Οι άνθρωποι της εποχής μας εύκολα
συμβιβάζονται με ό,τι προβάλλεται ως σύγχρονο, μοντέρνο και προοδευτικό, γιατί
πιστεύουν ότι έτσι θα κάνουν τη ζωή τους πιό ευχάριστη. Δεν έχουν ηθικές αρχές
και δέν αντιδρούν. Είναι παθητικοί αποδέκτες των όσων οι επιτήδειοι προτείνουν,
αδιαφορώντας αν πολλά από αυτά είναι ηθικά και θεάρεαστα. Την ίδια περίπου
νοοτροπία έχουν και οι περισσότεροι χριστιανοί! Ενώ δέχονται τη διδασκαλία του
Χριστού και θεωρούν την Εκκλησία Του κιβωτό σωτηρίας, παραμένουν συμβιβασμένοι
με το κυριαρχούν κοσμικό φρόνημα, γεγονός που αποκαλύπτει ότι η χριστιανική
τους ιδιότητα πολύ λίγο τους επηρεάζει. Γι᾽ αυτό και είναι ιδιαίτερα επίκαιροι
οι φοβεροί λόγοι της Αποκαλύψεως προς τον Επίσκοπο της Εκκλησίας της
Λαοδικείας:
----------------------------------------
Ανώνυμος είπε...
Μας διαφεύγει το γεγονός ότι εύκολα αυτοαποκαλούμαστε χριστιανοί ενώ το να είναι κανείς χριστιανός είναι εξαιρετικά σημαντική και λεπτή υπόθεση. Όλες οι επιλογές του ανθρώπου, όλες του οι προθέσεις, όλες του οι συμπεριφορές υπόκεινται υπό το πρίσμα του λόγου του Θεού. Δεν αισθάνομαι χριστιανός ακόμη, αγωνίζομαι να γίνω χριστιανός, έτσι νομίζω οφείλουμε να λέμε. Άρα κατ΄όνομα είμαστε χριστιανοί πόρρω απέχουμε από το πυρήνα της αληθινής χριστιανικής ταυτότητας. Τέλος πάντων έστω αυτή τη προαίρεση, αυτό το 'θέλω Θεέ μου να σε γνωρίσω' που λέμε είναι σημαντικό, έστω κι αν είμαστε νήπια σε κάθε μας βηματισμό προς το βιώνω το όνομα χριστιανός. Χριστιανός σημαίνει βιώνω το Χριστό, ενεργώ όπως ο Χριστός, και γεύομαι τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος δια Χριστού. Ωραία, βαπτίστηκα, όμως πορνεύω, κλέβω, κατακρίνω, σκοτώνω, κατηγορώ, αρπάζω, βρίζω, συνεχίζω δηλαδή ό,τι έκανα πριν βαπτιστώ αν ήμουν μεγάλος όταν μπήκα στη κολυμβύθρα! Τότε πώς μπορώ να λέω είμαι χριστιανός και να κυματίζω με καμάρι αυτή τη σημαία, δεν υποκρίνομαι και δεν εμπαίζω το Θεό; Αφού είναι παντεπόπτης, παντοδύναμος, παντογνώστης! Τί θα απολογηθώ στο βήμα του όταν παρουσιαστώ ενώπιόν του έτσι; Όταν σαν σε κινηματογραφική ταινία όλο το σκηνικό της πρόσκαιρης ζωής μου θα μου το δείξει; Ή αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι είμαστε μόνο παχιά λόγια, σαν τους φαρισαίους ενεργούμε, υπό το πρίσμα κυρίως του Νόμου του Μωυσή περισσότερο, το ατελές και μη παραγωγικό, και λιγότερο υπό τη σκέπη της τελειότητας της Θείας Χάρης ώστε να γίνουμε πραγματικά τέκνα του Πατέρα και αδέλφια του Χριστού.
-------------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...
@ 7 Μαΐου 2020 - 12:50 π.μ.
Ἐξαιρετικόν τό σχόλιόν σου, ἀδερφέ! Μᾶς χρειάζονται τέτοια σχόλια, ἄς εἶναι καί ἀνώνυμα.
--------------------------------------
Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...
Πρός
Ο/Η Ανώνυμος 7 Μαΐου 2020 - 12:50 π.μ.
«1 Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις παραγίνεται Ἰωάννης ὁ βαπτιστὴς κηρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας 2 καὶ λέγων· Μετανοεῖτε· ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.» (Μτ. γ΄)
Η μετάνοια δέν είναι μία στιγμιαία πράξη, συνεχίζεται καθ΄ όλην τήν διάρκεια τού βίου, ότι «2 καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν.» (Ψ. 142:2 )
--------------------------------------
Ιωακειμίδου Ιωάννα είπε...
