Φρίξον ήλιε, στέναξον γη!.... Τι είναι αυτά που διαβάζω;

Με ανέκφραστη οδύνη διαβάσαμε στο επίσημο όργανο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας «Ορθόδοξος Κήρυξ» κείμενο με τίτλο «Προσλαλιά γενομένη υπό του Πρωτοσυγκελλεύοντος Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Τροπαίου κ. Αθανασίου», στο οποίο περιέχονται και τα εξής απίστευτα: «Εν τω οίκω των Θυατείρων επραγματώθησαν ευάριθμοι τιμητικαί εκδηλώσεις, περιλαμβάνουσαι δεξιώσεις και φιλοξενίας. Εν τοις πλουσίοις τούτοις η Ιερά Αρχιεπισκοπή προσέφερε φιλοξενίαν τη Αυτού Χάριτι τω Αγγλικανώ Κυρίω Rowan Williams μετά της συμβίας αυτού, έτι δε και τω Αγγλικανώ Επισκόπω Dover  Κυρίω Stephen Venner μετά της ανδρίδος αυτού, αμφοτέρας τας φιλοξενίας ταύτας κατά μήνα Απρίλιον»....

Ο Πάπας απἐθανε -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Χάρη της αληθείας

Μεταξύ του στενόκαρδου και μισάνθρωπου φανατισμού και της ανθρωπάρεσκης και δουλοπρεπούς κολακείας διαγράφεται η απλή, αδέκαστη και αδελέαστη έκφραση της αλήθειας, της ευλογημένης από τον Θεό και επιζητούμενης από τους ανθρώπους, ακόμη κι όταν δεν τολμούν να την ομολογήσουν. Οι γραμμές αυτές γράφονται με οδηγό την αλήθεια και χάριν αυτής. Την αφορμή δίνει η εκδημία του πάπα Ιωάννη-Παύλου Β΄, του 85χρονου Πολωνού Κάρολ Βοϊτίλα, που από μισή περίπου χιλιετία, κατά την οποία στη θέση του ποντίφικα ανέβαιναν μόνο Ιταλοί.

Δραστήρια προσωπικότητα                                                                                
Εκπρόσωποι του θρησκευτικού και του πολιτικού κόσμου αισθάνθηκαν την ανάγκη να αναφερθούν στον εκλιπόντα πάπα. Εξήραν την προσωπικότητα και επήνεσαν το έργο του. Με έμφαση υπογραμμίσθηκε η όντως εντυπωσιακή πολιτική-διπλωματική δραστηριότητα του Βοϊτίλα. Κατά τη διάρκεια της 27χρονης θητείας του δέχθηκε στο Βατικανό 737 αρχηγούς και 245 πρωθυπουργούς κρατών. Διπλασίασε σχεδόν τις διπλωματικές σχέσεις τού κράτους του· τις επέκτεινε σε 174 χώρες, έναντι των 90 προ αυτού. Πραγματοποίησε 104 επίσημα ταξίδια σε 129 χώρες. Είναι ο πρώτος πάπας, που επισκέφθηκε εβραϊκή συναγωγή στη Ρώμη (1986), ισλαμικό τζαμί στη Δαμασκό (2001) και την ίδια χρονιά συναντήθηκε επίσημα με τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπό μας στην Αθήνα. Σημαντικά εργάσθηκε για την εξάπλωση του παπισμού στις τριτοκοσμικές χώρες και για την κατάρρευση του σοσιαλισμού. Ουσιαστική επίσης υπήρξε η βοήθειά του στην επιτυχία των πολιτικοκοινικών σκοπών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Χαρακτηρίσθηκε ως «πρωτομάχος της ελευθερίας» (πρόεδρος Η.Π.Α. Τζώρτζ Μπούς), «ένας άνθρωπος με συμπόνια, με βαθειά πίστη, που αγάπησε και υπηρέτησε την ανθρωπότητα» (Ντέηβιντ Ο΄Κόννελ, πρόεδρος του καθολικού πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον), «εξαιρετική θρησκευτική προσωπικότητα, θαρραλέος οραματιστής και σπάνιος παγκόσμιος ηγέτης» (Αεχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος).

Ομοφυλοφιλία το έσχατο αίτιο του τέλους του κόσμου

"ΝΗΣΤΕΙΑ ΦΕΤΟΣ ΟΛΟΙ" - ΓΕΡΩΝ ΣΑΒΒΑΣ

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=69&t=10565

Του αείμνηστου Γεωργίου Ζερβού: Ἀπάντησις εἰς τὴν θεωρίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ περὶ Φονταμενταλιστῶν

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος εἰς πρόσφατον ὁμιλίαν του κατεφέρθη ἐναντίον τῶν ἀντιοικουμενιστῶν - ἀντιπαπικῶν, ἐπειδὴ ἐλέγχουν ὅλας τὰς ἐκκλησιολογικάς παρεκκλίσεις του, κατὰ τὰς συναντήσεις μὲ τὸν ἑκάστοτε Πάπαν καὶ ἰδιαιτέρως μὲ τὸν νέον κ. Φραγκίσκον, ἀλλὰ καὶ τὴν στάσιν τῶν ἐκπροσώπων του κατὰ τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐχρησιμοποίησε τὴν λέξιν φονταμενταλισμός, ἐννοῶν, προφανῶς ὅτι ὅσοι ἀντιδροῦν εἶναι φονταμενταλισταί, οἱ ὁποῖοι εἶναι πανέτοιμοι νὰ θυσιάσουν τὰ πάντα, διά νὰ ἐπιβάλουν τὰς ἀπόψεις των. Τὸ δηλητήριον τοῦ φονταμενταλισμοῦ ὁμολογουμένως, μὲ τὴν βοήθειαν τῶν ΜΜΕ, τοῦ διαδικτύου καὶ ψευδοπροοδευτικῶν Ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν οὐδεμίαν σχέσιν μὲ τὸν Πατερικὸν λόγον καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας «περνάει« εἰς τὴν κοινωνίαν, ἡ ὁποία δὲν ἔχει σχέσιν μὲ τὴν Ἐκκλησίαν ἢ ἔχει τυπικάς σχέσεις ὡς καὶ εἰς ὡρισμένους κύκλους πιστῶν. Γνωρίζομεν ὅτι «ὄνειρόν» του εἶναι ἡ ψευδοένωσις τῶν «Ἐκκλησιῶν» τῶν Ἑτεροδόξων μετὰ τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἶναι ὅμως ψευδοένωσις, διότι αὐτὴ προωθεῖται μὲ ἀναλλοιώτους τὰς κακοδοξίας καὶ τὰς αἱρέσεις των. Ἀπὸ τὸ 1965 ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔχει θέσει τὰ δόγματα εἰς τὰ «χρονοντούλαπα» τῆς ἱστορίας καὶ ἐνεργεῖ ὡς «παρακλάδι» τοῦ Παπισμοῦ.

Ο Οικουμενισμός είναι Αίρεσις! Είναι εντελώς ξεκάθαρο. Επί πλέον είναι αίρεσις των αιρέσεων.

Από όλες τις πλάνες που περιλαμβάνει ο ονομαζόμενος  «οικουμενισμός» η πλέον βασική και εμβριθής είναι η πλάνη του, όσον αφορά αυτήν ταύτην την φύσιν της Εκκλησίας. Είναι εκκλησιολογική αίρεσις. Αντίκειται στην ομολογιακή πίστι του συμβόλου της Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, διότι ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Το ονομαζόμενο  «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», ήδη αυτό τούτο το όνομά του, περιλαμβάνει αυτή την αντιλογία του Ορθοδόξου Χριστιανικού Δόγματος όσον αφορά την Μία Εκκλησία. Στην δε Θεωρία των Κλάδων (ο Οικουμενισμός) ολοκληρωτικά απορρίπτει αυτό το Δόγμα της Μίας Εκκλησίας. Το  «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» προσπαθεί να εκπληρώση αυτή τη βασική απόρριψη δια της πολεμικής τακτικής του «Θρησκευτικού πλουραλισμού».

