Ἡ Ἱ. Μητρόπολις Πειραιῶς -- ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 28ῃ Ἰουνίου 2021

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΤΑΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ἡ Ἱ. Μητρόπολις Πειραιῶς ἀνακοινώνει μέ αἰσθήματα εὐγνωμοσύνης πρός τόν Πανάγιον Θεόν ὅτι ἡ κανονική ὑπόθεσις τοῦ Ἱερομονάχου Χριστοδούλου Ταμπακοπούλου, Ἐφημερίου Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Νείλου Πειραιῶς ἐπερατώθη κατά τόν ὑπό τῶν Ἱ. Κανόνων θεοφιλῆ τρόπον διά τῆς ὑποβολῆς ὑπό τοῦ κατηγορουμένου μετανοίας καί ἀνακλήσεως τῶν δημοσιοποιηθεισῶν κακοδοξιῶν.

Ὅθεν πρός ὑπέρβασιν καί θεραπείαν τοῦ προκληθέντος σκανδαλισμοῦ ἐκ τῶν γενομένων ὑπό τοῦ κατηγορουμένου δημοσιευμάτων ἀφορώντων εἰς τήν θεολογίαν τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Γρηγορίου, Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης τοῦ Παλαμᾶ δημοσιοποιοῦμεν τό κείμενον τῆς δηλώσεως μετανοίας-ἀνακλήσεως αὐτοῦ, ὑποβληθέν ἐνώπιον τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Δικαστηρίου τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱ. Μητροπόλεως.

Χρεωστικῶς ἐκφράζομεν εὐγνώμονας εὐχαριστίας εἰς τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ.κ. Ἱερόθεον, τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Παῦλον Δημητρακόπουλον καί τόν Αἰδεσιμ. Πρωτοπρ. κ. Βασίλειον Βολουδάκην, οἱ ὁποῖοι ἐξετασθέντες ὡς μάρτυρες μετά βαθυτάτης ἐπιγνώσεως ἀνέλυσαν τό ὑπεροχικό θεολογικό ἔργον τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Γρηγορίου, Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης τοῦ Παλαμᾶ καί τίς κακοδοξίες καί θεολογικές ἀστοχίες τοῦ κατηγορουμένου, ὁδηγήσαντες αὐτόν εἰς τήν ὑποβολήν τῆς ἐπισυναπτομένης δηλώσεως.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

ΠΙΣΤΙΣ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΙΑ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Υπάρχουν χριστιανοί, ποὺ ἀντιμετωπίζουν σοβαρὰ προβλήματα καὶ θέλουν νὰ καταφύγουν σὲ ἐνάρετους κληρικοὺς καὶ μοναχούς, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπό αὐτά. Ἀναζητοῦν τὴ λύση ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους, ξεχνώντας ὅτι ὁ Χριστὸς πολλὲς φορὲς ἔλεγε ὅτι ἡ πίστη σώζει. Ἡ φράση του «ἡ πίστις σου σέσωκέ σε» ἦταν ἀποκαλυπτική. Τὸ θαῦμα γινόταν, γιατὶ προϋπῆρχε ἡ πίστη καὶ ἡ καλὴ προαίρεση. Ἐναγωνίως θέλουν νὰ ἀναθέσουν τὴν ὑπόθεσή τους στὸ Θεὸ μέσῳ κάποιου ἄλλου. Ἡ τακτικὴ αὐτὴ θυμίζει τοὺς παραβάτες τοῦ ποινικοῦ κώδικα, οἱ ὁποῖοι ἀναθέτουν σὲ κάποιον καλὸν δικηγόρο νὰ τοὺς ὑπερασπιστεῖ καὶ νὰ τοὺς ἀπαλλάξει. Οἱ ἴδιοι παραμένουν ἀπρόθυμοι νὰ βιώσουν τὸ πρόβλημά τους πνευματικὰ καὶ ἀναποφάσιστοι νὰ ἀλλάξουν τρόπο ζωῆς. Τὸ θέμα εἶναι σοβαρό. Ὁ Χριστιανὸς πρέπει νὰ ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸν Θεὸ μέσῳ τῆς μετανοίας του καὶ τῆς προσευχῆς του. Οἱ ἄλλοι εἶναι ἀπὸ ἔξω καὶ δὲν μποροῦν νὰ ἀντικαταστήσουν οὔτε τὸ Θεό, οὔτε τὸν ἴδιο.

