ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ἡ μαρτυρία τοῦ Θεοῦ, σέ ἐμᾶς τούς πιστούς εἶναι, ὅτι ἔδωκεν ὁ Θεός τήν ζωήν τήν αἰώνιον, πού ὑπάρχει ἐν τῷ Υἱῷ Αὐτοῦ καί διά τῆς ἑνώσεώς μας μετά τοῦ Υἱοῦ μεταδίδεται εἰς πάντας  τούς πιστούς. Ἐκεῖνος πού εἶναι ἑνωμένος διά τῆς πίστεως μέ τόν Υἱόν καί ἔχει Αὐτόν ὡς ἰδικόν του, ἔχει τήν ἀληθινήν καί αἰώνιον ζωήν καί τήν γνῶσιν τῆς θεολογίας ἐξ ἀποκαλύψεως. Ἐκεῖνος πού δέν ἔχει τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, δέν ἔχει τήν ζωήν.

Ὁ Χριστός εἶπε, ὅτι: «Ἐγώ εἶμαι ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή». Ἐχθρός αὐτῆς τῆς ἀποκαλυφθείσης ἀληθείας εἶναι ἡ πλάνη. Οἱ ἄνθρωποι τῆς πλάνης ἔχουν πάντοτε τόν νοῦν τους γεμάτο μέ κοσμική σοφίαν, δαιμονικήν οἴησιν καί τήν ἀντιλογία στά θαυμάσια τοῦ Μεσσίου ἔργα, καθώς καί στή διδασκαλία Του.

Προκαθήμενος συνεργάζεται μὲ τὴν CIA; --- ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

https://orthodoxostypos.gr/%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%b8%ce%ae%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%ac%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%e1%bd%b2-%cf%84%e1%bd%b4%ce%bd-cia/

Εἰσαγωγή θεολογική στόν θεσμόν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. --- π. Νικόλαος Δημαράς

Ἡ δαφύλαξη τῆς ἱερωσύνης, ὡς πηγῆς τῆς χάριτος καί τῆς εὐλογίας στήν Ἐκκλησίαν. Δέν εἶναι μία νομικιστική θεώρηση ἀνάδειξης καί ἐπαλήθευσης τῆς ἁλυσίδας τῶν διαδοχικῶν χειροθεσιῶν ἡ Ἀποστολική Διαδοχή. Ἡ Διαδοχή ὡς ἀδιάσπαστοι κρίκοι μιᾶς ἁλυσίδας ἐπισκοπικῶν χειροθεσιῶν μπορεῖ νά ἀποδεικνύεται ἀπό χειρόγραφα καί καταλόγους μιᾶς Ἐκκλησίας, ὅτι ὄντως φτάνει, χωρίς καμμίαν διακοπήν, ἀπό τούς σημερινούς ἐπισκόπους μέχρι τούς Ἁγίους Ἀποστόλους. Μιά τέτοια διαδοχήν μπορεῖ νά ἰσχυριστεῖ, ὅτι ἔχει καί ὁ δυσεβής καί αἱρετικός Πάπας. Δέν ἀρκεῖ νά ὑπάρχουν μόνον ὁ χειροθετῶν, ὁ χειροθετούμενος καί ἡ σχετική τελετουργική πράξη! Ἐξυπακούεται, βέβαια, ὅτι πρέπει νά ὑπάρχει ἡ ἀδιάσπαστη ἁλυσίδα τῶν ἐπισκοπικῶν χειροθεσιῶν ἀπό τόν προηγούμενον ἐπίσκοπον στόν ἑπόμενον, πού ἀνάγουν τήν ἀρχήν τους στούς Ἁγίους Ἀποστόλους. Χωρίς, ὅμως, νά ὑπάρχει τό παραδιδόμενον, ἡ πνευματική παρακαταθήκη στήν διάσταση τῆς ὀρθόδοξης καθολικότητάς της, ὅπως τήν βίωσε καί τήν προσδιόρισε διαχρονικά ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, μέ τήν ὁμολογίαν, τήν ἄσκηση, τόν ἀγῶνα καί τήν ὀρθόδοξη μυστηριακή ζωή τῆς χάριτος καί τῆς ἀληθείας, σύμφωνα μέ τήν Ἀποστολικήν Παράδοση, Ἀποστολική Διαδοχή δέν ὑπάρχει! Τό παραδιδόμενον καί μεταβιβαζόμενον εἶναι ἡ πολύτιμη παρακαταθήκη τῆς καθολικῆς διαχρονικά καί διατοπικά ἀσκητικῆς, ὁμολογιακῆς καί μυστηριακῆς ἐμπειρίας τῆς Πίστεως τῆς Ἐκκλησίας! Εἶναι ὁ θησαυρός ὁ ἀτίμητος τῆς δωρεᾶς τοῦ Παναγίου Πνεύματος, πού διαφυλάσσεται ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ στό πνευματικόν θησαυροφυλάκιον τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας! Εἶναι ἡ Ἀποστολική Πίστη, ἡ Ὀρθόδοξη πνευματική ἐμπειρία καί ζωή! Ἀποστολική διαδοχή καί Ἀποστολική Πίστη συγκροτοῦν τήν Ἀποστολικήν Παράδοση. Πνευματική Παρακαταθήκη εἶναι ἡ ἐσωτερική μυστική μνήμη τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί ἡ ἐμπειρία τῆς Χάριτος τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας.

