κακούς, και τον περιορισμόν των εις την διάνοιαν.
Συγχρόνως το πνεύμα (δηλαδή η νοερά ενέργεια) του ανθρώπου ελευθερούται από την
διάνοιαν και επιστρέφει με την νοεράν ευχήν εις την καρδίαν. Εις την φυσικήν
του κατάστασιν το πνεύμα του ανθρώπου ενεργεί ωσάν στρόβιλος εντός της καρδίας,
ενώ εις την πεπτωκείαν του κατάστασιν ευρίσκεται διάχυτον εις τον εγκέγαλον
ταυτιζόμενον με τα νοήματα και τα ρήματά του και υπόδουλος εις αυτά.
Συνεχίζεται.
Αλέξ. Παπαδιαμάντης : ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΝ
― Τὸ
Γιάννη τὸ Νυφιώτη καὶ τὸν Ἀργύρη τῆς Μυλωνοῦς, τοὺς ἔκλεισε τὸ χιόνι ἀπάν᾽ στὸ
Κάστρο, τ᾽μ πέρα πάντα, στὸ Στοιβωτὸ τὸν ἀνήφορο· τ᾽ ἀκούσατε;
Οὕτως
ὡμίλησεν ὁ παπα-Φραγκούλης ὁ Σακελλάριος, ἀφοῦ ἔκαμε τὴν εὐχαριστίαν τοῦ ἐξ ὀσπρίων
κ᾽ ἐλαιῶν οἰκογενειακοῦ δείπνου, τὴν ἑσπέραν τῆς 23 Δεκεμβρίου τοῦ ἔτους 186…
Παρόντες ἦσαν, πλὴν τῆς παπαδιᾶς, τῶν δύο ἀγάμων θυγατέρων καὶ τοῦ δωδεκαετοῦς
υἱοῦ, ὁ γείτονας ὁ Πανάγος ὁ μαραγκός, πεντηκοντούτης, οἰκογενειάρχης, ἀναβὰς
διὰ νὰ εἴπῃ μίαν καλησπέραν καὶ νὰ πίῃ μίαν ρακιά, κατὰ τὸ σύνηθες, εἰς τὸ
παπαδόσπιτο· κ᾽ ἡ θειὰ τὸ Μαλαμὼ ἡ Καναλάκαινα, μεμακρυσμένη συγγενής, ἐλθοῦσα
διὰ νὰ φέρῃ τὴν προσφοράν της, χήρα ἑξηκοντοῦτις, εὐλαβής, πρόθυμος νὰ τρέχῃ εἰς
ὅλας τὰς λειτουργίας καὶ νὰ ὑπηρετῇ δωρεὰν εἰς τοὺς ναοὺς καὶ τὰ ἐξωκκλήσια.
― Τ᾽
ἀκούσαμε κ᾽ ἡμεῖς, παπά, ἀπήντησεν ὁ γείτονας ὁ Πανάγος· ἔτσ᾽ εἴπανε.
― Τί, εἴπανε; Εἶναι
σίγουρο, σᾶς λέω, ἐπανέλαβεν ὁ παπα-Φραγκούλης. Οἱ βλοημένοι, δὲ θὰ βάλουν ποτὲ
γνώση.
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
25. Είναι αλήθεια γης και ουρανού το ότι εις την Εκκλησίαν οι Άγγελοι ζουν ομού με τους ανθρώπους. Δι΄ όλους ισχύει το ίδιον Ευαγγέλιον, η ιδία Ζωή, η ιδία Αλήθεια, η ιδία Δικαιοσύνη, η ιδία Αγάπη, ο ίδιος Θεός και Κύριος Ιησούς Χριστός και μετ΄ Αυτού ο άναρχος Πατήρ και το Ζωοποιόν Πνεύμα, η Παναγία Τριάς, η ομοούσιος και αδιαίρετος. Η Εκκλησία είναι σχολείον, εις το οποίον οι Άγγελοι μανθάνουν πολλάς αληθείας του Θεού (πρβλ. Α΄ Πέτρ. 1, 12).
Συνεχίζεται.
Σας τα 'παν άλλοι;
Tου Θοδωρή Παντούλα
-«Nα τα πούμε»;
-«Nα τα πείτε», μας αποκρίνονταν.
