Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ὅλα ὅσα προαναφέρθησαν καταδεικνύουν ὅτι εἰς τήν ἀποτείχισι λόγῳ τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου, ἄλλαξε ἡ Παράδοσις, τήν ὁποία διαχρονικῶς ἐξέφραζε ὁ ΙΕ΄ ἱερός Κανόνας τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καί ἐδίδασκε, ἀφ’ ἑνός τήν ἐκκλησιαστική ἀπομάκρυνσι τῶν αἱρετικῶν ποιμένων ἀπό τίς ἐκκλησιαστικές θέσεις πού κατεῖχον καί ἀφ’ ἑτέρου τήν συνοδική καταδίκη τῆς αἱρέσεως. Αὐτό ὅμως πού ἀποδεικνύει τόν ἐκτροχιασμό αὐτῆς τῆς ἀποτειχίσεως εἶναι ἡ δημιουργία πολλῶν Συνόδων, μή ἐχόντων μεταξύ των οὐδεμία ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία, Συνόδων οἱ ὁποῖες ἡ μία πολεμεῖ τήν ἄλλη, Συνόδων ἀλληλοκαθαιρουμένων, οἱ ὁποῖες ἔχουν ἕνα μόνο συνδετικό κρίκο καί κοινό γνώρισμα τήν μετά πάθους ἐμμονή εἰς τό παλαιό ἡμερολόγιο. Αὐτό ἀποτελεῖ ἕνα εἶδος ἰδιότυπου Προτεσταντισμοῦ μέ τή μόνη διαφορά, σέ θεωρητικό ἐπίπεδο, ὅτι στόν Προ τεσταντισμό οἱ λεγόμενες ἐκκλησίες θεωροῦνται ἡ κάθε μία μέρος τῆς «Ἐκκλησίας» καί ἡ μία συμπλήρωμα τῆς ἄλλης, ἐνῶ στό Παλαιό Ἡμερολόγιο ἡ κάθε μία Σύνοδος (Ἐκκλησία) θεωρεῖ τόν ἑαυτόν της κατ’ ἀποκλειστικότητα συνέχεια τῆς διαχρονικῆς Ἐκκλησίας καί τούς ἄλλους ὡς πλανεμένους καί ἐκτός Ἐκκλησίας, ὅπως ἀκριβῶς δηλαδή καί τούς ἀκολουθοῦντες τό νέο ἡμερολόγιο.

Διά τίς Συνόδους τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου θά ἠδυνάμεθα νά ἰσχυρισθοῦμε, ὅτι λειτουργεῖ ὁ πνευματικός νόμος τῆς ἀνταποδόσεως, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι, ἀπό αὐτό

τό παράνομο τό ὁποῖο πράττεις, νομίζοντας ὅτι ὑπηρετεῖς τόν Θεό, ἀπό αὐτό καί θά τιμωρηθῆς. Αὐτή ἡ κατάστασις τῶν ἀντιμαχομένων Συνόδων, ἴσως εἶναι ἡ μεγαλυτέρα ἀπόδειξις διά τό ὅτι ἐν καιρῷ αἱρέσεως δέν δημιουργοῦμε αὐθαίρετα Σύνοδο, οὔτε ἡ Ἐκκλησία λειτουργεῖ ὅπως τόν καιρό τῆς εἰρήνης, οὔτε ἀποκαθιστάμεθα εἰς τούς θρόνους πρίν τήν ἀποκατάστασι τῆς πίστεως καί τή συνοδική καταδίκη τῆς αἱρέσεως, οὔτε δημιουργοῦμε παράλληλες θέσεις Ἐπισκόπων. Ἄν δέν εἶχε δημιουργηθῆ κατ’ ἀρχάς Σύνοδος εἰς τό Παλαιό ¨Ημερολόγιο, δέν θά ὑπῆρχαν τά σχίσματα καί ὁ ἐσωτερικός ἀλληλοσπαραγμός.

