Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός : Ἦταν ἀναμενόμενη ἡ εὐρωπαϊκὴ περιπέτειά μας

...Ἡ συνείδηση τοῦ εὐρωπαίου ἀνθρώπου - πολίτη εἶναι τὸ μόνιμο αἴτημα, ἄλλωστε, ὅλων τῶν εὐρωπαϊστῶν. Τὸ ἐρώτημα ὅμως ἐδῶ εἶναι, ποιὰ σχέση μπορεῖ νὰ ἔχει αὐτὴ ἡ συνείδηση μὲ τὴν ἑλληνική, ἤ καλύτερα τὴν ἑλληνορθόδοξη συνείδηση, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν πεμπτουσία τοῦ Ἕλληνα - Εὐρωπαίου. Τὸ πνεῦμα τῶν Κοινοτικῶν κειμένων εἶναι, ὅτι πρεπει νὰ δημιουργηθοῦν κοινὲς συνήθειες, γιὰ νὰ διαμορφωθεῖ βαθμιαῖα ἑνιαῖος τύπος ἀνθρώπου, ὁ Εὐρωπαῖος ἄνθρωπος. Αὐτὸ ὑποβοηθεῖται μὲ τὴν καθιέρωση ἑνιαίων καταναλωτικῶν προτύπων γιὰ τὴν διευκόλυνση τῆς κινητικότητας καὶ ἀλληλοπροσέγγισης. Εὐνόητο ἔτσι εἶναι, ὅτι κάθε ἐθνικὴ ἰδιαιτερότητα πρέπει νὰ ἰσοπεδωθεῖ, ἤ τοὐλάχιστο νὰ ἀμβλυνθεῖ, ἔστω καὶ ἄν αὐτὸ δὲν ζητεῖται -ἀκόμη ρητὰ καὶ ἐκπεφρασμένα. Συνάγεται ὅμως ἀπὸ τὴν προοδευτικὰ ἐπιβαλλόμενη ἑνιαία νομοθεσία  (Κοινοτικὸ Δίκαιο), ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἑνιαιοποίηση τοῦ τρόπου ζωῆς καὶ τῆς κοινωνικῆς πραγματικότητος, καὶ στὴν δημιουργία ἑνὸς νέου ἤθους, τὸ ὁποῖο διαφοροποιεῖται διαμετρικὰ ἀπὸ τὸ ἑλληνορθόδοξο.

Ο Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης είχε επηρεαστεί πολύ από τους ασκητές της Καππαδοκίας και τους θυμόταν πάντα με νοσταλγία.

 Για έναν από αυτούς, τον π. Γρηγόριο που ήταν παράλυτος, ο Γέροντας διηγούνταν το εξής:  «Σε κάθε δύσκολη υπόθεση, όταν του ζητούσαν την γνώμη του, παρακαλούσε τους χριστιανούς να τον ανεβάσουν με το κρεββάτι του στην κορυφή ενός βουνού και να τον αφήσουν εκεί οκτώ ημέρες. Όταν μετά τον μετέφεραν, το πρόσωπό του ήταν αλλοιωμένο και έλαμπε, ενώ οι συμβουλές του ἠταν καρποί του Αγίου Πνεύματος».

Και μη χειρότερα! --- Εγκρίθηκε από το βρετανικό κοινοβούλιο η εφαρμογή της εξωσωματικής με τρεις γονείς

Οι Βρετανοί βουλευτές ψήφισαν σήμερα να επιτραπεί η εφαρμογή μιας τεχνικής εξωσωματικής γονιμοποίησης με «τρεις γονείς», που σύμφωνα με τους επιστήμονες μπορεί να αποτρέψει την εμφάνιση ανίατων, κληρονομικών ασθενειών στα παιδιά που θα γεννηθούν με τον τρόπο αυτό.

Οι επικριτές της μεθόδου υποστηρίζουν, ότι αυτή συνιστά ένα πρώτο βήμα για τη δημιουργία «προσχεδιασμένων» μωρών.

Το βρετανικό κοινοβούλιο υπερψήφισε την πρόταση για να επιτραπεί η τεχνική αυτή που αποκαλείται μιτοχονδριακή δωρεά ή εξωσωματική γονιμοποίηση τριών γονέων επειδή τα μωρά θα έχουν DNA από τρεις ανθρώπους: τη μητέρα τους, τον πατέρα τους και μια γυναίκα δωρήτρια.

Η μέθοδος αυτή είναι ακόμη σε ερευνητικό στάδιο στη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες με στόχο να βοηθηθούν άνθρωποι που είναι φορείς κληρονομικών νόσων, ανίατων καταστάσεων που κληρονομούνται από τη μητέρα στο παιδί και αφορούν ένα στα 6.500 παιδιά παγκοσμίως.

Η πρόταση εγκρίθηκε με ψήφους 382 υπέρ έναντι 128 κατά και θα πρέπει να επικυρωθεί στις 23 Φεβρουαρίου και από τη Βουλή των Λόρδων, κάτι που θεωρείται απλή τυπικότητα.

Πηγή: http://www.skai.gr/news/lifestyle/article/274660/    egrithike-apo-to-vretaniko-koinovoulio-i-efarmogi-tis-exosomatikis-me-treis-goneis/#ixzz3QmNW2bLI 

Αυτή είναι η μόνη οδός ενώσεως. Η οδός της αληθείας!

