Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ -- Του αειμνήστου Σεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθ. Α.Π.Θ.

Σ’ όλο το χρόνο απλώνεται η χάρη της. Δεκάδες γιορτές της, σημειώνει το εορτολόγιο της Εκκλησίας. Αλλά ο Αύγουστος είνε ο κατ’ εξοχήν δικός της μήνας, ο μήνας της Παναγιάς. Τ’ απομεσήμερα του Δεκαπενταυγούστου, καθώς καταλαγιάζει η κάψα της ημέρας και μια ανάσα δροσιάς πλανάται στην ατμόσφαιρα, τρέχουν οι ψυχές να δροσιστούν στη χάρη της. Γεμίζουν οι ναοί και τα ξωκκλήσια μας από πιστούς. Κι’ έτσι, καθώς όλοι την επικαλούνται και την υμνολογούν, νοιώθεις την πλάση όλη γεμάτη από την παρουσία της. Η παρουσία της, εγγύηση ασάλευτη, για την προστασία της στους ανθρώπους, είνε ζωντανή από τότε, που περπάτησε πάνω σ’ αυτή τη γη η σεμνή κόρη της Ναζαρέτ κι ακόμη πιο πριν, όταν το προφητικό βλέμμα διασχίζοντας τους αιώνες έβλεπε ότι για την εκπλήρωση του σχεδίου της θείας Οικονομίας «ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται υιόν (Ησ. 7: 14). Μοναδική η προσφορά της στο έργο του Θεού. Μοναδική και η μορφή και η ιστορία της. Υμνήθηκε κι εγκωμιάσθηκε ανά τους αιώνες.

Αστυνόμευση του Ιδιωτικού βίου και υγειονομικό Απαρχάιντ -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η χούντα των Αθηνών, παρά τις στεντόρειες αντιδράσεις, πολιτών, συλλογικοτήτων και επιστημόνων, περί της εκπεφρασμένης αντίδρασής του, προς την επιβολή του υποχρεωτικού εμβολιασμού, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως σκύβαλα, ως μία πνευματικά ευνουχισμένη μάζα, αποφασίζοντας ερήμην τους, δια την διάθεση της υγείας τους.

Η στυγνή αυτή δικτατορία την οποία ζούμε, όπου τα θεμελιώδη δικαιώματα μας, καταλύονται κατάφωρα, ποδοπατείται αισχρά και ιταμά οιοδήποτε νομικό οχυρό, αστικών δικαιωμάτων, τα οποία κατακτήθηκαν ανά τους αιώνες με ποταμό αίματος, έχουν προκαλέσει σωρεία εύλογων και δίκαιων αντιδράσεων.

Τη ΙΗ΄ (19η) Ιουλίου, μνήμη της Οσίας Μητρός ημών ΜΑΚΡΙΝΗΣ, αδελφής του Μεγάλου Βασιλείου.

Μακρίνα η οσιωτάτη μήτηρ ημών ήτο μεγαλυτέρα αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου, κεκοσμημένη δε ούσα με σωματικόν κάλλος και με γνώμην αγαθήν, ηρραβωνίσθη, πριν ή δε τελεσθή ο γάμος της απέθανεν ο ταύτην αρραβωνισθείς, ενώ εισέπραττε τους δημοσίους φόρους· η δε μακαρία Μακρίνα, καίτοι εζήτουν αυτήν άλλοι πολλοί εις γάμου κοινωνίαν, όμως δεν ηθέλησεν, αλλά προετίμησε μάλλον την χηρείαν και τα της χηρείας δεινά ή να δοκιμάση τας του γάμου τέρψεις και ηδονάς. Όθεν αποσπασθείσα πάσης κοσμικής συναναστροφής διέμενε μετά της μητρός της και κατεγίνετο εις την ανάγνωσιν και μελέτην των θείων Γραφών· πρωτότοκος δε ούσα, και επέχουσα θέσιν δευτέρας μητρός επί των εννέα άλλων αδελφών της, ανέτρεφε και επαίδευεν αυτούς. Οσίως λοιπόν και ασκητικώς διανύσασα την ζωήν της και μετά του αδελφού της θείου Γρηγορίου του Νύσσης συμφιλοσοφήσασα περί ψυχής εις αυτάς τας τελευταίας της αναπνοάς, απήλθε προς Κύριον.

Ο κατά πλάτος Βίος και πολιτεία της Οσίας μητρός ημών ΜΑΚΡΙΝΗΣ, αδελφής του Μεγάλου Βασιλείου, ασκησάσης κατά το τξ΄ (360) έτος από Χριστού, συγγραφείς υπό του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης του αυταδέλφου αυτής και αποσταλείς προς Πλύμπιον Μοναχόν· ήδη δε μεταφρασθείς εις το απλούν παρά Νικοδήμου Αγιορείτου.                                    

Ὁ Ἀττίλας ἐπανεισβάλλει στήν Κύπρο -- Γράφει ὁ Βύρων Γ. Πολύδωρας

BBC: Στρατιωτική βάση στά Κατεχόμενα ἀνακοινώνει ὁ Ἐρντογάν στίς 20 Ἰουλίου

ΟΙ «ΕΞΕΥΜΕΝΙΣΤΕΣ» εἶναι δειλοί καί ἀνόητοι. Φυσικά, καί ἀνιστόρητοι. Γιατί ἀγνοοῦν ἠθελημένα τό χωρίς ἐξαίρεση δίδαγμα τῆς ἱστορίας. Ὅτι οὐδείς γλίτωσε ἀπό τή μάχαιρα καί ἀπό τό «τοπούζι» τῶν βαρβάρων. Οὐδείς ἐκάμφθη ἀπό τίς παρακλήσεις καί τίς ἱκεσίες τῶν γονατιστῶν παραδομένων. Ἄν ἦταν ἀλλιῶς, ὁ Σαμουήλ στό Κούγκι, οἱ γυναῖκες στό Ζάλογγο καί στή Νάουσα, ὁ Καψάλης στό Μεσολόγγι, ὁ ἡγούμενος Γαβριήλ στό Ἀρκάδι καί ὅπου ἥρωες καί τόποι θυσίας, πραγματικές «ἅγιες Τράπεζες» καί ἱερά θυσιαστήρια, οἱ μάρτυρες θά εἶχαν θυσιασθεῖ ἐπί ματαίῳ. Ὄχι ὡς ἥρωες καί ἡρωίδες ὑπέρ τῆς Ἐλευθερίας. Ἀλλά σάν «κακοί διαπραγματευτές», κατά τή γλῶσσα τῶν ἐνδοτικῶν.

Σαράντα ἑφτά χρόνια μετά τό 1974 ὁ «Ἀττίλας» ἐπανεισβάλλει στήν Κύπρο. Ὄχι στρατιωτικά, ἀλλά τό ἴδιο βάρβαρα καί προκλητικά. Καί ἀπό τίς «σύμμαχες» καί φίλιες δυνάμεις, Εὐρωπαϊκή Ἕνωση καί ΝΑΤΟ, τό ἴδιο προδοτικά καί φιλαργυρικά. Οἱ Τοῦρκοι παριστάνοντες τό 1974 τήν μία ἀπό τίς τρεῖς ἐγγυήτριες δυνάμεις τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Κύπρου, στίς 20 Ἰουλίου εἰσέβαλαν στό νησί, ὡς «Ἀττίλας Ι καί ΙΙ». Οἱ ἄλλες δύο ἐγγυήτριες, Ἑλλάδα καί Ἀγγλία, ποῦ ἦσαν; Ἔσπευσαν στή Γενεύη γιά νά διαπραγματευθοῦν τήν εἰρήνη. Ὁ Ἀττίλας προήλαυνε, κατέκαιε, κατέστρεφε ἐκκλησίες καί ἅρπαζε ἱερά κειμήλια, κατέσφαζε γυναικόπαιδα καί γέροντες, συνελάμβανε ὁμήρους, ἀγνοούμενους μέχρι σήμερα, καί ὁ Μακάριος ἀγόρευε στά ἡνωμένα Ἔθνη παρέχοντας κατ’ οὐσίαν συγχωροχάρτι στόν Τοῦρκο εἰσβολέα καί νομιμοποιητικά «ἔγγραφα» κατοχῆς τοῦ μισοῦ σχεδόν ἐδάφους τῆς Κύπρου. Οἱ Ἕλληνες πανηγύριζαν τήν πτώση τῆς χούντας!!! Καί οἱ πληγές μένουν ἀκόμη ἀνίατες, χαίνουσες καί αἱμορραγοῦσες.

