Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύριος γράφει πολλά για το «χαροποιόν
πένθος» κι ανάμεσα στα άλλα, λέγει: Κανένας δεν γνωρίζει τη βοήθεια που έρχεται
από τα δάκρυα της μετανοίας, παρά μονάχα εκείνοι που παραδώσανε τις ψυχές
τους σ΄ αυτό το έργο. Κι ο άγιος Συμεών
ο Νέος Θεολόγος λέγει: πρώτη απ΄ όλες τις αρετές του χριστιανισμού είναι η
ταπείνωση, που είναι η αρχή και το θεμέλιο. Δεύτερο είναι το πνευματικό πένθος
και η πηγή των δακρύων. Είναι ένα θαύμα ανεκδιήγητο, γιατί τρέχουν τα δάκρυα
από τα μάτια και ξεπλύνουν νοερά την ψυχή από τον μολυσμό της αμαρτίας. Ω
δάκρυα, που αναβρύζετε από θεϊκό φωτισμό κι ανοίγετε τον ουρανό και μου
προξενείτε θεϊκή παρηγοριά… Από τα δάκρυα γεννιέται το να αγαπά κανείς τους
εχθρούς του και να παρακαλή το Θεό γι΄ αυτούς, το να στοχάζεται σαν δικές του
τις αμαρτίες των άλλων και να κλαίη γι΄ αυτές…
Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
28. «Μέχρι καταντήσωμεν… εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». Τούτο σημαίνει να αυξηθή ο άνθρωπος και να εισέλθη εις όλας τας θείας τελειότητας του Χριστού, να ενωθή πνευματικώς και κατά χάριν με Αυτόν…. Ή, να ζη τον Χριστόν, το εν Αυτώ πλήρωμα της Θεότητος, ως την ζωήν του, ως την ψυχήν του, ως την παναξίαν του, ως την αιωνιότητά του, ως τον τελικόν σκοπόν του και το τελικόν νόημά του, ως μοναδικόν αληθινόν Θεόν και μοναδικόν αληθινόν άνθρωπον, τέλειον Θεόν και τέλειον άνθρωπον. Με μίαν λέξιν, να ζη Αυτόν ως Θεάνθρωπον, ως το καθολικόν νόημα όλων των θεοκτίστων κόσμων… Και τούτο γίνεται μόνον δια της Εκκλησίας και εν τη Εκκλησία, δια της οποίας και μόνον οι άνθρωποι φθάνουν εις τον τελικόν σκοπόν και το τελικόν νόημα της ανθρωπίνης υπάρξεως εις όλους τους κόσμους.
Συνεχίζεται.
Φώτης Κόντογλου - Χριστούγεννα στὴ σπηλιά
Χριστούγεννα παραμονές. Χριστούγεννα καὶ χιονιᾶς πάντα πᾶνε μαζί. Μὰ ἐκείνη τὴ χρονιὰ οἱ καιροὶ ἤτανε φουρτουνιασμένοι παρὰ φύση. Χιόνι δὲν ἔρριχνε. Μοναχὰ ποὺ ἡ ἀτμόσφαιρα ἤτανε θυμωμένη, καὶ φυσούσανε σκληροὶ βοριάδες μὲ χιονόνερο καὶ μ᾿ ἀστραπές. Καμμιὰ βδομάδα ὁ καιρὸς καλωσύνεψε καὶ φυσοῦσε μία τραμουντάνα ποὺ ἀρμενιζότανε. Μὰ τὴν παραμονὴ τὰ κατσούφιασε. Τὴν παραμονὴ ἀπὸ τὸ πρωΐ ὁ οὐρανὸς ἤτανε μαῦρος σὰν μολύβι, κ᾿ ἔπιασε κ᾿ ἔρριχνε βελονιαστὸ χιονόνερο.
Σὲ μία τοποθεσία ποὺ τὴ λέγανε Σκρόφα, βρισκότανε ἕνα μαντρὶ μὲ γιδοπρόδατα, ἀπάνω σὲ μιὰ πλαγιὰ τοῦ βουνοῦ ποὺ κοίταζε κατὰ τὸ πέλαγο· τὸ μέρος αὐτὸ ἤτανε ἄγριο κ᾿ ἔρημο, γεμάτο ἀγριόπρινα, σκίνους καὶ κουμαριές, ποὺ ἤτανε κατακόκκινες ἀπὸ τὰ κούμαρα. τὸ μαντρὶ ἤτανε τριγυρισμένο μὲ ξεροτρόχαλο [=ξερολιθιά].
