Ανοικτή Επιστολή προς τον Πατριάρχη της Γεωργίας Ηλία τον Β΄

Από την Μοναστική Αδελφότητα του Αγίου Σίο του Μγκβίμε

Καθολικήν Εκκλησίαν,την ορθήν και σωτήριον της εις αυτόν πίστεως ομολογίαν, Πέτρον μακαρίσας εφ  οις αυτόν καλώς ωμολόγησεν, ο των όλων είναι Θεός απεφήνατο….και επί ταύτη τη πέτρα (δηλ. της σωστής πίστεως) οικοδομήσω την Εκκλησία μου και πύλαι άδου ου κατισχύσουσι αυτής (Ματθ. ΙΣΤ:18). Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ( Migne PG 90 ,132 A ).

Ορφανοί εγενήθημεν, ουχ υπάρχει πατήρ.     Θρήνοι Ιερεμίου  Ε:3

Ο  αναγινώσκων νοείτω     Ματθ. ΚΔ:15

Στα αρχαία Σόδομα ζούσαν ο δίκαιος Λωτ και η οικογένειά του. Ο μακρόθυμος Θεός μας, επερίμενε   την μετατροπή, την αλλαγή της καρδιάς των Σοδομιτών δίδοντάς τους όλα όσα εχρειάζοντο: αέρα, νερό, τροφή….ζωή. Ο Λωτ ήτο γι αυτούς σίγουρο παράδειγμα δικαιοσύνης, ένα πρότυπο για την διόρθωσή τους. Αλλά ματαίως. Το μέτρο της παρανομίας και αμαρτίας ξεχείλισε. Ο Κύριος απεμάκρυνε την οικογένεια του Λωτ και κατέστρεψε δια πυρός την πόλι των Σοδόμων , τοιουτοτρόπως αφήρεσε αυτή τη ζωή που ο Ίδιος είχε παραχωρήσει. Σαν τα Σόδομα γίνεται εκείνη η τοπική Εκκλησία στην οποία εστιάζεται η βδελυγμία των αιρετικών δογμάτων . Έτσι προς το παρόν ένεκα των δικαίων δούλων Του δεν θα αποσύρει την χάρη του Αγίου Πνεύματος από την  Εκκλησία η οποία λοξοδρομεί εις αιρετική ζοφερότητα τόσο προσβλητική  εις Αυτόν. Αλλά για πόσο χρονικό διάστημα; Που είναι το σύνορο πέραν του οποίου η παρανομία υπερέχει της μακροθυμίας και ελέους; Εάν ο χρόνος για έξοδο όπως του Λωτ έφθασε, τότε τέτοιος χρόνος είναι το τέρμα της περιόδου ( που επιτρέπεται για Μετάνοια), είναι ώρα εκτέλεσης της Κρίσεως του Θεού, ώρα της δικαίας οργής, ώρα για την απομάκρυνσι αυτού τούτου του Πνεύματος της Ζωής. Η απομάκρυνσις των αληθινών τέκνων της Εκκλησίας από το κέντρο της αμαρτίας ( της αίρεσις ) υπηρετεί ως δείκτης του Πνευματικού θανάτου της Ιεραρχίας της Τοπικής Εκκλησίας. Όταν ο Κύριος απομακρύνει όλους τους πιστούς εις Αυτόν  -- Την αληθινήν Εκκλησίαν Του -- τότε μόνον θα εγκαταλείψει εντελώς η χάρις του Αγίου Πνεύματος την συγκέντρωσι αυτών που παρέμειναν στην αίρεσι. Ο Λωτ προειδοποίησε τους γαμπρούς του δια την επερχομένη Κρίση αλλά εχλευάσθη από αυτούς. Και οι γαμπροί του εκάησαν μαζί με  όλους τους Σοδομίτες. Επίσης έχουμε το παράδειγμα της Νινευή. Οι Νινεϋίτες μετενόησαν και η κρίσις του Κυρίου ανεβλήθη Αλλά τα Σόδομα; Ήσαν τα Σόδομα εις θέσιν να μετανοήσουν; Τα Σόδομα στα οποία δεν υπήρχε καν συναίσθησι ανάγκης για μετάνοια;

     1) Ο Οικουμενισμός είναι Αίρεσις!  Είναι εντελώς ξεκάθαρο. Επί πλέον είναι αίρεσις των αιρέσεων.

     2) Από όλες τις πλάνες που περιλαμβάνει ο ονομαζόμενος « Οικουμενισμός » η πλέον βασική και εμβριθής είναι η πλάνη του, όσον αφορά αυτήν ταύτην την φύσιν της Εκκλησίας. Είναι εκκλησιολογική αίρεσις. Αντίκειται στην ομολογιακή πίστι του συμβόλου της Νικαίας -Κωνσταντινουπόλεως, διότι ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει  Μία  Αγία  Καθολική και Αποστολική  Εκκλησία .

     3) Το ονομαζόμενο  « Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών », ήδη αυτό τούτο το όνομά του, περιλαμβάνει αυτή την αντιλογία, του Ορθοδόξου Χριστιανικού Δόγματος όσον αφορά την Μία Εκκλησία. Στην δε  Θεωρία των Κλάδων (ο Οικουμενισμός) ολοκληρωτικά απορρίπτει αυτό το Δόγμα της Μίας  Εκκλησίας. Το  «Παγκόσμιο  Συμβούλιο Εκκλησιών » προσπαθεί να εκπληρώση αυτή τη βασική απόρριψη δια της πολεμικής τακτικής, του « Θρησκευτικού  πλουραλισμού » (= η αρχή κατά την οποίαν άνθρωποι διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων μπορούν να συμβιώνουν αρμονικά σε μια κοινωνία διατηρώντας τα ιδιαίτερα γνωρίσματά τους).

