ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ΜΕΣΑ ΜΑΣ;

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΑΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ κάποιος ἕνα δελτίο εἰδήσεων στὴν τηλεόραση, θὰ δεῖ ὅτι ἑκατομμύρια ἄνθρωποι στὴ γῆ δυστυχοῦν εἴτε ἀπὸ ἔλλειψη βασικῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν εἴτε ἀπὸ τὶς
πρωτόγονες συνθῆκες, ποὺ ἀντιμετωπίζουν. Τὸ γεγονὸς αὐτό, ὅταν τὸ συγκρίνει μὲ τὴ δική
του ζωή, ἡ ὁποία εἶναι ἐντελῶς διαφορετική, αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ εὐχαριστήσει τὸ
Θεὸ, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν παρακαλέσει νὰ ἀπαλλαγοῦν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴ δυστυχία.
Συγχρόνως, μπορεῖ νὰ καταλήξει καὶ σὲ μερικὰ χρήσιμα συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα θὰ τὸν
διευκολύνουν νὰ ἀντιμετωπίζει τὰ δικά του προβλήματα. Θὰ πάψει νὰ εἶναι ἀπαιτητικὸς
στὴ ζωή του καὶ δὲν θὰ δημιουργεῖ προβλήματα, γιὰ δευτερεύοντα καὶ ἀσήμαντα θέματα.

Η συνέχεια, κλικ πιο κάτω στο : Read more

 

Russians wait in 5-kilometre line to touch Virgin Mary relic

Οι Ρώσοι περιμένουν να προσκυνήσουν την Αγία Ζώνη της Κυρίας Θεοτόκου στη Μόσχα, κάνοντας μια σειρά 5 χιλιομέτρων. Τουλάχιστον 1/2 εκατομμύριο Μοσχοβίτες προσεκύνησαν την Αγία Ζώνη στη Μόσχα.
(ταλαίπωροι κομμουνιστές πως σας εξαπάτησε ο Πλανών την οικουμένη όλη....).

Πηγἠ : http://life.nationalpost.com/2011/11/24/russians-wait-in-5-kilometre-line-to-touch-virgin-mary-relic/

Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι αἵρεση.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου
Αἰδεσ. π. Διονυσίου Τάτση

Aκατανόητη εἶναι ἡ ἐπιθυμία μερικῶν ᾿Ορθοδόξων ἡγετῶν νὰ ἐπισκέπτονται τὸ Βατικανὸ καὶ ν᾿ ἀσπάζονται τὸνΠάπα, δηλαδὴ τὸν μεγαλύτερο αἱρετικό, ὅσο καὶ ἂν αὐτὸ φαίνεται σκληρὸ καὶ παράδοξο.Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι αἵρεση. Βέβαια, οἱ Οἰκουμενιστὲς ἀποφεύγουν νὰ ποῦν κάτι τέτοιο, γιατὶ θέλουννὰ διατηροῦν τὶς σχέσεις τους μὲ τὸν Πάπα.

Η συνέχεια, "κλικ" πιο κάτω στο : Read more

Ο βήχας, ο έρωτας, το χρήμα και ο ουνιτισμός της "Ορθοδοξίας" δεν μπορούν να κρυφτούν....

(UOC-USA) - On Saturday, November 19, 2011 at 1:30PM, the Ukrainian community, under the leadership of the Ukrainian Congress Committee of America (UCCA) held its now annual requiem service to commemorate the 78th Anniversary of Ukraine’s Genocide of 1932-1933, known in Ukrainian as the Holodomor. The clergy and hierarchs of the Ukrainian Orthodox and Catholic Churches (His Beatitude Swiatoslaw, Major Archbishop of the Ukrainian Greek Catholic Church; His Eminence Archbishop Antony of the Eastern Eparchy of the Ukrainian Orthodox Church of the USA; His Eminence Metropolitan Stefan Soroka of the Ukrainian Catholic Archdiocese of Philadelphia; His Grace Bishop Paul Chomytsky and Bishop-Emeritus Basil Losten of Ukrainian Catholic Eparchy of Stanford, CT and His Grace Bishop Daniel of the Western Eparchy of the Ukrainian Orthodox Church of the USA) led this year’s Memorial Pahankhyda for the repose of the souls of the millions of innocent victims of the Ukrainian Genocide of 1932-1933. Ουνίτες και "Ορθόδοξοι" Ουκρανοί στις Η.Π. Αμερικής συλλειτουργούν υπέρ αναπαύσεως των ψυχών της γενοκτονίας της πείνας -- όπως την ονομάζουν -- του 1932-1933 που έγινε στην Ουκρανία. (Πληροφοριακά : η πείνα Γολοδομόρ του 1932-1933, που προκάλεσε τους θανάτους των εκατομμυρίων Ουκρανών, κυνικά και απάνθρωπα προγραμματίστηκε από το καθεστώς του Στάλιν προκειμένου να αναγκάσει μέσω της πολιτικής της Σοβιετικής Ένωσης της συλλογικής οργάνωσης της γεωργίας ενάντια στη θέληση του αγροτικού πληθυσμού στην Ουκρανία).

AΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ

Δια της αναστάσεως του Θεανθρώπου η ανθρωπίνη φύσις ωδηγήθη τελεσιδίκως εις την οδόν της αθανασίας, και έγινε φοβερά και δι΄ αυτόν τον θάνατον. Διότι προ της αναστάσεως του Χριστού ο θάνατος ήτο φοβερός δια τον άνθρωπον, από δε της αναστάσεως του Κυρίου γίνεται ο άνθρωπος φοβερός δια τον θάνατον. Εάν ζη δια της πίστεως εις τον Αναστάντα Θεάνθρωπον ο άνθρωπος, ζη υπεράνου του θανάτου. Καθίσταται απρόσβλητος και από τον θάνατον. Ο θάνατος μετατρέπεται εις «υποπόδιον των ποδών αυτού»: «Που σου, θάνατε, το κέντρον; Που σου, άδη, το νίκος;»(πρβλ. 1 Κορ. 15, 55-56). Ούτως, όταν ο εν Χριστώ άνθρωπος αποθνήσκη, αφίνει απλώς το ένδυμα του σώματός του δια να το ενδυθή εκ νέου κατά την ημέραν της Δευτέρας Παρουσίας. (σελ. 40).

[Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς)].

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

Η πυκνή αρθρογραφία, τον τελευταίον καιρόν, περί του αμέσου και ορατού κινδύνου που διατρέχει η Ελλάς ύστερα από τας ανακατατάξεις εις την Βαλκανικήν περιοχήν, καθιστά σχεδόν περιττήν μίαν επί πλέον περιγραφήν. Συνοπτικώς μόνον δύναται να λεχθή, ότι ούδέποτε η Πατρίς μας ευρίσκετο εις τόσον δεινήν θέσιν, από απόψεως ασφαλείας των συνόρων της, εις όσην σήμερον. Πράγματι, ευρέθημεν αιφνιδίως κυκλωμένοι από συνασπισμούς εχθρικούς, ισχυροτάτους και απειλητικούς: Παντουρκισμός, Πανισλαμισμός, Πανσλαυισμός και Πανπαπισμός. Και οι μεν πρώτοι τρεις είναι ορατοί και απτοί και δεν χρειάζονται αποδείξεις. Ο δε τελευταίος, ως αόρατος και φορτισμένος με θρησκευτικόν πάθος αιώνων κατά της Ορθοδοξίας και, ιδιαίτερα, της Ελληνικής είναι όχι μόνον ο πλέον επικίνδυνος, αλλά και ο εις μέγα ποσοστόν κινών εκ του αφανούς τα νήματα της αντορθοδόξου Ευρωπαικής διπλωματίας κατά της Ελλάδος.
Ο Παπισμός εμφανίζεται με την ιερότητα της Εκκλησίας, όπως αντιστοίχως η νόσος του Χάνσεν χαρακτηρίζεται ως "ιερά νόσος". Η παρουσία του εντός της Ιστορίας υπήρξεν εγκληματική, εξ αφορμής της "δυτικής οφρύος", όπως έγραφεν ο Μέγας Βασίλειος. Μετά το Σχίσμα, εις τα μέσα του 11ου αιώνος, πόσα εγκλήματα δεν διέπραξε,

Η συνέχεια, κλικ πιο κάτω στο : Read more

Faith and works.

For many Christians, there is a battle between faith and works.  Some proclaim that our salvation comes through faith alone. They are concerned that one might think they could get to heaven by their own efforts, I guess, without faith. For Orthodox Christians there is no battle between faith and works. We know that both faith and works are necessary. We call it synergic cooperation with God. But, the starting point is always an act of believing in God.

