Ο αείμνηστος Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος για τη διακοπή μνημοσύνου και την αποτείχιση από τους οικουμενιστές

Ο αείμνηστος αγωνιστής Ιεράρχης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος (+1984), υπήρξε ο πρώτος, εκ των νεοημερολογιτών Επισκόπων της Ελλάδος, που είχε διακόψει το μνημόσυνο του ονόματος του αιρετικού πατριάρχου Αθηναγόρα. Αυτό συνέβη το 1970. Όπως και σήμερα πολεμούνται οι αποτειχιζόμενοι από τους οικουμενιστές ψευδοποιμένες, από δήθεν αδελφούς ορθοδόξους και μάλιστα "αντιοικουμενιστές",  έτσι και ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος πολεμήθηκε την εποχή εκείνη, τόσο από την τότε Ιερά Σύνοδο της κρατούσης Εκκλησίας, όσο και από "θεολόγους" και "επιστήμονες" της εποχής. Ένας από αυτούς, ο Ιωάννης Παναγόπουλος, δικηγόρος, γνώστης τάχα και του κανονικού δικαίου της Εκκλησίας και φίλος του Αθηναγόρα, επέκρινε σφοδρότατα τον Αμβρόσιο, αλλά και τους άλλους δύο Επισκόπους που αποτειχίσθηκαν από τον Αθηναγόρα (Φλωρίνης Αυγουστίνο και Παραμυθίας Παύλο), χαρακτηρίζοντας τη διακοπή του μνημοσύνου ως αντικανονική και απαιτώντας την τιμωρία τους. Παραθέτουμε από την απάντηση του Μητροπολίτου Αμβροσίου (δημοσιεύθηκε στον "Ορθόδοξο Τύπο" στις 15-4-1971) ορισμένα αποσπάσματα προς ωφέλεια των αδελφών μας που έχουν πειστεί από τους σημερινούς πολέμιους της αποτείχισης ότι με τη διακοπή της κοινωνίας με τους οικουμενιστές ψευδεπισκόπους δήθεν τιθόμαστε εκτός Εκκλησίας.

ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΚΑΙΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ...ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΛΑΖΑΡΟΥ-- π. Γεώργιος Αγγελακάκης

https://agiooros.org/viewtopic.php?f=43&t=14784

H Πίστις του λαού μας την Μεγάλην Εβδομάδα --- του Φώτη Κόντογλου

«Εκείνοι οι απλοϊκοί άνθρωποι, εκείνα τα αγράμματα γεροντάκια και οι γριούλες, που τη Σαρακοστή και τη Μεγάλη Βδομάδα βρίσκονται όλη μέρα στην εκκλησία, ζήσανε από τα μικρά τους χρόνια εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου και καταλάβανε αυτό το χαροποιόν πένθος, που δεν το καταλάβανε, αλίμονο, οι σπουδαγμένοι μας, που θέλουνε να τους διδάξουμε, αντί να διδαχθούνε απ΄ αυτούς. Τώρα τις μέρες της Σαρακοστής, της Μεγάλης Βδομάδας και του Πάσχα πορεύονται μαζί με τον Χριστό, ακολουθάνε ολοένα από πίσω του, αληθινά, όχι φανταστικά, ακούγοντάς Τον να λέγη: 

ΟΤΙ ΑΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ! -- Γ. Βερίτη.

Με τα χρυσόξανθα μαλλιά τα πόδια Σου σπογγίζει,

κι απ’ άγιο δέος τα δάχτυλα τρέμουν καθώς Σε αγγίζει.

Κι Εσύ, που τάχα αδιάφορος σ’ άλλη μεριά κυττάζης,

τον ύμνο της αμαρτωλής που κλαίει πικρά ετοιμάζεις.

Σ’ όσους αγάπησαν πολύ, πολύ ο Χριστός χαρίζει.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ

Τη ΚΔ΄ (24η) Απριλίου μνήμη της Οσίας Μητρός ημών ΕΛΙΣΑΒΕΤ της Θαυματουργού.