Η «Ορθόδοξος Εκκλησία» λαμβάνοντας μέρος στις δραστηριότητες του ως άνω αναφερομένου  «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» διακηρύσσει την συμφωνία της με όλες τις διδασκαλίες και δραστηριότητές του. Δι αυτού τούτου του τρόπου γίνεται (η Ορθόδοξος Εκκλησία) μέρος των ψευδών και πλανών του Π.Σ. «Εκκλησιών»  Γίνεται αιρετική στο βαθμό που είναι αυτό τούτο το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών».

Η αίρεσις του Οικουμενισμού εισάγεται ακόμη βαθύτερα εις το σώμα της «Εκκλησίας» δια της συμμετοχής των Ιεραρχών Της, δια των διαφόρων μορφών των λειτουργικών συνεορτασμών, που πραγματοποιούνται υπό των ιδρυμάτων του  «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» εις την πορεία των συνηθησμένων δραστηριοτήτων.

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ --- Αλέξ. Παπαδιαμάντης

Ὅπως τὸ διηγοῦνται, ὅσοι τὸ ἔφθασαν, ἐν ἠλικίᾳ ὄντες εἰς Ἀθήνας τῷ 1870, ὁ νεκρὸς τοῦ ἑνὸς τῶν ληστῶν τοῦ Δηλεσίου, κομισθέντων εἰς Ἀθήνας κατὰ Μάιον, εἶχε τὸ πρόσωπον παραδόξως φαιδρὸν καὶ γελαστόν. Τὴν ὥραν ποὺ τοὺς ἐτουφεκοβολοῦσαν τ᾿ ἀποσπάσματα, ἐλλοχεῦον ὄπισθεν πυκνῶν θάμνων καὶ βράχων τὸ παλληκάρι ἐκεῖνο τῆς Ρούμελης, ἴσως διότι τὸ ταμπούρι του τοῦ ἐφαίνετο πολὺ ἀσφαλές, τίς οἶδε τί εἶχε σκεφθῆ, ἢ τί σοβαρὸν εἶδεν, ἢ τί ἀστεῖον ἤκουσε παρά τινος γείτονος συντρόφου του, κ᾿ ἐγέλασεν, ὅπως οἱ ἄνθρωποι γελοῦν. Συγχρόνως, ἐν ἀκαρεῖ, τοῦ ἦλθε τὸ βόλι. Τὸν ηὗρε καίριον εἰς τὸν λαιμόν, καὶ τὸν ἀφῆκεν εἰς τὸν τόπον.

Μετὰ δύο ἡμέρας οἱ σκοτωμένοι, πέντε ἢ ἓξ τὸν ἀριθμόν, ἐκομίζοντο εἰς Ἀθήνας. Εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ νέου ἐκείνου ὅλοι οἱ φρικώδεις περίεργοι εἶδον ἐντυπωμένον, πιστωμένον τὸν γέλωτα. Οὔτ᾿ ἐπρόφθασεν, ὁ εὐτυχὴς ἄνθρωπος, νὰ αἰσθανθῇ τὴν πικρίαν τοῦ βέλους, ἀλλ᾿ ὁ θάνατος τοῦ ἦλθε μυστηριώδης, γλυκύς, πρὸ τῆς ἀλγηδόνος.

Ὁ Γιάννης τοῦ Λέκα, νέος εἰκοσαετής, ἐφαίνετο ὅτι ἔχαιρε μεγάλην χαρὰν σφόδρα, ὅταν τοῦ ἔλεγαν ὅτι θὰ ἤρχετο ἐκεῖνον τὸν χρόνον, διὰ νὰ τὸν πάρῃ στρατιώτην, τὸ περιοδεῦον Στρατιωτικὸν Συμβούλιον. Ἤρχιζεν ἀμέσως νὰ κάμνῃ βήματα, προφέρων: ἓν γυό, ἓν γυό, κ᾿ ἦτον ὅλος γέλια καὶ χαρά.

ΤΡΙΩΔΙΟΝ- Ω ΠΟΣΩΝ ΑΓΑΘΩΝ...ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ-ΨΑΛΛΕΙ Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ-

>

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Τριάδος η φανέρωσις, εν Ιορδάνη γέγονεν· αύτη γαρ υπέρθεος φύσις· ο Πατήρ εφώνησεν· ούτος ο βαπτιζόμενος, Υιός ο αγαπητός μου· το Πνεύμα συμπαρήν τω ομοίω· ον ευλογούσι Λαοί, και υπερυψούσιν εις πάντας τους αιώνας.

Ερμηνεία.

