Άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως :

Όσοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας εστέ τέκνα γνήσια, φεύγειν όλω ποδί από των υποπεσόντων Ιερέων τη λατινική υποταγή και μηδέ εις Εκκλησίαν τούτοις συνάγεσθε, μηδέ ευλογίαν εκ των χειρών τούτων λαμβάνειν. 

Αληθώς, «τοιούτοι υμίν έπρεπον αρχιερείς»


Αλήθεια, είναι άραγε σύμπτωση που όσοι εκπροσώπησαν τους «Ορθοδόξους» στους 
χορούς και τα πανηγύρια του Π.Σ.Ε. της (τρελο)Καμπέρας, δηλαδή ο «Φιλαδελφείας» Βαρθολομαίος, ο «Δημητριάδος» Χριστόδουλος, ο «Ανδρούσης» Αναστάσιος και ο Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος (νυν «Ιεροσολύμων») έγιναν όλοι μετά ταύτα αρχηγοί αυτοκεφάλων εκκλησιών; 

Αληθώς, «τοιούτοι υμίν έπρεπον αρχιερείς»,
 
οι μετά των καννιβάλων συγχορεύσαντες και μετά παπαδίνων και δεσποτίνων συνεισοδεύσαντες..
....

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης


Καθώς εις τας Πράξεις, ούτω εις τον Παύλον, ομιλών εν γλώσσαις είναι έν βασικόν σημείον του ότι εβαπτίσθη κάποιος εν Αγίω Πνεύματι. Αλλά, εις το χωρίον Α' Κορ. 12, 10 και 12, 28, 30, το "γένη γλωσσών" εκ πρώτης όψεως φαίνεται να είναι χωρισμένον από τα υψηλότερα χαρίσματα, δίδων την εντύπωσιν ότι η Εκκλησία ημπορεί να ενεργή χωρίς αυτά. Εν τούτοις, το κείμενον "μή πάντες γλώσσαις λαλούσι"  δεν αναφέρεται εις τους υψηλότερον χαρισματούχους, αλλά μάλλον ότι "οι ιδιώται" και "οι άπιστοι" δεν ομιλούν γλώσσαις, καθώς είναι σαφές εις το χωρίον Α' Κορ. 14, 16, 23, 24. Όταν ο Παύλος αριθμή αυτούς, τους οποίους έθεσεν ο Θεός εις την Εκκλησίαν, ούτος αρχίζει με τους Αποστόλους εις την πρώτην θέσιν και τελειώνη με τα "γένη γλωσσών" εις την τελευταίαν θέσιν. Οι "ιδιώται" δεν περιλαμβάνονται ούτε εδώ, ούτε εις την τάξιν της Εκκλησίας εις το χωρίον Α Κορ. 14, 26 κ.ε. Ο λόγος δι' αυτό είναι ότι αυτοί δεν έχουν ακόμη την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος να προσεύχωνται αδιαλείπτως εν αυτοίς και επομένως δεν έχουν τοποθετηθή υπό του Θεού εις το Σώμα του Χριστού.
Ότι τα υψηλότερα χαρίσματα περιλαμβάνουν τα χαμηλότερα, αλλά όχι τα χαμηλότερα τα υψηλότερα, είναι σαφές από ό,τι ο Απόστολος Παύλος λέγει περί εαυτού: "Ευχαριστώ τω Θεώ μου πάντων υμών μάλλον γλώσσαις λαλών, αλλ' εν εκκλησία θέλω πέντε λόγους δια του νοός μου λαλήσαι, ίνα και άλλους κατηχήσω ή μυρίους λόγους εν γλώσση".  Με αυτό δεν εννοείται ότι ο Απόστο λος Παύλος δεν προσεύχεται εις την εκκλησίαν εν γλώσση δηλαδή εν Πνεύματι, αλλά ότι εις την εκκλησίαν αυτός ήτο υποχρεωμένος να προσεύχηται επίσης με την διάνοιαν, δια την οικοδομήν των άλλων: "Προσεύξομαι τω πνεύματι, προσεύξομαι δε και τω νοΐ".

Συνεχίζεται.

(ΑΡΘΡΟ - ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ ΚΑΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΟΠΑΠΙΚΩΝ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ" ΣΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ 20ΗΣ ΜΑΪΟΥ ΚΑΙ 1ΟΗΣ ΙΟΥΝΙΟΥ ΤΟΥ 1969. ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ)


Πηγή:  http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/
Άλλοτε και τώρα.

Διωγμοί Λατίνων.

Υπό π. Παύλου Μοναχού Αγιοταφίτου.