Finding of the Relics of Cyrus and John the Unmercenaries

These Saints lived during the years of Diocletian. Saint Cyrus was from Alexandria, and Saint John was from Edessa of Mesopotamia. Because of the persecution of that time, Cyrus fled to the Gulf of Arabia, where there was a small community of monks. John, who was a soldier, heard of Cyrus' fame and came to join him. Henceforth, they passed their life working every virtue, and healing every illness and disease freely by the grace of Christ; hence their title of "Unmercenaries."

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ -- Αθωνικά άνθη

«Τα κατά πόλιν δεσμά και τας θλίψεις σου, τις διηγήσεται ένδοξε Απόστολε Παύλε; Τους κόπους, τους μόχθους, τας αγρυπνίας, τας εν λιμώ και δίψει κακοπαθείας, τας εν ψύχει και γυμνότητι, την σαργάνην, τους ραβδισμούς, τους λιθασμούς, την περίοδον, τον βυθόν, τα ναυάγια;…». Εκκλ. Υμνογραφία.

Η κατανυκτική κατ’ έτος εορτή του Αποστόλου των Εθνών, φέρει εγγύτερον προς ημάς την θείαν εικόνα της προσωπικότητός του. και η αγάπη μας και η ευλάβειά μας προς τον μέγαν Παύλον αναπαριστώσι πληρέστερον και ουσιωδέστερον την πολυσχιδή και πολύμοχθον αποστολικήν διδασκαλίαν του. Ο Απόστολος Παύλος είναι ένα εκπληκτικόν θαύμα εν τη ιστορία του κόσμου. Ένα θαύμα, προ του οποίου, η μεν αρνητική κριτική παραμένει άφωνος και εκστατική, η δε ευσεβής χριστιανική σκέψις μετουσιούται, επί είκοσιν ήδη αιώνας εις στροφάς λατρείας, εις αισθήματα αγάπης, εις αίνους και ωδάς πνευματικάς. Ολόκληροι τόμοι εγράφησαν από των αποστολικών εισέτι χρόνων, δια τον θεόληπτον Ταρσέα, και μοναδικά εγκώμια επλάκησαν εις την αγίαν και εκτάκτως μεγαλοφυά μορφήν του, εις το «σκεύος της εκλογής» του Χριστού.  Οι Πατέρες της Εκκλησίας και διδάσκαλοι της οικουμένης, ενείδον εν τω θείω Αποστόλω μίαν πρωτοφανή και παγκόσμιον δύναμιν, συμπυκνούσαν σπανιώτατα και όλως έκτατα πνευματικά στοιχεία, η οποία ανέστρεψε προς τον ουρανόν και τον ταλαίπωρον ρουν της δυστήνου ανθρωπίνης ιστορίας. Δεν ήτο κοινός άνθρωπος ο Παύλος, με τας μετρίας εκ της φύσεως ιδιότητας, ούτε η ελληνική του παιδεία μετά της ιουδαϊκής, ην εξέμαθε «παρά τους πόδας του Γαμαλιήλ» ήσαν ευκαταφρόνητοι δια την εποχήν του.

Προσδοκία αναγέννησις εκ της στάχτης μας! --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η πατρίς βαίνει εις κρημνόν και ημείς καθεύδουμε τον νήδυμο ύπνο, σχετικώς προς την συνδρομή έχοντες ήδη απεμπολήσει οιαδήποτε πληροφορία δυνάμεθα να συλλέξουμε διαρκούντος του χειμώνος, κατά τον οποίο είχαμε αδίκως εγκλειστεί, εξαιτίας και συνεπεία της οιονεί επαράτου πανδημίας.

Η κατάσταση δεν επιδέχεται διεξοδικών αναλύσεων ένεκεν του κατεπείγοντος της φύσεως της, αλλά άμεσης εφαρμογής δραστικών κινήσεων, πλην όμως, οφείλουμε αρχικώς να συνειδητοποιήσουμε με ενάργεια το ποιος είναι ο εχθρός.

Τη ΚΗ΄ (28η) Ιουνίου, η εύρεσις των τιμίων λειψάνων των Αγίων Μαρτύρων Αναργύρων ΚΥΡΟΥ και ΙΩΑΝΝΟΥ.