Saint Seraphim tells us the following:

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Ένας πρόδρομος τού Άντιχρίστου, πού δουλεύει πυρετωδώς στίς μέρες μας, γιά νά έτοιμάση τόν δρόμο τής άπιστίας είναι ό Οίκουμενισμός. Τί είναι ό Οίκουμενισμός; Είναι ή λεγομένη κίνησις γιά τήν " Ένωσι τών Έκκλησιών" σάν πρώτο βήμα, καί κατόπιν τήν ένωσι τών ύπολοίπων θρησκειών. Έιναι ή άντίχριστη προσπάθεια, τήν όποια έδημιούργησε ό Διεθνής Σιωνισμός τό 1948, πού έπιδιώκει ν΄ άνακατέψη τήν άληθινή πίστι, τήν Όρθόδοξο Έκκλησία μέ όλες τίς χριστομάχες αίρέσεις, μέ όλες τίς κακοδοξίες καί τίς πλάνες, άρχής γενομένης μέ τόν Παπισμό. Τό σύνθημα τής ένώσεως τό έχουν ώραιοποιήσει, σάν διάλογο άγάπης, σάν προσπάθεια θεία! Καί όμως ό κεντρικός στόχος όλης αύτής τής ίστορίας είναι νά πλήξουν τήν Όρθοδοξία, νά θολώσουν τήν έννοια τού Δόγματος, νά γκρεμίσουν, όπως έλπίζουν, τήν Όρθόδοξο Έκκλησία, πού κρατάει άνόθευτη τήν άλήθεια τού Εύαγγελίου καί τήν Παράδοσι, ώστε νά μπορέσουν έπειτα οί άντίχριστες πλάνες καί αίρέσεις νά δουλέψουν άνενόχλητα γιά τόν Πλάνο καί Άνομο τών έσχάτων καιρών.  Ό Οίκουμενισμός, σάν σχέδιο, είναι φοβερό καί ύπουλο. Είναι σκοτεινό καί έπιδιώκει, μέ τήν μέθοδο τού Δουρείου Ίππου, νά έπιτύχη τήν άλωσι τής πίστεώς μας. Κεντρικό του όργανο είναι τό  "Παγκόσμιο Συμβούλιο Έκκλησιών". Καί τό Συμβούλιο αύτό δέν έχει καμμιά σχέσι μέ τήν Έκκλησία τού Χριστού καί τόν Ίδρυτή της. Τό όργανο, όμως, πού κατευθύνει όλο αύτό τό κύκλωμα, καί πού παλεύει, σατανικά, παντοιοτρόπως, νά έξαλείψη τήν Έκκλησία τού Χριστού είναι ή γνωστή Άντίχριστος Δύναμη πού έπιδιώκει παγκόσμιο κυριαρχία μέ τήν ένθρόνισι τού Άντιχρίστου. Αύτοί κινούν τά νήματα τής " Ένώσεως τών Έκκλησιών". Καί όνομάζουν Έκκλησίες όλες τίς πλάνες, ένώ είναι γνωστό, ότι μόνο Μία είναι ή Έκκλησία. Είναι ή Όρθόδοξος Έκκλησία, ή όπως διατυπώνεται στό Σύμβολο τής Πίστεως, πού συντάξανε οί Άγιοι Πατέρες μας στίς Οίκουμενικές Συνόδους, είναι ή ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Μία είναι ή Έκκλησία, όπως ήτανε τότε, τόν καιρό τών Άγίων Οίκουμενικών Συνόδων. Οί πλάνες καί οί αίρέσεις δέν μπορούν νά όνομασθούν Έκκλησία. Ό Παπισμός αύτοαποκαλείται έκκλησία, μά Έκκλησία δέν είναι, είναι αίρεσις, κοσμικό κατασκεύασμα, πλάνη.Καί τώρα τί μάς λένε οί Οίκουμενιστές, οί "ένωτικοί"; Μάς λένε νά ένωθούμε. Μέ ποιούς παρακαλώ; Μέ τούς βλάσφημους αίρετικούς, μέ τούς άντίχριστους; Νά ένώσωμε τήν άλήθεια τού Χριστού μέ τό ψέμα τού Διαβόλου;  Ή φοβερή τούτη παναίρεσις τού Οίκουμενισμού όδηγεί τούς Όρθοδόξους, πού πέφτουν στήν πλάνη του, έξω άπό τήν Έκκλησία, στήν άπώλεια. Έκεί, πού θέλει καί ό Σατανάς.


Δέν είναι ύπερβολή, έάν είπωμεν, ότι εύρισκόμεθα είς τό κύκλωμα φοβερών ήμερών διά τήν Όρθόδοξο πίστι. Συντελείται είς βάθος καί έκτασι προδοσία, τήν όποία δέν δυνάμεθα νά φαντασθούμε!

                                            ***

 ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ


Γίνονται τρομερές προδοσίες τής Πίστεως στίς ήμέρες μας. Άλλοτε οί αίρερικοί άρνούνταν μερικές άλήθειες τής Πίστεως. Οί Οίκουμενισταί ύποτιμούν, περιφρονούν, άπορρίπτουν συλλήβδην όλο τό Χριστιανισμό καί θέλουν νά μάς ένώσουν όχι μόνο μέ όλους τούς αίρετικούς άλλά καί μέ όλες τίς ψευδοθρησκείες τού κόσμου.
(Νικόλαος Σωτηρόπουλος, θεολόγος-φιλόλογος καί ίεροκήρυξ, άπό τό βιβλίο: Αρχιμ, Σωφρόνιος Βαζούρας σελ. 22).