Περιερχόμενος προ ετών το Άγιον Όρος, όταν έβλεπον εις την Μονήν του Ζωγράφου το Μνημείον των υπό των Λατινοφρόνων πυρποληθέντων Αγίων 26 Οσιομαρτύρων και αλλαχού του Όρους τα επίχειρα της «αγιότητος» του πάπα Ρώμης, ηπόρουν πόθεν ηρύετο τοιαύτην «εξουσίαν» εις την Ορθόδοξον Ανατολήν ο εωσφόρος της δύσεως. Αλλά δεν παρήλθον πολλά έτη, δια να έχω… την ευκαιρίαν να λάβω, και μάλιστα κατά τρόπον πολύ «χειροπιαστόν», λύσιν των αποριών μου και εξήγησιν της ιταμότητος, μεθ΄ ης αναιδίζεται κατά του Ορθοδόξου λαού, αθεραπεύτως και διαβολικώς φανταζόμενος κοσμοκρατορίαν και διεκδικών διακυβέρνησιν όχι μόνον της γης αλλά και του ουρανού! Αφ’  ότου εξέπεσεν ο πάπας από της πίστεως και μετέβαλε τον χριστιανισμόν εις πολιτικοοικομικόν ανθρωπιστικόν σύστημα, δεν έπαυσε ποτέ ν’ απαιτή «γην και ύδωρ» (δηλ. υποδούλωσιν) παρά πάντων των ανθρώπων και των εθνών, μη απαξιών την χρήσιν οιωνδήποτε μέσων, ακόμη και των προκαλούντων φρίκην. Κατά τούτο δεν διαφέρει από τον σουλτάνον αν μη είναι πολύ χείρων, ως προς τα χρησιμοποιούμενα μέσα, σατανικώς διεισδύων και επεμβαίνων και εκεί που δεν έφθασεν εκείνος. Αν παρήρχοντο τρία ή τέσσαρα έτη και δεν εκήρυσσεν ο σουλτάνος τον πόλεμον οι γενίτσαροι επαναστάτουν και τον εχαρακτήριζον ως προδότην, μη φροντίζοντα να επιβάλη το ισλάμ εις πάντα τα έθνη. Και ο πάπας χαρακτηρίζεται ως αμελών το καθήκον του, όταν δεν επιζητή να εισαγάγη τους πάντας εις την «μάνδραν του». Συνεδύασε κακούργως το ξίφος και τον σταυρόν, η ιταμότης και η υποκρισία εις την ημερησίαν διάταξιν, αφού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»! Κατά τας περιστάσεις, όλα τα μέσα γίνονται θεμιτά, αρκεί να προσκομίζουν τω πάπα δούλους. Παρ’ όλην όμως την καταχθόνιον και τρομεράν και αντίχριστον δράσιν του κατά της Ορθοδοξίας, δεν ηδύνατο να κατορθώση και «πολλά πράγματα» παρά μόνον όταν ηνοίγοντο ένδοθεν οι Κερκόπορτες και οι προδόται εκ των έσω καθίσταντο οι καλύτεροι προαγωγοί των σχεδίων του. Με την πρόφασιν απατηλών ωφελημάτων (όπως γίνεται σήμερον εις πολύ χειροτέραν κλίμακα και μορφήν) ο παπισμός, δια των λεγομένων «ορθοδόξων», περιεβλήθη την ανωτέρω «εξουσίαν» δια την κακοποίησιν όχι μόνον του Αγίου Όρους, αλλά και των άλλων Ορθοδόξων χωρών, της οποίας τ’ αποτελέσματα είναι και σήμερον εμφανή και των θυμάτων της οποίας εορτάζομεν την μνήμην ως Αγίων. Εις την Κρήτην, εις την Κύπρον και αλλαχού τόσω τρομερά και αποτρόπαια ήτο η πνευματική πίεσις των ανδρεικέλων του πάπα επί των ευσεβών χριστιανών, ώστε η επέλευσις των ορδών του Τουρκεστάν να θεωρηθή ως λύτρωσις. Αν ήτο χείρων εις υλικήν βαναυσότητα ο ασιάτης βάρβαρος, δεν επέβαλλεν όμως ούτως ιταμώς την πνευματικήν υποδούλωσιν και άφηνεν εις τον λαόν τουλάχιστον την παρηγορίαν της πίστεώς του. Ενώ ο πάπας, πλην της δουλείας του σώματος επολέμει να πατήση και την ψυχήν. Δεν φοβείται κανένα ο πάπας, πλην της Ορθοδοξίας, της μόνης πραγματικής αντιπάλου του, διότι είναι η μόνη κάτοχος της ορθής πίστεως, διο και επιχειρεί κατ’ αυτής το τέχνασμα της κερκοτμηθείσης αλώπεκος. Εις την επί του όρους Πενταδακτύλου κορυφήν Καντάρα εις Κύπρον υπάρχει η μονή των Αγίων Δεκατριών Οσιομαρτύρων, των οποίων η μνήμη εορτάζεται κατ’ έτος την 19 Μαϊου υπό της Αρχιεπισκοπής εν λαμπρότητι και κατανύξει, προβαλλομένων των Αγίων ως παράδειγμα ευσεβείας και αγωνιστικότητος. Ούτοι οι Άγιοι, αφού επί πολλά έτη ησκήτευσαν εις Άγιον Όρος, (κατ’ άλλους εις τα απέναντι όρη της Μ. Ασίας), εγκατεβίωσαν εις την μονήν ταύτην. Η φήμη της αγιότητος του βίου των, της σοφίας και της σταθερότητος εις την Ορθοδοξίαν, ηνώχλει τους τότε κυριάρχους φραγκοπαπιστάς διότι ο χριστιανικός λαός έτρεχε προς αυτούς και εστηρίζοντο εις την πίστιν, όπερ δεν συνέφερεν εις τους Λατίνους οι οποίοι με λύσσαν εμάχοντο να ρίψουν τους χριστιανούς εις τον καιάδα των αιρέσεών των. Κατόπιν προδοσίας ενός λεβαντίνου, υποχρεώθησαν οι άγιοι να παρουσιασθούν εις τον λατίνον «αρχιεπίσκοπον» εις Λευκωσίαν, τον οποίον μετά των ομοίων του κατήσχυσαν εις γενομένην συζήτησιν περί των αζύμων και των λοιπών αιρέσεων, μεθ’ ο εκλείσθησαν εις φοβεράν υπόγειον φυλακήν με βαρείας αλύσεις εις τας χείρας και τους πόδας, ουδέποτε βλέποντες το φως του ηλίου. Μετά εν έτος τους παρέστησε πάλιν ενώπιόν του ο «αρχιεπίσκοπος» και τους ηρώτησεν αν «εσυνετίσθησαν» με την πολυχρόνιον κακουχίαν. Καταισχυνθείς πάλιν υπό των ηρωϊκών μαρτύρων, τους έρρψεν εις βαθυτέραν και τρομερωτέραν φυλακήν. Μετά τρία έτη τους εξήγαγε και παρέστησεν ενώπιόν του εις το μέσον της πλατείας της πόλεως, παρόντος του βασιλέως και πλήθους μεγιστάνων και φραγκοκαλογήρων και θεατών, τάχα δια να τους εκπλήξη και τους εξήτασεν αν αναγνωρίζουν τον πάπαν και τα «δόγματά» του, οι δε απεκρίθησαν: «Είπομεν και λέγομεν και δεν θα παύσωμεν να λέγωμεν, ότι οι των αζύμων μεταλανβάνοντες ένοχοι του αιωνίου πυρός εισί». Κατόπιν τούτου, αναφθείσης μεγάλης πυράς εις το μέσον της πλατείας, αφού τους διεπόμπευσαν εις όλην την πόλιν, τους έκαυσαν ζώντας την 19ην Μαϊου του 1231. Γνωρίζοντες οι παπικοί ότι οι χριστιανοί θα λάβουν τα λείψανά των δια να τα τιμούν ως μαρτύρων, έσπευσαν και εκουβάλησαν πτώματα ίππων και χοίρων και ρίψαντες αυτά επί των λειψάνων των Αγίων ήναψαν πάλιν μεγάλην πυράν δια να καταλυθούν και αναμιχθούν με τα οστά των ζώων, ούτως ώστε να μη αναγνωρίζωνται! Αυτοί είναι οι «δούλοι του Θεού», μεθ’ ων καλούνται οι χριστιανοί να συναγελασθούν ή «ενωθούν». Οι άγιοι μόνον δια το ζήτημα των αζήμων επροτίμησαν και υπέμειναν φοβεράς πολυχρονίους κακουχίας και τον φρικτότερον των θανάτων. Σήμερον κάτι μεγαλόστομοι «ορθόδοξοι» λέγουν «δεν μας χωρίζει τίποτε», «δεν βλέπουν λόγον, δια τον οποίον πρέπει να είμεθα χωρισμένοι» και απορούν διατί τόσους αιώνας να μη έχωμεν «αγάπην». Και εγώ ο αφελής, διηρωτώμην πόθεν είχεν ο πάπας την εξουσίαν δια την κακοποιόν του δράσιν εις τας Ορθοδόξους χώρας και Εκκλησίας. Έφθασεν η ρίψις των μελισταλάκτων συνθημάτων «αγάπης, ειρήνης, ενότητος, κ.λ.π.» δια να σχω δια προσωπικής εμπειρίας την εν προκειμένω πληροφορίαν εις το πρακτικόν πεδίον και όχι μόνον από την ιστορίαν. Ως μοι ελέχθη, δια τα γραφόμενά μου εις τον «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟΝ» και αλλαχού υπέρ της Ορθοδοξίας, περί των προδοτών και των παπικών, έσπευσαν οι παπισταί, μάλλον οι ουνίται, να με «καταγγείλουν» εις τους «ανωτέρους» κ.λ.π. και ένεκεντούτων αρκετάς ταλαιπωρίας υφίσταμαι…
Τα μοναστήρια μας εις τους Αγίους Τόπους περιτρέχουν συνεχώς ατελείωτα σμήνη «καλογήρων» και «καλογραιών» του πάπα, έγιναν «τσιμπούρι» εις τους πατέρας και μοναχούς μας, αφού «δεν μας χωρίζει τίποτε», αναιδέστατα εισδύουν εις τας Εκκλησίας και τας Ακολουθίας μας δια να μας… ψάλλουν, τάζουν εις τους μοναχούς μας σφάξιμο, ηπείλησαν να διαρρήξουν τας Εκκλησίας μας, δια να συνεορτάσωμεν μαζί των, κυνικώτατα εισχωρούν εις τα σχολεία μας, δια να «κοινωνήσουν» τα παιδία των ορθοδόξων με τα γελοία πλακούντια των αζύμων των, εντόπιοι ορθόδοξοι γίνονται φράγκοι, εφ’ όσον «όλοι είμαστε ένα» και εφ’ όσον ούτω έχουν ν’ απολαύσουν τ’ αγαθά του κόσμου τούτου από τον «πλούσιον εν τω κόσμω τούτω» πάπαν, ουδενός μέσου ορρωδούν να κάμουν χρήσιν μετά το δόλιον άνοιγμα της κερκόπορτας και την κατάρριψιν του φραγμού του αμπελώνος. Και πότε ταύτα πάντα; Αφ’ ότου η καρδία «ορθοδόξων» διερράγη από «αγάπη» και τα όψιμα και μελιστάλακτα συνθήματα περί «ενότητος, ειρήνης, αγάπης, συνεργασίας κ.λ.π.» (τα οποία είναι κοινά και έμφυτα όχι μόνον εις τους ανθρώπους όλων των φυλών και θρησκειών, αλλά και εις τα …. ζώα), παραμέρισαν την πίστιν και την αλήθειαν, που είναι ο Θεός, με μόνην επιδίωξιν την όσω το δυνατόν πληρεστέραν καλοπέρασιν και απόλαυσιν των επιγείων αγαθών. Το παν ο άνθρωπος. Ο Θεός ολίγον μας ενδιαφέρει! Και ύστερα κατηγορούμεν τον υλισμόν ότι ετσαλαπάτησε την πνευματικότητα του ανθρώπου. Και τολμάται το φοβερόν, ότι αυτά γίνονται «εν ονόματι του Θεού»! Λοιπόν μη απορής, αδελφέ μου, πως και πόθεν αρύεται ο αντίχριστος την ισχύν να πολεμά τους δούλους του Θεού, όταν «οι έσω» γίνωνται προοδοποιοί του εχθρού και παρέχουν «γην και ύδωρ», ώστε, ό,τι δεν κατώρθωσαν οι κοκορόφτεροι του Μουσουλίνι, να νομίζουν ότι θα το επιτύχουν οι κοκορόμυαλοι του πάπα. Όταν ακούης κάτι αρχιμανδριτάδες και κάτι θεολογίσκους να λέγουν: «να μη τα θέλωμεν όλα δικά μας» (ωσάν η αλήθεια της Ορθοδοξίας να είναι κανένα παλιοχώραφον του παπού τους, που μπορούν να πουλούν όπως θέλουν), «να μη είμαστε τόσον φανατικοί» (ωσάν το να λέγω ότι είμαι και θέλω να μένω Ορθόδοξος ερμηνεύεται ως φανατισμός) – και τι θα έλεγαν δια τους Αγίους, τους μάρτυρας, τους ομολογητάς, τον Απ. Παύλον, τον ίδιον Ιησούν Χριστόν, όστις λέγει «εγώ ειμί η αλήθεια»; -«πρέπει να γίνεται διάλογος δια να επέλθη η ενότης» (ενώ, κατά τον Χρ. Ανδρούτσον και όλους τους ευσεβείς, δεν υπάρχει θέμα διαλόγου, αλλ’ επιστροφής των πλανηθέντων), τι παραξενευόμεθα δια την αναίδειαν και ιταμότητα των παπικών κατά της Ορθοδοξίας; Εθελοτυφλούν και προσποιούνται όσοι βλέπουν αλλαγήν της νοοτροπίας του παπισμού και ειλικρίνειαν και κατά Θεόν ωφέλειαν εις τας κινήσεις ταύτας ή κατεπάτησαν την συνείδησιν και την πίστιν των απλώς διότι «ηγάπησαν τον νυν αιώνα» (Β΄ Τιμ. δ,10). Κύριε, φώτισον αυτούς. Αμήν.