     4) Η Ορθόδοξος Εκκλησία λαμβάνοντας μέρος στις δραστηριότητες του ως άνω αναφερομένου  « Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών » διακηρύσσει την συμφωνία της με όλες τις διδασκαλίες και δραστηριότητές του . Δι αυτού τούτου του τρόπου γίνεται  (η Ορθόδοξος Εκκλησία) μέρος των ψευδών και πλανών του Π.Σ. Εκκλησιών. Γίνεται αιρετική  στο βαθμό που είναι αυτό τούτο το  «Παγκόσμιο Συμβούλιο  Εκκλησιών ».

     5) Αυτή η αίρεσις (του Οικουμενισμού) εισάγεται ακόμη βαθύτερα εις το σώμα της Εκκλησίας δια της συμμετοχής των Ιεραρχών της ,δια των διαφόρων μορφών των λειτουργικών  συνεορτασμών, που πραγματοποιούνται υπό των ιδρυμάτων του  «Παγκασμίου Συμβουλίου Εκκλησιών » εις την πορεία των συνηθισμένων δραστηριοτήτων.

     6) Η Ορθόδοξος Εκκλησία της Γεωργίας (G.O.C.) είναι ενεργό μέλος του Π.Σ.Ε. για αρκετό χρόνο (από το 1962). Αυτή η ζωντανή συμμετοχή εκδηλουμένη με τις ενέργειες των ηλικιωμένων Ιεραρχών της, είναι ο δρόμος προς πτώσιν στην αίρεσιν, ή καλλίτερα είναι  ουσιαστηκά ήδη αίρεσις.

     7) Εις αμφότερες τις περιπτώσεις των δημοσίων  εμφανίσεων των, και απο καθέδρας οι Ιεράρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Γεωργίας έχουν δείξει τους εαυτούς των, απολογητάς και κήρυκας της αιρέσεως του Οικουμενισμού. Εις την συμμετοχήν του Τοπικού Συμβουλίου του 1995 αυτής της Κίνησις κατεγράφησαν εις τα επίσημα έγγραφα και επιστοποιήθησαν υπό των Εκκλησιαστικών Αρχών. Δι αυτών των ενεργειών αυτή η αίρεσις (του Οικουμενισμού) είναι εμφυτευμένη εις το σώμα της Τοπικής  Εκκλησίας της Γεωργίας.

     8) Όταν η Εκκλησία αρχίζει να δέχεται αιρετικές διδασκαλίες σε οιονδήποτε βαθμό τότε η χάρις της σωτηρίας μειούται εις αυτήν. Όταν η Εκκλησία στο σύνολό της, δέχεται μία αίρεσι τότε η χάρις της σωτηρίας αναχωρεί από αυτήν την κοινότητα,αφού έγινε αδύνατον πλέον η σωτηρία για τα μέλη της, ακόμα κι αν προσφέρουν την ζωή τους για τις πεποιθήσεις τους.  

     9) Υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι φυγής από την κατάστασι που έχει δημιουργηθή στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας: ή η Εκκλησία θα αποκηρύξη τις πλάνες της, ή διαφορετικά όσοι ψάχνουν για σωτηρία θα εγκαταλείψουν την συγκέντρωσι των απίστων.

  10) Η απόρριψις της αιρέσεως του Οικουμενισμού από την Εκκλησία πρέπει να εκφρασθή δια της αποχωρήσεώς της, από το Παγκόσμιο Συμβούλιο « Εκκλησιών». Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

  11) Αυτό μπορεί να επιτευχθή από τους αρχαιοτέρους Ιεράρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Γεωργίας – αυτό είναι το προνόμιό τους.  Αλλά οι Ιεράρχες αρνούνται να το πράξουν.

  12) Μερικοί από τους Ιεράρχες θεωρούν μία τέτοια ενέργεια ασυνεπή με την σύγχρονη πορεία της παγκοσμιοποίησης. Υποτάσσουν, με την δική τους ιδέα, τη ζωή της Εκκλησίας σε ειδικούς (κοσμικούς) νόμους δια των οποίων λειτουργεί η κοινωνία, απειλούν τους Χριστιανούς με οικονομικές δυσκολίες, πολιτική, θρησκευτική, και μορφωτική απομόνωσι και μία πληθώρα από φανταστικούς κινδύνους.

  13) Τέτοιος τρόπος σκέψης βασίζεται σε έλλειψη πίστεως στην πρόνοια για την Εκκλησία από τον Δημιουργό και ιδρυτή Της. Αυτή είναι απιστία, αυτή είναι πραγματική αθεία η οποία αιχμαλωτίζει το μυαλό και την συνείδησι. Δεν αντιλαμβάνονται ότι ο Κύριος δεν θα εγκαταλείψη τους αληθινούς υπηρέτας Του. Οι οφθαλμοί Του δεν κοιμούνται και είναι ισχυρά η δεξιά Του.