*** Ο Οικουμενισμός, η μεγαλυτέρα αίρεσις του εικοστού αιώνος, κηρύττουσα τον δογματικόν και θρησκευτικόν συγκρητισμόν και τείνουσα εις εν είδος πανθρησκείας δια της εξισώσεως των χριστιανικών ομολογιών και θρησκειών, αποτελεί την πλέον θανάσιμον απειλήν δια την Ορθοδοξίαν... 
(Αρχιμ. Σπυρίδωνος Μπιλάλη, «Ορθοδοξία και Παπισμός», Τομ. Α' σελίς 377, Αθήναι 1969). Οικουμενισμός , Ορθοδοξία και Παπισμός) *** 

ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΕΙ Ο ΘΕΟΣ.

Ὁ Ἀχώρητος Τριαδικός Θεός κατοικεῖ καί εἶναι «πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν», ὁ Ἅγιος Φιλόθεος ὁ Σιναΐτης ὅμως λέγει στά «Νηπτικά Κεφάλαιά» του ὅτι:  

«Ὅπου ὑπάρχει ταπείνωσις, ὅπου ὑπάρχει μνήμη Θεοῦ, πού ἀποτελεῖται ἀπό νῆψι καί προσοχή, καί ὅπου ὑπάρχει συνεχής προσευχή, ἡ ὁποία στρέφεται κατά τῶν ἐχθρῶν δαιμόνων, ἐκεῖ ἀσφαλῶς εἶναι ὁ τόπος τοῦ Θεοῦ, δηλαδή καρδιακός οὐρανός, ὅπου ἡ φάλαγγα τῶν

δαιμόνων φοβᾶται νά παραμείνη, ἐπειδή στόν τόπον αὐτόν κατοικεῖ ὁ Θεός».

 Ἰδού λοιπόν, ποῦ κατοικεῖ ὁ Θεός ἀπό ἀγάπη πρός τά πλάσματά του, ὅταν καί ἐκεῖνα τόν ἀγαποῦν ἀληθινά.

Mε διαύγειαν κρυστάλλου...

Δι’ ημάς τους χριστιανούς, δεν δύναται να νοηθή η ιστορία, να ερμηνευθή η εξέλιξις, η πορεία των πραγμάτων, ειμή μόνον ορωμένη από της περιωπής της πίστεως εις ένα Θεόν, υπέρτατον ρυθμιστήν. Μόνον από της αρχής ταύτης εκκινούντες, και τα πολυσύνθετα προβλήματα απλοποιούμεν, αλλά και την αιτιολόγησιν των φαινομένων επιτυγχάνομεν, βλέποντες την αλληλουχίαν της ιστορίας με διαύγειαν κρυστάλλου.

Άθλιοι Ρωμαίοι εις τι επλανήθητε και απεμακρύνατε εκ της ελπίδος του Θεού, και ελπίσατε εις την δύναμιν των Φράγκων;

Η ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2006
ΕΙΧΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ

Εκείνο στάθηκε Πνευματική αιτία της τουρκοκρατίας για 400 τόσα χρόνια …..
τώρα πόσο χρόνια θα κρατήσει η οικονομική υποδούλωση ?

Ο Γεννάδιος Β’ ο Σχολάριος έλεγε " Άθλιοι Ρωμαίοι εις τι επλανήθητε και απεμακρύνατε εκ της ελπίδος του Θεού, και ελπίσατε εις την δύναμιν των Φράγκων, και συν τη πόλει εν η μέλλει φθαρήναι, εχάσατε και την ευσέβειάν σας; Ίλεώς μοι Κύριε. Μαρτύρομαι ενώπιόν σου, ότι αθώός ειμι του τοιούτου πταίσματος. Γινώσκετε άθλιοι πολίται, τι ποιείτε; και συν τω αιχμαλωτισμώ, ός μέλλει γενέσθαι εις υμάς, εχάσατε και το πατροπαράδοτον, και ωμολογήσατε την ασέβειαν; ουαί υμίν εν τω κρίνασθαι! "