Υπέστησαν τη θεία και μακάρια αλλοίωση που είναι, κατά τον μακάριο Δαβίδ, έργο της δεξιάς του Υψίστου.


Η πίστη, σύμφωνα με τα θεοπαράδοτα λόγια, είναι διπλή. Η μία είναι η γενική πίστη όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών, στην οποία από την αρχή βαπτιστήκαμε και στην οποία είθε να πεθάνομε. Την άλλη πίστη την έχουν σπάνιοι, εκείνοι δηλαδή που με την εκπλήρωση όλων των θεοποιών εντολών επανήλθον στο κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση κι έτσι απέκτησαν με το φως της θείας χάρης το να στηρίζουν όλη τους την ελπίδα στον Κύριο, και μάλιστα τόσο πολύ, ώστε – τι μεγαλείο! – να μην αμφιβάλλουν διόλου τον καιρό της προσευχής στα αιτήματά τους προς τον Θεό, αλλά να ζητούν με πίστη και να λαμβάνουν έτσι αμέσως ό,τι είναι συμφέρον, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου. Έτσι οι μακάριοι αυτοί με έργα καθαρά απέκτησαν τη βέβαιη πίστη, επειδή απέρριψαν κάθε γνώση και διάκριση και αμφισβήτηση και δισταγμό και καταβυθίστηκαν εξ ολοκλήρου μέσα στη θεία μέθη της πίστεως και της ελπίδος και της αγάπης στο Θεό και υπέστησαν τη θεία και μακάρια αλλοίωση που είναι, κατά τον μακάριο Δαβίδ, έργο της δεξιάς του Υψίστου.