Κύρος και Ιωάννης, οι Άγιοι του Χριστού Μάρτυρες και θαυματουργοί Ανάργυροι και ιατροί, ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού, εν έτει 292, και ο μεν Άγιος Κύρος κατήγετο εκ της Αλεξανδρείας, ο δε Ιωάννης εκ της πόλεως Εδέσσης. Ούτοι λοιπόν ενωθέντες δια της ομοιότητος της γνώμης των περιήρχοντο και ιάτρευον πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Επειδή δε παρεκίνουν πολλούς να μαρτυρήσωσι, προσήχθησαν εις τον κατά τόπον άρχοντα, εις τον οποίον παραστάντες και ομολογήσαντες τον Χριστόν, υπεβλήθησαν εις διαφόρους τιμωρίας, έπειτα δε απεκεφαλίσθησαν και έλαβον τους στεφάνους του Μαρτυρίου.

Άγιος Νέος Οσιομάρτυς Παύλος εξ Αροάνιας Καλαβρύτων

Ὁ Ἅγ. Παῦλος ὁ ἐξ Ἀροανίας εἶναι εἷς ἐκ τῶν ἑκατομμυρίων Νεομαρτύρων. Χάρις εἰς τὸν ἡρωισμὸ καὶ τὴν αὐτοθυσία τῶν ἐνδόξων αὐτῶν προγόνων μας, προετοιμάσθη ἐπιτυχῶς ἡ Ἐθνικὴ Παλιγγενεσία, γιὰ νὰ ἐκκινήσῃ ἡ Ἐπανάστασις, μέσα Μαρτίου 1821 στὰ Καλαβρυτοχώρια καὶ τὴν Ἁγία Λαύρα.

Καταγόμενος ἐκ τῆς Ἀροανίας (Σωποτό) Καλαβρύτων, τῆς ὁποίας δεσπόζει σήμερα ὁ καλλιτεχνικὸς Ἱ. Ναός του μετὰ τῶν ἄρτια ἐξωπλισμένων προσκτισμάτων του, προσφορὰ τοῦ Ἱδρύματος Προασπίσεως Ἠθικῶν καὶ Πνευματικῶν Ἀξιῶν, ἐμαρτύρησε τὴν 22 Μαΐου 1818, «σφάζοντάς» τον ὁ ἴδιος ὁ πασᾶς Τριπόλεως στὴν Τρίπολι, τῆς ὁποίας εἶναι Πολιοῦχος. Εἶναι ὁ μοναδικὸς Ἱ.Ναὸς τῆς ὑφηλίου ὅπου κυριαρχοῦν Νεομάρτυρες ἐξ ὅλης τῆς Οἰκουμένης.

Ἡ ὀρθόδοξος ἐκκλησιολογία τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ καί αἱ καινοτομίαι τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε καί τοῦ Πουσάν

 Ὁ ἅγιος Κυπριανός, τονίζει ἤδη τόν 3ον αἰῶνα, τήν ἑνότητα περί τόν Ἐπίσκοπον, περί τήν εὐχαριστίαν καί ἐν τῇ ὀρθοδοξίᾳ· γράφει ὁ ἅγιος Πατήρ: «Ὁ Θεός ἐστιν εἷς, καί ὁ Χριστός εἷς, καί μία ἡ Ἐκκλησία Aὐτοῦ, καί ἡ πίστις μία, καί ἡ ποίμνη μία ἡνωμένη διά τῆς κόλλας τῆς ὁμοφωνίας εἰς τήν στερεάν ἑνότητα τοῦ Σώματος». Ἀλλ’ ἡ  Ὀρθοδοξία διά τόν ἅγιον Κυπριανόν δέν ἀποτελεῖ Πίστιν ἀποφασιζομένην ἑκάστοτε κοινῇ συναινέσει ὑπό τῶν  Ἐπισκόπων, ἀλλά τήν ἀπ΄ ἀρχῆς παραδοθεῖσαν ὑπό τῶν Ἀποστόλων  τοιαύτην. Χάριν αὐτῆς ὁ ἅγιος Κυπριανός, δέν ἐσεβάσθη τήν δικαιοδοσίαν ἤ τήν ἄποψιν τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης Στεφάνου, ἀλλά συνίστα τήν ἀνυπακοήν πρός αὐτόν, διότι ὁ Στέφανος ἐνήργει κατά παράβασιν τῆς ἀποστολικῆς Πίστεως (Epistola LXXIV, Ad Pompeium contra Epistolam Stephani) !  Ἡ αὐστηρά ἐκκλησιολογική διδασκαλία τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ περί μή σωτηρίας ἐκτός Ἐκκλησίας (“extra Ecclesiam nulla salus”) εἶναι, κατά τόν Καθηγητήν Βλάσιον Φειδᾶν, ἡ κατ΄ ἐξοχήν και κατά παράδοσιν ὀρθόδοξος. Ἀντιθέτως, ἡ αὐγουστίνειος ἐκκλησιολογία, ἡ ὁποία ἀποδέχεται στοιχεῖα ἐκκλησιαστικότητος ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποτελεῖ οὕτω τήν βάσιν τοῦ κειμένου τῆς Ραβέννας καί τῶν  τελευταίων κειμένων τοῦ Π.Σ.Ε. (Πόρτο Ἀλέγκρε καί Πουσάν) συνιστᾷ καινοτομίαν, καί ὡς γνωστόν, πᾶσα ἐπίμονος καί ἀμετανόητος δογματική καινοτομία ἀποτελεῖ διά τήν Ὀρθοδοξίαν αἵρεσιν!

