«...μεταξύ ἡμῶν καί ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται,...»
Μεγάλο βάραθρο ἔχει πλέον στηριχθῆ μεταξύ μας· ἐάν ἤθελες ἐσύ μποροῦσες νά τό γεφυρώσεις ἐν ὅσῳ ζοῦσες στή γῆ, μιμούμενος τόν Πατριάρχη Ἀβραάμπούκαίαὐτός ἦτανπλούσιος. ὉΛάζαροςἦτανμέν γεμάτος πληγές, ἀλλά αὐτό προεῖχε, τό ὅτι εἶχε μέσα του ψυχή πολυτιμότερη ἀπό κάθε χρυσάφι ἤ καλύτερα ὄχι μόνο τήν ψυχή, ἀλλά καί τό σῶμα του· διότι ἀρετή τοῦ σώματος δέν εἶναι ἡ πολυσαρκία, ἡ εὐρωστία καί τά πολυτελῆ ἐνδύματα, ἀλλά τό νά ἀντέχει τόσα πολλά καί τέτοιου εἴδους βάσανα.
Καθ’ ὅσον δέν εἶναι ἀποκρουστικός ἐκεῖνος πού ἔχει τέτοια τραύματα ἕλκη στό σῶμα, ἀλλά ἐκεῖνος πού, ἐνῶ ἔχει πάρα πολλές πληγές στήν ψυχή του, δέν ἐνδιαφέρεται καθόλου γιά αὐτές· ὅπως ἀκριβῶς ἀκούσαμε σήμερα μέ τόν Πλούσιο τῆς Παραβολῆς. Συμβαίνει δηλαδή ὁ Πλούσιος νά μήν εἶναι συνδεδεμένος μέ τήν ἀγάπη· ἡ ἀγάπη οἰκοδομεῖ, συνενώνει, προσεγγίζει καί συναρμόζει τούς ἀνθρώπους. Γι’ αὐτό, ἄν θέλουμε νά λάβουμε τό Πνεῦμα ἀπό τήν Κεφαλή-τόν Χριστό, ἄς εἴμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας μέ τόν σύνδεσμο τῆς εὐσπλαχνίας καί ἐλεημοσύνης. Ὁ Λάζαρος «ἀπήλαυσε» στή ζωή αὐτή, πολλά βάσανα καί στερήθηκε τήν ἀγκαλιά καί τήν εὐσπλαχνία τοῦ Πλουσίου. Ὁ Τριαδικός Θεός, ἐν τούτοις, τοῦ χάρισε τήν ἀγκαλιά καί τήν θαλπωρή τοῦ Παραδείσου αἰώνια, βραβεύοντας τήν ἀνδρεία τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός του πού εἶχε συνοδία τίς δύο ἅγιες θυγατέρες δηλαδή, τήν σταθερότητα καί τήν ὑπομονή. Στερήθηκε τήν ἀγάπη τοῦ Πλουσίου· πού εἶναι, αὐτή ἡ ἀγάπη καί ἡ πηγή τῆς ἀληθινῆς θείας Θεανθρωπίνης γνώσεωςκαί ἐπιγνώσεως. Ὁδέ Θεός, ἡ Πηγή κάθε δικαιοσύνης καί ἀληθείας τόν γνωρίζει τώρα καί τόν δικαιώνει τόν πτωχό Λάζαρο μέ μία ὑπέρ-λογη ἀπερινόητη γνώση στήν ὁποία μετέχει ὁ Πατριάρχης Ἀβραάμ, σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις. Γεμάτος ἀπό θεία ἀγάπη ὁ Λάζαρος εἶναι στήν οὐσία πλήρης μέ κάθε «πλήρωμα τοῦ Θεοῦ»1. Αὐτός εἶναι καί ὁ στόχος ὁ καθορισμένος ἀπό τόν Τριαδικό Θεό καί τόν Θεάνθρωπο Χριστό γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους, μέ πρώτους τούς Ὀρθοδόξους χριστιανούς: νά πληρωθοῦν μέ κάθε πλήρωμα τῆς 1 (‘’Εφεσ. 3, 19) θεότητος2. Ὁ Πλούσιος ντυμένος μέ πορφύρα καί βύσσο3, δίκαια καταδικάστηκε γιατί δέν μετέδωσε ἀπό ὅσα ἀπέκτησε ἀπό τά κοινά ταμεῖα τῶν κτισμάτων τοῦ Θεοῦ. Συνεπῶς, θά ὑποστεῖ, ὅπως ἀκούσαμε τά δεινότερα καί φρικωδέστερα, ὥστε νά ζητάει σταγόνα ὕδατος ἀπό αὐτόν πού περιφρόνησε στή ζωή αὐτή καί δημιούργησε ἔτσι τό μέγα χάσμα, μέ τήν σκληροκαρδία καί ἀμετανοησία του, πού πῆρε μαζί στόν ἄλλο κόσμο. «...