Τα εν χρήσει εκκλησιαστικά ημερολόγια ---- Χριστ.Αμβραζίδη-

Το ημερολόγιο είναι σύστημα μέτρησης του χρόνου και ταξινόμησης των ημερών κατά τρόπο που να διευκολύνει την οργάνωση της δημόσιας ζωής, των θρησκευτικών τύπων και εκδηλώσεων και να εξυπηρετεί ιστορικούς και επιστημονικούς σκοπούς.

Το σύστημα μέτρησης του χρόνου γίνεται μεταξύ ενός σημείου έναρξης και ενός σημείου λήξης και ως απλούστερη μονάδα μέτρησης, από πλευράς της απλής παρατήρησης και όχι από πλευράς οργάνων μέτρησης, είναι η ημέρα και είναι όχι η χρονική περίοδος από της ανατολής μέχρι τη δύση του ήλιου, αλλά το διάστημα από ανατολής του ηλίου μέχρι την επόμενη ανατολή (ημερονύκτιο).

Έλαβα δύο κείμενα για προβολή στην πρώτη σελίδα. Δυστυχώς τα έσβησε ο υπολογιστής. Αν θέλετε να τα ανεβάσω κάνετε δεύτερη δοκημή . Λυπάμαι !

ο π.Γεώργιος Αγγελακάκης διηγείται τις διώξεις όσων ακολουθούσαν το πάτριο εορτολόγιο,

«... Αυτόν λοιπόν τον ιερομόναχο, εκείνο το διάστημα τον συνέλαβαν, τον οδήγησαν στην Μητρόπολη και τον αποσχημάτησαν, του έβγαλαν τα ράσα, τον ξύρισαν.
Τους παρακάλεσε να του αφήσουν τα μουστάκια.. Δόθηκε η εντολή απ' τον πρωτοσύγκελο, να του ξυρίσουν και τα μουστάκια, τόση σκληρότητα!
Γιατί αυτή η απάνθρωπη συμπεριφορά; Ποιο το έγκλημα του απλού, αγίου αυτού ιερομονάχου;

Το έγκλημά του ήταν: Δεν μπορούσε να ανεχθεί την προδοσία της πίστεως μας, της Ορθοδοξίας, με την βίαια επιβολή του παπικού ημερολογίου το 1924.

Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, αποτειχίστηκε και πιστά ακολουθούσε την παράδοση, τους αγίους πατέρες, την μία Αγία Καθολική Αποστολική Εκκλησία, που ίδρυσε δια του αίματός Του ο Κύριός μας και μας παρέδωσαν οι απόστολοι, οι οικουμενικοί σύνοδοι και οι άγιοι της εκκλησίας μας ...».

διαβάστε αναλυτικά το Γ μέρος, εδώ : https://patergeorgiosaggelakakis.blogspot.com/2019/12/blog-post_30.html

 

Από το Πάσχα του 2013, ο π.Γεώργιος Αγγελακάκης άρχισε να ακολουθεί το πάτριο ημερολόγιο.

