ΚΑΤΑΦΥΓΙΟΝ Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ.

 Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει στὸ «Συμβουλευτικὸν Εγχειρίδιον» για την Παναγίαν Θεοτόκον την «προστασίαν πάντων των Χριστιανών» ότι είναι το καταφύγιον όλων των πονεμένων και δυστυχισμένων αυτού του κόσμου. Και αυτό γίνεται, διότι: 

«Νυν η Θεοτόκος ως Μήτηρ Θεού αμέσως μετά τον Θεόν ούσα και ασυγκρίτως υπερβάσα όχι μόνον ανθρώπους, αλλά και αυτάς τας πρώτας και ανωτάτας τάξεις των αγγέλων, Χερουβίμ και Σεραφίμ, δι᾽εαυτής διανέμει τον πλούτον όλων των εκ Θεού χαρισμάτων και θείων ελλάμψεων, εις όλους αγγέλους ομού και ανθρώπους, καθώς όλη κοινώς η του Χριστού φρονεί Εκκλησία». 

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς… 

Agni Parthene Simonopetra Monastery / Preacurata Fecioara..

Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας :

…..Γιά νά ἀφήσουμε τήν μεγάλη αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ, ἐρχόμαστε στήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ναί! Ὅπως στήν ἐποχή τοῦ Ἡγησίππου εἶχαν την μεγαλύτερη αἵρεση, τόν Γνωστικισμό, τόν ὁποῖο θεωροῦσαν ὡς «ἀνώτερο χριστιανισμό», ἔτσι ἀκριβῶς καί σήμερα ἔχουμε τόν Οἰκουμενισμό. Καί μάλιστα ὅσοι εἶναι Οἰκουμενιστές πιστεύουν τούς ἑαυτούς τους γιά ἀνωτέρους, γιά προοδευμένους καί ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἀνθρώπους(!...) καί περιφρονοῦν καί ὑβρίζουν ἐμᾶς, πού θέλουμε καί ἀγωνιζόμαστε νά ἀκολουθοῦμε τήν πίστη τῶν ἁγίων Πατέρων μας. Ὅπως δηλαδή στήν ἐποχή τοῦ Ἡγησίππου εἶχαν τόν Γνωστικισμό καί τόν ἔλεγαν «ἀνώτερο χριστιανισμό», ἔτσι συμβαίνει σήμερα μέ τόν Οἰκουμενισμό. Τί εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, χριστιανοί μου; Οἰκουμενισμός σημαίνει ὅλα τά θρησκεύματα ὅλων τῶν λαῶν, καί ἡ δική μας βέβαια πίστη, ἡ Ὀρθόδοξη, νά ἑνωθοῦν ὅλα καί νά συμπροσευχόμαστε ὅλοι μαζί, ὁ καθένας στόν θεό του. Καί ὅλες αὐτές οἱ προσευχές, ἀπό κοινοῦ λεγόμενες («συμπροσευχή»), ἑνώνονται καί κατευθύνονται ὅλες στόν ἕνα κοινό θεό. Δηλαδή, μέ τόν Οἰκουμενισμό δέν φαίνεται ἡ Ὀρθόδοξη πίστη ἡ μόνη ἀληθινή, ἀλλά ὡς μία σάν τίς ἄλλες θρησκεῖες. Οἰκουμενισμός, ὅπως τόν χαρακτήρισε ὁ Γέροντας τῆς Φλώρινας πατήρ Αὐγουστῖνος, εἶναι «ἕνα παπούτσι, γιά ὅλα τά πόδια»! Στήν ἐποχή μας ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει «πιάσει» πολύ, γιατί κηρύττεται μέ τό ὡραῖο σύνθημα τῆς ἀγάπης καί τῆς συναδελφώσεως τῶν λαῶν. Καί βέβαια πρέπει νά εὐχόμαστε «ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» καί πρέπει νά ἀγαποῦμε ὅλους τούς λαούς, ὄχι ὅμως νά συμπροσευχόμαστε μαζί τους καί νά ἀναμείξουμε τήν Ὀρθόδοξη ἀλήθεια μας μέ τό δικό τους ψέμα. Αὐτό ΠΟΤΕ!

Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.

Μελέτημα  29^ον.