O Συναξαριστής της ημέρας.
Τετάρτη, 24  Απριλίου 2019                                                              

Ελισάβετ η Οσία Μήτηρ ημών η Θαυματουργός, εκ νεαράς ηλικίας υποβληθείσα εις ασκητικούς αγώνας, έλαβε παρά Κυρίου την Χάριν των ιαμάτων, θεραπεύουσα διάφορα πάθη και ασθενείας. Ταύτης της Οσίας η γέννησις εδηλώθη άνωθεν δια θείας αποκαλύψεως και προεμηνύθη παρά Θεού, ότι μέλλει να γίνη σκεύος εκλογής.

ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2019 -- Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ἀδελφοί. Συλλειτουργοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,

«Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός,

καὶ δοξάσατε Χριστόν, τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν.»

Τοῦτα τὰ λόγια ἀκούσαμε πρὶν λίγο, τέκνα μου ἀγαπητὰ καὶ περιπόθητα, καὶ σπεύσαμε τὶς λαμπάδες μας νὰ ἀνάψουμε, ὅπως ὁρίζει τῆς ἡμέρας τὸ τυπικό. Ἅγιο Φῶς λάβαμε, γιὰ νὰ φωτίσουμε τὴ ζωή μας, γιὰ νὰ ἁγιάσουμε τὴν ὕπαρξή μας. Μὲ τοῦτο τὸ Φῶς θὰ ψάλλουμε τὸ Χριστὸς Ἀνέστη ἀναρίθμητες φορὲς. Θὰ ὑψώσουμε τὶς λαμπάδες μας στὸ ρυθμὸ τοῦ ὕμνου, ὁ ὁποῖος διαλαλεῖ τὴ νίκη τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ, τὴν ἧττα τοῦ θανάτου. Κι ἡ φλόγα τῆς λαμπάδας τοῦ καθενός μας θὰ γίνει μιὰ μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Ὁ οὐρανὸς κι ἡ γῆ σήμερα δὲν διακρίνονται, εἶναι ἕνα μέσα στὸ Φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Κι οἱ φλόγες ἀπὸ τὶς λαμπάδες τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν σὲ ὅλη τὴν πλάση, ἑνώνονται ταπεινὰ μὲ τοὺς ἀστέρες τοῦ οὐρανοῦ καὶ καταργοῦν τὸ σκοτάδι τῆς κακότητας, τῆς ἁμαρτίας, τοῦ θανάτου.

Ο αόρατος εχθρός -- Κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί ότι το σκοτεινό πρόσωπο του Ισλάμ είναι ο δολοφόνος μας

Από τον δρα Απόστολο Κρητικόπουλο*

Αυτήν τη στιγμή που γράφω το άρθρο το «κοντέρ» των νεκρών χριστιανών στη Σρι Λάνκα έχει φτάσει τους 290 και πιστεύω ότι τελικά -μαζί με τους πάνω από 500 τραυματίες, που κάποιοι από αυτούς δυστυχώς δεν θα τα καταφέρουν- θα ξεπεράσει τους 300. Εψαξα τα νούμερα για να καταλάβω, ίσως, τα αίτια αυτής της κτηνωδίας από τους ισλαμιστές προς τον χριστιανισμό.

Οι ισλαμιστές στη Σρι Λάνκα αποτελούν το 9% του πληθυσμού, 83% είναι ινδουιστές και βουδιστές, και μόλις το 7% χριστιανοί. Οι ισλαμιστές, όμως, μακέλεψαν αυστηρά και μόνο χριστιανούς, και όχι άλλους. Μάλιστα, εάν ψάξετε την ιστορία της μακρινής αυτής ασιατικής χώρας, θα δείτε ότι χριστιανικοί ναοί έχουν πέσει θύμα επίθεσης ακόμα και από… βουδιστές μοναχούς!