Προφήτης Ηλίας ο μέγιστος των Προφητών. -- Μυργιώτης Παναγιώτης Μαθηματικός

Προφήτης Ηλίας, ο πλέον γνωστός και ο πλέον  μεγαλύτερος από όλους τους προφήτες της Παλαιάς διαθήκης. Ονομάστηκε Θεσβίτης γιατί καταγόταν από τη Θέσβη. Έζησε τον 9^ο αι. π.Χ.  και λειτούργησε ως προφήτης 25 χρόνια. Κατά την γέννησή του ο πατέρας του είδε σε οπτασία δυο αγγέλους να τον ονομάζουν Ηλία και να τον σπαργανώνουν  με φωτιά και να του δίδουν φλόγα να φάει. Οι ιερείς του Ισραήλ, ερμηνεύοντας την οπτασία, είπαν στον πατέρα, ότι ο γιος του θα γίνει προφήτης και θα κρίνει το Ισραήλ με δίκοπο μαχαίρι και φωτιά.

-----------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Ο προφήτης Ηλίας όντως είναι μέγας προφήτης και οφείλουμε να το τιμούμε αλλά εδώ γίνεται ένα λάθος που ίσως διαφεύγει σε πολλούς. Ας μην αναιρούμε το λόγο του Ευαγγελίου που ρητά λέει ότι
«Μείζων εν γεννητοίς γυναικών προφήτης Ιωάννου του Βαπτιστού ουδείς εστί» (Λουκ. ζ’ 28). Ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι ο μέγιστος των Προφητών επειδή είναι στο μετέχμειο που ο Θεός Λόγος εισέρχεται στην ιστορία της ανθρωπότητας, ενσαρκώνεται ο άσαρκος Λόγος και χωρίζει το κόσμο μας σε προ και μετά Χριστόν.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

....Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Sunday of the Holy Fathers of the 4th Ecumenical Council

On the Sunday that falls from the 13th to the 19th of the present month, we chant the Service to the 630 Holy and God-bearing Fathers who came together for the 4th Ecumenical Council who assembled in Chalcedon in 451, to condemn Eutyches, who taught that there was only one nature, the divine, in Christ after the Incarnation, and Dioscorus, Patriarch of Alexandria, who illegally received Eutyches back into communion and deposed Saint Flavian, Patriarch of Constantinople, who had excommunicated Eutyches.

“ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΕΣΘΑΙ ΜΕΜΥΗΜΕΘΑ” -- Του Νικολάου Πανταζή, Θεολόγου

Η Αποτείχιση δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι το Mέσον, ο Τρόπος, η Οδός. Είναι η έμπρακτη και ουσιαστική, αδέσμευτη και οντολογική καταδίκη μίας παναιρέσεως η οποία παντού επικρατεί και καταδυναστεύει συθέμελα την Εκκλησία πάνω από μισό αιώνα. Επάρατοι υπαίτιοι και ένοχοι αποκλειστικοί οι εκκλησιαστικοί ταγοί και ξεπουλημένοι στον παπισμό ηγέτες. Μαριονέτες του Μασονισμού.

Η Αποτείχιση συνιστά άμεση, επείγουσα και επιτακτική αποκοπή από αιρετικούς επισκόπους, ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους. Είναι η ιεροκανονική αντίσταση και έννομη αυτοπροστασία των προβάτων από προβατόσχημους λύκους και λυκοποιμένες. “Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες!” (Ματθ. ζ’ 15).

Η εντολή “προσέχετε”, δεν έχει εδώ την συνηθισμένη έννοια της επιφυλακής, αλλ’ επέχει την έννοια της αποχής, “απέχετε, αποφεύγετε, απομακρύνεσθε!” Από ποιούς; Από τους “ψευδοπροφήτες”. Πάλι πρέπει να υπογραμμιστεί, πως “ψευδοπροφήτης” δεν είναι μόνο αυτός που αναγγέλει ψευδείς και ανεκπλήρωτες προφητείες για το μέλλον, δεν είναι μόνο ο κατεγνωσμένος αιρετικός, αλλά κυρίως ο ψευδοδιδάσκαλος εντός Εκκλησίας, ο ιερέας, αρχιερέας, ο πνευματικός, ο θεολόγος, ερμηνευτής και ιστορικός. Ο ψευδοπροφήτης είναι αυτός που “ετεροδιδασκαλεί” (Α’ Τιμ. στ’ 3). Οι ετεροδιδασκαλίες (εστί) “παραδιατριβαὶ διεφθαρμένων ἀνθρώπων τὸν νοῦν καὶ ἀπεστερημένων τῆς ἀληθείας!” (Α’ Τιμ. στ’ 3). Εδώ πάλι η Καινή Διαθήκη αποκαλεί τους Οικουμενιστές διεφθαρμένους τον νουν, για αυτό και διαφθείρουν την Ορθοδοξία!

Αποτείχιση συνεπάγεται ένθεη άρνηση οποιασδήποτε ανοχής. Δεν ανέχομαι την αίρεση και τον αιρετικό. Παντελώς ουδεμία ανοχή. Ούτε καν το συζητώ. Δεν μπορώ και δεν πρόκειται να σε ανεχτώ να μου κηρύττεις “έτερον ευαγγέλιον”. Αυτήν την εντολή έχω. Αυτή τη γραμμή κρατώ. “Ότι ου δει ετεροδιδασκαλούντων ανέχεσθαι!” (Μεγ. Βασιλείου, Αρχή των Ηθικών, PG 31, 760, Όρος Μ, Σελ. 369). “Ου δει”. Δεν πρέπει να τους ανεχόμαστε με τίποτε, όχι να τους αναγνωρίζουμε και ως κανονικούς ποιμένες και διδασκάλους, όχι να κοινωνούμε μαζί τους. “Οὐ κοινωνῶ!” (Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής). Και συνεχίζει ο Μέγας Βασίλειος: “Ει δε αδιάφορα κρίνεις, συγγνώσει ημίν μη καταδεχομένοις της ζύμης γενέσθαι των ετεροδιδασκαλούντων”. Εσύ μπορεί να είσαι αδιάφορος (αναίσθητος) και να κοιωνείς μαζί τους αλλά, συγγνώμη, εμείς δεν καταδεχόμαστε να αναμιγνυόμαστε, να σμίγουμε με οικουμενιστές!

Αποτείχιση σημαίνει, δεν υποκρίνομαι τον ορθόδοξο, δεν προσποιούμαι! Είναι η μόνη πρακτική ερμηνεία και ορθή πραγματοποίηση του όρου “αποστασιοποιούμαι”. Η Αποτείχιση προωθεί την υποχρεωτική παραίτηση! Παραιτούμαι από σένα! «Ει δε τις προσποιείται μεν ομολογείν Ορθήν Πίστιν, φαίνεται δε κοινωνών αιρετικοίς, τον τοιούτον προτρέψασθε απέχεσθαι της τοιαύτης συνηθείας, και εάν …φιλονείκως επιμένη, τον τοιούτον παραιτείσθε!» ( Μ. Αθανασίου, Επιστολή, Τοις τον μονήρη βίον ασκούσι, ΡG 26, 1185-1188).

Η “κακόμοιρη”, παθητική και αποχαυνωτική στάση “ας συνυπάρχουμε με αυτούς τους άρπαγες και αιμοβόρους λύκους κι ας μείνουμε εδώ που είμαστε για να μας φάνε οι λύκοι” δεν προβλέπεται πουθενά στην Αγία Γραφή και την Αγιοπατερική Γραμματεία. Μια τέτοια πωρωμένη θεωρία, το λιγότερο θα μπορούσε να θεωρηθεί βλακώδης. Δεν υπάρχει ηττοπάθεια, δουλοπρέπεια και συμβιβασμός.