1. Εκείνος που περιμένει να λάβει από το Θεό το σπόρο της Χάριτος, πρέπει πρώτα να καθαρίζει τη γη της καρδιάς του, ώστε να πέσει ο σπόρος του Αγίου Πνεύματος, για να δώσει πολλαπλάσιους καρπούς. Αν δεν γίνει πρωτύτερα αυτό και δεν καθαρίσει τον εαυτόν του από κάθε μολυσμό σαρκικό και πνευματικό, είναι ακόμη σάρκα και βρίσκεται μακριά από την αληθινή ζωή.                                                                                                                                                                          2. Από όλες τις πλευρές πρέπει να παρατηρούμε τα τεχνάσματα και τα κακούργα σχέδια του εχθρού. Διότι ο σατανάς φροντίζει και γίνεται και άγγελος φωτός ακόμη, ώστε όλους να τους οδηγήσει στην απώλεια. Έτσι ο σατανάς στους προσευχομένους προξενεί έπαρση, στους νηστεύοντας οίηση, στους αξιωθέντας Θείου Φωτός εμφανίζεται σαν άγγελος φωτός, για να τους ρίξει στην πλάνη. Δηλαδή στους πάντες τα πάντα μεταχειρίζεται, για να τους υποσκελίσει. Γι΄ αυτό με πολλή προσοχή πρέπει να φυλάγουμε την καρδιά μας, να μη πλανεθεί και αντί κατοικητήριο του Θεού γίνει κατοικητήριο των δαιμόνων.                                                                                                   

3. Γι΄ αυτό και αν ακόμη κάνουμε όλα τα έργα της αρετής να τα αποδίδουμε στο Θεό και όχι στον εαυτό μας. Έτσι και το ότι είμεθα άνθρωποι κι αυτό είναι έργο του Θεού. Γι΄ αυτό τα πάντα να αποδίδουμε στο Θεό και σ΄ Αυτόν να αναθέτουμε τα πάντα.                                                                                                                                     
4. Όταν η γυναίκα έρθει σε συμβίωση και γάμο με τον άνδρα, γίνεται κυρία όχι μόνο στα υπάρχοντα του άνδρα, αλλά και στο ίδιο του το σώμα. Έτσι και η αληθινή και μυστική γάμου κοινωνία της νύμφης ψυχής με το Χριστό, καθιστά αυτήν κυρία όλων των ανεκφράστων θησαυρών Του. Γιατί, όταν ο Θεός γίνει δικός της, είναι φανερό ότι τα δικά του όλα είναι δικά της.                                        

5. Όσο καιρό ο Ισραηλιτικός λαός ευαρεστούσε τον Κύριο, τον οδηγούσε η πύρινη στήλη και η νεφέλη και η Ερυθρά Θάλασσα του άνοιγε διάβαση και πολλά άλλα θαυμαστά απολάμβανε. Όταν όμως απομακρυνόταν από την αγάπη Του, τότε παραδινόταν στους εχθρούς και υποτασσόταν σε πικρές δουλείες. Το ίδιο συμβαίνει και στην ψυχή, η οποία με τη Χάρη γνώρισε το Θεό, και αφού πρώτα καθαρίστηκε από πολλούς μολυσμούς, έπειτα έγινε και άξια να λάβει και θείες δωρεές. Επειδή όμως δεν κράτησε ως το τέλος την πρέπουσα αγάπη στον ουράνιο άνδρα της, ξέπεσε από τη ζωή την κοντά στο Θεό. Γιατί, όπως γίνεται χαρά στον Ουρανό—κατά τας Γραφάς—για ένα αμαρτωλό που μετανοεί, έτσι γίνεται και λύπη για μια ψυχή που χάνει την αιώνια ζωή.                                                                                                                                                        
6. Όταν η ψυχή κριθεί άξια να λάβει τη Χάρη, τότε ο Θεός ακόμη περισσότερο της δίνει χρήσιμα δώρα, γνώση, φρόνηση και διάκριση. Αυτά δίνει ο Θεός εις τους ζητούντας, για να ζουν με φόβο Θεού και να μη κάνουν τίποτε, που δεν είναι σύμφωνο με το θέλημα του Θεού.

Μυτιλήνη: Απεβίωσε η ηγουμένη της Μονής του Αγίου Ραφαήλ

Πέθανε σήμερα τα χαράματα η ηγουμένη της Μονής του Αγίου Ραφαήλ στη Θερμή της Μυτιλήνης, Ευγενία Κλειδαρά.

Η ηγουμένη Ευγενία Κλειδαρά - κατά κόσμον Ειρήνη Κλειδαρά- γεννήθηκε στο Πλωμάρι της Λέσβου και κατά κατά τη διάρκεια της ηγουμενίας της από το 1963, διακρίθηκε για το πνευματικό της έργο. 

http://www.naftemporiki.gr/story/671670

Ο ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ πρώτ. π. Θεόδωρος Ζήσης, ἐπισημαίνει;

«…Οὔτε ἔπρεπε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ νὰ μετάσχουμε, οὔτε τώρα ἀμετανοήτως νὰ συνεχίζουμε νὰ μετέχουμε τοῦ ΠΣΕ καὶ τῶν ἄλλων οἰκουμενιστικῶν θεσμῶν καὶ διαλόγων, γιατί αὐτὴ ἡ συμμετοχὴ μας, ἀκυρώνει τὸ Εὐαγγέλιο, προσβάλλει τοὺς μάρτυρες, διαφωνεῖ μὲ τοὺς ἁγίους Πατέρες, ἀποτελεῖ πρωτοφανῆ καινοτομία στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀνὰ τοὺς αἰῶνες καὶ εἶναι μέρος τοῦ παιχνιδιοῦ τῆς Βαβυλῶνος τῆς μεγάλης».

