Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

ιδ΄. Ἰωσήφ ὁ Βρυέννιος: Διδασκαλία περί ἀποτειχίσεως ἔμπρακτος.

Συνεχίζοντας τήν ἀναφορά μας στούς μετά τό σχίσμα Πατέρες καί τήν ταύτισί των εἰς τό θέμα τῆς ἀποτειχίσεως μέ τόν ἐν λόγῳ ἱερό Κανόνα θά παρουσιάσωμε τήν στάσι τοῦ μεγάλου διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας καί πρώτου εἰς τήν ἐποχή του ἀντιπαπικοῦ καί ἀνθενωτικοῦ θεολόγου, Ἰωσήφ τοῦ Βρυεννίου. Τό ὅτι κατά τήν ἐποχήν του ἦτο ὁ πρῶτος θεολόγος, βαθύς γνώστης τῆς πατερικῆς θεολογίας καί Παραδόσεως καί συγχρόνως ἀνθενωτικός καί ἀντιπαπικός, φαίνεται ἀπό τό γεγονός ὅτι, στίς διαλέξεις

Η συνέχεια: "κλικ" πιο κάτω στο Read more

Φώτης Κόντογλου : Τους μισεί ο κόσμος.

(ΠΗΓΗ: http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/)

(Του κ. Φώτη Κόντογλου)

« Και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου» (Ματθ. 10, 22). «Ει ο κόσμος υμάς μισεί, γινώσκετε ότι εμέ πρώτον υμών μεμίσηκεν» (Ιωάν. 15, 18).

Η κίνηση που άρχισε να γίνεται ανάμεσα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στο Βατικανό, με τη συνάντηση του Πατριάρχη Αθηναγόρα και του Πάπα Παύλου, έστρεψε κατά κει την προσοχή του κόσμου. Η εποχή μας είναι όλο θεαματικές σκηνοθεσίες, γιατί ο κόσμος σήμερα έχει μανία με το θέατρο, κι όλοι, είτε πολιτικοί είναι, είτε επιστήμονες, είτε καλλιτέχνες, ακόμα και κάποιοι παπάδες, παρουσιάζονται σαν να είναι ηθοποιοί, και τους παίρνουνε φωτογραφίες και κινηματογραφικές ταινίες, και ποζάρουνε μέσα στις εφημερίδες, που τους ιστορίζουνε με όλα τα καθέκαστα. Έτσι έγινε και με τους δυο μεγάλους αρχηγούς του Χριστιανισμού, που πήγανε με πομπή, σαν άρχοντες, εκεί που γεννήθηκε ο Χριστός, πάμφτωχος μέσα σε ένα παχνί, σ΄ ένα φτωχικό μαντρί. Η συνάντηση αυτή έγινε ύστερα από πολλές τυμπανοκρουσίες, αληθινά με σεμνότητα που θύμιζε την ταπείνωση του Χριστού! Κι΄ ο κόσμος χειροκρότησε τους δύο αρχηγούς που διακηρύξανε, πως οι Χριστιανοί πρέπει να ενωθούνε, και πως αυτοί δίνουνε το σύνθημα, παραμερίζοντας κάθε έχθρητα που είχε φυτρώσει ανάμεσά τους στα περασμένα χρόνια, και πως «το μεσότειχον του φραγμού διαλέλυται» . Οκόσμος θέλει και ποθεί τη συμφιλίωση ανάμεσα στους Χριστιανούς, και θαρρεί πως έχει δίκηο να πιστεύη πως κάθε άνθρωπος που δε θέλει αυτή τη συμφιλίωση, είναι κακός άνθρωπος, εχθρός της ειρήνης, έρημος από αγάπη, κι΄ αν λέγη μάλιστα πως είναι και Χριστιανός, μ΄ αυτό που κάνει δείχνει πως είναι υποκριτής και θεομπαίχτης, αφού δεν έχει μέσα του την αγάπη, που είναι ο ίδιος ο Χριστός. Αλλά πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα! Πόσο άδικα κρίνουνε οι πολλοί εκείνους που δεν επικροτούνε αυτούς τους εναγκαλισμούς! Ο πολύς ο κόσμος κρίνει χωρίς να ξέρη, καταδικάζει χωρίς να ρωτήση γιατί φέρνεται έτσι σ΄ αυτόν τον οποίον καταδικάζει. Βέβαια, με την πρώτη ματιά, δε μπορεί παρά να παραδεχτή κανένας πως όλοι μας πρέπει να επικροτήσουμε με ενθουσιασμό αυτή την ευλογημένη κίνηση, και να ευχόμαστε να φτάξη στο ποθητό αδέλφωμα όλων των Χριστιανών. Ωστόσο, οι πολλοί δεν ξέρουνε αν υπάρχη κάποιο μεγάλο εμπόδιο στο να γίνη αυτό το αδέλφωμα, το πιο μεγάλο εμπόδιο. «Και ποιο εμπόδιο μπορεί να υπάρχη, εκεί που υπάρχει η αγάπη;», θα πούνε πολλοί, σχεδόν όλοι. Μιλούνε έτσι, γιατί δεν ξέρουνε πως αυτή η λεγόμενη συμφιλίωση γίνεται με τη θυσία της αλήθειας του Χριστού από μέρος της Ορθοδοξίας, χωρίς να υπάρχη στη μέση καθόλου αγάπη. Αλλά κι΄ αν υπήρχε αγάπη, η αγάπη αυτή θα ήτανε η απατηλή αγάπη τούτου του κόσμου, που δεν έχει καμμιά σχέση με τον Χριστό. Ο Χριστός ξεχώρισε τη μια αγάπη από την άλλη, καθώς ξεχώρισε και την ειρήνη που νοιώθει ο κόσμος, από την δική του την ειρήνη. Και ποια λοιπόν είναι η αγάπη του Χριστού; Την είπε ο ίδιος με τα λόγια τούτα:  «ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστιν ο αγαπών με… Εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει». Και φύλακας και ερμηνευτής του λόγου του Χριστού είναι η Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι η ιερή Κιβωτός, που μέσα σ΄ αυτή φυλάχθηκε η αλήθεια του Ευαγγελίου. Φυλάχθηκε αμίαντη από τις αιρέσεις, και θα φυλαχθή άσπιλη και αναλλοίωτη έως τη συντέλεια του κόσμου. Κι΄ αυτή η Εκκλησία είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, η λεγομένη Ορθόδοξη. Είναι αυτή, γιατί μονάχα αυτή διατήρησε ανόθευτο κι΄ ανάλλαχτο τον λόγο του Κυρίου, κράτησε ανέγγυχτα τα μυστήρια και τα δόγματα, επικυρώνοντάς τα με τις επτά Οικουμενικές Συνόδους, κάθε φορά που επιχειρούσανε οι αιρετικοί να τα εξηγήσουν κατά τη διαστρεμμένη διάνοιά τους. Η παπική Εκκλησία της Ρώμης δεν τα κράτησε αδιάφθορα, αλλά κατάντησε αιρετική, γιατί άλλαξε και μυστήρια και δόγματα, σε σημείο που η διδασκαλία του Χριστού να γίνη αγνώριστη. Το κοσμικό πνεύμα της, νόθεψε τον λόγο του Κυρίου, κ΄ η αλαζονεία της την αποξένωσε από το σώμα της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού, που το θεμέλιό της είναι η ταπείνωση. Λοιπόν, καλά είναι τα έμορφα λόγια της αγάπης, και ευχάριστα ακούγονται από τα ανύποπτα αυτιά των πολλών ανθρώπων, που απορούν πως υπάρχουνε άνθρωποι που δεν επικροτούν αυτή την αγάπη ανάμεσα στους Χριστιανούς. Και τούτο γίνεται επειδή οι πολλοί είναι αδιάφοροι για τη θρησκεία, κι΄ όσοι πάλι δεν είναι αδιάφοροι, δεν είναι σε θέση να νοιώσουνε όλοι με ποια πληρωμή θα γίνη αυτή η συμφιλίωση. Η πληρωμή θα γίνη με τη θυσία του λόγου του Χριστού, που είναι η ίδια η αγάπη. Τι είδους λοιπόν συναδέλφωση μπορεί να είναι αυτή που πληρώνεται με τη θυσία της αληθινής Αγάπης; Η Εκκλησία του Χριστού χτίσθηκε με το τίμιο αίμα Του, και στερεώθηκε με το αίμα των μυριάδων μαρτύρων. Σαν λείψανε οι αρχαίοι τύραννοι, οι ειδωλολάτρες εχθροί της θρησκείας μας, οι Διοκλητιανοί κ΄ οι Μαξέντιοι, φανερωθήκανε οι αιρετικοί κ΄ οι αποστάτες, που λεγόντανε μεν Χριστιανοί, μα χτυπούσανε τη θρησκεία με πλέον ύπουλον τρόπο, και τότε λάμψανε οι νέοι μάρτυρες, οι λεγόμενοι ομολογηταί. Και τούτο έγινε κατά θεία παραχώρηση, για να βρίσκεται η Εκκλησία πάντα σε κίνδυνο, ώστε να είναι άγρυπνοι νύχτα και μέρα οι κυβερνήτες της κι΄ όλοι οι Χριστιανοί, σαν εκείνους τους στρατιώτες που φυλάγουν θησαυρό μεγάλον. Για τούτο λέγει ο άγιος Ισαάκ πως σε όσους κατοικεί μέσα τους το Άγιον Πνεύμα, δεν τους αφήνει να συνηθίσουν στην οκνηρία και να νυστάξουν, αλλά τους βάζει παντοτινά σε φροντίδες και σε αγώνα σκληρόν. Τώρα που γίνεται αυτή η κίνηση να ενωθούν οι Χριστιανοί, μα κι΄ όσοι δεν είναι Χριστιανοί, κινημένοι από την κοσμική επιθυμία της καλοπέρασης και της πνευματικής αναισθησίας, κι όχι από το πνεύμα του Χριστού, οι πολλοί που είναι αδιάφοροι, και που δεν τους μέλλει για τη θρησκεία, χειροκροτούνε αυτή την κίνηση, γιατί δεν ενδιαφέρονται για άλλο τίποτα, παρά μονάχα για την υλική ζωή και για την εξασφάλισή της. Γι΄ αυτούς, θρησκεία, δόγματα, μυστήρια, αλήθεια, μέλλουσα ζωή, είναι ανοησίες και γελοίες δεισιδαιμονίες, που πρέπει να σαρωθούν μπροστά στο υψηλό και κοσμοεπιθύμητο ιδεώδες της ψεύτικης συναδέλφωσης ανάμεσα στους ανθρώπους. Γι΄ αυτούς μια αλήθεια υπάρχει, κ΄ είναι αυτή η αλήθεια τούτη η σαρκική ζωή που ζούμε, χωρίς πίστη, χωρίς ελπίδα πέρα από τον τάφο. Και γι΄ αυτή τη ζωή πρέπει να θυσιασθούνε τα πάντα, και πολύ περισσότερο η αλήθεια που μας παρέδωσε ο Χριστός, και που γι΄ αυτούς είναι ένα ψέμα, μια ανοησία. Αυτό το πλήθος που είναι αδιάφορο για τη θρησκεία, βογγά φοβεριστικά καταπάνω σε κείνους που αγωνίζονται για να φυλαχτή ο θησαυρός της Ορθοδοξίας, και να μη θυσιαστή στο παζάρεμα που θα γίνη για την κοσμική συμφιλίωση ανάμεσα στους ανθρώπους. Γι΄ αυτό το πλήθος, είναι ακατανόητο το πείσμα που φανερώνουν «οι φανατικοί θρησκόληπτοι, οι εχθροί της προόδου, οι μισαλλόδοξοι, οι μνησίκακοι». Πόσο εύκολο πράγμα είναι να τα βλέπη κανένας όλα, και θρησκεία, και Χριστό, και πίστη με τέτοιον μακάριον τρόπο! Να μη σκοτίζεσαι για τίποτα, και όμως να φαίνεσαι πως είσαι και γεμάτος αγάπη, ταπεινός κι΄ αμνησίκακος περισσότερο από τους αγίους! Σήμερα που ήμαστε έτοιμοι να σπαράξουμε ο ένας τον άλλον για το συμφέρον, γέμισε ο κόσμος από ανθρώπους που περνούν για ψυχόπονοι και για κήρυκες της αγάπης και της ταπείνωσης, επειδή φωνάζουνε να σαρωθούνε «τα μίση του παρελθόντος και να λησμονηθούν οι δογματικές ανοησίες που εμπόδιζαν επί αιώνας την προσέγγισιν της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας». Γι΄ αυτούς τους καλούς ανθρώπους, που δεν έχουνε ανάγκη από την Εκκλησία για να είναι καλοί άνθρωποι, οι ομολογητές που βασανισθήκανε για την πίστη μας από τους αιρετικούς, και που προτιμήσανε να θανατωθούνε παρά να την αρνηθούνε, ήτανε κάποιοι στενόμυαλοι πεισματάρηδες, κακοί καιο μοχθηροί, που δεν είχανε καθόλου αγάπη μέσα τους, κι΄ ας τους είπανε αγίους. Άγιοι είναι οι σημερινοί κράχτες της συναδελφώσεως με τους αιρετικούς, κι΄ όχι ο Αθανάσιος, ο Βασίλειος, ο Σπυρίδων, ο Νικόλαος, ο Ευστάθιος, ο Μάξιμος, ο Θεόδωρος Στουδίτης, ο Θεοφάνης ο Γραπτός, ο Γρηγόριος Παλαμάς, ο Μάρκος ο Ευγενικός, ο Νικόδημος Αγιορείτης, κ΄ οι άλλοι φανατικοί καλόγηροι. Μα για τους έξυπνους που δεν δίνουνε πεντάρα για τη θρησκεία, κ΄ οι μάρτυρες ακόμα που χύσανε το αίμα τους για να στερεωθή η Εκκλησία, και κείνοι άδικα σφαχτήκανε και κρεμασθήκανε και χάσανε τη ζωή τους για ένα ανόητο πείσμα, επειδή πιστέψανε σε κάποιο ψέμα που το νομίσανε για αλήθεια. Το πρακτικό μυαλό τα περιπαίζει όλα, θρησκεία, πίστη, δόγματα, μυστήρια, σωτηρία, μέλλουσα ζωή. Πώς να θυσιάσης, λέγει, τούτη τη ζωή τη χειροπιαστή, για την άλλη, που δεν γύρισε κανένας από τον άδη για να μας πη πως υπάρχει! «Κάλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρει». Έτσι συλλογίζεται ο φρόνιμος, ο πρακτικός άνθρωπος, και πορεύεται αναλόγως. Αυτός είναι που ενθουσιάσθηκε για την Ένωση των Εκκλησιών, «για να πάψουν τέλος πάντων αυτές οι ανοησίες με τα σχίσματα, με τα δόγματα και τους βυζαντινισμούς». Τι ωραία! Τι καλά! Τη δουλειά μας να κάνουμε. «Να γίνουμε και στη θρησκεία Ευρωπαίοι, όπως γινήκαμε Ευρωπαίοι σε όλα. Να συγγενέψουμε με τους Ευρωπαίους Χριστιανούς, να παρατήσουμε πια τούτη τη βλάχικη θρησκεία με τους λυγδιασμένους καλόγερους. Να συγχρονισθούμε. Να αποκτήσουμε ιερωμένους ευπαρουσίαστους, όχι τσελιγκάδες αχτένιστους, σαν τον Κοσμά τον Αιτωλό με την κλίτσα. Εκεί θα βρισκόμαστε αιωνίως; Υπανάπτυκτοι θα μείνουμε και στη θρησκεία;». Ο διάβολος πάντα τάζει πολλά σε κείνους που θέλει να μπλέξη στα δίχτυα του. Στους πρωτόπλαστους είπε πως θα γίνουνε θεοί, αν τον ακούσουνε και φάνε από το Δένδρο της Γνώσεως. Έτσι και τώρα, σε όλους αυτούς που επικροτούνε την ιερή συμμαχία του Πάπα με τον Πατριάρχη, στους αδιάφορους για τα θρησκευτικά, στους άθεους και στους ψευτοχριστιανούς, λέγει για να τους σαγηνέψη, πως θα φανούνε στα μάτια του κόσμου φιλάδελφοι, αμνησίκακοι, ταπεινοί, μα και προοδευτικοί, φιλελεύθεροι, χωρίς φανατισμούς και δεισιδαιμονίες. Και πως, με το να εγκρίνουνε ό,τι γίνεται για το αδέρφωμα των Χριστιανών, συνεργούνε στο καλό της ανθρωπότητος, για να ζήση ήσυχη και ν΄ απολάψη τα καλά τούτου του κόσμου, χωρίς να μποδίζεται από τη θρησκεία του Χριστού και την καταραμένη διδασκαλία του, που χωρίζει τους ανθρώπους και τους κάνει να εχθρεύωνται μεταξύ τους. Ο ίδιος ο Χριστός είπε πως ήρθε στον κόσμο για να τον κάνη άνω-κάτω, να χωρίση γονιούς από τα τέκνα, αδελφό από αδελφό: «Μη νομίσητε, λέγει, ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην. Ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν. Ήλθον γαρ διχάσαι άνθρωπον παρά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ.10, 24). Και σε άλλο μέρος λέγει πάλι: «Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην (Λουκ. 12, 49). Πως γίνεται, αυτός ο Χριστός που μιλούσε ολοένα για ειρήνη, και χαιρετούσε λέγοντας «Ειρήνη υμίν», πως λέγει πάλι πως ήρθε στη γη για να βάλη φωτιά να την κάψη; «Λοιπόν, εσείς οι άνθρωποι, λέγει ο διάβολος στ΄ αυτί τους, πρέπει να βάλετε ένα τέλος στη φαγομάρα που έρριξε ανάμεσά σας αυτός ο ταραχοποιός που λέγεται Χριστός, για να μπορέσετε να ζήσετε ήσυχοι και μονιασμένοι. Εκείνος είπε πως θα φέρη στον κόσμο την ταραχή και τη διχόνοια, και την έφερε. Εγώ σας φέρνω την ειρήνη και την αγάπη κι΄ ας με λένε διάβολο, σατανά κι΄ ανθρωποκτόνο. Ήρθε η ώρα να καταλάβετε ποιος είναι ο εχθρός σας και ποιος ο ευεργέτης σας. Ευεργέτης σας είμαι εγώ ο αδικοκατηγορημένος, όπως το βλέπετε καθαρά σήμερα που καθαρίσανε τα μάτια σας με την επιστήμη και με την αληθινή γνώση. Τόσους αιώνες σας τύφλωνε εκείνος ο πλάνος ο Χριστός με τα παραμύθια του. Ανάθεμά τον!».

(ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  16-2-1964)

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Πρίν κλείσωμε τήν μικρή ἀναφορά μας στόν ἅγ. Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, σχετικά μέ τήν ἀποτείχισί του καί τούς ὁμόφρονές του, προκειμένου νά γίνη πλήρως κατανοητό ὅτι, ὅταν ἡ αἵρεσις ἐπικρατήση, αὐτοί πού τήν ἀποδέχονται δημιουργοῦν ἄλλη Ἐκκλησία καί ἐξέρχονται διά τῆς αἱρέσεως ἀπό τήν διαχρονική Ἀποστολική, θά ἀναφέρωμε καί ἕνα ἀκόμη χωρίον τοῦ Ἰωσήφ Καλοθέτου ἀπό ἐπιστολή του, πού ἐπιγράφεται «Ἐπιστολή εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, πρός Γρηγόριον τόν οὕτω λεγόμενον Στραβολαγγαδίτην ἐν τῇ Λαύρᾳ ὄντα». Λέγει λοιπόν ὁ Ἰωσήφ στήν ἐν λόγῳ ἐπιστολή μεταξύ ἄλλων:

Η συνέχεια :  "κλικ" πιο κάτω στο:  Read more

Father Athanasios Mitilinaios: Introduction of Apocalypse

By the grace of our Triune God, we have made it once again to the month of October, the month when most of us get busy. We prepare for winter and our farmers prepare the fields to plant. As our farmers go out to their fields to plant their wheat, in the same manner it is necessary for the word of God to come forth and be planted. According to the Gospel of St. Luke: A sower went out to sow his seed. (Mat.13:3) The word of God comes forth not to till or cultivate, but only to sow. The preparation of the field is the responsibility of man. Now if we come to hear the word of God, how we hear it and perceive it, and how it affects out personal life, is something totally dependent on us. However, the Sower comes and sows constantly. This is the exodus of God, which is an exodus of God’s love towards His creation. God wanted to walk with His people. He did so through His incarnation, and He continues to come to sow the word of His Divine Truth. However, as I told you, how we hear the word of God depends on us. During this series of homilies we will come to hear the word of God. We have an entire year in front of us, and we will come to hear the word of God.

«Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα»

Δυστυχῶς, ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος καὶ τῆς εὐλογίας ἀφοῦ «ἔφαγεν καὶ ἐνεπλήσθη, ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος λαὸς τοῦ Θεοῦ, διότι ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη» 
(Δευτ. 32, 15).

Καὶ ἀπέστη ἐκ τοῦ Σωτῆρος αὐτοῦ Θεοῦ λέγων: «Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14). Οὕτω περιῆλθεν εἰς ἠθικὴν ἐξαχρείωσιν καὶ χαλάρωσιν,

ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἄρχοντες ἡμῶν ἐψήφισαν νόμους βδελυροὺς ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Ὡς τὸν πολιτικὸν γάμον, τὴν νομιμοποίησιν τῶν ἀμβλώσεων, τὴν ἐλευθέραν συμβίωσιν τοῦ αὐτοῦ φύλου, τὸν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων, τὴν ὑποβάθμισιν καὶ περιφρόνησιν τῆς πατροπαραδότου ἀρχαίας γλώσσης, τὴν προαιρετικότητα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὴν ἀνέγερσιν μουσουλμανικοῦ τεμένους (παραθεωροῦντες τὸ τάμα τοῦ Ἔθνους), τὴν κατασκευὴν ἀποτεφροτικῶν κλιβάνων κ.ἄ.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Καθολική και κοινή ζωή εν τη αληθεία.

Ο πιστεύων εις τον Κύριον Ιησούν αυξάνει συνεχώς δια της Αληθείας Του προς το θείον άπειρόν της: αυξάνει με όλο το είναι του, με τον νουν, την καρδίαν και την ψυχήν του. Ταυτοχρόνως αυτός και ζη συνεχώς δια της Αληθείας του Χριστού, ώστε αυτή να αποτελή την ιδίαν την εν Χριστώ ζωήν. Εν Χριστώ ζώμεν «αληθεύοντες» (Εφ. 4,15), διότι το εν Χριστώ ζην σημαίνει αληθεύειν, δηληδή την ακατάπαυστον διαμονήν όλου του είναι εις την Αλήθειαν του Χριστού την αιώνιον. Αυτό το αληθεύειν του χριστιανού γεννάται εκ της αγάπης του προς τον Κύριον. Ο χριστιανός αυξάνει μέσα εις αυτήν, συνεχώς αναπτύσσεται, και μένει αιωνίως, χωρίς να παύση αυτή να υπάρχη, διότι «η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» (Β΄ Κορ. 13,8). Η αγάπη προς τον Κύριον Ιησούν παρακινεί τον άνθρωπον εις την ζωήν εν τη Αληθεία Αυτού, και τον κρατά συνεχώς μέσα της. Εις αυτήν οφείλεται η συνεχής αύξησις του χριστιανού εν Χριστώ, αύξησις εις όλον «το πλάτος και μήκος και βάθος και ύψος» Του (πρβλ. Εφ. 3, 17-19). Ο χριστιανός, όμως, ποτέ δεν αυξάνει μόνος του, αλλά πάντοτε «συν πάσι τοις αγίοις», πάντοτε δηλαδή εν τη Εκκλησία και με την Εκκλησίαν, διότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος αυξήσεως εις Εκείνον ο Οποίος είναι «η Κεφαλή» του σώματος της Εκκλησίας (Εφ. 4,15). Και όταν λοιπόν αληθεύωμεν, πάντοτε αληθεύομεν εν κοινωνία «συν πάσι τοις αγίοις», 

How Can Saints Help Us?

There is no question that only Christ is able to save us from sin. So, how can saints aid us? When we honor saints and ask them to pray for us we are not putting them in the place of Christ. They are close to God, so when they pray for us they seek our salvation from Christ.


Elder Cleopa puts it this way,

When the saints pray for us, it is precisely our salvation that they seek from Christ. They interceded with Him for our salvation. From Christ they entreat our salvation. This is what we mean when we say they intercede for us. By their prayers the saints petition for our salvation -- not, however, as if they themselves have the power to save, for the only one who saves is Christ. Thus we do not venerate saints and angels as we do God. (That which we render the saints and angels is solely a veneration of honor and reverence, while God we adore and worship with perfect adoration which is thus properly called worship)

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ὡς ἐκ τούτου διά τῆς ἀποδοχῆς τῆς αἱρέσεως ἀποστατεῖ κάποιος τῆς διαχρονικῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καί ἐντάσσεται στήν νεοΐδρυτο κατασκευασθεῖσα. Ὅ,τι δέ κάνουν οἱ Ἐπίσκοποι τῆς νεοϊδρύτου «Ἐκκλησίας» λέγουν ὅτι τό ἔκανε καί τό ἀπεφάσισε ἡ Ἐκκλησία: «εἶτα καί ἐκκλησίαν σεαυτόν –ὤ τοῦ θράσους!– χειροτονεῖς, οὐκ εἰδώς ὅτι καί Νεστόριος καί Μακεδόνιος τάχ’ ἄν τοῦτ’ ἰσχυρίσαιντο, ὅ καί αὐτός ἰσχυρίζεσαι».

Ὅλα αὐτά πού ἀναφέρει ὁ Ἰωσήφ διά τόν Καλέκα εἶναι σά νά τά λέγη διά τούς σημερινούς οἰκουμενιστές Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι πάσχουν ἀπό τήν ἴδια νόσο. 

Η συνέχεια : "κλικ"  πιο κάτω στο  Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Φιλοσοφία κατά τον άνθρωπον, Φιλοσοφία κατά τον Θεάνθρωπον.

Με αυτήν την νοεράν «ύλην» δαιμονικής πανουργίας είναι εμποτισμέναι, εκουσίως ή ακουσίως, όλαι αι «κατά την παράδοσιν των ανθρώπων φιλοσοφίαι» (Κολ. 2,8). Και δι΄ αυτό δεν γνωρίζουν την θείαν αλήθειαν περί του κόσμου και του ανθρώπου, περί του καλού και του κακού, περί του Θεού και του διαβόλου, αλλά ναρκώνονται με τα λεπτά δαιμονικά ψεύδη. Ενώ η «κατά Χριστόν», τον Θεάνθρωπον, φιλοσοφία περιέχει μέσα της όλο το πλήρωμα της αληθείας του παντός (πρβλ. Κολ. 2,9), αι φιλοσοφίαι «κατ΄ άνθρωπον», «δια της χρηστολογίας και ευλογίας εξαπατώσι τας καρδίας των ακάκων» (Ρωμ. 16,18). Εν τελευταία αναλύσει, όλαι αι ανθρώπιναι και επί της γης υπάρχουσαι φιλοσοφίαι δύνανται να χωρισθούν εις αυτά τα ως άνω δύο είδη: αι φιλοσοφίαι κατ΄ άνθρωπον και η κατά τον Θεάνθρωπον φιλοσοφία. Ο κύριος γνωσιολογικός δημιουργικός παράγων εις το πρώτον είδος είναι ο διάβολος, εις δε το δεύτερον ο Θεάνρωπος Χριστός. Η θεμελιώδης αρχή της φιλοσοφίας κατά τον Θεάνθρωπον είναι η εξής: Πάντων των όντων και των πραγμάτων μέτρον ο Θεάνθρωπος. Η θεμελιώδης δε αρχή της «ανθρωπιστικής» ή μάλλον ουμανιστικής φιλοσοφίας κατ΄ άνθρωπον είναι: Πάντων των όντων και των πραγμάτων μέτρον άνθρωπος. Εις την φιλοσοφίαν κατά τον Θεάνθρωπον Χριστόν υπάρχει όλη η Αλήθεια, η θεία και αιωνία, διότι εν Χριστώ υπάρχει «παν το πλήρωμα της Θεότητος σωματικώς» παρόν εις αυτόν τον κόσμον. Δια της παρουσίας του πληρώματος τούτου είναι παρούσα εις τον κόσμον και η ιδία η Αιώνιος Αλήθεια, και δη «σωματικώς» εν τω Θεανθρώπω Χριστώ, ως τω τελείω και πραγματικώ Θεώ και τω τελείω και πραγματικώ ανθρώπω. Εις δε τας φιλοσοφίας κατ΄ άνθρωπον ζη και υπάρχει, αμέσως ή εμμέσως, το ψεύδος, το συνδεόμενον δι΄ όλων των νεύρων του με τον πατέρα του ψεύδους τον διάβολον, και το πάντοτε οδηγούν προς αυτόν. Δια τούτο είναι αναγκαίον να αγρυπνώμεν νυχθημερόν επί της συνειδήσεως ως επί του υψίστου φυλακίου του ανθρωπίνου είναι μας, προσέχοντας μη τυχόν εισέλθη κρυφίως το ψεύδος αυτό εντός μας και ρίψη την σκέψιν και τον νουν μας εις το βασίλειον του ψεύδους, εις την κόλασιν. Εις αυτήν την εγρήγορσιν μας καλεί και η εντολή του Ευαγγελίου του Θεανθρώπου Χριστού: «τη κακία νηπιάζετε, ταις δε φρεσί τέλειοι γίνεσθε» (Α΄ Κορ. 14,20). Θα γίνωμεν δε τέλειοι όταν φθάσωμεν «εις άνδρα τέλειον εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού», διότι τότε θα ενωθή, ιερώ τω τρόπω και κατά χάριν, ο νους μας με τον νουν του Χριστού, με τον καθολικόν και άγιον και θεανθρώπινον νουν της Εκκλησίας, τότε θα ημπορέσωμεν να είπωμεν μαζί με τον χριστοφόρον Απόστολον: «ημείς δε νουν Χριστού έχομεν» (Α΄ Κορ. 2,16). Τότε πλέον δεν θα ημπορέση να μας κλυδωνίση ουδείς άνεμος ανθρωπίνης διδασκαλίας, ούτε δια της απάτης των ανθρώπων ούτε δια της πανουργίας του διαβόλου, αλλά θα μένωμεν ασάλευτοι με όλον το είναι μας μέσα εις την Αιώνιον Αλήθειαν, η οποία είναι αυτός ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος ( Ιω. 16,6. 8. 32. 36.  1,17).

π. Θ. Ζήσης. Κυριακή Παραλύτου.

Δημοσιεύτηκε στις 7 Μάι 2012 από simeronwordpress

π. Θεόδωρος Ζήσης - Κυριακή του Παραλύτου (mp3)
Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/61F91763.el.aspx 

Mακαριστού π. Αθανασίου Μυτιληναίου : Δευτέρα Παρουσία - Αντίχριστος

4^{ον (τελευταίο)}

Δ'«Μακάριοι» οι εις το Δείπνον του Γάμου του Αρνίου κεκλημένοι» (Αποκ. ιθ΄ 9)

(Από τους Μακαρισμούς της Αποκαλύψεως)

Η αγάπη του Θεού αγκαλιάζει ολόκληρη τη δημιουργία, και ιδιαίτερα τον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος, η ζωντανή αυτή εικόνα του Θεού, ρημαγμένη από τις διαβρωτικές επιδράσεις της αμαρτίας και της αποστασίας, καλείται μέσ' στην αγάπη του Θεού, να ξαναβρή «το αρχαίον της κάλλος» και να ζήση μέσα και σ' αυτή τη μακαριότητα της ζωής της Αγίας Τριάδος.

Η συνέχεια, "κλικ" πιο κάτω στο :  Read more

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ἄς δοῦμε καί τήν κατακλεῖδα τοῦ ἐν λόγῳ Τόμου, στήν ὁποία φαίνεται ὅτι μετά τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων ὑπογράφει τήν ἀποτείχισι καί ὁ Ἐπίσκοπος Ἱερισσοῦ Ἰάκωβος

συμφωνῶν καί ἐπισφραγίζων: «Ὁ ταπεινός Ἐπίσκοπος Ἱερισσοῦ καί Ἁγίου Ὄρους Ἰάκωβος,




H  συνέχεια : "κλικ" πιο κάτω στο  Read more

Μακρυγιάννης : Eις δόξαν Σου, Kύριε, σηκώνεται απόψε η σημαία της λευτεριάς αναντίον της τυραγνίας!

«Eις δόξαν του δίκιου και μεγάλου Θεού.

Kύριε Παντοδύναμε! Eσύ, Kύριε; θα σώσης αυτό το αθώο έθνος. Eίμαστε αμαρτωλοί, είσαι Θεός! Eλέησέ μας, φώτισέ μας και κίνησέ μας εναντίον του δόλου και της απάτης, της συστηματικής τυραγνίας της πατρίδος και της θρησκείας. Eις δόξαν Σου, Kύριε, σηκώνεται απόψε η σημαία της λευτεριάς αναντίον της τυραγνίας! Πατριώτες! Πεθαίνω διά την πατρίδα. Στέκω εις τον όρκον μου τον πρώτον. Δεν μπορώ, πατρίδα, να σε βλέπω τοιούτως και των σκοτωμένων τα παιδιά και οι γριγές να διακονεύουν και τις νιες να τις βιάζουν διά κομμάτι ψωμί εις την τιμή τους οι απατεώνες της πατρίδος. Γιομάτες οι φυλακές από αγωνιστές και στα σοκάκια σου διακονεύουν αυτείνοι οι αγωνισταί, οπού χύσανε το αίμα τους διά να ξαναειπωθή «πατρίδα Eλλάς». Eίτε ελευτερία κατά τους αγώνες μας και θυσίες μας, είτε θάνατος σ’ εμάς! Πεθαίνω εγώ πρώτος απόψε. Έχετε γεια, πατριώτες, και εις την άλλην ζωήν σμίγομεν, εκεί οπούναι και οι άλλοι συναγωνισταί μας, εις τον κόρφον του αληθινού Bασιλέως, του μεγάλου Θεού, του αληθινού. Πατρίδα, σ’ αφήνω ανήλικα παιδιά και γυναίκα, αν τ’ αφήσουνε ζωντανά, τ’ αφήνω εις την προστασίαν σου. Kοίταξε ότ’ είναι παιδιά του τίμιου αγωνιστή Mακρυγιάννη. Ποτές αυτός δεν σε ψύχρανε εις τα δεινά σου και τώρα πρόθυμος να πεθάνη διά σένα για να σε ιδούνε τα παιδιά του ελεύτερη Eλλάδα κι όχι παλιόψαθα της τυραγνίας και των κολάκων της. Διά τα παιδιά μου αφήνω κηδεμόνες τον κύριον Mιχαήλ Σκινά, Mελά, Δόσιον, Kαλλεφουρνά, γυναικάδελφόν μου Σκουζέ και τη γυναίκα μου. Kαι νακολουθήσετε κατά την παλιά μου διαθήκη ό,τι διαλαμβάνει, κι αν αμελήσετε εις την άλλην ζωήν θα μου δώσετε λόγον. Bιαστικός γράφω με τη σημαία μου στο χέρι. Έχετε γεια όλοι και την τυραγνία να μην την αφήσετε να φωλιάση εις την πατρίδα, να μην ντροπιάσετε τόσα αίματα οπού χύθηκαν.

1843 Σεπτεμβρίου 3η

Mακρυγιάνις». 

Αγ. Ι. Χρυσοστόμου : Κυριακή του Παραλύτου

Στὸ χρυσορωχεῖο οὔτε τὴν πιὸ ἀσήμαντη φλέβα δὲ θὰ δεχόταν νὰ περιφρονήση κανένας κι ἄς προξενῆ πολὺν κόπο ἡ ἔρευνά της. Ἔτσι καὶ στὶς θεῖες Γραφὲς δὲν εἶναι χωρὶς βλάβη νὰ προσπεράσης ἕνα γιῶτα ἤ μὰ κεραία. Ὅλα πρέπει νὰ ἐξετάζωνται. Τὸ ἅγιο Πνεῦμα τὰ ἔχει πεῖ ὅλα καὶ τίποτα δὲν εἶναι ἀνάξιο σ’αὐτές.  Πρόσεξε λοιπὸν τί λέει ὁ Εὐαγγελιστὴς κι ἐδῶ: Αὐτὸ πάλι ἦταν τὸ δεύτερο σημεῖο ποὺ ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, πηγαίνοντας ἀπὸ τὴν Ἰουδαία στὴν Γαλιλαία.  Καὶ δὲν πρόσθεσε βέβαι ἔτσι ἁπλᾶ τὴ λέξη «δεύτερο». Ἀλλὰ τονίζει ἀκόμα περισσότερο τὸ θαῦμα τῶν Σαμαρειτῶν.  Δείχνει ὅτι, μόλο ποὺ ἔγινε καὶ δεύτερο σημεῖο, δὲν εἶχαν φτάσει ἀκόμα στὸ ὕψος ἐκείνων ποὺ τίποτα δὲν εἶδαν (τῶν Σαμαρειτῶν) αὐτοὶ ποὺ ἔχουν δεῖ πολλὰ καὶ θαυμάσει. Ὕστερ’ ἀπ’ αὐτὰ ἦταν ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων.

Η συνέχεια, "κλικ" πιο κάτω στο :  Read more

ΝΑ ΤΗΝ ΒΡΑΣΩ ΤΕΤΟΙΑ ΥΠΑΚΟΥΗ

Την πιο σκληρή δοκιμασία πού πέρασε ο πατέρας μας, ο παππούς ο Δαμασκηνός, όπως τον φωνάζαμε αργότερα στο Αγιον Όρος, ήταν

 όταν έλαβε την εντολή να διαβάση ψαλτήρι στο γέρο-Θόδωρο.

Αυτή τη δοκιμασία, είναι αλήθεια, ότι ούτε κι εγώ θα την έφερνα εις πέρας. Ακούστε την.

Ο γέρο-Θόδωρος, ήταν Πειραιώτης, ξεπεσμένος για χρονιά στα παραθαλάσσια της Σκήτης της αγίας Άννας. Περνούσε τις μέρες του εκεί κάτω στα Βουλευτήρια, όπως ονομάζεται η περιοχή, καλαφατίζοντας την βάρκα του και μπαλώνοντας τα δίκτυα. Τα οικονομούσε με τα ψάρια πού έπιανε και έτσι ποτέ δεν του έλειψε το καθημερινό του, μαζί με το απαραίτητο τσιγάρο. Αυτό ήταν και η αίτια πού δεν αποφάσιζε να γίνει καλόγερος. Όχι τόσο οι ακολουθίες, οι νηστείες και οι υπακοές, αλλά το τσιγαράκι πού του ήταν αδύνατο να το στερηθεί. 

 Ωστόσο φορούσε πάντα ένα παλιό σκούφο καλογερικό κι ένα χιλιομπαλωμένο ζωστικό.

Θυμάμαι μου μιλούσε και λίγο μάγκικα, σαν Πειραιώτης πού ήταν. «Στα χρόνια μου,» μας έλεγε, «όταν ήμουνα παιδί, την περνούσα εκεί τριγύρω στο Ρολόι. Ό δήμαρχος κι εγώ είχαμε μόνιμο στέκι σε κείνη την περιφέρεια του λιμανιού. Ξενοδοχείο λουξ για μένα ήταν οι μαούνες και τα καΐκια. Εμένα ρωτούσαν πολλές φορές να τους πω κατά πού πήγε ο δήμαρχος όταν έβγαινε έξω από το Δημαρχείο.» Τελικά, ο γερό-Θόδωρος, είτε από συνήθεια να συναναστρέφεται με καλόγερους, είτε γιατί αρρώστησε βαριά και άθελα του κόπηκε η όρεξη για το τσιγάρο, δεν αποκλείεται και το θέλημα του Θεού, ζήτησε στα τελευταία του να διαβαστεί καλόγηρος. Έτσι κι έγινε. Σε λίγο όμως πέθανε, και έπρεπε να τον θάψουν να του διάβαση κάποιος το Ψαλτήρι. Βρέθηκε κάτω στα Βουλευτήρια, φιλοξενούμενος στο Χιώτικο μοναστήρι του γ.  Ιγνατίου, ο πατέρας μου, ο τότε κυρ-Δημήτρης. Ένας λόγος είναι να διαβάζεις ψαλτήρι σε πεθαμένο, αλλά στην περίπτωση του γέρο-Θόδωρου τα πράγματα δεν ήσαν και τόσο εύκολα.

-        Γέρο-Δημήτρη, θα κόμης υπακοή;

-        Νάναι ευλογημένο, γέροντα.

-        Πάρε το ψαλτήρι και πήγαινε στην Εκκλησία του αγίου Ελευθερίου και διάβαζε έως ότου μαζευτούν οι πατέρες για να διαβαστεί και η νεκρώσιμη ακολουθία.

-        Η Εκκλησία του αγίου Ελευθερίου βρίσκεται στα Βουλευτήρια της αγίας 'Αννης και ανήκει, σαν μετόχι, στην Λαύρα του αγίου Αθανάσιου. Είναι μια χαμηλή, μακρόστενη, σκοτεινή Εκκλησία, με στενόμακρα σαν πολεμίστρες παράθυρα. Το φώς πού την φώτιζε στο εσωτερικό ήταν πολύ ολίγο. Η καρδιά σου σε έσφιγγε όταν έμπαινες μέσα και χωρίς να υπήρχε πεθαμένος κάτω από τον πολυέλαιο.

Ο κυρ-Δημήτρης, με το ψαλτήρι στα χέρια προχώρησε σιγά-σιγά και στριμώχθηκε σε μια άκρη. Τυλιγμένος, ραμμένος μέσα στο ράσο ο νεκρός, στη μέση της Εκκλησίας, περίμενε τα διαβάσματά του.

Οι άλλοι καλόγεροι τριγύρω στα χωράφια τίναζαν και μάζευαν τις ελιές.

Ο δόκιμος στην υπακοή, κρατούσε στα χέρια το ψαλτήρι και άρχισε να διαβάζει: «Μακάριος ανήρ, ος ουκ επορεύθη εν βουλή ασεβών». Η συνέχεια όμως δεν ήταν και τόσο εύκολη. Το ψαλτήρι βάραινε στα χέρια του, άρχισαν να τρέμουν. 

Σταμάτησε το διάβασμα και κοίταξε τον πεθαμένο. Του φάνηκε πως κουνήθηκε. «Μπα, η ιδέα μου είναι», μονολόγησε και συνέχισε. «Κύριος ποιμαίνει με και ουδέν με υστερήσει.» Μα να, πράγματι ο νεκρός άρχισε να κουνιέται πάλι. Η καρδιά του πατέρα μου πήγε να σπάσει. Χάριν της υπακοής θέλησε να προχωρήσει στο ψαλτήρι. «Αι χείρες σου εποίησάν με και έπλασάν με.» Δεν μπόρεσε να πει πάρα κάτω. Τα χέρια του γέρο-Θόδωρου σηκώθηκαν επάνω σαν σε προσευχή. Ο καημένος ο δόκιμος δεν βάσταξε. Πετά το ψαλτήρι κάτω και παίρνει δρόμο έξω από την  Εκκλησία.

