ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΤΟΣΤΟΜΟΥ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ; -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

1. Ἑορτάζουν τούς Ἁγίους ὑποκριτικά

 

Πολλές φορές ἔχομε ἐπισημάνει ὅτι ἡ κακή τριάς τῶν πατριαρχῶν Μελετίου Μεταξάκη, Ἀθηναγόρα τοῦ Α´ καί Βαρθολομαίου, τοῦ νῦν ἀκλεῶς πατριαρχοῦντος, ἔχουν ἐκτρέψει τήν πορεία τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τόν ὀρθόδοξο δρόμο τῶν Ἁγίων Πατέρων στήν σκολιά καί διεστραμμένη ὁδό τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῆς συναπτόμενης μέ αὐτόν ἐκκοσμίκευσης τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου.

Παρά ταῦτα γιά νά μή φανερωθεῖ ἡ καταστροφική αὐτή πορεία, ἔργο τοῦ Διαβόλου, περίτεχνα μέ ἐντυπωσιακή διγλωσσία καί διψυχία, ἐμφανίζονται ὡς ἀκόλουθοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὡς διάδοχοί των ὄχι μόνον στούς θρόνους ἀλλά καί στούς τρόπους. Γνωρίζουν καλά ἀπό τίς θεολογικές τους σπουδές ὅτι ἡ ἀποστολική διαδοχή διακόπτεται, ὅταν δέν ὑπάρχει διαδοχή στήν ὀρθόδοξη δογματική διδασκαλία, ὅταν ἀποδέχονται αἱρετικές καί ἀντιπατερικές διδασκαλίες, γι᾽ αὐτό καί προσπαθοῦν στούς ἁπλοϊκούς πιστούς νά ἐμφανίζονται ὡς συνεχιστές καί διάδοχοι τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἰδιαίτερα ὅταν τό ἑορτολόγιο ἐπιβάλλει τήν τιμή καί τήν ἐξύμνησή τους.

Κάθε Πέμπτη ο Παρακλητικός Κανόνας του Αγίου Νικολάου

 


Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας,  Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.


Τη ΙΔ΄ (14η) του μηνός Οκτωβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΝΑΖΑΡΙΟΥ, ΠΡΟΤΑΣΙΟΥ, ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ και ΚΕΛΣΙΟΥ.

Ναζάριος, Προτάσιος, Γερβάσιος και Κέλσιος οι θαυμαστοί και ένδοξοι Άγιοι Μάρτυρες έλαμψαν ως λαμπροί αστέρες βασιλεύοντος του ασεβεστάτου Νέρωνος, εν έτει νζ΄ (57). Ήτο δε τότε ο πρώτος τούτων, ο μακάριος Ναζάριος, εις την περίφημον και περιβόητον Ρώμην, διότι από την Ρώμην ήτο αυτός και η μήτηρ του, ο δε πατήρ του ήτο από την Λιβύην, αμφότεροι πλούσιοι και ενάρετοι, οίτινες ήσαν μαθηταί του κορυφαίου των Αποστόλων Πέτρου, όστις και τους ωδήγησε προς την ευσέβειαν και τους εβάπτισεν, ο δε Πανάγαθος Θεός τους έδωκε κληρονόμον της αρετής και της περιουσίας αυτών τον Ναζάριον, τον οποίον εβάπτισεν ο Λίνος, όστις ήτο του θρόνου και της αρετής του Πέτρου διάδοχος. Όσον δε ηύξανεν ο νέος εις την ηλικίαν του σώματος, τοσούτον και ο πόθος του Χριστού επλήθυνεν εις την ψυχήν του και εδεικνύετο εις την αρετήν θερμότερος.

Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού : Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!

Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου;      

Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων; Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα; Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του;                                               

Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.


Θα ακούσουμε τους αγίους μας ; Θα μιμηθούμε τους αγίους μας ;

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ και η παύσι κάθε σχέσεως και κοινωνίας με τους αιρετικούς και Λατινόφρονας πατριάρχας, αρχιεπισκόπους και επισκόπους είναι πλέον - εκεί που έφθασαν τα πράγματα - η μόνη ενδεδειγμένη, η μόνη ακίνδυνη και η μόνη αποτελεσματική λύσι. Η Εκκλησία σήμερα στενάζει κυριολεκτικά κάτω από «την μπότα» των Οικουμενιστών και Λατινοφρόνων κληρικών και η προκλητικότητά τους έχει πλέον εξαντλήσει την υπομονή των Ορθοδόξων πιστών.