Αντιθέτως, υπάρχει υπερπλουσίως και επαρκώς το αναγκαίο στήσιμο Τειχών γύρω από τη Στάνη. Δεν φτάνει μόνο η άμυνα, η αντίσταση και το φευγιό, αλλά χρειάζεται και αντεπίθεση με σθένος ιερό του ισοβίου αντι-αιρετικού αγώνα: “ἕως τοῦ θανάτου ἀγώνισαι περὶ τῆς ἀληθείας, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσει ὑπὲρ σοῦ!” (Σοφ. Σειρ. δ’ 28). Πόλεμος και Μάχη. Όχι με λόγια αλλά με έργα. “Καιρός έργων εστί..” Η Αποτείχιση αποδεικνύει έργο και επιβεβαιώνει πράξη. Είναι η υλοποίηση της αφής επί των τύπων των ήλων, των Φίλων της Αγιοπατερικής Αληθείας.

Η Αποτείχιση απαιτεί άρση σταυρική, απάρνηση αυτοθυσιαστική και άρνηση κατηγορηματική της αναγνωρίσεως των αιρετικών ποιμένων ως δήθεν κανονικών και υποστατών ιεραρχών. Είναι της άδολης καρδίας ο κραδασμός, της συνειδήσεως ο σεισμός και ο αλάλητος στεναγμός της ψυχής που δεν ανέχεται και δεν αντέχει την διαστροφή της Ορθοδόξου Αληθείας, από όποιον και εάν προέρχεται αυτή. Δεν ανέχεται την αίρεση, ιδίως όταν αυτή κηρύσσεται δημοσίως από διαβρωμένα εκκλησιαστικά πρόσωπα.

Η Αποτείχιση συνιστά την πρόθυμη, συνειδητή και ευπρόσδεκτη εφαρμογή της του Κυρίου εντολής για φυγή από φθοροποιών ποιμένων οι οποίοι πολλοί διέφθειραν και συνεχίζουν να διαφθείρουν τον αμπελώνα Κυρίου. Γύπες, όρνια και λύκοι λυσσασμένοι, ορμούν να καταποιούν τους πιστούς, να καταστρέφουν τις ψυχές των προβάτων. Τα πρόβατα τα έμπιστα και πιστά, “ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν.” (Ιωάν. ι’ 5).

Το λέγει ο Χριστός και όχι ο συγγραφέας. Το λέγει ο Λόγος του Θεού: “Φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ!” Αποτείχιση λοιπόν είναι ακριβώς αυτό και τίποτε παραπάνω: Φεύγω από σένα τον αιρετικό, τον οικουμενιστή! Δεν σε ακολουθώ! “Οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτῶν!”
“Φεύξονται”, φεύγουν αυτομάτως και ανενδοιάστως! Φεύγουν ολοταχώς, απομακρύνονται ομολογιακώς εκ των αλλοτρίων ποιμένων οι οποίοι διδάσκουν αλλότρια, ξένα, παράξενα και παράδοξα, έτερα και ετερόδοξα, αντίθεα και αντορθόδοξα, Αντι-αποστολικά, Αντι-Ευαγγελικά, Αντι-πατερικά και Αντικανονολογικά.
Η Αποτείχιση δεν σημαίνει αποπήδηση, ότι τάχα πηδώ την μάνδρα και βρίσκομαι “εκτός της Κιβωτού”. Αυτές είναι εκκλησιολογικές ρηχότητες φθηνού εντυπωσιασμού. Η Αποτείχιση δεν σημαίνει εντείχιση σε κάποια άλλη ποίμνη. Σημαίνει στήσιμο προστατευτικών Τειχών γύρω από την διαβαλλόμενη Αλήθεια και διαφθειρόμενη Πίστη. Σημαίνει επιβεβλημένη παραμονή στην Μία, Μόνη και Αληθινή Ποίμνη. Μένουμε στην Εκκλησία. “Μένουμε Ορθοδοξία! Μένουμε Ελλάδα!” Ακόμη κι αν ζούμε ως απόδημοι έξω από τα σύνορά της. Μας προσελκύουν με θείο έρωτα τα ματοτσίνορά της.
Ποιός τό ‘πε πως φεύγουμε από την Εκκλησία; Δεν φεύγει το πρόβατο που αναγνωρίζει πιστά την του Καλού Ποιμένος τη Φωνή. Την Κυριακή, Αποστολική και Αγιοπατερική Φωνή. Φεύγει από την Ποίμνη ακαριαίως, εκτοπίζεται αυτομάτως και εκσφενδονίζεται βιαίως ο παραβάτης και παραβιαστής, ο κλέπτης και ληστής, ο αλλότριος ποιμένας ο οποίος κηρύττει αλλότρια, έτερη φωνή, έτερο Ευαγγέλιο από αυτό που παρέλαβαν τα πρόβατα από τους Αποστόλους. Ανάθεμά τους όλους!
Η Διακοπή της Μνημονεύσεως είναι η Ευαγγελική πραγμάτωση του “μαράν αθά!” Ου φιλείς τον Ιησούν, την Ορθόδοξη Αλήθεια; Μαράν Αθά! Οίκος του Ευφραθά, η Πόλις η κάποτε “αγία”, νυν δε μεμολυσμένη από το πόδι του Αιρεσιάρχου Πάπα. Η Πόλις εάλω υπό Βατικανού. Ορθάνοιχτη πλέον και παραβιασμένη η Πύλη του Ρωμανού από της Αποκαλύψεως τα Οικουμενιστικά θηρία.
Η Διακοπή της Μνημονεύσεως είναι η διαχρονική, διακανονική διάπραξη της Θεϊκής Εντολής: “Ανάθεμα έστω!” Είναι η αυθόρμητη και πιστή εφαρμογή της Αγιοπνευματικής Εντολής:
“Μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε· τὰ γὰρ κρυφῆ γινόμενα ὑπ’ αὐτῶν αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν· τὰ δὲ πάντα ἐλεγχόμενα ὑπὸ τοῦ φωτὸς φανεροῦται· πᾶν γὰρ τὸ φανερούμενον φῶς ἐστι. Διὸ λέγει· ἔγειρε ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός. Βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ’ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι. Διὰ τοῦτο μὴ γίνεσθε ἄφρονες, ἀλλὰ συνιέντες τί τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου” (Εφεσ. ε’ 11-17).
Ποιός μιλάει; Ο Χριστός-Κύριος! Και τί εντέλλεται; “Μὴ συγκοινωνεῖτε!” Απλά Ελληνικά. Εσείς, αντιθέτως, κοινωνείτε, συμπροσεύχεσθε και συλλειτουργείτε! “Μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους!” Η Παναίρεση του Οικουμενισμού είναι αποδεδειγμένα έργο άκαρπο του Πανθρησκειακού Σκότους εκ του πατρός του σκότους. Πως καταδέχεσαι και “παντρεύεις” το σκότος με το Φως, τον Χριστό με τον Βελίαλ, την Αλήθεια με το ψέμα, τη φωτιά με το ψύχος, την Ορθοδοξία με την αίρεση;
Το πάντρεμα αυτό το σατανικό, ήδη έχει γίνει, αλλά… μας το κρατούν κρυφό. “Τὰ γὰρ κρυφῆ γινόμενα ὑπ’ αὐτῶν αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν!” Αισχρά λοιπόν τα έργα τους, αισχροί, αισχρότατοι και οι Οικουμενιστές. Μη πείτε πάλι πως “υβρίζει ο Πανταζής”. Αυτά ‘ναι λόγια της Αγίας Γραφής κι’όχι δικά μου.

“Διὸ λέγει· ἔγειρε ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν!” Ποιοί είναι οι πνευματικώς νεκροί; Οι Οικουμενιστές και όσοι τους σιγοντάρουν και συγκοινωνούν μαζί τους! “Διὸ ἔγειρε καὶ ἀνάστα ὁ καθεύδων!” “Ανάστα ο Θεός” κρίνων την οικουμενιστικήν γην. Ανάστηθι και συ η Κιβωτός της Εκκλησίας, του αγιάσματός Του! Η αδέσποτη δεσποτοκρατία δυστυχώς ένα απέραντο Νεκροταφείο. “Λάζαρε, δεύρο έξω!” Έξελθε! Βγες από τα μνήματα τα Πανθρησκειακά. Ξύπνα στη αληθινή, Θεόπνευστη “σκοπιά” και μη σέρνεσαι στο βούρκο της παπόφιλης “πεθαμενίλας!”