 

https://patergeorgiosaggelakakis.blogspot.com/2023/02/blog-post.html

Του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Προκειμένου νά έχει ο αναγνώστης ολοκληρωμένη γνώση καί άποψη τού διαλόγου, μεταξύ γράφοντος καί τού π. Δημητρίου Αθανασίου, άν έχει χρόνο, άς διαβάσει τά περιλαμβανόμενα, στόν δεσμό που ακολουθεί. 

 

https://docs.google.com/document/d/11axoOwpN3aTUYAjpb7haCM0aY7AgeJML/edit?usp=sharing&ouid=109270966716349707863&rtpof=true&sd=true

π. Θεοδώρου Ζήση - Περί Αγίου Γρηγορίου Παλαμά

 

Η αδιάλειπτη ιερατική Λειτουργία του ανθρώπινου νου -- του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο ανθρώπινος νους λειτουργεί αδιάλειπτα! Αυτό είναι ίσως το βασικότερο χαρακτηριστικό του. Μπορεί βέβαια, ορισμένες φορές, να μη λειτουργεί σωστά. Οι παραισθήσεις και οι ψευδαισθήσεις είναι στο … αίμα του! Είναι τα αναπόφευκτα κάτοπτρα της υπάρξεως που του θολώνουν το οπτικό πεδίο και τον παραπλανούν, όχι σπάνια, αθεράπευτα. Όμως λειτουργεί!

Αν σταματήσει ο νους να λειτουργεί, βρισκόμαστε σε περίπτωση ψυχικού θανάτου που πλέον παραδίδει το πρόβλημα αυτό (της μη λειτουργίας του νου) στη ψυχιατρική δεοντολογία. Σ’ αυτή την περίπτωση αντιμετωπίζουμε μια δυσάρεστη εξαίρεση.

Κατά κανόνα, λοιπόν, ο ανθρώπινος νους λειτουργεί αδιάλειπτα. Αυτό το γεγονός για τη χριστιανική αυτοσυνειδησία σημαίνει αδιάλειπτη νοητική ιερατική λειτουργία!

Πράγματι! Αν θέσουμε τη σκοπιμότητα της λειτουργίας του νου κάτω από το πρίσμα των προοπτικών της χριστιανικής ανθρωπολογίας, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα, Ότι ο νους είναι το εκφραστικότερο όργανο της εικόνας του Θεού στον άνθρωπο. Έχει λοιπόν η λειτουργία του θρησκευτική ποιότητα. Λειτουργεί για να πραγματοποιεί την υπαρξιακή συνέπεια του «κατ’ εικόνα», δηλ. το «καθ’ ομοίωσιν»! Γι’ αυτό, όπως είπαμε, στα περισσότερα νηπτικά πατερικά κείμενα, ο νους θεωρείται ως ο χώρος του «ναού του Θεού» ή το όργανο μιας αδιάλειπτης ιερατικής διακονίας.

Πριν όμως φθάσει κανείς στο νηπτικό πατερικό χώρο, για να δει εκεί πιο διαυγείς διαφάνειες της ιερατικής λειτουργίας του νου, ανακαλύπτει την αφετηρία του προβλήματος της θρησκευτικής ποιότητος του νου στον ευαγγελικό χώρο. Ο λόγος του απ. Παύλου είναι σαφής και διαφανής·

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Τι είναι εκείνο το οποίον ο Θεάνθρωπος δίδει εις τον άνθρωπον και το οποίον κανείς άλλος δεν ημπορεί να του δώση; Είναι η νίκη κατά του θανάτου, της αμαρτίας και του διαβόλου, η Αιωνία Ζωή, η Αιωνία Αλήθεια, η Αιωνία Δικαιοσύνη, το Αιώνιον Αγαθόν, η Αιωνία Αγάπη, η Αιωνία Χαρά:  όλον το πλήρωμα της Θεότητος και των θείων τελειοτήτων. Ή όπως ο Απόστολος λέγει: ο Θεάνθρωπος δίδει εις τους ανθρώπους «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, όσα ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» (1 Κορ. 2, 9).  Πράγματι, μόνον Αυτός, ο θαυμαστός Θεάνθρωπος είναι το «εν ου έστι χρεία» (πρβλ. Λουκ. 10, 42) δια τον άνθρωπον, εις όλους τους κόσμους του και εις κάθε ζωήν του. Δια τούτο μόνον ο Θεάνθρωπος δικαιούται να ζητή από τους ανθρώπους εκείνο το οποίον κανείς άλλος δεν ετόλμησε να ζητήση. Δηλαδή, να Τον αγαπά κάθε άνθρωπος περισσότερον από τους γονείς, από τους αδελφούς, τας αδελφάς, τα τέκνα, τους φίλους, την γην, τους αγγέλους, από οποιονδήποτε και ο,τιδήποτε εις όλους τους ορατούς και αοράτους κόσμους (Ματθ. 10, 37-39. Λουκ. 14, 26. Ρωμ. 8, 31-39).