Οι καλόγεροι πού τον είδαν του φώναξαν. «Γερό-Δημήτρηη, γερό-Δημήτρη, γιατί παράκουσες το διάβασμα; Πού είναι η υπακοή σου;»

«Να την βράσω τέτοια υπακοή,» ξέσπασε ο πατέρας μου, εσείς βαλθήκατε να με πεθάνετε πριν τον καιρό μου».

Και όμως ο γερό-Δαμασκηνός Αστυφίδης πέθανε με προορατικό χάρισμα, καλός και υπήκοος Μοναχός.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΟΥ

ΙΕΡΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΝ ΜΥΡΟΒΟΛΟ ΧΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ.

ΑΘΗΝΑ 1990

ΥΠΟ ΤΟΥ ΣΕΒ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΣΤΟΡΙΑΣ

κ.κ. ΠΕΤΡΟΥ.


Πηγή :  http://apantaortodoxias.blogspot.ca/

Orthodox News:

5/5/12

Archimandrite Joachim of the Greek Orthodox Church of Alexandria and all Africa was attacked at St George Church in Tripoli, its parishioners are Greeks and CIS citizens. An unknown gunmen fired at the priest when the latter was standing in the churchyard, but he wasn’t wounded. Greek and Cypriot  diplomats issued a protest to the Libyan government over the incident.

Φώτης Κόντογλου : Ὁδηγοὶ τοῦ κόσμου

Ὦ τρισανόητοι, ἐσεῖς ποὺ ἔχετε τὴν ἰδέα πὼς εἴσαστε κι ἄξιοι νὰ γίνετε ὁδηγοὶ τοῦ κόσμου! Γιὰ λίγα χρόνια μιᾶς ζωῆς, ποὺ εἶναι κι αὐτὰ γεμάτα ταραχή, ἀνησυχία, κι ἀπελπισία, γεμάτα πολέμους καὶ ἐγκλήματα, γι᾿ αὐτὲς τὶς λίγες μέρες, λοιπόν, κάνετε τόση φασαρία, γι᾿ αὐτὲς φτιάνετε τόσες θεωρίες, γι᾿ αὐτὲς πνίγετε στὸ αἷμα τὴν ἀνθρωπότητα, γι᾿ αὐτὲς τὶς λίγες στιγμὲς τὴν ἀφιονάζετε μ᾿ ἕνα πλῆθος ὄνειρα γιὰ εὐτυχία, ποὺ τὸ τέλος τους θά ᾿ναι τὸ τίποτα; Ἀληθινὰ εἴσαστε τρελοί, καὶ κακοὶ τρελοί, σατανᾶδες τῆς ἀπάτης.

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θὰ περάσουμε τὸν θάνατο τοῦ κορμιοῦ, καὶ θὰ πάγει ὁ καθένας, ὅπου τὸν προόρισε ὁ Κύριος, κατὰ τὴν πίστη καὶ κατὰ τὰ ἔργα του. Αὐτὸν εἶναι ὁ πρῶτος θάνατος...

Ποὺ εἶναι γιὰ τοὺς καλοὺς κατὰ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ «μετάβασις ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν». Ἐκεῖνοι ὅμως ποὺ θελήσανε νὰ γίνουνε ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ, κι εἴπανε πὼς δὲν ὑπάρχει, καὶ ρίξανε τοὺς ἀδελφούς τους στὸν Καιάδα τῆς ἀπελπισίας καὶ τῆς ἀπιστίας, αὐτοί, παρεκτὸς ἀπὸ τὸν πρῶτο θάνατο, θὰ περάσουνε καὶ τὸν δεύτερο θάνατο.

Ναί! Αὐτὸν τὸ δεύτερο θάνατο ποὺ εἶναι ὁ ἀληθινὸς θάνατος, θὰ τὸν δοκιμάσουν ὅσοι δὲν θὰ βρεθοῦνε γραμμένοι στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς. (Ἀποκαλ. Κ´, καὶ ΚΑ´, 8).

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἀσάλευτο Θεμέλιο»

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Αμαρτία διανοητική δύναμις.

Η αμαρτία, κατά πρώτον λόγον, είναι νοητική, διανοητική, νοερά, λογική δύναμις, δηλαδή δύναμις της νοήσεως, της διανοίας, του νου και της λογικής, πλημμυρίζουσα ως λεπτοτάτη «ύλη» την λογικήν και την συνείδησιν του ανθρώπου, τον νουν, την ψυχή και την διάνοιάν του. Αυτή εργάζεται δια της λογικής και της συνειδήσεως του ανθρώπου ως συστατική ενέργεια της λογικής και της συνειδήσεως, ούτως ώστε οι άνθρωποι να θεωρούν όλας τας απάτας και ψευδοαπάτας της λογικής και της συνειδήσεώς των ως τι το ολοτελώς ιδικόν των, ως κάτι το ανθρώπινον και φυσικόν. Και δεν αισθάνονται εν τη αυταπάτη των και δεν κατανοούν εν τη μωρία των, ότι εδώ πρόκειται περί της πανουργίας του διαβόλου, δια της οποίας αυτός απαλλοτριώνει και κρημνίζει τον νουν του ανθρώπου, την λογικήν και την συνείδησίν του, εις την αλογίαν του θανάτου και εις το σκότος από το οποίον δεν ημπορούν να ίδουν τον Θεόν ούτε τα του Θεού. Δια τούτο, ακριβώς, και Τον αρνούνται συχνά, Τον βλασφημούν και Τον απορρίπτουν. Εκ των καρπών των επιστημών αυτών ευκόλως συμπεραίνεται ότι αυταί είναι όντως «διδασκαλίαι δαιμονίων» (Α΄ Τιμ. 4, 1).

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

 Οἱ σημερινοί βεβαίως ποιμένες καί ἀρχιποιμένες πιστεύουν τά ἐντελῶς ἀντίθετα ἀπό τόν ἅγιο, ἐπειδή θεωροῦν ὅτι μέ τήν χειροτονία των κατεστάθησαν ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας καί δύνανται νά τήν ὁδηγοῦν στήν ἱστορική της

πορεία ὅπου βούλονται, ἀπαιτῶντας συγχρόνως ἀπόλυτον ὑπακοή ἀπό ὅλους. Αὐτοί ὅλοι, οἱ σημερινοί ποιμένες καί ἀρχιποιμένες, εἶναι ἀκόλουθοι ὄχι τοῦ ἁγίου Γρηγορίου, ἀλλά τοῦ Πατριάρχου Καλέκα, διότι ἄν ἦταν ἀκόλουθοι τοῦ ἁγίου δέν θά ἀκολουθοῦσαν τόν Καλέκα εἰς τήν δυσσέβεια καί τήν αἵρεσι, ὅπως ὁ ἅγιος δέν τόν ἀκολουθοῦσε καί δι’ αὐτό ὁ Καλέκας τόν εἶχε ἀποκομμένο ἀπό τήν «Ἐκκλησία». Τό ἑωσφορικό πνεῦμα καί τήν ἀποκοπή του ἀπό τόν Καλέκα ἀναφέρει στήν ἴδια πραγματεία ὁ ἅγιος ὡς ἑξῆς: «Ἀλλ’ οἶμαι τόν οὕτως ἀνερυθριάστως τοσαῦτα ψεύδη