Οἱ τσομπάνηδες καθόντανε μέσα σὲ μιὰ σπηλιὰ ποὺ βρισκότανε παραμέσα καὶ πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τὴ μάντρα καὶ ποὺ κοίταζε κατὰ τὴ νοτιά. Μεγάλη σπηλιά, μὲ τρία - τέσσερα χωρίσματα, κι ἀψηλὴ ὡς τρία μπόγια. Τὰ ζωντανὰ σταλιάζανε κάτω ἀπὸ τὶς χαμηλὲς σάγιες, ποὺ ἔσκυβες γιὰ νὰ μπεῖς μέσα. Σωροὶ ἀπὸ κοπριὰ στεκόντανε ἐδῶ κ᾿ ἐκεῖ, καὶ βγάζανε μία σπιρτόζα μυρουδιά. Χάμω, τὸ χῶμα ἤτανε σκουπισμένο καὶ καθαρό, γιατὶ οἱ τσομπάνηδες ἤτανε μερακλῆδες, καὶ βάζανε τὰ παιδιὰ καὶ σκουπίζανε ταχτικὰ μὲ κάτι σκοῦπες κανωμένες ἀπὸ ἀστοιβιές.
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Οι δαίμονες μου το φανέρωσαν
Κάποιοι
αδελφοί πήγαν στον αββά Αντώνιο να του αναφέρουν τα οράματα που έβλεπαν, και να
πληροφορηθούν απ΄αυτόν εάν πρόκειται για αληθινά οράματα ή τα δημιουργούν οι
δαίμονες.
Αυτοί είχαν ένα γαϊδουράκι που τους ψόφησε στον δρόμο. Μόλις έφθασαν στον Γέροντα, πρόλαβε και τους είπε:
- “Πώς ψόφησε το γαϊδουράκι στον δρόμο;”
- “Πού το ξέρεις, αββά;” τον ρώτησαν.
Κι εκείνος τους είπε:
- “Οι δαίμονες μου το φανέρωσαν”.
- “Μά κι εμείς -είπαν- γι΄αυτό το θέμα ήρθαμε να σε ρωτήσουμε, γιατί βλέπουμε οράματα και πολλές φορές βγαίνουν αληθινά. Αλλά μη τυχόν πέφτουμε σε πλάνη;”
Και ο Γέροντας παίρνοντας ως παράδειγμα αυτό που συνέβη με τον όνο, τους πληροφόρησε ότι προέρχονται από τους δαίμονες.
Αυτοί είχαν ένα γαϊδουράκι που τους ψόφησε στον δρόμο. Μόλις έφθασαν στον Γέροντα, πρόλαβε και τους είπε:
- “Πώς ψόφησε το γαϊδουράκι στον δρόμο;”
- “Πού το ξέρεις, αββά;” τον ρώτησαν.
Κι εκείνος τους είπε:
- “Οι δαίμονες μου το φανέρωσαν”.
- “Μά κι εμείς -είπαν- γι΄αυτό το θέμα ήρθαμε να σε ρωτήσουμε, γιατί βλέπουμε οράματα και πολλές φορές βγαίνουν αληθινά. Αλλά μη τυχόν πέφτουμε σε πλάνη;”
Και ο Γέροντας παίρνοντας ως παράδειγμα αυτό που συνέβη με τον όνο, τους πληροφόρησε ότι προέρχονται από τους δαίμονες.
Βρεφομαχεί, νηπιομαχεί, παιδοσφάζει ο Ηρώδης
Γράφει ο αδελφός μας Justin :
Oι
«Ηρωδιάδες» της Αγιομάννας Ελλάδας
Βρεφομαχεί, νηπιομαχεί, παιδοσφάζει ο Ηρώδης, μεθυσμένος
απ’ την μανία του να σκοτώση το «παιδίον νέον», τον Ιησούν!
Ανεξίτηλη η ντροπή του. Άνανδρη η ενέργειά του! Θύμα του
το παιδί!