Κατά τα τρία ταύτα Τροπάρια, τα δύο προλαβόντα και το παρόν, ευρίσκονται κατά σειράν, και το ένα ακολουθεί εις το άλλο· το μεν γαρ πρώτον αναφέρει την θαρσοποίησιν όπου ο Δεσπότης Χριστός εποίει εις τον Ιωάννην δια να τον βαπτίση· το δε δεύτερον διηγείται, ότι ο Ιωάννης αφείς κάθε αντίστασιν, εβάπτισεν Αυτόν· και το παρόν τρίτον διηγείται, ότι αφ΄ ου εβαπτίσθη ο Κύριος, εσχίσθησαν οι Ουρανοί, και η φωνή του Πατρός εξηχήθη, και το Πνεύμα κατήλθεν εν είδει περιστεράς· ούτω γαρ διηγείται ταύτα και το ύφος των τριών ομού Ευαγγελιστών Ματθαίου, Μάρκου και Λουκά. Λέγει λοιπόν ο Μελωδός, ότι η φανέρωσις της Αγίας Τριάδος έγινεν εις τον Ιορδάνην ποταμόν· η γαρ Αγία Τριάς εφάνη μεν δια πολλών συμβόλων και πολλάκις εις τους παλαιούς Προπάτορας και Προφήτας τους καθαρούς τω πνεύματι· εφάνη όμως σκιωδώς και αινιγματωδώς· καθώς τούτο ημπορεί να το βεβαιωθή τινάς, εάν αναγνώση την παλαιάν Γραφήν και τους Προφήτας· η δε καθαρά και εναργής και δια των ενεργειών αποκάλυψις της Αγίας Τριάδος εις τον ποταμόν Ιορδάνην έγινεν· αύτη γαρ η Αγία Τριάς είναι φύσις υπέρθεος. Όμοιον δε τούτο είναι, κατά τον ανώνυμον, με το ρητόν εκείνο του Δαβίδ, λέγοντος προς τον εν Τριάδι ένα Θεόν: «Σφόδρα υπερυψώθης υπέρ πάντας τους Θεούς» (Ψαλμ. ψστ: 9), από το οποίον ρητόν πολλοί Θεολόγοι επαρακινήθησαν να ειπούν επί Θεού την λέξιν ταύτην, υπέρθεος. Έπρεπε δε η Αγία Τριάς, η εν γνόφω (εν τη αορασία της ακαταληψίας) πάλαι κεκαλυμμένη να φανερωθή εσχάτως τρανώς και καθαρώς εις όλην την Κτίσιν. Επειδή δε, κατά τον Απόστολον, παν το φανερούμενον φως εστι (Εφ. ε: 13), φως αληθινόν άρα είναι η μακαρία και υπερούσιος Τριάς, η οποία εφανερώθη, ως είπομεν, εν τω Ιορδάνη· ο μεν γαρ Μονογενής Υιός κάτω σωματικώς εβαπτίζετο, ο δε Πατήρ εμαρτύρει Αυτού την υιότητα, βροντών άνωθεν με φωνήν εξάκουστον και μεγάλην, και πάντων τας ακοάς κατακτυπών και λέγων: «Ούτός εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα» (Ματθ. γ: 17), το δε Πνεύμα το Άγιον φανέν εν είδει περιστεράς, παρευρίσκετο με τον βαπτιζόμενον Υιόν ως ομοούσιον Αυτού. Εδανείσθη δε ταύτα ο Μελωδός από τον Θεολόγον Γρηγόριον ούτω λέγοντα: «Άνεισιν Ιησούς εκ του ύδατος· συναναφέρει γαρ εαυτώ τον Κόσμον, και ορά σχιζομένους τους Ουρανούς, ους ο Αδάμ έκλεισεν εαυτώ τε και τοις μετ΄ αυτόν, ώσπερ και τη φλογίνη ρομφαία τον Παράδεισον και το Πνεύμα μαρτυρεί την Θεότητα· τω γαρ ομοίω (τω ομοουσίω) προστρέχει και η εξ Ουρανών φωνή· εκείθεν γαρ ο μαρτυρούμενος, και ως περιστερά· τιμά γαρ το σώμα, επεί και τούτο τη θεώσει Θεός σωματικώς ορωμένη» (Λόγος εις τα Φώτα). Ταύτα ερμηνεύων ο Σχολιαστής Νικήτας λέγει: «Το Πνεύμα σωματικώς οραθέν, και ως περιστερά προσελθόν τω Χριστώ, τιμά το σώμα αυτού, όπερ ούτε φύσει (ην) Θεός, άτοπον γαρ, ούτε θέσει· ου γαρ εκ προκοπής, αλλά τη θεώσει και τη καθ΄ υπόστασιν ενώσει, υπέρ φύσιν και θέσιν εξ αυτής της ενώσεως θεωθέν». Έφη δε και ο μέγας της Θεσσαλονίκης Γρηγόριος εν τω εις την Χριστού Γέννησιν λόγω αυτού περί της υπεροχής του θεοϋποστάτου προσλήμματος: «Του προαιωνίου Λόγου, ου μόνον η Θεότης ανεξιχνίαστος, αλλά και ο προς την σάρκα της ενώσεως τρόπος απερινόητος, και η συγκατάβασις ανυπέρβλητος, και το του προσλήμματος θείον και απόρρητον ύψος, υπερεξηρημένον (εστί) και νου και λόγου παντός, ως μηδέ τούτο σύγκρισιν όλων προς την Κτίσιν επιδέχεσθαι δύνασθαι· ωραίος γαρ, φησί, κάλλει παρά τους Υιούς των ανθρώπων· ουκ είπεν ωραιότερος, αλλ΄ απλώς, ωραίος, ίνα μη τα ασύγκριτα συγκρίνη ψιλοίς ανθρώποις, φύσιν ομόθεον».

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Καθαρά Δευτέρα. Πολυκάρπου, επισκόπου Σμύρνης, Πολυχρονίου μάρτυρος, Γοργονίας οσίας, Δαμιανού οσιομάρτυρος του εν Λαρίση (1586).

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Πολύκαρπος γεννήθηκε περὶ τὸ 80 μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς, τὸν Παγκράτιο καὶ τὴ Θεοδώρα, ποὺ εἶχαν ἐγκλειστεῖ στὴ φυλακὴ γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, καὶ βαπτίσθηκε Χριστιανὸς σὲ νεαρὴ ἡλικία. Ὑπῆρξε μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Ἰγνάτιο τὸν Θεοφόρο, μαθητὴ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννη. Λίγο πρὶν ἀναχωρήσει ἀπὸ τὸν πρόσκαιρο αὐτὸ βίο ὁ Ἅγιος Βουκόλος, Ἐπίσκοπος Σμύρνης († 6 Φεβρουαρίου), χειροτόνησε μετὰ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὡς διάδοχό του, τὸν Ἅγιο Πολύκαρπο καὶ μετὰ κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη.

Ὁ Ἅγιος παρακολούθησε μὲ ἀγωνία καὶ προσευχὴ τὴ σύλληψη τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου, Ἐπισκόπου Ἀντιοχείας καὶ τὰ μαρτύρια αὐτοῦ. Ἡ ἀγάπη του πρὸς τὸν θεοφόρο Πατέρα μαρτυρεῖται καὶ ἀπὸ τὴν Ἐπιστολὴ τὴν ὁποία ἔγραψε πρὸς τοὺς Φιλιππησίους. Σὲ αὐτὴ τὴν ἐπιστολὴ τοὺς συγχαίρει γιὰ τὴν φιλοξενία, τὴν ὁποία παρεῖχαν στὸν Ἅγιο Ἰγνάτιο, ὅταν αὐτὸς διῆλθε ἀπὸ τὴν πόλη τους. Τὸ κείμενο αὐτὸ τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου διακρίνεται γιὰ τὸν ἀποστολικό, θεολογικὸ καὶ ποιμαντικὸ χαρακτήρα του.

Ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος, διακρινόταν γιὰ τὴν σωφροσύνη, τὴ θεολογικὴ κατάρτιση καὶ τὴν ἀφοσίωση στὴ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου, καθὼς μιλοῦσε πάντα σύμφωνα μὲ τὶς Γραφές. Ἦταν ὁ γνησιότατος ἐκπρόσωπος τῆς ἀποστολικῆς διδασκαλίας σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες τῆς Ἀσίας. Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος παρέχει τὴν πληροφορία ὅτι ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος μετέστρεψε πολλοὺς ἀπὸ τὶς αἱρέσεις τοῦ Βαλεντίνου καὶ τοῦ Μαρκίωνος στὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Διηγεῖται μάλιστα καὶ ἕνα ἐπεισόδιο ἀναφερόμενο στὴ στάση τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου ἔναντι τοῦ Μαρκίωνος. Ὅταν ὁ αἱρεσιάρχης αὐτὸς τὸν πλησίασε κάποτε καὶ τοῦ ἀπηύθυνε τὴν παράκληση: «ἐπεγίνωσκε ἡμᾶς», δηλαδὴ ἀναγνώρισέ μας, ὁ Ἅγιος ἀπάντησε: «ἐπιγινώσκω, ἐπιγινώσκω σε τὸν πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ».

Ἕνα ἄλλο ἐπεισόδιο ἀνάγεται στὴ γεροντικὴ ἡλικία τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου. Ὅπως εἶναι γνωστό, οἱ Ἐκκλησίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἑόρταζαν τὸ Πάσχα στὶς 14 τοῦ μηνὸς Νισσάν, σὲ ὁποιαδήποτε ἡμέρα καὶ ἂν τύχαινε αὐτό. Ἀντίθετα οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες δὲν ἑόρταζαν καθόλου τὸ Πάσχα, ἀλλὰ ἀρκοῦνταν στὸν ἑβδομαδιαῖο κατὰ Κυριακὴ ἑορτασμὸ τῆς Ἀναστάσεως, τονίζοντας ἀσφαλῶς περισσότερο τὸν ἑορτασμὸ τῆς πρώτης Κυριακῆς μετὰ τὴν πανσέληνο τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας. Ἐπειδὴ λόγω τῆς διαφορᾶς αὐτῆς ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης τηροῦσε αὐστηρὴ στάση ἔναντι τῶν Μικρασιατῶν, ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος ἀναγκάσθηκε νὰ μεταβεῖ στὴ Ρώμη, γιὰ νὰ διευθετήσει τὸ ζήτημα καὶ ἄλλα δευτερεύοντα θέματα, μὲ τὸν Ἐπίσκοπο Ρώμης Ἀνίκητο.