Ιδου η κανονική λύσι, η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ. Χρειάζεται τόλμη και θάρρος μία τέτοια απόφασι. Αλλά είναι μονόδρομος που μας οδηγεί στον ασφαλή τόπο των Αγίων μας. Λέγει ο αγιος Μάρκος ο Ευγενικός: «Ώσπερ τούτων χωρίζομαι, ούτως ενούμαι τη αληθεία και τοις αγίοις πατράσι τοις θεολόγοις της Εκκλησίας. Δει γαρ παντάπασιν εκείνους είναι κεχωρισμένους ημών, μέχρις αν δω ο Θεός την καλήν διόρθωσιν και ειρήνην της Εκκλησίας αυτού». 

Ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας Υπό Μελετίου Νικολ. Χατζή, Αντεισαγγελέως Εφετών

Ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας αναφέρεται από τον Ιωάννη της Κλίμακος. Ήταν ένας απλοϊκός τσαγκάρης, που έζησε την εποχή, που ασκήτευε ο μέγας Αντώνιος. Ήταν άνθρωπος πολύ ευσεβής και ενάρετος. Ζούσε με ακρίβεια τη χριστιανική ζωή, έχοντας πάντα το νου του κοντά στο Θεό. Τόσο ψηλά έφτασε η αρετή του, ώστε και οι άγγελοι ασχολήθηκαν μ΄ αυτή. Τόση ήταν η πνευματική του ανάβαση, μέχρι που απετέλεσε το μέτρο κρίσεως και συγκρίσεως των αρετών. Έτσι, λοιπόν, ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας, αποτελεί τον αδιάψευστο μάρτυρα, ότι «ουχ ο τόπος, αλλ΄ ο τρόπος». Δηλαδή, για να κάμη κανείς χριστιανική ζωή, δεν είναι ανάγκη να εγκαταλείψη τον κόσμο, να κλειστή στα μοναστήρια και να γίνη «ομφαλοσκόπος». Για την τελειότητα, που αποτελεί και τον αληθινό προορισμό μας, δεν χρειάζονται ειδικοί τόποι, ούτε ωρισμένοι ασκητικοί τρόποι. Φτάνει η αδιάλειπτη βίωση του Θεού με τους ευαγγελικούς κανόνες, σ΄ οποιοδήποτε τόπο και χρόνο. Ο «ησυχασμός» αποτελεί βέβαια μέθοδο αναβάσεως χωρίς ν’ αποτελεί αυτοσκοπό. Τα μοναστήρια, είναι, ασκητικοί τόποι και αποτελούν τα νεύρα της Εκκλησίας, κατά τον ιερό Χρυσόστομο. Εν πάση όμως περιπτώσει το γνήσιο ευαγγελικό πνεύμα, είναι το ιεραποστολικό, σύμφωνα προς το «πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθ. 28, στ. 19) και «ουκ ερωτώ ίνα άρης αυτούς εκ του κόσμου, αλλ’ ίνα τηρήσης αυτούς εκ του πονηρού» (Ιωάν. 17, στ. 15). Πόσοι ασκητικοί αγώνες του Αντωνίου στην έρημο, για την αρετή και την αγιότητα! Πόσοι όμοιοι αγώνες, άλλων συνασκητών και μοναχών! Κι όμως ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας, ο απλοϊκός αυτός τσαγκάρης, ήταν πιο ενάρετος από τον ασκητή Αντώνιο. Έτσι διαβεβαίωσε ο άγγελος τον τελευταίο. Αντώνιε, του είπε, η αρετή σου υπολείπεται, τούτου του Σκυτέως του εν Αλεξανδρεία ώδε… Ας γίνη, λοιπόν μάθημα, σ’ όλους εκείνους, που σπεύδουν να εγκαταλείψουν τον κόσμο και να κλειστούν στα μοναστήρια, πιστεύοντας, ότι μόνο εκεί θα ασκηθούν στην αρετή. Η δε Εκκλησία παράλληλα με τη μνήμη του Μεγάλου Αντωνίου, δίκαιο είναι να γιορτάζει και τη μνήμη του Μείζονος Σκυτέως.

 

Carpus, Papylus, Agathodorus, & Agathonica, the Martyrs of Pergamus

Saint Carpus was Bishop of the Church of Thyatira in Asia Minor and Papylus was his deacon, whom he had ordained. Seized as Christians and tormented in Thyatira, they were taken to Sardis, whither Agathodorus, their servant, followed them, and also confessed Christ, and was tormented with them. Together with Agathonica, the sister of Saint Papylus. they were all beheaded during the reign of Decius, in the year 250.