μεταξύ ἡμῶν καί ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται,...» Γιατί, ἁγία γερόντισσα, σέ ὅποια κατάσταση βρεθεῖ ἡ ψυχή τήν ὥρα τοῦ θανάτου, αὐτήν καί θά πάρει αἰώνια χωρίς πλέον ἐπιστροφή. Αὐτοί πού πλουτοῦν καί εὐημεροῦν καί εὐχαριστοῦνται ἀπολαμβάνοντας τήν πρόσκαιρη δόξα καί γενικά ὅσοι ἐπιθυμοῦν αὐτές τίς καταστάσεις, «εὐφραινόμενος καθ’ ἡμέραν λαμπρῶς», θά πέσουν σέ δεινότερα πάθη καί θά ἐμπέσουν σέ μεγαλύτερες, περισσότερες καί δυσχερέστερες παγῖδες τοῦ διαβόλου, ἀφοῦ μετά θάνατον δέν ὑπάρχει πλέον ἐλπίδα ἐπιστροφῆς. «Ἐγένετο δέ», λέγει ἡ Γραφή, νά πεθάνει ὁ πτωχός Λάζαρος καί νά μεταφερθεῖ ἀπό τούς Ἀγγέλους στόν κόλπο τοῦ Ἀβραάμ4. Ὁ ἀθλητής τῆς ὑπομονῆς τοῦ Χριστοῦ ὁδηγεῖται σέ ὑπερκόσμια τιμή ὡς ἀθλητής πρός τούς στεφάνους. Ἀφοῦ δέ ὁ Κύριος ἔδειξε τόν Πλούσιο πού δέν σώζεται, μᾶς δείχνει εὐθύς ἀμέσως καί τόν σωζόμενο Λάζαρο· ὁ Κύριος δέν τόν καλεῖ πλούσιο, ἐπειδή, ἀνώτερη ἀπό τόν πλοῦτο θεωροῦσε τήν ἀρετή τοῦ ἀνδρός. Ὁ Ἀβραάμ ἀδελφοί μου, ἔδειχνε πρός ὅλους τήν ἀγάπη καί διάθεση τοῦ πατρός πρός παιδί· γι’ αὐτό καί φέρει τό ὄνομα ἀπό τό ἀνώτερο τῶν προσόντων του, δηλαδή, τήν ἀρετή· Ἀβραάμ, σημαίνει πατέρας πολλῶν5. Ἀντίθετα, σήμερα ὁ Πλούσιος τοῦ Εὐαγγελίου δέν ἔχασε τήν σωτηρία ἐξαιτίας τοῦ πλούτου, ἀλλά ἐξαιτίας τῆς φιληδονίας καί τῆς ἀσπλαχνίας καί τῆς ἀδιακρισίας. Διότι καί ὁ Ἀβραάμ ἦταν πλούσιος, ἀλλά χάριν τῆς φιλοθεΐας, τῆς εὐσπλαχνίας καί τῆς φιλοξενίας, ὄχι μόνον σώθηκε ἀλλά καί ἔγινε τόπος τῶν σωζωμένων. Γι’ αὐτό καί ὁ Λάζαρος, ὅταν πέθανε, μεταφέρθηκε ἀπό τούς Ἀγγέλους στόν κόλπο τοῦ Ἀβραάμ· κόλπος δέ τοῦ Ἀβραάμ εἶναι ἡ 2 (Ἰωάν.1, 16) 3 (Λουκ. 16, 19) 4 (Λουκ. 16,27) 5 (Γένεσις, 17,5) χώρα τῶν ζώντων, ἡ κατοικία τῶν, ἀϊδίως, εὐφραινομένων, ἡ παροχή τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν. «·ἀπέθανε δέ καί ὁ πλούσιος, καί ἐτάφη». Ἐτάφηκε λοιπόν· καί ἀναφέρεται ἐδῶ καί ἐξ’αἰτίας τοῦ ὅτι τῶν πλουσίων καί τῶν δῆθεν ἐπιφανῶν ἡ φαντασία καί τά πολυτελῆ ἐνδύματα, φθάνει μέχρι-μέχρι τοῦ τάφου. Κάποιων δέ δυστυχισμένων καί ἕως τόν κλίβανο-φωτιά. Ἀλλά, χριστιανοί μου, ὁ παρόμοιος τάφος ἤ ὁ κλίβανος τῶν δῆθεν πλουσίων, γίνεται γι’ αὐτούς θύρα, ἀλοίμονο!!, τοῦ Ἄδου καί τῶν βασάνων στά καταχθόνια χωρίς τέλος· ἀτελεύτητα. Λυπᾶται βέβαια ὁ Ἀβραάμ τόν Πλούσιο πού ἦταν στή φλόγα· γι’ αὐτό καί τόν ἀποκαλεῖ συμπαθῶς «τέκνο». Τόν λυπᾶται φρονοῦμε ἀδελφοί μου, ὄχι περισσότερο γιά τήν τιμωρία του, ἀπ’ ὅσο γιά τήν ἀκόμη ἐνεργουμένη σ’ αὐτόν, ἀμετανοησία καί κακία του. Διότι, δέν εἶχε ἔρθει σέ συναίσθηση τῶν ἁμαρτημάτων· δέν εἶχε ἀντιληφθεῖ ὅτι δίκαια καιγόταν. Δέν λέει στόν Πατριάρχη: «ἐλέησόν με, γιατί ἐγώ ἄναψα τό πῦρ γιά τόν ἑαυτό μου, τότε πού καλοπερνοῦσα καί διασκέδαζα». Ἀλλά ἀπαντᾶ: «οὐχί πάτερ Ἀβραάμ».(Ἀνόητο πεῖσμα, στήν γνώμητου). ὉΠατριάρχης, ἐν τούτοις, δέν τοῦ εἶπε· ἔλαβες, ἀλλά «ἀπέλαβες»· γιά νά δείξει ὅτι αὐτός πού εἶναι προσκολλημένος στίς ἡδονές καί στίς διασκεδάσεις στή ζωή αὐτή, δέν θά λάβει μισθό σωτηρίας ἀπό τόν δίκαιο Κριτή Ἰησοῦ Χριστό, τόν Θεό ἡμῶν. Σ’ Αὐτόν, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία, εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου