Θεόδωρος ο Άγιος Ιερομάρτυς ήτο Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας·
επειδή δε οι κατοικούντες εις την πόλιν ταύτην
της Αιγύπτου, και μάλιστα οι άπιστοι και ειδωλολάτραι, υπήρξαν πάντοτε
εναντίον των Χριστιανών πικροί και απάνθρωποι, δια τούτο και πολλούς εποίησαν
Μάρτυρας, εις εκ των οποίων είναι και ο μέγας ούτος Θεόδωρος. Διότι μαθών ο
λαός της Αλεξανδρείας ότι ούτος ομολογεί τον Χριστόν και πιστεύει εις Αυτόν και
προς τούτοις ότι διδάσκει τους ειδωλολάτρας να σέβωνται αυτόν ως Θεόν, δια
τούτο μετά πολλής οργής και κακίας επέπεσον κατ΄ αυτού. Και πρώτον μεν τον
ετιμώρησαν δυνατά, έπειτα δε πλέξαντες στέφανον από ακάνθας εστεφάνωσαν αυτόν,
καθώς και τον Κύριον και εκτύπων εις τους οφθαλμούς, περιγελώντας και
περιπαίζοντες αυτόν. Έπειτα τον έρριψαν εις την θάλασσαν, εκ της οποίας εξελθών
αβλαβής, απεκεφαλίσθη κατά προσταγήν του άρχοντος· και η μεν αγία αυτού ψυχή
ανήλθεν εις τους ουρανούς, το δε τίμιον αυτού λείψανον ενεταφιάσθη εις την
ιδίαν αυτού πόλιν της Αλεξανδρείας.
O Συναξαριστής της ημέρας.
Κυριακή, 3
Δεκεμβρίου 2017
Ι ΛΟΥΚΑ. Σοφονίου
του προφήτου, Αγαπίου Σελεύκου.
Σοφονίας ο Άγιος Προφήτης ήτο υιός Χουσί, καταγόμενος από
την φυλήν του Πατριάρχου Συμεών υιού Ιακώβ, εκ του αγρού Σαβάραθα, ακμάσας προ
Χριστού έτη χ΄ (600), εδέχθη δε χάρισμα προφητείας και προεφήτευσε δια την
άλωσιν της Ιερουσαλήμ και δια το τέλος και την καταστροφήν τών Ιουδαίων, προς
δε και ότι ο εξ εθνών λαός θέλει γίνει λαός περιούσιος του Θεού, τούθ΄ όπερ
μέλλει να είναι αισχύνη μεν των ασεβών, δόξα δε των δικαίων και ότι θέλει γίνει
Χριστός ο Κύριος Κριτής πάσης λογικής πνοής και θέλει ανταποδώσει εκάστω κατά
τα έργα του. Αποθανών λοιπόν ούτος ετάφη εις το ιδικόν του κτήμα, προσμένων την
υστερινήν και παγκόσμιον ανάστασιν. Σοφονίας δε ερμηνεύεται σκοπιά Κυρίου ή
συνιών κρυπτά. Ήτο δε ο αοίδιμος ούτος Προφήτης, όμοιος κατά τον χαρακτήρα του
προσώπου με τον Θεολόγον Ιωάννην, έχων το γένειον ολίγον τι στρογγυλώτερον από
το εκείνου.