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

ΠΕΡΙ  ΤΟΥ  ΘΕΟΥ  ΩΣ  ΚΡΙΤΟΥ.

Η αιωνία ευαγγελική αλήθεια περί του Θεού ως Κριτού δεν είναι βιαίως επιβεβλημένη εις την ανθρωπίνην συνείδησιν ούτε είναι αφύσικη η θέσις της μεταξύ των αποκεκαλυμμένων αληθειών. Είναι φυσικόν και συστατικόν μέρος της θείας Αποκαλύψεως εν τω Θεανθρωπίνω σώματι της Εκκλησίας. Χωρίς αυτήν η λογική της Αποκαλύψεως δεν θα ήτο θεία και η θεανθρωπίνη Οικονομία της σωτηρίας δεν θα ήτο ολοκληρωμένη. Χωρίς αυτήν η θεία Αποκάλυψις θα ήτο παρομοία με τον κόσμον χωρίς τον ουρανόν επάνω του. Αυτή είναι η στέγη η καλύπτουσα και ολοκληρούσα τον μαργαρίτινον ναόν των θεανθρωπίνων αληθειών περί του ανθρώπου και του κόσμου. Η φύσις των άλλων αγίων δογμάτων και αληθειών είναι και η ιδική της φύσις, είναι ομοούσιος με αυτάς, ευρίσκεται μέσα τους όπως και αυταί εντός αυτής, έχει την αυτήν αξίαν και ζωτικήν δύναμιν με αυτάς, δεν δύναται να χωρισθή απ΄ αυτάς, επειδή όλαι μαζί αποτελούν ένα αχώριστον θεανθρώπινον οργανισμόν. 

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ερωτά τον Οικ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο :

Ἀναγνωρίζετε, Παναγιώτατε Δέσποτα, τόν Παπισμό ὡς «Ἐκκλησία»; Εἶναι, ὅμως, «ἐκκλησία» ἤ αἵρεσις; Πλῆθος Ὀρθοδόξων Συνόδων ἔχουν καταδικάσει τόν Παπισμό ὡς αἵρεση. Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικά ὁρισμένες: Τήν Σύνοδο τοῦ 879-880 στήν Κωνσταντινούπολη, ἐπί τοῦ Πανσέπτου Προκατόχου Ὑμῶν Οἰκουμενικοῦ Πατρός καί Ἰσαποστόλου Μεγάλου Φωτίου. Ἡ Σύνοδος αὐτή, πού στή συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας θεωρεῖται ὡς ἡ Η΄ Οἰκουμενική, ἐπειδή σέ αὐτή συμμετεῖχαν ἐκπρόσωποι ὅλων τῶν Πατριαρχείων καί τοῦ τότε Ὀρθοδόξου Πάπα τῆς Ρώμης Ἰωάννου τοῦ Η΄ καί οἱ ἀποφάσεις της ἔγιναν ὁμόφωνα ἀποδεκτές, καταδίκασε ὡς αἱρετική τή διδασκαλία τοῦ Filioque. Ἡ διδασκαλία αὐτή ἐπεκράτησε δυστυχῶς ὡς ἐπίσημη διδασκαλία τοῦ Παπισμοῦ, ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 11ου αἰῶνος (1014) μέχρι σήμερα. Ἡ καταδίκη αὐτή ἰσχύει κατ’  ἐπέκτασιν καί διά τήν αἵρεση τῶν Προτεσταντῶν, ἐπειδή καί αὐτοί ἀποδέχονται τήν αἱρετική αὐτή διδασκαλία. Ὁ Παπισμός, ἀποδεχόμενος ἐκ τῶν ὑστέρων, μετά ἀπό ἕνα αἰῶνα καί πλέον, μία αἱρετική διδασκαλία, πού εἶχε ἤδη καταδικάσει μαζί μέ τά ἄλλα Ὀρθόδοξα Πατριαρχεῖα, αὐτοαναιρεῖται καί αὐτοκαταδικάζεται ὡς αἵρεση. Πέραν τούτου, ὅλες οἱ ἑπόμενες Ὀρθόδοξοι Σύνοδοι, ὅπως οἱ ἐν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδοι τοῦ 1170, 1341, 1450, 1722, 1838, 1895, ἀπεριφράστως καταδικάζουν τόν Παπισμό ὡς αἵρεση. Ἐπίσης, ἐκτός ἀπό τόν Μέγα Φώτιο, ὅλοι οἱ μετά τό σχίσμα τοῦ 1054 ἅγιοι, ὅπως ὁ ἅγιος Γερμανός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, ὁ ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς κ.ἄ., ὁμοφώνως καταδικάζουν τόν Παπισμό ὡς αἵρεση. Ὁ Παπισμός δέν εἶναι «Ἐκκλησία», ἀλλά κράτος, τό Βατικανό. Οὔτε εἶναι «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία». Δέν εἶναι οὔτε Ρωμαίϊκη, οὔτε Καθολική, οὔτε Ἐκκλησία. Δέν ἔχει σχέση μέ τήν Ρωμηοσύνη, οὔτε μέ τή Ρωμανία. Δέν εἶναι Καθολική, ἀφοῦ χωρίσθηκε μόνη της ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τό 1054 μ.Χ. Δέν εἶναι Ἐκκλησία, ἀφοῦ ἔγινε κράτος, ὑποκύπτοντας στόν τρίτο πειρασμό τοῦ Χριστοῦ. Δέχθηκε ὁ Παπισμός τήν πρόταση τοῦ διαβόλου νά τόν προσκυνήσει καί νά τόν κάνει κοσμικό παντοκράτορα τῆς γῆς. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι εἴμαστε ἡ ὀρθή Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι εἴμαστε Ρωμηοί, σέ μᾶς ἀνήκει ἡ Ρωμανία, ἡ Ρωμηοσύνη. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, ΚΑΘΟΛΙΚΗ καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ ἀληθής Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία.