Διαβάσετε πρώτα αυτά που γράφει ο σύνδεσμος στό τέλος. ---- του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη

- Κυπριανός Χ.

Γιατί αλλάξαμε τό ημερολόγιο Κωνσταντίνε; Μέ τού Σωσιγένη η γή περιστρεφόταν περί τόν Ήλιο σέ 365 ημέρες καί 25 εκατοστά τής ημέρας, ενώ μέ τό παπικό ημερολόγιο περιστρέφεται κατά τι συντομότερα : 365 ημέρες καί 2421987 χιλιοστά τού χιλιοστού σύν κάτι δέκατα τής ημέρας. Τί σημαίνει αυτό ; Ότι η γή γυρίζει πιό γρήγορα, άν δέν μέ απατούν τά Μαθηματικά, που έμαθα στό Γυμνάσιο. Νά, λοιπόν, γιατί τρέχουν όλα γρήγορα.

 

 - Κωνσταντίνος Στρατής

Δεν έγινε βέβαια διόρθωση της ταχύτητας της γης, αλλά διόρθωση του χρόνου.Αδυνατω να εννοήσω το λόγο. Υποθέτω ότι έχει σχέση με το πιο ακριβές ποσό του χρόνου που περιέχει η μονάδα του χρόνου το δευτερόλεπτο.

 

….Αφήστε με να βγώ από αυτό το βαγόνι, αφήστε με να γεννηθώ, ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ!!!! --- Dimitris Hatzinikolaou, Associate Professor University of Ioannina, Dept. of Economics

4 Μαρτίου, 2023 ,

https://tasthyras.wordpress.com/2023/03/04/%ce%b1%cf%86%ce%ae%cf%83%cf%84%ce%b5-%ce%bc%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%ce%b2%ce%b3%cf%8e-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%ce%b3%cf%8c%ce%bd%ce%b9-%ce%b1%cf%86%ce%ae/#more-67680

 

 ****(ΔΧ: Πρός τόν «πεπολιτισμένον» κόσμον πού προσκυνεῖ τόν ... Διάβολον!)

 

 

 

 

--

Dimitris Hatzinikolaou, Associate Professor

 

University of Ioannina, Dept. of Economics

Δεν έχει ονόματα ο Θεός.

Ο Θεός έχει τρία Πρόσωπα τα οποία κάποιοι τολμούν και τα διαχωρίζουνε. Εσφαλμένα (σ χ ο λ α σ τ ι κ ά) κάποιοι τα χωρίζουν με τα ονόματα τους. Με άλλα λόγια δίνουν αριθμητική ερμηνεία στην Τ ρ ι α δ ι κ ή Μ ο ν ά δ α των Προσώπων του Θεού. Έτσι το κάθε Πρόσωπο του Θεού παίρνει το δικό του όνομα και το κάθε όνομα βρίσκει το Πρόσωπο του. Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι τα λόγια του Χριστού προς τον Θεό Πατέρα, εσφαλμένα λαμβάνονται ως να απευθύνονται προς το ατομικό Πρόσωπο του Θεού Πατέρα. Πιο συγκεκριμένα ας δούμε κάποια κείμενα:

 

«οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιροὺς οὓς ὁ πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ,». (Πραξ. 1,6-7). 

Εάν ο Αγιορείτης Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης έγραφε αυτά το 1957, τι γίνεται με την σημερινή κατάσταση;

Ουδέποτε άλλοτε η Εκκλησία μας είχε τόσην ανάγκην επιστροφής και αναβαπτίσεως εις τας ζωογόνους πηγάς της αμωμήτου Ορθοδοξίας όσην σήμερον, ότε πολυώνυμα στοιχεία συνεκεράσθησαν με την διδασκαλίαν της τόσον, ώστε να μη γνωρίζη τις τι είναι γνήσιον και τι νόθον, τι Ορθόδοξον και τι Προτεσταντικόν, ποία η Ανατολική και ποία η Δυτική θεολογία, ποία ημετέρα πνευματικότης και ποία ξένη.