Εἶναι γεγονός ὅτι αὐτή ἡ κατάστασις εἰς τό Παλαιό Ἡμερολόγιο προβληματίζει καί τούς θέλοντας νά ἀποτειχισθοῦν ἀπό τούς αἱρετικούς οἰκουμενιστές Ἐπισκόπους τοῦ Νέου Ἡμερολογίου καί τούς καθιστᾶ ἄπραγους ἐν καιρῷ αἱρέσεως, διότι αἰσθάνονται ὅτι, κατά τό δή λεγόμενο, θά φύγουν ἀπό τήν Σκύλα καί θά ἐνταχθοῦν εἰς τήν Χάρυβδη ἤ μᾶλλον θά ἐνταχθοῦν σέ ἕνα πολυκέφαλο σῶμα τό ὁποῖο λειτουργεῖ δίκην Λερναίας Ὕδρας, τῆς ὁποίας οἱ κεφαλές εἶναι οἱ Σύνοδοι καί τό σῶμα τό ἡμερολόγιο. Πάντως εἶναι προτιμώτερο νά ἀνήκη κανείς σέ σχίσματα καί παρατάξεις (ἄν βεβαίως ἐντός αὐτῶν δέν ἐμφιλοχωροῦν αἱρετικές δοξασίες) παρά σέ αἱρετικούς Ἐπισκόπους, διότι σύμφωνα μέ τούς Πατέρες ἡ αἵρεσις σέ χωρίζει ἀμέσως ἀπό τόν Θεό.

Αλεξ. Παπαδιαμάντης : ΤΗΣ ΚΟΚΚΩΝΑΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

Δεν ήτον δρόμος πλέον περαστικός εις όλον το χωρίον. Αδύνατον να μην επερνούσε κανείς απ' εκεί όστις θα ανέβαινεν εις την επάνω ενορίαν ή όστις θα κατέβαινεν εις την κάτω. Λιθόστρωτον ανηφορικόν, από κάτω απ' της Σταματρίζαινας το σπίτι έως επάνω εις τον ναόν της Παναγίας της Σαλονικιάς. Χίλια βήματα, κάθε βήμα και άσθμα. Εφούσκωνεν, εκοντανάσαινε κανείς διά ν' αναβεί, εγλιστρούσε διά να καταβεί.

Αμα επάτει τις εις το λιθόστρωτον, αφού άφηνεν οπίσω του το μαγαζί του Καψοσπύρου, το σπίτι του Καφτάνη και το παλιόσπιτον του γερο-Παγούρη με την τοιχογυρισμένην αυλήν, ευρίσκετο απέναντι εις το σπίτι του Χατζή Παντελή, με τον αυλόγυρον σύρριζα εις τον βράχον. Κάτω έχασκε μέγας κρημνός, μονότονος, προκαλών σκοτοδίνην, σημειούμενος από ολίγους έρποντας θάμνους εδώ κι εκεί, οι οποίοι θα εφαίνοντο εις το σκότος της νυκτός εκείνης ως να ήσαν κακοποιοί ψηλαφώντες και αναρριχώμενοι ή και σκαλικάντζαροι ελλοχεύοντες και καραδοκούντες ως να έλθει η ώρα να εισβάλουν εις τας οικίας διά των καπνοδόχων. Το κύμα υποκώφως εφλοίσβιζεν εις τα κράσπεδα του κρημνού, και ακούραστος βορράς φυσών από προχθές, μαλακώσας την εσπέραν ταύτην, εξήπλωνε τες αποθαλασσιές του έως τον μεσημβρινόν τούτον μικρόν λιμένα, ο παγκρατής χιονόμαλλος βασιλεύς του χειμώνος.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

St John Chrysostom on Virtue

When we normally think of virtue we tend to think of ethical behavior, following the rules, obeying the commandments. Saint John Chrysostom reminds us that virtue is much more than just being a good person living according to the rules.