Όλαι αι κακοδοξίαι από το Πρωτείον προήλθον. Πρωτείον σημαίνει νόσον πνευματικήν, υποχώρησιν εις το πνεύμα του εωσφόρου. Επομένως η άρσις του Πρωτείου, θα οδηγήση ασφαλώς εις ταπεινώφρονα υποταγήν του παπισμού εις την διαφυλαττομένην διδασκαλίαν της Εκκλησίας. Και ούτως αφ’ εαυτής θα απελευθερωθή η Ρωμαϊκή Καθέδρα από το αλάθητον, το Filioque, το ράντισμα, το Καθαρτήριον, τον ουμανισμόν, τον ορθολογισμόν, δι’ ων κατέστη αιρετική, και θα επανέλθη εις την οικογένειαν των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, «ιματισμένη και σωφρονούσα» πλέον. Και ο Χριστός θα καταλάβη την θέσιν Του, αφ’ ης τον εξετόπισεν ο πάπας. Και εντεύθεν θα έχωμεν την ποθουμένην ένωσιν. Αυτή είναι η μόνη οδός ενώσεως. Η οδός της αληθείας!

Our common mission to build up the Body of Christ

All Orthodox Christians share a common goal: the healing of their souls—purification, illumination and deification. It is only by humility, submission to the Holy Tradition of the Church, and supporting one another in our common mission to build up the Body of Christ, that we may “all attain to the unity of the faith and knowledge of the Son of God, to mature manhood, to the measure of the stature of the fullness of Christ” (Eph. 4:13).

Byzantine chant - Monks of Monastery Simonopetras - Athos

ARCHBISHOP JOVAN (VRANISKOVSKY) OF OHRID RELEASED FROM PRISON

On February 2, 2015, in compliance with the ruling of the Skopje Court, Archbishop Jovan (Vraniskovsky) of Ohrid, a hierarch of the Serbian Orthodox Church, was released from the Idrizovo prison.

His situation and physical condition were considered at the fraternal meeting between His Holiness Patriarch Kirill of Moscow and All Russia and His Holiness Patriarch Irenaeus of Serbia on November 15, 2014, in Belgrade.

On December 20, 2014, with the blessing of His Holiness Patriarch Kirill of Moscow and All Russia and His Holiness Patriarch Irenaeus of Serbia, the chairman of the Moscow Patriarchate department for external church relations, Metropolitan Hilarion of Volokolamsk, visited Skopje and met with Archbishop Jovan.

On the same day, Metropolitan Hilarion of Volokolamsk met in Skopje with the Republic of Macedonia’s state leaders – President G Ivanov and Prime Minister N. Gruevski. Metropolitan Hilarion also met with Archbishop Stephan, head of the “Macedonian” Orthodox Church, who is outside of communion with the world Orthodoxy at present.

On January 28, 2015, Archbishop Jovan was visited in the prison by Bishop Irinej of Backa, with the blessing of the Primates of the Russian and Serbian Churches. Bishop Irinej was accompanied by Archimandrite Philip (Vasiltsev).

It is expected that within the next few days Archbishop Jovan, in accordance with the invitation of His Holiness Patriarch Kirill of Moscow and All Russia and the blessing of His Holiness Patriarch Irenaeus of Serbia, will come to Russia for medical treatment.

The release of Archbishop Jovan is hailed in the Russian and Serbian Orthodox Churches with gratitude to God.

https://mospat.ru/en/2015/02/03/news115108/

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Αθρών ο Πλάστης εν ζόφω των πταισμάτων, Σειραίς αφύκτοις, ον διαρθροί δακτύλοις, Ίστησιν αμφ΄ ώμοισιν εξάρας άνω, Νυν εν πολυρρύτοισι δίναις εκπλύνων, Αίσχους παλαιού της Αδάμ καχεξίας.

Ερμηνεία.

Βλέπων, λέγει, ο της ανθρωπίνης φύσεως Πλάστης Θεός τον άνθρωπον, τον οποίον διήρθρωσε και διέπλασε με τα ιδικά του δάκτυλα, ότι ευρίσκετο μέσα εις το σκότος των αμαρτιών δεδεμένος με σχοινία άφυκτα και αδιάλυτα, δεν απετράφη αυτόν, ουδέ τον επαράβλεψεν, αλλά έλυσε τούτον εκ των δεσμών και τον έκβαλεν εις το φως, καθώς ο ίδιος ενομοθέτησεν ειπών· όταν ιδή τινάς κτήνος να πέση μέσα εις λάκκον, να μη το παραβλέπη, αλλά να το εκβάλη από εκεί: «Τις έσται άνθρωπος εξ υμών, ος έξει πρόβατον εν, και, εάν εμπέση τούτο τοις Σάββασιν εις βόθυνον, ουχί κρατήσει αυτό και εγερεί;» (Ματθ. ιβ: 11). Δια ταύτην την άλογον πτώσιν του ανθρώπου εις την αμαρτίαν, παραβάλλει ο Δαβίδ τον άνθρωπον με τα άλογα ζώα, λέγων: «Άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε· παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς» (Ψαλμ. μη: 13). Αφ΄ ου δε πρώτον έπλυνεν αυτόν μέσα εις τας πολυρρόους συστροφάς και κύματα του Ιορδάνου ποταμού, και εκαθάρισεν αυτόν ως ιατρός άριστος από την παλαιάν αισχρότητα και ασχημίαν, (ουδέν γαρ της αμαρτίας αισχρότερον) την οποίαν έλαβεν από την ασθένειαν της παραβάσεως, τότε εσήκωσεν αυτόν επάνω εις τους ώμους του, εις τους οποίους επάνω εβάστασε και το ξύλον του Σταυρού, κατά τον Θεολόγον Γρηγόριον. Και τα δύο ταύτα παραδείγματα, το του κτήνους, λέγω, και το του ιατρού εκ του Γρηγορίου ερανίσθησαν· λέγει γαρ εκείνος εν τω εις την Χριστού Γέννησιν λόγω αυτού: «Ει μη και τον Ιατρόν αιτιώ το τις, ότι συγκύπτει επί τα πάθη και δυσωδίας ανέχεται, ίνα δω την υγιείαν τοις κάμνουσι, και τον επικλινόμενον βόθρω δια φιλανθρωπίαν ίνα το εμπεπτωκός κτήνος κατά τον νόμον ανασώσηται»· όθεν και ο Μελωδός, ίνα αινιγματωδώς δηλοποιήση τα δύο ταύτα, δια μεν του «Ίστησιν αμφ΄ ώμοισιν εξάρας άνω εφανέρωσε τον επικλινόμενον τω βόθρω και το κτήνος εξάγοντα, δια δε του καχεξίας αίσχους παλαιού» εδηλοποίησε τον ιατρόν· ίδιον γαρ ιατρού είναι το να λυτρώση τινά από την καχεξίαν.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Ισιδώρου του Πηλουσιώτου, Ιωάννου, Νικολάου ομολογητού, των οσίων, Αβραμίου ιερομάρτυρος, Νικολάου εκ Ψάρι (1554) και Ιωσήφ νεομαρτύρων.