Η Διακοπή της Μνημονεύσεως είναι η ολόψυχη εκτέλεση της εντολής της Παντοκρατορικής: “Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε!” (Β Κορ. στ’ 17). Αφορίζω τον εαυτό μου σημαίνει διαχωρίζω την θέση μου, ξεκαθαρίζω την διαφθορά, ξεχωρίζω την Αληθινή Πίστη από την νοθεία, την αίρεση του κερατά. Στου διαβόλου τη πλεκτάνη πως μπλέκομαι και συγκοινωνώ; Πως καταδέχομαι και συνουσιάζομαι πνευματικώς και “τα μέλη του Χριστού, πόρνης μέλη τα ποιώ;” (Α’Κορ. στ’ 15).
Η Διακοπή της Μνημονεύσεως δεν είναι υποτιθέμενη “τέλεση σχίσματος” ούτε ανταρσία. Είναι στην ουσία άρνηση δημοσίως κηρυσσομένης αιρέσεως και επ’ αόριστον παύση κοινωνίας με τους δεδηλωμένους φορείς αυτής της παναιρέσεως, δηλαδή την ηγεσία, την κεφαλή, “ναι, το ψάρι βρωμάει από την κεφαλή…”
Η Διακοπή της Μνημονεύσεως δεν είναι υποκρισία και Θεομπαιξία. Δεν προσποιούμαι θεατρινίστικα τον λεοντόκαρδο αγωνιστή. Δεν υποκρίνομαι τον Αντι-οικουμενιστή και δεν εμπαίζω τον Θεό με επιπόλαιη, ψεύτικη “απειλή” χωρίς εν τέλει να την εκπληρώνω. Ενώ γνωρίζω πως πρέπει να απομακρυνθώ και ονομαστικώς να τους αποκηρύξω, ενώ ξέρω πως είμαι υποχρεωμένος να το κάνω, κάθομαι και σκαρφίζομαι “δυνητικότητα” και θέμα επιλογής…
Η θεωρία της δυνητικότητος δεν σε τιμά… Βεβαίως και δύνασαι! “Οίδαμεν ότι δύνασαι πάντα όσα αν θέλης και βούλεσαι.” Εάν βούλεσαι αληθώς, εάν το θέλεις πραγματικώς, το θέλει κι ο Θεός. Το σοβαρό και ανησυχητικό είναι: γιατί να μην το θέλεις;;; Και ο Ιούδας και ο Πέτρος, είχαν την “δυνητικότητα” και πρόδωσαν. Ο ένας κρεμάστηκε, ο άλλος μετενόησε. Εσύ, δεν ξέρω ποιό από τα δυό θα επιλέξεις, εάν τελικώς προλάβεις και επανορθώσεις… Τί λόγο θα αρθρώσεις, αμφιβάλλω ποια λύτρωση θα βρεις… Εάν πραγματικά το θέλεις, τότε μπορείς, και πρέπει από μόνος σου να το επιθυμείς.
Με την Διακοπή Μνημονεύσεως δεν δημιουργώ δική μου υπερεκκλησία, δεν συστήνω νέα Ιεραρχία και δεν συγκροτώ υποκατάστατο θεσμό Νέας Ιεράς Συνόδου. Ενισταμένης Συνόδου, εορτολογικώς κινουμένης και Ημερολογιακώς διακειμένης. Το “Πάτριο” το προτιμώ, αν και είναι κι αυτό ειδωλολατρικό, Ιουλιανό του Ιουλίου Καίσαρος. Η ουσία δεν βρίσκεται στο ακριβέστατο μέτρημα των ημερών, αλλά στην Ενότητα των Πιστών με βάση την Ορθόδοξη Αλήθεια και όχι την Εορτολογική Αναμέτρηση.
Αποτειχίζομαι σημαίνει προσδοκία για διόρθωση και αναμόρφωση των εξαρτημένων στο πάθος της πλάνας αγαπολογίας και Μεταπατερικής οιήσεως. Με την μαζική Αποτείχιση, αναμένω να ευαισθητοποιηθεί, να ξυπνήσει και να εγερθεί η συνείδηση των συγχρόνων επισκόπων οι οποίοι ενόχως σιωπούν και συστηματικώς κωφεύουν. “Στου κουφού την πόρτα…” λέγει ο λαός. “Παχυά φακή και άγιος ο Θεός”…
Με την Αποτείχισή μου, κάνω το αυτό που θέλει ο Θεός και όχι το θέλημα ανθρώπων που φοβούνται και δειλιάζουν να εφαρμόσουν την Αγιοπατερική Παράδοση. Πειθαρχώ στο Θεό και όχι σε ανθρώπους. Υπακούω στους Αγίους Πατέρες, όχι στους συγχρόνους, συμβιβασμένους πνευματικούς και μοντέρνους Μεταπατέρες.
Απομακρύνομαι από αυτούς οι οποίοι πρώτοι απομακρύνθηκαν οι ίδιοι από την Πίστη, οι οποίοι διέφθειραν την Αλήθεια, οι οποίοι ενώθηκαν οργανικά, ισότιμα, ισόκυρα και συνυπαρξιακά με όλες τις ήδη Συνοδικώς κατεδικασμένες αιρέσεις, πλάνες και αντίχριστες ομολογίες του βλασφήμου Π.Σ.”ε”. Αποτείχιση σημαίνει απόσυρση και ανάκληση, αποχώρηση και υπαναχώρηση, αφαίρεση και εξαίρεση, ανάληψη και τράβηγμα ολόσωμο, σύσσωμο και πνευματικό. Το Σώμα Χριστού δεν επικολλάται στην Πόρνη Βαβυλώνα του Οικουμενισμού. Και όμως επιτρέπεις όλους αυτούς να σε εκπροσωπούν!

Η Αποτείχιση υποσημαίνει άρνηση συνυπάρξεως. Δεν μου επιτρέπεται να συνυπάρχω, να ενώνομαι και να κοινωνώ με αυτοκατακρίτους, αναθεματισμένους και ακοινωνήτους. Δεν έχω δικαίωμα να συμβιβάζομαι και να συνευδοκώ, να αποστασιοποιούμαι με χαρτοπόλεμο αναποτελεσματικό και θεωρητικώς μόνο να κατηγορώ αυτούς με τους οποίους ενσωματώνομαι, συνδέομαι, ενώνομαι, συμπροσεύχομαι και συλλειτουργώ. Έγκλημα τούτο λέγεται Εκκλησιολογικό και σχιζοφρενικό συνάμα.