Μέ τήν «ὁμολογίαν τοῦ 1935», οἱ τρεῖς Ἀρχιερεῖς ἐσφετερίσθησαν ἁρμοδιότητας Πανορθοδόξου Συνόδου! -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Τά ὀλίγα θεολογικά γράμματα πού γνωρίζω τά ἐδιδάχθην ἀπό Θεολόγους, ὄχι ἀπό τσαρλατάνους. Ἐν προκειμένῳ, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία διδάσκει ὅτι μετά ἀπό τήν εἰσαγωγήν μίας καινοτομίας εἶναι ἀνάγκη νά συγκαλῆται Σύνοδος γιά νά τήν καταδικάσῃ καί νά καθαιρέσῃ τούς καινοτόμους. Ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης, ἐάν δέν συμβῇ αὐτό, οἱ καινοτόμοι παραμένουν μή καθῃρημένοι, ἀλλά ὑπόδικοι ἐνώπιον Συνόδου (βλ. β' ὑποσημ. εἰς τόν 3ον Ἀποστολικόν κανόνα). Δέν ἀρκεῖ τό γεγονός ὅτι μία παρόμοια καινοτομία (τό Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον) εἶχεν ἤδη καταδικασθῆ, προκειμένου νά χαθῇ αὐτομάτως ἡ ἱερωσύνη τῶν καινοτόμων, ὅπως θά συνέβαινε π.χ. σέ κάποιον κληρικόν πού δηλώνει ὅτι φεύγει ἀπό τήν Ὀρθοδοξίαν καί συνάσσεται μέ τόν Παπισμόν. Ἡ μέν ἀποτείχισις τῶν 3 Ἀρχιερέων τό 1935 ἦτο μία ἐπιβεβλημένη καί Ἁγία ἐνέργεια, ἀλλ' ἡ περίφημος «ὁμολογία τοῦ 1935» περί «ἀπωλείας ἁγιαστικῆς χάριτος» εἰς τό ν.ἑ., πού ἐδημοσιοποιήθη ἀμέσως μετά τήν ἀποτείχισιν μέσῳ μιᾶς ἐγκυκλίου, ἦτο μία ἐσφαλμένη ἐνέργεια, τήν ὁποίαν ὁ Ἀντίδικος ἐχρησιμοποίησεν δεόντως μέσῳ τοῦ ὀργάνου του Ματθαίου Καρπαθάκη, μέ ἀποτέλεσμα τήν πλήρη διάλυσιν καί πτῶσιν τῶν ἀρχιερέων τοῦ π.ἑ. μετά ἀπό μερικές δεκαετίες. Διότι μέ τήν «ὁμολογίαν τοῦ 1935», οἱ τρεῖς Ἀρχιερεῖς ἐσφετερίσθησαν ἁρμοδιότητας Πανορθοδόξου Συνόδου! Τό σφάλμα αὐτό κατενόησε ὀλίγον ἀργότερον καί προσεπάθησε νά διορθώσῃ (τό 1937) ὁ Ἅγιος πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, ἀλλ' ὁ προαναφερθείς τσαρλατᾶνος προχώρησε εἰς σχίσμα, προδούς τόν ἱερόν ἀγῶνα. Αὐτά θά ἔπρεπε νά μᾶς διδάσκουν, ἀλλ' ἐξ ὅσων γνωρίζω, οἱ Ματθαιϊσταί συνεχίζουν νά κατηγοροῦν τόν Ἅγιον πρ. Φλωρίνης πού υἱοθέτησε τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν καί ἐδίδασκεν ὅτι «οἱ Π/Ηται δέν ἀποτελοῦν ἰδιαιτέραν Ἐκκλησίαν ἐν Ἑλλάδι, ἀλλ' εἶναι ἡ φρουρά πού θ' ἀγωνισθῇ διά νά ἐπαναφέρῃ τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος εἰς τόν θριγγόν τῶν ἱερῶν κανόνων ἀπ' ὅπου ἐξέκλινε» (ἀπό μνήμης τό ἔγραψα, ἴσως διαφέρῃ ἡ διατύπωσις τοῦ Ἁγίου). Δυστυχῶς, τό 1950 ὁ Ἅγιος, κατόπιν πιέσεων πού ἐδέχθη καί τῆς ἐξαπατήσεώς του, ὅτι δῆθεν οἱ Ματθαιϊσταί θά ἡνώνοντο πάραυτα μέ αὐτόν, ἐπανέλαβε τό σφάλμα τῆς Ἐγκυκλίου τοῦ 1935 μέ τήν κατ' οἰκονομίαν (λόγῳ διωγμῶν καί ἐγκαταλείψεως) ὑπογραφήν τῆς περιφήμου Ἐγκυκλίου τοῦ 1950, ἄν καί λέγεται ὅτι κατά τήν στιγμήν τῆς ὑπογραφῆς εἶπεν ὅτι δέν πιστεύει εἰς τό περιεχόμενον τῆς Ἐγκυκλίου! Καί πάλιν, ὁ Σατανᾶς ἐξεμεταλλεύθη δεόντως τό νέον σφάλμα. Κατόπιν τούτων, εἶναι νομίζω ἀφροσύνη νά συνεχίζεται ἀμετανοήτως ἡ ἐπανάληψις τοῦ αὐτοῦ σφάλματος.