Kι εμείς τα λέγαμε συνεχίζοντας, εν αγνοία μας, μια παλιά, προχριστιανική παράδοση. «Xριστός γεννάται». Nέο κρασί σε παλιούς ασκούς.
Mπορεί τα κάλαντα να πήραν την ονομασία τους από τις ρωμαϊκές καλένδες αλλά την καταγωγή τους την έλκουν από την ομηρική εποχή κι άσε τους όψιμους θιασώτες της ασυνέχειας να σκανδαλίζονται με την μορφολογική συνέχεια και το ήθος της ημετέρας εμπειρίας.
«Nα τα πούμε»; …
Tα λέγαμε ακέρια. Oλόκληρα. Aπό την αρχή ίσα με το τέλος.
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Από το Γεροντικό του Σινά :
Κάποιος
που κυνηγούσε στην έρημο άγρια ζώα, είδε τον αββά Αντώνιο να αστειεύεται με
τους αδελφούς και σκανδαλίστηκε. Θέλοντας δε ο γέροντας να τον διδάξει ότι
είναι ανάγκη πού και πού να συγκαταβαίνει κανείς στους αδελφούς, τού λέγει:
«Βάλε μια σαϊτα στο τόξο σου και τέντωσέ το». Το έκαμε εκείνος. Τού λέγει:
«Τέντωσέ το πιο πολύ». Και το τέντωσε. Και πάλι τού λέγει: «Ακόμη πιο πολύ».
Τού απαντά τότε ο κυνηγός: “Αν το τεντώσω υπερβολικά, θα σπάσει το τόξο». Και ο
γέροντας τού λέει: «Έτσι και στο έργο του Θεού. Αν τεντώσουμε υπερβολικά τη
συμπεριφορά μας απέναντι στους αδελφούς, θα σπάσουν και αυτοί. Πρέπει λοιπόν
πού και πού να συγκαταβαίνουμε στους αδελφούς». Και έφυγε πολύ ωφελημένος από
τον γέροντα. Οι δε αδελφοί, στηριγμένοι, έφυγαν και πήγαν στον τόπο τους.
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
Η Εκκλησία των αποστόλων και των πατέρων δεν
ησχολείτο με τον Θεόν μέσω στοχασμών και αφηρημένων σκέψεων περί Αυτού. Και
τούτο, διότι ο Θεός παραμένει μυστήριον εις την λογικήν και εκείνων ακόμη εις
τους οποίους αποκαλύπτει την εν Χριστώ δόξαν και βασιλείαν Του και οι οποίοι
μετέχουν ούτως εις το μυστήριον του σταυρού μέσω του δοξασμού, δηλαδή της
θεώσεώς των. Η μόνη απασχόλησις των προφητών, αποστόλων και πατέρων ήτο 1) η
θεραπεία των "ιδιωτών" (λαϊκών) μέσω της καθάρσεως της καρδίας των
και 2) η μύησίς των α) εις την κατάστασιν ως μελών του σώματος του Χριστού και
ναών του Αγίου Πνεύματος μέσω του φωτισμού της καρδίας, και β) εις "τό
τέλειον" (Α' Κορ. 13:12), δηλαδή εις την θέαν του Χριστού εν δόξη
"πρόσωπον προς πρόσωπον" (Α' Κορ. 13:12), μέσω του δοξασμού (Α' Κορ.
12:26; Ρωμ. 8:30) δια την διακονίαν της ανθρωπότητος (Ιω. 17). Το "...ούς
εδικαίωσεν, τούτους και εδόξασεν" (Ρωμ. 8:30) σημαίνει, ότι ο φωτισμός και
ο δοξασμός συνδέονται μεταξύ των εις την ζωήν αυτήν, αλλά δεν ταυτίζονται.