ο ροζ χριστιανισμός ...
"Ὁ ὅσιος ΠΑÏΣΙΟΣ του ΣΒΕΤΟΓΚΟΡΕΤΣ ἔδωσε τήν ἑξῆς ἑρμηνεία τοῦ ρόζ χριστιανισμοῦ: «Οἱ ἄνθρωποι θέλουν νά μποροῦν συνεχῶς νά ἁμαρτάνουν, ἀλλά νά ἔχουν ἕναν «αγαθούλη» Θεό πού διαρκῶς νά τούς συγχωρεῖ καί ἐκεῖνοι νά ἐξακολουθοῦν νά ἁμαρτάνουν. Νά κάνουν δηλαδή ὅ,τι θέλουν καί ὁ Θεός νά συγχωρεῖ πάντα λόγῳ τῆς μεγάλης του ἀγάπης, ἀλλά ἐμεῖς νά ἐξακολουθοῦμε νά ζοῦμε μέ τόν ἐγωισμό μας, μέ τίς ἀδικίες μας, ἁμαρτωλά καί χωρίς τύψεις συνείδησης, χωρίς νά προσπαθοῦμε ν’ ἀλλάξουμε, χωρίς τήν ἀληθινή μετάνοια, ὅπως μᾶς ζητᾶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καί χωρίς νά ζητοῦμε τήν χάρη Του, μέ προσευχές καί μέ τό γνῶθι σεαυτόν»."
ολόκληρο το άρθρο εδώ : https://www.katanixis.gr/2019/01/blog-post_13.html
---------------------------------------
Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε... Ανώνυμος Ο/Η Ιωακειμίδου Ιωάννα είπε...
ο ροζ χριστιανισμός ...
«... χωρίς νά ζητοῦμε τήν χάρη Του, μέ προσευχές καί μέ τό γνῶθι σεαυτόν».»
Ως πρός τό "γνώθι σαυτόν" : https://kyprianoscy.blogspot.com/2015/03/blog-post_29.html
1. Σημείωση και σχόλιο κχ.
Εγράφη :
[Ο Χίλων ή Χείλων o Λακεδαιμόνιος, γεννήθηκε το 600 π.Χ. στη Σπάρτη και πέθανε το 520 π.Χ. στην Πίσσα της Σικελίας. Τα πιο σπουδαία και γνωστά γνωμικά του, δηλαδή το «μηδέν άγαν», το «γνώθι σαυτόν» και το «εγγύα παρά δ’ άττα» [σημειωτέον ότι το πρώτο απ’ αυτά αποδίδεται, κατ’ άλλη εκδοχή, στον Σόλωνα, ενώ το δεύτερο στον Θαλή] είχαν γραφτεί στον τοίχο (ή στην προμετωπίδα) του ναού του Απόλλωνα, στους Δελφούς]
Κυπριανός Χ.
Θαλής ο Μιλήσιος, 640 ή 624 π.Χ. - 546 π.Χ. στην περίπτωση που σε αυτόν αποδίδεται το "γνώθι σαυτόν". Το ερώτημα που ακολουθεί, είναι απότοκο του γεγονότος ότι στο βιβλίο Ιώβ της Παλαιάς Διαθήκης, βρίσκεται καταγεγραμμένο το "γνώθι σαυτόν". Λοιπόν, όποιος γνωρίζει, ας μας απαντήσει τι εκ των δύο συμβαίνει : Το βιβλίο του Ιώβ είναι αρχαιότερο του Θαλή, ή του Χίλωνος, ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο, πρώτα ο Θαλής και ο Χίλων, έπειτα δε ο Ιώβ ;
Ελιφάζ ο Θαιμανίτης, ένας εκ τών παρηγορητών (συνάμα κατήγορος) τού Ιώβ, λέγει :
Ιώβ ε΄ : « ... 24 εἶτα γνώσῃ ὅτι εἰρηνεύσει σου ὁ οἶκος, ἡ δὲ δίαιτα τῆς σκηνῆς σου οὐ μὴ ἁμάρτῃ. 25 γνώσῃ δὲ ὅτι πολὺ τὸ σπέρμα σου, τὰ δὲ τέκνα σου ἔσται ὥσπερ τὸ παμβότανον τοῦ ἀγροῦ. 26 ἐλεύσῃ δὲ ἐν τάφῳ ὥσπερ σῖτος ὥριμος κατὰ καιρὸν θεριζόμενος ἢ ὥσπερ θιμωνία ἅλωνος καθ᾿ ὥραν συγκομισθεῖσα. 27 ἰδοὺ ταῦτα οὕτως ἐξιχνιάσαμεν, ταῦτά ἐστιν ἃ ἀκηκόαμεν· σὺ δὲ γνῶθι σεαυτῶ εἴ τι ἔπραξας.»