Ὁ Ὅσιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης ἐγεννήθηκε στὴν Αἴγυπτο περὶ τὸ 360 μ.Χ. ἀπὸ γονεῖς θεοφιλεῖς και ἦταν συγγενὴς τῶν Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, Θεοφίλου (385 – 412 μ.Χ.) καὶ Κυρίλλου Α’ (412 – 444 μ.Χ.). Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἔλαβε μεγάλη και θαυμαστὴ θεολογικὴ και φιλοσοφικὴ γνώση. Στὴν ἀρχὴ ἐργάσθηκε ὡς διδάσκαλος καὶ κατηχητὴς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξάνδρειας. Ἐπιζητώντας ὅμως τὴν ἡσυχία, γιὰ νὰ δύναται νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ ἔργο τῆς ζωῆς του, τὴ μελέτη τῶν Ἁγίων Γραφῶν, ἀποσύρθηκε σὲ κάποιο μοναστήρι στὸ ὄρος Πηλούσιο, γι’ αὐτὸ καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα Πηλουσιώτης. Ἀργότερα χειροτονεῖται πρεσβύτερος καὶ στὴ συνέχεια ἐκλέγεται ἡγούμενος στὸ μοναστήρι του.

Τὸ εὐγενὲς και ὑπέροχο ἦθος του, ὁ ὑποδειγματικὸς ἀσκητικὸς βίος και ἡ τεράστια θεολογικὴ κατάρτισή του συνετέλεσαν, ὥστε ταχέως νὰ ἀποκτήσει μεγάλο κύρος καὶ φήμη, νὰ ἀναδειχθεῖ κόσμημα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Πηλουσίου, νὰ καταστεῖ περίβλεπτος καὶ νὰ θεωρεῖται μοναδικὸς στὶς ἑρμηνεῖες χωρίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Κατὰ τὴν Γ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ συνῆλθε στὴν Ἔφεσο τὸ ἔτος 431 μ.Χ. ἐπὶ αὐτοκράτορος Θεοδοσίου Β’ τοῦ Μικροῦ (408 – 450 μ.Χ.), ὁ Ἅγιος ἀναφαίνεται μὲ μεγάλη ὑπόληψη καὶ σπουδαῖο κύρος στὴν Ἐκκλησία. Ἔλεγχε μὲ παρρησία τοὺς ἁμαρτάνοντες, ἐφώτιζε τοὺς πάντες μὲ τὸ θεῖο του λόγο, ἐνουθετοῦσε τοὺς ἄρχοντες, ὑπεστήριζε τοὺς κλονιζόμενους καὶ ἦταν ἡ «μοῦσα τῆς ἡμετέρας αὐλῆς», ὅπως ἀποκαλοῦσε αὐτὸν ὁ ἱερὸς Φώτιος. Συνέγραψε δὲ ἀρκετὲς πραγματεῖες, ὡς καὶ πλῆθος ἐπιστολῶν, ἀπὸ τὶς ὁποῖες σώζονται πολλές, μὲ τὶς ὁποῖες ἐνουθετοῦσε, συμβούλευε και συγχρόνως ἐξηγοῦσε τὶς θεῖες καὶ σωτήριες Γραφές.
Ὁ Ὅσιος Ἰσίδωρος ἐκοιμήθηκε εἰρηνικὰ τὸ ἔτος 440 μ.Χ.

Aνακοίνωση : Η Ορθόδοξη αγωνιστική ιστοσελίδα «Ορθόδοξη Φωνή» ίσταται στο πλευρό του αγωνιζόμενου υπέρ της Φιλτάτης Ορθοδοξίας, σεβαστού μας πατέρα Νικολάου Μανώλη!

«Καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω»

 «Μηδέν υμίν και τοις δικαίοις τούτοις» (Ματθ. κζ: 19). Νυν του αγωνιζομένου υπέρ πατρώας ευσεβείας, θείων δογμάτων και ιερών κανόνων, αγωνιστού πατέρα μας Νικολάου Mανώλη!                                                                                                                                                    

Φοβηθώμεν μήπως θεομάχοι ευρεθώμεν (Γαμαλιήλ, Πράξεις ε: 39) και ισχύση ο λόγος του θείου Παύλου «ο ταράσσων αυτούς βαστάσει το κρίμα, όστις αν η» (Γαλ. ε: 10).

Αδύνατον Ορθόδοξος Χριστιανός έχων πίστιν εις τον Χριστόν, γνωρίζων την διδασκαλίαν της Εκκλησίας και τους βίους των Αγίων Πατέρων και βιών κατά το δυνατόν με ακρίβειαν, να μη εξεγείρεται, από την αναφανδόν υποστηριζομένην καθολικήν αίρεσιν της συμφωνίας του Σαμπεζύ ή της συμφωνίας του Μπαλαμάντ ή του Φαναρίου το : Κωνσταντίνου η πόλις, Πρωτοκλήτου λυχνία τε άγει εορτήν λαμπροφόρον δεχομένη τον Πρόεδρον, Ρωμαίων Εκκλησίας της σεπτής. Ή το : Ναυς, η πάντιμος Ορθοδοξίας αγλαΐζεται νυν δεχομένη, εκ Δυσμών σεπτόν Ποιμένα και Πρόεδρον. Ή το : Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου και τώρα Φραγκίσκου. Ή το :  Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου και άλλα συναφή!!!