  14) Άλλοι Ιεράρχες μη κατέχοντες μία αληθινή Χριστιανική συναίσθησι και μη θέλοντες να αντιληφθούν αυτή ταύτην την ουσία των δογμάτων της Εκκλησίας του Χριστού θεωρούν ότι η συμμετοχή στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» δεν είναι σπουδαίο αμάρτημα. Τοιουτοτρόπως δια ποικίλων τρόπων  συμβιβασμού ζητούν να εξαπατήσουν τον Θεό και τον εαυτόν τους.

  15) Έτσι λοιπόν τι απομένει να πράξη ένας Ορθόδοξος Χριστιανός που ζητεί την σωτηρία, ο οποίος είναι βέβαιος ότι αυτή η σωτηρία δεν είναι δυνατή χωρίς την αληθινή πίστι, ελεύθερη από αιρετικό βδέλυγμα;

  16) ….και επορεύοντο χαίροντες από προσώπου του συνεδρίου, ότι υπέρ του ονόματος αυτού κατηξιώθησαν ατιμασθήναι ( Πράξεις Ε¨41).

  17) “……εάν Πατριάρχης ή Επίσκοπος ή Μητροπολίτης είναι αιρετικός και την αίρεσί του, κηρύττει παρρησία και δια τούτο χωρίζονται οι εις αυτούς υποκείμενοι και προ του να γίνη ακόμη συνοδική κρίσις περί της αιρέσεως ταύτης, οι χωριζόμενοι αυτοί, όχι μόνο δια τον χωρισμόν δεν καταδικάζονται, αλλά και τιμής, της πρεπούσης, ως Ορθόδοξοι, είναι άξιοι, επειδή, όχι σχίσμα επροξένησαν εις την Εκκλησίαν με τον χωρισμόν αυτόν, αλλά μάλλον ηλευθέρωσαν την Εκκλησίαν από το σχίσμα και την αίρεσιν των ψευδεπισκόπων αυτών (ΙΕ΄ Κανων της Α΄ και Β΄ Συνόδου).

Εξηγώντας τον Κανόνα ΙΔ΄ της Αγίας Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου ο Ζωναράς γράφει: «Είναι επίσης αιρετικοί αυτοί που διαφωνούν μερικώς με την διδασκαλία της Εκκλησίας ή αυτοί που κατ’  ελάχιστον την παρερμηνεύουν».

Η  Μονή του Μακαριστού Πατρός μας, Shio του Mghvime (του Σπηλαιώτου) διακόπτει κοινωνία με τον Καθολικό—Πατριάρχη  Ηλία τον Β΄  διότι πιστεύει την αίρεσι του Οικουμενισμού.

Αρχιμανδρίτης  Γεώργιος  Ηγούμενος  της  Μονής

Αρχιμανδρίτης  Ιωάννης

Ιερομόναχος  Νικόλαος

«Τό ἀμετάθετον τῆς βουλῆς (τοῦ Θεοῦ)»

Κυριακή Δ΄τῶν Νηστειῶν

14 Ἀπριλίου 2013

(Ἑβρ. στ΄ 13-20)

Στήν ταραγμένη ἐποχή μας οἱ ἄνθρωποι, ἀγαπητοί μου άδελφοί, χάνουν ὅλο καί περισσότερο τό αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας. Γι’αὐτό θέλουν κάπου νά ἀκουμπήσουν, κάπου νά στηρίξουν τή ζωή τους γιά ν’ἀσφαλισθοῦν. Τά ἀνθρώπινα ὅμως μέτρα ἀσφαλείας ἀποδεικνύονται συνήθως ἀνίσχυρα, χωρίς καμμιά ἤ σχεδόν καμμιά ἀποτελεσματικότητα. Καί διερωτᾶται κανείς ἄν ὑπάρχη κανένας τρόπος πραγματικῆς ἀσφαλίσεως τῆς ζωῆς μας... Ὑπάρχει! ἀπαντᾶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος στή σημερινή περικοπή καί, συγχρόνως, ὑποδεικνύει δύο σταθερές ἐγγυήσεις ἐξασφαλίσεως τῆς ζωῆς.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ο Κοσμάς :

Τονίζουμε και πάλι, πως πεποίθησή μας είναι ότι η Εκκλησία, που ίδρυσε ο Χριστός είναι Μία, και παραμένει Μία, και μετά την απόσπαση από αυτή, μεγάλου ή μικρού αριθμού μελών της, για να αποτελέσουν αιρετικές ή σχισματικές καταστάσεις, τις οποίες αν θέλουμε να είμαστε τίμιοι με το Θεό και με τον εαυτό μας, δεν μπορούμε πιά να τους αποκαλούμε Εκκλησία, όσο και αν γινόμαστε δυσάρεστοι σε φίλους και εχθρούς! Σε αντίθετη περίπτωση είμαστε υποκριτές και εμπαίζουμε το Θεό. Ακόμα σημαίνει ότι δεν αγαπάμε τους αδελφούς μας που ανήκουν σε τέτοιες καταστάσεις, χωρίς να τους λέμε την αλήθεια, τη στιγμή μάλιστα που αυτοί, μερικές φορές, καίτοι βρίσκονται στην πλάνη, αποκαλούν την Εκκλησία μας, την πραγματική Εκκλησία του Χριστού, ότι είναι στην πλάνη και αίρεση!

Βεβαίως, και μεις, όσο μπορούμε, αποφεύγουμε, όταν δεν υπάρχει ανάγκη, να μιλάμε τη σκληρή αυτή γλώσσα, για να μη πικραίνουμε τους εκτός Εκκλησίας αδελφούς, πολύ περισσότερο όταν αυτοί είναι ακατήχητοι, απληροφόρητοι και καλοδιάθετοι. Όμως, δεν μπορούμε για πάντα να αποκρύπτουμε την αλήθεια, γιατί τότε εμείς θα δώσωμε λόγο στο Θεό.