He writes,

Virtue is to scorn all human affairs, to keep the mind on future realities at each hour of the day, to seek no present good but to know that everything human is a shadow and a dream or even worse. Virtue is to adopt the attitude of a corpse in regard to the affairs of this life and like a corpse take no active interest in what threatens the soul's salvation, but only in regard to spiritual things to be alive and take active interest, as Paul also said, "I am alive, though it is no longer me but Christ alive in me." (Gal 2:20)

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΕΡΙΤ.ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΡΟΞΕΝΟΥ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΗΝ ΑΘΜ

Την 19^η Ιουνίου ε.ε. η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Βʼ εδέχθη στην Πατριαρχική Καθέδρα την Εριτ. Γενική Πρόξενο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και Διευθύντρια του Αμερικανικού Κέντρου Αλεξανδρείας κα. Candace Putman.

Κατά την συνάντηση, ο Μακαριώτατος ενημέρωσε την Εριτ.κα.Candace Putman για την δισχιλιετή ιστορική διαδρομή του παλαιφάτου Πατριαρχείου και την κατάθεση της ορθοδόξου μαρτυρίας του στον σύγχρονο κόσμο, ως επίσης και για το εν γένει επιτελούμενο εκκλησιαστικό έργο στην αφρικανική ήπειρο.

Η κα. Putman εξέφρασε τα χαροποιά συναισθήματά της για την συνάντηση με τον Σεπτό Προκαθήμενο της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αφρικής, «η οποία φέρει την αδιάκοπη πνευματική παρακαταθήκη από τα πρώτα χριστιανικά έτη έως σήμερα», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, ενώ εξήρε την πολυσχιδή δράση του πρεσβυγενούς Πατριαρχικού Θρόνου υπέρ των εμπεριστάτων αφρικανών αδελφών.

Ακολούθησε ανταλλαγή αναμνηστικών δώρων και περιήγηση στους χώρους του Πατριαρχικού Μεγάρου.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Και κάτι ακόμη: άνευ της αναστάσεως του Θεανθρώπου δεν δύναται να εξηγηθή, ούτε η αποστολικότης των Αποστόλων, ούτε το μαρτύριον των Μαρτύρων, ούτε η ομολογία των Ομολογητών, ούτε η αγιότης των Αγίων, ούτε η ασκητικότης των Ασκητών, ούτε η θαυματουργικότης των Θαυματουργών, ούτε η πίστις των πιστευόντων, ούτε η αγάπη των αγαπώντων ούτε η ελπίς των ελπιζόντων ούτε η νηστεία των νηστευόντων, ούτε η προσευχή των προσευχομένων ούτε η πραότης των πράων ούτε η μετάνοια των μετανοούντων ούτε η ευσπλαγχνία των ευσπλάγχνων, ούτε οιαδήποτε χριστιανική αρετή ή άσκησις. Εάν ο Κύριος δεν είχεν αναστή και ως Αναστάς δεν είχε γεμίσει τους μαθητάς Του με την ζωοποιόν δύναμιν και την θαυματουργικήν σοφίαν, ποίος θα ηδύνατο αυτούς τους φοβισμένους και δραπέτας να τους συγκεντρώση και να τους δώση το θάρρος και την δύναμιν και την σοφίαν δια να ημπορέσουν τόσον άφοβα και με τόσην δύναμιν και σοφίαν να κηρύττουν και να ομολογούν τον Αναστάντα Κύριον και να πηγαίνουν με τόσην χαράν εις τον θάνατον δι΄ Αυτόν; Και αν ο Αναστάς Σωτήρ δεν τους είχε γεμίσει με την θείαν δύναμίν Του και σοφίαν, πως θα ημπορούσαν να ανάψουν μέσα εις τον κόσμον την άσβεστον πυρκαϊάν της καινοδιαθηκικής πίστεως αυτοί οι απλοϊκοί, αγράμματοι, αμαθείς και πτωχοί άνθρωποι; Εάν η χριστιανική πίστις δεν ήτο η πίστις του Αναστάντος και κατά συνέπειαν του αιωνίως ζώντος και ζωοποιούντος Κυρίου, ποίος θα ηδύνατο να εμπνεύση τους Μάρτυρας εις τον άθλον του μαρτυρίου, και τους Ομολογητάς εις τον άθλον της ομολογίας, και τους ασκητάς εις τον άθλον της ασκήσεως, και τους Αναργύρους εις τον άθλον της αναργυρίας, και τους Νηστευτάς εις τον άθλον της νηστείας και εγκρατείας, και οποιονδήποτε χριστιανόν εις οποιονδήποτε ευαγγελικόν άθλον; Όλα αυτά είναι λοιπόν αληθινά και πραγματικά και δι΄ εμέ και δια σε και δια κάθε ανθρωπίνην ύπαρξιν. Διότι ο θαυμαστός και γλυκύτατος Κύριος Ιησούς, ο Αναστάς Θεάνθρωπος, είναι η μόνη Ύπαρξις υπό τον ουρανόν με την οποίαν δύναται ο άνθρωπος εδώ εις την γην να νικήση και τον θάνατον και την αμαρτίαν και τον διάβολον, και να καταστή μακάριος και αθάνατος, συμμέτοχος εις την Αιωνίαν Βασιλείαν της Αγάπης του Χριστού….  Δια τούτο, δια την ανθρωπίνην ύπαρξιν ο Αναστάς Κύριος είναι τα πάντα εν πάσιν εις όλους τους κόσμους: ό,τι το Ωραίον, το Καλόν, το Αληθές, το Προσφιλές, το Χαρμόσυνον, το Θείον, το Σοφόν, το Αιώνιον. Αυτός είναι όλη η Αγάπη μας, όλη η Αλήθειά μας, όλη η Χαρά μας, όλον το Αγαθόν μας, όλη η Ζωή μας, η Αιωνία Ζωή  εις όλας τας θείας αιωνιότητας και απεραντοσύνας.—Δια τούτο και πάλιν, και πολλάκις, και αναρίθμητες φορές: Χριστός Ανέστη!