Η φέρουσα ἐν ἀγκάλαις τὸν τῷ ῥήματι τὰ πάντα φέροντα·
Ἀκατανόητον θαῦμα,
ἀνερμήνευτον ἄκουσμα, μυστηρίου θείου ἀποκεκρυμμένου φανέρωσις, ἀκαταμάχητος
προστασία, ἀντίληψις κραταιά, ζωοδόχε πηγή, πέλαγος ἀνεξάντλητον τῶν θείων καὶ
ἀπορρήτων χαρισμάτων καὶ δωρεῶν, ὕψος τῶν ἐπουρανίων καὶ ἀσωμάτων Δυνάμεων καὶ
τῶν Σεραφεὶμ ὑψηλοτέρα, βάθος τῶν ἀποκρύφων νοημάτων τὸ ἀνεξερεύνητον, ἡ κοινὴ
φιλοτιμία τῆς φύσεως, ἁπάντων τῶν καλῶν χορηγία, ἡ μετὰ τὴν Τριάδα πάντων τῶν
ποιημάτων Δέσποινα, ἡ μετὰ τὸν Παράκλητον ἄλλος Παράκλητος, καὶ μετὰ τὸν
μεσίτην Χριστὸν μεσίτρια τοῦ κόσμου παντός, τὸ ὄχημα ἡλίου τοῦ νοητοῦ, τὸ
δοχεῖον τοῦ φωτὸς τοῦ ἀληθινοῦ τοῦ φωτίζοντος πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν
κόσμον, ἡ φέρουσα ἐν ἀγκάλαις τὸν τῷ ῥήματι τὰ πάντα φέροντα·
Ἀγίου
Ἐφραίμ τοῦ Σύρου
Ο Μ. Βασίλειος στον «Ασκητικόν Λόγον» του:
«Ο
καλύτερος όρος και κανόνας της εγκρατείας ας είναι ο ακόλουθος: Να μη αποβλέπουμε στην σαρκικήν απόλαυση ούτε στην
κακοπάθεια του σώματος, αλλά να αποφεύγουμε
και στις δυο περιπτώσεις την αμετρία (δηλ.
την έλλειψη μέτρου), ώστε να μη ταράζεται η σάρκα με την πολυσαρκία ούτε και να
αρρωσταίνη και να μη μπορή να επιτελέση την εργασία
των εντολών».
π. Θεόδωρος Ζήσης: Ἡ πίστη ἀλλοιώνεται, τὰ ὀρθόδοξα δόγματα ἀθετοῦνται, ἡ πλάνη θριαμβεύει, καὶ οἱ περισσότεροι σιωποῦν
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ
καὶ θεολογικὴ ἡγεσία ἔχουν ὑποστεῖ διάβρωση καὶ ἀλλοτρίωση, μὲ ἐπαινετὲς βέβαια
ἐξαιρέσεις, ἤ, ὅπως λέγει ἕνας σεβάσμιος Γέροντας ἡγούμενος, εἶναι ὀπαδοὶ μιᾶς
νέας αἱρέσεως, τῆς αἱρέσεως τοῦ ἐφησυχασμοῦ. Δὲν θέλουν νὰ χαλάσουν τὴν ἡσυχία
τους καὶ νὰ ταραχθοῦν· καλὰ περνοῦν μὲ τὶς φιέστες καὶ τὰ πανηγύρια καὶ μὲ τὰ εὐνουχισμένα
πνευματικὰ παιδιά, ποὺ τοὺς περικυκλώνουν καὶ τοὺς ἀκολουθοῦν. Ἡ πίστη ἀλλοιώνεται,
τὰ ὀρθόδοξα δόγματα ἀθετοῦνται, ἡ πλάνη θριαμβεύει, καὶ οἱ περισσότεροι σιωποῦν.
Αὐτὴ ὅμως ἡ σιωπή, ὅπως καὶ ἄλλες φορὲς ἔχουμε γράψει, εἶναι κατὰ τὸν μεγάλο ῞Αγιο
Γρηγόριο Παλαμᾶ, ποὺ κατατρόπωσε τὸν δυτικὸ μοναχὸ Βαρλαὰμ Καλαβρὸ καὶ τὴν
παπικὴ σχολαστικὴ θεολογία, τὸ τρίτο εἶδος τῆς ἀθεΐας· τὸ πρῶτο εἶναι ἡ ἄρνηση
τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερο εἶναι ἡ αἵρεση, ποὺ καταστρέφει τὴν ἀλήθεια
περὶ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ τρίτο ὁ ἐφησυχασμός, ἡ σιωπή, ποὺ συντελεῖ στὸ νὰ ἐπικρατήσουν
τὰ δύο ἄλλα εἴδη ἀθεΐας.
Τη Β΄ (2α) του αυτού μηνός Δεκεμβρίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΜΥΡΟΠΗΣ
ΜΥΡΟΠΗ η Αγία Μάρτυς εγεννήθη εν τη πόλει της
Εφέσου, επειδή δε ο πατήρ αυτής απέθανεν, ανετράφη υπό μόνης της μητρός της.
Αφού δε ανεγεννήθη δια του αγίου Βαπτίσματος, έμεινε παρά τον τάφον της Αγίας
Ερμιόνης, η οποία ήτο μία από τας τέσσαρας θυγατέρας Φιλίππου του Αποστόλου,
τας παρθένους και προφητευούσας, ως γράφουσιν αι Πράξεις των Αποστόλων (κεφ.
κα΄ 8). Εκεί δε μένουσα η Αγία, εδέχετο το μύρον, το οποίον παραδόξως έρρεεν εκ
του τάφου της Αγίας Ερμιόνης και το διένεμε πλουσιοπαρόχως εις πάντας τους
προσερχομένους· όθεν δια τούτο ωνομάσθη Μυρόπη. Όταν δε εβασίλευσεν ο Δέκιος εν
έτει σν΄ (250) και εκίνησε διωγμόν κατά των Χριστιανών, τότε η μήτηρ αυτής,
λαβούσα την Μυρόπην, επήγεν εις την νήσον Χίον, έχουσα εκεί πατρικήν
κληρονομίαν και κτήματα, επειδή κατήγετο εκ της νήσου Χίου· όθεν έμενον ομού
και αι δύο εις τον οίκον αυτών, προσευχόμεναι κατ΄ ιδίαν εις τον Θεόν.
Τα θέματα της Κυριακάτικης Ομιλίας (3 Δεκ. 2017) του π.Θεοδώρου Ζήση
1η ὥρα: "Διδαχή τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων": α) Ἐλεημοσύνη πρός ὅλους ἤ μέ διάκριση; β) Ἐσχατολογικά.
2η ὥρα: Καταβασίες Χριστουγέννων, πεζές καί ἰαμβικές: Ἑρμηνεία καί σχόλια.
Είσοδος Ελεύθερη.
Άλλαι κατακρίσεις της εν Φλωρεντία ψευδοσυνόδου.
Ο Λέων ο Νομοφύλαξ,
ευρεθείς και αυτός εις Φλωρεντίαν, έγραψεν ιδιαιτέραν κατάκρισιν της Συνόδου,
εις την οποίαν ομολογεί ότι ακολουθήσας τον τότε Πατριάρχην Ιωσήφ, ως Κληρικός
αυτού και αποδεχθείς τα εκεί αποφασισθέντα, παρεδέχετο αυτά μέχρι του θανάτου
του Πατριάρχου Ισιδώρου Β΄ (1456-1457). Ήδη όμως σκεφθείς περί τούτων
ωριμώτερον και μη θέλων να είναι αποκεκομμένος από την Αγίαν Ορθόδοξον
Εκκλησίαν ομολογεί ότι επλανήθη και αποκηρύσσει την λατινικήν δόξαν και
αποστρέφεται τους αυτήν φρονούντας και αποβλήτους θεωρεί της των Χριστιανών
Πίστεως. Δια τούτο λοιπόν ομολογεί ότι παρανόμως έγινεν η προσθήκη εις το
Σύμβολον, ότι αποκηρύσσει αυτήν και παν άλλο έθος της Εκκλησίας των Λατίνων, το
οποίον καταδικάζει η Ορθόδοξος Εκκλησία, όπως καταδικάζει και πάσαν άλλην
αίρεσιν αποβληθείσαν και καταδικασθείσαν υπό των Αγίων επτά Οικουμενικών
Συνόδων.
ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2017 – ΙΔ΄ ΛΟΥΚΑ -- «Ηκολούθει αυτώ δοξάζων τον Θεόν· και πας ο λαός ιδών έδωκεν αίνον τω Θεώ»
Ωδές ευχαριστίας
Τραγική ήταν η θέση του τυφλού της σημερινής ευαγγελικής περικοπής. Ο πόνος του ήταν αβάστακτος και η θλίψη του ασήκωτη. Βίωνε χωρίς τέλος ένα αδιαπέραστο σκοτάδι. Όλα γύρω του είχαν καλυφθεί από το έρεβος της απελπισίας. Άκουε, αλλά δεν έβλεπε. Άγνωστη ήταν γι’ αυτόν η πολυσύνθετη αρμονία των χρωμάτων, η ποικιλομορφία των αντικειμένων. Επιπλέον ήταν βυθισμένος και στην ανέχειά του. Επαιτούσε την βοήθεια των άλλων για να μπορέσει να ζήσει. Έρχονται όμως στη ζωή μας και οι στιγμές της μεγάλης ευκαιρίας, της λύτρωσης και της σωτηρίας. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για την παρουσία του Κυρίου, αυτή λειτουργεί ως χρόνος σωτήριος, με αιώνιες ενατενίσεις.
Τραγική ήταν η θέση του τυφλού της σημερινής ευαγγελικής περικοπής. Ο πόνος του ήταν αβάστακτος και η θλίψη του ασήκωτη. Βίωνε χωρίς τέλος ένα αδιαπέραστο σκοτάδι. Όλα γύρω του είχαν καλυφθεί από το έρεβος της απελπισίας. Άκουε, αλλά δεν έβλεπε. Άγνωστη ήταν γι’ αυτόν η πολυσύνθετη αρμονία των χρωμάτων, η ποικιλομορφία των αντικειμένων. Επιπλέον ήταν βυθισμένος και στην ανέχειά του. Επαιτούσε την βοήθεια των άλλων για να μπορέσει να ζήσει. Έρχονται όμως στη ζωή μας και οι στιγμές της μεγάλης ευκαιρίας, της λύτρωσης και της σωτηρίας. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για την παρουσία του Κυρίου, αυτή λειτουργεί ως χρόνος σωτήριος, με αιώνιες ενατενίσεις.
O Συναξαριστής της ημέρας.
Σάββατο, 2
Δεκεμβρίου 2017
Αββακούμ του
προφήτου, Μυρόπης μάρτυρος.
ΑΒΒΑΚΟΥΜ ο θείος Προφήτης κατήγετο από την φυλήν
του Πατριάρχου Συμεών, ήτο δε υιός Σαφάτ, προ Χριστού ων έτη χ΄ (600). Ούτος
προείδε την αιχμαλωσίαν και άλωσιν, εις την οποίαν έμελλε να υποβληθή η
Ιερουσαλήμ και ο Ναός του Θεού, και έκλαυσε πικρώς· ότε δε αφίκετο ο
Ναβουχοδονόσωρ εις Ιερουσαλήμ, έφυγεν εις την Οστρακίνην, χώραν μεταξύ Αιγύπτου
και Πετραίας Αραβίας και ήτο ξένος και πάροικος εις την γην του Ισμαήλ. Όταν δε
επέστρεψαν εις την Βαβυλώνα οι Χαλδαίοι, έχοντες μετ΄ αυτών τους αιχμαλώτους Ισραηλίτας,
όσοι ευρέθησαν εις Ιερουσαλήμ και Αίγυπτον, τότε και ο Προφήτης ούτος επανήλθεν
εις την ιδικήν του γην.
Εβλασφήμησεν ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως; Γράφει ο Πρεσβύτερος Ευστάθιος Κολλάς, Επ/μος Πρ/δρος Ι.Σ.Κ.Ε
ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟ
ΦΑΝΤΑΖΟΤΑΝ, ότι Ορθόδοξος Πατριάρχης και μάλιστα της Κωνσταντινουπόλεως θα
αποτολμούσε ποτέ, να ΑΥΤΟΜΟΛΗΣΕΙ προς τον αβάπτιστον μέγα Αιρεσιάρχη Πάπα της
Ρώμης! ΔΥΣΤΥΧΩΣ, συνέβη και αυτό το απίθανο έγκλημα στις ημέρες μας, σε βάρος
της Ορθοδόξου κατά ανατολάς Εκκλησίας του θεανθρώπου Σωτήρα μας Ιησού
Χριστού, που την ίδρυσε με το Τίμιον, Πανάγιον και Ζωήρητον Αίμα Του. Και το
διέπραξε, αυτό το έγκλημα, σε βάρος της "αμωμήτου αυτής Εκκλησίας μας",
αδίστακτος, και κατά φημισμόν πλέον, αναφερόμενος ως Οικουμενικός Πατριάρχης
Κωνσταντινουπόλεως, κ. Βαρθολομαίος Αρχοντώνης. (Άπαγε της βλασφημίας). Ο Κ.
ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΑΡΧΟΝΤΩΝΗΣ αγνόησε, ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΚΑΙ ΕΤΣΙΘΕΛΙΚΑ, τους πάντας, και
τους αγνοεί εισέτι, παρ’ ότι σύμπας ο Ορθόδοξος κόσμος διαμαρτύρεται έντονα,
και με στεντόρειες φωνές και ηρωικές ενέργειες και πράξεις τους, για το θλιβερό
κατάντημά του, αλλά προσέτι, και Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι, Επίσκοποι, Τίμιον
Πρεσβυτέριον, και ο Μοναχισμός της Εκκλησίας του Χριστού, έχουν ξεχωρίσει την
στάση τους απέναντι σ’ αυτόν τον υπόδικον αιρέσεων Βαρθολομαίον Αρχοντώνη. ΜΕ
ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥ, ο κ. Βαρθολομαίος Αρχοντώνης, και με την
αντίχριστη συμπεριφορά του, έναντι της Μίας, Αγίας, Καθολικής, και Αποστολικής,
κατά Ανατολάς, Ορθοδόξου Εκκλησίας, του Θεανθρώπου Σωτήρα μας Ιησού Χριστού,
δεν ακολούθησε την γενναία στάση έναντι του Παπισμού, του Αγίου Μάρκου του
Ευγενικού, αλλά, όλως ενσυνείδητα, αυτομόλησε, ( ω της αθλιότητος)…
"Ο.Τ."
Η ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
1.12.2017
ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΡΑΚΗ
2.12.2017 ΤΟΥ
ΔΗΜΟΥ ΣΚΥΔΡΑΣ ΚΑΙ
ΕΝΩΣΗΣ
ΓΟΝΕΩΝ ΔΗΜΟΥ ΣΚΥΔΡΑΣ
ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ
ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ
3.12.217 ΤΟΥ
ΣΥΛΛΟΓΟΥ
«ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ
ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ»
ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΑΓ.
ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Η
ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ
ΠΑΣΧΙΖΕΙ
ΝΑ ΕΠΑΙΝΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΝ ΚΑΙ
ΝΑ
ΣΤΗΛΙΤΕΥΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟΝ
ΜΕΤΑ
ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ
ΑΠΟ
ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
ΕΥΓΕΝΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ
ΑΛΛΩΝ
ΦΟΡΕΩΝ
Τη αυτή ημέρα A΄ (1η) Δεκεμβρίου, μνήμη του Αγίου ΑΝΤΩΝΙΟΥ του ΝΕΟΥ
Περί του Οσίου τούτου Αντωνίου του Νέου γράφονται
εις τον Ευεργετινόν (έκδ. Ε΄, τόμ. Α΄ σ. 291 και έκδ. ΣΤ΄, τόμ. Α΄ σ. 478), ότι
ούτος έχων πρότερον αρχοντικόν αξίωμα, ύστερον έγινε Μοναχός και ζήσας εν
ησυχία έτη πολλά, εποίησεν αγώνας υπερφυσικούς. Αναγινώσκων δε ποτε τον περί
υπακοής λόγον Ιωάννου της Κλίμακος, εύρεν εις το τέλος τούς λόγους τούτους·
«όστις καθ΄ ησυχίαν καθήμενος, επέγνω την εαυτού ασθένειαν και απελθών πέπρακεν
εαυτόν υπακοή, ούτος τυφλός ων, ακόπως προς Χριστόν ανέβλεψεν». Όθεν αφήσας την
ησυχίαν παρέδωκε τον εαυτόν του εις εν Κοινόβιον, το οποίον ευρίσκετο εις την
Κίον, την εν τη επαρχία των Βιθυνών. Γενόμενος δε δεκτός από τον Ηγούμενον του
Κοινοβίου, πρώτον μεν διωρίσθη να υπηρετή εις την Εκκλησίαν, βαρυτάτης ούσης
ταύτης της υπηρεσίας· και επιμείνας εις αυτήν επί τινα χρόνον, εζήτησε
βαρυτέραν διακονίαν. Ο δε Ηγούμενος παρέδωκεν αυτόν εις τον αρχιεργάτην των
αμπελώνων, δια να κλαδεύη αυτούς·
Τη αυτή ημέρα A΄ (1η) Δεκεμβρίου ο Άγιος ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ο Ελεήμων εν ειρήνη τελειούται.
Φιλάρετος
ο εν Αγίοις Πατήρ ημών ήτο κατά τους χρόνους Κωνσταντίνου και Ειρήνης των
βασιλέων εν έτει ψπ΄ (780), κατήγετο δε από τα μέρη της Παφλαγονίας, εκ πόλεως
ονομαζομένης Άμνεια, ήτις υπήγετο εις την Μητρόπολιν της Γάγγρας. Ήτο δε ο
μακάριος όντως φιλάρετος, διότι κατά το όνομα ήτο και εις τας πράξεις ευσεβής
και ενάρετος και πολλά πλούσιος ψυχή τε και σώματι.
O Συναξαριστής της ημέρας.
Παρασκευή, 1
Δεκεμβρίου 2017
Ναούμ προφήτου,
Φιλαρέτου οσίου, Θεοκλήτου.
Ναούμ ο Άγιος
Προφήτης ήτο από Ελκεσέμ πέραν εις Βατταρείμ, καταγόμενος από την φυλήν του
Συμεών, ακμάσας προ Χριστού έτη υξ΄ (460), προεφήτευσε δε μετά τον Προφήτην
Ιωνάν και έδωκε σημείον δια την πόλιν Νινευϊ, ότι αυτή θέλει αφανισθή εκ
γλυκέων υδάτων και από πυρκαϊάν υπόγειον, της προφητείας του ταύτης πληρωθείσης
και δια των έργων· διότι η περί την Νινευϊ λίμνη, πλημμυρίσασα από σεισμόν,
κατεπόντισεν αυτήν και το πυρ, προερχόμενον από την έρημον, κατέκαυσε το
υψηλότερον μέρος τής πόλεως. Ταύτα προφητεύσας εναντίον της Νινευϊ και
συγγράψας την προφητικήν του βίβλον, την εις τρία κεφάλαια διηρημένην, εκοιμήθη
εν ειρήνη και ετάφη εις την εαυτού γην. Ερμηνεύεται δε Ναούμ Ανάπαυσις ή
Παράκλησις εγώ πάσιν ή φρόνημα ή υπόληψις.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)