Είναι δυνατόν πότε ένας Ορθόδοξος να ειπεί σε ένα παπικό, ότι ανήκει στην Εκκλησία του Χριστού; Μπορεί να ειπεί το ίδιο πράγμα σε ένα Λατινόφρονα, που ενώθηκε με τον Πάπα, όπως ο Αθηναγόρας, ο Βαρθολομαίος και όσοι "κοινωνούν" με αυτούς; ΟΧΙ!

Οι Πατέρες, ποτέ δεν δίσταζαν να πουν την αλήθεια, ακόμα και με κίνδυνο της ζωής τους! Ας θυμηθούμε τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά, με το διάλογο που έκανε ως αιχμάλωτος με τους Μουσουλμάνους Χιόνες!
Αλλοιώς, να μη λέμε, ότι ακολουθούμε τους αγίους Πατέρες μας!

Cherubic Hymn-Theodoros Vasilikos-Our Home

Π. Θεόδωρος Ζήσης - Κήρυγμα, Δ' Χαιρετισμοί - Θεοτοκόφιλοι Άγιοι - Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας -

Simeron Wordpress 

Λόγοι γερόντων περί ακτημοσύνης.

Κάποιος πλούσιος χριστιανός επισκέφτηκε κάποτε έναν Ερημίτη και, φεύγοντας, του πρόσφερε ένα γερό φιλοδώρημα. Εκείνος όμως με κανένα τρόπο δεν ήθελε να το δεχτεί. "Πάρε το, Αββά, τον παρακαλούσε ο επισκέπτης, και μοίρασε το στους φτωχούς." "Αυτό είναι διπλή ντροπή για μένα, τέκνον μου, του αποκρίθηκε ο Γέροντας, να παίρνω χωρίς να έχω ανάγκη και να κενοδοξώ μοιράζοντας τα ξένα ελεημοσύνη."

Ένας πλούσιος άρχοντας πήγε να επισκεφθεί τη σκήτη των Πατέρων. Μαζί του είχε πολλά χρήματα για να τους φιλοδωρήσει και τα έδινε στον Πρεσβύτερο να τα μοιράσει, ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός. "Οι Γέροντες δεν χρειάζονται χρήματα, του είπε ο Πρεσβύτερος." Επειδή όμως επέμενε ο άρχοντας, τα έβαλε σ' ένα σακούλι και το κρέμασε στην πόρτα της εκκλησίας. Την Κυριακή που πήγαν οι Πατέρες να λειτουργηθούν, ο Πρεσβύτερος τους είπε: Όποιος χρειάζεται χρήματα, ας πάρει από κείνο το σακούλι. Κανένας όμως δεν πλησίασε να πάρει. Οι πιο πολλοί μάλιστα δε γύρισαν καν να κοιτάξουν προς τα εκεί.
Γύρισε τότε ο Πρεσβύτερος και είπε στον άρχοντα, που στεκόταν παράμερα και παρακολουθούσε: Βλέπεις πως οι μοναχοί αποστρέφονται τα χρήματα. Πάρε τα λοιπόν και μοίρασε τα στους φτωχούς. Ο Θεός δέχτηκε την καλή σου προαίρεση. Ο άρχοντας έφυγε, θαυμάζοντας την αφιλοχρηματία των Πατέρων.

Μια φορά ο Ζαχαρίας, ο μαθητής του Αββά Σιλουανού, χωρίς να ρωτήσει τον Γέροντα, πήρε τους άλλους αδελφούς κι έριξαν κάτω τον φράκτη για να μεγαλώσουν το μικρός τους κήπο. Σαν το είδε ο Αββάς Σιλουανός, χωρίς να τους πει λέξη, φόρεσε το μανδύα του και τους αποχαιρέτησε: "Εύχεστε για μένα, αδελφοί, ήταν τα μοναδικά λόγια, που έβγαλε από το στόμα του, καθώς έφευγε." Εκείνοι σάστισαν που τον είδαν τόσο ξαφνικά να φεύγει. "Πού πας, Αββά; τον ρώτησαν. Τι σου συμβαίνει;" "Δε μπαίνω μέσα σε τούτο το κελί, ούτε το μανδύα βγάζω από πάνω μου, τους είπε τότε ο Γέροντας, αν δεν φέρετε τον φράχτη στην πρωτινή του θέση."

Αν δώσεις ελεημοσύνη, λέγει άλλος Γέροντας, κι ο λογισμός σε θλίβει πως έδωσες πολύ, μη δίνεις προσοχή σ' αυτόν, γιατί είναι σατανικός. Καλύτερα όμως για σένα είναι να ζεις με τόση ακτημοσύνη, που να έχεις ανάγκη από τους άλλους να σε ελεούν. Εκείνος που δίνει, έχει την ικανοποίηση πως κάνει κάτι καλό. Αλλά όποιος στερείται και δεν έχει ποτέ να δώσει κάτι, αποκτά ταπεινοσύνη με τη σκέψη πως ποτέ δεν κάνει τίποτε καλό. Έτσι έζησαν οι Πατέρες μας. Μ' αυτόν τον τρόπο βρήκε τον Θεό ο Μέγας Αρσένιος.