ΚΥΡΙΑΚΗ Α’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ὁ θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας, πού ἑορτάζουμε σήμερα, δίνει δύναμη γιά τήν σταυροαναστάσιμη πορεία, πού θά  γιορτάσουμε, δηλαδή σέ σαράντα ἡμέρες μέ τήν Σταύρωση καί τήν Ἀνάσταση. Ἀκριβῶς ὅπως ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος προηγήθηκε τῆς Σταυρώσεως σαράντα ἡμέρες πρίν τό Πάθος, γιά νά ἀντέξουν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί νά μήν ἀποκάμουν, ἔτσι καί σήμερα γιορτάζουμε τήν Ἀναστήλωση τῶν Ἁγίων Εἰκόνων, τήν νίκη ἐπί τοῦ Σατανᾶ.

Συνεπῶς, ἐκεῖνος πού δέν ἐπαναφέρει, μ’ αὐτόν τόν τρόπο πού ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διδάσκει μέσα του,  τήν εὐσχημοσύνη τῆς παλαιᾶς ἐκείνης εὐγένειας καί δέν ἀποκαθιστᾶ, διαρκῶς πάνω του τά χαρακτηριστικά τῆς εἰκόνας τοῦ Θεανθρώπου· βυθίζεται στό σκοτάδι γιατί ὁ Θεός εἶναι τό Φῶς.

Ἕλληνες, μισεῖτε τόν Χριστόν, τήν Ἑλλάδα, τά παιδιά σας καί τούς ἑαυτούς σας; Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἐν ὄψει τῶν «ἐκλογῶν», τίθενται τά γνωστά ἐρωτήματα, ἄν πρέπῃ ἤ ὄχι νά συμμετάσχωμεν καί, ἄν ναί, τότε ποῖος εἶναι ὁ ὀλιγώτερον προδότης καί μισέλλην διά νά τόν ψηφίσωμεν; Οἱ πολιτικοί πού ἔχουν «κυβερνήσει» μέχρι τώρα, τοὐλάχιστον ἀπό τό 1974 καί ἐντεῦθεν ἔχουν ἀποδειχθῆ ΒΡΩΜΕΡΟΙ ΠΡΟΔΟΤΑΙ καί Μισέλληνες, ἐκτός τοῦ Ξενοφῶντος Ζολώτα, βεβαίως, ὁ ὁποῖος δέν ἦτο πολιτικός καί διετέλεσε δοτός Πρωθυπουργός διά τέσσαρας μόνον μῆνας (Νοέμβριος 1989 - Ἀπρίλιος 1990). Οἱ ὑπόλοιποι, ἄλλος ὀλιγώτερον καί ἄλλος περισσότερον, «ἠγωνίσθησαν» πῶς νά βλάψουν περισσότερον τόν τόπον καί πῶς νά ἐξαπατήσουν περισσότερον τόν Ἑλληνικόν λαόν!

Σχόλια Αναγνωστών

1. Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Απάντηση Κ.Χ : στό ερώτημα «άν ένας αβάπτιστος είναι πλασμένος κατ' εικόνα καί καθ' ομοίωσιν».
Ναί, είναι πλασμένος κατ' εικόνα καί καθ' ομοίωσιν, τόν καλύπτει όμως η αμαύρωση τού κατ' εικόνα καί τούτο καθιστά ανέφικτο (καί) τό καθ' ομοίωσιν. Ήταν η συνέπεια τού προπατορικού αμαρτήματος. Δέν σημαίνει αυτό, προΰπαρξη ανθρώπου καί ανθρώπων, όπως, γιά παράδειγμα, οι προ-Αδαμιαίοι. Δέν έκανε λάθος ο Θεός (Αγία Τριάς), νά ποιήσει πρώτα τήν εικόνα καί ύστερα, νά τήν πλάσει, επειδή τό πρώτο δέν ήταν σύμφωνο μέ τήν θεία βούληση. Αυτή τήν συνέχεια, γιά νά μήν υπάρχουν αντιρρησίες, μάς δίδει τό β' Κεφάλαιο τής Γενέσεως.
Τέλος, γιά νά αποκλείσουμε τίς όποιες αντιλογίες, η γενεαλογία ανθρώπου (: α' 1-25 Ματθαίου καί α' 12-13 Ιωάννου ιερά Ευαγγέλια) ανάγεται στό είναι καί υπάρχειν ο υιός ανθρώπου, καθώς αυτοχαρακτηρίζεται ο Κύριος καί Θεός ημών, Χριστός Ιησούς. Οι σχολές τών Μασοριτών, θεοσοφιστών, αποκρυφιστών, μυστικιστών κ.ά. άς λένε ό,τι θέλουν.