-------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἄς μοῦ ἐπιτραπῇ νά γράψω διά πολλοστήν φοράν τήν θέσιν τοῦ Ἁγίου πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, πού εἶναι ἡ μόνη Ὀρθόδοξος θέσις, ὅτι δηλαδή οἱ Π/Ηται δέν ἀποτελοῦν ξεχωριστήν Ἐκκλησίαν εἰς τόν Ἑλλαδικόν χῶρον, ἀλλ' εἶναι ἡ φρουρά πού ἀγωνίζεται διά τήν ἐπιστροφήν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἰς τόν θριγγόν τῶν Ἱερῶν Κανόνων ἀπ' ὅπου ἐξέκλινε. Ἄν οἱ τοῦ π.ἑ. ἠκολούθουν τήν Ὀρθόδοξον αὐτήν θέσιν, τό π.ἑ. θά εἶχε τήν παρά Θεοῦ βοήθειαν καί θά ἐπεκράτει. Δυστυχῶς, ὅμως, ἐπεκράτησαν οἱ τσαρλατάνοι τύπου Ματθαίου Καρπαθάκη, οἱ ὁποῖοι δέν εἶδαν τό π.ἑ. ὡς κίνημα ἀποτειχισμένων ἀπό τούς καινοτόμους ἀρχιερεῖς, ἀλλ' αὐτο-ανεκηρύχθησαν ὡς ξεχωριστή ἐκκλησία (!!!), φωνασκοῦντες ὅτι ὅλοι οἱ ἄλλοι εἶναι δῆθεν «ἐκτός Ἐκκλησίας»! Αὐτή ἡ «γοχική πλάνη» (κατά τόν ἀείμνηστον π. Θεοδώρητον) εὐθύνεται διά τήν διάλυσιν τοῦ ἀρχικῶς εὐλογημένου κινήματος τοῦ π.ἑ.! Εἶναι σχισματική θέσις μέ τούς γνωστούς πικρούς καρπούς. Ἐπειδή εἶναι χιλιοειπωμένα ὅλ' αὐτά, δέν πρόκειται νά ἐμπλακῶ εἰς κανένα «διάλογον». Ὁ μόνος λόγος πού γράφω τό παρόν σχόλιον εἶναι γιά ἡ ὀρθή ἐνημέρωσις τυχόν νέων ἀναγνωστῶν τοῦ εὐλογημένου αὐτοῦ ἱστολογίου.

Ενημέρωση:

 


Οἱ σχισματικοὶ τῶν Σκοπίων προκαλοῦν

Γράφει ὁ κ. Ἀντώνιος Χαραλάμπης

Καμία εὐαισθησία δὲν διακατέχει τὰ ΜΜΕ σχετικῶς μὲ τὸ ἐθνικόν μας ζήτημα. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει φροντίσει νὰ τὰ κρατῆ ὑπὸ τὴν κυριότητά της μὲ τὰ ἑκατομμύρια ποὺ συνεχῶς διοχετεύει μὲ ἐπίφασιν τὸν κορωνοϊόν. Παρά, λοιπόν, τὸ γεγονὸς ὅτι εἰς ἱστοσελίδας καὶ εἰς ἄλλα μὴ συστημικὰ μικρὰ μέσα ἐνημερώσεως δημοσιεύονται εἰδήσεις σχετικῶς μὲ τὴν παράνομον χρῆσιν τῆς ὀνομασίας «μακεδονικὸς» π.χ. εἰς προϊόντα, ποὺ παραβιάζει ἀκόμη καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν μειοδοτικὴν λεγομένην συνθήκην τῶν «Πρεσπῶν», ὅλοι σιωποῦν.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συναινεῖ;

Διήγησις Συνεσίου Επισκόπου Κυρήνης περί Ευαγρίου τινός φιλοσόφου και χρυσίου λιτρών τριακοσίων.

