Η Ορθόδοξη
Εκκλησία, κατανοώντας την ανάγκη μας για στηριγμό και συνεπικουρία στην
καθημερινή ζωή, μας προσφέρει πλούτο πολύτιμο και δωρεά μυριάκριβη τους αγίους
της πίστεως. Είναι οι μεγάλοι μας αδελφοί, που προπορεύθηκαν και έτρεξαν πριν
από μας το δρόμο. Στεφανωμένοι τώρα και ένδοξοι στη θριαμβεύουσα Εκκλησία,
υμνούν και ευχαριστούν τον άγιο Θεό και συγχρόνως δεν παύουν να νοιάζονται και
να προσεύχονται για μας, τα μέλη τής στρατευομένης. Είναι οι άγιοι οι
ευλογημένοι συνεργοί του Θεού και δικοί μας πρεσβευτές προς Αυτόν. Ο πανάγαθος
και παντοδύναμος Θεός, που δημιούργησε τα σύμπαντα με τον πανσθενουργό λόγο
του, για τη δημιουργία της καινής κτίσεως, της Εκκλησίας, ζήτησε και πήρε
συνεργάτες. Είναι όλοι οι προφήτες και οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης, οι
απόστολοι και οι άγιοι της Καινής Διαθήκης, οι πατέρες, οι διδάσκαλοι και οι
ποιμένες της Εκκλησίας, οι μάρτυρες, οι όσιοι, οι ομολογητές. Είναι γενικά οι
άνθρωποι του Θεού σε κάθε εποχή, με κορυφαία την πρώτη και μοναδική στη χορεία
των συνεργατών του Θεού, την Παναγία Μητέρα του, που έγινε και δική μας μητέρα,
ελπίδα, σκέπη, προστασία και «πρεσβεία θερμή» προς τον Κύριο.
ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015 – ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ---- «Οι Άγιοι Πάντες διά πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας»
Άρωμα αγιότητας
Μάρτυρες της
αλήθειας και της σωτηρίας που προσφέρει ο Χριστός «έως εσχάτου της γης» έγιναν
μετά την Πεντηκοστή οι άγιοι Απόστολοι. Τις διόδους της φωτεινής τους πορείας
ακολούθησαν και όλοι οι άγιοι που κοσμούν το στερέωμα της Εκκλησίας και τη
λαμπρύνουν με τη μαρτυρία τους. Σήμερα, Κυριακή των Αγίων Πάντων, η Εκκλησία
μας τιμά την ιερή μνήμη όλων «των απ’ αιώνος ευαρεστησάντων αγίων». Επειδή
υπάρχουν και πρόσωπα που δεν έγιναν γνωστά και δεν συμπεριλήφθηκαν τα ονόματά
τους στο αγιολόγιο, με τη σημερινή εορτή των Αγίων Πάντων, όλες οι μορφές που
καταξιώθηκαν ν’ αγιάσουν απολαμβάνουν της τιμής που προσφέρει η Εκκλησία.
IΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ: ...Ο Μητροπολίτης Βόστρων κ. Τιμόθεος δέν ἔχει καμμία ἐμπλοκή στόν Οἰκουμενισμό ἤ τίς ἐξωτερικές σχέσεις τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων τήν τελευταία περίπου δεκαπενταετία!
σ.σ. α) Είναι αυτή έντιμη πληροφόρηση;
β) Γιατί το ιστολόγιο "ΑΚΤΙΝΕΣ" κατέβασε το κείμενο;
(Ο τίτλος του άρθρου: Περί δύο προσφάτων πλαστών "υπερ-μνημονίων". Για τα memoranda περί αγιορειτικού Αβάτου και Παγκοσμίου Θρησκείας.
http://www.impantokratoros.gr/disinformation.el.aspx ).
Το αποτέλεσμα της σύντομης έρευνας:
Τό αὐτό ἒτος μετέσχεν (o Mητρ. Βόστρων κ. Τιμόθεος) ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου, εἰς τάς ἐπί τῇ 2000 χιλιετίᾳ ἐκδηλώσεις τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν εἰς τό Βατικανόν, ὃπου ἒσχεν προγραμματισμένην συνάντησιν μετά τοῦ Πάπα Ρώμης Ἰωάννου-Παύλου Β΄, τόν ὁποῖον ἐξ’ ὀνόματος τοῦ Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων, προσεκάλεσε τόν Ποντίφικα νά ἐπισκεφθῇ τά Ἱεροσόλυμα, διωργάνωσε δέ τήν μετά ἓν ἒτος συνάντησιν αὐτοῦ μετά τοῦ Πατριάρχου Διοδώρου εἰς τήν αἲθουσαν τοῦ Θρόνου τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ἐπί παρουσίᾳ καί τῶν ἂλλων Ἀρχηγῶν τῶν Χριστιανικῶν Κοινοτήτων τῆς Ἁγίας Γῆς.