ΑΝΑΓΚΗ  ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ  ΗΘΟΥΣ

Εκκλησία είναι άθροισμα πιστών ανθρώπων ενωμένων με την κοινήν αγάπη στο Χριστό και ενωμένων μεταξύ τους με την αγάπην, αφού ο Χριστός είναι σαφής: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωαν. Ιγ,35). Δηλαδή υπέρτατο κριτήριο της ιδιότητος των πιστών και μαθητών του Κυρίου Ιησού είναι η μεταξύ τους αγάπη. Οπότε είναι αληθινή τραγωδία να νομίζει κανείς ότι είναι μαθητής Χριστού και ότι αγωνίζεται για τη δόξα του, ενώ είναι γυμνός από την αγάπη στον πλησίον του. Βέβαια οι Χριστιανοί ούτε μηχανές ομόρρυθμα λειτουργούσες είναι, ώστε να ομοφρονούν πάντοτε, αλλά και «ως σάρκα φορούντες και τον κόσμον οικούντες και υπό του διαβόλου πλανώμενοι», υφίστανται αλλοιώσεις μη καλές, απατώνται λίγο ή πολύ στη διακρίβωση του αληθινού και στην επιλογή τρόπων και μεθόδων ενεργείας και, εφ’ όσον τελούν υπό το κράτος των μη καλών παθών σε ποικίλο βαθμό, επόμενον είναι να νικώνται από τον εχθρό διάβολο και φυσικά να αμαρτάνουν. Απολείπεται βέβαια η μετάνοια σαν μοναδικό μέσον επιστροφής «όθεν πεπτώκαμεν», δοθέντος ότι είναι φιλάνθρωπος και πολυεύσπλαγχνος ο Κύριός μας και «προσδέχεται τον τελευταίον καθάπερ και τον πρώτον». Όλος ο βίος των χριστιανών τελειώνει με την χωρίς τέλος μετάνοια, της οποίας έχουν ανάγκη όχι μονάχα οι ασθενείς, αλλά και αυτοί οι άγιοι, όσο βρίσκονται υπό τους όρους της παρούσης ζωής, γιατί μέσα στο χρόνο συντελείται η ανοδική κίνηση της ψυχής.

Η συνέχεια, κλικ πιο κάτω στο : Read more

«Οἱ ταγοὶ τοῦ λαοῦ –Πατριάρχαι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι– προδίδουν τὴν Ἐκκλησία χωρὶς δισταγμὸ ἀνοίγουν τὴν πόρτα στὸν Οἰκουμενισμό»

(Ὁμιλία εἰς τὸν προφ. Ἡσαΐα, ἀριθ. 85, 1997, Ἱ. Μ. Παντοκράτορος)

+π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

«...Καὶ μία ὁλόκληρη τοπικὴ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ καθεύδει καὶ νὰ ἔχει ἀνάγκη αὐτῆς τῆς ἀφυπνίσεως. Θὰ λέγαμε ἀκόμη, ἂν ξεχωρίσουμε πρόσωπα μόνο, ὅτι καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (ὅπως θὰ συμβεῖ καὶ συμβαίνει ἤδη στὰ ἔσχατα, διότι εἴμεθα στὴν περιοχὴ τῶν ἐσχάτων, ἐν ὄψει τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ ἀντιχρίστου), ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι σὲ μιὰ κατάσταση ναρκώσεως, ἔξω ἀπὸ πρόσωπα, ἔξω ἀπὸ πρόσωπα -τὸ λέγω δυὸ φορές-, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι σὲ κατάσταση ἐγρηγόρσεως.
Ὁ Χριστὸς πόσες φορὲς τὸ εἶπε: «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν». Αὐτὸ τὸ «γρηγορεῖτε» εἶναι ἀναγκαιότατον σύνθημα πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν· καὶ βέβαια δὲν γρηγοροῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι· μακάριοι ὅμως οἱ γρηγοροῦντες. Καὶ τοῦτο διότι ἔρχεται φοβερὴ ἐποχή. Ζοῦμε τὴν ἐποχὴ αὐτή, ἔχουμε εἰσέλθει στὴν περιοχὴ αὐτῆς τῆς φοβερῆς ἐποχῆς. Ἔτσι, ὅταν θὰ ἀρχίσει νὰ ἁπλώνεται –καὶ ἁπλώνεται– ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ στὴν πατρίδα μας, καὶ στὰ Πατριαρχεῖα μας, –τὸ ἀκούσατε ἄραγε;– καὶ στὰ πατριαρχεῖα μας, καὶ στὶς Ἀρχιεπισκοπές μας, τότε δὲν εἶναι ἀπέξω ὁ ἐχθρός· καὶ ὅταν ἡ τελευταία, θὰ λέγαμε, πράξη εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, καὶ θὰ εἶναι ἐργαλεῖο στὰ χέρια τοῦ ἀντιχρίστου, συνεπῶς, δὲν πρέπει νὰ εἴμεθα ξύπνιοι; Ναί, πρέπει, ἀλλὰ οἱ πολλοὶ μπορεῖ νὰ μὴ εἶναι ξύπνιοι. Ἔτσι θὰ λέγαμε, ὅτι μοιάζει κάποτε ὁλόκληρη ἡ Ὀρθοδοξία νὰ κοιμᾶται, ὅταν Πατριάρχαι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι μπορεῖ νὰ τὴν προδίδουν. Ναί. Τότε μοιάζει μʼ ἐκεῖνο τὸ πλοιάριο στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς κάποτε ἐκοιμᾶτο. Ἐκεῖνο τὸ πλοιάριο μὲ τοὺς μαθητὰς εἶναι τύπος τῆς Ἐκλλησίας...
Καὶ βλέπουμε σʼ αὐτὴν τὴν εἰκόνα: ὁ Χριστὸς καθεύδει. Ποιός καθεύδει; Μοιάζει ὅτι καθεύδει ὁ Χριστός. Ἔτσι, σὲ μιὰ ἐποχὴ παρακμῆς καὶ καθιζήσεως πνευματικῆς, οἱ λίγοι σωστοὶ πιστοὶ κραυγάζουν τὸν ἴδιο λόγο: «ἐπιστάτα, ἀπολλύμεθα, βοήθησον ἡμῖν». Τότε τὸν εἶπαν ἐπιστάτη, προϊστάμενο. Σήμερα λέμε: «Κύριε χανόμαστε, βάλε τὸ χέρι Σου». Δὲν τὸ λέμε; Τὸ λέμε μὲ πόνο, μὲ ὀδύνη, μὲ δάκρυα...