-----------------------------

Ο/Η Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Περί «απωλείας τής αγιαστικής χάριτος τών Μυστηρίων»

Διαβάζω : «Ἡ μέν ἀποτείχισις τῶν 3 Ἀρχιερέων τό 1935 ἦτο μία ἐπιβεβλημένη καί Ἁγία ἐνέργεια, ἀλλ' ἡ περίφημος «ὁμολογία τοῦ 1935» περί «ἀπωλείας ἁγιαστικῆς χάριτος» εἰς τό ν.ἑ., πού ἐδημοσιοποιήθη ἀμέσως μετά τήν ἀποτείχισιν μέσῳ μιᾶς ἐγκυκλίου, ἦτο μία ἐσφαλμένη ἐνέργεια, τήν ὁποίαν ὁ Ἀντίδικος ἐχρησιμοποίησεν δεόντως μέσῳ τοῦ ὀργάνου του Ματθαίου Καρπαθάκη, μέ ἀποτέλεσμα τήν πλήρη διάλυσιν καί πτῶσιν τῶν ἀρχιερέων τοῦ π.ἑ. μετά ἀπό μερικές δεκαετίες.»

Άν ήταν λάθος αυτό, τότε τίθεται τό ερώτημα : Μετά τήν εν Κολυμπαρίω ψευδοσύνοδον καί τήν μετέπειτα αναγνώριση τού Ουκρανικού σχίσματος - προηγήθηκαν πλείστα όσα άλλα -, η «αγιαστική χάρις» εξακολουθεί υφισταμένη ; Εάν όχι, τότε θά πρέπει νά συμφωνήσουμε ότι αυτό που ελέχθη τό 1935, ήταν πρόρρησις διορατική, όπως ακριβώς ήταν τό «μάς φράγκεψαν». Μήπως αμφιβάλλει κανείς ότι «φραγκέψαμε» ;

----------------------

Ο/Η ΧΑΡΙΛΑΟΣ είπε...

Τι να απαντήσει κανείς στα φαιδρά και υβριστικά του κ. Χατζηνικολάου; Περί κατεγνωσμένων αιρέσεων των νεοημερολογιτών, περί του προδότου Φλωρίνης, περί των Πανορθοδόξων Συνόδων του 16ου αιώνος; ότι εάν έχουν θεία χάρη οι νεοημερολογίτες, τότε ο Φλωρίνης είναι καθηρημένος;
Την απάντηση την δίνει η υπαγωγή του θρησκευτικού μορφώματός, στο οποίο ανήκει, στον 
4301/2014 νόμο.

------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Χαιρετίζω την διάκριση την πίστη και την πνευματική κατάρτηση του κυρίου καθηγητή Χατζηνικολάου. Εχω ακριβώς την ίδια πίστη με αυτόν. Καλη δύναμη και καλή υπομονή.

 

Αποκαθήλωση εικόνων στο Νοσοκομείο Σερρών!

Καταγγελία-σοκ εργαζόμενης για «εικονομαχία επειδή ενοχλούνται οι μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες»

Μια φοβερή καταγγελία για το Νοσοκομείο Σερρών έκανε η πρόεδρος της Επιτροπής Υγιεινής και Ασφάλειας του νοσοκομείου Κική Μιχαηλίδου, σχετικά με απόφαση που ανακοινώθηκε στους εργαζομένους για τις θρησκευτικές εικόνες στους θαλάμους του.
Η κυρία Μιχαηλίδου είπε ότι «υπάρχει απαίτηση να κατεβούν όλες οι εικόνες από τα δωμάτια του νοσοκομείου, υπάρχει υπουργική εντολή, που την κρύβουν»,
 τη στιγμή που η διαμαρτυρία των ανεμβολίαστων εργαζομένων του νοσοκομείου συνεχίζεται κανονικά και δρομολογούνται κινητοποιήσεις για σήμερα.