0 γεροντισμός πολλών συγχρόνων κληρικών

Δυστυχώς δεν πρόκειται για σπάνιο φαινόμενο. Πολλοί κληρικοί μας, από τους οποίους αρκετοί μάλιστα με χαρίσματα και ικανότητες, ζηλώνουν πολύ ενωρίς δόξαν γέροντος. Νεώτατοι στην ηλικία, ανώριμοι ακόμη ως προσωπικότητες, άπειροι ως ποιμένες, χωρίς ποτέ οι ίδιοι να έχουν ουσιαστικά μαθητεύσει ή να έχουν υποταγεί σε άλλον έμπειρο πνευματικό πατέρα, αυτοδιαφημίζονται -ή μεθοδεύουν εντέχνως την προβολή τους μέσω του περιβάλλοντός των -ως νέοι Βαρσανούφιοι, ως χαρισματούχοι παιδαριογέροντες. Περιάγουν, κατά τον λόγο του Κυρίου μας, «την θάλασσαν και την ξηράν ποιήσαι ένα προσήλυτον» (Ματθ. 23, 15), να αγρεύσουν δηλαδή οπαδούς. Ασκούν μια συνθλιπτική καταπίεση, στις συνειδήσεις των άνθρώπων εν ονόματι τάχα της οφειλομένης «τυφλής» υπακοής στον γέροντα. Καλλιεργούν μιαν αρρωστημένη προσκόλληση στο πρόσωπό τους.

Δυστυχώς
 ευθύνη για το φαινόμενο αυτό έχουν και οι επίσκοποί μας. οι επίσκοποι εκείνοι που χειροτονούν ταχύτατα καί αναθέτουν την πνευματική πατρότητα αβασάνιστα στους ανωρίμους αυτούς κληρικούς.

Είναι πολύ σοφές οι επισημάνσεις που κάνει ο προσφάτως κοιμηθείς πνευματέμφορος πράγματι γέροντας Παΐσιος σε μία από τις επιστολές του που είδαν το φως της δημοσιότητας προσφάτως, μετά την κοίμησή του. Αναφέρεται στο πρόσωπο του γέροντος που καλείται να επιλέξει ένας υποψήφιος μοναχός. Ωστόσο, βοηθάει κι εμάς τους εν τω κόσμω σε ό,τι αφορά την επιλογή πνευματικοϋ πατέρα.

«Επεδίωξε όσο μπορείς: α) Ο Γέροντάς σου να είναι πνευματικός άνθρωπος, με αρετές, και περισσότερο πρακτικός παρά δάσκαλος μόνον: Καλό είναι, αν έχει γίνει από μούτσος καπετάνιος, για να μην εφαρμόζη σε ξένες πλάτες όλη την καλογερική που έμαθε διαβάζοντας, ή να έχει εκ φύσεως μεγάλη αγάπη με διάκριση, για να πονάη τα παιδιά του και να μη θέλη να τα στείλη στον Παράδεισο αμέσως, με τον τρόπο του Διοκλητιανοϋ...

Πολύ βοηθάει ακόμη τον υποτακτικό, εάν στην ηλικία ο Γέροντάς του είναι τουλάχιστον δεχαοχτώ με είκοσι χρόνια μεγαλύτερός του, διότι αυτό φέρνει και ένα φυσιολογικό σεβασμό στον υποτακτικό.

β) Ο Γέροντας να ζη απλοποιημένη ζωή, χωρίς φροντίδες και κοσμικές μέριμνες περιττές, και να μην αποβλέπη καθόλου σε δικά του συμφέροντα, αλλά να αποβλέπη στο συμφέρον της ψυχής του υποτακτικού και γενικά στο συμφέρον της Μητέρας μας Εκκλησίας» (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, Εκδ. Ι.Ησυχαστηρίου «Ευαγγ.
Ιωάννης o Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1994, σ. 43).

Οι Οικουμενιστές, επικριτές και κατήγοροι της Ορθοδόξου Πατερικής θεολογίας.


Οι Οικουμενιστές συμμιγέντες, αφομοιώθησαν με την διεστραμμένην «θεολογικήν» σκέψη της Δύσεως, η οποία τους κατέστησε ου μόνον απειθείς, αλλά και επικριτάς και κατηγόρους της Ορθοδόξου Πατερικής θεολογίας, ανατρέποντες ούτω θεμελιωδώς την υπόστασιν της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας. Η αποξένωσις και διάβρωσίς των απέτεκε το απόβλητον εξάμβλωμα και απαράδεκτον δια την Ορθόδοξον Εκκλησίαν πεπλανημένον και κακόδοξον φρόνημα, ότι άπασαι αι «χριστιανικαί» ομολογίαι είναι και θεωρούνται «ΑΔΕΛΦΑΙ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ» πράγμα το οποίον τυγχάνει θεμελιώδης αρχή και κατευθυντήριος γραμμή του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, (Π.Σ.Ε) το πιστεύω του οποίου τυγχάνει η πεπλανημένη «θεωρία των κλάδων».

Φλορόφσκυ: «πολύ συχνά το μέτρον της αληθείας είναι η μαρτυρία της μειοψηφίας…


Η έννοια της ενότητος της Εκκλησίας, εν όψει της σημερινής εκκλησιαστικής κρισιμότητος και αποστασίας, ευρίσκει την υπόστασίν της εις την συμφωνίαν και σύμπραξιν πάντων των υγειώς σκεπτομένων και φρονούντων πιστών. Τούτο πολύ ορθώς τονίζει ο Ρώσος θεολόγος  Είναι δυνατόν (συνεχίζει) να εξαπλωθούν οι αιρετικοί παντού και να καταλήξη η Εκκλησία εις το περιθώριον της ιστορίας ή να αποσυρθή εις την έρημον. Αυτό συνέβη κατ΄επανάληψιν εις την ιστορίαν και είναι πολύ πιθανόν να συμβή και πάλιν», χωρίς, βεβαίως εκ τούτου να απωλέση την «καθόλικότητά» Της, η οποία δύναται να διασωθή ακόμη «ου εισί δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί, εν μέσω αυτών» και ούτω το «μικρόν ποίμνιον», να διατηρήση την «εσωτερικήν ολότητα και ακεραιότητα της ζωής της Εκκλησίας», δηλαδή, «την Ορθοδοξίαν και την Αλήθειαν» Αυτής.