Μητροπολίτης Κορίνθου Διονύσιος : λάθρο ποιος σας έφερε εδώ και γιατί;

Ὤ καιροί! Ὤ ἤθη! -- Τοῦ Βασιλείου Χ. Στεργιούλη, Θεολόγου

Ὀλισθηρὸς ὁ δρόµος ποὺ βαδίζουµε τελευταίως οἱ Ἕλληνες. Μᾶς ὁδηγεῖ στὴν καταστροφή. Στὸν ἀφανισµό µας ἀπὸ τὸ χάρτη τῆς ἱστορίας. Μᾶς µαστίζει ἡ οἰκονοµικὴ κρίση. Ἡ ἀνέχεια. Ἡ οἰκονοµικὴ δυσπραγία. Ἐξαιτίας της γίναµε ὑποχείριοι τῶν δανειστῶν. Παιχνίδι στὶς ἀπαιτήσεις τους. Ξεπουλᾶµε τὴν πατρίδα. Ἐκχωροῦµε σὲ ξένους τὴν ἐθνική µας περιουσία. Λιµάνια, ἀεροδρόµια, σιδηροδρόµους κ.ἄ. Γίναµε ἀνίκανοι νὰ τὴν διαχειριστοῦµε. Νὰ νοικοκυρέψουµε τὴ χώρα µας καὶ νὰ αὐτοδιοικηθοῦµε. Μᾶς ταλαιπωρεῖ περισσότερο ἀπ’ τὴν οἰκονοµικὴ δυσπραγία ἡ ἠθικὴ φθορά. Ἡ ἠθικοκοινωνικὴ µας πτώση. Πορευόµαστε ἀφασιακά. Γκρεµίζουµε τὸ ἕνα µετὰ τὸ ἄλλο τὰ ἠθικοκοινωνικὰ µας ἐρείσµατα. Τὰ κάστρα τοῦ θαυµαστοῦ πνευµατικοῦ µας πολιτισµοῦ. Τὰ θεµέλια τῆς κοινωνίας. Φερόµαστε καὶ ἀγόµαστε ἀπὸ ξένους. Ἐνεργοῦµε κατὰ τὶς ὑποδείξεις τους. Κάνουµε ὅ,τι µᾶς ποῦν. Εἴτε καλὸ καὶ ὠφέλιµο εἴτε βλαβερὸ καὶ καταστροφικό. Τοὺς ἀκολουθοῦµε πιστά. Καὶ ἀνατρέπουµε θεσµοὺς καὶ παραδόσεις αἰώνιες. Ἀρχὲς καὶ ἀξίες ποὺ µᾶς κράτησαν ὄρθιους στὸ διάβα τῶν αἰώνων. Στὶς πιὸ κρίσιµες ἱστορικές µας περιόδους.

π. Θεόδωρος Ζήσης, Η δαιμονισμένη νεολαία (Δ΄ Κυριακή Νηστειών)

Λιβελογράφημα η απάντηση του διευθυντή της “Πεμπτουσίας”

Του κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Απάντηση στο κείμενό μου “Μέγας χορηγός η Ι. Μ. Βατοπαιδίου σε ορατόριο που συμπεριλαμβάνει ποίημα αρνητή της Παναγίας ως Θεοτόκου”, δημοσίευσε η “Πεμπτουσία”, που τιτλοφορείται “Οφειλομένη απάντηση στους επικριτές του Ορατόριου της Παναγίας” στις 3 Απριλίου 2019, του κ. Νικόλαου Γκουράρου, Γενικού Διευθυντή Διαδικτυακού περιοδικού Πεμπτουσία. Δυστυχώς η έλλειψη επιχειρημάτων, οδήγησε σε υπεραρκετά απαξιωτικά για το πρόσωπό μου, αλλά και υπονοούμενα για τον “Ορθόδοξο Τύπο” που το δημοσίευσε.

Meaning of the Parable of the Fig Tree

On the first day of Holy Week we are confronted with the powerful parable of the fig tree. This is meant to challenge all of us about our weak faith and lax way of life. Are we not like the fig tree, is our parish not like the synagogue of Jesus’ time?

The parable:

Now in the morning, as He returned to the city, He was hungry. And seeing a fig tree by the road, He came to it and found nothing on it but leaves, and said to it, “Let no fruit grow on you ever again.” Immediately the fig tree withered away.

And when the disciples saw it, they marveled, saying, “How did the fig tree wither away so soon?” Matt 21: 18-20

Elder Theophylact provides the interpretation of this parable passed on through the ages by our Church fathers.