Ἐξεπροσώπησεν ὡσαύτως (ο Μητρ. Βόστρων κ. Τιμόθεος) τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων εἰς πλεῖστα ὃσα γεγονότα καί ἱστορικάς ἐπετείους τῶν ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί τῶν ἑτεροδόξων.
Ἐξεπροσώπησε τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων εἰς τήν ἐνθρόνισιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου τοῦ Β΄ου, (2006), εἰς τάς ἑορταστικάς ἐκδηλώσεις τῆς Ἐκκλησίας Αἰθιοπίας (2007).


β) Γιατί το ιστολόγιο "ΑΚΤΙΝΕΣ" κατέβασε το κείμενο;
(Ο τίτλος του άρθρου: Περί δύο προσφάτων πλαστών "υπερ-μνημονίων". Για τα memoranda περί αγιορειτικού Αβάτου και Παγκοσμίου Θρησκείας.
http://www.impantokratoros.gr/disinformation.el.aspx ).
Το αποτέλεσμα της σύντομης έρευνας:
Ἐξεπροσώπησεν ὡσαύτως (ο Μητρ. Βόστρων κ. Τιμόθεος) τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων εἰς πλεῖστα ὃσα γεγονότα καί ἱστορικάς ἐπετείους τῶν ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί τῶν ἑτεροδόξων.
Ἐξεπροσώπησε τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων εἰς τήν ἐνθρόνισιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου τοῦ Β΄ου, (2006), εἰς τάς ἑορταστικάς ἐκδηλώσεις τῆς Ἐκκλησίας Αἰθιοπίας (2007).
Μετέσχεν
εἰς διάφορα Συνέδρια (ο Μητρ. Βόστρων κ. Τιμόθεος) ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου, καί εἰς τό Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν
Μέσης Ἀνατολῆς ἀπό τοῦ 1986 ἕως τό 2001.
Οταν ο Πάπας πήγε στην Κύπρο, αντί να πάει
να λειτουργήσει στο μετόχι του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων που είναι έξαρχος ή σε
κάποιο άλλο ορθόδοξο ναό, πήγε στη “λειτουργία” του Πάπα Βενέδικτου στο
στάδιο.
- The International Christian Committee - Jerusalem is the only Ecumenical Service arm of the Churches in Jerusalem and the West Bank
- Ο Μητρ. Βόστρων κ. Τιμόθεος τό 1984 διωρίσθη Μέλος τῆς Διεθνοῦς Χριστιανικῆς Ἐπιτροπῆς, International Christian Committee (I.C.C.), ἡ ὁποία ἑδρεύει ἐν Ἱεροσολύμοις,
- (σ.σ. Η Ι.C.C. είναι τμήμα του Π.Σ.Ε. μέσης Ανατολής).
ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ
Τροπάριον.
Αγαλλέσθω τα
δρυμού ξύλα σύμπαντα, αγιασθείσης της φύσεως αυτών, υφ΄ ου περ εξ αρχής,
εφυτεύθη Χριστού, τανυθέντος εν ξύλω· δι΄ ου νυν υψουμένου, προσκυνούμεν αυτόν,
σε μεγαλύνομεν.
Ερμηνεία.
Από τον Ιερόν
ψαλτήρα του Δαβίδ εδανείσθη ο Ιερός Κοσμάς το παρόν Τροπάριον· ψάλλει γαρ
εκείνος ούτως εν τω εννενηκοστώ πέμπτω ψαλμώ, Στίχω δωδεκάτω: «Αγαλλιάσονται
πάντα τα ξύλα του δρυμού». Όθεν ο θείος Μελωδός προστακτικώς προσφέρων τον
λόγον κατά σχήμα προσωποποιϊας, λέγει εις τα άλογα ξύλα, ως εάν ήτον λογικά· ας
χαίρουν όλα τα ξύλα: ήτοι δένδρα του δρυμώνος και λόγγου. Δρυμός δε κυρίως
ονομάζεται ο τόπος εκείνος, ο φυτευμένος ων από τας δρυς, όπου κατασκευάζουν τα
βαλάνια, τας οποίας δρυς πολλοί συνειθίζουν να ονομάζουν δένδρα. Δια τι δε αυτά
να χαίρουν; Επειδή, λέγει, δια μέσου του ξύλου του Σταυρού ηγιάσθη όλη η φύσις
των ξύλων. Από ποίον;
O Συναξαριστής της ημέρας.
Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015
Ιλαρίωνος του νέου ηγουμένου της μονής των Δαλμάτων, Αττάλου του θαυματουργού, Μιχαήλ νεομάρτυρος (1771).
Ὁ
Ὅσιος Ἱλαρίων, ὁ Νέος, ἐγεννήθηκε τὸ 775 μ.Χ., στὴν Καππαδοκία, ἀπὸ γονεῖς
εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετους, τὸν Πέτρο, προμηθευτὴ τοῦ ἄρτου τῶν ἀνακτόρων, καὶ τὴν
Θεοδοσία, παρὰ τῶν ὁποίων ἔτυχεν ἐπιμελοῦς καὶ θεσεβοῦς μορφώσεως. Σὲ ἡλικία
εἴκοσι ἐτῶν, ὑπὸ θείου ζήλου κινούμενος, ἐγκατέλειψε τὰ ἐγκόσμια, μεταβὰς δὲ
στὴ μονὴ τοῦ Ξηροκαμπίου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐκάρη μοναχός.
Ας μη πλανώμεθα. Με τον Παπισμόν συνεκράθησαν στοιχεία δαιμονικά.
Πρέπει να μη διατελώμεν εν γνώσει της
καθαρότητος της Ορθοδοξίας, δια να νομίζωμεν ότι υπάρχει περίπτωσις ενώσεως ή
συνεργασίας. Το λέγομεν με αληθή οδύνην αυτό. Αλλά δεν δυνάμεθα να
αποσιωπήσωμεν την πραγματικότητα. Δεν είμεθα υπερβολικοί. Αν αυτός ο Παπισμός,
ο εις τόσους βοθύνους εμπεσών, ο τόσον διαστρέψας την θείαν διδασκαλίαν της
Εκκλησίας και υπό τόσων ατίμων ηθικών παθών διαστραφείς, μόλις καταδέχεται να
αναγνωρίση εις την άσπιλον δογματικώς και ηθικώς—κατά την
διδασκαλίαν—Ορθοδοξίαν μας ύπαρξιν ιχνών αληθείας, διατί να μη ενίδωμεν ημείς
εις τούτον δαιμονικάς ενεργείας, εν είδος δαιμονοληψίας ή επηρείας υπό
πνευμάτων ακαθάρτων;
«Ημείς, λέγουν, είμεθα η Εκκλησία. Σεις είσθε, απεσχισμένοι έχοντες όμως και μικράς τινας αληθείας! Έλθετε υπό την σκέπην του Πάπα!»
Και αυτά δεν τα είπαν μόνον κατά κόρον επί δέκα αιώνες, αλλά
τα συνεχίζουν μέχρι σήμερον. Και δεν αποτελούν τετριμμένα προπαγανδιστικά
συνθήματα μισσιοναρίων, που κατετάραξαν την Ανατολήν, αλλά επισημοτάτας
διατυπώσεις της τελευταίας Βατικανής Συνόδου. Τόσον το σκότος, τόση η
εωσφορική, υφ’ ης κατέχονται, έπαρσις! Πως είναι δυνατόν να κάμη κανείς
διάλογον με τους προσκεκολλημένους εις τοιαύτα δαιμονικά φρονήματα; Και τι
ελπίζομεν να φέρουν αι προσεγγίσεις ειμή φθοράν των Ορθοδόξων και, εν
περιπτώσει βεβαίας αποτυχίας κατά την «καλλιέργειαν της αγάπης», ανάξεσιν των
πληγών των εις το καθ’ ημών θρησκευτικόν μίσος; Διότι οι Λατίνοι μισούν και η
ιστορία των εγράφη με αίμα αθώων...