Η αρρώστια της ανθρωπίνης
προσωπικότητος συνίσταται εις την εξασθένησιν της κοινωνίας της καρδίας με την
δόξαν του Θεού (Ρωμ. 3:23) και την υποδούλωσίν της εις τον κόσμον, δια του
κατακλυσμού της υπό των εξηρτημένων από το περιβάλλον λογισμών (Ρωμ. 1:21-24,
2:5). Εις αυτήν την κατάστασιν ο άνθρωπος φαντάζεται τον Θεόν κατά την εικόνα
του νοσούντος εαυτού του ή ακόμη και των ζώων (Ρωμ. 1:22). Ούτως ο έσω άνθρωπός
υφίσταται τον πνευματικόν θάνατον, "εφ' ω (λόγω του οποίου) πάντες
ήμαρτον" (Ρωμ. 5:12). Δηλαδή η αγάπη
υποδουλώνεται εις το ένστικτον της αυτοσυντηρήσεως, το οποίον την παραμορφώνει
και την μεταμορφώνει εις εγωκεντρικήν και ιδιοτελή ενέργειαν, υποβαθμισμένην
εις απλήν αναζήτησιν επιβιώσεως, ασφαλείας και ευτυχίας.
Συνεχίζεται.
Υπό Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αντινόης κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ
Μέσα από τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης ο Κύριος προετοίμαζε την
ανθρωπότητα να δεχτεί τον αναμενόμενο Μεσσία, που θα είναι ο ίδιος Θεός
ενσαρκωμένος. Θα έμενε και θα συνανεστρεφόταν ανάμεσα στους ανθρώπους. Στον
Μωϋσή δίνει την υπόσχεση, ότι θα στήσει την σκηνή Του ανάμεσα στον Ισραηλιτικό
λαό, και θα είναι Θεός τους και αυτοί θα είναι λαός Του (Λευτ. 26:11, 12).
Περισσότερο από κάθε άλλον Προφήτη ο Ησαϊας προανήγγειλε, ότι ο Θεός θα λάμβανε
σάρκα ανθρώπινη και σαν Θεάνθρωπος θα συναναστρεφόταν μεταξύ των ανθρώπων.
Ακόμη και το όνομα Εμμανουήλ που δόθηκε από τον Άγγελο σημαίνει: ο Θεός είναι
μαζί σας.
Ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να γνωρίζει, πώς ο Θεός έλαβε την ανθρώπινη
φύση. Ο νους του ανθρώπου παρά το φωτισμό και τη θεία Χάρη δεν είναι σε θέση να
κατανοήσει στο βάθος το «μέγα της ευσεβείας μυστήριον», δηλαδή, το πως ο Θεός
γεννιέται τέλειος άνθρωπος και την ίδια στιγμή ο άνθρωπος δέχεται όλη τη φλόγα
της Θεότητας χωρίς να συγχέονται οι δύο φύσεις.
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Άγ. Ι. Χρυσόστομος
Μυστήριο παράξενο και παράδοξο βλέπω. Ποιμένες ακούγονται στα αυτιά μου, όχι επειδή παίζουν ένα υπαίθριο σκοπό, αλλά επειδή τραγουδούν ουράνιο ύμνο. Άγγελοι τραγουδούν, Αρχάγγελοι μέλπουν, υμνούν τα Χερουβίμ, δοξολογούν τα Σεραφίμ, οι πάντες γιορτάζουν επειδή βλέπουν τον Θεό πάνω στην γή και τον άνθρωπο στους ουρανούς. Τον (Θεό πού είναι) άνω (τώρα να είναι) κάτω από οικονομία και τον (άνθρωπο που είναι) κάτω (τώρα να είναι) άνω από φιλανθρωπία. Σήμερα η Βηθλεέμ τον ουρανό εμιμήθηκε. Επειδή αντί για αστέρια αγγέλους που υμνούν δέχθηκε και αντί για τον ήλιο τον Ήλιο της Δικαιοσύνης απεριγράπτως εχώρεσε. Και μην αναζητάς πως. Επειδή όπου θέλει ο Θεός νικιέται η τάξη της φύσεως. Επειδή θέλησε, το κατόρθωσε, κατήλθε, έσωσε. Όλα (τα κτίσματα) συντρέχουν με τον Θεό (τον Κτίστη). Σήμερα ο Ων τίκτεται και ο Ων γίνεται αυτό που δεν ήταν. Γιατί ενώ είναι Θεός, γίνεται άνθρωπος, χωρίς να πάψει να είναι Θεός. Επειδή δεν έγινε άνθρωπος με το να πάψει να είναι Θεός, αλλά ούτε πάλι με το να προκόψει από άνθρωπος έγινε Θεός. Αλλά ενώ είναι ο (Θεός) Λόγος, έγινε σαρξ (δηλαδή και άνθρωπος) με απάθεια, χωρίς να μεταβληθεί η φύση Του (σημ: στο Ένα πρόσωπο του Χριστού αποδίδονται η Θεία και η ανθρώπινη φύση).