Ὁ ἅγιος Νεκτάριος μᾶς διδάσκει :

«Καθῆκον εἶχεν ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀνυψοῦται πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν νοῦν αὐτοῦ πρὸς μόνον τὸν Θεὸν νὰ ἀναφέρη καὶ οὐχὶ νὰ ἀναζητῆ τὴν τέρψιν ἐν ταῖς ἀπολαύσεσι τῶν δημιουργημάτων, ἡ προσήλωσις αὐτοῦ πρὸς τὰ γήινα ἐπέφερε τὴν ἀμέλειαν τοῦ πρὸς ἑαυτὸν καθήκοντος. Διά τῆς ἀμελείας ἐμακρύνθη ἤδη τοῦ Θεοῦ, ἀπώλεσεν ἤδη μέγα μέρος τῆς ἐνισχυούσης αὐτὸν θείας δυνάμεως, καὶ διὰ τοῦτο ἡττηθείς ἔπεσεν ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ. Ἐὰν ὁ Ἀδὰμ δὲν εἶχεν ἀπομακρυνθῆ ἤδη τοῦ Θεοῦ, δὲν θὰ ἡττᾶτο, διότι ἡ θεία δύναμις θὰ ἐνίσχυεν αὐτόν, ἡ ἐνατένισις πρὸς τὸ ξύλον τὸ ἀπηγορευμένον ἦτο ἔνδειξις τῆς προσηλώσεως πρὸς τὴν ὕλην».

Σταδιακὰ γίνεται ἀλλαγὴ τῶν ἀρχῶν τῆς θεμελιώδους Πίστεώς μας!

Ἡ σταδιακὴ ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ συντελεῖται μὲ τὴν ὑλοποίηση τῆς οἰκουμενιστικῆς Ἐγκυκλίου τοῦ Οικ. Πατριαρχείου τοῦ 1920 καὶ ὅσων ἐφεξῆς δρομολογήθηκαν, ἀλλὰ καὶ ὅσων ἐθέσπισε ἡ Β΄ Βατικάνειος Σύνοδος. Αὐτὸ σημαίνει πὼς σταδιακὰ γίνεται ἀλλαγὴ τῶν ἀρχῶν τῆς θεμελιώδους Πίστεως· ὅλο καὶ περισσότερο ἀμφισβητεῖται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ταυτίζεται μὲ τὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴ «κιβωτὸ τῆς Σωτηρίας» καὶ ἐμπεδώνεται στὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν ἡ θέση ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συναποτελεῖ μὲ τὶς αἱρετικὲς κοινότητες τῶν παπικῶν καὶ προτεσταντῶν (ὁρατῶς ἢ ἀοράτως) τὴν Ἐκκλησία.

Καθ. Πανεπ. Αθηνών κ. Ι. Κορναράκης :

Πρὸ δεκαετίας, περίπου, στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Α.Π.Θ., ἐκπονήθηκαν –καὶ ἔγιναν ἀποδεκτές– δύο διατριβές, οἱ ὁποῖες «ἀπεδείκνυαν» ὀρθοδόξους δύο αἱρετικοὺς τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος: τὸν Διόσκορο καὶ τὸν Σεβῆρο (τὸν ἀποκαλούμενο «ἀκέφαλο» στὸ σχετικὸ τροπάριο τοῦ Ὄρθρου τῆς Ἀκολουθίας τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων).
Ἡ δικαιολογία καὶ τὸ αἴτιο τῆς ἐκπονήσεως τῶν ἐν λόγῳ διατριβῶν εἶναι ὅτι, ἀμφότερες προλειαίνουν τὸ ἔδαφος, ὥστε, μελλοντικὴ Σύνοδος νὰ πεισθεῖ γιὰ τὰ «ὀρθόδοξα» φρονήματα τῶν δύο –Συνοδικῶς καταδικασθέντων– αἱρετικῶν.

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ :

Μέ ἁπλᾶ λόγια: Στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀνήκουν ὅσοι ἀκολουθοῦν τήν ἀλήθεια· ὅσοι δέν ἀκολουθοῦν τήν ἀλήθεια, αὐτοί δέν ἀνήκουν στην Ἐκκλησία. Αὐτό ἰσχύει πολύ περισσότερο γιά ὅσους ἐξαπατοῦν τους ἑαυτούς των αὐτοαποκαλούμενοι καί ἀλληλοαποκαλούμενοι ποιμένες καί ἱεροί ἀρχιποιμένες. Γιατί ἔχουμε διδαχθῆ ὅτι ὁ Χριστιανισμός δέν δίνει σημασία στά πρόσωπα, ἀλλά στήν ἀλήθεια καί στήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ

Πολλοί εὐσεβεῖς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι δέν εἶναι «μυημένοι» εἰς προστάγματα-ἐντολάς τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἀποροῦν διατί κατά τάς συμπροσευχάς Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων μέ πλανεμένους Χριστιανούς (Παπικούς, Προτεστάντας κ.λπ) ὁμιλοῦμεν περί καταφρονήσεως τῶν Ἱερῶν αὐτῶν Κανόνων ἀπό ἐκείνους (τούς Ἁρχιερεῖς καί Πατριάρχας), οἱ ὁποῖοι ὤφειλον νά τούς ὑπερασπίζωνται. 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Πρόσωπον  και  κοινωνία.