Μετὰ τὴν ἐπιστροφή του ἀπὸ τὴν Ρώμη, ὑπέργηρος πλέον, συνέχισε τὴν ἀποστολικὴ δράση του μὲ τόση ἐπιτυχία, ὥστε προκάλεσε τὴν ὀργὴ τῶν εἰδωλολατρῶν. Αὐτὴ ἡ προδιάθεση ἦταν φυσικὸ νὰ προκαλέσει τὸ μαρτύριό του, ποὺ ἀκολούθησε τὴν ἑξῆς πορεία. Ὁ Κόϊντος, ζηλωτὴς Χριστιανός, ὁ ὁποῖος ᾖλθε στὴ Σμύρνη ἀπὸ τὴ Φρυγία, παρακίνησε ὁμάδα Φιλαδελφέων Χριστιανῶν νὰ προσέλθουν στὸν ἀνθύπατο Στάτιο Κοδράτο, γιὰ νὰ δηλώσουν σὲ αὐτὸν τὴν ἰδιότητά τους καὶ τὴν πίστη τους στὸν Χριστό, πράγμα τὸ ὁποῖο φυσικὰ προοιώνιζε θάνατο. Τελικὰ μαρτύρησαν ὅλοι, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Κόϊντο, ὁ ὁποῖος δειλιάσας τὴν τελευταία στιγμή, θυσίασε στὰ εἴδωλα. Ὁ ὄχλος, ἂν καὶ θαύμασε τὴν γενναιότητα τῶν Μαρτύρων, ἀπαιτοῦσε νὰ ἐκτελεσθοῦν οἱ «ἄθεοι» καὶ νὰ ἀναζητηθεῖ ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος, ὁ ὁποῖος πιεζόμενος ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς εἶχε ἀναχωρήσει σὲ κάποιο ἀγρόκτημα. Τελικὰ ὁ Ἅγιος συνελήφθη τὸ ἔτος 167 καὶ ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ ἀνθυπάτου.

Ὁ γηραιὸς Ἐπίσκοπος δὲν ταράχθηκε. Τὸ πρόσωπό του ἦταν γαλήνιο καὶ λαμπερό. Ὁ ἀστυνόμος Ἡρώδης καὶ ὁ πατέρας του Νικήτας προσπάθησαν νὰ πείσουν τὸν Ἅγιο νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό. Ὁ Ἅγιος ὅμως, μὲ πνευματικὴ ἀνδρεία ἀπάντησε ὅτι ὑπηρετεῖ τὸν Χριστὸ ἐπὶ 86 ἔτη χωρὶς καθόλου νὰ Τὸν ἐγκαταλείψει. Πῶς μποροῦσε λοιπὸν τώρα νὰ Τὸν βλασφημήσει καὶ νὰ Τὸν ἀρνηθεῖ; Ὁ ἀνθύπατος τότε διέταξε νὰ τὸν ρίξουν στὴν φωτιά. Ὁ Γέρων Πολύκαρπος ἀποδύθηκε μόνος τὰ ἱμάτιά του καὶ περίμενε προσευχόμενος λέγοντας: «Κύριε, ὁ Θεὸς ὁ Παντοκράτωρ, ὁ τοῦ ἀγαπητοῦ καὶ εὐλογητοῦ παιδός Σου Ἰησοῦ Χριστοῦ Πατήρ, δι’ Οὗ τὴν περὶ Σοῦ ἐπίγνωσιν εἰλήφαμεν,  ὁ Θεὸς τῶν ἀγγέλων καὶ δυνάμεων, καὶ πάσης τῆς κτίσεως, καὶ παντὸς τοῦ γένους τῶν δικαίων, οἳ ζῶσιν ἐνώπιόν Σου, εὐλογῶ Σε, ὅτι ἠξίωσάς με τῆς ἡμέρας καὶ ὥρας ταύτης τοῦ λαβεῖν με μέρος  ἐν ἀριθμῷ τῶν μαρτύρων Σου, ἐν τῷ ποτηρίῳ τοῦ Χριστοῦ Σου, εἰς ἀνάστασιν ζωῆς αἰωνίου, ψυχῆς τε καὶ σώματος, ἐν ἀφθαρσίᾳ Πνεύματος Ἁγίου, ἐν οἷς προσδεχθείην ἐνώπιόν Σου σήμερον ἐν θυσίᾳ πίονι καὶ προσδεκτῇ, καθὼς προητοίμασας καὶ προσεφανέρωσας καὶ ἐπλήρωσας ὁ ἀψευδὴς καὶ ἀληθινὸς Θεός. Διὰ τοῦτο καὶ περὶ πάντων αἰνῶ Σε, εὐλογῶ Σε, δοξάζω Σε, σὺν τῷ αἰωνίῳ καὶ ἐπουρανίω Ἰησοῦ Χριστῷ,…».
Ἡ φωτιὰ σχημάτισε γύρω ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου καμάρα χωρὶς νὰ τὸν ἀγγίζει. Τότε στρατιώτης ἐκτελεστὴς τελείωσε τὸν Ἅγιο Μάρτυρα διὰ τοῦ ξίφους. Ἔπειτα τὸ Ἱερὸ λείψανο ρίφθηκε στὴν φωτιά, οἱ δὲ πιστοὶ συνέλεξαν τὰ ἱερὰ λείψανα αὐτοῦ.

Ἡ Σύναξη τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου ἐτελεῖτο στὴ Μεγάλη Ἐκκλησία.

Το ιστολόγιο "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ" τις Κυριακές είναι κλειστό -- Αντιδρούμε στην κατάργηση της αργίας της Κυριακής.-- In protest to the Greek law obliging commercial venues to be open on Sundays, and to show respect for this Holy day of the week which is a day of prayer to Our Lord and Saviour, Jesus Christ no new material will be uploaded on the blogspot “Orthodox Voice” on Sundays.

Το ιστολόγιο "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ" τις Κυριακές  είναι κλειστό -- Αντιδρούμε στην κατάργηση της αργίας της Κυριακής.

In protest to the Greek law obliging commercial venues to be open on Sundays, and to show respect for this Holy day of the week which is a day of prayer to Our Lord and Saviour, Jesus Christ no new material will be uploaded on the blogspot “Orthodox Voice” on Sundays.