Κινδυνεύει να εξαφανισθή η ευσέβεια των Αποστόλων και των Πατέρων μέσα εις τα θολά ρεύματα του Οικουμενισμού, των Αιρεσιολογιών, των Μωαμεθανισμών με την «ευλογίαν» (φρίξον Ήλιε!) Επισκόπων, Αρχιεπισκόπων, Πατριαρχών!

Αδελφοί, ευχαίς και πρεσβείαις του Παμμεγίστου Ταξιάρχου Μιχαήλ, στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου! 

Τα φωτόμορφα τέκνα της Ορθοδοξίας ως άλλοι επί Βέκκου Ζωγραφίται καλούμεθα πλέον πριν είναι αργά να δώσουμε την ομολογίαν της πίστεως και να αντισταθούμε στην οικουμενιστικομασονική λαίλαπα. «Όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς» (Ματθ. ι: 32). «Τοις δε δειλοίς το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη εν πυρί και θείω» (Απ. κα: 8).

Η ενεργός συμμετοχή μας στην αγωνιζομένη Ορθοδοξία, στο «μικρό ποίμνιο», τώρα εν τω προσώπω του διωκομένου αγαπητού και σεβαστού πατρός μας Νικολάου Μανώλη, είναι θέμα πίστης και σωτηρίας. Και εις τα της πίστεως δεν χωρεί συγκατάβαση, υποχωρητικότητα!

Εκ της «Ορθοδόξου Φωνής»

***

Ο Ανώνυμος άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας



Ο ομολογητής ιερέας διώκεται από το μητροπολίτη του εδώ και καιρό.
Τις τελευταίες ημέρες όμως ο διωγμός κλιμακώνεται προς δόξαν του αρχεκάκου όφεως!
Την προσεχή Παρασκευή καλείται να απολογηθεί επί τη βάσει ενός επιεικέστατα φαιδρού κατηγορητηρίου που εκθέτει το συντάκτη του στα μάτια της κοινής γνώμης.
Οι πιστοί, με το αλάνθαστο αισθητήριό τους, διαβλέπουν πίσω από τη δίωξή του την επιχειρούμενη φίμωση του αντιοικουμενιστικού λόγου. Είναι, άραγε, τυχαίο το γεγονός ότι το κατηγορητήριο μνμημονεύει και την πρόσφατη εγκύκλιο της συνόδου που αναφέρεται στους όρους και τις προυποθέσεις κατοχής και λειτουργίας ιστολογιων από την πλευρά κληρικών, μοναχών, ενοριών, μονών και ιδρυμάτων;
Προφανώς προκειται για "φωτογραφική" εγκύκλιο! Μόνο η φωτογραφία του π.Νικολάου λείπει απ αυτή!
Ο εκλεκτός κληρικός δεν προτίμησε τη σιωπή και το συμβιβασμό επί θεμάτων που σχετίζονται με τη νόθευση του Ορθοδόξου Δόγματος και την παραφθορά του Ορθοδόξου Ήθους! Στηλιτεύει, ιδιατέρως, τον επάρατο, παναιρετικό οικουμενισμό που υπονομεύει το γνήσιο εκκλησιαστικό βίο και διαβρώνει τις ορθόδοξες συνειδήσεις! Αντί να τιμηθεί επιτιμάται! Αντί να επαινεθεί καθίσταται αντικείμενο ψόγου και διωγμού!
Καλούμαστε όλοι μας να συμπαρασταθούμε στο διωκόμενο λευίτη και να καταδικάσουμε επισκοπικές πρακτικές που ποινικοποιούν την εκφορά του εκκλησιαστικού λόγου επί τη βάσει ανεπέρειστων, εμπαθών και φαιδρών κατηγορητηρίων!
Λ.Ν.

ΤΑ ΚΑΣΤΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ -- Συνιστοῦμε ἐνθέρμως τὴν παρακολούθησι τῆς ἐν λόγῳ προσκλήσεως. Τέτοιοι ἰδανικοὶ ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι ἄξιοι κάθε συμπαραστάσεως.

3.2.2015

Τὸ Τάμα τοῦ Ἔθνους καὶ ἡ Φωτεινὴ Γραμμή εὐχαρίστως σπεύδουν  νὰ ἀνακοινώσουν τὴν πρόσκλησι τοῦ Αἰδεσιμολογιωτάτου π. Ἀθανασίου Ἀττάρτ, Προϊσταμένου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου (Χρυσοσπηλιωτίσσης) Αἰόλου 60 Ἀθήνα.

Ὁ πρώην Λυκειάρχης π. Ἀθανάσιος Ἀττάρτ διαπρέπει παντοῦ. Ἀφοῦ ἐξωράϊσεν τὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίας Μαρίνας Θησείου, μετετέθη δυστυχῶς δυσμενῶς, παρὰ τὸ σπουδαῖο θρησκευτικὸ ἔργο του, στὸν Ἅγιο Φίλιππο - ὁδὸς Ἀνδριανοῦ, ὅπου καὶ αὐτὸν τὸν ἐξωράϊσεν. Μετὰ μετετέθη στὸν Ἱερὸ Ναὸ Χρυσοσπηλιωτίσσης. Καὶ αὐτὸν τὸν ἐγκαταλελειμμένο ἱστορικὸ Ἱερὸ Ναὸ τὸν ἐξωράϊσεν, παρ᾿ ὅλον ὅτι ὁ ἐν λόγῳ Ἱερὸς Ναὸς ἔχει ἐλάχιστους ἐνορίτες.

ΦΟΒΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ!! Ελάτε στην Ομιλία που τρέμουν οι Οικουμενιστές! Στην μαχητική, ανατρεπτική και αποκαλυπτική Ομιλία του π. Νικολάου Μανώλη, την Τετάρτη 4 Φεβρ. Δείτε το θέμα εντός της ανάρτησης

Θέματα της Ομιλίας: Επιτέλους να μιλήσουμε, να αποκαλύψουμε, να τα πούμε έξω από τα δόντια. Οι οικουμενιστές έχουν "τα κονέ" με την εξουσία, εμείς με την αγιοπατερική Ορθοδοξία!!! Γιατί επιβάλλουν την φίμωσή μας οι νεοταξικοί επιτελείς της Νέας Εποχής και του Μασωνοκίνητου Οικουμενισμού. Μία αποκαλυπτική Ομιλία του πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΙΕΡΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΝΑΟΣ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Αγαπητοί ενορίτες, την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2015, στις 7.00 μμ., ο πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, υπεύθυνος του πνευματικού, κηρυκτικού και κατηχητικού έργου του Ι. Ναού, θα ομιλήσει στη ανοιχτή σύναξη όλων των ενηλίκων για ένα ανατρεπτικό και αποκαλυπτικό θέμα.

Η συγκεκριμένη κατηχητική δράση με την Ομιλία της Τετάρτης που είναι θεσμός πλέον για την ενορία μας, πολεμείται με μανία από οικουμενιστικούς και άλλους κύκλους. Προσπάθησαν πολλές φορές ως σήμερα να μας δημιουργήσουν ποικιλοτρόπως προβλήματα... Όμως είμαστε αποφασισμένοι, δε θα σταματήσουμε να Ομιλούμε, θα υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα του ελεύθερου λόγου. "Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ δέδεται" (Τιμ.β΄ 2,9). Ως ιερεύς της Εκκλησίας του Χριστού και ορθόδοξος Θεολόγος, έχω την υποχρἐωση να Ομιλώ για την Πίστη μου και να πολεμώ τις αιρέσεις. Θα συνεχίσω με παλμό και αγωνιστικό φρόνημα για την αγάπη του Χριστού και της Ορθοδοξίας. (π. Νικόλαος)

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΟΧΙ ΠΛΕΟΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ή ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ!

Η Ομιλία θα πραγματοποιηθεί στον χώρο κατηχήσεως (Ιέρωνος 8), έναντι του Ναού, στο στενό δίπλα στο πνευματικό κέντρο (απέναντι από την είσοδο του συσσιτίου).

Είσοδος ελεύθερη.

Ομιλητής ο πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μανώλης.

Ο Εξοπλισμός μας -- Tου αείμνηστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Ακούγεται προκλητικός ο τίτλος. Τι γνώμη μπορεί να εκφέρει ένα χριστιανικό έντυπο για όπλα και εξοπλισμούς; Αλλά, αν ο στρατιωτικός εξοπλισμός απασχολεί και ενδιαφέρει τους ισχυρούς της γης, ο δικός μας λόγος αφορά στον πνευματικό εξοπλισμό. Διότι, όπως σημειώνει ο απόστολος Παύλος, «εν σαρκί γαρ περιπατούντες, ου κατά σάρκα στρατευόμεθα» (Β΄ Κορ. 10: 3). Ενώ ζούμε σ΄ αυτόν τον κόσμο είμαστε στρατευμένοι σε αγώνα υπερκόσμιο. Υπερκόσμια, πνευματικά, είναι τα έπαθλα του αγώνα. Υπερκόσμιος, υπεράνθρωπος και πνευματικός είναι και ο εχθρός διάβολος και τα όπλα που εκείνος χρησιμοποιεί εναντίον μας. «Ουκ έχομεν πάλην προς ανθρώπους ομοιοπαθείς ημίν και ισοδυνάμους», σχολιάζει ο άγιος Οικουμένιος. Για την απόκρουση του πονηρού χρειαζόμαστε, οπωσδήποτε ανάλογο οπλισμό. «Τα γαρ όπλα της στρατείας ημών ου σαρκικά» αλλά πνευματικά, «δυνατά τω Θεώ προς καθαίρεσιν οχυρωμάτων», των οχυρωμάτων του διαβόλου (Β΄ Κορ. 10, 4). Στα οπλοστάσια και στις αγορές της γης δεν βρίσκονται αυτά τα όπλα. Προσφέρονται δωρεάν από τον αγωνοθέτη Κύριο στον κάθε πνευματικό αγωνιστή. Και είναι αυτή η ίδια η πανοπλία του Θεού, όπως την παρουσιάζει ο προφήτης Ησαϊας (59, 17-18).

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Σιμωνόπετρα • Άγιον Όρος • Αγνή Παρθένε - Simonopetra • Mount Athos • Agni Parthene

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Μετ΄ ευσεβείας προσδράμωμεν ευτόνως, Πηγαίς αχράντοις ρεύσεως σωτηρίου, Λόγον κατοπτεύοντες εξ ακηράτου, Άντλημα προσφέροντα δίψης ενθέου, Κόσμου προσηρώς εξακεύμενον νόσον.

Ερμηνεία.