Καλεῖ τόν πιστόν λαόν εἰς δυναμικάς ἀντιδράσεις

ΣΕΒ. ΓΟΡΤΥΝΟΣ: ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΤΑ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΑ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ

Προδοτική ἡ ἐνέργεια τοῦ Σεβ. Γερμανίας νά χρισθῆ

εἰς τό μέτωπον ὑπό παπικοῦ «ἱερέως»

Προδοσία  τῆς πίστεως καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας μας ἀποτελοῦν τά συλλείτουργα μετά τῶν Παπικῶν καί ἡ μετάληψις τῶν  Ἀχράντων Μυστηρίων

μετά αὐτῶν, ἐτόνισεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως κ. Ἰερεμίας.

 Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης καλεῖ τόν λαόν τοῦ Θεοῦ νά διαμαρτύρεται ἐντόνως, ὅταν

ἀντιλαμβάνεται τοιαύτας παρεκτροπάς ὑπό Ὀρθοδόξων κληρικῶν καί Ἐπισκόπων.

Διότι ὁ πιστός λαός εἶναι φρουρός καί φύλαξ τῆς πίστεώς μας, συμφώνως πρός τά

ἱερά κείμενα. Θεωρεῖ προδοτικήν τήν συμπεριφοράν τοῦ Ἐπισκόπου Γερμανίας, ὁ

ὁποῖος ἐχρίσθη εἰς τό μέτωπόν του ὑπό παπικοῦ «ἱερέως». Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης

Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας περιέλαβε ὅλα τά ἀνωτέρω εἰς γραπτόν

μήνυμά του, ὑπό ἡμερομηνίαν 3ην Ἰουνίου, τό ὁποῖον ἀφεώρα τό Μυστήριον τῶν

Μυστηρίων, τήν θείαν Λειτουργίαν.