Όσον αφορά το θέμα του «ξηλώματος» των εικόνων μέσα από τα δωμάτια, έγινε γνωστό ότι θέλησαν να προχωρήσουν σε αυτή την κίνηση έπειτα από διαμαρτυρίες κάποιων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών που νοσηλεύονται στο Γενικό Νοσοκομείο Σερρών! Η πλήρης δήλωση της κυρίας Μιχαηλίδου είναι η εξής:

Εντείνεται η Τζιχαντιστική Γενοκτονία των Χριστιανών στη Νιγηρία

του Raymond Ibrahim

Αυτό που αρκετοί διεθνείς παρατηρητές χαρακτηρίζουν εδώ και χρόνια ως «καθαρή γενοκτονία» των Χριστιανών στη Νιγηρία έχει φτάσει σε νέα επίπεδα. “Δεν έχουμε δει ποτέ μια τόσο κακή κυβέρνηση σε αυτή τη χώρα όπως η σημερινή. Η κυβέρνηση υποστηρίζει πλήρως την αιματοχυσία στη Νιγηρία. Σκοτωνόμαστε μόνο επειδή δεν είμαστε μουσουλμάνοι. Αυτοί οι κακοί τζιχαντιστές Fulani με υποστήριξη του από την κυβέρνηση σκοτώνουν ανθρώπους, καταστρέφουν τα σπίτια και τα χωράφια τους, αλλά όταν προσπαθούμε να αμυνθούμε, η κυβέρνηση προχωρά στη σύλληψη των ανθρώπων μας. Τι είδους δικαιοσύνη είναι αυτή; ” – Σεβ. Jacob Kwashi, Αγγλικανός επίσκοπος, κατά τη διάρκεια κηδείας για 17 δολοφονημένους Χριστιανούς, Morning Star News, 30 Αυγούστου 2021.

«Εν τω ονόματι του Ιησού…» -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

Eίναι αλήθεια ότι ή πρώτη σύλληψη, από το λογοκρατούμενο πνεύμα μας, της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού είναι συνήθως μια διαφάνεια νοησιαρχική. Τη διαδικασία της επικλήσεως συλλαμβάνουμε ως καθαρή νοητική λειτουργία. Αλλά αν βιώνουμε έναν ορισμένο βαθμό αγιοπνευματικής εμπειρίας, το πνεύμα μας, καθώς ανοίγει τις πύλες του για να δεχθεί την εικόνα της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού, δεν υποδέχεται μια παράσταση της διανοίας αλλά μια άγιοπνευματική «Θεία Λειτουργία», στην οποία εκφράζεται συνοπτικά όλη η δυναμική λυτρωτική παρουσία της ζωής του Κυρίου. Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι μια τυπική (μηχανική – ψυχολογική) επανάληψη προβολής νοητικών διαφανειών στην οθόνη του πνεύματός μας. Είναι αναμφιβόλως η έκχυση της συνολικής δυναμικής του σωτηριολογικού Του έργου στην καθολική μας ύπαρξη.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ


 

Τη ΙΓ΄ (13η) του μηνός Οκτωβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΚΑΡΠΟΥ, ΠΑΠΥΛΟΥ, ΑΓΑΘΟΔΩΡΟΥ και ΑΓΑΘΟΜΙΚΗΣ.

Κάρπος, Πάπυλος, Αγαθόδωρος και Αγαθονίκη οι ένδοξοι Άγιοι Μάρτυρες, οι στεροί στύλοι της Εκκλησίας και θεμέλιοι άσειστοι, ήσαν από την περιφανή Πέργαμον, ακμάσαντες κατά τους χρόνους Δεκίου μεν του βασιλέως, ανθυπάτου δε της Ανατολής Βαλεριανού, εν έτει σν΄ (250). Εκ τούτων οι Άγιοι Κάρπος και Πάπυλος ήσαν ιατροί κατά την τέχνην, η Αγία Αγαθονίκη ήτο αδελφή του Αγίου Παπύλου και ο Άγιος Αγαθόδωρος ήτο υποτακτικός των Αγίων Κάρπου και Παπύλου. Και ο μεν Άγιος Κάρπος ήτο Επίσκοπος Θυατείρων, ο δε Πάπυλος ήτο Διάκονος, χειροτονηθείς από τον ίδιον αυτόν Κάρπον. Συλληφθέντες λοιπόν οι Άγιοι Κάρπος και Πάπυλος από τον άρχοντα των Θυατείρων και ερωτηθέντες, ωμολόγησαν ενώπιον πάντων το όνομα του Χριστού και με πολλήν παρρησίαν απεκρίθησαν προς αυτόν· «Μεγάλη σας αισχύνη είναι, και αγνωμοσύνη, να γνωρίζη, κατά τον Ησαϊαν, τον κύριον αυτού ο βους και ο όνος (Ησ. α: 3), υμείς δε να γίνεσθε αναισθητότεροι και αλογώτεροι των αλόγων ζώων και να αφήνετε τον Δεσπότην και Σωτήρα σας, δια να προσκυνήτε αναίσθητα είδωλα».