Το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών

Του Αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου (+)

Προτού ιδρυθεί το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών ιδρύθηκαν το Παγκόσμιο Συμβούλιο της Ζωής και Εργασίας και το Παγκόσμιο Συνέδριο Πίστεως και Τάξεως, τα οποία πολύ γρήγορα έδειξαν ότι ήσαν όργανα για την προώθησι του σχεδίου του Οικουμενισμού. Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ζωής και Εργασίας και στα δυο συνέδριά του το 1925 στην Στοκχόλμη και το 1937 στην Οξφόρδη, θέτουν θέμα μελέτης, εξετάσεως των αμοιβαίων σχέσεων μεταξύ των ποικίλων Χριστιανικών Εκκλησιών! Το Παγκόσμιο Συνέδριο Πίστεως και Τάξεως συνήλθε δυο φορές. Μια στη Λωζάννη το 1927 και μία στο Εδιμβούργο το 1937. Αντικείμενό της: Να φέρη στο φως, όλες τις δογματικές δυσκολίες, όλα τα δογματικά εμπόδια, για την «Ένωσι των Εκκλησιών»! Από το 1937 οι δυο οργανισμοί, που προαναφέραμε ενώθηκαν στον οργανισμό που φέρει τ΄ όνομα: «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών». Τα σχέδια του Π.Σ.Ε. άρχισαν να φανερώνονται από το 1948 οπότε πραγματοποιήθηκε και η πρώτη συνέλευσί του. Επακολούθησαν οι συνελεύσεις του 1954 του 1961, 1968 και 1975. Στη Δεύτερη Γενική Συνέλευση του Π.Σ.Ε. που έγινε στο Έβανστον το 1954, οι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι δήλωσαν ομόφωνα ότι: Οι αποφάσεις της Συνελεύσεως βρίσκονται τόσο μακριά από την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, ώστε είναι αδύνατον να συμφωνήσουν οι Ορθόδοξοι με όλους τους άλλους. Η Ορθόδοξος Ρωσική Εκκλησία, που αρνήθηκε να πάρη μέρος στην πρώτη Συνέλευσι, Οικουμενική Κίνησι του Π.Σ.Ε. το 1948, κατήγγειλε τα αιρετικά, μασωνικά πιστεύω του Π.Σ.Ε. ως εξής:

π. Φιλοθέου Ζερβάκου:

Η συνελθούσα σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει το 754 αποτελουμένη από Πατριάρχας Μητροπολίτας και Επισκόπους εξέδωκαν όρον ούτως έχοντα: «Ομοφώνως ορίζομεν απόβλητον είναι και αλλοτρίαν και εβδελυγμένην εκ της των χριστιανών Εκκλησίας πάσαν εικόνα εκ πάσης ύλης και χρωματουργικής των ζωγράφων κακοτεχνίας πεποιημένην. Μηκέτι τολμάν άνθρωπον τον οιονδήποτε επιτηδεύειν το τοιούτον ασεβές και ανόσιον επιτήδευμα, ο δε τολμών από του παρόντος κατασκευάσαι εικόνα, ή προσκυνήσαι ή στήσαι εν εκκλησία, ή εν ιδιωτικώ οίκω, ή κρύψαι, ει μεν Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος είεν, καθαιρείσθω, ει δε μονάζων, ή λαϊκός, αναθεματιζέσθω και τοις βασιλικοίς νόμοις υπεύθυνος έστω, ως εναντίος των του Θεού προσταγμάτων, και εχθρός των πατρικών δογμάτων». Ο αριθμός 348 είναι πολύ σεβαστός. Εν τούτοις τον τότε Πατριάρχην Κωνσταντίνον, και τον βασιλέα Κοπρώνυμον και τους 348 Μητροπολίτας, πολλοί μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί δεν τους ήκουσαν, απεσχίσθησαν απ’ αυτών, τους ήλεγχον, τους ύβριζον αποκαλούντες κακοδόξους, εικονομάχους κ.λ.π. και εξηκολούθουν ασπαζόμενοι και σεβόμενοι και τιμώντες τας αγίας εικόνας. Άρα γε οι τοιούτοι είναι σχισματικοί, αιρετικοί, κακόδοξοι, κολασμένοι, αναθεματισμένοι και μαζί με αυτούς και ημείς που προσκυνούμεν και σεβόμεθα σχετικώς και κατά την Παράδοσιν τας αγίας εικόνας; Ημείς έχομεν την γνώμην και ομολογούμεν ότι είναι άξιοι παντός επαίνου διότι παρήκουσαν και απεσχίσθησαν και ηξιώθησαν ουρανίων στεφάνων δια την παρακοήν των εκείνην, και σήμερον τους προσκυνούμεν και τιμώμεν ως Αγίους και τους ονομάζομεν : ο Άγιος Γερμανός, ο Άγιος Νικηφόρος, ο Άγιος Μεθόδιος, ο Άγιος Ταράσιος, οι Άγιοι Στέφανος και Θεόδωρος και Θεοφάνης οι γραπτοί, Θεόδωρος ο Στουδίτης κ.λ.π. την δε σύνοδον ονομάζομεν παράνομον, μιαράν και Καϊαφικόν συνέδριον.

π. Θ. Ζήσης για τις καρναβαλικές εκδηλώσεις:

… Όσα σχετικά λέγει ο Άγιος Νικόδημος για τις καρναβαλικές εκδηλώσεις και την ζημία που προκαλούν το τελειώνει λέγοντας πως είναι αφροσύνη να καταστρέφουμε προκαταβολικά και να αχρηστεύουμε την Αγία Τεσσαρακοστή· προτρέπει επίσης τους αρχιερείς, τους πνευματικούς και τους διδασκάλους να εμποδίσουν το μεγάλο αυτό κακό. Τώρα οι μεν αρχιερείς και οι πνευματικοί σιωπούν, ενώ έπρεπε να μη ησυχάζουν μπροστά στην επέκταση του κακού, πολλοί δε από τους δασκάλους και τους γονείς οργανώνουν οι ίδιοι για τα παιδιά τους καρναβαλικές εκδηλώσεις: «Ασυγκρίτως γαρ είναι μεγαλυτέρα η βλάβη, όπου προσλαμβάνουν εις τας αποκρέας, πάρεξ η ωφέλεια όπου λαμβάνουν από την ερχομένην Τεσσαρακοστήν· ίλεως, ίλεως, ίλεως, να γίνη ο Θεός! Και αυτός είθε να φωτίση τους αγίους Αρχιερείς και πνευματικούς και διδασκάλους να εμποδίσουν τα τοιαύτα κακά, με αφορισμούς και επιτίμια, καθώς προστάζει και ο ξβ΄ κανών της αγίας και Οικουμενικής στ΄ Συνόδου».

Aυτά γράφει ο αδελφός μας Ιουστίνος στον ταλαίπωρο αδελφό του...

 Αγαπητέ μου αδελφέ εν Χριστώ, ……. τούτο άραγε δεν είναι το μαρτύριον της συνειδήσεως ημών, η αρένα, το στάδιον το λαμπρόν, η θηριομαχία εν Εφέσω, το τρις ελιθάσθην, το δεκάκις εμαστιγώθην, το εκατοντάκις εραβδίσθην, το χιλιάκις παρά μία εσυκοφαντήθην και το μυριάκις ωργίσθην αλλ΄ ουκ ημάρτησα;

Γνωρίζεις πολύ καλά αδελφέ μου, ότι τώρα είναι η ώρα και η εξουσία του σκότους. Εδόθη η εξουσία εις τον αντικείμενον ημών, τον κατηγορούντα και διαβάλοντα νυχθημερόν ημάς ενώπιον του θρόνου Κυρίου Σαβαώθ, να πλανήσει ακόμη και τους εκλεκτούς, ήγουν τους κληρικούς, τους μοναχούς, τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους, επισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους, ηγουμένους, δικαίους και αδίκους.