Η αποφυγή Αποτειχίσεως συνεπάγεται προτάσεις πονηρές, δικαιολογίες διπλωματικές και “προφάσεις εν αμαρτίαις”. Δεν μπορώ να διατείνομαι πως αναμένω πρώτα “άχρι καιρού” το “κοινό ποτήριον”, και ταυτοχρόνως ο ίδιος να διατηρώ κοινό ποτήριο με δεδηλωμένους Οικουμενιστές, με αυτούς οι οποίοι επιδιώκουν, ενορχηστρώνουν και προετοιμάζουν το κοινό ποτήριο, τον κοινό εορτασμό του Πάσχα και Μνημονεύουν ως “Παναγιώτατο” τον τρισκατάρατο Πάπα! Δεν δικαιούμαι τίποτε να έχω κοινό με δαύτους.
Δεν μπορώ να επικαλούμαι “λόγους διακρίσεως” και να κοινωνώ αδιάκριτα με αδιακρίτους, αυτοκατακρίτους και εν ενεργεία και δυνάμει Συνοδικώς κατεγνωσμένους και κατεδικασμένους. Δεν μπορώ να επικαλούμαι “υπακοή” σε γέροντες οι οποίοι με την σειρά τους δεν κάνουν υπακοή σε Αποστολικές και Οικουμενικές Συνόδους, δεν υπακούουν σε απαρασάλευτους και αμετάθετους Ιερούς Κανόνες, ούτε υπακούουν στη συνείδησή τους η οποία τυραννικώς τους τίπτει. Ας κάνουν αυτοί πρώτα υπακοή σε Σύνοδο Αποστολική κι ας μάθουμε και μεις από αυτούς την υπακοή στους Αγίους Πατέρες.
Δεν μου πίπτει λόγος τι κάνουν οι άλλοι μα τί κάνω εγώ, ποια στάση εγώ κρατώ και τί σχέση εγώ διατηρώ. Πώς αντιμετωπίζω ο ίδιος την Παναίρεση του Οικουμενισμού; Εκεί κρίνεται ο καθένας και μη ξεγελαστεί κανένας, δεν είναι μόνο θέμα “θεολογικό” και αρχιερατικό. Αφορά και σένα το Λαϊκό, τον έγγαμο, τον αγράμματο και το καντηλαναύτη. Η “Ναυς” έχει και ναύτη κι όταν ο καπετάνιος καθεύδει και λιποτακτεί, ο ναύτης εγείρεται και ενεργεί. Ανεβαίνει στο κατάρτι, στη “Γέφυρα”, πιάνει το τιμόνι, τον οίακα, το Πηδάλιον!
Εάν με όλα αυτά τα παραπάνω απρακτώ, αδρανώ και δειλιώ, τότε έχω πρόβλημα και μάλιστα πολύ σοβαρό διότι μεροληπτώ, γίνομαι προσωπολήπτης και θέτω την αγάπη μου σε πρόσωπα και γέροντες υπεράνω της Ορθοδόξου Πίστεως καταντώντας την Πίστη ανθρωποκεντρική, επισκοποκεντρική και όχι Αληθοκεντρική και Χριστοκεντρική.
Εφ’ όσον πεισματικά παραμένω προσωπολήπτης, απερίφραστα περιφρονώ και καταφρονώ τους Αγίους Πατέρες και ιδιαιτέρως τον προ ολίγου εορταζόμενο Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ο οποίος θεαρχικώς διδάσκει ότι χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ορθοδοξίας δεν είναι τα πρόσωπα αλλά η Αλήθεια και η Ακρίβεια της Πίστεως:
“Μηδέ γάρ προσώποις τόν χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα» (Ἀναίρεσις γράμματος Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, ΕΠΕ 3, 606).
“Μεμυήμεθα”… Αυτή είναι η Μυστική Μέθεξη, η Μυσταγωγική Μύηση και Μίμηση του Χριστού και όχι η παπική, ξενόφερτη, συναισθηματική και συγκινησιακή του πλανεμένου Κεμπεσίου Θωμά! Διαβάστε Άγιο Γρηγόριο Παλαμά και αφήστε τους ετερόδοξους συγγραφείς “στον κόσμο τους”. Δεν έχουν την Αλήθεια αυτοί, η διδασκαλία τους δεν σώζει.
Τολμώ απροκάλυπτα να πω, εν κατακλείδι, πως όλα τα κακά, τα στραβά και τα ανάποδα, οι καταστρεπτικές πλάνες και αιρέσεις απωλείας, τα ηθικά σκάνδαλα ιερωμένων και οι εκκλησιαστικές αδικίες, φατρίες και παραβάσεις Ιερών Κανόνων, οι καινοτομίες, οι αυθαιρεσίες και βλασφημίες, όλα μα όλα από κει ξεκινούν κι’ από κει έχουν την ρίζα τους: από την άρνηση των πνευματικών ιερέων και επισκόπων να προβούν στην Αγιοπατερική Αποτείχιση και Διακοπή Μνημοσύνου ομαδικώς, συνολικώς, Συνοδικώς και να καταδικάσουν ονομαστικώς τους φορείς της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού.
Όλα τα φρικτά παρελθόντα και επερχόμενα δεινά, τις Θεομηνίες και τις συμφορές, τις κατάρες και τις καταστροφές, τα ζούμε, τα εμπειρευόμαστε και τα γευόμαστε επειδή προκαλούμε τον Θεό και περιφρονούμε την Εντολή του για Απομάκρυνση από αιρετικούς ποιμένες και ουδεμία κοινωνία μετ’ αυτών. Εμείς οι μοντέρνοι και θρασείς, γνωρίζουμε καλύτερα από τον Θεό τον Ίδιο και προτιμούμε την συνύπαρξη, την υποδούλωση και τον συμβιβασμό…
Ας μην παραξενευόμαστε κι’ ας μην αναρωτιόμαστε τί να φταίει… Φταίμε εμείς για την αδράνειά μας και την ταφόπετρα που μας πλακώνει της ακηδίας, απραξίας και αμεριμνησίας. Της φοβίας και της δειλίας. Της κρυφής απιστίας και της τρίτης μορφής αθεΐας. Της συγκοινωνίας, ενσωματώσεως και αλληλουχίας. Της καταπτώσεως, εκκοσμικεύσεως και της αποστασίας.
Ας μην ξεχνάμε, ότι την γενεά του Αθηναγόρα, την γενεά του Μεταξάκη και του Βαρθολομαίου, εμείς την γεννήσαμε! Την γενεά του Καζαντζάκη, του Χαρκιανάκη και του Ανδρουλάκη, εμείς την φτιάξαμε. Δικές μας μητέρες ξέβρασαν τέτοια θηρία της Αποκαλύψεως! Και επιμένουμε να παραμένουμε ενωμένοι με το βδέλυγμα της ερημώσεως του Π.Σ.”ε”. Και παραμένουμε ερημωμένοι, εγκαταλελειμένοι κι’ από χάρι αδειανοί: “ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος!” (Ματθ. κγ’ 38).

Εκτός από την μολυσματική παρουσία και θεομίσητη πρόσκληση του Πάπα στη Λέσβο, εκτός από την ΛΗΣΤΡΙΚΗ Σύνοδο του Κολυμπαρίου, θα δούμε και χειρότερα. Μη χοιρό-τερα… Απαισιότερα, φρικτότερα και σκανδαλιστικά. Άθεα, αντίχριστα, αντορθόδοξα και ανθελληνικά. Παρ’ όλα αυτά, δεν θ’ αλλάξουμε καθόλου. Δεν θα σωφρονιστούμε. Οι ίδιοι θα παραμείνουμε, υποδουλωμένοι, συμβιβασμένοι και διπλωματικοί. Εμείς εκεί, στην ηττοπάθειά μας και την αρρωστημένη μας υπακοή. Στην θεωρητική πολεμική μας. Στον χαρτοπόλεμό μας. “Το χαβά μας”, το σκοπό μας. Θα συνεχίσουμε να κοινωνούμε “άχρι καιρού…”

“Καιρός τω παντί πράγματι” διατυμπανίζει ο Εκκλησιαστής… (γ’1). “Και ο κολιός τον Αύγουστο” αντιλαλεί ο Ελληνικός λαός ο ευφυής. Απαντά διαχρονικά και διαιωνίζει, θερίζει κι αλωνίζει ο Λόγος του Θεού:

“Καιρὸς τοῦ (απο)μακρυνθῆναι!” (Εκκλησ. γ’5).

http://www.wallingoff.com/what-is/%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b5%ce%b9%cf%87%ce%b9%ce%b6%ce%b5%cf%83%ce%b8%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b5%ce%bc%cf%85%ce%b7%ce%bc%ce%b5%ce%b8%ce%b1/

Σ.σ.   Ο αρθρογράφος δεν ενδιαφέρεται για σχόλια και δεν τα επιθυμεί κάτω από τα δικά του άρθρα.

 

Τη ΙΗ΄ (18η) Ιουλίου, ο Όσιος ΠΑΜΒΩ εν ειρήνη τελειούται.

Παμβώ ο Μέγας Όσιος ησκήτευεν εις το όρος της Νιτρίας. Εγένετο δε και διδάσκαλος Διοσκόρου του Επισκόπου και του Άμμωνος, και Ιωάννου του ανεψιού Δρακοντίου, του θαυμασίου εκείνου. Μεγάλα όντως και θαυμαστά ήσαν τα προτερήματα, οι αγώνες και τα κατορθώματα του τρισμάκαρος Οσίου Παμβώ. (Ενοχληθείς ποτε ο Όσιος Παμβώ υπό του δαίμονος της βλασφημίας, και παρακαλών υπέρ τούτου τον Θεόν, ήκουσε φωνήν άνωθεν λέγουσαν εις αυτόν· «Παμβώ, Παμβώ, μη αθύμει επί αλλοτρία αμαρτία, αλλά περί των σων φρόντισον πράξεων, τας δε του πονηρού βλασφημίας επ’ αυτόν κατάλιπε»). Και εις τα τόσα προτερήματα και τας αρετάς του, τοσούτον κατεφρόνει τα χρήματα, όσον ο Κύριος παρήγγειλε τοις Αποστόλοις να μη έχουν ράβδον ιδικήν των. Δια τούτον τον μακάριον Παμβώ διηγείτο η Αγία Μελάνη ταύτα· «Επειδή ήλθον, (λέγει η Αγία Μελάνη) από την Ρώμην εις την Αλεξάνδρειαν, και έμαθον δια τούτον τον Όσιον από τον μέγαν Ισίδωρον τον Ξενοδόχον, εζήτησα και μου έδωκεν οδηγούς και με έφεραν εις την έρημον προς αυτόν. Έφερα δε τότε μαζί μου πλούτον πολύν, έως τριακοσίας λίτρας αργύρου και τον παρεκάλεσα να τον λάβη, αυτός δε με μεγάλην φωνήν με ηυλόγησε λέγων:

Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14).