Το Τροπάριον τούτο ερανίσθη ο Ιερός Μελωδός από τα λόγια του Προφήτου Ησαϊου τα λέγοντα: «Αντλήσατε ύδωρ μετ΄ ευφροσύνης εκ των πηγών του σωτηρίου» (Ησ. ιβ: 3) και αλλαχού, «Οι διψώντες πορεύεσθε εφ΄ ύδωρ» (Ησ. νε: 1). Ερανίζεται δε και τα λόγια της Σαμαρείτιδος γυναικός, ήτις είπε προς τον Κύριον: «Κύριε, άντλημα ουκ έχεις, και το φρέαρ εστί βαθύ. Πόθεν ουν έχεις το ύδωρ το ζων;» (Ιω. δ: 11). Όθεν λέγει· ας προσδράμωμεν, ω άνθρωποι, και ημείς με ευσέβειαν και συντονίαν: ήτοι προθυμίαν ψυχής εις τας καθαράς πηγάς του σωτηρίου ρεύματος: ήτοι εις τας κολυμβήθρας του αγίου Βαπτίσματος· και ας μη λυπηθώμεν ότι δεν έχομεν άντλημα δια να τραβίξωμεν το νερόν τούτο· βλέπομεν γαρ τον εκ του ακηράτου και αθανάτου Πατρός γεννηθέντα Λόγον, ότι προσφέρει εις ημάς ιλαρώς και με την συνειθισμένην χρηστότητά Του άντλημα, το οποίον εμπορεί να ιατρεύση (τούτο γαρ δηλοί το, εξακεύμενον) την νόσον της ενθέου δίψης του Κόσμου. Νόσος δε κατά τον ανώνυμον είναι η εξ αγνοίας Θεού προερχομένη ξηρασία και δίψα, την οποίαν έχουσιν οι αβάπτιστοι και αδίδακτοι· ου μόνον δε νόσος αύτη εστίν, αλλά και θάνατος· όθεν είπεν ο μέγας Βασίλειος: «Θεού άγνοια, θάνατός εστι ψυχής». Ποίον δε εστί το άντλημα τούτο; Είναι η Πίστις, δια μέσου της οποίας εμπορούμεν να αντλήσωμεν την σωτηρίαν των ψυχών μας. Ποία δε είναι η δίψα; Η επιθυμία της σωτηρίας μας· δια τούτο και ο Μελωδός ένθεον αυτήν ωνόμασε· ποίον γαρ άλλο είναι ενθεώτερον από το να διψά τινάς την σωτηρίαν του και τα θεία και πνευματικά πράγματα; Βέβαια ουδέν. Όθεν και ο Προφήτης Δαβίδ υπό της τοιαύτης δίψης καταφλεγόμενος, ενθουσιαστικώς έλεγεν: «Εδίψησεν η ψυχή μου προς τον Θεόν τον ισχυρόν τον ζώντα» (Ψαλμ. μα: 3).

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Συμεών του Θεοδόχου, Άννης της προφήτιδος, Ιωάννου, Νικολάου, Σταματίου των εκ Σπετσών νεομαρτύρων.

Ὁ Συμεὼν ἦταν ἄνθρωπος δίκαιος καὶ εὐλαβής, «προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ». Ἦταν ἄνθρωπος κατὰ τὴν φύση, ἀλλὰ στὴν ἀρετὴ ἄγγελος, ἄνθρωπος συναναστρεφόμενος μὲ ἀνθρώπους, ἀλλὰ συμπολιτευόμενος μὲ ἀγγέλους. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τοῦ εἶχε ἀποκαλύψει ὅτι δὲν θὰ πεθάνει προτοῦ ἀξιωθεῖ νὰ δεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ Τὸν κρατήσει στὴν ἀγκαλιά του.

Ἡ Θεοτόκος κατὰ τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο, τοῦ εἶπε: «Δέξαι γεραρώτατε ἄνθρωπε, τὸν πρὸς σὲ μᾶλλον ἢ πρὸς ἐμὲ τὴν τεκοῦσαν νῦν ἐπειγόμενον· δέξαι τὸν σὲ ποθοῦντα μᾶλλον ἢ Ἰωσήφ· δέξαι τὸν δευτέραν τῆς σῆς φιλίας τὴν πρὸς ἐμὲ τὴν μητέραν στοργήν, ὡς ἔοικε λογιζόμενον· δέξαι, καί, ὡς βούλει, τοῦ ποθουμένου καταπόλαυε». Καὶ ἀμέσως μετὰ ἀπέθεσε στὰ χέρια τοῦ Πρεσβύτου Συμεὼν τὸν Κύριο.

Ὁ Συμεὼν «σκιρτᾷ καὶ ἀγγαλιᾷ, καὶ λαμπρᾷ καὶ διαπρυσίῳ φωνὴ περὶ αὐτοῦ ἀνακέκραγε λέγων· οὗτός ἐστιν ὁ ὢν καὶ προὼν καὶ ἀεὶ τῷ Πατρὶ συμπαρὼν, ὁμοούσιος, ὁμόθρονος, ὁμόδοξος, ὁμοδύναμος, ἰσοδύναμος, παντοδύναμος, ἄναρχος, ἄκτιστος, ἀναλλοίωτος, ἀπερίγραπτος, ἀόρατος, ἄῤῥητος, ἀκατάληπτος, ἀψηλάφητος, ἀκατανόητος, ἀτέκμαρτος. Οὗτός ἐστι τῆς πατρικῆς δόξης τὸ ἀπαύγασμα, οὗτός ἐστιν ὁ χαρακτὴρ τῆς πάντως συστάσεως, τοῦτο τὸ φῶς τῶν φώτων, ἐκ πατρικῶν ἀνατέλλον κόλπων».

«Εἶδε δὲ ὁ Συμεὼν καὶ τὸν Δεσπότην ἐπέγνω καὶ τὴν ἑαυτοῦ ἀπόλυσιν. Τί λέγων; Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου δέσποτα κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ἐπειδὴ προώρισε πρὸ τῶν αἰώνων ὁ νῦν γαλακτοτροφούμενος, ὁ ὑπὸ τῶν χειρῶν μου βασταζόμενος τοῦ μὴ ἰδείν με θάνατον πρὶν ἴδω τὸν Χριστὸν Κυρίου».