2. Σημείωση και σχόλιο κχ.
Πρός Γαλάτας δ΄
«8 ᾿Αλλὰ τότε μὲν οὐκ εἰδότες Θεὸν ἐδουλεύσατε τοῖς μὴ φύσει οὖσι θεοῖς·
9 νῦν δὲ γνόντες Θεόν, μᾶλλον δὲ γνωσθέντες ὑπὸ Θεοῦ».
----------------------------------------
Ανώνυμος είπε...
Μας διαφεύγει το γεγονός ότι εύκολα αυτοαποκαλούμαστε χριστιανοί ενώ το να είναι κανείς χριστιανός είναι εξαιρετικά σημαντική και λεπτή υπόθεση. Όλες οι επιλογές του ανθρώπου, όλες του οι προθέσεις, όλες του οι συμπεριφορές υπόκεινται υπό το πρίσμα του λόγου του Θεού. Δεν αισθάνομαι χριστιανός ακόμη, αγωνίζομαι να γίνω χριστιανός, έτσι νομίζω οφείλουμε να λέμε. Άρα κατ΄όνομα είμαστε χριστιανοί πόρρω απέχουμε από το πυρήνα της αληθινής χριστιανικής ταυτότητας. Τέλος πάντων έστω αυτή τη προαίρεση, αυτό το 'θέλω Θεέ μου να σε γνωρίσω' που λέμε είναι σημαντικό, έστω κι αν είμαστε νήπια σε κάθε μας βηματισμό προς το βιώνω το όνομα χριστιανός. Χριστιανός σημαίνει βιώνω το Χριστό, ενεργώ όπως ο Χριστός, και γεύομαι τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος δια Χριστού. Ωραία, βαπτίστηκα, όμως πορνεύω, κλέβω, κατακρίνω, σκοτώνω, κατηγορώ, αρπάζω, βρίζω, συνεχίζω δηλαδή ό,τι έκανα πριν βαπτιστώ αν ήμουν μεγάλος όταν μπήκα στη κολυμβύθρα! Τότε πώς μπορώ να λέω είμαι χριστιανός και να κυματίζω με καμάρι αυτή τη σημαία, δεν υποκρίνομαι και δεν εμπαίζω το Θεό; Αφού είναι παντεπόπτης, παντοδύναμος, παντογνώστης! Τί θα απολογηθώ στο βήμα του όταν παρουσιαστώ ενώπιόν του έτσι; Όταν σαν σε κινηματογραφική ταινία όλο το σκηνικό της πρόσκαιρης ζωής μου θα μου το δείξει; Ή αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι είμαστε μόνο παχιά λόγια, σαν τους φαρισαίους ενεργούμε, υπό το πρίσμα κυρίως του Νόμου του Μωυσή περισσότερο, το ατελές και μη παραγωγικό, και λιγότερο υπό τη σκέπη της τελειότητας της Θείας Χάρης ώστε να γίνουμε πραγματικά τέκνα του Πατέρα και αδέλφια του Χριστού.
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...
Ἐξαιρετικόν τό σχόλιόν σου, ἀδερφέ! Μᾶς χρειάζονται τέτοια σχόλια, ἄς εἶναι καί ἀνώνυμα.
--------------------------------------
Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...
Ο/Η Ανώνυμος 7 Μαΐου 2020 - 12:50 π.μ.
«1 Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις παραγίνεται Ἰωάννης ὁ βαπτιστὴς κηρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας 2 καὶ λέγων· Μετανοεῖτε· ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.» (Μτ. γ΄)
Η μετάνοια δέν είναι μία στιγμιαία πράξη, συνεχίζεται καθ΄ όλην τήν διάρκεια τού βίου, ότι «2 καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν.» (Ψ. 142:2 )
--------------------------------------
Ιωακειμίδου Ιωάννα είπε...