Είπεν ο αββάς Νείλος:


"Αν θέλεις να προσευχηθείς σωστά, να μη πικράνεις καμιά ψυχή, γιατί αλλιώς άδικα κοπιάζεις". 

Είπε πάλι:
 
" Μη θέλεις να έρχονται τα πράγματα όπως σε συμφέρει, αλλά όπως είναι αρεστό στο Θεό. Έτσι θα είσαι την ώρα της προσευχής γεμάτος γαλήνη και χαρούμενος"
 

Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος : Aπό την Ανάσταση του Χριστού μας κι εξής, την αναχώρηση από αυτήν τη ζωή, δεν τη λέμε πια θάνατο, αλλά κοίμηση και ύπνο.


Πολλά σημεία της Παλαιάς Διαθήκης θα βρεις που αναφέρουν την αναχώρηση από τούτη τη ζωή ως θάνατο ή άδη. Από τότε όμως που ο Χριστός και Θεός μας προσέφερε τον Εαυτό Του για θυσία, και από τότε που έγινε η Ανάσταση, έβγαλε αυτές τι λέξεις και έφερε καινούρια και παράξενη κατάσταση στη ζωή μας. Γιατί από τότε, από την Ανάστασή Του κι εξής, την αναχώρηση από αυτήν τη ζωή, δεν τη λέμε πια θάνατο, αλλά κοίμηση και ύπνο. Αλλα όμως, πώς μπορούμε να το αποδείξουμε αυτό ,ακουσε προσεκτικά τι λέει ο ίδιος ο Χριστός, «Ο φίλος μας ο Λάζαρος κοιμήθηκε, αλλά πηγαίνω για να τον ξυπνήσω». Όσο είναι δηλαδή εύκολο για μάς να ξυπνήσουμε και να σηκώσουμε όρθιο κάποιον που κοιμάται, τόσο εύκολο είναι και στον Κύριο όλων μας να αναστήσει νεκρό. Αλλά επειδή τα λόγια Του ήταν πρωτάκουστα και ασυνήθιστα, δεν τα κατανόησαν σωστά ούτε οι μαθητές Του, μέχρις ότου τα είπε πιο ξεκάθαρα, από συγκατάβαση για την αδυναμία τους, για να Τον κατανοήσουν. Και ο διδάσκαλος ολόκληρης της οικουμένης, ο μακάριος Παύλος, γράφοντας προς τους Θεσσαλονικείς λέει: «Δε θέλω να αγνοείται τι συμβαίνει με κείνους που κοιμήθηκαν, για να μη λυπάστε όπως και οι άλλοι που δεν έχουν ελπίδα». Και σε άλλο σημείο πάλι: «αραγε και κείνοι που κοιμήθηκαν με πίστη και ελπίδα στο Θεό χάθηκαν;». Και πάλι: «Εμείς οι ζωντανοί, που απομείναμε εδώ, δε θα προφθάσουμε εκείνους που κοιμήθηκαν». Και σε άλλο σημείο ακόμη: «Όπως πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι να πιστεύουμε ότι ο Θεός θα πάρει μαζί του εκείνους που κοιμήθηκαν». 

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.


Θεανθρωποποιούμενος δια της Εκκλησίας και εν τη Εκκλησία, ο άνθρωπος επαναφέρει τον εαυτόν του εις το προπτωτικόν θεοειδές (Βλ. Νεκρώσιμον Ακολουθίαν : «…εις το καθ΄ ομοίωσιν επανάγαγε»), συμπληρών αυτό υπερεκπερισσού με το θείον κάλλος της εξαισίας χριστοειδείας (Γαλ. 4, 19. 3, 27. Ρωμ. 8, 29). Άνευ του Θεανθρώπου και εκτός του Θεανθρώπου ο άνθρωπος πάντοτε διατρέχει τον κίνδυνον να καταστή διαβολοειδής, διότι η αμαρτία είναι ταυτοχρόνως και δύναμις και εικών του διαβόλου, και δουλεύων εκτός του Θεανθρώπου εις την αμαρτίαν ο άνθρωπος εκουσίως καταντά διαβολοειδής, γίνεται οικείος του διαβόλου: «Ο ποιών την αμαρτίαν εκ του διαβόλου εστί» (Α΄ Ιωάνν. 3,8). Δεν πρέπει να μας διαφεύγη ότι ο κύριος σκοπός του διαβόλου είναι να στερήση τον άνθρωπον του θεοειδούς, να τον αποθεανθρωποποιήση, να τον α-θεώση και ούτω να τον μεταβάλη εις ένα ον όμοιον προς τον εαυτόν του. Ο ουμανιστικός ανθρωποκεντρισμός είναι κατ΄ ουσίαν διαβολοκεντρισμός, διότι και οι δύο θέλουν ένα πράγμα: να ανήκουν μόνον εις τον εαυτόν των, να είναι μόνον εις τον εαυτόν των, δια τον εαυτόν των. Τοιουτοτρόπως όμως εις την πραγματικότητα μεταφέρουν εαυτούς εις το βασίλειον του «δευτέρου θανάτου», όπου ουκ έστι Θεός ούτε τι του Θεού (Αποκ. 21, 8. 20, 14). Ό,τι ελέχθη μέχρις εδώ δεν είναι άλλο τι παρά ο ευαγγελικός, ο αποστολικός, ο αγιοπατερικός, ο ορθόδοξος θεανθρωπισμός (θεουμανισμός, θεοχομινισμός).


Συνεχίζεται.  

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΦΑΥΛΗΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΣ «CORPUS CHRISTI»


του Νικολάου Πανταζή, Μελβούρνη Αυστραλία


            Κόπτονται, οι κατά πάντα ύποπτοι και ανώμαλοι συντελεστές, αλλά και αναίσχυντοι, στυγνοί εκτελεστές της απεχθούς, άκρας βλασφημίας, ότι οι σαχλές και ανίερες παραστάσεις τους τελικώς «ολοκληρώνονται». Κλείνει η διάτρητη και κατάπτυστη αυλαία. «Το παραμύθι πάει, τελείωσε».
            Δηλαδή μας κάνουν τη χάρι και μας αφήνουν ησύχους, λες και είμαστε εμείς οι παράλογοι ταραξίες και φωνάζουμε και χτυπιόμαστε για το τίποτα. Φαντασία μου πλανεύτρα, λάθος κατάλαβες, τα παρεξήγησες τα καϋμενα, τ΄απογυμνωμένα παιδάρια· ένας ασήμαντος θεατρινισμός και μια «καλλιτεχνική» σαπουνόφουσκα και θιασώτικη «πουρδίτσα», τίποτα περισσότερο...