Μ. Βασίλειος : Η νηστεία

Η νηστεία μεν λοιπόν είναι ωφέλιμη για όλο τον χρόνο, για αυτούς που την προτιμούν (διότι ούτε η δαιμονική επήρεια δεν αποθρασύνεται κατά του νηστευτή, και οι φύλακες της ζωής μας άγγελοι με περισσότερη προθυμία παραμένουν στους καθαρισμένους στην ψυχή από τη νηστεία)· πολύ δε περισσότερο τώρα, όποτε σε όλη την οικουμένη διαδίδεται το κήρυγμα. Και ούτε κάποιο νησί, ούτε ήπειρος, ούτε πόλη, ούτε έθνος, ούτε άκρη της γης, υπάρχει που να μην ακούεται το κήρυγμα. Αλλά και τα στρατόπεδα και οι οδοιπόροι και oι ναύτες και οι έμποροι, όλοι ομοίως και ακούουν την διδασκαλία και με χαρά την υποδέχονται. Ώστε κανείς να μην εξαιρέσει τον εαυτό του από τον κατάλογο των νηστευτών, σ' αυτόν συμπεριλαμβάνονται όλα τα γένη και κάθε ηλικία και όλες οι διαφορές των αξιωμάτων. Άγγελοι είναι που απογράφουν σε κάθε εκκλησία τους νηστευτές. Πρόσεχε μη στερηθείς για την μικρή ηδονή των φαγητών την απογραφή του αγγέλου, υπόδικο δε κάνεις τον εαυτό σου στο στρατολόγο, για δίκη επί λιποταξία. Μικρότερος είναι ο κίνδυνος κάποιου που πέταξε την ασπίδα στην μάχη να τιμωρηθεί παρά να φανεί ότι απορρίπτει το μεγάλο όπλο της νηστείας. Είσαι πλούσιος; Μην βρίζεις τη νηστεία, απαξιώνοντας να την κάνεις ομοτράπεζο· μήτε να την αποπέμψεις από το σπίτι σου ατιμασμένη από την ηδονή, για να μην σε καταγγείλει κάποτε στο νομοθέτη των νηστειών και σου επιφέρει πολλαπλάσια την στέρηση από καταδίκη, η σωματική αρρώστια, ή κάποια άλλη δυσχερή περίσταση. O φτωχός να μην ειρωνεύεται τη νηστεία, διότι από πολύ παλαιά την έχει συγκάτοικο και ομοτράπεζο. Στις γυναίκες δε όπως η αναπνοή, έτσι και η νηστεία είναι οικεία και φυσιολογική. Τα παιδιά, όπως τα θαλερά από τα φυτά, με το νερό της νηστείας ας ποτίζονται. Στους μεγαλύτερους ελαφρώνει τον κόπο η παλαιά οικείωση με αυτή· διότι οι κόποι που έχουν εμπεδωθεί κατόπιν μακράς συνηθείας, δεν προκαλούν τόσον πόνο στους γυμνασμένους. Στους οδοιπόρους η νηστεία είναι καλός συνταξιδιώτης. Διότι όπως ακριβώς η τρυφή τους αναγκάζει να σηκώνουν βάρη, κουβαλώντας μαζί τους τις απολαύσεις, έτσι η νηστεία τους κάνει ελαφρούς και ευκίνητους. Έπειτα, όταν αναγγελθεί εκστρατεία έξω από τα όρια της χώρας, τα αναγκαία, όχι εκείνα που είναι για τέρψη, προμηθεύονται οι στρατιώτες· εμείς δε που εξερχόμαστε στον πόλεμο κατά των αοράτων εχθρών και μετά τη νίκη αυτών τρέχουμε προς την ουράνιο πατρίδα, δεν θα αρμόζει πολύ περισσότερο, σαν να τρεφόμαστε σε στρατόπεδο, να αρκούμαστε σ' αυτά τα αναγκαία; Να αθλείσαι σαν καλός στρατιώτης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Receiving the Light of Christ