Όποιος πέσει στα μικρά, αναμφίβολα θα πέσει και στα μεγάλα.

Σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες, όποιος πέσει στα μικρά, αναμφίβολα θα πέσει και στα μεγάλα. Και ενώ τότε, η ημερολογιακή αλλαγή της Εγκυκλίου του 1920, φαινόταν ως κάτι μικρό και ασήμαντο (δεδομένου ότι η Εγκύκλιος δεν είχε γνωστοποιηθεί ακόμα στον κόσμο), οδήγησε σιγά-σιγά σε ολοένα και μεγαλύτερες προδοσίες, σε σημείο που να μπορούμε να πούμε ότι η Εγκύκλιος (η οποία, κατά τους σύγχρονους Πατέρες, θεωρείται και ως ο καταστατικός χάρτης του Οικουμενισμού) έχει εφαρμοστεί πλήρως από όλα τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία. Αυτό σημαίνει ότι ο Οικουμενισμός και η Εγκύκλιός του, έχει επικρατήσει παντού.

Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΟΝΗΡΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ. Ὁ Ἅγιος Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος μᾶς συμβουλεύει:

«Ὅταν συμβαίνη νὰ πληθύνωνται στὸν νοῦ μας οἱ πονηροὶ λογισμοί, νὰ βάζουμε ἀνάμεσά τους τὴν ἐπίκληση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ (τὴν νοερὰ προσευχή) καὶ ἀμέσως θὰ τοὺς δοῦμε νὰ διαλύωνται σὰν καπνὸς στὸν ἀέρα, ὅπως μᾶς δίδαξε ἡ πεῖρα. Καὶ τότε, ἀφοῦ μένει μόνος του ὁ νοῦς, χωρὶς τοὺς πονηροὺς λογισμούς, ἄς ἀρχίσουμε πάλι τὴν συνεχῆ προσοχὴ καὶ ἐπίκληση (νήψη καὶ προσευχή), καὶ ὅσες φορὲς τὸ παθαίνουμε αὐτὸ ἀπὸ πειρασμό, ἔτσι νὰ ἐνεργοῦμε».

Ἀρχαιοταξίτες… -- τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα, Διδάκτορος Βυζαντινῆς Ἱστορίας

Δικῆς μου ἐμπνεύσεως ὁ ὅρος (κατά τό…νεοταξίτες) καί εἰλικρινά εὔχομαι νά μή χρειαστεῖ ἄλλη ἐφεξῆς χρήση του. Ἄν καί οἱ εἰκόνες βεβαίως πού εἴδαμε πρόσφατα στήν Ἀλεξανδρούπολη, δέν ἐμπνέουν δυστυχῶς καί τόση αἰσιοδοξία. Καί ἐννοῶ τίς τραγικές εἰκόνες μέ τόν ἱερέα νά μεταδίδει τά Ἄχραντα Μυστήρια μέ τή μορφή ἐμβαπτισμένου Ἄρτου, οἱ ὁποῖες ἐπιβεβαιώνουν μία ὅλο καί πιό διευρυμένη πρακτική, πού τή βλέπουμε σέ ἀρκετές μητροπόλεις τῆς χώρας. Μία πρακτική ἡ ὁποία ὑποτίθεται ὅτι παραπέμπει στήν «ἀρχαία τάξη» τῆς Ἐκκλησίας καί συνδέεται μέ τή λεγόμενη Θεία Λειτουργία τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου.

       Καί λέμε «ὑποτίθεται», ἐπειδή κατ’ ἀρχάς ὀφείλουμε νά ξεκαθαρίσουμε ὅτι σέ κάποιες περιπτώσεις αὐτές οἱ Θεῖες Λειτουργίες, οὔτε μέ τήν ἡμέρα μνήμης τοῦ Ἀγίου ἔχουν σχέση, οὔτε καί μέ τό συγκεκριμένο τελετουργικό, ἀλλά ἀποτελοῦν Λειτουργίες τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου (ἴσως μέ κάποιες τροποποιήσεις) καί τό βασικό στό ὁποῖο ἐστιάζουν εἶναι ὁ ἰδιάζων τρόπος μετάδοσης τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Αὐτή εἶναι ἡ στόχευση – καί ἄν σκεφτοῦμε καί σέ τί εἴδους μητροπόλεις κυρίως ἐμφανίζεται αὐτή ἡ νέα μόδα (μητροπόλεις στίς ὁποῖες προΐστανται οἰκουμενιστές ἐπίσκοποι) καί ἐν μέσω ποιᾶς περιόδου δείχνει να ἐντείνεται (ἐποχῆς ὅπου μέ πρόσχημα τόν κορωνοιό ἔχει ξεκάθαρα ἀρχίσει νά τίθεται θέμα Θείας Κοινωνίας), ὅλα αὐτά μόνο ὑποψίες μποροῦν νά ἐγείρουν. Κάποιοι ἐξάλλου ἔχουν ἤδη δώσει τόσα πολλά δικαιώματα, ὥστε (ὅσους καλούς λογισμούς καί ἄν θέλαμε νά κάνουμε) εἶναι τελείως ἀδύνατον νά πιστέψουμε πώς ὅλα αὐτά δέν γίνονται ἐκ τοῦ πονηροῦ.