Κατά τας ημέρας του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοφίλου, εν έτει υια΄ (411), έγινεν Επίσκοπος Κυρήνης Συνέσιος ο φιλόσοφος, όστις ελθών εις την επαρχίαν του εύρεν εκεί φιλόσοφον τινά, Ευάγριον ονόματι, ο οποίος ήτο φίλος του προσφιλέστατος αφ’ ότου εσπούδαζεν εις τα σχολεία, έχοντα όμως μεγάλην δεισιδαιμονίαν και αφοσίωσιν εις την ειδωλολατρείαν. Όθεν ο Συνέσιος, ποθών να μεταστρέψη τον φίλον του από της πλάνης των ειδώλων και να τον κάμη Χριστιανόν, είχε μέγαν αγώνα και πρόνοιαν, εζήτει δε παντοιοτρόπως πως να τον οδηγήση εις την ευσέβειαν· καίτι δε εκείνος δεν έστεργε παντελώς ουδέ εδέχετο τους λόγους του, όμως ο Συνέσιος, ελκόμενος υπό της πολλής αμοιβαίας αυτών φιλίας, δεν έπαυε νουθετών αυτόν καθ’ εκάστην και παρακινών να έλθη εις επίγνωσιν της αληθείας και της ευσεβούς πίστεως. Ημέραν τινά, αφού του είπε πολλά ο Συνέσιος, απεκρίθη προς αυτόν ο Ευάγριος:

The Sunday of All Saints

Honouring the friends of God with much reverence, the Prophet-King David says, "But to me, exceedingly honourable are Thy friends, O Lord" (Ps. 138:16). And the divine Apostle, recounting the achievements of the Saints, and setting forth their memorial as an example that we might turn away from earthly things and from sin, and emulate their patience and courage in the struggles for virtue, says, "Wherefore seeing we also are compassed about with so great a cloud of witnesses, let us lay aside every burden, and the sin which doth so easily beset us, and let us run with patience the race that is set before us" (Heb. 12:1).

"Χωρίς πίστη στον Θεό, δεν έχεις όπλα να παλέψεις...." -- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 


Τό σχόλιο αφορά σέ μακροσκελές δημοσίευμα - πρόκειται περί αναδημοσίευσης - κ. Χρίστου Σταθόπουλου, 11/06/2021, ιστοσελίδας φέησμπουκ

Τό Σχόλιο.

Εκτός από τά 17 χρόνια, σέ άλλους ή άλλες, η διάρκεια υπερβαίνει τά 30. ...

Τελικό συμπέρασμα ; «12 τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου, ἵνα εὖ σοι γένηται, καὶ ἵνα μακροχρόνιος γένῃ ἐπὶ τῆς γῆς τῆς ἀγαθῆς, ἧς Κύριος ὁ Θεός σου δίδωσί σοι.» Οι Ισραηλίτες απέφευγαν νά ονομάσουν τόν Θεό πατέρα τους. Προτιμούσαν νά λένε ότι έχουν πατέρα τόν Αβραάμ Στό τέλος όμως ...

(Ιν. η΄ : «37 οἶδα ὅτι σπέρμα Ἀβραάμ ἐστε· ἀλλὰ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι, ὅτι ὁ λόγος ὁ ἐμὸς οὐ χωρεῖ ἐν ὑμῖν. 38 ἐγὼ ὃ ἑώρακα παρὰ τῷ πατρὶ μου λαλῶ· καὶ ὑμεῖς οὖν ὃ ἑωράκατε παρὰ τῷ πατρὶ ὑμῶν ποιεῖτε. 39 Ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· Ὁ πατὴρ ἡμῶν Ἀβραάμ ἐστι. λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Εἰ τέκνα τοῦ Ἀβραάμ ἦτε, τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραὰμ ἐποιεῖτε. 40 νῦν δὲ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι, ἄνθρωπον ὃς τὴν ἀλήθειαν ὑμῖν λελάληκα, ἣν ἤκουσα παρὰ τοῦ Θεοῦ· τοῦτο Ἀβραὰμ οὐκ ἐποίησεν. 41 ὑμεῖς ποιεῖτε τὰ ἔργα τοῦ πατρὸς ὑμῶν. εἶπον οὖν αὐτῷ· Ἡμεῖς ἐκ πορνείας οὐ γεγεννήμεθα· ἕνα πατέρα ἔχομεν, τὸν Θεόν.») ... τό παραδέχτηκαν, αποδίοντας όμως βαρύτατη (έμμεση) κατηγορία κατά τού Κυρίου. Βλέπε όλο τό η΄ Κεφάλαιο τού Κατά Ιωάννην αγίου Ευαγγελίου. Περισσότερα, όταν δοθή κι άλλη ευκαιρία.