γράφοντα καί περιαγγέλλοντα πᾶσιν ἀνέδην, ρᾳδίως καί τοῦτ’ ἄν εἰπεῖν, ὡς μόνος αὐτός ὑπῆρχεν ἡ σύνοδος, ἐπεί καί μόνον ἑαυτόν πολλάκις καί τήν ἐκκλησίαν εἶναί φησι καί ὅ,τι ἄν αὐτῷ δόξῃ καί ὅ,τι ἄν αὐτός εἴπῃ τῇ ἐκκλησίᾳ φησί δοκεῖν καί τήν ἐκκλησίαν ἀποφαίνεσθαι πᾶσαν. Κἄν τις μή ταχύ κατανεύσῃ πρός ὁ,τιοῦν καί τό λίαν ἀλυσιτελές αὐτῷ καί ἀπίθανον, οὗτος εὐθύς ὁ τῇ ἐκκλησίᾳ πάσῃ παντάπασιν ἀπειθής καί ἀνήκοος.

»Οὕτω γάρ καί ἡμᾶς ἀνυποτάκτους καί ἀλλοτρίους τῆς ἐκκλησίας ἀξιοῖ καλεῖν, ὡς ἀπαναινομένους τό δυσσεβεῖν, αὐτοῦ τοῦτο λέγοντος, καί παρεξηγεῖσθαι τόν προβάντα

τόμον ὑπέρ ἡμῶν καί ἡμῖν εἰς δικαίωμα καί γεγενημένον καί δεδομένον, ὅτι τοῦτ’ αὐτό λέγομεν, ὡς ὑπέρ ἡμῶν ἐγεγόνει, ταῦτ’ ἄρα καί ἡμῖν δεδομένος ἐστίν. Ὁ τοιοῦτος τοίνυν, πῶς οὐκ ἄν ρᾳδίως εἴποι μόνον αὐτόν εἶναι καί τήν μεγίστην ἐκείνην σύνοδον, ὡς ἀνεξέλεγκτος εἶναι, ὅ,τι ἄν ὡς ἀπ’ ἐκείνης πλάττηταί τε καί συγγράφηται καθ’ ἡμῶν;» (Ἀναίρεσις Γράμματος Καλέκα, ΕΠΕ 3, 590).

Εἶναι ἄξιον προσοχῆς καί πρέπει νά τό ἀναφέρωμε, ὅτι ἀποτειχισμένοι ἀπό τόν Πατριάρχη Καλέκα καί τούς ὁμόφρονάς του δέν ἦτο μόνο ὁ ἅγ. Γρηγόριος ἀλλά καί

οἱ ἀκολουθοῦντες τόν ἅγιο κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί. Ὅταν ἐπίσης ὁ ἅγ. Γρηγόριος τό ἔτος 1340 συνέταξε καί προσυπέγραψε πρῶτος τόν λεγόμενον «Ἁγιορειτικόν τόμον ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων», ὁ ὁποῖος κατέλαβε δεσπόζουσα θέσι στήν μεταγενεστέρα Σύνοδο τοῦ 1341 καί ἐξέφραζε τήν πίστι ὅλων τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων πού ὁ ἴδιος ὑπερασπίζετο εἰς τούς ἀγῶνας του κατά τοῦ Βαρλαάμ, τόν προσυπέγραψαν καί ὅλοι οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες. Οἱ Ἁγιορεῖτες φαίνεται ὅτι πρό συνοδικῆς διαγνώσεως καί κρίσεως τοῦ αἱρετικοῦ Βαρλαάμ καί τῶν μαθητῶν του

διέκοψαν τήν ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ κάθε ἕνα πού εἶχε ἀντίθετο φρόνημα ἀπό αὐτά πού ἐδίδασκε ὁ ἅγ. Γρηγόριος καί συμφωνοῦσαν κατά πάντα μέ τίς παραδόσεις τῶν ἁγίων «ἀποδεχθέντες ὡς συμφωνοῦντα ἀκριβῶς πρός τάς παραδόσεις τῶν ἁγίων», διέκοψαν δηλαδή τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ἰωάννου Καλέκα, γι’ αὐτό καί ὁ ἅγ. Γρηγόριος θεωροῦσε τόν Τόμον αὐτό ὡς σπουδαιότατο ὅπλο κατά τῆς αἱρέσεως πού παρουσιάσθηκε στήν ἐποχή του.

Α΄ ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ.

Τώρα τι έχομε να κάμωμε, χριστιανοί μου; Έχετε σταυρούς, κομπολόγια; Σηκωθήτε απάνου και κρατείτε τα υψηλά εις τα χέρια σας να παρακαλέσωμεν τον Χριστόν να τα ευλογήση. «Του Κυρίου δεηθώμεν. Κύριε ελέησον. Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, Συ ο ποιητής των αγγέλων και πάσης νοητής και αισθητής κτίσεως, Συ ο καταδεξάμενος γενέσθαι άνθρωπος δια τας ημών αμαρτίας, Συ ο σταυρωθείς και ταφείς και αναστάς τη Τρίτη ημέρα και αναληφθείς εις τους ουρανούς, Συ ο μέλλων έρχεσθαι κρίναι ζώντας και νεκρούς, Εσύ πανάγαθε βασιλεύς, ο ευλογών τα πάντα, ευλόγησον δια την ευσπλαγχνίαν σου και τους παρόντας σταυρούς και κομπολόγια των δούλων Σου, ίνα δεχόμενοι και τιμώντες και ευλαβούμενοι αυτούς δια την Σην αγάπην φυλάττωνται από παντός κακού ψυχικού και σωματικού, ίνα δοξάζηταί Σου το πανάγιον όνομα, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

Φυλάττετε τους σταυρούς, χριστιανοί μου, και βάλετε τα κομπολόγια εις τον λαιμόν σας, εις βοήθειαν, ψυχικά και σωματικά. Έχετε ψωμί, σιτάρι και νερό να παρακαλέσωμεν τον Χριστόν να τα ευλογήση; -- Έχομεν. – «Του Κυρίου δεηθώμεν. Κύριε, ελέησον. Κύριε Ιησού Χριστέ»(και λέγει την ευχήν των Πέντε Άρτων). Προσέχετε λοιπόν, χριστιανοί μου, να μην υπερηφανεύεσθε, να μην μοιχεύετε, να μην κλέπτετε, να μην κάμνετε όρκους, να μην λέτε ψέμματα, να μην συκοφαντάτε, να μην κατατρέχετε ένας τον άλλον, να μην προδίνετε, να μην στολίζετε ετούτο το σώμα το βρώμιο οπού αύριον θε ναν το φάνε τα σκουλήκια, αλλά να στολίζετε την ψυχήν σας οπού είναι τιμιωτέρα από όλον τον κόσμον. Προσεύχεσθε το κατά δύναμιν, νηστεύετε το κατά δύναμιν, κάμνετε ελεημοσύνες το κατά δύναμιν και να έχετε τον θάνατον πάντοτε ομπρός εις τα μάτια σας, πότε να φύγετε από ετούτον τον ψεύτικον κόσμον και να πηγαίνετε εις τον αιώνιον.