Δυστυχῶς, ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος καὶ τῆς εὐλογίας ἀφοῦ «ἔφαγεν καὶ ἐνεπλήσθη,ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος λαὸς τοῦ Θεοῦ, διότι ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη» (Δευτ. 32, 15). Καὶ ἀπέστη ἐκ τοῦ Σωτῆρος αὐτοῦ Θεοῦ λέγων: «Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14). Οὕτω περιῆλθεν εἰς ἠθικὴν ἐξαχρείωσιν καὶ χαλάρωσιν, ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἄρχοντες ἡμῶν ἐψήφισαν νόμους βδελυροὺς ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Ὡς τὸν πολιτικὸν γάμον, τὴν νομιμοποίησιν τῶν ἀμβλώσεων, τὴν ἐλευθέραν συμβίωσιν τοῦ αὐτοῦ φύλου, τὸν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων, τὴν ὑποβάθμισιν καὶ περιφρόνησιν τῆς πατροπαραδότου ἀρχαίας γλώσσης, τὴν προαιρετικότητα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὴν ἀνέγερσιν μουσουλμανικοῦ τεμένους (παραθεωροῦντες τὸ τάμα τοῦ Ἔθνους), τὴν κατασκευὴν ἀποτεφροτικῶν κλιβάνων κ.ἄ.

Κρίση της πίστης στη Δημοκρατία -- του Στέλιου Παπαθεμελή*

Στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία, δύο στους τρεις Γάλλους δεν προσήλθαν στις κάλπες, δηλ. αρνήθηκαν την ιδιότητα του πολίτη. Πέρα από αποδοκιμασία των κομμάτων, κοινωνιολόγοι και πολιτικοί, διαβλέπουν μια δεύτερη, βαθύτερη αλλαγή, μετά τη μαζική εγκατάλειψη της χριστιανικής πίστης. Ο επιφανής μας Παναγιώτης Κονδύλης το είχε επισημάνει στην Πλανητική πολιτική: «Η Χώρα βυθίζεται στον κοινωνικό λήθαργο και στη συλλογική απραξία. Η κοινωνική πράξη έχει αντικατασταθεί από αντανακλαστικές κινήσεις. Το νευρόσπαστο κινείται κι αυτό. Όμως δεν πράττει». Και τώρα τι κάνουμε; Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ μας υποδεικνύει – σε παράφραση - τη Λύση: …ο λαός είχε χάσει την εμπιστοσύνη των κομμάτων και μόνο με διπλάσια προσπάθεια θα μπορούσε να την ανακτήσει. Δεν θα ήταν ευκολότερο, στην περίπτωση αυτή γράφει, κάνοντας πικρό χιούμορ ο μεταφραστής μας, τα κόμματα να διαλύσουν τον λαό και να εκλέξουν άλλον;

The Holy Great Martyr Marina (Margaret)

This Martyr lived during the reign of Claudius II (268-270). She was from Pisidia of Cilicia and was the only daughter of a certain priest of the idols. On being orphaned by her mother, she was handed over to a certain woman who instructed her in the Faith of Christ. When she was fifteen years old, she was apprehended by the ruler of Olmbrius, and when asked her name, homeland, and faith, she answered: "My name is Marina; I am the offspring of the Pisidia; I call upon the Name of my Lord Jesus Christ." Because of this she endured bonds, imprisonment, and many whippings, and was finally beheaded in the year 270. Saint Marina is especially invoked for deliverance from demonic possession.

O κόσμος στον δρόμο του. Δεν γίνεται πια μεταστροφή -- Φώτης Κόντογλου

Πολλοί αναγνώστες μου γράφουνε, παρακαλώντας με, και μά­λιστα ξορκίζοντάς με, να γράψω για να χτυπήσω την ανηθικότητα, που δέρνει την κοινωνία, προ πάντων τη νεολαία, και που «τη σερ­βίρουν τα σινεμά», όπως μου γράφουνε. Φωνάζουνε: «Υψώσετε τη φωνή σας!». Ένας σπουδαστής μου γράφει από την Αγγλία: «Μη σταματήσετε αυτόν τον ωραίον αγώνα, μην πτοηθήτε από τις επιθέ­σεις. Υπάρχουν βέβαια πολλοί αντίπαλοι, αλλά και πολλοί θαυμα­στές του ωραίου σας έργου. Σας χρειαζόμαστε για να δώσετε φτε­ρά στις καρδιές μας, που είναι γεμάτες κενό και απαισιοδοξία».

Καημένοι άνθρωποι, πόση σημασία δίνετε στο πρόσωπό μου και σ’ αυτά που γράφω! Τί φωνή να υψώσω, που είναι βραχνιασμένη και αδύνατη, και χάνεται μέσα στον κυκεώνα της σημερινής ζω­ής; Όχι φωνή, αλλά και τ' αστροπελέκι να κρατά στα χέρια του κανένας σήμερα, και να το σφενδονίζει για να κάνει τους ανθρώ­πους ν' αλλάξουνε δρόμο, πάλι τίποτα δεν θα κάνει. Ο ίδιος ο ά­γιος Γιάννης ο Πρόδρομος, το ερημοπούλι της ερήμου, που τον φοβόντανε οι αμαρτωλοί, γιατί τους έλεγε «γεννήματα εχιδνών», κι αυτός μάταια φώναζε. Η φωνή του χανότανε μέσα στην έρημο, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Και πότε; Τον καιρό που υπήρχα­νε ακόμα κάποια αυτιά να τον ακούσουνε, κι απλές καρδιές για να τον καταλάβουνε. Όχι εμείς που χρειαζόμαστε δασκάλεμα, και που έχουμε τόσα στην καμπούρα μας! Πώς να γίνουμε δάσκαλοι για τους άλλους; Γεμίζουμε χαρτιά με μυριάδες λόγια, μα τί το όφελος; Ο κόσμος τραβά τον δρόμο του και δεν σκοτίζεται από κη­ρύγματα. Κι αν δώσει προσοχή και κανένας στα γραψίματά μας, μπορεί να θυμώσει που χαλάσαμε την ησυχία του, και να πει πως είμαστε υποκριτές, ψευτογιασμένοι, κουκουβάγιες που βγαίνουνε α­πό τα χαλάσματα του παλιού καιρού. Σήμερα οι άνθρωποι είναι τέ­τοιοι, που μήτε το κήρυγμα του αγίου Κοσμά του Αιτωλού δεν θάκανε τίποτα.

Η πρόκληση του Διαφωτισμού και οι «Κολλυβάδες» πατέρες -- π. Γεώργιος Μεταλληνός

Το 18ο αιώνα συντελείται νέα περιπετειώδης συνάντηση της Ορθόδοξης Ανατολής με τη Δύση, που στα βασικά της σημεία συνιστά επανάληψη της ανάλογης διαδικασίας του 14ου αιώνα. Συνεχιστές, άλλωστε, των Ησυχαστών του φθίνοντος Βυζαντίου ήσαν οι αγιορείτες Κολλυβάδες Πατέρες, ενώ στη θέση του Καλαβρού «Λατινέλληνος» Βαρλαάμ, του φορέα δηλαδή και εκφραστού της «ευρωπαϊκής» συνειδήσεως, κατέλαβαν οι επισημότεροι εκπρόσωποι του Ελληνικού Διαφωτισμού, κληρικοί και μοναχοί στην πλειονότητα τους, όπως και εκείνοι. Πρόκειται για μια νέα φάση του μακραίωνος εθνικού διχασμού μας, του μακρόσυρτου δηλαδή «πνευματικού δυϊσμού», που κατατρώγει μόνιμα την εθνική μας σάρκα. Η πνευματική αυτή κρίση κατανοείται -δίκαια ως ένα σημείο- ως κρίση ταυτότητας του Γένους. Σημασία όμως έχει, ότι και πάλι το Άγιον Όρος, χώρος περισσότερο ευαισθητοποιημένος σε ζητήματα παραδόσεως, γίνεται επίκεντρο και της νέας συγκρούσεως, εφ’ όσον έχει γίνει πια παραδεκτό (π.χ. Δημ. Αποστολόπουλος), ότι το Άγιον Όρος, στα πρόσωπα των Κολλυβάδων, όχι μόνο επηρεάζει, αλλά και κατευθύνει τον αγώνα του Εθναρχικού Κέντρου στις κρίσιμες πράγματι εκείνες ιστορικές επιλογές του.