Ενεφύσησε Πνεύμα Άγιο

Πολλές στρεβλώσεις προκαλεί ο σχολαστικισμός και η διάκριση των Προσώπων του Θεού με ατομικά ονόματα. Έτσι λοιπόν, Πατέρας είναι ο ένας, Υιός ο δεύτερος και Άγιο Πνεύμα το τρίτο Πρόσωπο. Ωστόσο αυτά παραμένουν ως θεωρίες και κατά την ορθοδοξία τον Προσωπικό διαχωρισμό τον κάνουμε μόνο λεκτικά με την αναφορά στα υποστατικά τους ιδιώματα. Όμως ο διαχωρισμός των Προσώπων σταματάει να υφίσταται όταν απομακρύνονται αυτά.

Για παράδειγμα όταν λέει ο Χριστός:«Πάτερ ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Κατά Λουκάν ΚΓ', 34). Αυτό δεν το λέει στο Πρόσωπο του Θεού πατέρα επειδή όπως ξέρουμε ο Χριστός θα Κρίνει τον κόσμο. Ξέρουμε ότι ο Χριστός βίωσε το πάθος και την ταπείνωση. Όπως Αυτός ο ίδιος πόνεσε ανθρωπίνως, έτσι και τώρα το λέει ανθρωπίνως στην δική Του Θεότητα και στον Τριαδικό Θεό. Το λέει για να ακούσουμε ότι ήδη τους συγχώρησε και δεν παραδίδει κάπου αλλού την κρίση.

Ωστόσο ας δούμε πιο αναλυτικά το ποιος καλείται Άγιο Πνεύμα μια και περί Αυτού ο λόγος.

Η απάντηση αφορά σέ σχόλιο Ανωνύμου : https://orthodox-voice.blogspot.com/2023/02/blog-post_88.html

Αυτά γράφεις π. Δημήτριε χωρίς νά καταλαβαίνεις ότι γίνεσαι, ακούσια, φορέας τού filioque (: εκ τού πατρός καί εκ του υιού εκπόρευση αγ. πνεύματος), συναφώς δέ, στήν ουνία καί στήν απόρριψη κτιστών καί ακτίστων ενεργειών τού Θεού. Διχάζεις τήν ποίηση / πλάση καί αφήνεις αιωρούμενο (: εκτός ουσίας τής αγίας Τριάδος) τό πανάγιον Πνεύμα τής ζώσης ψυχής τού ανθρώπου. Η δυαρχία πατρός καί υιού (φιλιόκβε) αναιρεί τήν θεότητα, τό ενικόν τής Τριάδος : Είς (ένας) θεός, μία θεότης, κραυγάζει ο Μέγας Αθανάσιος, όχι δύο καί τρείς, συμπληρώνω.

Τί ήταν αυτό, που είχαν τά προ-Αδαμιαία ζώα - άνθρωποι; Ήταν άνθρωποι πλασθέντες κατ΄εικόνα καί ομοίωση ή δέν ήταν ; Άν δέν ήταν ο θεός έκανε λάθος στήν πρώτη φάση. Δέν έκανε λάθος, δέν έκανε καί τούς προ-Αδαμιαίους. Διότι, αλίμονο σέ όσους ασπάζονται τήν "διφασική" ποίηση χωρίς πνεύμα (πρώτη φάση) καί πλάση μέ πνεύμα (δεύτερη φάση). Καί πάντως, νά είναι η ψυχή ζώσα στήν πρώτη φάση ! Δέν διχάζονται, δέν επιμερίζονται αυτά προκειμένου τού ανθρώπου. Εκτός άν δεχθούμε τό «Νοῦς γάρ ἀποστάς τοῦ Θεοῦ, ἤ κτηνώδης γίνεται ἤ δαιμονιώδης.» τού αγίου Γρηγορίου Παλαμά. Βεβαίως, μπορεί ο ΄Αδης νά βασιλεύει εκείνων, π. Δημήτριε, που συμμερίζονται τών γένος τών προ-Αδαμιαίων βροτών, αλλά δέν αιωνίζει.  