Τό μήνυμα

Τό γραπτόν μήνυμα τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου πρός τόν ἱερόν κλῆρον καί τόν πιστόν λαόν

ἔχει ὡς ἀκολούθως: 

«Καί πάλι στό σημερινό μου κήρυγμα, ἀδελφοί χριστιανοί, θέλω

να σᾶς μιλήσω γιά τήν θεία Λειτουργία. Ὅσα καί νά πεῖ κανείς γι᾽ αὐτό το παμμέγιστο Μυστήριο, δέν θά μπορέσει νά ἐκφράσει ποτέ τό μεγαλεῖο Του. Ἄς πῶ λοιπόν καί στό

κήρυγμά μου αὐτό μερικά ἐπεξηγηματικά τῶν ὅσων εἶπα στά προηγούμενα δύο

κηρύγματα γιά τήν θεία Λειτουργία.

1. Ἡ θεία Λειτουργία εἶναι Μυστήριο ἑνότητος.

Εἶναι ἕνωση μέ τόν Θεό, ἀλλά καί ἕνωση μεταξύ μας. Γιατί, μέ τήν θεία Κοινωνία πού λαμβάνουμε στήν θεία Λειτουργία, ἔχουμε μέσα μας τό ἴδιο Αἷμα, τοῦ Χριστοῦ τό Αἷμα,

καί εἴμαστε λοιπόν ἀδελφοί. Γι᾽ αὐτό καί πρέπει νά εἴμαστε ἀγαπημένοι μεταξύ μας,

ὅπως μᾶς λέει ὁ ἱερέας, «ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους», γιά νά γευόμαστε τήν θεία Κοινωνία,

πού εἶναι Μυστήριο ἑνότητος, ξαναλέω. Ἄς θυμηθοῦμε αὐτό πού μᾶς εἶπε ὁ Χριστός μας:

Ἄν προσφέρουμε τό πρόσφορό μας στον Θεό – μᾶς εἶπε – καί θυμηθοῦμε ὅτι κάποιος

ἔχει κάτι ἐναντίον μας, ἄς ἀφήσουμε τό δῶρο μας, ἄς μή τό προσφέρουμε, προτοῦ

πρῶτα συμφιλιωθοῦμε μέ τόν ἀντίδικό μας (Ματθ. 5,23-24). Θυμήθηκα αὐτόν τόν λόγο

τοῦ Χριστοῦ μας, ἀδελφοί, γιατί θέλω νά πῶ κάτι ἄλλο πολύ σημαντικό γιά τίς

συμπροσευχές μέ τούς αἱρετικούς. Με τούς αἱρετικούς, καί συγκεκριμένα μέ τούς

Παπικούς, δέν εἴμαστε σέ συμφωνία καί διαφέρουμε σέ πολλά. Ἀφοῦ λοιπόν ἔχουμε

διαφορές μ᾽ αὐτούς, καί μάλιστα δογματικές διαφορές, πῶς εἶναι δυνατόν νά

προσφέρουμε μαζί τους τό Μυστήριο τῆς ἑνότητος, τήν θεία Λειτουργία; Ἄν γίνεται κάτι

τέτοιο – ὅπως μετά λύπης ἀκοῦμε ὅτι γίνεται – αὐτό εἶναι προδοσία πίστεως, αὐτό εἶναι

παράβαση τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἄς ἔχουμε τό

νοῦ μας, χριστιανοί μου, καί ἐμεῖς οἱ κληρικοί καί ἐσεῖς οἱ λαϊκοί, πού τά ἱερά μας κείμενα

σᾶς ὀνομάζουν “φρουρό” καί “φύλακα” τῆς πίστης μας, ἄς ἔχουμε τό νοῦ μας λέγω, μή συμβοῦν καί στήν πόρτα μας τέτοιες προδοσίες· καί ἄν ἀκούσουμε ἤ δοῦμε ὅτι

συμβαίνουν νά μήν εἴμαστε ἀπαθεῖς, ἀλλά νά διαμαρτυρηθοῦμε γιά τέτοιες παραβάσεις