Ο
Παπισμός αποτελεί ιδιόμορφον κλάσμα «κόσμου», υπό την στιλπνήν επιφάνειαν του
οποίου αναδεύουν τα πλέον ψεκτά πάθη, άτινα οδηγούν εις εγκληματικάς πράξεις…
«αγιαζομένας» από τον σκοπόν, όστις συνίσταται εις την δόξαν του Πάπα!
Πρόκειται περί ψυχικής νόσου ανθρωπίνως, δυστυχώς, ανιάτου. Έτσι εξηγείται το
φαινόμενον, ότι ενώ επί δέκα ολοκλήρους αιώνας εβύθισεν εις το πένθος και το
αίμα τους λαούς και τα έθνη, εξακολουθεί να φρονή ότι ούτω «λατρείαν προσφέρει
τω Θεώ».
Αββάς Φιλήμονας : Πρόσεχε τις σκέψεις σου
Πρόσεχε με ακρίβεια και φύλαγε την καρδιά σου να μη δέχεται πονηρούς λογισμούς ή οποιουσδήποτε μάταιους και ανωφελείς. Πάντοτε όμως, και όταν κοιμάσαι και όταν τρως ή πίνης ή συνομιλής, η καρδιά σου κρυφά να μελετά, άλλοτε τους ψαλμούς με νοερόν τρόπον, άλλοτε να προσεύχεσαι με τα «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Και πάλιν όταν ψάλλης με την γλώσσα σου, πρόσεχε μη λέγη άλλο το στόμα σου και αλλού να γυρίζη ο νους σου.
«Σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις» ( Ἐφ. 3,18): Ἡ σημασία τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Πάντων
Η ΕΠΟΜΕΝΗ
Κυριακή, τελευταία Κυριακὴ τοῦ Πεντηκοσταρίου καὶ κατὰ συνέπεια τοῦ ἑορτολογικοῦ
κύκλου τῶν κινητῶν ἑορτῶν, εἶναι ἀφιερωµένη στοὺς Ἁγίους Πάντες. Αὐτὸ δὲν εἶναι
τυχαῖο. Ὅρισαν οἱ ἅγιοι Πατέρες, νὰ ἐπισφραγίζεται ἡ χαρµόσυνη περίοδος τῆς Ἀναστάσεως
καὶ τῆς Πεντηκοστῆς, µὲ τὴν ἑορτὴ ὅλων τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας µας, ὡς τὸ ἀποτέλεσµα
τοῦ ἐπὶ γῆς σωστικοῦ ἔργου τοῦ Κυρίου µας. Ὁ Χριστός µας ἦρθε στὸν κόσµο,
γενόµενος ἄνθρωπος, γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο. ∆ιὰ τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ Του ἔργου,
διὰ τοῦ ἑκουσίου θανάτου Του, διὰ τῆς λαµπροφόρου Ἀναστάσεως, διὰ τῆς Ἀναλήψεώς
Του καὶ διὰ τῆς πέµψεως «ἐν τῷ ὀνόµατί» Του (Ἰωάν. 14, 26), τοῦ Παναγίου
Πνεύµατος, νικήθηκε ὁ διάβολος, καταργήθηκε ὁ θάνατος καὶ ἐλευθερώθηκε ὁ ἄνθρωπος
ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς ἁµαρτίας καὶ τῆς φθορᾶς. Οἱ Ἅγιοι Πάντες εἶναι τὸ µεγάλο τεκµήριο, ὅτι τὸ
θεῖο σχέδιο τῆς σωτηρίας τοῦ κόσµου πέτυχε καὶ θριάµβευσε. Ἡ ἁγιότητά τους ἀποδεικνύει
ὅτι ὁ ἄνθρωπος ξανάγινε «ζῷον θεούµενον», θεὸς κατὰ χάριν, συµβασιλέας Του στοὺς
ἀτέρµονες αἰῶνες. Γι’ αὐτὸ καὶ θαυµατουργοῦν, λαµβάνοντας ἀπὸ τὸ Θεό, κατὰ
χάριν, θεϊκὲς δυνατότητες. Ὡς Ὀρθόδοξοι πιστοὶ ἔχουµε τὴν ὕψιστη εὐλογία νὰ
βιώνουµε τὴν ζωντανὴ παρουσία τῶν Ἁγίων στὴν Ἐκκλησία µας καὶ στὴ ζωή µας. Καὶ
γι’ αὐτὸ τοὺς τιµᾶµε κάθε µέρα στὶς µνῆµες τους καὶ ὅλους µαζὶ στὴν ἑορτὴ τῶν Ἁγίων
Πάντων! Ἂς εἶναι οἱ παντοτινοὶ ἱκέτες
µας στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ἀκοίµητοι ἀρωγοὶ στὴν πολυτάραχη ζωή µας!