Κάθε νέον μέλος της Εκκλησίας σημαίνει αύξησιν εις το σώμα της Εκκλησίας και μεγέθυνσιν του σώματός της. Διότι έκαστος με την αντίστοιχον εργασίαν του γίνεται σύσσωμος τω σώματι της Εκκλησίας. Την δε κατάλληλον θέσιν του δίδει αυτός ο Κύριος, καθιστών αυτόν εν ζων και συστατικόν μέρος της. Και όντως, μόνον μέσα εις τον θεανθρώπινον οργανισμόν της Εκκλησίας όλοι εργάζονται δι΄ έκαστον και έκαστος δι΄ όλους, όλοι ζουν δι΄ έκαστον και έκαστος ζη δι΄ όλους. Ως εκ τούτου, μόνον εν τη Εκκλησία ελύθη με τέλειον τρόπον το πρόβλημα του ατόμου και της κοινωνίας και μόνον εν τη Εκκλησία επραγματοποιήθη και το τέλειον πρόσωπον και η τελεία κοινωνία:  Έξω απ΄ αυτήν ούτε πραγματικόν πρόσωπον υπάρχει ούτε πραγματική κοινωνία. Ο άγιος Δαμασκηνός ευαγγελίζεται την αλήθειαν ότι ο Χριστός ο «εφεστώς ημίν κατά την θεϊκήν εξοχήν, μεταδίδωσιν ημίν εαυτόν κατά την οικονομίας συνάφειαν, εαυτώ συνάπτων ημάς και αλλήλοις, καθ΄ ην έχομεν προς αλλήλους ώσπερ εν οικοδομή συναρμογήν, και καθό την επιχορηγίαν του Πνεύματος έκαστος δύναται δέχεσθαι» (Ιωάννου Δαμασκηνού, PG. 95, c, 844A).

Ο Κοσμάς :

Αδελφέ ΚΟΣΜΑ, θα μπορούσες παρακαλώ να με πληροφορήσεις από τις ανωτέρω έξη Παρατάξεις, του πάτριου που ανάφερες, ποια εκπληρώνει τα κριτήρια των Πατέρων;

Με απλά δηλαδή λόγια, ποια από τις έξη Παρατάξεις είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία που ίδρυσε ο Χριστός επάνω στη γη;



Αδελφέ Silver.
Πολύ θα ήθελα να σου απαντούσα με πέντε λέξεις, λέγοντας π.χ. «είναι η Παράταξη του .....»! ΄Ομως, παρά την επιθυμία μου, δεν θα το κάνω αυτό, για πολλούς λόγους, μολονότι εγώ προσωπικά έχω ξεκαθαρισμένη άποψη για το πού κατά τα κριτήρια των αγίων Πατέρων υπάρχει η Εκκλησία.
Το μόνο το οποίο μπορώ να πω εδώ είναι, ότι η Εκκλησία του Χριστού, όπως μέχρι την 10ην Μαρτίου 1924, ημερομηνία που οι Νεοημερολογίτες δέχτηκαν το Νέο, ή Φράγκικο ημερολόγιο, ήταν αυτή που ακολουθούσε το Παλαιό Ημερολόγιο, έτσι και μετά την ημερομηνία αυτή, Εκκλησία του Χριστού είναι αυτή που εξακολουθεί να ακολουθεί το Παλαιό Ημερολόγιο.
Η Εκκλησία αυτή του Χριστού, που αποτελεί, και μετά το 1924, την αδιάκοπη συνέχεια της μέχρι το 1924 «Μιάς αγίας καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, ατυχώς διασπάστηκε το 1937 σε δύο Παρατάξεις, η μεν μία με ηγέτη τον επίσκοπο Βρεσθένης Ματθαίο Καρπαθάκη, η δε άλλη με ηγέτη τον επίσκοπο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη. Η πρώτη αυτή διάσπαση, είναι ίσως η μόνη που έγινε για εκκλησιολογικούς λόγους. Φαίνεται όμως, ότι πίσω απ’ την διάσπαση αυτή ήταν οι Νεοημερολογίτες Ιεράρχες, οι οποίοι με ανησυχία έβλεπαν την αλματώδη εξάπλωση της Εκκλησίας του Παλαιού Ημερολογίου. Αλλά, αυτό είναι άλλο θέμα.
Αναφέρω μερικούς απ’ τους λόγους, για τους οποίους δεν θα προσδιορίσω εγώ, περί του πού, κατά τη διδασκαλία των αγίων Πατέρων, νομίζω ότι υπάρχει σήμερα η Εκκλησία του Χριστού:

1. Η Εκκλησία πάντοτε απέφευγε να εκθέτει τα εσωτερικά της ζητήματα εις τους «εκτός» αυτής, για να μη δίδει λαβές σκανδαλισμού τους.

2. Η δημόσια έκθεση της άποψης μου περί του πού υπάρχει η Εκκλησία στο χώρο του Παλαιού Ημερολογίου, θα προκαλούσε σ’ αυτό μιά επιζήμια εσωστρέφεια, γιατί θα πυροδοτούσε φανατισμούς και διενέξεις. Γι’ αυτό η γνώμη μου είναι, ότι όσοι απ’ τους οπαδούς του Παλαιού Ημερολογίου, έχουν τις ανησυχίες αυτές, να καταφεύγουν τα συγγράμματα των αγίων Πατέρων, όσο δύσκολο κι’ αν είναι αυτό, προκειμένου να εντοπίσουν τα κριτήριά τους, περί του ποιά μπορεί να είναι η Εκκλησία του Χριστού. Σε κάθε άλλη περίπτωση, μπορούν να καταφεύγουν προσωπικά σε άτομα, που έχουν μελετήσει τους Πατέρες και είναι σε θέση υπεύθυνα να πουν τη γνώμη τους.