«ΠΑΣΧΑ ΚΥΡΙΟΥ ΠΑΣΧΑ» -- Αθωνικά άνθη

Το άγιο Πάσχα δεν διαυγάζει την ύπαρξή μας μόνον όταν εορτάζεται. Πάσχα δεν τελούμε μόνο μια φορά το χρόνο σαν «εορτή εορτών και πανήγυριν πανηγύρεων». Εάν ο Χριστός είναι «μεθ΄ ημών πάσας τας ημέρας της ζωής ημών», άρα Πάσχα τελούμεν εις ολόκληρον τον βίον μας. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ερμηνεύων τον παραπάνω λόγον του Χριστού, λέγει: Ο Ευαγγελιστής δεν είπε «τρίτον ήδη τούτο προς αυτούς ήλθεν επί Τιβεριάδος», αλλά «εφανερώθη», δεικνύων ότι είναι μαζύ τους, αλλά μη βλεπόμενος αισθητώς, επειδή έδινε την δύναμη στους μαθητάς να τον βλέπουν όποτε ήθελε. Γιατί αυτή είναι η δύναμη των αθανάτων σωμάτων. Είναι λοιπόν κοντά μας ο Χριστός, αδελφοί, έστω και αν δεν φαίνεται. Γι΄ αυτό είπε και στους Αποστόλους κατά την Ανάληψή του· «Ιδού εγώ μεθ΄ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος».

ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ - Αλεξανδρεύς

1ον

Ό,τι ξέρετε από τη ζωή μου κράτησε λίγες στιγμές. Για ό,τι προηγήθηκε κάνετε απλές υποθέσεις. Το τι ακολούθησε μοιάζει συχνά να μη σας ενδιαφέρει καν. Μοιάζετε σαν τα μικρά εκείνα παιδιά που κρατιούνται σ΄ όλη τη διάρκεια του παραμυθιού από τη βεβαιότητα του “έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα”. Σ' όλες τις δυσκολίες του ήρωα, σ' όλα τα βάσανα και τις κακοτυχιές του, σ' όλα τα λάθη και τις πτώσεις του σφιχταγκαλιάζετε την σιγουριά του καλού τέλους των πραγμάτων (κατόρθωμα κάθε καλού παραμυθά) και διώχνετε σαν ενοχλητική λεπτομέρεια όσα έγιναν πριν από εκείνο. Μακάρι να μπορούσα να κάνω κι εγώ το ίδιο. Μα ό,τι είχα ζήσει ως τα τότε ήταν αδύνατο να με κάνει να πιστέψω πως θα είχε καλό τέλος η ζωή μου.

Στην κοινωνία μας το να είσαι πόρνη σε έκανε υποχρεωτικά να συμβιβαστείς με το αναπόφευκτο κακό τέλος σε τούτη τη ζωή και στην άλλη. Η παρουσία των ρωμαίων κατακτητών πρόσφερε βέβαια μια μικρή ανακούφιση τη σύγκρισή σου  με τα δικά τους ήθη. Και κείνη όμως χανόταν αμέσως μόλις συνειδητοποιούσα πως εγώ δεν ανήκα σε εκείνους. Δεν θα κρινόμουν ούτε από τους ανθρώπους ούτε από το Θεό όμοια μ’ εκείνους. Είχα το “χάρισμα” και την κατάρα να ανήκω στον εκλεκτό λαό του Θεού. Χάρισμα και κατάρα σαν δύο όψεις του κήνσου που άφηναν οι πελάτες μου φεύγοντας από κοντά μου.

ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει. Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος έρως της αμαρτίας. Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας, ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει. 

Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη. Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σήν δούλην παρίδης, Ο αμέτρητον έχων το έλεος. 

Τη ΚΓ΄ (23η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος ΓΕΩΡΓΙΟΥ του Τροπαιοφόρου.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 23  Απριλίου 2019

Γεώργιος ο ένδοξος και θαυμαστός και μέγας Μάρτυς του Χριστού ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπδ΄ - τε΄ (284-305), κατήγετο δε εκ της Καππαδοκίας της Μικράς Ασίας. Γονείς του υπήρξαν περιφανείς και λαμπροί άρχοντες, διέλαμψε δε και ο ίδιος εις τα αξιώματα, πρότερον μεν έχων το αξίωμα του Τριβούνου, ύστερον δε, όταν έμελλε να μαρτυρήση, το του κόμητος (ήτοι επάρχου ή ηγεμόνος ή και στρατηλάτου). Όταν δε ο ασεβής Διοκλητιανός εκίνησε διωγμόν κατά των Χριστιανών και επρόσταξεν, όσοι μεν Χριστιανοί αρνούνται τον Χριστόν, να αξιούνται βασιλικών τιμών, όσοι δε δεν πείθονται να τον αρνηθώσιν, αυτοί να θανατώνωνται, τότε ο μέγας Γεώργιος, παρουσιασθείς προ του Διοκλητιανού, διεκήρυξεν εαυτόν Χριστιανόν και ήλεγξε την των ειδώλων πλάνην και ασθένειαν, μυκτηρίζων τους εις αυτά πιστεύοντας.

ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΑΣΧΑ -- Τοῦ κ. Δημ. Γ. Καραχάλιου, τ. Γυμνασιάρχου–Φιλολόγου

Ὁ Θεόπνευστος ὑμνογράφος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας εἰς ἕν ἀναστάσιμον στιχηρόν του ὀνομάζει τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ «Πάσχα καινὸν» καὶ «Πάσχα μέγα». Ἡ λέξις ὅμως Πάσχα εἶναι Ἑβραϊκὴ καὶ σημαίνει διάβασις καὶ διαβατήριον. Ἀλλὰ διατὶ ἐπεκράτησεν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν; Αὐτὸ θὰ φανῇ ἀπὸ τὴν σύγκρισιν τῶν τριῶν Πάσχα ποὺ ὑπάρχουν: τοῦ Ἑβραϊκοῦ, τοῦ Χριστιανικοῦ καὶ τοῦ Οὐρανίου. Τὸ ἀρχαιότερον εἶναι τὸ Ἑβραϊκὸν Πάσχα. Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ ὠνομάσθη Πάσχα, ἐπειδὴ οἱ Ἑβραῖοι ἐπρόκειτο κατ᾽ εὐδοκίαν Θεοῦ νὰ διαβοῦν τὰ σύνορα τῆς Αἰγύπτου, ὅπου ἐπὶ τετρακοσίους χρόνους ἦσαν σκλάβοι τῶν Αἰγυπτίων, καὶ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὴν πατρίδα των. Τὸ δὲ Πάσχα αὐτὸ κατ᾽ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ ἔπρεπε νὰ τὸ ἑορτάσουν, προτοῦ νὰ φύγουν ἀπ᾽ ἐκεῖ, κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπον· κάθε Ἑβραῖος οἰκογενειάρχης ἔπρεπε νὰ σφάξῃ ἕνα ἀμνὸν ἑνὸς ἔτους ἢ ἕν ἐρίφιον, χωρὶς κανένα ἐλάττωμα, κατὰ τὰς τρεῖς μετὰ μεσημβρίαν τῆς 14ης ἡμέρας τοῦ Ἑβραϊκοῦ μηνὸς Νισάν, καί, ἀφοῦ τὸν ψήσουν, νὰ τὸν φάγουν μὲ ἄζυμον ἄρτον καὶ πικρὰ χόρτα, διὰ νὰ ἐνθυμοῦνται τὴν πίκραν τῆς δουλείας των, ἀλλὰ καὶ χωρὶς νὰ σπάσουν κανένα ἀπὸ τὰ ὀστᾶ του.

Κέρκυρα: Λιτανεία τριών ωρών για το θαύμα του αγ. Σπυρίδωνος

Με μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε ακόμη μία χρονιά η Κυριακή των Βαΐων στην Κέρκυρα, «των Βαγιώνε», όπως τη λένε οι κάτοικοι του νησιού, με τη λιτάνευση του ιερού σκηνώματος του αγίου Σπυρίδωνος
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη λιτανεία του ιερού σκηνώματος, τόσο σε διάρκεια όσο και σε διαδρομή, που τελείται από το 1630. Ολες οι φιλαρμονικές του νησιού -συνολικά 18- συμμετείχαν στη λιτανεία και τίμησαν τον άγιο Σπυρίδωνα.