Στα ίχνη του παιδοκτόνου Ηρώδη, οι …. «Ηρωδιάδες» όλων
των εποχών. Γυναίκες του Λαού, ή Αρχόντισσες, παντρεμένες ή ανύπαντρες
σκοτώνουν με εμβρυοκτόνα βότανα, ή με άλλους τρόπους, το πρωτοσχημάτιστο
παιδικό πλάσμα, που «τόλμησε» να παρουσιαστή μέσα τους, σαν φυσική συνέπεια
μιας νόμιμης ή λαθραίας σαρκικής ηδονής! Θύμα, κι εδώ, το παιδί! Και ποιος να
το φανταζότανε πως οι «Ηρωδιάδες» αυτές θα συγκροτούσανε στην Αγιομάννα Ελλάδα
συμμορίες παιδοφθόρες, που, κάτω από έναν απατηλό φεμινισμό, θα κηρύσσανε
εξοντωτική σφαγή κατά των αγέννητων νηπίων της Ελλάδος;
(σ.σ. Ιανουάριος 1970---Δεκέμβριος 2011
15 .210. 000, ελληνόπουλα
κατακρεουργήθηκαν από τις «Ηρωδιάδες» Eλληνίδες δια των αμβλώσεων!!! )
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης
Συνεχίζεται.
O αββάς Λογγίνος, ο δούλος του Θεού
Κάποια
γυναίκα που έπασχε από καρκίνο του μαστού, καθώς άκουσε σχετικά με τον αββά
Λογγίνο, ζήτησε να τον συναντήσει.
Ασκήτευε εκείνος στο Ένατο της Αλεξάνδρειας.
Καθώς τον αναζητούσε η γυναίκα, συμπτωματικά ο μακαριστός εκείνος μάζευε ξύλα στην ακροθαλασσιά.
Μόλις τον συνάντησε του είπε:
«Αββά, που μένει ο αββάς Λογγίνος, ο δούλος του Θεού;» χωρίς να βάλει με το νου της ότι είναι ο ίδιος.
Κι εκείνος της είπε: «Τι τον θέλεις εκείνον τον απατεώνα; Καθόλου μην πας σ΄αυτόν, γιατί είναι κατεργάρης.
Και τι είναι αυτό που έχεις;»
Η γυναίκα τότε έδειξε το πάθος της κι εκείνος, αφού έκαμε το σημείον του σταυρού στο μέρος που έπασχε, την άφησε να φύγει λέγοντάς της:
«Πήγαινε και θα σε θεραπεύσει ο Θεός, γιατί ο Λογγίνος σε τίποτε δεν μπορεί να σε ωφελήσει».
Έφυγε η γυναίκα, αφού πίστεψε στον λόγο του και θεραπεύτηκε αμέσως. Μετά από αυτά, αφού διηγήθηκε σε κάποιον την υπόθεση και ανέφερε τα χαρακτηριστικά του Γέροντα, διαπίστωσε ότι αυτός ο ίδιος ήταν ο αββάς Λογγίνος.
Ασκήτευε εκείνος στο Ένατο της Αλεξάνδρειας.
Καθώς τον αναζητούσε η γυναίκα, συμπτωματικά ο μακαριστός εκείνος μάζευε ξύλα στην ακροθαλασσιά.
Μόλις τον συνάντησε του είπε:
«Αββά, που μένει ο αββάς Λογγίνος, ο δούλος του Θεού;» χωρίς να βάλει με το νου της ότι είναι ο ίδιος.
Κι εκείνος της είπε: «Τι τον θέλεις εκείνον τον απατεώνα; Καθόλου μην πας σ΄αυτόν, γιατί είναι κατεργάρης.
Και τι είναι αυτό που έχεις;»
Η γυναίκα τότε έδειξε το πάθος της κι εκείνος, αφού έκαμε το σημείον του σταυρού στο μέρος που έπασχε, την άφησε να φύγει λέγοντάς της:
«Πήγαινε και θα σε θεραπεύσει ο Θεός, γιατί ο Λογγίνος σε τίποτε δεν μπορεί να σε ωφελήσει».
Έφυγε η γυναίκα, αφού πίστεψε στον λόγο του και θεραπεύτηκε αμέσως. Μετά από αυτά, αφού διηγήθηκε σε κάποιον την υπόθεση και ανέφερε τα χαρακτηριστικά του Γέροντα, διαπίστωσε ότι αυτός ο ίδιος ήταν ο αββάς Λογγίνος.
Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
27. Τα άρρητα, τα ακατάληπτα και αναρίθμητα αγαθά, τα χαρισθέντα ημίν υπό του Χριστού, εν τη θεανδρική Αυτού οικονομία της σωτηρίας, είναι τόσον μεγάλα και ακατανόητα και τόσον υπεράνω του ανθρώπου, ώστε να υπερβαίνουν απείρως και αυτήν την σκέψιν μας περί αυτών. Ακόμη δε περισσότερον, ταύτα υπερβαίνουν και αυτάς τας προσευχάς («αιτήσεις») μας δι΄ αυτά. Διότι εις καμμίαν προσευχήν μας, όσον και αν είναι αυτή τελεία και περιεκτική, δεν δυνάμεθα να περιλάβωμεν τα άφατα αγαθά, τα οποία μας δίδει ο Κύριος Ιησούς δια της Εκκλησίας Του. Όμως όλα αυτά τα αγαθά εισρέουν εις την ύπαρξιν και την ζωήν μας δι΄ αναριθμήτων και αοράτων φλεβών εν τω θεανθρωπίνω οργανισμώ της Εκκλησίας. Και ημείς ζώμεν δια του υπέρ-έννοιαν και υπέρ-προσευχήν ελέους του πανελεήμονος και πανευσπλάγχνου Κυρίου, ο Οποίος δια των ενεργειών της θείας Του χάριτος μυστικώς «ενεργεί εν ημίν» (Εφ. 3, 20) και απεργάζεται την σωτηρίαν μας, την θέωσίν μας, την μεταμόρφωσιν, τον αγιασμόν, την χριστοποίησιν, την εκκλησιαστικοποίησιν, την τριαδοποίησίν μας. Η ανθρωπίνη σκέψις δεν θα δυνηθή ποτέ να εννοήση εντελώς το ιερόν μυστήριον της Εκκλησίας του Χριστού και το θαυμαστόν εν αυτή εργαστήριον της σωτηρίας, εργαστήριον της θεώσεως και της μεταμορφώσεως, της αναστάσεως και της αναλήψεως. Διότι πάντοτε παραμένουν ασυγκρίτως περισσότερα τα ακατανόητα από εκείνα τα οποία δύνανται να κατανοηθούν. Δια τον λόγον αυτόν, η πίστις είναι όντως ο μοναδικός μας οδηγός εις αυτά τα μυστήρια, διότι η πίστις είναι ο υπέρ νόησιν τρόπος της εν τη Εκκλησία ευρισκομένης και εκκλησιαστικοποιημένης υπάρξεώς μας. Και δι΄ αυτής της πίστεως «ενεργεί εν ημίν» η υπέρ νόησιν χάρις του φιλανθρώπου Κυρίου, αύτη η αέναος, η θεοποιούσα και αγιάζουσα και χριστοποιούσα και τριαδοποιούσα δύναμις (ενέργεια), η οποία πηγάζει εξ ολοκλήρου εκ του Χριστού και οδηγεί όλους ημάς εις Αυτόν μέσω των μυστηρίων του Αγίου Πνεύματος εν τη Εκκλησία του Χριστού. Οδηγεί δε όχι μόνον ημάς, αλλά και τους εν πάσαις ταις γενεαίς μέλλοντας «πιστεύειν επ΄ Αυτώ εις ζωήν αιώνιον» (Α΄ Τιμ. 1, 16). Διότι ο Χριστός είναι εν τη Εκκλησία δια του Αγίου Πνεύματος, και η Εκκλησία είναι δια του Πνεύματος εν τω Χριστώ. Ο Χριστός είναι η κεφαλή και το σώμα της Εκκλησίας, το δε Άγιον Πνεύμα η ψυχή της Εκκλησίας.
Συνεχίζεται.
Ο Άγιος πρωτομάρτυρας και Αρχιδιάκοκος Στέφανος
Ο Άγιος Στέφανος , ο
αρχιδιάκονος της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας και πρωτομάρτυρας του Χριστού ,
ήταν Ιουδαίος , μαθητής του ξακουσμένου τότε νομοδιδασκάλου Γαμαλιήλ . Αυτόν
τον ευλογημένο διάλεξε ο πιστός λαός των Ιεροσολύμων για διάκονο , πρώτο μεταξύ
επτά .
Εκείνες τις μέρες ύστερα από
την Ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς το πλήθος των πιστών , με το καθημερινό
κήρυγμα και την όλη αγιασμένη ζωή των Αποστόλων , αυξανόταν συνεχώς .