Βασικὲς ὀρθόδοξες ἐκκλησιολογικὲς ἀρχὲς

Ὁ Οἰκουμενισμός, ἐκκινώντας ἀπὸ προσπάθειες προσεγγίσεως τῶν «χριστιανῶν» σὲ πρακτικὰ θέματα στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ἐξελίχθηκε σὲ προσπάθεια ἐξωτερικῆς συγκολλήσεως τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς λοιπὲς «ὁμολογίες», χωρὶς τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ ἐκεῖνες τῆς μόνης ἀναλλοίωτης καὶ παραδοσιακῆς, τῆς ὀρθόδοξης, διδασκαλίας, ἀλλὰ μέσῳ ἐλαχιστοποιήσεως τῆς σημασίας («μινιμαλισμοῦ»), τῆς ἀποσιωπήσεως καὶ παρερμηνείας τῶν ἱ. δογμάτων ἀπὸ ὅλες τὶς διαλεγόμενες πλευρές. Ἐκκινώντας στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ οἱ αἱρετικοὶ (ἑτερόδοξοι ) ὀνομάστηκαν σὲ ἐπίσημα ὀρθόδοξα ἐκκλησιαστικὰ κείμενα «Ἐκκλησίες» (τὸ 1903 καὶ κυρίως τὸ 1920), ἡ δογματικὴ παρέκκλιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μεταξὺ ἄλλων φοβερῶν πτώσεων ὁδήγησε σταδιακῶς στὴν ἀπὸ μέρους ἐπιφανῶν ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ θεολόγων (α) ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας μὲ τοὺς παπικούς («ἄρση τῶν ἀναθεμάτων») τὸ 1965, (β) μερικὴ ἀποδοχὴ τῶν ἑτεροδόξων τελετῶν βαπτίσματος, εὐχαριστίας καὶ ἱερωσύνης («Κείμενον Β.Ε.Μ.», Λίμα τοῦ Περοῦ 1982, (γ) διαπίστωση δῆθεν χριστολογικῆς συμφωνίας μὲ τοὺς μονοφυσίτες-μονοθελῆτες (Β΄Κοινή Δήλωση, Chambésy 1990) - ἡ ὁποία σημαίνει τὴν ἀπόρριψη τῆς συμπαγοῦς ὀρθοδόξου χριστολογίας 15 αἰώνων, Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ πληθύος Ἁγίων Πατέρων, (ε) διαπίστωση ὅτι ὁ παπισμὸς εἶναι ὄχι αἵρεση, ἀλλὰ «ἀδελφὴ Ἐκκλησία» μὲ ἔγκυρα μυστήρια (Κείμενον Balamand 1993) κ.ἄ.

Κατέρρευσε υπό την πίεση των ρίχτερ το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, στον Ξηρόκαμπο Σητείας.