τῶν ἱερῶν Κανόνων, πού εἶναι φοβερές. Αὐτήν τήν ὥρα πού σᾶς γράφω αὐτά μοῦ εἶπαν

καί μοῦ ἔδειξαν ἀπό τό διαδίκτυο καί εἶδα μέ τά μάτια μου τήν ἑξῆς φοβερή εἰκόνα: Ἕνας καθολικός ἱερέας χρίει τόν Μητροπολίτη Γερμανίας κ. Αὐγουστῖνο στό μέτωπό του. Σημεῖο τῶν καιρῶν αὐτό! Καί νά γίνεται αὐτό τό προδοτικό ἀπό Ἐπίσκοπο!... Φύλαξέ μας, Χριστέ καί Παναγιά, ἀπό χειρότερα!...

Οἱ ἁπλοί χριστιανοί

2. Στό προηγούμενο κήρυγμα, ἀδελφοί χριστιανοί, σᾶς εἶπα ὅτι ἡ θεία Λειτουργία γίνεται

γιά τήν θεία Κοινωνία. Κανονικά, ὅπως τό ἔλεγε ὁ μακαριστός Γορτύνιος πατήρ Γερβάσιος

Παρασκευόπουλος, μαθητής τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, ὁ χριστιανός πρέπει νά εἶναι τόσο πολύ προσεκτικός στήν ζωή του, ὥστε νά μπορεῖ νά κοινωνεῖ σέ κάθε θεία Λειτουργία. Οἱ πρῶτοι χριστιανοί κοινωνοῦσαν συχνά. Ὁ ἅγιος Βασίλειος καυχᾶται ὅτι τά πνευματικά του τέκνα κοινωνοῦσαν τρεῖς φορές τήν ἑβδομάδα! Πρέπει νά ἔχουμε πόθο γιά τήν θεία Κοινωνία.

Δέν ἐπιτρέπεται το φαινόμενο νά γίνεται θεία Λειτουργία καί νά μη προσέρχεται κανείς

στό θεῖο Ποτήρι. Ὁ ἅγιος Χρυσόστομος λέγει γιά τόν χριστιανό πού μετέχει στήν θεία Λειτουργία καί δέν κοινωνάει: “Για σένα σφάχτηκε ὁ Ἀμνός καί ἐσύ τόν ἀφήνεις;”

(“Διά σέ ἐσφάγη ὁ Ἀμνός καί σύ καταλιμπάνεις αὐτόν;”).

Ἀλλά ὁμίλησα στό προηγούμενο κήρυγμα για ἁμαρτήματα κωλυτικά, πού δέν μᾶς

ἐπιτρέπεται νά κοινωνοῦμε, ἄν βαρυνόμαστε μέ αὐτά. Καί ὡς τέτοιο ἁμάρτημα ἀνέφερα

τό θέμα τῶν σαρκικῶν σχέσεων τῶν νέων παιδιῶν μας καί τῶν ἐκτός γάμου ἀνθρώπων.

Εἶναι βέβαια πολλοί – τό γνωρίζω αὐτό – οἱ ὁποῖοι, ἄν καί βαρύνονται μέ τέτοια

ἁμαρτήματα, ὅμως προσέρχονται καί κοινωνοῦν. Αὐτό, ἀδελφοί μου, δέν εἶναι “κοινωνία”

μέ τον Θεό καί θέλω νά ἀποδείξω τό γιατί. Ὅταν λέμε “κοινωνία”, ὅπως τό λέει ἡ λέξη, σημαίνει ἕνωση μέ αὐτό πού παίρνουμε. Ἀλλά λέγουν οἱ ἅγιοι Πατέρες ὅτι ὁ Θεός, πού τά μπορεῖ  ὅλα, ἕνα μόνο δέν τό μπορεῖ! Τί δέν μπορεῖ ὁ Θεός; Δέν μπορεῖ νά ἑνωθεῖ μέ