Ὁ Συμεὼν προεῖπε στὴ Θεοτόκο ὅσες ἔμελλε νὰ ὑποστεῖ πικρίες καὶ ὅτι ὁ Κύριος θὰ ἦταν «εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Στὸ σημεῖο αὐτὸ γράφει ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος, Ἐπίσκοπος Ἰκονίου: «Τοῦ Συμεῶνος εἰρηκότος περὶ τοῦ Κυρίου εἰς ἐξάκουστον τῶν παρθενικῶν ἀκοῶν τό· ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καί, ἠγανάκτησεν εἰκὸς ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου κατὰ τοῦ Συμεῶνος λέγουσα πρὸς αὐτόν· Οὐκ οἶδας τί διαγορεύεις ἄνθρωπε. Ἐπὶ τὸν Χριστὸν σκυθρωπὰ καταγγέλλεις; Οὐκ οἶδας τὴν σύλληψιν τοῦ παιδίου καὶ ὡς περὶ κοινοῦ τόκου σημεῖον ἀντιλογίας μηνύεις. Οὐδεμία πτῶσις ἐν αὐτῷ, ὕψωσις δὲ πολλὴ καὶ συγκατάβασις τοῖς εὐεργετουμένοις. Τί οὖν οὐκ εὐλογεῖς φάσκων· ἰδοὺ οὗτος κεῖται οὐκ εἰς πτῶσιν, ἀλλ’ εἰς ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ· διὰ τί δὲ καὶ λέγεις σημεῖον ἀντιλεγόμενον; Ὁ δὲ Συμεὼν πρὸς τὴν παρθένον· ἀρκεῖ σοι, παρθένε, τὸ μητέρα σε κληθῆναι· ἱκανόν σοι τὸ τροφὸν εὑρεθῆναι τοῦ τρέφοντος τὸν κόσμον· μέγα σοι τὸ σαρκὶ βαστάσαι τὸν τὰ πάντα βαστάζοντα. Ὁ ἐν σοὶ νῦν Χριστὸς κατοικήσας καὶ ἐν ἐμοὶ νῦν ὁ αὐτὸς τὰ περὶ αὐτοῦ λαληθῆναι παρεσκεύασεν ὅτι οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ· εἰς πτῶσιν τῶν ἀπίστων Ἰουδαίων, εἰς ἀνάστασιν δὲ τῶν πιστευόντων ἐθνῶν… σημεῖον ἀντιλεγόμενον τὸν σταυρὸν προσαγορεύσας».
Ὁ Συμεὼν ὁ Θεοδόχος κοιμήθηκε εἰρηνικά. Ἡ Σύναξή του ἐτελεῖτο, μαζὶ μὲ τῆς Προφήτιδος Ἄννας στὸ Ἀποστολεῖο Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, ποὺ ἦταν παρεκκλήσιο τοῦ ναοῦ τῆς Θεοτόκου Εὐουρανιωτίσσης.

Του μα­κα­ρι­στοῦ Γέ­ρον­τος Θε­ο­κλή­του Δι­ο­νυ­σιά­του:

«Πρέ­πει νά ὁ­μο­λο­γή­σω­μεν ὅ­τι ἔ­χο­μεν καί ἡ­μεῖς τήν "κρί­σιν" μας. Κρί­σιν ποι­μέ­νων καί θε­ο­λό­γων. Δέν ἔ­χει, βε­βαί­ως ση­μα­σί­αν, ἄν τε­λι­κῶς δέν θά δυ­νη­θοῦν νά βλά­ψουν τήν Ἐκ­κλη­σί­αν τοῦ Χρι­στοῦ. Βέ­βαι­ον ὅ­μως εἶ­ναι, ὅ­τι φθεί­ρουν τό ὀρ­θό­δο­ξον φρό­νη­μα τοῦ λα­οῦ μας καί στε­ρε­ώ­νουν τούς αἱ­ρε­τι­κούς εἰς τάς πλά­νας των. Ἀλ­λά ἐ­λη­σμο­νή­σα­μεν. Τό νά εἶ­ναι τις Ὀρ­θό­δο­ξος ποι­μήν καί θε­ο­λό­γος εἶ­ναι μέ­γα πρᾶγ­μα. "Γεν­ναί­ας δεῖ­ται ψυ­χῆς" κα­τά Χρυ­σό­στο­μον. Ποῦ νά εὕ­ρω­μεν τούς γεν­ναί­ους; Ποῦ εἶ­ναι οἱ Πα­τε­ρι­κοί; Ποῦ οἱ Μάρ­τυ­ρες τῆς πί­στε­ως; Φο­βού­με­θα μή­πως εὑ­ρι­σκό­με­θα εἰς τάς ἐ­σχά­τας ἡ­μέ­ρας.

Ἀ­παι­σι­ο­δο­ξοῦ­μεν; Ἀλ­λά πῶς νά ἑρ­μη­νεύ­σω­μεν τό φαι­νό­με­νον τῆς τό­σον ἐ­κτε­τα­μέ­νης ἀ­φα­σί­ας, τῆς μει­ο­δο­σί­ας ἐν τῇ πί­στει, τῆς ἀ­που­σί­ας ζή­λου ὑ­πέρ τῆς εὐ­σε­βεί­ας, τῆς βα­θεί­ας σι­ω­πῆς, ἥ­τις δι­α­δέ­χε­ται τά αἱ­ρε­τι­κά κη­ρύγ­μα­τα "Ὀρ­θο­δό­ξων" ποι­μέ­νων; ποῦ εἶ­ναι αἱ ἀ­στρα­παί τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου θε­ο­λο­γί­ας;» 

Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ: Ἀναγνωρίζετε, Παναγιώτατε Δέσποτα, τόν Παπισμό ὡς “Ἐκκλησία”;

...Σχετικά μέ τίς κακόδοξες οἰκουμενικές θεωρίες περί “ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν” καί “δύο πνευμόνων” καί τῆς Οὐνίας, εἶναι γνωστό ὅτι αὐτές υἱοθετήθηκαν ἀπό τό ἀπαράδεκτο, ἐπαίσχυντο καί ἄστοχο ἐκκλησιολογικῶς κείμενο τοῦ Βalamand τοῦ Λιβάνου τό 1993. Ἐκεῖ ἀναγνωρίζεται ἡ αἱρετική παρασυναγωγή τοῦ Παπισμοῦ, ὄχι μόνο ὡς “Ἐκκλησία”, ἀλλά καί ὡς “ἀδελφή Ἐκκλησία” μέ τήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία. Δηλαδή ἐξισώνεται ἐκκλησιολογικῶς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μέ τήν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ...