 Τό Δημοσίευμα

Απόψε θα πω καληνύχτα με έναν διαφορετικό τρόπο... Η παρακάτω ιστορία σε κάποιες φίλες και φίλους θα φανεί εξωφρενική, "δε γίνονται αυτά τα πράγματα" εύλογα θα πουν... Η αλήθεια είναι ότι θέλει μια άλλη ματιά απέναντι στα  πράγματα, για να κατανοήσει κάποιος το μεγαλείο μιας τέτοιας ψυχής....

Του Αθανάσιου Ρακοβαλή

«Τον άνδρα μου τον παντρεύτηκα με προξενιό. Όμως χωρίς να το ξέρω, εκείνος αγαπούσε και είχε χρόνια δεσμό με μια κοπέλα, που οι δικοί του δεν την ήθελαν, αλλά αυτός δεν έπαψε ποτέ να την αγαπά.

Παντρευτήκαμε. Η μέρα του γάμου ήταν πολύ όμορφη.

Όμως οι όμορφες μέρες ήταν μόνο τρεις. Από την τέταρτη μέρα και επί δέκα επτά χρόνια η ζωή μου δίπλα του ήταν μια κόλαση. Όταν τον ρώτησα γιατί μου φερόταν τόσο άσχημα, μου αποκάλυψε πως αγαπούσε άλλη γυναίκα κι όχι εμένα. Έπεσα από τα σύννεφα!

-Τότε γιατί με παντρεύτηκες;

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΝΤΑΣ.

ΟΤΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΕΡΓΕΤΑΙ ΙΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΞΑΙΡΕΤΟΙ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΥΡΕΘΩΣΙΝ ΑΛΛΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ. 

Ο δεχόμενος υμάς εμέ δέχεται· και ο εμέ δεχόμενος, δέχεται τον αποστείλαντά με (Ματθ. ι: 40).                      

Παράδοξον πράγμα ήθελε φανή και ματαιοπονία φανερά, ο αμαθής να επιμελήται τάχα, δια να εγκωμιάση μέσα εις τον ιδικόν του πτωχικόν αγρόν ένα, τον οποίον ενεκωμίασαν όλοι οι σοφοί μέσα εις Ακαδημίας και θέατρα. Ο δούλος να ζητή, πως να εύρη τρόπους δια να φανή ότι δοξάζει τον ιδικόν του βασιλέα και να τιμά μέσα εις την ιδικήν του πολλά ταπεινήν δουλείαν εκείνον τον οποίον εδόξασεν η φήμη με τόσας νίκας των εχθρών εις τα τετραπέρατα της γης και εις τους ουρανούς με την μαρτυρίαν των επαινετών και βασιλικών του έργων. Το ίδιον παράδοξον, η αυτή ματαιοπονία ήθελεν είπει άλλος, ότι ακολουθεί εις εκείνον, όστις προσπαθεί δια να εγκωμιάση και δια να δοξάση τον χορόν των Αγίων, λέγων ούτω:

Τη ΚΖ΄ (27η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΣΑΜΨΩΝ του Ξενοδόχου.