Our aim is to know God in a direct way, not intellectually or through reason.  This is often  referred to as receiving the light of Christ. When we receive this light we experience a sense of joy. When it is a light sent by the devil we feel a bit of agitation or obscureness. 

Saint Seraphim says,

The Christian heart, when it has received something divine, does not demand anything else in order to convince it that this is precisely from the Lord...

Saint Seraphim also gives many pointers about how to prepare to receive this gift of lights.

He says,

To receive and behold in the heart the light of Christ, one must, as far as possible, divert one's attention away from the visible objects. Having purified the soul beforehand by repentance and good deeds, and with faith in the Crucified, having closed the bodily eyes, immerse the mind within the heart, in which place cry out with the invocation of the name of our Lord Jesus Christ; and then, to the measure of one's zeal and warmth of spirit toward the Beloved, a man finds in the invoked name a delight which awakens the desire to seek higher illumination.

What is important to remember that this gift comes after we have purified our heart and soul of the attachment to the passions of the body and committed to a life of ongoing repentance and good deeds, including participation in the sacraments of the Church.

Saint Seraphim goes on to describe this gift.

When a man beholds the eternal light interiorly, his mind is pure and has no sensory representations, but, being totally immersed in contemplation of uncreated goodness, he forgets envy thing sensory and wishes not even to see himself; he Desiree's rather to hide himself in the heart of the earth if only he not be deprived of this true good--God.

This is the gift that is available to all up who are willing to cooperate with God and undertake the necessary preparation.

Ο Άγιος Συμεών ο Ν. Θεολόγος

ΣΥΝΕΡΓΕΙ ΦΑΝΕΡΑ ΚΑΙ ΚΡΥΦΑ.
«Ο Θεός δεν αφήνει ποτέ εκείνους, που προσέρχονται ανεπιφύλακτα σε Αυτόν»,
μας λέγει ο Άγιος Συμεών ο Ν. Θεολόγος στα «Πρακτικά και Θεολογικά
Κεφάλαιά» του, «δεν τους αφήνει να πέσουν στην αμαρτία χωρίς σηκωμόν,
αλλά όταν βλέπει ότι δεν έχουν την δύναμη,
συμπράττει και βοηθεί, τους προσφέρει ενίσχυση από ψηλά
και τους φέρνει κοντά του. Συνεργεί και φανερά και κρυφά, και
έτσι, που αυτοί να μη το συνειδητοποιούν, και αλλιώς, με
τρόπον συνειδητόν, έως ότου, αφού ανεβούν όλην την κλίμακα,
προσεγγίσουν σε Αυτόν και ενωθούν εξ ολοκλήρου με Αυτόν
και λησμονήσουν όλα τα επίγεια και βρεθούν μαζί του εκεί ψηλά
—είτε με το σώμα τους είτε χωρίς το σώμα, δεν γνωρίζω— να
ζουν μαζί του και να απολαμβάνουν τα απόρρητα αγαθά».