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ -- Τοῦ κ Ἀθανασίου Σακαρέλλου Θεολόγου

Οἱ Φράγκοι τὸ 1009 κατάκτησαν τὸ πρωτόθρονο Πατριαρχεῖο τῆς Ρώμης. Ἔδιωξαν τὸν τελευταῖο Ὀρθόδοξο Ρωμαῖο πάπα, τὸν Ἰωάννη 18ο, καὶ ἀνέβασαν στὸν παπικὸ θρόνο τὸν Φραγκόφιλο Σέργιο 4ο, ποὺ δέχονταν τὸ «Φιλιόκβε». Οἱ Φράγκοι εἶχαν ἤδη καταδικασθῆ ὡς αἱρετικοὶ ἀπὸ τὴν Ὄγδοη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 879, ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου. Αἰτία ἦταν ἡ αἵρεση τοῦ «Φιλιόκβε», ποὺ ἄρχισαν οἱ Φράγκοι νὰ κηρύττουν ἀπὸ τὸν 7ο αἰώνα. Ὁ πάπας Παῦλος 6ος καὶ ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας συμφώνησαν καὶ ὑπόγραψαν τὸ 1965 τὴν «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν», τὴν ὁποία ἀπέκρυψαν ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους. Ἔκτοτε ἡ ἕνωση αὐτὴ ὑλοποιεῖται μὲ ἀργοὺς ρυθμούς, γιὰ νὰ μὴ ὑπάρξουν ἀνεπιθύμητες ἀντιδράσεις. Εὔλογα, λοιπόν, μπορεῖ νὰ τεθεῖ τὸ ἐρώτημα. Γεφυρώθηκαν οἱ διαφορὲς μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Παπισμοῦ; Καὶ ποιὲς εἶναι οἱ διαφορὲς αὐτές; Ἡ κατεστημένη ἄποψη εἶναι, ὅτι οἱ διαφορὲς εἶναι τὸ «Φιλιόκβε», τὸ «Πρωτεῖο», τὸ «ἀλάθητο» τοῦ Πάπα καὶ μερικὲς ἄλλες. Βεβαίως, οἱ πιὸ πάνω διαφορὲς εἶναι σημαντικές. Ὅμως, ὑπάρχει κάποια ἄλλη οὐσιαστικώτερη διαφορά, ἀπὸ τὴν ὁποία πηγάζουν οἱ περισσότερες ἄλλες διαφορὲς μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Παπισμοῦ. Αὐτὴ ἡ σημαντικώτατη διαφορὰ ἐπισημαίνεται στὸ ἄρθρο αὐτό.

Επίκαιρη η ηρωική Έξοδος του Μεσολογγίου

Ο Ελληνισμός καλείται να πει ένα «ΟΧΙ» στους διαστρεβλωτές της Ιστορίας μας

Από τον Κωνσταντίνο Χολέβα

Δεν τους βαραίνει ο πόλεμος, μα έγινε πνοή τους». Ετσι ύμνησε ο Διονύσιος Σολωμός τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Μεσολογγίου, οι οποίοι προτίμησαν την ηρωική Εξοδο και όχι την παράδοση στους Τούρκους του Κιουταχή και στους Αιγυπτίους του Ιμπραήμ. Το «αλωνάκι», όπως το χαρακτήρισε o εθνικός ποιητής, με ένα χαμηλό τείχος σαν «φράκτη», όπως περιπαικτικά το ονόμασε ο Ιμπραήμ, άντεξε έναν ολόκληρο χρόνο κατά τη δεύτερη πολιορκία του. Τελικά, η πείνα και η έλλειψη πολεμοφοδίων οδήγησαν στην ηρωική Εξοδο.

«Οποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει», κατά τον Σολωμό. Αλλά και αυτοί που σκοτώθηκαν κέρδισαν την αθανασία. Το αθάνατο Μεσολόγγι και η Εξοδος της 10/04/1826 δίνουν διαχρονικά και επίκαιρα μηνύματα στον σύγχρονο Ελληνισμό.

Σρι Λάνκα: Ισλαμιστική οργάνωση πίσω από τις επιθέσεις ανακοίνωσε η κυβέρνηση

Tοπική ισλαμιστική οργάνωση, το National Thowheeth Jama'ath (NTJ), βρίσκεται πίσω από τις επιθέσεις αυτοκτονίας που άφησαν 290 νεκρούς την Κυριακή του Πάσχα στην Σρι Λάνκα, ανακοίνωσε εκπρόσωπος της κυβέρνησης.