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης


Αυτοί με τα χαρίσματα εις το χωρίον Α' Κορ. 12,4-10 (εις τα οποία χαρίσματα συμπεριλαμβάνονται αι "διακονίαι" και τα "ενεργήματα" απαριθμούμενα εις αυτό, καθώς είναι σαφές εις το χωρίον Α' Κορ. 12,28-31) και αυτοί με τα χαρίσματα εις αυτούς τους τελευταίους στίχους, είναι όλοι μέλη του κλήρου καταγεγραμμένοι συμφώνως προς τας πνευματικάς των δωρεάς, αλλά όχι αυστηρώς με την λειτουργικήν των δραστηριότητα ή χειροτονίαν. Ούτοι εκλήθησαν κατ' ευθείαν υπό του Θεού, ο Οποίος δίδει την δωρεάν της προσευχής δια γλώσσης, μετά από κατάλληλον προετοιμασίαν υπό πνευματικού πατρός. Ο Παύλος λέγει ότι οι Κορίνθιοι ημπορεί να έχουν πολλούς διδασκάλους εν Χριστώ, αλλ' όχι πολλούς πατέρας: "Εν γαρ Χριστώ Ιησού δια του Ευαγγελίου εγώ υμάς εγέννησα".  Εν τούτοις, ο Παύλος ευχαριστεί τον Θεόν, διότι δεν εβάπτισε κανένα από τους Κορινθίους εκτός ολίγων. Τούτο σημαίνει ότι ο Παύλος εγέννησεν αυτούς εις την περιοχήν των χαρισμάτων, εκ των οποίων το θεμέλιον είναι να ομιλή τις ή να προσεύχηται εν γλώσσαις. Με άλλα λόγια, τα χαρίσματα είναι καρποί του βαπτίσματος εν Αγίω Πνεύματι και σημείον ότι έχει γίνει κάποιος μέλος του Σώματος του Χριστού. "Και γαρ εν ενί Πνεύματι ημείς πάντες εις έν σώμα εβαπτίσθημεν... Και πάντες εις έν Πνεύμα εποτίσθημεν".  Αυτό είναι εμφανώς το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος. Από όλα, όσα έπονται, το Σώμα του Χριστού περιλαμβάνει μόνον εκείνους, οι οποίοι εβαπτίσθησαν ούτως.

Συνεχίζεται.

Cherubic Hymn-Theodoros Vasilikos-Our Home



I ta cherouvin, Mystikos ikoni zondes, ke ti zoopio, Triadhi ton trisayion. Imnon, prosadhondes. pasan tin viotikin apothometha merimnan, Pasan merimnan, os ton vasilea ton olon ipodhexomeni......

Ιn Εnglish
we who mysticly represent the cheroubim, sing the thrice holy hymn to the life giving Trinity, let us lay aside all the cares of life, that we may recive him, recive him who is the king of all.....

Διατί αι συνεχιζόμεναι συμφοραί του Έθνους;


Τριάντα χρόνια προ της πτώσεως του Βυζαντίου, ο μέγας μοναχός της Μονής του Στουδίου Ιωσήφ ο Βρυέννιος, εκήρυττεν εις το παλάτι και εις τον κόσμον ότι η υποδούλωσις εις τους Τούρκους είναι αναπόφευκτος δια τον αμαρτωλόν βίον των Βυζαντινών, από του Βασιλέως και του Πατριάρχου μέχρι του τελευταίου πολίτου και του εσχάτου Μοναχού. Και το Βυζάντιον έπεσε και υπεδουλώθη 400 χρόνια. Και αι οιμωγαί υψώθησαν μέχρις ουρανού… Έδωκεν ο Θεός και ηλευθερώθημεν. Αλλά πάλιν η αμαρτία κατέκλυσε παν το Ελληνικόν και εφθάσαμεν σήμερον εις το απελπιστικώτερον αδιέξοδον, που εγνώρισε ποτέ ο Ελληνισμός, και κατηντήσαμεν «ονειδισμός και χλευασμός τοις κύκλω ημών». Και διατί όλα αυτά; Διατί αι συνεχιζόμεναι συμφοραί του Έθνους; Δια να συνέλθωμεν από την αμαρτωλόν νάρκην, άρχοντες και αρχόμενοι, Επίσκοποι και Μοναχοί. Διότι η αμαρτία επλεόνασεν. Η αποστασία από τον Θεόν καθίσταται γενική. Οι Ιεράρχαι μας ερωτοτροπούν με τους αιρετικούς από μίαν κακώς εννοουμένην αγάπην και από την φενάκην ότι θα μας βοηθήσουν οι Παπικοί. Ολόκληρος η Ελλάς φλέγεται από την αμαρτίαν, την αθεϊαν, τον οικουμενισμόν, τον μασσωνισμόν, τας αιρέσεις. Πως λοιπόν αυτός ο δυστυχής λαός θα ίδη ειρήνην και ευτυχίαν; Και πώς να μη έρχεται η οργή του Θεού; Εάν θα ημπορούσαμεν να ίδωμεν με πνευματικά μάτια τους εξωτερικώς λαμπρούς φαινομένους Χριστιανούς μας, δεν θα εβλέπαμεν ειμή αθλίους, ρακενδύτους και καταπληγωμένας ψυχάς από την αμαρτίαν, την απιστίαν και τας αιρέσεις. Θα εβλέπαμεν ανθρώπους δίχως πνεύμα. Και ο πρώτος δι΄ ύδατος κατακλυσμός εγένετο με το αιτιολογικόν: «δια το είναι αυτούς σάρκας». Ας φοβηθώμεν τον δεύτερον κατακλυσμόν, τον δια πυρός, ως λέγει ο Απόστολος Πέτρος, κατά τον οποίον «ουρανοί πυρούμενοι λυθήσονται και στοιχεία καυσούμενα τήκεται!»…. 

Τότε.... και Τώρα!


Την Ορθόδοξον πίστιν, ασινή εφυλάξατε, των αιρετιζόντων Λατίνων, τας ποινάς μη πτοούμενοι· εν Κύπρω της Καντάρας Μονασταί, εν Άθω τε Ζωγράφου Καρυών, Ξενοφώντος Κουτλουμούσιον συν αυτοίς, Ιβήρων Βατοπαίδιον. Χαίρετε των πατέρων ο χορός, χαίρετε λύχνοι Άθωνος· χαίρετε αληθείας οι φρουροί, εν έργων αποδείξεσιν.


Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου...   

Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΠΟΥ ΣΩΘΗΚΕ ΧΩΡΙΣ ΚΟΠΟ EΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΚΑΤΕΚΡΙΝΕ


Κάποτε είχε πάει ένας κοσμικός στην Σκήτη των Καυσοκαλυβίων , για να γίνη Μοναχός. Οι Πατέρες όμως της Σκήτης δεν τον δέχονταν, γιατί, εκτός που ήταν ράθυμος και αμελής, ήταν και πολύ σκανδαλοποιός και δημιουργούσε συνέχεια θέματα. Επειδή εκείνος αναπαυόνταν στην Σκήτη, παρακάλασε τους Πατέρες να τον αφήσουν να μένη ως λαϊκός και να εργάζεται καμιά φορά. 
Έτσι λοιπόν πέρασε την ζωή του με ραθυμία και αμέσως μέχρι την ώρα του θανάτου του που έπεσε πιά στο κρεβάτι και ψυχοραγούσε. Οι Πατέρες όμως του συμπαραστέκονταν και βρίσκονταν συνέχεια κοντά του.
Μια μέρα ο ετοιμοθάνατος είχε έρθει σε έκσταση και έκανε νοήματα. Οι Πατέρες απορούσαν τι να συμβαίνη!  Όταν συνήλθε τους διηγήθηκε το εξής φοβερό:
Είδα τον Αρχάγγελο Μιχαήλ μ' ένα χαρτί στα χέρια του, που είχε όλες τις αμαρτίες μου, και μου είπε:
«Βλέπεις, αυτά εδώ τα έκανες όλα , γι' αυτόν ετοιμάσου να πας στην κόλαση»
Τότε εγώ του λέω:
«Για κοίταξε, ανάμεσα σ' αυτά τα αμαρτήματα, υπάρχει το αμάρτημα της κατακρίσεως»
Ψάχνει ο Αρχάγγελος και μου λέει :
«Όχι , δεν υπάρχει»
«Οπότε, του λέω, δεν πρέπει να πάω στην κόλαση, σύμφωνα με αυτό που είπε ο Κύριος . «Μη κρίνετε και ου μη κριθήτε»
Τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ έσχισε το χαρτί με τα αμαρτήματά μου. Έτσι, Πατέρες μου, θα πάω στον Παράδεισο . Όταν μου είχατε πει ότι δεν κάνω για Μοναχός στην Σκήτη και εργαζόμουν ως λαϊκός και εκκλησιαζόμουν στον Κυριακό τις εορτές, είχα ακούσει τα λόγια του Ευαγγελίου «Μη κρίνετε , ίνα μη κριθήτε» και είπα : «Ταλαίπωρε , τουλάχιστον αυτό να εφαρμόσης», και αυτό με έσωσε δίχως άλλον κόπο»
Μόλις τελείωσε αυτά τα λόγια, παρέδωσε την ψυχή του στον Αρχάγγελο Μιχαήλ.

Kάθε είδους ομολογία, άνευ του εν επιγνώσει ζήλου, δεν δύναται να προχωρήση πέραν του χάρτου και της μελάνης


Ο ζηλωτισμός αποτελεί προϋπόθεση της Ορθοδοξίας, είναι δε εκ των πραγμάτων αναμφισβήτητον, δεδομένου ότι ο μη υπό ζήλου διαπνεόμενος πιστός, ουδόλως δύναται ν΄ ανταποκριθή προς τας εντολάς και διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων περί ορθοδόξου πίστεως και ομολογίας, ως και προς τα Κανονικώς εντελλόμενα υπό της Εκκλησίας και επομένως να διατηρήση χωρίς καινοτομίας την ορθόδοξον αυτού ιδιότητα και υπόστασιν. Εις αυτόν ακριβώς τον λόγον οφείλεται και το σύνηθες φαινόμενον, κατά το οποίον οι πλείστοι διακηρύσσουν και δημοσιεύουν, μετά περισσού μάλιστα θαυμασμού, πάσας μεν τας περί ορθοδοξίας διδασκαλίας και υποθήκας των Πατέρων της Εκκλησίας, πλην όμως, άμοιροι ζήλου τυγχάνοντες ούτοι και μη δυνάμενοι, ένεκα τούτου, να πραγματώσουν τα διακηρυσσόμενα, χάνουν την ορθόδοξον αυτών ιδιότητα, «τη κοινωνία της αιρέσεως». Έτσι κάθε είδους ομολογία, άνευ του εν επιγνώσει ζήλου, δεν δύναται να προχωρήση πέραν του χάρτου και της μελάνης, ή πέραν της ασκόπου διαμαρτυρίας, αλλά θα καθιστά τον ούτω «ομολογούντα» πάντοτε μεν λέγοντα «Κύριε, Κύριε,…» αλλ΄ουδέποτε ποιούντα το θέλημα Αυτού.

Δεύτερη Συνεδρία της Δ.Ι.Σ. για τον μήνα Νοέμβριο

Συνήλθε σήμερα Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012, στην δεύτερη Συνεδρία Της για τον μήνα Νοέμβριο η Διαρκής Ιερά Συνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.
Κατά την σημερινή Συνεδρία :
Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος επικύρωσε τα Πρακτικά της προηγουμένης Συνεδρίας.
Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος πληροφορηθείσα την προς Κύριον εκδημίαν του Πατριάρχου Βουλγαρίας κυρού Μαξίμου καθώς και του Μητροπολίτου Μαρωνείας και Κομοτηνής κυρού Δαμασκηνού, ετέλεσε στο Συνοδικό Παρεκκλήσιο, Τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κεκοιμημένων Ιεραρχών.

Κατόπιν, τα Μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου ενημερώθηκαν από έγγραφο του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, προκληθέν από προγενέστερη Συνοδική αλληλογραφία και έκφραση ανησυχιών, περί του θέματος «Έκδοση νέου τύπου δελτίου ταυτότητας Ελλήνων πολιτών».
Το Αρχηγείο της Αστυνομίας καθησυχάζει την Ιερά Σύνοδο και τους πολίτες και διαβεβαιώνει, ότι σε εφαρμογή των εντολών του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και Προστασίας του Πολίτη :
«1. … μέχρι σήμερα η διαδικασία έκδοσης της νέας ταυτότητας, δεν έχει ρυθμιστεί νομοθετικά και κατά συνέπεια δεν έχει ληφθεί οριστική απόφαση, για τον τύπο και τα βιομετρικά στοιχεία που θα περιλαμβάνει.
 2. Σέ κάθε περίπτωση, το νέου τύπου δελτίο ταυτότητας, θα πρέπει να πληρεί τα ελάχιστα χαρακτηριστηκά ασφαλείας, σύμφωνα με τον κανονισμό 2252/2004 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να αναγνωρίζεται και σαν ταξιδιωτικό έγγραφο, πλην όμως δεν θα περιλαμβάνει ηλεκτρονικό και δακτυλικό αποτύπωμα καιδεν θα ταυτίζεται με την κάρτα του πολίτη».
Επίσης έλαβε αποφάσεις σχετικά με τρέχοντα υπηρεσιακά ζητήματα και ενέκρινε αποσπάσεις Κληρικών της Εκκλησίας της Ελλάδος σε Ιερές Μητροπόλεις του εξωτερικού.
Εκ της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.