Το απολυτίκιον της Αγίας Μαρίνας της Μεγαλομάρτυρος.

 

Τη ΙΖ΄ (17η) Ιουλίου, μνήμη της Αγίας και καλλινίκου Μάρτυρος ΜΑΡΙΝΗΣ.

Μαρίνα η μακαρία κόρη και καλλιπάρθενος Μάρτυς ήτο από την Αντιόχειαν της Πισιδίας, τον καιρόν Διοκλητιανού ή Κλαυδίου Καίσαρος εν έτει σο΄ (270), από γονείς περιφανείς. Ο πατήρ αυτής ήτο ιερεύς των ειδώλων επίσημος, και εις όλην την πόλιν αιδέσιμος, Αιδέσιος δε και το όνομα. Ήτο δε η κόρη μονογενής θυγάτηρ του πατρός αυτής, ολίγας δε ημέρας μετά την γέννησιν αυτής απέθανεν η μήτηρ της. Έδωκε τότε ο Αιδέσιος το βρέφος εις τινα γυναίκα, ίνα το θηλάζη, ήτις κατώκει έξω της πόλεως δεκαπέντε στάδια. Τούτο δε ίσως ήτο οικονομία Θεού, να δοθή εκεί έξωθεν το κοράσιον, ότι εκεί ήσαν Χριστιανοί· όταν δε ηλικιώθη ολίγον και ωμίλει, ήκουσεν από τινος τον λόγον της του Χριστού πίστεως· επειδή δε έτυχεν εκ φύσεως αγαθής ψυχής και καλής προαιρέσεως, έτι δε και συνετή περισσώς και φρόνιμος, εδέχθη τον σωτήριον λόγον εις την καρδίαν της ευθύς ως ήκουσεν ότι ο Χριστός είναι αγαθός Θεός, αιώνιος και πολυεύσπλαγχνος και έγινε δια την σωτηρίαν των ανθρώπων άνθρωπος· σταυρωθείς δε εκουσίως ανέστη ενδόξως και ανελθών εις τους ουρανούς ετίμησε με την πατρικήν συνεδρίαν την φύσιν της ανθρωπότητος. Αυτά και έτερα όμοια ακούον το χαριτωμένον κοράσιον ερρίζωσεν εις την ψυχήν της ο σπόρος της πίστεως ως κόκκος σινάπεως, συνεργούσης της θείας χάριτος, με τον καιρόν δε απέδωκε τον καρπόν, ως εύκαρπος γη και καλλίστη, εκατονταπλάσιον, αυξάνουσα την ορθόδοξον πίστιν με το μαρτύριον, καθώς θέλετε ακούσει κατωτέρω σαφέστερον.

Mητροπολίτης Φιλάρετος της Εκκλησίας των Ρώσων της Διασποράς:

Αὐτὸ τὸ ὁποῖο προηγουμένως ἦταν ἰδίωμα τῶν ξεπεσμένων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες, στὴν ἐνάσκησι τοῦ ἐπαισχύντου ἐπαγγέλματός τους ἐνεδύοντο προκλητικὰ γιὰ νὰ προκαλέσουν αἰσθησιακὰ τοὺς ἄνδρες, ἔχει πλέον γίνει ἡ μόδα καὶ κανόνας ἀκόμη καὶ γιὰ σεμνές γυναίκες, οἱ ὁποῖες σὲ πολλὲς περιπτώσεις δὲν λαμβάνουν κἄν ὑπ᾿ ὄψιν τους τὸ νόημα καὶ τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς μόδας ποὺ τὶς ἐσκλάβωσε.῎Αν ἡ ἐλαχιστοποίησις τοῦ μάκρους τοῦ φορέματος ἤ ὁ ἰδιαίτερος τονισμὸς τῶν «γραμμῶν» τοῦ σώματος ἀντιτίθενται πρὸς τὴν σεμνότητα, ἡ ὁποία θὰ πρέπει γενικὰ νὰ στολίζη τὶς Χριστιανὲς γυναῖκες, τότε ἀκόμη πιὸ ἀκατάλληλη εἶναι ἡ ἐμφάνισίς τους μὲ τέτοιου εἴδους ἐνδυμασία στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ.

ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ --- Δελτίον Τύπου Εορτή Αγ. Νέου Οσιομάρτυρος Παύλου Αροανία Καλαβρύτων 3.7.21

Ομιλία Προέδρου

16.7.21

Καὶ ἐφέτος, γιὰ 26η φορὰ μᾶς ἀξίωσε ὁ Θεὸς καὶ ὁ Ἅγ. Παῦλος νὰ τελέσουμε τὴν Ἱερὰ Πανήγυρίν του μὲ μεγαλοπρέπεια, τηρουμένων τῶν ὑγειονομικῶν ὁδηγιῶν.

Πλῆθος κόσμου παρευρέθη στὸν Ἑσπερινό, στὴν Πολιαρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία, στὴν λιτανεία στὸ γενέθλιο τοῦ Ἁγίου καὶ ἐπεσκέφθη τὸ Μουσεῖο, χοροστατούντων τοῦ Μακαριωτάτου  Ἀρχιεπισκόπου Ἀσκάλωνος τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων κ.κ. Νικηφόρου μετὰ τοῦ  Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καλαβρύτων & Αἰγιαλείας κ.κ. Ἱερωνύμου, συλλειτουργούντων τοῦ Πρωτοσυγκέλου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Καλαβρύτων & Αἰγιαλείας πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου πατρὸς Ἰωακεὶμ Βενιακάκη, τοῦ ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Λαύρας πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου πατρὸς Εὐσεβίου Σπανοῦ, τοῦ ἈρχιερατικοῦἘπιτρόπου Καλαβρύτων πατρὸς Χρήστου Μπίρμπα καὶ πλήθους ἱερέων.

Ὁ Σεβασμιώτατός μας ἀποχωρῶν γιὰ ἐπείγουσες ὑποχρεώσεις, ἀνέθεσε ὡς ἀντικαταστάτην του τὸν ἅγιον Πρωτοσύγκελον πατέρα Ἰωακεὶμ Βενιακάκη.

Προσωπικότητες τῆς θρησκευτικῆς,  πνευματικῆς, καλλιτεχνικῆς, πολιτειακῆς καὶ πολιτικῆς ἡγεσίας πλαισίωσαν τοὺς προσκυνητές, ὅπως οἱ ἀνωτέρω ἀναφερθέντες καθὼς καὶ οἱ :

Μήπως βιώνουμε τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο;

....Όταν μαθαίνουμε από επίσημα χείλη ότι στον κόσμο μας λειτουργούν 59 εργαστήρια που επιδίδονται σε απίθανα πειράματα γενετικής, βακτηριολογίας και μοριακής αναζήτησης, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι η νόσος Covid-19 δεν είναι το προϊόν ενός άτυπου επίσης διεθνούς βακτηριολογικού πολέμου, ο οποίος ως φαίνεται έχει κάποιες δεκάδες χρόνια προϊστορία. Ο διάσημος Έλληνας γενετιστής καθηγητής Άρης Πατρινός, 74 ετών, ήταν αυτός που πριν λίγα χρόνια στην Αθήνα μου είχε δηλώσει ξεκάθαρα ότι ο προσεχής μεγάλος πόλεμος σε παγκόσμιο επίπεδο θα είναι εργαστηριακός.

Προφανώς δε, αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότερες κυβερνήσεις διεθνώς αντέδρασαν ακαριαία στην πανδημία,Covid-19 κινητοποιώντας επίσης και το περίφημο ελικόπτερο ρίψεως χρήματος. Σίγουρα κάποιες από αυτές γνώριζαν ή υποψιάζονταν τι κρυβόταν πίσω από τον ιό και θέλησαν να μειώσουν στο ελάχιστο το κόστος της ζημιάς.Το θέμα όμως δεν έχει λήξει.