Επειδή λοιπόν όλοι σκιρτούν από χαρά, να σκιρτήσω θέλω κι εγώ, να χορεύσω επιθυμώ, να πανηγυρίσω θέλω. Αλλά χορεύω χωρίς να παίζω κιθάρα, χωρίς να κινώ κλαδιά κισσού, χωρίς να κρατώ αυλούς, χωρίς να ανάβω λαμπάδες, αλλά αντί για μουσικά όργανα κρατώντας τα σπάργανα του Χριστού. Γιατί αυτά είναι η ελπίδα μου, αυτά η ζωή μου, αυτά η σωτηρία μου, αυτά ο αυλός μου, αυτά η κιθάρα μου. Γι’ αυτό κι έρχομαι κρατώντας αυτά, για να λάβω με την δύναμή τους ισχύ λόγων και να πω μαζί με τους Αγγέλους “Δόξα εν υψίστοις Θεώ” και μαζί με τους ποιμένες “κι επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία”. Σήμερα αυτός, που γεννήθηκε αρρήτως εκ του Πατρός, αφράστως τίκτεται από Παρθένο για μένα. Αλλά τότε γεννήθηκε κατά φύσιν από τον Πατέρα πριν τους αιώνες, καθώς ο Πατέρας γνωρίζει. Ενώ πάλι σήμερα παρά φύσιν ετέχθη καθώς γνωρίζει η Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Και η άνω γέννησή του αληθής και η κάτω γέννηση αψευδής. Και αληθινά Θεός εκ Θεού εγεννήθη και αληθινά άνθρωπος ο Ίδιος εκ Παρθένου ετέχθη. Άνω μόνος εκ μόνου Μονογενής, κάτω μόνος εκ Παρθένου μόνης Μονογενής ο Ίδιος. Επειδή όπως ακριβώς (είναι) ασεβές να εννοήσουμε μητέρα για την άνω γέννηση έτσι (είναι) βλάσφημο να υπονοήσομε πατέρα για την κάτω γέννηση. Ο Πατέρας γέννησε απαθώς χωρίς να μειωθεί η Θεία Του φύση και η Παρθένος αφθόρως έτεκε. Επειδή ούτε ο Πατέρας έπαθε κάποια μείωση όταν γέννησε, επειδή θεοπρεπώς εγέννησε. Ούτε η Παρθένος έπαθε φθορά όταν έτεκε, επειδή πνευματικώς έτεκε.
Όπως ακριβώς ο τεχνίτης όταν βρει χρησιμότατο υλικό κατασκευάζει ωραιότατο σκεύος έτσι κι ο Χριστός όταν βρήκε της Παρθένου άγιο το σώμα και την ψυχή, κατεκόσμησε για τον εαυτόν Του έμψυχο ναό, με τρόπο που θέλησε έπλασε άνθρωπο μέσα στην Παρθένο και αφού ντύθηκε αυτόν (σημ: από την σύλληψή Του ήταν τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος), σήμερα έρχεται, χωρίς να ντραπεί την ασχήμια της (ανθρώπινης) φύσεως. Επειδή δεν θεωρούσε ύβρη για τον εαυτόν Τον να φορέσει το δικό του έργο. Και το πλάσμα απέκτησε μεγίστη δόξα επειδή έγινε ένδυμα του Τεχνίτη. Επειδή όπως ακριβώς κατά την πρώτη δημιουργία ήταν αδύνατον να κατασκευάσει τον άνθρωπο πριν έλθει ο πηλός στα χέρια Του, έτσι και το φθαρμένο σκεύος ήταν αδύνατον να μεταποιηθεί εάν δεν γινόταν ένδυμα του Δημιουργού. Αλλά τι να πω και τι να λαλήσω; Επειδή το θαύμα με εκπλήττει. Ο Παλαιός των ημερών Παιδί έγινε, Αυτός που κάθεται σε θρόνο υψηλό και ανυψωμένο τοποθετείται σε φάτνη, ο ανέγγιχτος, ο απλός κι ασύνθετος κι ασώματος με ανθρώπινα χέρια τυλίγεται, Αυτός που σπάει τα δεσμά της αμαρτίας με σπάργανα εμπλέκεται, επειδή αυτό θέλει. Επειδή θέλει την ατιμία να την κάνει τιμή, την αδοξία να την ντύσει με δόξα, την ύβρη να κάνει αρετή. Γι’ αυτό και λαμβάνει το δικό μου σώμα για να χωρέσω εγώ τον δικό του Λόγο (σημ: με την Θεία Μετάληψη ο πιστός γίνεται ναός του Χριστού). Και επειδή έλαβε την δική μου σάρκα μου δίνει το δικό Του Πνεύμα. Έτσι ώστε δίνοντας και λαμβάνοντας να μου εμπορευθεί τον θησαυρό της ζωής. Μου λαμβάνει την σάρκα για να με αγιάσει. Μου δίνει το Πνεύμα για να με διασώσει. Αλλά τι να πω και τι να λαλήσω; “Να, η Παρθένος θα συλλάβει”. Δεν λέγεται πια σαν κάτι που θα γίνει, αλλά θαυμάζεται σαν πεπραγμένο.
ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.
Μυστήριον ξένον
καὶ παράδοξον βλέπω· ποιμένες, μου περιηχοῦσι τὰ ὦτα, οὐκ ἔρημον συρίζοντες
μέλος, ἀλλ’ οὐράνιον ᾄδοντες ὕμνον. Ἄγγελοι ᾄδουσιν, ἀρχάγγελοι μέλπουσιν,
ὑμνεῖ τὰ Χερουβὶμ, δοξολογεῖ τὰ Σεραφὶμ, πάντες ἑορτάζουσι Θεὸν ἐπὶ γῆς
ὁρῶντες, καὶ ἄνθρωπον ἐν οὐρανοῖς· τὸν ἄνω κάτω δι’ οἰκονομίαν, καὶ τὸν κάτω
ἄνω διὰ φιλανθρωπίαν. Σήμερον Βηθλεὲμ τὸν οὐρανὸν ἐμιμήσατο· ἀντὶ μὲν ἀστέρων
ἀγγέλους ὑμνοῦντας δεξαμένη, ἀντὶ δὲ ἡλίου τὸν τῆς δικαιοσύνης ἀπεριγράπτως
χωρήσασα. Καὶ μὴ ζήτει πῶς· ὅπου γὰρ βούλεται Θεὸς, νικᾶται φύσεως τάξις.
Ἠβουλήθη γὰρ, ἠδυνήθη, κατῆλθεν, ἔσωσε· σύνδρομα τὰ πάντα τῷ Θεῷ. Σήμερον ὁ ὢν
τίκτεται, καὶ ὁ ὢν γίνεται ὅπερ οὐκ ἦν· ὢν γὰρ Θεὸς, γίνεται ἄνθρωπος, οὐκ
ἐκστὰς τοῦ εἶναι Θεός. Οὐδὲ γὰρ κατ’ ἔκστασιν θεότητος γέγονεν ἄνθρωπος, οὐδὲ
πάλιν κατὰ προκοπὴν ἐξ ἀνθρώπου γέγονε Θεός· ἀλλὰ Λόγος ὢν, διὰ τὸ ἀπαθὲς σὰρξ
ἐγένετο, ἀμεταβλήτου μενούσης τῆς φύσεως. Αλλ’
ότε μεν ετέχθη, Ιουδαίοι ηρνούντο τον ξένον τόκον και Φαρισαίοι
παρηρμήνευον τας θείας βίβλους, και Γραμματείς υπεναντία του νόμου ελάλουν.
Ηρώδης τον τεχθέντα εζήτει, ουχ ίνα αυτόν τιμήση, αλλ’ ίνα αυτόν απολέση. Σήμερον γαρ πάντα
υπεναντία είδον· «ουκ εκρύβη γαρ, κατά τον Ψαλμωδόν, από των τέκνων αυτών εις
γενεάν ετέραν» (Ψαλμ. oζ΄ 4). Βασιλείς μεν γαρ ήλθον τον
επουράνιον Βασιλέα θαυμάζοντες, ότι πως επί γης ήλθεν ουκ Αγγέλους έχων, ουκ
Αρχαγγέλους, ου θρόνους, ου κυριότητας, ου δυνάμεις, ουκ εξουσίας, αλλά ξένην
και ατριβή βαδίσας οδόν, εξ αγεωργήτου προήλθε γαστρός, ούτε τους Αγγέλους
αυτού ερήμους της επιστασίας αυτού καταλιπών, ούτε τη προς ημάς ενανθρωπήσει της
οικίας Θεότητος εκστάς.