3. Το πρόβλημα με το Παλαιό είναι, πως λόγω των διωγμών που υπέστη μετά το 1924, οι οπαδοί του έμειναν κατ’ ουσίαν αποίμαντοι, οι δε εκκλησιαστικοί ηγέτες του είναι εν πολλοίς θεολογικά ακατάρτιστοι. ΄Ετσι, μέχρι σήμερα, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, το ποίμνιό τους, πέραν της εμμονής του στις παραδόσεις της Ορθοδοξίας, δεν είναι εύκολο ν’ αντιληφθεί τις θεολογικές έννοιες, τις οποίες πρέπει να επικαλεστεί κάποιος ειδήμων για να τους εξηγήσει περί του πού είναι η Εκκλησία.
Γι’ αυτό, φρονώ, ότι μιά τέτοια ευρύτερη συζήτηση στο χώρο του
Παλαιού θα είναι επιβλαβής. Και γι’ αυτό θέλω να την αποφύγω.

«Έρωτι και πυρί θείας αγάπης πυρπολούμενος»

14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2013

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
(Ιωάννου της Κλίμακας)

Αναβάσεις ζωής

Αληθινό πρότυπο ζωής, ζωντανής και αυθεντικής πίστης είναι ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακας, τη μνήμη του οποίου όρισε να τιμά η Εκκλησία μας τη Δ΄Κυριακή των Νηστειών. Το μεγάλο αυτό πνευματικό ανάστημα, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας ταπεινός ασκητής. Έπλεε όμως μέσα στο πέλαγος της θείας Χάριτος. Ήταν ο κατ’ εξοχήν ασκητής του θεοβάδιστου όρους Σινά.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ-Ο ΠΑΙΔΑΣ ΕΚ ΚΑΜΙΝΟΥ

Διερωτάται ο "Ορθόδοξος Τύπος" διατί ;

Ἀναζητοῦμεν τάς Ἱεράς Μονάς Τάς παλαιοτέρας δεκαετίας, ὅταν ὁ πολιτικός (κοσμικός) τύπος ἠσχολεῖτο μέ τοιαῦτα ἐκκλησιαστικά-δογματικά ζητήματα «ἐσήμαινε» συναγερμός εἰς τούς Καθηγουμένους τῶν Ἱερῶν Μονῶν, τόν ἔντιμον κλῆρον, τούς Ὀρθοδόξους θεολόγους καί τόν πιστόν λαόν, διότι ἀντελαμβάνοντο ὅτι, διά νά ἀσχολῆται ὁ κοσμικός τύπος κάτι τό σοβαρόν συμβαίνει.  Σήμερον, δυστυχῶς, δέν ἔχομεν δυναμικάς ἀντιδράσεις. Οὔτε κἄν ἀπό τήν «Ἀκρόπολιν τῆς Ὀρθοδοξίας» τό Ἅγιον Ὄρος. Τοῦτο δέν σημαίνει ὅτι τό Ἅγιον Ὄρος συμπορεύεται μέ τούς «ἑνωσιακούς» καί τούς Οἰκουμενιστάς Ἀρχιερεῖς. Ὑπάρχει ὅμως ἡ ἑξῆς ἀπορία εἰς τόν πιστόν λαόν καί εἰς πολλούς Ἀρχιερεῖς καί κληρικούς: Διατί πλέον δέν ὁμιλεῖ συχνότερον διά θέματα, τά ὁποῖα ἔχουν σχέσιν μέ τήν πορείαν τῶν διαλόγων, τήν ψευδοένωσιν χριστιανῶν καί ὀρθοδόξων, τήν αὐθαίρετον παρουσίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς τήν ἐνθρόνισιν τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα, τήν ὀργάνωσιν πανηγυρισμῶν διά τήν ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων εἰς τά Ἱεροσόλυμα πρό πεντήκοντα ἐτῶν, τήν ἀναβάθμισιν καί τήν προσηλυτιστικήν δρᾶσιν τῆς Οὐνίας εἰς τήν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία (Οὐνία) εἶναι ἡ πύλη διά τήν εἴσοδον εἰς τόν Παπισμόν κ.λπ.;

Ιδού η απάντησις :

Το Περιβόλι της Παναγίας
αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας !!!

Του κυρίου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.

«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)

Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!

Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!

Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!

Έτσι οι φύλακες της Ορθόδοξης Παράδοσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.

Άφησαν ξέφραγο και απροστάτευτο τον αμπελώνα του Κυρίου και συσχηματίσθηκαν με τον νυν αιώνα του οικουμενισμού, του κακόδοξου χριστιανικού συγκρητισμού.

Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών και λαϊκών θεολόγων, αρνητών της αληθείας της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας των ι. Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, της Πατερικής Παραδόσεως!

Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους αποστερεί σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία το φρουρό και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως και της διδασκαλίας της.

Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας.

Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από τον οικουμενισμό και την αίρεση οπωροφυλάκιο, μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως του περιβολιού της Παναγίας!

Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα και στιγμή προχωρημένης αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και ομολογίας, δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και

Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε τάξη εκκλησιαστικής οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα κακοδοξίας, «επ’ αγαθώ» της Ορθοδοξίας!