Ἡ ἐκκλησία τῶν Ρώσσων τῆς Διασπορᾶς καί οἱ Ματθαιϊκοί ἀδελφοί μας -- π. Νικολάου Δημαρᾶ Δρος Ν

Ἡ θεωρία περί αὐτομάτου καί ἀμέσου ἀπωλείας τῆς Χάριτος στήν Ἐκκλησία, λόγῳ τῆς ἐπάρατης εἰσαγωγῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, πού ὑποστηρίζουν ὁρισμένοι Ὀρθόδοξοι ἀδελφοί μας στερεῖται οἱασδήποτε θεολογικῆς καί δογματικῆς βάσεως.

Ὡς γνωστόν οἱ δύο Μητροπολίτες Δημητριάδος Γερμανός καί Φλωρίνης Χρυσόστομος ἐπί 11 χρόνια, ἢτοι ἀπό τό 1924 μέχρι τό 1935, ἀπεδέχοντο τήν ἡμερολογιακήν ἀλλαγή, τήν ὁποία καί συνυπέγραψαν καί τελοῦσαν σύμφωνα μέ τό "διορθωμένο Ἰουλιανό" στίς Μητροπόλεις τους τίς γιορτές. Ἀλλά καί ὡς πρόεδροι τῶν Ἐκκλησιαστικῶν δικαστηρίων (Α΄βαθμίου καί Β΄βαθμίου) δίκαζαν καί ἐπέβαλλαν ποινές κατά κληρικῶν παλαιοημερολογιτῶν γιά φατρεία καί τυρεία καί ἀπείθεια πρός τίς ἀποφάσεις τῆς ἐκκλησίας τοῦ Νέου περί Ἡμερολογίου.

Η διττή έμψυχος Δημιουργία-ποίηση καί πλάση ---- Κυπριανός Χριστοδουλίδης

Ψαλμός 140 «5 … ὅτι ἔτι καὶ ἡ προσευχή μου ἐν ταῖς εὐδοκίαις αὐτῶν»·

Δέν χρειάζεται νά απαντήσει σέ μένα ο πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου (Χημικός-Βιοχημικός). Νά απαντήσει στόν εαυτό του εύχομαι καί νά τόν ελεήσει ο άγιος Θεός. Κυπριανός Χριστοδουλίδης

Τά σέ πλαγία γραφή είναι τού πρωτοπρεσβυτέρου Δημήτριος Αθανασίου.1. Ο «Αδάμ, πριν δεχθεί την πνοή του Θεού, ήταν ένα ζωντανό ον, όπως όλα τα άλλα ζώα στη γη με όλες τις φυσικές του ιδιότητες, έχοντας πνεύμα, ψυχή, μυαλό, καρδιά, όπως έχουν όλα τα ζώα, το καθένα κατά το είδος του. (πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος)

Η Δημιουργία στην Αγία Γραφή

Επιμέλεια έρευνας. πρωτ.Δημήτριος Αθανασίου

Χημικού-βιοχημικού

Εισαγωγικά

Διανύουμε την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και τα βιβλικά αναγνώσματα από την Γένεση στους καθημερινούς εσπερινούς,μας δίνουν την ευκαιρία να προσεγγίσουμε ερμηνευτικά θέματα που σχετίζονται με την δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου.

 

ΜΕΡΟΣ-Α

Η Δημιουργία στην Γραφή και την Επιστήμη.

Σημείωση. Το κείμενο που δημοσιεύουμε στην συνέχεια είναι απλουστευμένο απόσπασμα από σχετικό άρθρο του  καθηγητή της Πυρηνικής Φυσικής Δ.Ι.Γούναρη.