Μ. Βασίλειος για την νηστεία

«Παρηγορείτε, λέγει, ιερείς τον λαό· ομιλήσατε στα αυτιά της Ιερουσαλήμ» (Ης. 40, 1-2). Η φύση του λόγου είναι ικανή, των μεν φιλοπόνων να εντείνει τις δυνάμεις, των δε οκνηρών και νωθρών να διεγείρει την προθυμία. Για τούτο μεν οι στρατηγοί, όταν παρατάσσουν τον στρατό για την μάχη, μεταχειρίζονται τους προτρεπτικούς λόγους πριν από τους αγώνες, και τόση δύναμη έχει η παραίνεση, ώστε σε πολλούς εμπνέει πολλές φορές ακόμη και περιφρόνηση του θανάτου. Οι γυμναστές δε και οι εκπαιδευτές, όταν οδηγούν τους αθλητές στους αγώνες των σταδίων, κάνουν πολλές προτροπές περί του ότι πρέπει να μοχθούν για τα στεφάνια, ώστε και πολλοί να πείθωνται με την φιλοτιμία στη νίκη να περιφρονούν τα σώματα. Για τούτο λοιπόν και σε μένα που παρατάσσω τους στρατιώτες του Χριστού προς τον πόλεμο κατά των αοράτων εχθρών και που προετοιμάζω με την εγκράτεια τους αθλητές της ευσεβείας για τα στεφάνια της δικαιοσύνης, είναι αναγκαίος ο προτρεπτικός λόγος. Τι λοιπόν λέγω αδελφοί; Ότι αυτοί που μελετούν την τακτική του πολέμου και ασκούνται στις παλαίστρες, φυσικό είναι με την αφθονία της τροφής να παχαίνουν τους εαυτούς τους, ώστε δυναμικότερα να καταπιάνονται με τους αγώνες· αυτοί δε «που δεν παλεύουν με αίμα και σάρκα, αλλά με τις αρχές, με τις εξουσίες, με τους κοσμοκράτορες του σκότους τούτου, με τα πνευματικά της πονηρίας» (Εφεσ.6, 12), αυτοί είναι ανάγκη να ασκούνται για τον πόλεμο αυτόν με τη νηστεία και την εγκράτεια. Διότι το μεν λάδι παχαίνει τον αθλητή, ή δε νηστεία ισχυροποιεί τον ασκητή της ευσεβείας. Ώστε όσον αφαιρείς από την σάρκα, τόσον θα κάμεις να απαστράπτει η ψυχή από την πνευματική λαμπρότητα. Διότι όχι με σωματικές δυνάμεις, αλλά με την καρτερία της ψυχής και την υπομονή στις θλίψεις επιτυγχάνεται η κυριαρχία προς τις αόρατες δυνάμεις. Γιατί η νηστεία είναι ωφέλιμη.

O Γέροντας Φιλό­θεος

«Οι άνθρωποι σήμερα, έλεγε ο Γέροντας Φιλό­θεος, είναι ακράτητοι. Λαός και κλήρος, σαν αχαλίνωτα αλόγα, τρέχουν στην αμαρτία. Δεν συλλογίζονται το Θεό, το θάνατο, την κρίση, την ανταπόδοση, τίποτα - τίποτα, μόνο για την ύλη ενδιαφέρονται, για το σώμα, για τις ηδονές, για τις τιμές. Πολύ λίγοι είναι εκείνοι πού έχουν αληθινά ενδιαφέροντα και ίσως για χάρη αυτών των λίγων κρατάει ο Θεός τον κόσμο».

H ραγδαία ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Ἡ παναίρεση (κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς) τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι μιὰ κατάσταση ὑπαρκτή, ποὺ οἱ ἐπίσκοποί μας ἀρνοῦνται νὰ ἐξετάσουν καὶ νὰ καταδικάσουν Συνοδικά. Εἶναι πρωτοφανὲς γεγονὸς στὴν δισχιλιετὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Ἱεραρχία νὰ σιωπᾶ ἐν καιρῷ αἱρέσεως καὶ νὰ συμπορεύεται δεκαετίες μὲ τὴν αἵρεση.
Ὡς φυσικὴ συνέπεια ἔρχεται ἡ ραγδαία ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ ὁποία ἀλλοιώνει τὰ ὀρθόδοξα αἰσθητήρια τοῦ λαοῦ, διαγράφοντας ἀπὸ τὶς συνειδήσεις τῶν χριστιανῶν –διὰ καθημερινῶν λόγων καὶ πράξεων τῶν ἡγετῶν της– τὴν ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ εἰσάγοντας «νέα» δῆθεν ὁδὸ σωτηρίας, διάφορη ἀπὸ ἐκείνη τῶν Ἁγίων.
Ἡ σταδιακὴ ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ συντελεῖται μὲ τὴν ὑλοποίηση τῆς οἰκουμενιστικῆς Ἐγκυκλίου τοῦ Πατριαρχείου τοῦ 1920 καὶ ὅσων ἐφεξῆς δρομολογήθηκαν, ἀλλὰ καὶ ὅσων ἐθέσπισε ἡ Β΄ Βατικάνειος Σύνοδος. Αὐτὸ σημαίνει πὼς σταδιακὰ γίνεται ἀλλαγὴ τῶν ἀρχῶν τῆς θεμελιώδους Πίστεως· ὅλο καὶ περισσότερο ἀμφισβητεῖται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ταυτίζεται μὲ τὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴ «κιβωτὸ τῆς Σωτηρίας» καὶ ἐμπεδώνεται στὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν ἡ θέση ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συναποτελεῖ μὲ τὶς αἱρετικὲς κοινότητες τῶν παπικῶν καὶ προτεσταντῶν (ὁρατῶς ἢ ἀοράτως) τὴν Ἐκκλησία.