Αιρετικές χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζονται σήμερα ως εκκλησίες, συλλειτουργίες με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και συμπροσευχές βαπτίζονται ως αγαπητικές σχέσεις και κάθε ορθόδοξη αλήθεια παραπέμπεται στον κάλαθο του οικουμενισμού, για επανερμηνεία με τα νέα δεδομένα της μετανεωτερικότητας, η οποία απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό των πάντων στη θεολογία και γενικώς στη ζωή της Εκκλησίας!

Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα της οικουμενιστικής λαίλαπας, δεν έστερξαν οι αγιορείτες ηγούμενοι να αναδειχθούν· «θεία παρεμβολή και θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου»!

Παραδόθηκαν στη δειλία και το φόβο της μαρτυρίας, με το…αιρετικό πρόσχημα της ευλαβούς υπακοής στο πρόσωπο του Πατριάρχου!

Έτσι μετέτρεψαν την πνευματική τους ηγεσία σε αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο του περιβολιού της Παναγίας!

Έκαναν την επιλογή τους!

Επέλεξαν την συνοδοιπορία τους με την πατριαρχική οικουμενιστική λογική!

Διαβάζω από τον "Ορθόδοξο Τύπο" :

Ο Δήμαρχος  τῆς Θεσσαλονίκης κ. Γ. Μπουτάρης, δεδηλωμένος ἐχθρός τῆς Ἐκκλησίας, κάνει ὅ,τι μπορεῖ νὰ ὑποβαθμίσει τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας. Πρόσφατο παράδειγμα ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψή του στὴν ἀεὶ ἐχθρική μας γείτονα Τουρκία, ὅπου, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ὑποσχέθηκε στοὺς «μεμέτηδες» νὰ κάνει τὴ Θεσσαλονίκη κέντρο ὀθωμανικοῦ «πολιτισμοῦ»! Ὑποσχέθηκε νὰ ἀναστηλώσει ὅλα τὰ «σημαντικὰ μνημεῖα τῆς ὀθωμανικῆς περιόδου», διότι ὅπως τόνισε «Θεωρῶ τὸν ἑαυτό μου ἀδελφὸ μὲ τοὺς Τούρκους καὶ ἑταῖρο μὲ τοὺς Εὐρωπαίους»!  Ὅπως ἀποκάλυψε τὸ ἀποκαλυπτικὸ ἱστολόγιο «ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕ», ὁ κ. Μπουτάρης σὲ συνάντησή του μὲ Τούρκους δημοσιογράφους «τόνισε ὅτι ἡ Θεσσαλονίκη ἔχει ἕνα μεγάλο πρόγραμμα ἀναδόμησης τῆς πλατείας Ἐλευθερίας, ἀπ' ὅπου ξεκίνησε τὸ κίνημα τῶν Νεοτούρκων, τοῦ Μεγάρου, ὅπου ἔμεινε ἐξόριστος ὁ Σουλτάνος Ἀμπντουλχαμὶτ ὁ Β΄, καθὼς καὶ ἄλλων ὀθωμανικῶν μνημείων»! Δὲν ὑπάρχουν εὔκολα λόγια νὰ σχολιάσει κάποιος αὐτὲς τὶς ἐνέργειες. Ὁ «ἀδελφὸς τῶν Τούρκων» κ. Μπουτάρης, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ ἀναστηλώσει τὰ ὀθωμανικὰ μνημεῖα στὴν Θεσσαλονίκη, θέλει νὰ ἀγνοεῖ πὼς αὐτὰ εἶναι κτήρια, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦσαν οἱ βάρβαροι καὶ ἀνελέητοι κατακτητὲς, γιὰ νὰ ἀσκοῦν τὴν τυραννία κατὰ τοῦ Γένους μας γιὰ πέντε ὁλόκληρους αἰῶνες. Τὰ κτήρια αὐτὰ εἶναι συνυφασμένα μὲ τὰ μαρτύρια τῶν σκλάβων ρωμιῶν προγόνων μας καὶ βαμμένα μὲ τὸ αἷμα τους. Τὰ ὀθωμανικὰ μνημεῖα ὑπάρχουν στὰ ἅγια χώματά μας μόνο, γιὰ νὰ μᾶς θυμίζουν τὴ φρικτὴ ἐκείνη ἐποχὴ καὶ ὄχι νὰ καμαρώνουμε γιʼ αὐτά. Ἡ πλατεῖα Ἐλευθερίας, ἀπὸ ὅπου ξεκίνησαν οἱ δολοφονικὲς ὀρδὲς τῶν Νεοτούρκων, γεννᾶ στὴν ψυχὴ μας θλιβερὴ μνήμη, διότι ἀπὸ ἐκεῖ ἄρχισε ἡ ἀρχὴ τοῦ τέλους τῶν ἀλησμόνητων πατρίδων μας, ἡ γενοκτονία καὶ ὁ διωγμὸς ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων ἀπὸ τὶς προαιώνιες ἑστίες τους! κ. Δήμαρχε συγκρατηθεῖτε, διότι μᾶς προκαλεῖτε!

σ.σ, Αυτόν δεν θέλει η πλειοψηφία των κατοίκων της Θεσσαλονίκης; Ο δε Ποιμένας τους δεν μνημονεύει τον εχθρό της Κυρίας Θεοτόκου και του Υιού Της, λατινόφρονα κ. Βαρθολομαίο;

Καιρός λοιπόν, να μη ξεχνούμε : Είναι αναπόδραστη νομοτέλεια, η αποστασία από την Ορθόδοξη Πίστη να ακολουθήται από εθνικές συμφορές….