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Αβραμόπουλος προς Ερντογάν: Δεν πωλείται κανένα ελληνικό νησί.
Σε αυστηρό τόνο απάντησε ο υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Αβραμόπουλος στις προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν περί ελληνικής οικονομικής κρίσης και αγοράς από την Τουρκία ελληνικών νησιών.
«Χαιρέκακες δηλώσεις, που αναπαράγουν ψευδή στερεότυπα και ανακριβή στοιχεία, δεν ταιριάζουν σε ηγέτες και μάλιστα γειτόνων, που λένε ότι επιθυμούν την οικοδόμηση σχέσεων φιλίας και εμπιστοσύνης», υπογράμμισε ο υπουργός Εξωτερικών.
«Οι οικονομικές κρίσεις είναι σαν τις πανδημίες, δεν γνωρίζουν σύνορα και δεν ξέρεις πότε θα σου χτυπήσουν την πόρτα. Για αυτό απαιτούνται μετρημένα λόγια», πρόσθεσε.
«Όσο για τα περί πώλησης νησιών, φοβούμαι ότι όσοι συμβουλεύουν τον κ. Ερντογάν δεν γνωρίζουν, ή μάλλον κατασκευάζουν πληροφορίες. Κανένα ελληνικό νησί δεν πωλείται, γιατί οι αξίες ενός έθνους δεν έχουν ποτέ τιμή. Και τα ιστορικά έθνη, όπως η Ελλάδα, πάντα βρίσκουν το δρόμο τους. Αυτό καλά θα κάνει να μην το ξεχνά κανείς», κατέληξε ο κ.Αβραμόπουλος.
Την Παρασκευή, ο Τούρκος πρωθυπουργός ερωτηθείς σε τηλεοπτική συνέντευξη για τις βαθμολογήσεις των διεθνών οίκων αξιολόγησης, που πρόσφατα αναβάθμισαν το ελληνικό χρέος, ενώ επιμένουν στην χαμηλή βαθμολόγηση της Τουρκίας.
«Δεν είναι δυνατόν να συμφιλιωθώ με τους οίκους αυτούς. Είναι πλήρως πολιτικοποιημένοι. Η Ελλάδα έχει βουλιάξει και ανεβάζουν την βαθμολογία της κατά έξι μονάδες, ενώ της Τουρκίας με το σταγονόμετρο... αυξάνουν κατά έξι βαθμίδες, την βαθμολογία μίας χώρας που πουλάει τα νησιά της», είχε δηλώσει ο Ερντογάν.
http://www.ethnos.gr/
Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
24. Οι άνθρωποι ζώντες δια του Ευαγγελίου του Χριστού γίνονται «σύσσωμοι του Χριστού», δηλ. ενσωματούνται-συσσωματούνται εις το σώμα του Χριστού, εις την Εκκλησίαν, γίνονται ζωντανά μέλη και κύτταρα του θεανδρικού οργανισμού Tης, και ζουν εν αυτώ τω οργανισμώ κοινώς και καθολικώς «συν πάσι τοις αγίοις», τρεφόμενοι από την ιδίαν αγιότητα και τας ιδίας δυνάμεις. Εν σώμα και αναρίθμητοι οι σύσσωμοι, μία Εκκλησία και αναρίθμητοι οι πιστοί. Δια τούτο η Εκκλησία δεν είναι μία συνηθισμένη ανθρωπίνη κοινωνία, εις την οποίαν τα μέλη είναι συνδεδεμένα κατά έναν οιονδήποτε τρόπον, αλλά είναι θεανθρώπινος οργανισμός, ζων σώμα, εις το οποίον τα μέλη είναι σύσσωμα αλλήλων, συνδεδεμένα με όλην την ζωήν, με όλας τας ζωτικάς δυνάμεις και πράξεις των. τα μέλη αυτά έχουν εν σώμα, μίαν ψυχήν, μίαν καρδίαν, μίαν συνείδησιν, μίαν αλήθειαν, μίαν δικαιοσύνην, μίαν αγάπην, μίαν ζωήν, ένα παράδεισον, μίαν αιωνιότητα.