Και τι μέλλει γενέσθαι με ημάς; Έχουμε κάπου να σταθούμε; Ναι, έχουμε. Μας το λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής. Γράφει : "Υμείς ουν ό ηκούσατε απ' αρχής εν υμίν μενέτω, εάν εν υμίν μείνη ό απ' αρχής ηκούσατε, και υμείς εν τω υιώ και πατρί μενείτε....και υμείς, το χρίσμα ό ελάβετε απ' αυτού, εν υμίν μένει ΚΑΙ ΟΥ ΧΡΕΙΑΝ ΕΧΕΤΕ ΙΝΑ ΤΙΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΥΜΑΣ, ΑΛΛ' Ως ΤΟ ΑΥΤΟ ΧΡΙΣΜΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΥΜΑΣ ΠΕΡΙ ΠΑΝΤΩΝ, και αληθές εστί και ουκ εστι ψεύδος, ΚΑΙ ΚΑΘΩΣ ΕΔΙΔΑΞΕΝ ΥΜΑΣ ΜΕΝΕΙΤΕ ΕΝ ΑΥΤΩ"....(Ιω. Α΄,26-28)

Έτσι λοιπόν αγαπητέ μου και πεφιλημένε αδελφέ μου Κωνσταντίνε, εμείς γνωρίζουμε από το πανάγιον Χρίσμα, το Πνεύμα δηλονότι το Άγιον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν δια των προφητών και των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων της μιάς Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας ΜΑΣ, ότι οι πολυπληθείς υπηρέτες του παμμίαρου οικουμενισμού έν Φαναρίω και Θεσσαλονίκη και εν Αθήνεσι είναι αιρετικοί, όχι μόνον "εν δυνάμει" όπως μερικοί αγιορείτες πρόσφατα διεκήρυξαν οικονομικώς για να μην ρίξουν τις γέφυρες, -ποιές άραγε-   αλλά εν ενεργεία, "γυμνή κεφαλή", ξεδιάντροπα, ανερυθρίαστα, όπως οι σοδομίτες στις καρναβαλικές παρελάσεις τους, έτσι και αυτοί πνευματικοί σοδομίτες παρελαύνουν χρυσοίς ιματίοις και μελανοίς κεράτοις  και  ασχημονούν στο πανακήρατον Σώμα του Κυρίου, τουτέστιν την  Εκκλησία Του και  παρασύρουν στον όλεθρο, την λίμνη του πυρός, στον δεύτερο θάνατο τις ψυχές και τα σώματα των βαπτισμένων χριστιανών, πανευφημούμενοι απο τους δαίμονες μέντορές τους  και μνημονευόμενοι από τους δαιμονιζόμενους συμπρεσβυτέρους τους, αλλοίμονον όμως, θησαυρίζοντες οργήν Κυρίου εν ημέρα κρίσεως!

Μπορούμε εμείς να  επιστρέψουμε στην αγία μας πίστη έστω και έναν αιρετικό; Αδύνατον. Μας το λέγει το Ευαγγέλιο. Μας το λέγουν οι Απόστολοι. Μας το λέγουν οι Πατέρες. Μας το λέγουν οι μάρτυρες. Μας το λέει το Χρίσμα που μιλάει διά όλων αυτών. Στην αρχή οι αγιορείτες -όχι όλοι- έκοψαν το μνημόσυνο του Αθηναγόρα γιατί κατάλαβαν ότι θα προχωρούσε σε ψευδένωση. Το φανάρι όμως έκανε διπλωματική οποσθοχώρηση. Τότε ξαναμνημόνευσαν.  Και  αν ακόμη όμως  οι Άγιοι Παϊσιος και Ιωσήφ μνημόνευαν το άγος του Φαναρίου , τούτο δεν  έγινε παρά μόνο δια τον φόβο σχίσματος και παγιώσεως των σκοτεινών δυνάμεων στον θρόνο του ιερού Χρυσοστόμου. Είχαν φοβηθεί ότι ο  τελείως ακατήχητος  κόσμος με μεγάλη πλειοψηφία θα ακολουθούσε τον δημοφιλέστατο πατριάρχη του σκότους, αντί για μερικούς απλούς μοναχούς.... Και τότε το έργο του διαβόλου θα γινόταν πολύ εύκολο. Η ψευδένωση θα γινόταν και επίσημα, οι «φονταμελιστές, ζηλωτές και φανατικοί» θα αφορίζονταν και η κυριαρχία του οικουμενισμού θα διέλυε την Εκκλησία. Ακολούθησαν το μη χείρον βέλτιστον.

Και τώρα που βρισκόμαστε;  Τώρα είμαστε, κατά την γνώμη μου, στο τελικό στάδιο. Αρκετοί χριστιανοί έχουν λάβει κάποια σωστή για την πίστη γνώση. Οι οικουμενιστές  βέβαια προχωρούν ακάθεκτοι και παρασύρουν με δόξες  σιγά-σιγά όλους τους αρχιερείς, τρομοκρατούν τους ιερείς και συμμαχούν με τους αρνησίχριστους πολιτικούς. Θα ακολουθήσει πιστεύω σύντομα ο μέγας διωγμός των αληθινών πιστών. Η Εκκλησία πιά στην έρημο, προβλέπω δηλαδή ρήξη.  Τα υπόλοιπα τα ξέρεις... Όποιος δεν είναι έτοιμος για μαρτύριο, κρύβεται, όποιος θέλει να μαρτυρήσει ιδού στάδιον δόξης λαμπρόν.

Με αγάπη και φόβο Χριστού

Ιουστίνος. 

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟY 2015 ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ -- «Μη θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς επί της γης, όπου σής και βρώσις αφανίζει»

Αιώνιο θησαυρό

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή που είναι η κατανυκτικότερη περίοδος του εκκλησιαστικού έτους και της οποίας το κατώφλι δρασκελίζουμε, συνιστά μοναδική ευκαιρία την οποία καλείται ο κάθε πιστός να αδράξει σε μια πρόκληση πνευματικών αναβάσεων. Στο αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας ο Παύλος κάνει λόγο για «καιρό ευπρόσδεκτο, καιρό μετανοίας», στον οποίο μας προτρέπει: «αποθώμεθα τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός…». Ευπρόσδεκτος καιρός σημαίνει τον καιρό της χάριτος. Είναι ο χρόνος κατά τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί ν’ αποκτήσει αντοχές για να διεξάγει τον αγώνα τον καλό. Αν ολόκληρο το χρόνο οι πιστοί  προσβλέπουν στον αγώνα της πίστεως, πολύ περισσότερο οφείλουν να εντείνουν την προσπάθεια τους αυτή την ευλογημένη περίοδο. Αν πάντοτε έχουν χρέος να εργάζονται τη σωτηρία τους, ακόμη περισσότερο και με πολύ μεγαλύτερο ζήλο επιβάλλεται να το πράττουν τώρα κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στην οποία εισερχόμαστε. Αυτό ακριβώς μάς συμβουλεύει και η μητέρα μας Εκκλησία, όταν μας λέει: «Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της νηστείας αγώνα. Οι γαρ νομίμως αθλούντες, δικαίως στεφανούνται…».

Ὁ ἐγγονὸς τοῦ Ἐνβὲρ Χότζα «ἐγκέφαλος» διεθνοῦς σπείρας ναρκωτικῶν!