O ἀείμνηστος καθηγητὴς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Παν. Ἀθηνῶν Κων. Μουρατίδης, παρατηρεῖ:

«Ἡ ἀλλόκοτος καὶ  τερατώδης καὶ καταλυτική τῆς ὀρθοδόξου κανονικῆς τάξεως καὶ Ἱερᾶς Παραδόσεως    συμμετοχὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὸ Παγκόσμιον Συνοθύλευμα τῶν Αἱρέσεων  συνιστᾶ τὴν μεγίστην παγίδα τοῦ Ἀντικειμένου ἐν τῇ ἱστορίᾳ τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, πρὸς διάβρωσιν καὶ ἀποσύνθεσιν τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας…  Αὐτὸ καθʼ ἑαυτὸ τὸ γεγονὸς τῆς συμμετοχῆς  τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας εἰς τὸ συνονθύλευμα τῶν αἱρέσεων τοῦ ΠΣΕ  προσκρούει  “a priori” καὶ ἐξʼ  ἀπόψεως ἀρχῆς εἰς τεράστια καὶ τοῦτʼ αὐτὸ ἀνυπέρβλητα  ἐμπόδια, προερχόμενα ἐξʼ αὐτῆς τῆς φύσεως καὶ τοῦ χαρακτῆρος τῆς Ἐκκλησίας, ὡς τῆς  μιᾶς, ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας».

ΠΑΣΑ ΠΝΟΗ ΑΙΝΕΣΑΤΩ ΤΟ ΚΥΡΙΟΝ-ΓΚΟΥΝΑΣ/ΜΥΡΙΔΗΣ

Ιερά Μητρ. Πειραιώς :

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ἀπέστειλε εὐλαβῶς πρός τόν Παναγιώτατον Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΝ τήν κάτωθι ἐπιστολήν:

᾿Αριθμ. Πρωτ. 722                                          ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 27ῃ Ἰουνίου 2013

Τῆ Αὐτοῦ Θειοτάτῃ Παναγιότητι,

τῷ Ἀρχιεπισκόπῳ Κωνσταντινουπόλεως,

Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικῶ Πατριάρχῃ

Κυρίῳ μοι κ. Βαρθολομαίῳ Α΄,

Rum Patrikhanesi

34.220 Fener - Haliç – Instabul

TURKIYE

Παναγιώτατε, Θειότατε καί Πάνσεπτε Δέσποτα,

Μετά τοῦ προσήκοντος σεβασμοῦ καί εἰλικρινοῦς υἱϊκῆς ἀγάπης, προαγόμεθα νά γνωρίσουμε εἰς Ὑμᾶς τά κάτωθι˙ ταπεινῶς φρονοῦμεν, ὅτι ὡς ἔσχατο μέλος τοῦ Παναγίου καί Παναχράντου Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί δή ὡς Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, πέραν τῆς ὑπαγωγῆς μας στήν οἰκεία Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἁγιωτάτης καί Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστική μας Ἀρχή, ἀνήκουμε ἐν ταυτῶ καί στήν καθόλου καί Ἀδιαίρετο Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία καί ἔχουμε ταπεινό λόγο γιά τά θεολογικά, δογματικά καί ἐκκλησιολογικά θέματα.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Tου μακαριστού Πατριάρχου Ιεροσολύμων Διοδώρου :

 Να διατί ελάβομεν την απόφασιν να διακόψωμεν τον διάλογον με τους παποαιρετικούς.  Διότι οι παποαιρετικοί είναι αμετακίνητοι εις την κακοδοξίαν των και την πλάνην των.  Σκοπός των είναι η εξαφάνισις της Ορθοδοξίας και η επικράτησις του Παπισμού και του Οικουμενισμού.  Τα πρόσφατα γεγονότα της Ουκρανίας το επιβεβαιώνουν κατά τρόπον αναμφισβήτητον.  Δι’αυτό και ημείς θα προχωρήσωμεν, έστω και μόνοι, εις τον αγώνα δια την άμυναν της αγίας μας Ορθοδοξίας.  Διότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη μας Ελπίς 

(Ο.Τ. Αρ. Φύλ. 866).

Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.

Μελέτημα  28^ον.

1. Συμβαίνει πολλές φορές να σου μιλάει με λογισμούς ο σατανάς και να σου λέει: «Κοίταξε πόσα κακά έργα έχεις κάνει. Η ψυχή σου είναι γεμάτη ανομίες, βαρύνεσαι με πολλές και βαρύτατες αμαρτίες». Μη σε ξεγελάσει μ΄ αυτά ο σατανάς και με πρόφαση ταπεινώσεως σε σπρώχνει στην απελπισία. Εσύ λοιπόν αποκρίσου του: Ναι, αλλά έχω γραπτές τις διαβεβαιώσεις του Θεού που λέει «Δεν επιθυμώ το θάνατο του αμαρτωλού, αλλά να επιστρέψει με τη μετάνοια και να έχει ζωή». Γιατί τότε τι ήθελε να κατεβεί ο Θεός στη γη, αν όχι για να σώσει τους αμαρτωλούς και να φωτίσει αυτούς που ζούνε στο σκοτάδι και να δώσει ζωή στους νεκρούς από την αμαρτία;                                                                                   
 2. Όπως η σατανική δύναμη, έτσι και η Θεία Χάρη προτρέπει χωρίς να εξαναγκάζει. Και αυτό για να διαφυλάσσεται η ελευθερία και η αυτεξουσιότητά μας. Γι΄ αυτό και όσα κακά κάνει ο άνθρωπος με την υπόδειξη του σατανά, δέχεται αυτός και όχι ο σατανάς την τιμωρία, γιατί δεν σύρθηκε με τη βία, αλλά με το θέλημά του υπάκουσε στην κακία. Το ίδιο συμβαίνει και με το αγαθό. Ούτε πάλι η Χάρη δεσμεύει με αναγκαστική δύναμη τη θέληση του ανθρώπου, ώστε να μη μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό. Αλλά δίνει το προβάδισμα στο αυτεξούσιο για να φανερωθεί η θέληση του ανθρώπου που κλίνει, στην αρετή ή στην κακία;                                                                                                                  
3. Όπως το σώμα μολύνεται όταν έρθει σε συνάφεια με άλλο σώμα και διαπράξει την αμαρτία, έτσι και η ψυχή διαφθείρεται όταν δέχεται πονηρούς και ακάθαρτους λογισμούς και συμφωνεί και συγκατατίθεται με αυτούς. Και όχι μόνο τους λογισμούς της πονηρίας και της πορνείας, αλλά και κάθε κακίας (π.χ. απιστίας, δολιότητας, κενοδοξίας, οργής, φιλονεικίας κ.τ.ό.). Αυτό θα πει να καθαρίζουμε τον εαυτό μας από κάθε μολυσμό σαρκικό και πνευματικό. Και όπως εκείνος που διαφθείρει το ναό του Θεού, δηλαδή το σώμα, θα τον αφανίσει ο Θεός, κατά τον Απόστολο, έτσι κι΄ εκείνος που διαφθείρει την ψυχή και τον νου με το να συμφωνεί στα άτοπα, είναι άξιος να τιμωρηθεί. Πρόσεξε τι λέει και η Γραφή: «Με κάθε προσοχή φύλαγε την καρδιά σου, γιατί απ΄ αυτό θα οδηγηθείς στη ζωή».                                                                                                               
4. Ο καθένας μας οφείλει να εξετάσει ποιες είναι οι κλίσεις της ψυχής μας. Ας διατηρούμε λοιπόν την ψυχή μας καθαρή από πονηρούς λογισμούς για να έρθει μέσα μας ο καθαρός Θεός να κατοικήσει. Γιατί αυτός υποσχέθηκε ότι θα έρθει και θα κατοικήσει μόνο στις καθαρές ψυχές, που αγαπάνε το καλό.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Τη αυτή ημέρα Δευτέρα Κυριακή του Ματθαίου, την μνήμην εορτάζομεν ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ, των εν Αγίω Όρει του Άθω λαμψάντων.

Όρη παρήλθε πάντα, του Άθω Όρος                                                                                              Ευρωπαϊκής γης, τη αγιωνυμία·                                                                                                     
Ήνθησεν άνθη, ανθεοτρεφής Άθως,                                                                                                     
Όντως νοητά, τους δε θείους Πατέρες·                                                                                                   
Χορόν θεοειδή, των εν Άθω Πατέρων,                                                                                                                    
Χορός γεραίρει, των Μοναστών του Άθω.                                                                                
Πληθύς Αθωνιάς, αμφί θόωκον στήκε Θεοίο.

ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ

ΔΙΑΛΑΜΒΑΝΩΝ ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ ΠΕΡΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΤΩ ΑΓΙΩ ΟΡΕΙ ΤΟΥ ΑΘΩ ΛΑΜΨΑΝΤΩΝ

(Του Οσίου Πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου διεσκευασμένος κατά την φράσιν και συμπεπληρωμένος δι΄ Υπομνημάτων περί των εν τη Σκήτη της Αγίας Άννης διαλαμψάντων Οσίων Πατέρων).

Οσιακή πανήγυρις, πάντες οι δήμοι των Οσίων συνάχθητε. Μοναστών και Μιγάδων εορτή σήμερον εις την του Χριστού Εκκλησίαν ανέτειλε. Τα πλήθη των Μοναστών και Μιγάδων συνεορτάσατε. Καινή και κοινή μνήμη πάντων των του Όρους Οσίων Πατέρων εξέλαμψε. Καινά και κοινά άσματα πάντες κοινώς οι εν τω Όρει Πατέρες ψάλατε. Δια τι κοινά; Ότι κοινοί προστάται και ευεργέται όλου κοινώς του Αγιωνύμου Όρους και οι θείοι ούτοι Πατέρες εφάνησαν. Δια τι καινά; Ότι καινή και νεοφανής και η τούτων μνήμη·

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Έκαστον άγιον δόγμα, ή καλλίτερον έκαστον γεγονός της θεανθρωπίνης πίστεώς μας έχει την εορτήν του:  Η Σάρκωσις έχει τα Χριστούγεννα, η Ανάστασις έχει το Πάσχα, η πίστις έχει την εορτήν του Σταυρού και των Μαρτύρων, αι αρεταί έχουν τους διαφόρους εορταζομένους Αγίους και Οσίους. Οι πιστοί εορτάζομεν και βιούμεν εν τη Εκκλησία όλα τα θεανθρώπινα γεγονότα της σωτηρίου Οικονομίας του Χριστού, την Σάρκωσιν, την Σταύρωσιν, την Ανάστασιν και όλους τους Αγίους του, τους Αποστόλους, τους Μάρτυρας, τους Πατέρας, τους Οσίους και Δικαίους. Κάθε αλήθεια της πίστεώς μας και κάθε γεγονός της θείας Οικονομίας βιούται πραγματικώς ως η ζωή η αιώνιος, ως εν οργανικόν μέρος της Αιωνίου Υποστάσεως του Θεανθρώπου:  «Εγώ ειμί… η Αλήθεια και η Ζωή» (Ιω. 14, 6). Η θεία λατρεία ουδέν άλλο είναι παρά η βίωσις αυτή και η φανέρωσις και η καθημερινή πραγμάτωσις αυτής της Αληθείας και αυτής της Ζωής. Δι΄ αυτό όντως «ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει», «και η ζωή υμών κέκρυπται συν τω Χριστώ εν τω Θεώ» (Φιλ. 3, 20. Κολ. 3, 3).

Πρός τόν Σεβ. Αὐστρίας

(Ορθ. Τύπος αριθ. Φύλλου 1981)

Τό «Ἁγιορείτικον Βῆμα» μετέδωσε τήν 15ην Ἰουνίου δήλωσιν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Αὐστρίας κ. Ἀρσενίου, συμφώνως πρός την ὁποίαν ὁ διάλογος μετά τῶν Παπικῶν γίνεται εἰς τό πλαίσιον «τῆς ἀγάπης καί χωρίς νά προδώσουμε τήν πίστη μας». Πιστεύομεν ὅτι ὁ Σεβ. Μητροπολίτης δέν ἔχει παρακολουθήσει τήν πορείαν τοῦ διαλόγου ὅσον θά ἔπρεπε. Ἐάν τήν εἶχε παρακολουθήσει θά εἶχε σχηματίσει ὡς καλός ποιμήν ἄλλην ἄποψιν. Διότι εἰς τούς Διαλόγους ἡ  συμμετέχουσα Ὀρθόδοξος ἀντιπροσωπεία, ἀλλά καί αὐτός ὁ Οἰκουμενικός  Πατριάρχης ἰσοπεδώνουν τά πάντα. Παραδείγματα: Ἀνεγνώρισαν τον Παπισμόν ὡς κανονικήν ἀδελφήν Ἐκκλησίαν, ὅταν ὅλοι γνωρίζωμεν ὅτι εἶναι αἵρεσις, ἐκ τῆς ὁποίας πηγάζουν ὅλαι αἱ αἱρέσεις καί τά ἀθεϊστικά κινήματα. Ἀναγνωρίζεται ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας, ὡς κανονικόν μέλος τῆς Ἐκκλησίας καί προσφωνεῖται ὑπό τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων ὡς Ἁγιώτατος Ἀδελφός. Ἐξισοῦται τό Παπικόν Βάπτισμα με τό Ὀρθόδοξον. Ἀναγνωρίζεται ἱερωσύνη εἰς τούς Παπικούς, ὅταν δέν ἔχουν κατά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Γίνονται συμπροσευχαί, ὅταν αὐταί ἀπαγορεύωνται ὑπό τῶν ἱερῶν Κανόνων. Διά τή αἵρεσιν τοῦ Φιλιόκβε καί τήν δαιμονικήν Οὐνίαν οὔτε λέξις ὑπό τῶν Ὀρθοδόξων. Ὅλα αὐτά δέν εἶναι προδοσία τῆς πίστεως; Ἐκτός καί ἐάν ἡ ἰσοπέδωσις τῶν πάντων καί ἡ ἐξίσωσις τῆς Ἀληθείας τῆς ὀρθοδόξου πίστεως μέ τήν πλάνην τῶν αἱρετικῶν χριστιανῶν θεωρεῖται εὐλογία Θεοῦ.