Συνεχίζεται.
Αλέξ. Παπαδιαμάντης : από το «Τὸ Ἄνθος τοῦ γιαλοῦ»
«Ἔφτασε ἡ μέρα ποὺ ὁ Χριστὸς γεννᾶται. Ἡ
Παναγία μὲ ἀστραφτερὸ πρόσωπο, χωρὶς πόνο, χωρὶς βοήθεια, γέννησε τὸ Βρέφος μὲς στὴ Σπηλιά, τὸ ἐσήκωσε,
τὸ ἐσπαργάνωσε μὲ χαρά, καὶ τόβαλε στὸ παχνί, γιὰ νὰ τὸ
κοιμίσῃ. Ἕνα βοϊδάκι κι ἕνα γαϊδουράκι ἐσίμωσαν τὰ χνῶτα τους στὸ παχνὶ κι ἐφυσοῦσαν μαλακὰ νὰ
ζεστάνουν τὸ θεῖο Βρέφος. Νά, τώρα θἄρθῃ τὸ
βασιλόπουλο, νὰ πάρῃ τὴ Λουλούδω!
Ἦρθαν οἱ βοσκοί, δυὸ γέροι μὲ μακρυὰ ἄσπρα μαλλιά, μὲ τὶς μαγκοῦρες τους, ἕνα βοσκόπουλο μὲ τὴ φλογέρα του, θαμπωμένοι, ξαφνιασμένοι, κι ἔπεσαν κι ἐπροσκύνησαν τὸ θεῖο Βρέφος. Εἶχαν ἰδεῖ τὸν Ἄγγελον
ἀστραπόμορφον, μὲ χρυσογάλανα λευκὰ φτερά, εἶχαν ἀκούσει τ᾿ ἀγγελούδια
ποὺ ἔψαλλαν: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ»! Ἔμειναν
γονατιστοί, μ᾿ ἐκστατικὰ μάτια, κάτω ἀπὸ τὸ
παχνί, πολλὴν ὥρα, κι ἐλάτρευαν ἀχόρταγα τὸ θάμα τὸ οὐράνιο. Νά! τώρα θἄρθῃ τὸ
βασιλόπουλο, νὰ πάρῃ τὴ Λουλούδω!
Ἔφτασαν κι οἱ τρεῖς Μάγοι, καβάλα στὶς καμῆλες τους. Εἶχαν χρυσὲς μίτρες στὸ κεφάλι, κι ἐφοροῦσαν μακρυὲς γοῦνες μὲ πορφύρα κατακόκκινη. Καὶ τ᾿ ἀστεράκι,
κι ἕνα λαμπρὸ χρυσὸ ἀστέρι, ἐχαμήλωσε καὶ ἐκάθισε
στὴ σκεπὴ τῆς Σπηλιᾶς, κι ἔλαμπε μὲ γλυκὸ οὐράνιο φῶς, ποὺ παραμέριζε τῆς νυχτὸς τὸ σκοτάδι. Οἱ τρεῖς
βασιλικοὶ γέροι
ξεπέζεψαν ἀπ᾿ τὶς καμῆλες
τους, ἐμβῆκαν στὸ Σπήλαιο, κι ἔπεσαν κι ἐπροσκύνησαν τὸ Παιδί. Ἄνοιξαν τὰ πλούσια τὰ δισάκκια τους, κι ἐπρόσφεραν δῶρα: χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν. Νά! τώρα θἄρθῃ τὸ
βασιλόπουλο, νὰ πάρῃ τὴ Λουλούδω!».
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
Νευρολογική Κλινική
Συνεχίζεται.
Η απογραφή στην Αλβανία
Ο Ελληνισμός είναι έννοια ευρύτερη από το ελληνικό κράτος. Η Ορθοδοξία είναι το πνευματικό θεμέλιο που βοηθά το έθνος να συνδέσει το παρελθόν με το μέλλον και να αποκτήσει οικουμενική διάσταση.