ἀκάθαρτο. Καί ἄν λοιπόν ἡ ψυχή μας βαρύνεται μέ ἁμαρτήματα καί εἶναι γι᾽ αὐτό

ἀκάθαρτη, καί ἄν πήγαμε καί κοινωνήσαμε, στην πραγματικότητα δέν κοινωνήσαμε. Γιατί

δέν ἑνώθηκε ὁ Θεός μαζί μας. Καί δέν ἑνώθηκε μαζί μας ὁ Χριστός, γιατί, εἴπαμε, ὅτι εἶναι ἀδύνατον για τόν Θεό νά ἑνωθεῖ μέ ἀκάθαρτο. Γι᾽ αὐτό συγχρόνως μέ τήν θεία Κοινωνία

πρέπει νά κάνουμε καί ἀγώνα, γιά νά καθαρίζεται ἡ ψυχή μας ἀπό τά πάθη. Διαφορετικά,

ἄν, βεβαρυμένοι ἀπό ἁμαρτήματα, πηγαίνουμε ἀσυναίσθητα καί κοινωνᾶμε, χωρίς

μετάνοια καί ἐξομολόγηση, αὐτό, ὄχι μόνο δέν μᾶς εἶναι κοινωνία μέ τόν Θεό, ἀλλά

ἀποβαίνει καί γιά κακό μας. Ἀκοῦστε τί λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος γιά τό θέμα αὐτό:

“Ὅποιος τρώγει αὐτόν τόν Ἄρτο ἤ πίνει τό Ποτήριο τοῦ Κυρίου ἀναξίως, θά εἶναι ἔνοχος

γιά ἀσέβεια πρός το Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου. Γι᾽ αὐτό ἄς ἐξετάζει ὁ ἄνθρωπος τόν

ἑαυτό του καί ἔπειτα ἄς τρώγει ἀπό τόν Ἄρτο καί ἄς πίνει ἀπό τό Ποτήριο. Διότι ἐκεῖνος

πού τρώγει καί πίνει ἀναξίως, τρώγει καί πίνει καταδίκη γιά τόν ἑαυτό του, ἐπειδή δέν

τιμᾶ τό Σῶμα τοῦ Κυρίου. Γι᾽ αὐτό μεταξύ σας πολλοί εἶναι ἀσθενεῖς καί ἄρρωστοι καί

ἀρκετοί ἔχουν πεθάνει. Ἀλλ᾽ ἐάν ἐξετάζαμε τούς ἑαυτούς μας, δέν θά ὑποφέραμε τιμωρίες”

(Α´ Κορ. 11,27-31).

Περί τοῦ αἱρετικοῦ Βαρλαάμ

3. Ὑπῆρχε, ἀδελφοί μου, στά χρόνια τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ μία διπλῆ αἵρεση.

Ἀπό τήν μιά πλευρά της ἡ αἵρεση αὐτή τόνιζε τά Μυστήρια ἄσχετα μέ τήν ἄσκηση.

Δηλαδή, νά πηγαίνουμε νά κοινωνᾶμε καί ἄς κάνουμε ὅ,τι θέλουμε. Αὐτό τό δεχόταν

καί τό ὑποστήριζε ὁ αἱρετικός Βαρλαάμ. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ἡ αἵρεση τόνιζε τήν ἄσκηση ἄσχετα μέ τήν θεία Κοινωνία. Μεταξύ τῶν δύο αὐτῶν αἱρετικῶν ἄκρων ἡ Ὀρθόδοξη

Ἐκκλησία, διά τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί ὅλων τῶν ἁγίων Πατέρων, λέγει ὅτι σωζόμαστε μέ τό Μυστήριο τῆς θείας Κοινωνίας, μέ τήν προϋπόθεση ὅμως νά κάνουμε

συγχρόνως καί ἄσκηση μέ ἐξομολόγηση καί μετάνοια γιά τόν καθαρμό τῆς ψυχῆς μας.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος

καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας».