π. Θεόδωρος Ζήσης - Κυριακή των Μυροφόρων

Simeron Wordpress 

Θὰ πρέπει νὰ κόψουμε τὸ θέλημά μας σημειώνει ὁ Ἀββὰς Δωρόθεος, ἐὰν θέλομε νὰ βαδίσουμε τὴν ὁδὸ τοῦ Κυρίου:

«Τίποτε νὰ μὴ σὲ χωρίσει ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ μᾶς παρέδωσε ὁ Χριστός, ποὺ εἶπε: “Μάθετε ἀπὸ μένα ὅτι εἶμαι πρᾶος καὶ ταπεινὸς στὴν καρδιά”. Γιατί πρέπει νὰ φροντίζεις πάντοτε νὰ βρίσκεσαι σὲ εἰρηνικὴ κατάσταση, ὥστε νὰ μὴ θολώνει ἡ καρδιά σου, οὔτε μὲ προφάσεις ποὺ μὲ τὴν πρώτη ματιὰ φαίνονται δίκαιες. Βίαζε σὲ ὅλα τὸν ἑαυτό σου καὶ κόβε τὸ θέλημά σου. Καὶ ὅταν, μὲ τὴν χάρη τοῦ Χριστοῦ συνηθίσεις ἀπὸ τὴν ἐπανάληψη νὰ τὸ κόβεις, τότε αὐτὸ θὰ γίνεται ἀβίαστα καὶ χωρὶς νὰ θλίβεσαι, σὰν νὰ γίνεται πάντα τὸ δικό σου. Γιατί δὲν θέλεις πιὰ νὰ γίνονται τὰ πράγματα ὅπως θέλεις, ἀλλὰ τὰ θέλεις ὅπως γίνονται, καὶ ἔτσι ζεῖς μὲ ὅλους εἰρηνικά».

POST-PATRISTIC THEOLOGY FROM A CHURCH PERSPECTIVE

His Eminence Metropolitan Ierotheos

of Nafpaktos and St. Vlasios.

            It has been well remarked that the ideological, cultural and spiritual movements which appeared in the West, such as the Enlightenment, Romanticism and Modernism, came to Greece some thirty to thirty-five years later. So what appeared new to us, had already come to dominate in the West many years before. The same is true of the phenomenon of post-Patristic theology, which has been much talked about here in Greece. I think that the initiative of His Eminence Metropolitan Serafeim of Piraeus and Faliron is worthy of attention and praise. This phenomenon must be faced, because such movements represent secularization in theology and the pastoral practices of the Orthodox Church.

Εκδηλώσεις για τον Αυτονομιακό Αγώνα της Β. Ηπείρου στο Δελβινάκι

Τιμήθηκε σήμερα στο ακριτικό Δελβινάκι, με ιδιαίτερη λαμπρότητα,  η Επέτειος του Αυτονομιακού Αγώνα της Β. Ήπείρου, που έληξε με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας στις 17.5.1914. Το σημαντικό αυτό πρωτόκολλο παραμένει ενεργό ως σήμερα και προβλέπει αυτονομία στη Β. Ήπειρο. Φέτος, 100 χρόνια μετά την πρώτη από τις τρεις απελευθερώσεις της Β. Ηπείρου από τον Ελληνικό στρατό και 99 χρόνια από τον Αυτονομιακό Αγώνα, η κατάσταση στο Βορειοηπειρωτικό παραμένει ιδιαίτερα κρίσιμη.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Byzantine music The Christ is risen

Η ΥΨΗΛΟΤΕΡΗ ΑΡΕΤΗ.

 Στον ΝΕ´ Λόγον του ο 
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει: 

« Η μετάνοια είναι η υψηλότερη από όλες τις αρετές και το έργον της δεν μπορεί να τελειώση, παρά μόνον την ώρα του θανάτου. Γι᾽ αυτό η μετάνοια είναι απαραίτητη σε όλους πάντοτε και κανένα όριον τελειώσεως της 
μετανοίας δεν υπάρχει…». 

Λύση ευρωπαϊκή και όχι ανανική!

Κωνσταντίνος Χολέβας.

Την προηγούμενη Κυριακή ασχολήθηκα ( Το λάθος του Ρεν για την Κύπρο...) με τον επίτροπο Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης Ολι Ρεν,  που διετέλεσε και επίτροπος για τη διεύρυνση της Ενωσης. Εγραψα ότι κακώς πιέζει για επανένωση της Κύπρου αυτήν τη στιγμή που έχει άμεση προτεραιότητα η ανόρθωση της οικονομίας της Μεγαλονήσου. Για να μη νομισθεί ότι ως Ελληνες είμαστε αντίθετοι στη μελλοντική επανένωση και ειρηνική συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων κάνω σαφές ότι η αντίρρησή μου προς τον κ. Ρεν έχει δύο σκέλη: Το χρονικό και το ποιοτικό.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου

Μελέτημα 8^ον.

1. Εκείνος που και στην προσευχή είναι οκνηρός, και στην διακονία των αδελφών νωθρός και αμελής, ονομάζεται από τον Απόστολο αργός και κρίνεται ανάξιος και γι΄ αυτό το ψωμί του. «Ο αργός» είπε «ούτε να τρώει». Και αλλού: «Τους αργούς τους μισεί και ο Θεός», και: «Ο αργός ούτε πιστός μπορεί να είναι». Πρέπει λοιπόν ο καθένας μας να μη μένει αργός, για να μη βρεθεί άκαρπος σαν τη συκή και στερηθεί τελείως των αιωνίων αγαθών.                                                                                                                                 
2. Σ΄ εκείνους που λένε, ότι είναι αδύνατον να φτάσουμε την τελειότητα και ν΄ απαλλαγούμε ολότελα από τα πάθη μας, τους λέμε ότι μιλάνε αντίθετα προς την Αγία Γραφή. Έτσι ο Κύριος λέει: «Να γίνετε τέλειοι, όπως ο Ουράνιος Πατέρας σας είναι τέλειος». Το ίδιο νόημα έχουν και τα λόγια του Αποστόλου: «Για να παρουσιάσομε κάθε άνθρωπο τέλειο, σύμφωνο με το πρότυπο του Χριστού». Έτσι δεν μας κυριεύει η υπερηφάνεια, διότι τρέχομε προς το τέρμα της τελειότητας, συνεχίζοντας σ΄ όλη μας τη ζωή αδιάκοπο και εντατικό αγώνα.                                                                                                
3. Εκείνους που νομίζουν αδύνατη αυτήν την τελειότητα, που συντελείται με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, και που είναι «η καινή κτίσις» της καθαρής καρδιάς, ο Απόστολος τους παρομοιάζει μ΄ εκείνους τους Εβραίους που δεν αξιώθηκαν να μπούνε στη γη της επαγγελίας, λόγω της απιστίας τους, και γι΄ αυτό άφησαν τα κόκκαλά τους στην έρημο. Η απαλλαγή μας από τα πάθη είναι η αληθινή γη της επαγγελίας. Γι΄ αυτό και ο Απόστολος, μας συνιστά «Προσέχετε, αδελφοί μου, μήπως κανείς από σας έχει πονηρή καρδιά, γεμάτη απιστία, και απομακρυνθεί από τον αληθινό Θεό». Με τη λέξη «απομακρυνθεί» δεν εννοεί την άρνηση του Θεού, αλλά την απιστία στις υποσχέσεις Του. Μ΄ αυτή την απιστία κυριεύτηκαν οι Εβραίοι και δεν μπήκαν στη γη της Επαγγελίας. Ας γροντίσουμε λοιπόν να μπούμε σ΄ εκείνη την ανάπαυση. Και ποια είναι η αληθινή ανάπαυση των Χριστιανών, παρά η απολύτρωση από τα΄ αμαρτωλά πάθη και η ενεργός κατοίκηση του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καθαρή καρδιά μας; Ο Απόστολος λέει: «Πόσο περισσότερο το αίμα του Ιησού θα καθαρίσει τη συνείδησή μας από τα έργα, που οδηγούν στο θάνατο…».

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 - 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας.

Η οικουμενιστική συμπροσευχή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Καρδινάλιου Angelo Scola

Η οικουμενιστική συμπροσευχή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Καρδινάλιου Angelo Scola στη Βασιλική του αγίου Αμβροσίου για την συμπλήρωση 1.700 ετών από την υπογραφή,  του Διατάγματος των Μεδιολάνων από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο.

ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ

ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

“Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ”

600 66 ΜΕΘΩΝΗ – ΠΙΕΡΙΑΣ

www.markoseugenikos.gr

e-mail : info@markoseugenikos.gr

1. Υπάρχει μια “Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρεία”, η οποία εδρεύει στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ.

2. Αποτελεί δεξαμενή σκέψεως (think tank) που παράγει διδασκαλία με βάση την Βίβλο. Την διδασκαλία αυτή την διοχετεύει διεθνώς μέσω των περιοδικών “Σκοπιά” και “Ξύπνα”, τα άρθρα των οποίων είναι ανυπόγραφα.

3. Η διδασκαλία της είναι αυθαίρετη και αντιφατική. Π.χ. επιχειρείται να προσδιοριστεί χρονολογία δευτέρας ελεύσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, η οποία όμως διεψεύσθη επανειλημμένως.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ο Κοσμάς

2. Το ερώτημα, λοιπόν, περί του ποιό επίσκοπο μνημόνευε ο άγιος Μάξιμος είναι περιττό.
Είναι προφανές, ότι το ερώτημα αυτό τέθηκε, για να συγκριθεί η περίπτωσή του, με τους πιστούς της Εκκλησίας, που ακολουθεί το Παλαιό Ημερολόγιο.
Για το λόγο αυτό, πρέπει να επισημάνουμε δύο τινά:

α. Οι οπαδοί του Νέου Ημερολογίου, όταν στριμώχνονται για την αδιαφορία τους να συμμορφωθούν με τις εντολές των αγίων Πατέρων να αποτειχιστούν από τους κακοδόξους επισκόπους τους, καταφεύγουν στο προσχηματικό επιχείρημα, ότι οι Παλαιοημερολογίτες, που αποτειχίστηκαν, μνημονεύουν άλλους επισκόπους, που δήθεν δεν έχουν τέτοιο δικαίωμα, στη θέση του επιχώριου κανονικού επισκόπου τους, που θεωρούν αιρετικό!
Η τακτική αυτή των Νεοημερολογιτών είναι πρόσχημα, γιατί σαφώς και έχουν το δικαίωμα αυτό. Πέραν τούτου, αν οι Νεοημερολογίτες είναι τίμιοι με το Θεό και τον εαυτό τους, δεν θα έπρεπε να συνδέουν την υποχρέωσή τους να αποτειχίζονται, με το τι κάνουν οι Παλαιοημερολογίτες! Άλλο, το ζήτημα της αποτείχισης κάθε πιστού από τους αιρετικούς επισκόπους του, και άλλο το Παλαιοημερολογητικό ζήτημα!
Αν, υποθέσουμε, ότι δεν υπήρχε η Εκκλησία, που ακολουθεί το Παλαιό Ημερολόγιο. Τότε, τι έπρεπε να κάνουν για τους αιρετικούς επισκόπους τους, όσοι καλόπιστοι και τίμιοι Νεοημερολογίτες θέλουν να μην εκπέσουν της Ορθοδοξίας και βρεθούν "εκτός Εκκλησίας"; Προφανώς, να αποτειχιστούν!
Γιατί όμως δεν το κάνουν αυτό και σήμερα; Συνήθως, ζητάνε από τους άλλους αποτείχηση και δεν δίνουν πρώτοι οι ίδιοι το καλό παράδειγμα!
Δεν υποδείξαμε ποτέ σε κανένα Νεοημερολογίτη αδελφό, να γίνει Παλαιοημερολογίτης! Συστήνουμε μόνο να αποτειχιστεί και τίποτε άλλο. Γιατί αυτό το απλό πράγμα δεν το καταλαβαίνουν;

β. Αλλά, και εάν εξετάσουμε την περίπτωση των πιστών της Εκκλησίας του Παλαιού Ημερολογίου, που μνημονεύουν άλλους επισκόπους, από εκείνους που έπρεπε να μνημονεύουν, αν οι τελευταίοι δεν είχαν φραγκέψει.
Οι Παλαιοημερολογίτες, που αποτειχίστηκαν το 1924, επί 11 ολόκληρα χρόνια δεν μνημόνευαν κανένα επίσκοπο. Και αυτό το έκαναν, γιατί δεν υπήρχε κανένας Ορθόδοξος Επίσκοπος! ΄Οταν το 1935 επέστρεψαν στην Εκκλησία τρεις αρχιερείς, ανέλαβαν τα καθήκοντά τους ως κανονικοί επίσκοποι της Εκκλησίας, η οποία δεν ήταν δυνατό να παραμένει για πάντα αποίμαντη.
Είναι αυτό μέσα στην Παράδοση της Εκκλησίας μας;
Βεβαίως, είναι! Θα αναφέρω ένα εύγλωττο παράδειγμα.΄Οταν η Εκκλησία της Κων/πολης είχε περιέλθει στα χέρια των Αρειανών, οι λίγοι πιστοί δεν μνημόνευαν τον αιρετικό Πατριάρχη της Δημόφιλο (370-380). ΄Ηταν ποίμνιο "ασύντακτον και ανεπίσκοπον" (P.G.36, 213-216). Μνημόνευαν τον παρεπιδημούντα στην Κων/πολη Ορθόδοξο επίσκοπο Ναζιανζού άγιο Γρηγόριο Θεολόγο, τον οποίο ακολούθως η Εκκλησία αποδέχτηκε ως κανονικό Πατριάρχη Κων/πολης, καίτοι ποτέ δεν είχε εκλεγεί επίσκοπος Κων/πολης! Το ίδιο συνέβη και με όσους το 1924 και μετά, αρνήθηκαν να φραγκέψουν με το να δεχθούν το Νέο Ημερολόγιο και όλες τις πλάνες του Παπισμού και του Οικουμενισμού!
Αν, οι αποτειχισμένοι το 1924, παρέμειναν για πάντα, χωρίς επισκόπους, δεν θα έρχονταν στιγμή, που δεν θα υπήρχε σε αυτήν ούτε ένας κληρικός; Άραγε, αυτό θέλουν για την Εκκλησία μας, την Εκκλησίατου Χριστού,οι αδελφοί Νεοημερολογίτες;

Τέλος.

ΚΑΝΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΒΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

π. Θεόδωρος Ζήσης- Μητρ. Πειραιώς προς Ιερά Σύνοδο...

 Simeron Wordpress

Γνωρίζουν οι ημέτεροι, ότι οι Λατίνοι πανηγυρίζουν τον εκλατινισμόν μας;

Μόνον τυφλοί τον νουν δεν δύνανται να ίδουν την απερίγραπτον ζημίαν που προσγίνεται εις την αδαμαντίνην Ορθοδοξίαν μας, επί μειώσει του γοήτρου της, επί συγχύσει των συνειδήσεων, επί στραβλώσει της αληθείας, από τας φιλενωτικάς ενεργείας από Ορθοδόξου πλευράς. Εις ποίου αγίου Πατρός της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον νουν ηδύνατο να χωρέση η ιδέα της ενώσεως ή ενότητος, των Λατίνων εμμενόντων εις τας χωριζούσας από τον Θεόν αιρέσεις των; Ακόμη και οι ίδιοι οι Λατίνοι δεν δύνανται να πιστεύουν, ότι οι τοσάκις απωθηθέντες υπό των Ορθοδόξων, ότε τους εκάλουν πονήρως προς υποταγήν, τώρα, αντιστρεφομένων των όρων, ικετεύονται δια προσέγγισιν, ενότητα, ένωσιν, αγάπην! Και πότε όλα αυτά; Όταν οι πολυτρόπως καταστάντες αιρετικοί Κατόλικοι, είναι τόσον ευαίσθητοι εις τας «αληθείας» της «Εκκλησίας» των και δηλούν, ότι δεν πρόκειται εις το ελάχιστον να αποστούν εκ των γραμμών των! Αφήνομεν κραυγήν πόνου δια το κατάντημά μας. Εις τόσην καθίζησιν ορθοδόξου φρονήματος εφθάσαμεν, εις τόσην αφιλοτιμίαν, ώστε σπανίως να ακούεται μία φωνή διαμαρτυρίας, μία φωνή, ένα σφύριγμα ορθοδόξου ποιμένος, εν όψει επιδρομής των κατολίκων; Γνωρίζουν οι ημέτεροι, ότι οι Λατίνοι πανηγυρίζουν τον εκλατινισμόν μας;

ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ.

Τη αυτή ημέρα, Κυριακή Τρίτη από του Πάσχα, την των Αγίων Γυναικών Μυροφόρων εορτήν επιτελούμεν, έτι δε μνείαν ποιούμεθα και του εξ Αριμαθαίας Ιωσήφ ος ην μαθητής κεκρυμμένος· προς δε και του νυκτερινού μαθητού Νικοδήμου.

 

Χριστώ φέρουσιν αι Μαθήτριαι μύρα,

Εγώ δε ταύταις ύμνον, ως μύρον φέρω.

 

Εκ τούτων αι μεν Άγιαι Μυροφόροι Γυναίκες μάρτυρες είναι πρώται και αψευδείς της Αναστάσεως του Κυρίου. Ο Ιωσήφ δε και ο Νικόδημος είναι υπηρέται και μάρτυρες της Ταφής του Κυρίου· τα οποία, η Ταφή δηλαδή και η Ανάστασις του Χριστού, είναι τα κυριώτατα και συνεκτικώτατα δόγματα της αγιωτάτης ημών Πίστεως. Εκ τούτων ο μεν Ιωσήφ, επειδή επήγεν εις τον Πιλάτον και ζητήσας το Σώμα του Ιησού το ενεταφίασε, τον έρριψαν οι φονικώτατοι Ιουδαίοι εντός βαθέος λάκκου, εκ θείας δε δυνάμεως, δια χειρός θείου Αγγέλου, εκείθεν αρπάζεται και εις την Αριμαθαίαν, την ιδίαν του πατρίδα διασώζεται. Ο δε Κύριος ημών Ιησούς Χριστός αναστάς εφάνη εις αυτόν, ότε ακόμη έφερε τα δεσμά, πιστοποιών ούτω ακόμη περισσότερον το μυστήριον της Αναστάσεως. Αν δε και πολλά εδοκίμασεν από τους Ιουδαίους, επειδή εκήρυττε την Ανάστασιν του Σωτήρος, όμως αυτός δεν υπέφερε να σιωπά το μυστήριον, αλλά παρρησία προς πάντας διηγείτο τα γενόμενα. Ο δε Άγιος Νικόδημος εκηρύχθη αποσυνάγωγος, διότι δεν ηθέλησε να συμφωνή με τους άλλους Ιουδαίους. Λέγεται δε περί τούτου ότι πρώτος αυτός διεσάφησε λεπτομερώς δι΄ ιδίου του συγγράμματος τα του Πάθους και της Αναστάσεως, καθότι ήτο εις της συναγωγής και εγνώριζεν ακριβέστερον τας βουλάς και τους λόγους των Ιουδαίων και απλώς ειπείν άπαντα τα γενόμενα. Δια ταύτην λοιπόν την αιτίαν, διότι αμφότεροι ούτοι αυτόπται μάρτυρες της Ταφής του Κυρίου εστάθησαν, ως είπομεν, ετάχθησαν ίνα ομού μετά των Αγίων Μυροφόρων των την Ανάστασιν θεασαμένων εορτάζονται ως αψευδείς δηλονότι μάρτυρες της του Κυρίου Ταφής και Αναστάσεως. Αι Γυναίκες λοιπόν αύται πρώται την Ανάστασιν, ως είπομεν, είδον, και αυταί έφεραν και εις τους Μαθητάς τα χαροποιά ταύτα μηνύματα. Διότι ούτω και έπρεπε· το γένος όπερ πρώτον ήμαρτε και την αράν εκληρονόμησεν, αυτό τούτο πρώτον και την Ανάστασιν να ίδη και την χαράν να ακούση, καθόσον αυτό πρώτον ήκουσε και το «εν λύπαις τέξει τέκνα». Μυροφόροι δε ωνομάσθησαν, επειδή ο μεν Ιωσήφ και ο Νικόδημος επειγόμενοι να μη τους φθάση η νυξ του Σαββάτου, μόνον με αλόην και σμύρναν ήλειψαν το Σώμα του Κυρίου και τυλίξαντες αυτό με την σινδόνα, το ενεταφίασαν, αύται δε αι Γυναίκες, επειδή πολλήν αγάπην είχον εις Αυτόν ως θείον Διδάσκαλον, δια τούτο την Παρασκευήν ηγόρασαν μύρα πολύτιμα και το μεν Σάββατον ησύχασαν δια την εντολήν· έπειτα επήγαν δια νυκτός να αλείψωσι το Σώμα Αυτού. Επήγαν δε εις καιρόν όρθρου, αφ΄ ενός μεν δια τον φόβον των Ιουδαίων, αφ΄ ετέρου δε διότι απ΄ αυτής της ώρας και ύστερον επέτρεπεν ο Νόμος να καταπιάνωνται με εργασίας. Εκεί δε φθάσασαι είδον διαφόρους οπτασίας· τους αστράπτοντας δύο Αγγέλους ένδοθεν του μνημείου και άλλον όστις εκάθητο επάνω εις τον λίθον· ύστερον και αυτόν είδον τον Χριστόν και τον προσεκύνησαν. Η δε Μαγδαληνή και εκ δευτέρου ηξιώθη να ίδη τον Χριστόν, τον οποίον και ως κηπουρόν επηρώτα. Πολλαί δε ήσαν αι Μυροφόροι, πλην οι Ευαγγελισταί μόνας τας επισήμους αναφέρουσιν· ήσαν δε αι εξής αύται· πρώτη, μετά την Θεοτόκον, η Μαγδαληνή Μαρία, από την οποίαν ο Χριστός επτά δαιμόνια εξέβαλεν και η οποία και μετά την Ανάληψιν του Χριστού απελθούσα, ως λέγεται, εις Ρώμην, ενήργησεν εις τον Καίσαρα Τιβέριον να θανατώση τον Πιλάτον και τους αρχιερείς με κακόν θάνατον. Είτα εν τη Εφέσω τελευτήσασα, ετάφη παρά του Αποστόλου Ιωάννου του Θεολόγου. Κατά δε τους μετέπειτα χρόνους, ο σοφώτατος Λέων ο βασιλεύς έφερε με τιμήν μεγάλην εις την Κωνσταντινούπολιν το άγιον αυτής Λείψανον. Δευτέρα Μυροφόρος ήτο η Σαλώμη, θυγάτηρ γενομένη Ιωσήφ του Μνήστορος· ότι τέσσαρας μεν υιούς εγέννησεν ο Ιωσήφ, Ιάκωβον τον λεγόμενον Μικρόν και Ιωσήν και Σίμωνα και Ιούδαν, θυγατέρας δε τρεις, την Εσθήρ, την Θάμαρ και Σαλώμην την του Ζεβεδαίου. Ώστε όταν ακούσης εν τω Ευαγγελίω, Μαρίαν Ιακώβου και Ιωσή μητέρα, την Θεοτόκον να εννοής ότι είναι· διότι ως μήτηρ των του Ιωσήφ παίδων η Θεοτόκος ελογίζετο, εκ τούτου δε ακολουθεί ότι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ήτο ανεψιός του Χριστού, ως τέκνον του νομιζομένου αδελφού του. Τρίτη Μυροφόρος ήτο η Ιωάννα, η γυνή του Χουζά, όστις ήτο επίτροπος και οικονόμος της οικίας του βασιλέως Ηρώδου. Τετάρτη και πέμπτη,  Μαρία και Μάρθα αι αδελφαί του Λαζάρου. Έκτη Μαρία η του Κλωπά, τον οποίον και Κλεόπαν τινές λέγουσιν και εβδόμη η Σωσάννα. Ήσαν δε και άλλαι πάμπολλαι, καθώς ιστορεί ο θείος Λουκάς, αι οποίαι, λέγει, υπηρέτουν τω Χριστώ και τοις Μαθηταίς αυτού από των υπαρχόντων αυτών. Επειδή λοιπόν αύται την του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού Ανάστασιν εκήρυξαν και κατά πολύ συνέβαλον εις την αψευδή διακήρυξιν του μεγάλου τούτου μυστηρίου της αγιωτάτης ημών Πίστεως, δια ταύτα εις πίστωσιν και πληροφορίαν ακραιφνή της του Χριστού Αναστάσεως ετάχθη παρά των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων, ίνα μετά την του Θωμά Κυριακήν των Αγίων τούτων Γυναικών την μνήμην εορτάζωμεν, διότι πρώται αύται είδον τον Χριστόν εκ νεκρών αναστάντα και προς πάντας εκήρυξαν το σωτήριον κήρυγμα του Ευαγγελίου και την κατά Χριστόν πολιτείαν μετήλθον αρίστως και ως έπρεπεν εις γυναίκας μαθητευθείσας τω Χριστώ.

 

Hollande signs gay marriage bill---Γαλλία: «Οριστική» νομιμοποίηση των γάμων ομόφυλων ζευγαριών.

President Francois Hollande signs into law a controversial bill making France the ninth in Europe, and 14th globally, to legalise gay marriage.

Γαλλία: «Οριστική» νομιμοποίηση των γάμων ομόφυλων ζευγαριών

Το γαλλικό Συνταγματικό Συμβούλιο ενέκρινε σήμερα το νόμο περί νομιμοποίησης του γάμου μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου, αφαιρώντας πλέον και την τελευταία ελπίδα των αντιπάλων της σχετικής νομοθεσίας.

"Και καθώς ουκ εδοκίμασαν τον Θεόν έχειν εν επιγνώσει, παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νουν, ποιείν τα μη καθήκοντα, Διά τούτο παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις πάθη ατιμίας. αι τε γαρ θήλειαι αυτών μετήλλαξαν την φυσικήν χρήσιν εις την παρά φύσιν, ομοίως δε και οι άρσενες αφέντες την φυσικήν χρήσιν της θηλείας εξευκαύθησαν εν τη ορέξει αυτών εις αλλήλους, άρσενες εν άρσεσι την ασχημοσύνην κατεργαζόμενοι και την αντιμισθίαν ην έδει της πλάνης αυτών εν εαυτοίς απολαμβάνοντες". (Ρωμ. α: 26-28).

Αλλά κάν άγγελος είναι από τον ουρανόν...

Αν ο προεστώς σου είναι σφαλερός εις την πολιτείαν και τα έργα του, μη περιεργάζεσαι. Αν όμως είναι σφαλερός κατά την πίστιν, φεύγε και παραίτησέ τον, όχι μόνο αν είναι άνθρωπος, αλλά κάν άγγελος είναι από τον ουρανόν»                                                                                                     
(Άγ. Νικόδημος Αγιορείτης, Περί συνεχούς Μεταλήψεως, σ. 175).

«Πρέπει οι ακροαταί να είναι εκπαιδευμένοι στις Γραφές και να κρίνουν αν τα λεγόμενα των διδασκάλων είναι σύμφωνα με τις Γραφές. Κι όσα είναι ξένα να τα αποβάλλουν και εκείνους που επιμένουν σ’ αυτά να τους αποστρέφωνται δυνατά»                                                                                  (Μ. Βασίλειος).

Ο Θεός, επειδή, ο άνθρωπος ήτο προικισμένος με ελεύθερη θέληση, μετά την πτώση, ζήτησε ευθύνες. Έτσι η ευθύνη είναι στοιχείο της ζωής μας. Είναι αδιανόητο να θεωρείς το άτομο υπεύθυνο για τις πράξεις του και συγχρόνως να του αρνήσαι το δικαίωμα να αποφασίζει γι’ αυτές. Αλυσοδένουν τους πιστούς με το πετραχήλι τους και τους μεταβάλλουν σε αυτόματα κινούμενα (ρομπότ). Καταργείται έτσι το Πρόσωπο.