Η προστασία των ελληνορθόδοξων κοινοτήτων ανά την υφήλιο και πολύ περισσότερο στη γειτονιά μας είναι υποχρέωση της ελληνικής Πολιτείας. Η εκκλησιαστική και πολιτιστική διπλωματία είναι μία δραστηριότητα που ταιριάζει στην Ιστορία μας και την εθνική μας ταυτότητα, αρκεί να την ασκούμε σωστά.
Από τη γειτονική Αλβανία τα νέα δεν είναι ευχάριστα. Η απογραφή πληθυσμού και μειονοτήτων που οργανώθηκε από το αλβανικό κράτος ήταν εξαρχής σκηνοθετημένη και διαβλητή, όπως έχουμε γράψει από αυτές τις φιλόξενες στήλες. Τελικά οι ορθόδοξοι χριστιανοί υπολογίστηκαν στο 6,5% του πληθυσμού μόνον! Σε όλες τις παλαιότερες απογραφές έφταναν το 20%, το οποίο περικλείει κυρίως τους Ελληνες (περιλαμβανομένων των βλαχοφώνων), τους Αλβανούς ορθοδόξους και άλλες μικρές κοινότητες. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας καταγγέλλει ως πλαστά τα στοιχεία. Την ίδια αμφισβήτηση εκφράζουν με ανακοίνωσή τους η ελληνική οργάνωση ΟΜΟΝΟΙΑ, τα σωματεία των βλαχόφωνων Ελλήνων, οι Σερβομαυροβούνιοι της Σκόδρας και οι λίγοι φιλοσκοπιανοί της περιοχής Πρεσπών. Καλό θα ήταν η Ελλάς να ζητήσει επισήμως νέα καταγραφή με ευρωπαϊκή επίβλεψη και εγγυημένη ελευθερία και αντικειμενικότητα.
Ενδιαφέρουσα σημείωση προς τις εν Ελλάδι «Ανεξάρτητες Αρχές»: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που χρηματοδότησε την απογραφή, θεώρησε λογικό να απογράφεται και το θρήσκευμα. Απλώς η αλβανική κυβέρνηση «μαγείρεψε» τα στοιχεία.
Από το Πατριαρχείο Αντιοχείας ευτυχώς τα νέα είναι ευχάριστα. Το Πρεσβυγενές Πατριαρχείο, που ποιμαίνει τους Ρουμ Ορτοντόξ (δηλαδή αραβόφωνους ορθοδόξους που δηλώνουν Ρωμηοί) της Συρίας, του Λιβάνου, του Ιράκ και «πάσης Ανατολής», εξέλεξε Έλληνα υπήκοο ως νέο Πατριάρχη. Ο Ιωάννης ο 10ος είναι βεβαίως Σύρος και αραβόφωνος, αλλά ψυχικά και μορφωτικά έχει δεθεί με την Ελλάδα. Διδάκτωρ του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και άριστος ελληνομαθής, ζήτησε και πήρε προ ολίγων μηνών την ελληνική υπηκοότητα. Διακονούσε μέχρι σήμερα το ποίμνιο του Πατριαρχείου στην Κεντρική και τη Δυτική Ευρώπη.
Αναμένεται να ενισχύσει τους δεσμούς με την Ελλάδα, σε μία περίοδο που η έδρα του Πατριαρχείου, η Δαμασκός, πλήττεται από τον συριακό εμφύλιο.
Η πολιτιστική μας διπλωματία αποκτά έναν νέο πολύτιμο συνεργάτη.
(σ.σ. η πολιτιστική μας διπλωματία αποκτά έναν νέο πολύτιμο συνεργάτη, και η Εκκλησία του Χριστού μας αποκτά έναν ακόμη οικουμενιστή Πατριάρχη που αυτός και το ποίμνιό του ασπάζονται την εικόνα του Μονοφυσίτη "αγίου" Διοσκόρου φονέα του Αγίου Φλαβιανού, αφού οι Μονοφυσίτες δεν είναι αιρετικοί (Σαμπεζύ 1991), διότι οι Ορθόδοξοι Πατέρες με τις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους πλανήθηκαν!!!!!)
http://www.dimokratianews.gr/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