"Ὁ ὅσιος ΠΑÏΣΙΟΣ του ΣΒΕΤΟΓΚΟΡΕΤΣ ἔδωσε τήν ἑξῆς ἑρμηνεία τοῦ ρόζ χριστιανισμοῦ: «Οἱ ἄνθρωποι θέλουν νά μποροῦν συνεχῶς νά ἁμαρτάνουν, ἀλλά νά ἔχουν ἕναν «αγαθούλη» Θεό πού διαρκῶς νά τούς συγχωρεῖ καί ἐκεῖνοι νά ἐξακολουθοῦν νά ἁμαρτάνουν. Νά κάνουν δηλαδή ὅ,τι θέλουν καί ὁ Θεός νά συγχωρεῖ πάντα λόγῳ τῆς μεγάλης του ἀγάπης, ἀλλά ἐμεῖς νά ἐξακολουθοῦμε νά ζοῦμε μέ τόν ἐγωισμό μας, μέ τίς ἀδικίες μας, ἁμαρτωλά καί χωρίς τύψεις συνείδησης, χωρίς νά προσπαθοῦμε ν’ ἀλλάξουμε, χωρίς τήν ἀληθινή μετάνοια, ὅπως μᾶς ζητᾶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καί χωρίς νά ζητοῦμε τήν χάρη Του, μέ προσευχές καί μέ τό γνῶθι σεαυτόν»."
ολόκληρο το άρθρο εδώ : https://www.katanixis.gr/2019/01/blog-post_13.html
---------------------------------------
Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...
ο ροζ χριστιανισμός ...
«... χωρίς νά ζητοῦμε τήν χάρη Του, μέ προσευχές καί μέ τό γνῶθι σεαυτόν».»
Ως πρός τό "γνώθι σαυτόν" : https://kyprianoscy.blogspot.com/2015/03/blog-post_29.html
1. Σημείωση και σχόλιο κχ.
Εγράφη :
[Ο Χίλων ή Χείλων o Λακεδαιμόνιος, γεννήθηκε το 600 π.Χ. στη Σπάρτη και πέθανε το 520 π.Χ. στην Πίσσα της Σικελίας. Τα πιο σπουδαία και γνωστά γνωμικά του, δηλαδή το «μηδέν άγαν», το «γνώθι σαυτόν» και το «εγγύα παρά δ’ άττα» [σημειωτέον ότι το πρώτο απ’ αυτά αποδίδεται, κατ’ άλλη εκδοχή, στον Σόλωνα, ενώ το δεύτερο στον Θαλή] είχαν γραφτεί στον τοίχο (ή στην προμετωπίδα) του ναού του Απόλλωνα, στους Δελφούς]
Κυπριανός Χ.
Θαλής ο Μιλήσιος, 640 ή 624 π.Χ. - 546 π.Χ. στην περίπτωση που σε αυτόν αποδίδεται το "γνώθι σαυτόν". Το ερώτημα που ακολουθεί, είναι απότοκο του γεγονότος ότι στο βιβλίο Ιώβ της Παλαιάς Διαθήκης, βρίσκεται καταγεγραμμένο το "γνώθι σαυτόν". Λοιπόν, όποιος γνωρίζει, ας μας απαντήσει τι εκ των δύο συμβαίνει : Το βιβλίο του Ιώβ είναι αρχαιότερο του Θαλή, ή του Χίλωνος, ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο, πρώτα ο Θαλής και ο Χίλων, έπειτα δε ο Ιώβ ;
Ελιφάζ ο Θαιμανίτης, ένας εκ τών παρηγορητών (συνάμα κατήγορος) τού Ιώβ, λέγει :
Ιώβ ε΄ : « ... 24 εἶτα γνώσῃ ὅτι εἰρηνεύσει σου ὁ οἶκος, ἡ δὲ δίαιτα τῆς σκηνῆς σου οὐ μὴ ἁμάρτῃ. 25 γνώσῃ δὲ ὅτι πολὺ τὸ σπέρμα σου, τὰ δὲ τέκνα σου ἔσται ὥσπερ τὸ παμβότανον τοῦ ἀγροῦ. 26 ἐλεύσῃ δὲ ἐν τάφῳ ὥσπερ σῖτος ὥριμος κατὰ καιρὸν θεριζόμενος ἢ ὥσπερ θιμωνία ἅλωνος καθ᾿ ὥραν συγκομισθεῖσα. 27 ἰδοὺ ταῦτα οὕτως ἐξιχνιάσαμεν, ταῦτά ἐστιν ἃ ἀκηκόαμεν· σὺ δὲ γνῶθι σεαυτῶ εἴ τι ἔπραξας.»
2. Σημείωση και σχόλιο κχ.
Πρός Γαλάτας δ΄
«8 ᾿Αλλὰ τότε μὲν οὐκ εἰδότες Θεὸν ἐδουλεύσατε τοῖς μὴ φύσει οὖσι θεοῖς·
9 νῦν δὲ γνόντες Θεόν, μᾶλλον δὲ γνωσθέντες ὑπὸ Θεοῦ».