Σαμψών, ο περιφανής ούτος και φιλόξενος ανήρ, ο εις πάσαν γην και θάλασσαν περιβόητος, ήτο από την πρεσβυτέραν Ρώμην, από ευγενείς γονείς και πλουσίους γεννηθείς και ανατραφείς με αυτάρκειαν πραγμάτων και με ενδύματα πλούσια. Επειδή δε οι γονείς του ήσαν από γένος βασιλικόν και είχον πολλά εισοδήματα, εξώδευον ελεύθερα δια να τον μάθουν γράμματα· όθεν έγινε τέλειος εις ολίγον καιρόν, όχι μόνον εις τα ποιητικά, αλλά και εις τα φιλοσοφικά, εσπούδασε δε και την ιατρικήν τέχνην και άλλα όσα του εφάνησαν αρμόδια. Περισσότερον δε από όλας τας επιστήμας επόθησε την ιατρικήν, ως φιλανθρωποτέραν και ψυχωφελεστέραν, διότι ήτο εκ φύσεως εύσπλαγχνος και εσυμπόνει τους ασθενείς και πένητας.

ΟΡΘΗ ΤΗΡΗΣΗ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΤΩΝ --- Του Νικολάου Πανταζή, Θεολόγου

Κάθε επέτειος, κάθε εορτή αποτελεί μίαν ειδική ανάμνηση (συχνά και αναβίωση) ενός ιστορικού γεγονότος ή μίας χρονικής ημέρας και στιγμής.

Το ρήμα “εορτάζω” δεν σημαίνει στήνω πανηγύρι με τραγούδια και χορούς, αλλά θυμάμαι, αναβιώνω, συμπληρώνω έναν συγκεκριμένο αριθμό ημερών και δεν ξεχνώ.

Ενδέχεται να γιορτάζω ένα λυπηρό, οδυνηρό ή τραγικό γεγονός. Για παράδειγμα στο Συναξάρι της Μεγάλης Πέμπτης διαβάζουμε:

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΓΙΑ ΜΑΣ... ΑΝΤΕ ΑΔΕΛΦΙΑ ΝΑ ΕΛΘΟΥΜΕ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (13-6-21) -- π. Γεώργιος Αγγελακάκης


 

Ομιλία περί του ότι έκαστος έχει προκείμενον ίδιον αγώνα, και περί του πως δύναται να διανύση τούτον αξιοπρεπώς.

Καθώς αναρίθμητον είναι το πλήθος των αμαρτημάτων, ούτως αμέτρητος είναι και των αρετών ο αριθμός· όστις φύγη πάσαν αμαρτίαν, κατορθώση δε πάσαν αρετήν, εκείνος είναι ο αληθινός αγωνιστής και άξιος κληρονόμος της επουρανίου Βασιλείας. Πάσης δε αμαρτίας η φυγή, καθώς και πάσης αρετής η κατόρθωσις, έχει ίδιον κόπον και δυσκολίαν και αγώνα. Άλλον κόπον δοκιμάζεις δια να φύγης την κοιλιοδουλίαν, και άλλον δια να αποστραφής την ασέλγειαν· άλλην δυσκολίαν δια να καταργήσης του νοός σου την υπερηφάνειαν, και άλλην δια να εκριζώσης το μίσος εκ της καρδίας σου. Ομοίως άλλος αγών πρόκειται εις σε, δια να κατασταθής πράος και ανεξίκακος, και άλλος δια να αναδειχθής νήστις και σώφρων· άλλος αγών δια να στερεωθής εις την αρετήν της αγάπης, και άλλος δια να καταφρονήσης πάσαν του κόσμου την ματαιότητα. Εκ τούτου φανερόν τυγχάνει, ότι πολλοί, μάλλον δε άμετροι είναι οι υπέρ της σωτηρίας ημών αγώνες. Δια τί λοιπόν ο Απόστολος Παύλος δεν είπε πληθυντικώς «τους προκειμένους ημίν αγώνας», αλλ’ είπεν ενικώς «τον προκείμενον ημίν αγώνα»; (Εβρ. ιβ: 1).

Ερμηνεία εις την προς Εβραίους Επιστολήν του Aπ. Παύλου την αναγινωσκομένην τη πρώτη Κυριακή εν η και η εορτή των Αγίων Πάντων.