Η πρωτοχριστιανική Εκκλησία
είχε συνήθεια σαν μια εκδήλωση της ενότητας που φέρνει το Άγιο Πνεύμα να τελεί
τις λεγόμενες αγάπες . Αυτές ήταν συνεστιάσεις στο σπίτι κάποιου πιστού , όπου
με δικά του έξοδα παρέθετε δείπνο στους πτωχούς χριστιανούς . Πάντα δε ,
γινόταν με την παρουσία και την ευλογία του κλήρου . Πάντοτε δε , ετελείτο σ
΄αυτές και μετά το δείπνο το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας .
Οι Ελληνιστές που ήταν
Ιουδαϊζοντες της διασποράς που μιλούσαν Ελληνικά γόγγυζαν προς τους Εβραίους
ότι οι χήρες και τα ορφανά τους παραμελούνταν στη καθημερινή διακονία . Όταν
έμαθαν τα παράπονα αυτά οι Απόστολοι , προσκάλεσαν το πλήθος των πιστών και
τους είπαν : "Δεν μας φαίνεται σωστό και πρέπον να εγκαταλείψουμε το
κήρυγμα του λόγου του Θεού , για να αναλάβουμε εμείς τη διακονία των τραπεζών .
Γι΄ αυτό εξετάστε με προσοχή και διαλέξτε επτά άνδρες μεταξύ σας . Να είναι
γεμάτοι από Πνεύμα Άγιο , για να αναλάβουν την ευθύνη αυτή . Εμείς θα
ασχοληθούμε αποκλειστικά με την προσευχή και την διακονία του λόγου του Θεού ."
Ο λόγος αυτός άρεσε σε
ολόκληρο το πλήθος των οπαδών του Χριστού . Αφού λοιπόν μαζεύτηκαν και
συζήτησαν , διάλεξαν επτά άνδρες πνευματέμφορους για να ασχοληθούν με την
επιμέλεια των πτωχών και τη διανομή των ελεημοσυνών . Πρώτος ήταν ο Στέφανος ,
άνδρας πλήρους πίστεως και Πνεύματος Αγίου . Οι άλλοι έξι ήταν : Φίλιππος ,
Πρόχορος , Νικάνωρ , Τίμωνας , Παρμενάς , Νικόλαος .
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού
Η ΑΠΑΡΧΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ
Η προσκύνησις των Μάγων κατά τις παραδόσεις της αρχαίας Ανατολής
Η προσκύνησις των Μάγων κατά τις παραδόσεις της αρχαίας Ανατολής
Όλοι οι αρχαίοι ερμηνευτές είδαν στο περιστατικό της προσκυνήσεως των Μάγων που περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος έναν βαθύτερο συμβολισμό. Γι’ αυτό και η ιστορία αυτή αποτελεί ένα από τα πιο βασικά θέματα της υμνολογίας των Χριστουγέννων, που ωρισμένες φορές μάλιστα δεσπόζει χαρακτηριστικά(1).
Το μυστικό νόημα αυτής της προσκυνήσεως του Θείου Βρέφους από τους σοφούς Μάγους της Ανατολής αποδίδει με έξοχη ποιητικότητα και πνευματικό βάθος ο άγιος Κοσμάς ο Ποιητής στο δεύτερο τροπάριο της τετάρτης ωδής του κανόνος του στην εορτή των Χριστουγέννων:
«Του Μάντεως πάλαι Βαλαάμ των λόγων μυητάς σοφούς αστεροσκόπους χαράς έπλησας, αστήρ εκ του Ιακώβ ανατείλας Δέσποτα, Εθνών απαρχήν εισαγομένους. εδέξω δε προφανώς, δώρα σοι δεκτά προσκομίζοντας».
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Έτσι έζησαν οι Πατέρες μας.
Αν δώσεις ελεημοσύνη, λέγει άλλος Γέροντας, κι ο λογισμός
σε θλίβει πως έδωσες πολύ, μη δίνεις προσοχή σ' αυτόν, γιατί είναι σατανικός.
Καλύτερα όμως για σένα είναι να ζεις
με τόση ακτημοσύνη, που να έχεις ανάγκη από τους άλλους να σε ελεούν. Εκείνος
που δίνει, έχει την ικανοποίηση πως κάνει κάτι καλό. Αλλά όποιος στερείται και
δεν έχει ποτέ να δώσει κάτι, αποκτά ταπεινοσύνη με τη σκέψη πως ποτέ δεν κάνει
τίποτε καλό. Έτσι
έζησαν οι Πατέρες μας. Μ' αυτόν τον τρόπο βρήκε τον Θεό ο Μέγας Αρσένιος.