Κατά την εκτίμησή μας ο πανδημία θα έχει συνέχεια και δεν είναι λίγοι πλέον οι ειδικοί που πιστεύουν ότι ο ιός επηρεάζεται από τις καιρικές συνθήκες και αύριο μπορεί να επανέλθει μεταλλαγμένος. Δεν αποκλείεται δε να γίνει και μπούμερανγκ για τους εμπνευστές του.

https://www.ot.gr/2021/06/08/apopseis/opinion/mipos-vionoume-ton-trito-pagkosmio-polemo/

Ἀφετηρία τῆς Ἰνδουιστικῆς - Βουδιστικῆς ἱεραποστολῆς

Οἱ δοξασίες π.χ. περί γιόγκα, διαλογισμοῦ, ἐσωτερικῶν πνευματικῶν πεδίων, διαλογιστικῆς στάσης ζωῆς κ.λ.π. κ.λ.π. δέν εἶναι ἁπλῶς πρακτικές πού ὁδηγοῦν (ἄν ὁδηγοῦν) στή λύση προβλημάτων τοῦ ἀνθρώπου ψυχολογικῶν ἤ σωματικῶν. Εἶναι στοιχεῖα τῆς Ἀσιατικῆς "πνευματικότητας" καί ἔχουν σχέση μέ τίς θρησκευτικές τους δοξασίες περί "κάρμα" καί "μετενσάρκωσης". Καί ἔρχονται στή Δύση σάν προπομπός εἰσβολῆς διδασκαλιῶν θρησκειῶν ἀνατολικῶν χωρῶν. Ἀποτελοῦν δηλαδή ἀφετηρία τῆς Ἰνδουιστικῆς - Βουδιστικῆς ἱεραποστολῆς σ’ ὁλόκληρο τό δυτικό κόσμο.

Athenogenes the Holy Martyr of Heracleopolis

This Saint was from Sebastia of Cappadocia and , according to the Synaxaristes, became Bishop of Pidachthoa. He and ten of his disciples were tortured and beheaded by the Governor of Philomarchus in the times of Diocletian. There is a second Martyr Athenogenes commemorated today, mentioned by Saint Basil in Chapter 29 of his treatise "On the Holy Spirit"; it is said that as this Athenogenes approached the fire, wherein he was to die a martyric death, he chanted the hymn O Joyous Light in praise of the Holy Trinity (see also Mar. 11).

Οι πλάκες καθοδήγησης της Τζώρτζια!

 

Οι 10 εντολές της Νέας Τάξης Πραγμάτων!

Σχετική ανάρτηση: Συνέντευξη του Υπτγου (ε.α.) Ιωάννη Μπαλτζώη στο Geopolitics & Daily News!

Πριν μερικές ημέρες είχα τη χαρά και τη τιμή να αναρτήσω στο ιστολόγιο την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Υπτγου (ε.α.) Ιωάννη Μπαλτζώη. Στην απάντηση του κου Μπαλτζώη, όσον αφορά την ερώτησή μου:

«Χρωματιστές επαναστάσεις». Σε κάθε μία από αυτές, ανεξαρτήτως χώρας, υπάρχει και ένα πανό που γράφει: END OF THE GAME ή GAME OVER. Ποιοι κρύβονται κατά τη γνώμη σας πίσω από τις «χρωματιστές επαναστάσεις» και ποιος τελικά ο στόχος τους;

κάποιοι από τους αναγνώστες εξέφρασαν τη δυσπιστία τους σχετικά με την άποψή του. Θεωρώ υποχρέωση μου, να αναρτήσω ένα άρθρο-απάντηση του που αναφέρεται στο συγκεκριμένο θέμα και περιλαμβάνει περισσότερες λεπτομέρειες. 

Γράφει ο Ιωάννης Μπαλτζώης

Σε ένα από τους υψηλότερους λοφίσκους της Κομητείας του Έλμπερτ (ElbertCounty) , της Πολιτείας της Τζώρτζια, 140 ΚΜ ανατολικά της Ατλάντα, 72 ΚΜ από την πόλη Αθήνα και 14 ΚΜ βορείως του κέντρου του Έλμπερτ, στέκονται αγέρωχοι, μυστηριώδεις και εντυπωσιακές οι Πλάκες (πέτρες) Kαθοδήγησης της Τζώρτζια ,TheGeorgiaGuidestones, ή αλλιώς AmericanStonehenge. Είναι ένα παντελώς άγνωστο «μνημείο» για τους περισσότερους ανθρώπους, ακόμη και για τους Αμερικανούς, έχει όμως την σημασία του για κάποιους άλλους και ιδιαίτερα τα μέλη κάποιων μυστικών – μυστικιστικών οργανώσεων, που δεν θα αναπτύξουμε στο παρόν.

Το όλο μνημείο περιβάλλεται από μυστήριο και κανείς δεν γνωρίζει απόλυτα τι σημαίνει, ποιους εκπροσωπεί και ποιος ο σκοπός του. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι τον Ιούνιο του 1979, κάποιος καλοντυμένος κύριος ονόματι R.C. Christian, που τελικά απεδείχθη ότι ήταν ψευδώνυμο), επισκέφτηκε την εταιρεία ElbertGraniteFinishingCompany και έδωσε την παραγγελία για ένα μνημείο, το οποίο όπως δήλωσε θα μεταφέρει ένα μήνυμα προς το ανθρώπινο γένος. Εξήγησε ότι εκπροσωπεί μία ομάδα ανθρώπων, η οποία επιδίωκε να προσφέρει οδηγίες (εντολές) προς την ανθρωπότητα δίδοντας τα ακριβή σχεδιαγράμματα και τις απαραίτητες οδηγίες. Έτσι στις 22 Μαρτίου 1980 το μνημείο αυτό στήθηκε στο προαναφερόμενο μέρος και ονομάσθηκε TheGeorgiaGuidestones, σύμφωνα με την επιγραφή στην οριζόντια πλάκα. Μάλιστα σύμφωνα με ερευνητές του παράξενου αυτού μνημείου, μέχρι σήμερα το μόνο που έχει αποκαλυφθεί είναι ότι αυτό έχει ανεγερθεί προς τιμήν και αναγνώριση του ThomasPaine, που πρώτος ενστερνίστηκε την απόκρυφη φιλοσοφία και είναι συγγραφέας του βιβλίου TheAgeofReason, όπου σκοπός του βιβλίου ήταν να καταστρέψει την Ιουδαική-Χριστιανική πίστη και αντιλήψεις, πάνω στις οποίες είχε ιδρυθεί το Αμερικανικό έθνος. Oι Πλάκες Καθοδήγησης της Τζώρτζια, αποτελούνται από έξη γρανιτένιες πλάκες, 6,1 μ. ύψος και βάρους 110 τόνων. Η μία πλάκα στέκεται στο κέντρο , τέσσερις ευρίσκονται ακτινωτά αυτής και η έκτη ευρίσκεται τοποθετημένη στην κορυφή αυτών, αστρολογικά προσανατολισμένη. Μια άλλη πλάκα είναι τοποθετημένη στο έδαφος, σε μικρή απόσταση από το μνημείο, παρέχοντας επεξηγήσεις και περιγραφή του μνημείου. Σε κάθε πλευρά κάθε πλάκας είναι γραμμένες ΔΕΚΑ ΟΔΗΓΙΕΣ ή ΕΝΤΟΛΕΣ (προς την ανθρωπότητα) σε διαφορετική γλώσσα. Οι οκτώ γλώσσες που είναι γραμμένες οι οδηγίες είναι η Αγγλική, η Ισπανική, η Εβραϊκή, η Ρωσική, η Κινεζική, η Αραβική, Σουαχίλι και Χίντου. Στην οριζόντια πλάκα της οροφής υπάρχει ένα μήνυμα σε τέσσερις αρχαίες γλώσσες, στα Βαβυλωνιακά, στα αρχαία Ελληνικά, Σανσκριτικά και Αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Το μυστήριο με τις επιλεγείσες γλώσσες ακόμη δεν έχει εξηγηθεί, όπως π.χ. γιατί η Σουαχίλι είναι σπουδαιότερη από την Γερμανική ή την Γαλλική. Οι Δέκα οδηγίες-εντολές του μνημείου είναι οι παρακάτω:

1. Maintainhumanityunder 500,000,000 inperpetualbalancewithnature.

Διατηρήστε την ανθρωπότητα κάτω από 500.000.000, σε διαρκή ισορροπία με την φύση.