(Νικηφόρου του Θεοτόκη)                                                                             

Λαμπρά και ένδοξος πανήγυρις σήμερον, αδελφοί, πλήρης ευλογίας και χάριτος Θεού· όχι ενός, αλλά Πάντων των εν ουρανοίς απογεγραμμένων Αγίων, ήτοι των προ νόμου Δικαίων, των εν νόμω Προφητών και των μετά την ευαγγελικήν χάριν Αποστόλων, Μαρτύρων, Ομολογητών, Ιεραρχών, Οσίων και πάντων των απ’ αρχής κόσμου μέχρι της σήμερον ευαρεστησάντων τον Θεόν ανδρών τε και γυναικών, γνωστών και αγνώστων. Πάντων τούτων των Αγίων ομού την μνήμην σήμερον ευσεβώς πανηγυρίζοντες, λαμβάνομεν δια της πρεσβείας αυτών την χάριν και ευλογίαν του Θεού. Σήμερον δε ανεγνώσθη και η περικοπή της προς Εβραίους επιστολής του Παύλου, η εξιστορούσα τα κατορθώματα των Αγίων, εις δόξαν μεν και έπαινον αυτών, προτροπήν δε ημών προς μίμησιν των θεαρέστων αυτών έργων. Την επιστολήν ταύτην, εν τη Ιταλία ευρισκόμενος ο πανένδοξος Παύλος, έγραψε προς πάντας τους κατοικούντας εις την Ιερουσαλήμ και εις όλην την Παλαιστίνην, παρηγορών αυτούς δια τους μεγάλους διωγμούς και την καταπίεσιν, την οποίαν υφίσταντο εκεί υπό των μη πιστευσάντων Εβραίων, συγχρόνως δε και δι’ ισχυρών επιχειρημάτων αποδεικνύων, ότι κατηργήθησαν πάντα τα του νόμου σκιώδη, αντ’ αυτών δε εισήχθη η χάρις του Ιησού Χριστού και η υπ’ αυτών προτυπωθείσα ευαγγελική αλήθεια.

Liturgies in all Sydney Churches will be held behind closed doors....

Dear Parishioners and Friends of St Ioannis, 

It is with sadness in our hearts that we are letting you know that Liturgies in all Sydney Churches will be held behind closed doors from tonight till Friday 9 July.  We are showing obedience to our Bishops and to those who are doing their best to protect us from a potentially lethal COVID-19 infection.  

At St Ioannis all Sunday and mid-week Services will be held, but just with the Priest, Chanters, and Altar helpers, and the Service will be livestreamed on /https://m.facebook.com/StIoannis

ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Τη Κυριακή μετά την Πεντηκοστήν, την των απανταχού της οικουμένης εν Ασία, Λιβύη και Ευρώπη, Βορρά τε και Νότω, ΑΓΙΩΝ  ΠΑΝΤΩΝ εορτήν εορτάζομεν.                                                                         

Κατά την Κυριακήν ταύτην, ήτις ακολουθεί αμέσως μετά την Αγίαν Πεντηκοστήν, εθέσπισαν οι θείοι Πατέρες να επιτελώμεν την πανσέβαστον μνήμην όλων των Αγίων, οίτινες υπήρξαν εις όλον τον κόσμον. Και κατ’ αρχάς μεν οι αρχαιότατοι Πατέρες εποίουν την εορτήν μόνον των Μαρτύρων, των εν όλω τω κόσμω μαρτυρησάντων, καθώς μαρτυρεί και ο εγκωμιαστικός Λόγος του θείου Χρυσοστόμου, εις τον οποίον μόνους τους Μάρτυρας κοινώς όλου του κόσμου επαινεί. Οι μεταγενέστεροι όμως εποίουν την εορτήν ταύτην γενικωτέραν, ονομάσαντες αυτήν Κυριακήν των Αγίων Πάντων, συμπεριλαμβάνοντες εν αυτή και Πατριάρχας και Προφήτας και Αποστόλους και Μάρτυρας και Ιεράρχας και Ασκητάς και όλους ομού τους Δικαίους, κατά πάσαν ηλικίαν και γένος. Σκοπός της παρούσης εορτής είναι, ότι επειδή ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός προ του πάθους είπεν, ότι· «Καγώ εάν υψωθώ εκ της γης, πάντας ελκύσω προς εμαυτόν» (Ιωάν. ιβ: 32), το οποίον ήτο και ο όλος σκοπός και το τέλος δια το οποίον κατέβη εις την γην και εσαρκώθη και έγινε τέλειος άνθρωπος, μείνας τέλειος Θεός ο Αυτός, δια να σώση δηλαδή την ανθρώπινον φύσιν και να την αναβιβάση εις την ουράνιον μακαριότητα.

David the Righteous of Thessalonika

Saint David, who was from Thessalonica, lived a most holy and ascetical life. For some years, he took up his dwelling in the branches of an almond tree, exposed to all the elements and extremes of the weather. He reposed in peace during the reign of Saint Justinian the Great, in the sixth century.