Άνευ του Θεανθρώπου ο άνθρωπος είναι πράγματι άνευ κεφαλής και επί πλέον άνευ του εαυτού του, άνευ του αιωνίου εαυτού του, άνευ του αθανάτου, του θεοειδούς εαυτού του. Εκτός του Θεανθρώπου δεν υπάρχει άνθρωπος, αλλά πάντοτε υπάνθρωπος ή ημιάνθρωπος ή μη άνθρωπος. Εδώ πρέπει να προστεθή και η εξής αλήθεια:  άνευ του Θεανθρώπου ο άνθρωπος είναι πάντοτε δούλος του θανάτου, δούλος της αμαρτίας, δούλος του διαβόλου. Μόνον δια του Θεανθρώπου φθάνει ο άνθρωπος εις τον υπό του Θεού τεθέντα προορισμόν του: γίνεται «Θεός κατά χάριν» και ούτω φθάνει εις την τελείαν πληρότητα της υπάρξεώς του και της προσωπικότητός του. Φθάνει εις την θείαν του αιωνιότητα δια της Θεανθρωπότητος. Ζων εν τω θεανθρωπίνω σώματι της Εκκλησίας «συν πάσι τοις αγίοις» ο άνθρωπος θεανθρωποποιείται βαθμηδόν δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών. Και τον γεμίζει η χαρά εκείνου του αγίου μηνύματος και της ουρανίου εντολής του αγίου Βασιλείου του Μεγάλου: «Θεού τε κτίσμα τυγχάνων και Θεός είναι κεκελευσμένος» (Γρηγορίω Θεολόγω, PG  36,  506). Δημιουργηθείς ως δυνάμει θεάνθρωπος, ο άνθρωπος προσπαθεί μέσα εις το θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας να ομοιώση τον νουν του προς τον Θεόν, να τον μεταμορφώση εις Θεό-νουν («ημείς νουν Χριστού έχομεν» Α΄ Κορ. 2, 16), προσπαθεί να ομοιώση ακόμη την συνείδησίν του προς τον Θεόν, να την μεταμορφώση εις Θεο-συνείδησιν, την θέλησίν του να την ομοιώση προς τον Θεόν, να την μεταμορφώση εις Θεο-θέλησιν, να ομοιώση και το σώμα του προς το σώμα του Θεανθρώπου, να το μεταμορφώση εις Θεό-σωμα («το σώμα τω Κυρίω, και ο Κύριος τω σώματι» Α΄ Κορ. 6, 13).

Συνεχίζεται.  

Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής


Η Εκκλησία της Ελλάδος με βαθειά συγκίνηση αναγγέλλει την προς Κύριον εκδημία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μαρωνείας και Κομοτηνής, κυρού Δαμασκηνού. Ο εκλιπών Ιεράρχης εξεδήμησε προς Κύριον σε ηλικία 92 ετών. 

Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κυρός Δαμασκηνός γεννήθηκε στην Οιχαλία Μεσσηνίας το 1920. Απεφοίτησε από την Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1958. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1951 και Πρεσβύτερος το 1958. Υπηρέτησε Διάκονος στην Καλαμάτα και στην Αθήνα, και Ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας, διατελέσας και Πρόεδρος του Χριστιανικού Ομίλου Κυριών και Νεανίδων. Διηύθυνε το Εκκλησιαστικό Οικοτροφείο Αρρένων Κομοτηνής μέχρι της εκλογής του ως Μητροπολίτου. Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής χειροτονήθηκε το 1974. Ανηγορεύθη επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. Εξέδωσε τρεις ογκώδεις τόμους με στοιχεία της εκκλησιαστικής, εθνικής και κοινωνικής προσφοράς της Ιεράς Μητροπόλεως.

Η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού Μητροπολίτου Μαρωνείας και Κομοτηνής, θα ψαλεί στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κομοτηνής την Πέμπτη 8 Νοεμβρίου και ώρα 15.00 προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.
 
Εκ της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΜΑΞΙΜΟΣ

Νοσηλευόταν στο Κεντρικό Νοσοκομείο της Σόφιας
Εκοιμήθη σε ηλικία 98 ετών, σύμφωνα με όσα μεταδίδει η κρατική τηλεόραση της Βουλγαρίας, ο Προκαθήμενος της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Μάξιμος.Ο Πατριάρχης Βουλγαρίας κυρός Μάξιμος τον τελευταίο καιρό νοσηλευόταν στο Κεντρικό Νοσοκομείο της Σόφιας, ενώ πριν λίγες ημέρες έκλεισε τα 98 του χρόνια.
Ο μακριστός Πατριάρχης γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 1914 στο ορεινό χωριό Όρεσακ.
Αποφοίτησε από το σχολείο στο χωριό του και σε ηλικία 27 ετών εκάρη μοναχός σε γειτονικό μοναστήρι.
Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας, ενώ το 1944 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.
Από το 1950 μέχρι το 1955 υπηρέτησε ως Προϊστάμενος του Μετοχίου του Πατριαρχείου Βουλγαρίας στη Μόσχα.
Στις 30 Δεκεμβρίου 1956 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Βρανίτσης.
Στις 30 Οκτωβρίου 1960 εξελέγη Μητροπολίτης Λοβτσού.
Στις 4 Ιουλίου 1971 εξελέγη Μητροπολίτης Σόφιας και Πατριάρχης Βουλγαρίας, διαδεχόμενος τον προκάτοχό του Κύριλλο.
Τέλος, κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του, η Εκκλησία της Βουλγαρίας θεωρείται ότι έγινε μια από τις πιο συντηρητικές Εκκλησίες, καθώς συμμετέχει μόνο στους διαλόγους που διεξάγονται μεταξύ των ορθοδόξων και έπαυσε να διαλέγεται με τους καθολικούς ή τους προτεστάντες. 

Πηγή: Αγιορείτικο Βήμα