"Ο.Τ."
Φρίττει κανείς, όταν σκέπτεται το σκότος υπό του οποίου κατέχονται, όσοι ομιλούν χαίροντες δια προσεγγίσεις και διαλόγους με τον Παπισμόν
Είναι
δε άπορον: πως Ορθόδοξοι Χριστιανοί κληρικοί και Μοναχοί μάλιστα γνωρίζοντες
την διδασκαλίαν της Εκκλησίας μας, την απαιτουμένην ακρίβειαν περί το δόγμα και
την ηθικήν και την λατρείαν δεν εξεγείρονται κατά των ενωτικών βουλών των
συγχρόνων ενωτικών;
Φρίττει κανείς, όταν
σκέπτεται το σκότος υπό του οποίου κατέχονται, όσοι ομιλούν χαίροντες δια
προσεγγίσεις και διαλόγους με τον Παπισμόν, ύστερα από την τόσον σαφή διδασκαλίαν
των αγίων Πατέρων μας, ύστερα από τας αποβλήτους παλαιοτέρας ενωτικάς κινήσεις,
ύστερα από την αποκάλυψιν της ειδεχθούς ψυχοσυνθέσεως του Παπισμού.
Όταν αναλογίζεται τας φρικτάς αράς της Εκκλησίας και τα αναθέματα δια πάσαν καινοτομίαν, όταν αναμιμνήσκεται των ωμών φρικαλεοτήτων που διέπραξαν οι Παπικοί εις βάρος των Ορθοδόξων παλαιόθεν και μέχρις εσχάτων, τας υπουλότητας, τους Ιησουϊτισμούς, την επηρμένην Παπικήν οφρύν, τας ατίμους διεισδύσεις εις τον έντιμον χώρον της Ορθοδοξίας και όσα κακουργούσα διάνοια δύναται να συλλάβη εις βάρος ακάκων και πιστών εις την Εκκλησίαν των…
Όταν αναλογίζεται τας φρικτάς αράς της Εκκλησίας και τα αναθέματα δια πάσαν καινοτομίαν, όταν αναμιμνήσκεται των ωμών φρικαλεοτήτων που διέπραξαν οι Παπικοί εις βάρος των Ορθοδόξων παλαιόθεν και μέχρις εσχάτων, τας υπουλότητας, τους Ιησουϊτισμούς, την επηρμένην Παπικήν οφρύν, τας ατίμους διεισδύσεις εις τον έντιμον χώρον της Ορθοδοξίας και όσα κακουργούσα διάνοια δύναται να συλλάβη εις βάρος ακάκων και πιστών εις την Εκκλησίαν των…
Έξω του ναού το εθνοθρησκευτικό έμβλημα του δικέφαλου αετού ίσταται όρθιο, εντός του ναού καταπατείται...
Με την ευκαιρία, να και οι κοπελλιές με τα στενά τζιν, οι αυριανές μητέρες που θα κατηχήσουν τα τέκνα τους στις ελληνορθόδοξες παραδόσεις....
ΑΒΥΣΣΑΛΕΟΝ ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ
Ελέχθη ευφυώς ότι το θαύμα συνίσταται εις το εμμένειν. Όντως. Θαύμα είναι η διάσπασις της σχέσεως αιτίου και αποτελέσματος. Και τοιούτον θαύμα αποτελεί το γεγονός, ότι η αγία Ορθοδοξία μας εμμένει είκοσιν αιώνας εν τη Αποστολική παραδόσει. Θαύμα θαυμάτων η κεχαριτωμένη Εκκλησία μας! Τι δεν μετεβλήθη, τι δεν μετεμορφώθη, τι δεν ανετράπη κατά τον μακρότατον δίαυλον των αιώνων τούτων; Θεσμοί, φιλοσοφίαι, ιδέαι, συστήματα, καθεστώτα, έθνη, ο κόσμος ολόκληρος. Πάντα ηλλοιώθησαν. Και μόνη η Εκκλησία έμεινεν αρραγής, αμετάβλητος, υπερφυσικόν πράγμα και θέαμα μέσα εις την ρέουσαν του βίου τούτου διάβασιν. Ιδού το θαύμα. «Και κατέβη η βροχή και ήλθον οι ποταμοί και έπνευσαν οι άνεμοι και προσέπεσον τη Εκκλησία και ουκ έπεσε• τεθεμελίωτο γαρ επί την πέτραν». Η δε πέτρα είναι ο Χριστός. Η Εκκλησία, λοιπόν, μένει εις τον αιώνα και «πύλαι άδου ου κατισχύσουσι». Πίπτουσι μόνον οι άνθρωποι. Εάν δε είπητε ότι έπεσαν και Εκκλησίαι, θ’ απαντήσωμεν: Εκκλησίαι, ναι,-- ως σύνολα ανθρώπων. Η Εκκλησία ποτέ, ως διδασκαλία, ως θεσμός θεοφύτευτος και ως σώζουσα πνευματική Κιβωτός, ως Θεανθρώπινον Σώμα.
ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ
Τροπάριον.
Ιερόν ηγέρθη
κέρας θεόφροσι, της κεφαλής των απάντων ο Σταυρός εν ω αμαρτωλών νοουμένων,
συνθλώνται τα κέρατα πάντα· δι΄ ου νυν υψουμένου, προσκυνούμεν αυτόν, και
μεγαλύνομεν.
Ερμηνεία.
Το όνομα του
κέρατος σημαίνει μεν την Βασιλείαν κατά τον Άγιον Αθανάσιον, επειδή δια του
κέρατος του περιέχοντος το έλαιον του χρίσματος εχρίοντο οι Βασιλείς· περί ου
είρηται: «Εκεί εξανατελώ κέρας τω Δαβίδ» (Ψαλμ. ρλα: 17) σημαίνει δε και την
δόξαν· κυρίως όμως σημαίνει την δύναμιν και το όπλον. Λέγεται δε κέρας η
δύναμις εκ μεταφοράς των κερασφόρων ζώων, τα οποία έχουν ως δύναμιν και όπλον
τα κέρατα· οίον βόες, κριοί, τράγοι, έλαφοι, και άλλα. Όθεν εάν κανέν τοιούτον
ζώον χάση τα κέρατά του, ευθύς χάνει και την δύναμίν του, και γίνεται
ευκολοπίαστον από τους κυνηγούς. Ο Μελωδός λοιπόν στοχασθείς, ότι ο Ζαχαρίας εν
τη εννάτη Ωδή είπε: «Και ήγειρε κέρας σωτηρίας ημίν εν τω οίκω Δαβίδ του παιδός
αυτού» (Λουκ. α: 69) δια τούτο προσφυώς προσήρμοσε το ρητόν αυτό εις το
Τροπάριον τούτο της εννάτης Ωδής, και λέγει, ότι υψώθη εις τους θεόφρονας και
πιστούς Χριστιανούς, ένα ιερόν κέρατον: ήτοι μία δύναμις και δόξα και όπλον.
Ποίον; Ο Σταυρός δηλαδή του Χριστού, όστις Χριστός είναι κεφαλή των απάντων·
«Παντός γαρ ανδρός, ο Παύλος φησί, κεφαλή εστίν ο Χριστός» (α΄ Κορ. ια: 3).
Προσφυώς δε εδώ κεφαλήν των απάντων ωνόμασε τον Χριστόν και όχι άλλο όνομα, ίνα
αινιγματωδώς φανερώση, ότι ώσπερ τα ζώα επ΄της κεφαλής έχουσι τα κέρατα· ούτω
και ο Δεσπότης Χριστός σταυρωθείς έχει ως τρία κέρατα επί της κεφαλής: το
όρθιον μέρος δηλαδή, και τα δύο πλάγια του Σταυρού· με του οποίου την δύναμιν
τσακίζονται τα κέρατα και αι δυνάμεις των νοητών αμαρτωλών: ήτοι των
αντικειμένων Δαιμόνων, των αρχηγών γενομένων της κακίας εις τους αμαρτωλούς,
κατά το ρητόν του Δαβίδ: «Και πάντα τα κέρατα των αμαρτωλών συνθλάσω» (Ψαλμ.
οδ: 10). Λέγων δε ο Μελωδός όλα τα κέρατα, φανερώνει, ότι με το όρθιον και άνω
μέρος του Σταυρού συντρίβονται τα κέρατα των Δαιμόνων των εμφιλοχωρούντων τω
αέρι· με τα δύο δε πλάγια συντρίβονται τα κέρατα των απίστων και των αιρετικών.