Ο Οικουμενισμός, είναι ύπουλος εχθρός, και από εδώ ακριβώς προέρχεται ο θανάσιμος κίνδυνος.

http://antioikoumenistes.blogspot.gr/

«Ο Οικουμενισμός είναι κοινό όνομα για τους ψευδοχριστιανούς, για τις ψευδοεκκλησίες της Δυτικής Ευρώπης. Όλοι αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλες οι ψευδοεκκλησίες, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αίρεση παραπλεύρως στην άλλη αίρεση. Το κοινό ευαγγελικό όνομά τους είναι παναίρεση. Γιατί; Γιατί το διάστημα της ιστορίας οι διάφορες αιρέσεις αρνούνταν ή παραμόρφωναν μερικά ιδιώματα του Θεανθρώπου και Κυρίου Ιησού· οι ευρωπαϊκές όμως αυτές αιρέσεις απομακρύνουν ολόκληρο τον Θεάνθρωπο και στη θέση του τοποθετούν τον Ευρωπαίο άνθρωπο»
(Αρχιμ. Ιουστίνος Πόποβιτς)

«Ὁ Οἰκουμενισμός-συγκρητισμός δέν εἶναι ἁπλῶς μία αἵρεσις, ἀλλά παναίρεσις, διότι κατ΄οὐσίαν ὁδηγεῖ εἰς τήν ἄρνησιν τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς μοναδικῆς καί ἀποκλειστικῆς ἀπολύτου ἀληθείας ἐξ ἀποκαλύψεως καί εἰς τόν ὑποβιβαμόν αὐτοῦ εἰς μίαν μεταξύ τῶν πολλῶν θρησκειῶν ἤ τήν πνευματικωτέραν καί σπουδαιοτέραν, ἀλλά ὄχι τήν μοναδικήν. Ὁ Οἰκουμενισμός, ἆρα συγκρητισμός εἶναι ἡ μεγαλυτέρα ἀπειλή κατά τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, διότι δι΄αὐτῆς δέν πλήττεται ἁπλῶς ἕν δόγμα ἤ μία θεμελιώδης ἀλήθεια, ἀλλά σύμπασα συλλήβδην ἡ δογματική καί κανονική τάξις τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας»
(Καθηγητής Κωνσταντίνος Μουρατίδης)

«Ο Οικουμενισμός δεν είναι αίρεση και παναίρεση, όπως συνήθως χαρακτηρίζεται. Είναι κάτι πολύ χειρότερο της παναιρέσεως. Οι αιρέσεις ήταν φανεροί εχθροί της Εκκλησίας. Μπορούσε αυτή να παλέψει εναντίον τους και να τις κατατροπώσει. Ο Οικουμενισμός όμως αδιαφορεί για τα δόγματα και για τις δογματικές διαφορές των Εκκλησιών. Είναι υπέρβαση, αμνήστευση, παραθεώρηση, για να μην πούμε νομιμοποίηση και δικαίωση των αιρέσεων. Είναι ύπουλος εχθρός, και από εδώ ακριβώς προέρχεται ο θανάσιμος κίνδυνος»
(Καθηγητής Ανδρέας Θεοδώρου)