Μόνο ὁ Χριστὸς ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἀλλάξει τὸν ἄνθρωπο καὶ κανένα ἀνθρώπινο σχῆμα, εἴτε: θρησκεία, φιλοσοφία, πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ ἰδεολογία. Ὁ ἄθεος μαρξισμός, ὁ ὁποῖος ἐμφανίστηκε καὶ ἐπικράτησε μὲ τὸ σύνθημα τοῦ «ἀνθρωπισμοῦ», ὄχι μόνο δὲ μπόρεσε νὰ κάμει τοὺς ἀνθρώπους ἠθικότερους ἢ ἔστω πιὸ ἀνθρώπινους, ἀλλὰ τοὺς ὤθησε σὲ ἀπίστευτες θηριωδίες κατὰ τοῦ ἀνθρώπου! Γι᾽ αὐτὸ καὶ κατάρρευσε, ἐδῶ καὶ δύο δεκαετίες, κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἐγκλημάτων του. Ὅμως τὰ παρεπόμενά του παραμένουν. Ἰδοὺ ἕνα δεῖγμα: Ὁ ἐγγονὸς τοῦ αἱμοσταγῆ μαρξιστῆ δικτάτορα τῆς Ἀλβανίας Ἐνβὲρ Χότζα «ἐμπορεύεται» ναρκωτικά, ὡς «ἐγκέφαλος» διεθνοῦς κυκλώματος διακίνησης ναρκωτικῶν! «Συνελήφθη ὁ ἐγγονὸς τοῦ Ἐνβὲρ Χότζα, Ἐρμὰλ γιὰ ὑπόθεση κυκλώματος διακίνη- σης ναρκωτικῶν. Ὁ 40χρόνος Ἐρμὰλ Χότζα, ὁ ὁποῖος συνελήφθη χθὲς τὸ ἀπόγευμα, εἶναι ἕνας ἐκ τῶν 11 συλληφθέντων στὴ χθεσινὴ ἐπιχείρηση τῆς ἀλβανικῆς ἀστυνομίας, στὸ Ἐλμπασάν, ὅπου ἐντοπί- στηκε ἐργαστήριο παρασκευῆς κοκαΐνης. Ὁ συλληφθείς φέρεται ὡς ἐπικεφαλῆς ὀργάνωσης διακίνησης ναρκωτικῶν ἀπὸ χῶρες τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς πρὸς τὴν Ἀλβανία, συνελήφθη, ἐνῶ στὸ αὐτοκίνητό του βρέθηκαν γύρω στὶς 300.000 εὐρὼ» (Πηγή: newpost.gr)! Τὸ ἐν λόγῳ «μπουμπούκι» εἶναι ἀναμφίβολα δημιούργημα τῆς μαρξιστικῆς ἀθεΐας, ἡ ὁποία δὲν τὸ ἐμποδίζει βεβαίως νὰ πουλάει τὸ θάνατο! Χωρὶς Θεό, τὰ πάντα ἐπιτρέπονται!

"O.T"

π.Νικόλαος Μανώλης, Αν κάναμε απόλυτη υπακοή στη διοικούσα Εκκλησία δε θα υπήρχε Εκκλησία

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Μία μεταφραστική αστοχία του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Το περιστατικό ιστορείται απλά στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. Ακούγοντας την καταπληκτική διδασκαλία του Κυρίου μία γυναίκα του όχλου αναφωνεί με ενθουσιασμό· «Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας!» (Λουκ. 11: 27). Μακαρίζει, δηλαδή, τη μητέρα του Κυρίου κι΄ αρχίζει ήδη να πραγματοποιείται η προφητεία της Παρθένου για τον εαυτόν της· «ιδού γαρ από του νυν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί» (Λουκ. 1: 48). Στο θαυμασμό της γυναίκας του όχλου ο Κύριος απαντά με τη φράση· «Μενούνγε μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν» (Λουκ. 11: 28). Η εν λόγω περικοπή διαβάστηκε ως ευαγγελικό ανάγνωσμα την Κυριακή 21 Νοεμβρίου π. έ., εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου. Στους ναούς δε της Αρχιεπισκοπής Αθηνών αποδόθηκε και σε νεοελληνική μετάφραση. Η μετάφραση εκείνη, που μάλιστα ακούσθηκε και από τον ραδιοφωνικό σταθμό στης Εκκλησίας, προκάλεσε μία εύλογη απορία, καθώς η τελευταία πρόταση της περικοπής αποδόθηκε στη νεοελληνική ως εξής· «Μακάριοι μάλλον είναι εκείνοι, που ακούν το λόγο του Θεού και τον φυλάττουν». Αλλά, είναι πιο μακάριοι από τη μητέρα του Κυρίου οι ακροατές και τηρητές του θείου λόγου; Βεβαίως, κανείς δεν αμφισβητεί τη σπουδαιότητα και σοβαρότητα της ακροάσεως του θείου λόγου, όταν μάλιστα αυτή συνοδεύεται από την εφαρμογή του. Ωστόσο, είναι εσφαλμένη η πρόταση ότι «μακάριοι μάλλον» είναι οι τηρητές του θείου λόγου παρά η Παναγία. Το σφάλμα, νομίζω, επικεντρώνεται στην άστοχη μετάφραση της πρώτης λέξεως της προτάσεως, του συνθέτου μορίου «μενούνγε». Ποια είναι η σημασία του; Σύμφωνα με τα λεξικά, το μόριο αυτό αποτελείται από τρεις λέξεις: Από τον αντιθετικό σύνδεσμο μεν, τον συμπερασματικό ουν και το βεβαιωτικό μόριο γέ. Στη σύνθεση, οι επί μέρους λέξεις δεν διατηρούν την αρχική τους σημασία. Ο τύπος μενούν χρησιμοποιείται κυρίως στην αρχή μιας απαντήσεως. Δηλώνει άλλοτε ισχυρή βεβαίωση και άλλοτε βεβαίωση, η οποία κατά κάποιο τρόπο διορθώνει και συμπληρώνει τη σημασία των προηγουμένων. Το μόριο γε, εξάλλου, επιτείνει τη σημασία της λάξεως στην οποία προστίθεται. Έτσι στο συγκεκριμένο χωρίο της Καινής Διαθήκης το «μενούνγε» θα μπορούσε να ισοδυναμεί με τα νεοελληνικά «πράγματι», «ναι, μάλιστα», «βεβαιότατα»! Είναι αξιοσημείωτο ότι με την ίδια σημασία αναφέρεται το «μενούνγε» και σε άλλα τρία χωρία της Καινής Διαθήκης: Ρω 9, 19· 10, 18· Φι 3, 8. Σε όλες τις περιπτώσεις η λέξη «μενούνγε» επιβεβαιώνει τη σημασία της προηγούμενης προτάσεως και επεκτείνει το νόημά της. Για να περιορισθώ στο Λουκ. 11, 28, στο στίχο, που αποτέλεσε την αφορμή του σχολίου αυτού, ο Κύριος απαντώντας στον μακαρισμό της γυναίκας προτάσσει το «μενουνγε» όχι για να αρνηθεί ή να μειώσει το θαυμασμό προς την μητέρα του. «Ουκ αρνείται την κατά φύσιν συγγένειαν, αλλά προστίθησι της κατ΄ αρετήν», σχολιάζει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, (Εις το κατά Ματθαίον 45, 1). Θέλει να πει ο Κύριος ότι συμφωνεί απόλυτα και αποδέχεται ως ειλικρινή και άδολη τη λαϊκή έκφραση του θαυμασμού προς την μητέρα του. Επιπλέον, με όσα λέγει στη συνέχεια θέλει να οδηγήσει τη σκέψη των ακροατών του σε κάτι υψηλότερο. Το νόημα των λόγων του είναι· «Ναι, μάλιστα βέβαια! Μακαρία η μητέρα μου, όπως λές, αλλά κι εγώ σου λέω ότι μακάριος είναι εκείνος, που ακούει το θείο λόγο μου και τον τηρεί». «Τα λόγια αυτά του Κυρίου», λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «δεν δείχνουν ότι απωθεί τη μητέρα του· επισημαίνουν ότι σε τίποτε δεν θα ωφελούσε την Παναγία ο τοκετός, αν δεν ήταν συγχρόνως πολύ αγαθή και πιστή» (Εις το κατά Ιωάννην 21, 3). Έτσι, ο Κύριος ενθαρρύνει τη γυναίκα να ελπίζει ότι και αυτή, αλλά και κάθε χριστιανός μπορεί να γίνει ευτυχισμένος, όπως η μητέρα του, αν ακούσει τον λόγον του και τον τηρήσει. Το ίδιο νόημα έχει και μία άλλη σχετική απάντηση του Ιησού, όταν, καθώς μιλούσε, του ανήγγειλαν ότι τον ζητούν η μητέρα και οι αδελφοί του κι αυτός απάντησε· «Μήτηρ μου και αδελφοί μου ούτοί εισιν οι τον λόγον του Θεού ακούοντες και ποιούντες αυτόν» (Λουκ. 8, 21· πρβλ. Μθ. 12, 48-50· Μρ. 3, 34-35). Η μακαριότητα της Παρθένου, η υψίστη δόξα της συνίσταται στο ότι εκλέχθηκε, να γίνει μητέρα του Κυρίου, ακριβώς, διότι παρέμεινε αιώνιος φύλακας του θεϊκού Κυρίου. Η ίδια ανοίγει την ψυχή της και υποτάσσεται σ΄ αυτόν· «ιδού η δούλη Κυρίου» (Λουκ. 1, 38) και η Ελισάβετ φωτισμένη από το Πνεύμα το άγιο μακαρίζει την Παναγία για την πίστη της στο λόγο του Θεού· «μακαρία η πιστεύσασα ότι έσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου» (Λουκ. 1, 45).