Ἀναγνωρίζετε, Παναγιώτατε Δέσποτα, τόν Παπισμό ὡς “Ἐκκλησία”;  Εἶναι, ὅμως, “ἐκκλησία” ἤ αἵρεση;  Πλῆθος Ὀρθοδόξων Συνόδων ἔχουν καταδικάσει τόν Παπισμό ὡς αἵρεση». 

π. Θεόδωρος Ζήσης: Ὁ παπισμός εἶναι βλάσφημη αἵρεση.

 ...Ἔχουμε στήν ἐποχή μας τίς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ, γιά τίς ὁποῖες οἱ ἐκκλησιαστικοί μας ἡγέτες σιωποῦν. Πολύ μεγάλη αἵρεση ὁ Παπισμός, εἰκοσιμία καινοτομίας ἔχει: filioque, ἀλάθητο, πρωτεῖο τοῦ Πάπα, ἄζυμα, καθαρτήριο πῦρ, τοῦ κόσμου τίς αἱρέσεις καί πολύ χειρότερη αἵρεση ὁ Προτεσταντισμός. 

ΣΟΚ! ξεκινάει η πρώτη επίσημη δίωξη αντιοικουμενιστή κληρικού στην πρόσφατη εκκλησιαστική μας ιστορία ;

http://katanixis.blogspot.ca/2015/02/blog-post_87.html

Ενώ παραμένει επιδεικτικά αναπάντητη η επιστολή που απέστειλαν 1052 πιστοί στον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης.   

Η πληροφορία μας μεταφέρθηκε από πολύ αξιόπιστη πηγή εντός του Μητροπολιτικού μεγάρου, πως ξεκίνησε η δίωξη κατά του πατρός Νικολάου Μανώλη, εφημερίου του Ι.Βυζ.Ν. Προφήτη Ηλία Θεσσαλονίκης, με τελικό σκοπό την καθαίρεσή του. Στη μαχητική ομιλία του πατρός Νικολάου την Τετάρτη 4/2/2015 στις 7μμ θα είμαστε όλοι παρόντες και θα απαιτήσουμε να επιβεβαιώσει τις θλιβερές εξελίξεις.

Ο πατήρ Νικόλαος κλήθηκε εσπευσμένα να απολογηθεί ενώπιον τουΠαναγιωτάτου. Αυτός χωρίς να κρατήσει τα προσχήματα, έσπευσε να συμπεριλάβει στο κατηγορητήριο τη φωτογραφική απόφαση της Δ.Ι.Σ. για την ελευθερία του λόγου στο διαδίκτυο.

Βρισκόμαστε ένα βήμα προ του Επισκοπικού Δικαστηρίου, την Παρασκευή  6-2-15 και ώρα 13:00 στο Επισκοπικό Μέγαρο, ο πατήρ Νικόλαος απολογείται αντιμετωπίζοντας για πρώτη φορά συγκεκριμένες κατηγορίες που είναι οι εξής:

Α. Φατρίαν,

Β. Εξύβρισιν και συκοφαντίαν,

Γ. Απείθειαν και καταφρόνησιν της προϊσταμένης εκκλησιαστικής αρχής,

Δ. Σκανδαλισμόν των πιστών.

Οι ενορίτες, τα πνευματικά τέκνα, οι ακροατές των ομιλιών στο διαδίκτυο και η Κατάνυξη, αντιδρούμε στην προσπάθεια που γίνεται να δικαστεί και να καταδικαστεί ο πατέρας Νικόλαος Μανώλης εν κρυπτώ, με ταχύτατες διαδικασίες, και με "κατάλληλες" κατηγορίες.

Aφιέρωση -- Του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Σαν πίδακες ζωντανού νερού ξεπηδούν μέσα από τα γεγονότα της ιστορίας του Θεού, που έγιναν γιορτές της Εκκλησίας, οι αλήθειες, που λυτρώνουν και δροσίζουν την ψυχή μας. Φθάνει εμείς να σκύψουμε με την αγωνία της σωτηρίας και να σκάψουμε με τη λαχτάρα του ουρανού μέσα στην ιστορία τους, να γονατίσουμε μπροστά τους με ανοιχτό το Ευαγγέλιο και να τα γιορτάσουμε με το Πνεύμα το Άγιο μέσα στην Εκκλησία. Κι ο Θεός, που ήλθε στην ιστορία μας και μπήκε στη ζωή μας, μας ελκύει στην ιστορία Του και μας ενώνει με τη ζωή Του, με μια θεία δύναμη μας εντάσσει μέσα στο σωτήριο σχέδιό Του. Μια τέτοια φλέβα χαρίτων είναι η γιορτή της Υπαπαντής, με την οποία τιμούμε τη Θεομήτορα, αλλά και τον Δεσπότη· την Παναγία Μητέρα, που προσάγει στο ναό τον Ιησού, σαραντάμερο βρέφος και τον Θεάνθρωπο Κύριό μας, που προσφέρεται στον Θεό ως πρωτότοκος. Μας παρασύρει συνήθως η πρώτη όψη της γιορτής, η εικόνα της Θεοτόκου, που κρατώντας στην αγκαλιά Της τον Ιησού μπαίνει στο ναό – καθώς ανταποκρίνεται στο πολύ γνωστό μας ανθρώπινο και συγκινητικό γεγονός του σαραντισμού — και καλύπτει αυτή όλη τη γιορτή. Αλλά ο σαραντισμός της Θεοτόκου είναι εντελώς τυπικός, εφόσον η παρθένος Μαρία δεν έχει ανάγκη από καθαρισμό.