Εἰς τὸν Ἐπιτάφιον μὲ προκλητικὰς ἐνδυμασίας

Ἡ ἀσέβεια καὶ ὁ σκανδαλισμὸς εἶναι κυρίαρχα στοιχεῖα τῆς κοινωνίας, ὡς ἀπεδείχθη διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν εἰς τὰς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν Μεγάλην Ἑβδομάδα καὶ ἰδιαιτέρως κατὰ τὴν Μεγάλην Παρασκευὴν καὶ τὸ Μεγάλον Σάββατον (Ἀνάστασις). Γυναῖκες νεαρᾶς καὶ μέσης ἡλικίας συμμετεῖχον εἰς τὰς ἀκολουθίας τοῦ Ἐπιταφίου καὶ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου μὲ διάφανα ροῦχα κατασκανδαλίζουσαι ἄνδρας, γυναῖκας, καὶ ἀνήλικα παιδιά.      Εἴτε ἦτο ἐνδεδυμέναι εἴτε ὄχι ἦτο τὸ ἴδιο καὶ τὸ αὐτό. Τὸ ἐλᾶτε εἰς τὰς Ἐκκλησίας, ὅπως εἶστε καὶ ὅπως θέλετε τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου, φαίνεται ὅτι παρενοήθη καὶ κάποιαι γυναῖκες θεωροῦν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι καλλιστεῖα, κέντρα ἐξευρέσεως ὑποψηφίων ἀσεβῶν γαμπρῶν ἢ οἶκοι ἐπιδείξεως μόδας κ.λπ. Ἐὰν ἀνατρέξωμεν εἰς τὰ βάθη τῶν αἰώνων θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι ὅλοι οἱ πολιτισμοὶ         κατεδίκαζον τὸν γυμνισμόν. Ὅταν δὲ ἤθελον νὰ τιμωρήσουν κάποιον ἢ κάποιαν διὰ κάποιο ἀτιμωτικὸν ἔγκλημα, ἔγδυναν τὸ ἄτομον καὶ τὸ περιέφερον εἰς τὰς ὁδούς. Ἦτο ἡ ἐξευτελιστικωτέρα τιμωρία. Εἰς τὰς ἡμέρας μας ὡρισμέναι γυναῖκες (ἀκόμη καὶ μητέραι μικρῶν τέκνων) προσέρχονται εἰς τὰς Ἐκκλησίας ἢ ἀκόμη καὶ ἔμπροσθεν τοῦ ἱερέως μὲ τὸ δισκοπότηρον, διὰ νὰ κοινωνήσουν τὰ τέκνα των μὲ προκλητικωτάτην – σκανδαλιστικὴν ἐνδυμασίαν. Ὅποιος κληρικὸς τολμήσει νὰ κάμνη ὑποδείξεις δέχεται ὕβρεις καὶ ἀπειλὰς      ἀπὸ «ἀπελευθερωμένους» πολίτας ἢ ἀπὸ τὸν τύπον ἢ καὶ ἀπὸ τὸ συγγενικὸν περιβάλλον τῆς κυρίας, πρὸς τὴν ὁποίαν ἔγιναν αἱ ὑποδείξεις. Κάτι ἀνάλογον ἔγινε πρὸ ἀρκετῶν μηνῶν εἰς ἐνορίαν μίας Ἱερᾶς Μητροπόλεως τῆς Θεσσαλίας. Ἐκινήθησαν ἐναντίον τοῦ ἱερέως ὁ σύζυγος, οἱ συγγενεῖς, μερικοὶ (εὐτυχῶς) ἐνορῖται, ὁ Ἀρχιερατικὸς ἐπίτροπος καὶ ὁ βοηθὸς Ἐπίσκοπος. Ὁ «Ο.Τ.» προτρέπει ὅλους τοὺς κληρικοὺς νὰ ὑποδεικνύουν τὴν σεμνὴν ἐνδυμασίαν κατά τήν προσέλευσιν εἰς τὰς Ἐκκλησίας . Αὕτη ἀφορᾶ καὶ τὸν ἀνδρικὸν πληθυσμόν. Διότι παρατηρεῖται κατὰ τοὺς θερινοὺς μῆνας ἄνδρες νὰ προσέρχωνται εἰς τὰς Ἐκκλησίας μὲ κοντὰ παντελόνια ἢ βερμούδας καὶ «σαγιωνάρας», διὰ νὰ ἀνάψουν «ἕνα κερί» καὶ νὰ παρακολουθήσουν δι᾽ ὀλίγα λεπτὰ τῆς ὥρας τὴν θ. Λειτουργίαν ἢ τὸν Ἑσπερινόν.

"Oρθόδοξος Τύπος"

Οpa!

International Greek Food Festival at Annunciation Greek Orthodox Church, Arkansas, USA.
-- Of course, you've been hearing all about it! We even featured in our blog yesterday, but we think it garners another listing. Treat your family to gyros, sweet baklava, calamari, dolmathes (stuffed grape leaves), hummus and more. Take a break from snacking to enjoy performances from dancers of all ages and disciplines, including flamenco, Greek, Irish, Indian, Middle Eastern and Russian. Then, take a trip to the kid’s area, complete with face-painting, games and rides. 11 a.m.-9 p.m. May 17, 11 a.m.-9 p.m. May 18, 11 a.m.-3 p.m May 19. For info: GreekFoodFest.com. Admission FREE!

POST-PATRISTIC WORKS AND DAYS INTRODUCTION. BRIEF DESCRIPTION OF THE PROBLEM

Ioannis N. Markas

Researcher

            We ought to note, at the outset, that our paper will be restricted almost exclusively to the exploits of the “Academy of Theological Studies” of the Holy Metropolis of Dimitriados and to the representative activities of certain people who participate in its programmes. This is because, in our humble estimation, this particular theological institute was the first in Greece to officially establish and give foundation to the term “post-Patricity” in the well-known, four-day conference which took place between 2-6 June, 2010.  This certainly does not mean that the Academy and its collaborators coined post-Patricity, nor that well-known post-Patristic circles are not active outside it, since the post-Patristic issue is as old as the all-embracing heresy of Ecumenism, which, in order to gain traction, was based largely on the famous “transcendence of the Fathers”. We consider, however, that it is worth taking the trouble to investigate, within the context of a brief paper, the case of the Academy in particular, in such a way as to approach the “works and days” of its post-Patristic agents, who have caused so much noise in the whole of the Orthodox theological world.