Τον Κύριον υμνείτε

The court process against Archbishop Jovan, Bishops, monastics and faithful people of the Orthodox Ohrid Archbishopric has ended

21. June 2013 - 8:18  (Serbian Orthodox Church)

In the Court of First Instance Skopje I, in Skopje, the politically staged court process against Archbishop Jovan of Ohrid, the Bishops: Marko of Bregalnica and David of Stobi, against the monastics and the faithful people of the Orthodox Ohrid Archbishopric has ended.
The court process has undoubtedly shown that it is a case of state persecution on religious grounds. Although the persecution has no evidence for the sentence it proposes, there is a very obvious intent, with an in advance reached political verdict, to sentence the unjustly accused, solely because of their religious affiliation, in order to confiscate the property of the Orthodox Ohrid Archbishopric for the benefit of the schismatic MOC (Macedonian Orthodox Church), which – on the other hand – would additionally complicate the position of the unrecognized MOC in the eventual future talks for their return to the catholicity of the Church!
The verdict is to be pronounced on July 2^nd, 2013.

Tα πάντα επιβάλλουν εις όλους μας επαγρύπνησιν.

Κατόπιν όλων των ενεργειών των ταγών της Ορθοδοξίας ο κίνδυνος να απαμβλυνθή εις την ψυχήν μας η συνείδησις, ότι οι Παπικοί είναι αιρετικοί καθίσταται μεγαλύτερος. Όταν ονομάζουν την Εκκλησίαν  “πλοίον του Πέτρου”,  όταν αναγορεύουν ένα άνθρωπον αλάθητον, όταν παρεισάγουν εις το Σύμβολον της Πίστεως επινοίας ανθρώπων, όταν δημιουργούν νέα δόγματα άγνωστα εις την Μίαν, Αγίαν και Αποστολικὴν Εκκλησίαν των πρώτων εννέα αιώνων, όταν στερούν τον λαὸν του Θεού απὸ το Αίμα του Κυρίου, ο Οποίος καλεί τους πάντας να το πίουν, όταν τόσα άλλα

παρόμοια διδάσκουν και πράττουν, δεν είναι αιρετικοί;

Είναι αιρετικοὶ οι Παπικοὶ και εμμένουν εις τας αιρετικὰς καινοτομίας των και τολμούν μάλιστα να τας θεωρούν, συμφώνως προς το  μήνυμα του Πάπα, “ως κληρονομίαν Χριστού”. Είναι αιρετικοὶ και δι᾿ αυτὸ ως αιρετικοὺς βλέπουν ημάς τους Ορθοδόξους και ζητούν να εγκαταλείψωμεν την Ορθοδοξίαν μας, ζητούν με την υπόσχεσιν να μας μεταχειρισθούν “μετ᾿ ευσπλαγχνίας” !

Τα πάντα, λοιπόν, διαλαλούν τον κίνδυνον, που διατρέχομεν συνδιαλεγόμενοι με επιμόνους αιρετικούς και τα πάντα επιβάλλουν εις όλους μας επαγρύπνησιν. 

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς :

(Ένα κομμάτι από το γραπτό του: The Meaning of the Russian Diaspora).

Και τι δε θα έπρεπε να λεχθεί για τη πατρίδα [μας] Ρωσία;

Ευλογημένη είσαι εσύ, Ω, ρωσική γη που εξαγνίστηκες με το πυρ των παθών.

Εν πρώτoις, βαπτίστηκες με ύδωρ, τώρα υποφέρεις τα πυρά των παθών - ανάπαυση και γαλήνη σε περιμένουν.

Κάποτε οι χριστιανοί μάζευαν με ευλάβεια από το Κολοσσαίο άμμο που είχε ποτιστεί με το αίμα των μαρτύρων. 

Ο τόπος του μαρτυρίου και του θανάτου των μαρτύρων θεωρείτο ιερός και ευλαβής. 

Τώρα ολόκληρη η Ρωσία είναι μία παλαίστρα κομιστών των παθών. Η γη της έχει αγιαστεί από το αίμα τους και ο αέρας της από την άνοδο των ψυχών τους στους Ουρανούς. 

Ιερή είσαι ‘συ, Ω, Ρωσία.

Ο αρχαίος συγγραφέας ήταν σωστός όταν είπε πως εσύ είσαι η Τρίτη Ρώμη και ότι τέταρτη δεν θα υπάρξει.

Ξεπέρασες την αρχαία Ρώμη με το πλήθος των άθλων  των μαρτύρων σου. Ξεπέρασες και τη Ρώμη που σε βάπτισε [Κωνσταντινούπολη] με την στάση σου έναντι της Ορθοδοξίας και θα παραμείνεις αξεπέραστη μέχρι την συντέλεια του κόσμου. 

Μόνο η γη που αγιάστηκε από τα Πάθη και το γήινο βίο του Θεανθρώπου είναι αγιότερη από εσένα στα μάτια των Ορθοδόξων Χριστιανών.

Το κείμενο στα Αγγλικά: 

And what of the Russian fatherland? Blessed are you, O Russian land, being purified by the fire of suffering. You have gone through the water of baptism, and now you are going through the fire of suffering, and you will yet enter into your repose. At one time Christians gathered with reverence sand from the Colosseum which was drenched with the blood of martyrs. The place of the sufferings and death of the martyrs became sacred and especially revered. And now the whole of Russia is an arena of passion-bearers. Her earth has been sanctified by their blood, her air by the ascent of their souls to heaven. Yea, sacred are you, O Russia. The ancient writer was correct who said that you are the Third Rome, and there will be no fourth. You have surpassed the ancient Rome by the multitude of exploits of your martyrs, you have surpassed also the Rome which baptized you [Constantinople] by your standing in Orthodoxy, and you will remain unsurpassed to the end of the world. Only the land which was sanctified by the sufferings and the earthly life of the God-man is holier than you in the eyes of Orthodox Christians.

Προφητική φωνή του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη.

http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

(Αφιερωμένη σε όσους συγχέουν την Εκκλησία με την Ιεραρχία)

Ούτε εκ του υπουργείου ούτε εκ της Συνόδου αναμένομεν γενναίον τι  δια την Εκκλησίαν. Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας. Τουναντίον μάλιστα και έβλαψε ταύτην καιρίως παραγνωρίσασα όλως τον αληθή αυτής προορισμόν και θεωρήσασα εαυτήν μέχρι τούδε απλούν εργαστήριον δεσποτάδων και  παπάδων, ους στρατολογούσα συνήθως εκ της κοινωνικής υποστάθμης, άνευ ελέγχου παιδείας και ηθικής, εξαποστέλλει αυτούς ουχί ως ποιμένας, αλλ΄ ως λύκους βαρείς, μη φειδομένους του ποιμνίου του Κυρίου. Παρά τοιούτου σωματείου επαναλαμβάνομεν και πάλιν, ότι ουδέν απολύτως αγαθόν  έχομεν να προσδοκώμεν. Πάσας τας ελπίδας ημών αναθέτομεν εις την ιδιωτικήν πρωτοβουλίαν εκείνων, οίτινες ακμαίον έτι διασώζοντες αυτοί το θρησκευτικόν αίσθημα και κηδόμενοι της τιμής και αξιοπρεπείας της Εκκλησίας και της  θρησκευτικής διαπαιδαγωγήσεως του Έθνους ημών θέλουσι και δύνανται να συντελέσωσιν εις ανύψωσιν του εκκλησιαστικού γοήτρου και εις αναρρίπισιν του θρησκευτικού παρ΄ ημίν αισθήματος.

ΕΦΗΜΕΡΙΣ  7-4-1888

Οι Τσάμηδες μπήκαν στην κυβέρνηση της Αλβανίας

Κωνσταντίνος Χολέβας

Είχαμε τον Μπερίσα που ονειρευόταν τη «Μεγάλη Αλβανία», τώρα θα έχουμε τον Εντι Ράμα, του οποίου η κυβέρνηση θα στηρίζεται στις ψήφους πέντε Τσάμηδων. Η εναλλαγή κομμάτων στα Τίρανα ουδέποτε επηρέασε θετικά ή αρνητικά τις ελληνοαλβανικές σχέσεις. Ισως ο αγωγός ΤΑΡ μάς φέρει πιο κοντά. Πάντως, στα ζητήματα των δικαιωμάτων των Βορειοηπειρωτών και τα δύο μεγάλα κόμματα, δημοκρατικό και σοσιαλιστικό, τηρούν σχεδόν την ίδια αρνητική γραμμή. Απέναντι στα αιτήματα των Τσάμηδων τα δύο κόμματα είναι εξίσου υποστηρικτικά. Η νέα εξέλιξη είναι ότι βλέπουμε μετά τις βουλευτικές εκλογές να αυξάνονται οι έδρες των δύο τσάμικων κομμάτων και τον σοσιαλιστή Εντι Ράμα να σχηματίζει κυβέρνηση με την υποστήριξη πέντε ανθελλήνων Τσάμηδων, οι οποίοι κατόρθωσαν να εκλεγούν στην αλβανική Βουλή.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more