Όθεν επειδή σήμερον ο ρηθείς Σταυρός υψούται, δια τούτο και ημείς προσκυνούμεν αυτήν:
ήτοι την κεφαλήν του Σταυρού: τουτέστιν τον Χριστόν. Προσκυνούντες δε πάλιν τον
Χριστόν, ενταυτώ μεγαλύνομεν και εσέ την γεννήσασαν τον Χριστόν. Συνήθειαν γαρ
ιδιαιτέραν έχει ο θείος ούτος Κοσμάς, να τελειώνη τας περισσοτέρας Ωδάς των
Κανόνων του, με ένα και το αυτό τέλος· καθώς τούτο ποιεί και εν τη παρούση Ωδή.
Άμποτε δε και συ, αδελφέ, δια μέσου της δυνάμεως του Σταυρού, να ταπεινώσης το
φρόνημά σου, και να τσακίσης το κέρατον της υπερηφανίας και φιλοδοξίας, όπου σε
πολεμούν· καθώς σοι παραγγέλλει ο Προφητάναξ λέγων: «Μη επαίρετε εις ύψος το
κέρας υμών» (Ψαλμ. οδ: 5). Πρέπει γαρ οι Χριστιανοί να μη παρανομούν όλως, μηδέ
να αμαρτάνουν, αλλά να μεταχειρίζωνται κάθε αρετήν· αφ΄ ου όμως αμαρτήσουν,
πρέπει να ταπεινώνωνται, κατηγορούντες τον εαυτόν των ως αμαρτωλόν, αλλ΄ όχι
και να υπερηφανεύωνται, ίνα μη διπλώς κολασθώσι, και ως αμαρτωλοί, και ως
υπερήφανοι. Δια τούτο ο Δαβίδ προστάζει τους τοιούτους λέγων: «Είπα τοις
παρανομούσι, μη παρανομείτε, και τοις αμαρτάνουσι, μη υψούτε κέρας» (Ψαλμ. οδ:
5). Εάν λοιπόν συ, αγαπητέ, ταπεινώνης και συντρίβης το κέρατον της
υπερηφανίας, ήξευρε ότι θέλει σε υψώσει ο Θεός· επειδή ο ταπεινών εαυτόν
υψωθήσεται (Λουκ. ιδ: 11)· και ακολούθως θέλει υψώσει την δόξαν και δύναμίν σου
κατά το δαβιτικόν: «Και υψωθήσεται το κέρας του Δικαίου» (Ψαλμ. οδ: 10).
O Συναξαριστής της ημέρας.
Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015
Δωροθέου ιερομάρτυρος, επισκόπου Τύρου, Νικάνδρου μάρτυρος, Μάρκου νεομάρτυρος.
Εἶναι ἄγνωστο ἀπὸ ποῦ καταγόταν ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς
Δωρόθεος. Ἄθλησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου
(360 – 362 μ.Χ.). Σοφώτατος καὶ ἐγκρατέστατος Ἱεράρχης, διακρινόταν γιὰ τὴ
βαθιὰ θεολογικὴ του μόρφωση καὶ τὴν πλήρη γνώση τῶν Γραφῶν. Κατὰ τοὺς ἐπὶ
Μαξιμιανοῦ καὶ Λικινίου (286 – 323 μ.Χ.) ἐναντίων τῶν Χριστιανῶν κινηθέντες
διωγμούς, μετὰ ἀπὸ παράκληση τοῦ ποιμνίου του, ἀναγκάσθηκε νὰ καταφύγει στὴ Δυσσόπολη
τῆς Θράκης, ὅπου παρέμεινε ἰδιωτεύων μέχρι τοῦ θανάτου αὐτῶν.
Ο Μ. Βασίλειος στον «Ασκητικόν Λόγον» του:
«Ο καλύτερος όρος και κανόνας της εγκρατείας ας είναι ο
ακόλουθος: Να
μη αποβλέπουμε στην σαρκικήν απόλαυση ούτε στην κακοπάθεια
του
σώματος, αλλά να αποφεύγουμε και στις δυο περιπτώσεις την
αμετρία
(δηλ. την έλλειψη μέτρου), ώστε να μη ταράζεται η σάρκα
με την πο-
λυσαρκία ούτε και να αρρωσταίνη και να μη μπορή να
επιτελέση την
εργασία των εντολών».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