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ - ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ...

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Ωδή  θ΄.  Ο  Ειρμός.

Απορεί πάσα γλώσσα, ευφημείν προς αξίαν· ιλιγγιά δε νους και υπερκόσμιος, υμνείν σε Θεοτόκε· όμως αγαθή υπάρχουσα, την πίστιν δέχου· και γαρ τον πόθον οίδας, τον ένθεον ημών· συ γαρ Χριστιανών ει προστάτις, σε μεγαλύνομεν.

Ερμηνεία.

Το παρόν Τροπάριον προσφωνεί ο Μελωδός εις την Θεοτόκον· όθεν επιστρέφων προς αυτήν, ω Θεοτόκε, λέγει, κάθε γλώσσα, είτε των ανθρώπων είτε των Αγγέλων (λέγονται γαρ και γλώσσαι Αγγέλων, οποίαι και αν είναι αύται, καθώς μαρτυρεί ο Απ. Παύλος: «Εάν ταις γλώσσαις των Αγγέλων λαλώ, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι» (α΄ Κορ. ιγ: 1), και Αγγελική και ανθρωπίνη γλώσσα απορεί, και δεν δύναται να σε επαινέση, Θεοτόκε, κατά την αξίαν της Θεομητορικής σου μεγαλειότητος. Ου μόνον δε η γλώσσα, αλλά και αυτός ο νους, από τον οποίον πηγάζει κάθε νόημα και κάθε λόγος εις την γλώσσαν, και νους όχι μόνον ημών των ανθρώπων, ο συνδεδεμένος σαρκί και αίματι, αλλά και αυτός ακόμη ο υπερκόσμιος και απλούς, οποίος είναι των Σεραφείμ και των Χερουβίμ, και ούτος ιλιγγιά και σκοτίζεται εις το να σε υμνή και να σε εγκωμιάζη, και παθαίνει παρομοίως με εκείνους όπου βλέπουσι μεν μέσα εις κανέν μέγα και αχανές πέλαγος, μη ημπορούντες δε να ιδούν βαθύτερον, σκοτίζονται κατά τον εγκέφαλον. Όμως εσύ, Παρθένε, μη αποβλέψης εις την αναξιότητα ημών των υμνητών Σου, μηδέ δια τούτο αποστραφής τους ιδικούς μας ύμνους· αλλά με το να είσαι αγαθή και του υπεραγάθου και φιλανθρώπου Θεού πανάγαθος και φιλάνθρωπος Μήτηρ, δέχου την πίστιν, με την οποίαν Σοι προσφέρομεν τους παρόντας ύμνους· ηξεύρεις γαρ, Δέσποινα, ηξεύρεις τον ένθεον και θερμότατον πόθον, τον οποίον τρέφομεν εις τας ψυχάς μας προς την θεομητορικήν Σου μεγαλειότητα· δια τον οποίον, ει και ανάξιοι είμεθα, αποτολμώμεν όμως να Σε μεγαλύνωμεν· επειδή Εσύ είσαι η προστάτις των Χριστιανών εις κάθε περίστασιν και εν τη παρούση ζωή και εν τη μελλούση. Σχεδόν το νόημα του Ειρμού τούτου εκθέτει και ο της Θεσσαλονίκης Γρηγόριος πανηγυρίζων εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου και λέγων απορητικώς προς Αυτήν: «Τις Σου το θεαυγές κάλλος υπογράψει, Θεομήτορ Παρθένε, λόγος; Ου γαρ εστι τα Σα λογισμοίς και λόγοις ορίζειν· πάντα γαρ υπερβαίνει και νουν και λόγον· υμνείν δ΄ όμως έξεστι, Σου φιλανθρώπως προσιεμένης· Συ γαρ και χαρίτων απασών χωρίον, και πλήρωμα καλοκαγαθίας παντοίας, και πίναξ, και εικών έμψυχος αγαθού παντός και χρηστότητος πάσης». Έφη δε και ο Θεοφύλακτος Βουλγαρίας εν τω εις τα Εισόδια λόγω αυτού: «Οίμαι γαρ, ει τινές εισιν Αγγέλων λόγοι, Μυστηρίων θείων τω όντι Άγγελοι, μηδέ τούτους αν εφικέσθαι των χαρίτων της Θεομήτορος· ης γαρ η αγιωσύνη την κτιστήν πάσαν φύσιν εκβέβηκεν, ουκ αν λόγος κτίσματος ταύτην αξίως υμνήσαι δύναιτο».

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Τιμοθέου του εν Συμβόλοις, Ευσταθίου επισκόπου Αντιοχείας, Ιωάννου Κωνσταντινουπόλεως και Ζαχαρίου Ιεροσολύμων.

Ὁ Ὅσιος Τιμόθεος, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὴ σῳζόμενη Ἀκολουθία αὐτοῦ, ἔζησε κατὰ τὴν περίοδο τῆς εἰκονομαχίας καὶ καταδιώχθηκε ἀπὸ τοὺς εἰκονομάχους. Ἀκολούθησε τὸ μοναχικὸ βίο καὶ ἐκάρη μοναχὸς σὲ πολὺ νεαρὴ ἡλικία. Ἀσκήτεψε θεοφιλῶς καὶ διέπρεψε στὴ σωφροσύνη καὶ παρθενία γενόμενος δοχεῖο τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Διακρίθηκε δὲ στὴν φιλανθρωπία καὶ ὑπῆρξε τροφὴ τῶν πεινώντων καὶ προστάτης τῶν ὀρφανῶν.

Ἡ ἀναφορὰ τῶν Συναξαριστῶν στὴ διατύπωση «ἐν τοῖς Συμβόλοις» ἴσως φανερώνει τὸν τόπο τοῦ ἐνταφιασμοῦ τοῦ ἱεροῦ λειψάνου αὐτοῦ.

Ὁ Ὅσιος Τιμόθεος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη σὲ βαθὺ γῆρας.