Όπως φαίνεται στιη φωτογραφία, το μικρό εκκλησάκι δεν άντεξε τον ισχυρό σεισμό …

https://www.cretalive.gr/

Μόνον ὁ Θεός ΤΟ ΥΨΙΣΤΟΝ ΑΓΑΘΟΝ -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Συνηθίζουμε νά μιλᾶμε γιά ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ. Κι αὐτό, σέ σχέση μέ τόν κόσμο. Κατά τούς Πατέρες «ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄληπτος καί ἀνέκφραστος». Οἱ ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ ἀναφέρονται στόν τρόπο ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ. Ἰδιαίτερα ἡ ἀγάπη καί ἡ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, «προϋποθέτει ἤδη τό προσωπικόν τοῦ Θεοῦ, οὗτινος θεμελιώδης ἰδιότης εἶναι, διότι ἀγάπη ἀπρόσωπος εἶναι τι ἀκατανόητον», διδάσκει ὁ διάσημος θεολόγος Χρῆστος Ἀνδροῦτσος. Κι ὅταν ὁ Ἰωάννης ἀποκαλεῖ τόν Θεό ἀγάπη, δηλώνει τήν οὐσία τοῦ Θεοῦ «ὡς προσώπου καί ὡς ζῶντος». Θά μπορούσαμε λοιπόν, νά ἰσχυριστοῦμε πώς, ὅλες οἱ ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ, ἀποτελοῦν προσόντα τῆς ἀγάπης Του. Ἔτσι, συμπεραίνει ὁ Παν. Τρεμπέλας: «Ἡ δύναμίς Του εἶναι δύναμις ἀγάπης· ἡ παγγνωσία Του καί ἡ πανσοφία Του εἶναι γνῶσις καί σοφία χρηστότητος καί οἰκτιρμῶν... ἡ δικαιοσύνη Του εἶναι δικαιοσύνη ἀγάπης, τείνουσα νά ἐπαναγάγη τούς παρεκκλίνοντας εἰς τήν ὁδόν τῆς εὐτυχίας καί τῆς εἰρήνης· ἡ πανταχοῦ παρουσία Του συνέχει καί κυβερνᾶ τά πάντα... Καί ἐν ὀλίγοις, ὁ Θεός εἶναι τό ὕψιστον ἀγαθόν, τό ὁποῖον δέν παραμένει περιωρισμένον εἰς ἑαυτό, ἀλλ’ ὡς ὁ ἥλιος φωτίζει πάντα».

Probus, Andronicus, & Tarachus, Martyrs of Tarsus

The holy Martyrs contested for Christ during the reign of Diocletian, in the year 296 or 304. Tarachus was advanced in years, of Roman birth, and had been a soldier; Probus was from Side in Pamphylia, and Andronicus from Ephesus. They were taken together in Cilicia and subjected to manifold exceedingly cruel tenures. Tarachus was beaten on his cheeks and neck with stones, his hands were burned, he was hanged on a post and smoke was put underneath him to choke him; vinegar was forced down his nostrils; after enduring further tortures, he was carved to pieces. Probus was thrashed with whips, his feet were burned with red hot irons, his back and sides were pierced with heated spits; finally he also was cut up with knives, and received the crown of martyrdom. Andronicus suffered similar tortures, and also finished his course being cut to pieces, commending his soul into the hands of God.

Αυτό δεν πουλιέται

Μια παλιά ιστορία λέγει:

Κάποτε ο διάβολος το έριξε στο εμπόριο. Άνοιξε ένα μεγάλο κατάστημα, ένα σούπερ - μάρκετ, όπως θα λέγαμε σήμερα. Και κάθε μέρα διαφήμιζε και πουλούσε τα προϊόντα του. Ανάμεσα στα εμπορεύματά του, υπήρχε και ένα εργαλείο με πολύ παράξενο και προκλητικό σχήμα. Επάνω στο εργαλείο αυτό ο διάβολος είχε βάλει μία πινακίδα που έλεγε:

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ.

Πολλοί από τους πελάτες του ενδιαφέρθηκαν να το αγοράσουν, το παράξενο αυτό εργαλείο. Αλλά ο διάβολος έμεινε άκαμπτος και ανυποχώρητος.
Μην κάνετε κουβέντα! έλεγε. Ό,τι άλλο θέλετε, μπορώ να το πουλήσω. Αυτό όχι! Αυτό είναι το πιο χρήσιμο, από όσα έχω. Και είναι πραγματικά παράξενο. Με αυτό κατορθώνω, εκείνα  που δεν θα μπορούσα να κατορθώσω με κανένα άλλο τρόπο. Μην κάνετε λοιπόν συζήτηση. Γιατί πουλώντας το εργαλείο αυτό, εγώ το έκλεισα το μαγαζί μου!...
Ποιο ήταν αυτό το εργαλείο;

A CONFESSION OF FAITH Against Ecumenism

From a Convention of Orthodox Clergymen and Monks Greece, April 2009

Those of us who by the Grace of God have been raised with the dogmas of piety and who follow in everything the One, Holy, Catholic and Apostolic Church, believe that:

The sole path to salvation of mankind[1] is the faith in the Holy Trinity, the work and the teaching of our Lord Jesus Christ, and their continuance within His Body, the Holy Church. Christ is the only true Light;[2] there are no other lights to illuminate us, nor any other names that can save us: "Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved."[3] All other beliefs, all religions that ignore and do not confess Christ "having come in the flesh,"[4] are human creations and works of the evil one,[5] which do not lead to the true knowledge of God and rebirth through divine Baptism, but instead, mislead men and lead them to perdition. As Christians who believe in the Holy Trinity, we do not have the same God as any of the religions, nor with the so-called monotheistic religions, Judaism and Mohammedanism, which do not believe in the Holy Trinity.