Η ανθρώπινη φύση έγινε κοινωνός της Θείας Χάριτος.
O Ενανθρωπήσας Κύριός μας αναμένει ως αντίδωρο
και προσφορά στα γενέθλιά Του την ελεύθερη βούλησή μας και την αποδοχή των
σωτηριολογικών Tου δώρων. Με την Ενανθρώπηση πραγματοποιούνται τα
απραγματοποίητα, ενώνονται τα αντίθετα, γεφυρώνονται τα αγεφύρωτα και αβυσσαλέα.
Η αρχαία Ελληνική αντίληψη ότι Θεός και άνθρωπος δεν μπορούν να ενωθούν
καταλύεται οριστικά. Τώρα η Θεία φύση με την ανθρώπινη ενώνονται αδιάσπαστα στο
πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού.
Κανείς δεν είναι πλέον μόνος του. Η ανθρώπινη φύση έγινε κοινωνός της Θείας Χάριτος. Κανείς δεν είναι πια ανώτερος ή κατώτερος. Οι διακρίσεις καταργούνται. Η ενότητα προεξάρχει.
Κανείς δεν είναι πλέον μόνος του. Η ανθρώπινη φύση έγινε κοινωνός της Θείας Χάριτος. Κανείς δεν είναι πια ανώτερος ή κατώτερος. Οι διακρίσεις καταργούνται. Η ενότητα προεξάρχει.
Hymn II on the Nativity of Christ, by St. Ephraim the Syrian.
Blessed
be that Child, Who gladdened Bethlehem to-day! Blessed be the Babe Who made
manhood young again to-day! Blessed be the Fruit, Who lowered Himself to our
famished state! Blessed be the Good One, Who suddenly enriched our
necessitousness and supplied our needs! Blessed He Whose tender mercies made
Him condescend to visit our infirmities!
Praise
to the Fountain that was sent for our propitiation. Praise be to Him Who
made void the Sabbath by fulfilling it! Praise too to Him Who rebuked the
leprosy and it remained not, Whom the fever saw and fled! Praise to the
Merciful, Who bore our toil! Glory to Thy coming, which quickened the sons of
men!
Glory
to Him, Who came to us by His first-born! Glory to the Silence, that spake
by His Voice. Glory to the One on high, Who was seen by His Day-spring! Glory
to the Spiritual, Who was pleased to have a Body, that in it His virtue might
be felt, and He might by that Body show mercy on His household's bodies!
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης
Ο Παύλος ομιλεί δια τα "γένη
γλωσσών," τα οποία συμπεριλαμβάνουν προσευχάς και ψαλμούς του πνεύματος
του ανθρώπου εν τη καρδία και τα οποία ακούονται μόνον από εκείνους που έχουν
το ίδιον χάρισμα. Όσοι ιδιώται δεν είχον ακόμη το χάρισμα αυτό δεν ηδύναντο να
ακούσουν τας προσευχάς και τους ψαλμούς εν τη καρδία των εχόντων το χάρισμα
αυτό των "γλωσσών." Κορίνθιοι εις την κατάστασιν του φωτισμού είχον
εισαγάγει την καινοτομίαν να τελούν ακολουθίας νοερώς εν τη καρδία παρόντων των
"ιδιωτών," που δεν είχον λάβει ακόμη "τά γένη γλωσσών."
Έτσι όμως ήτο αδύνατον εις τους ιδιώτας να οικοδομούνται και να απαντούν με το
"αμήν" τους εις τα κατάλληλα μέρη της ακολουθίας, διότι απλώς δεν
ήκουον τίποτε.
Συνεχίζεται.
Γεροντικό του Σινά
Κάποιος
αδελφός της Σκήτης κάποτε έσφαλε. Έγινε συγκέντρωση στην οποία κάλεσαν τον αββά
Μωυσή αλλ΄αυτός δεν θέλησε να πάει.
Του παρήγγειλε τότε ο πρεσβύτερος: “Έλα, γιατί σε περιμένουν όλοι”.
Κι εκείνος σηκώθηκε και πήγε κρατώντας στην πλάτη ένα καλάθι τρύπιο που το γέμισε άμμο.
Οι Πατέρες που βγήκαν να τον προϋπαντήσουν του λένε: “Τι είναι αυτό, πάτερ;”
“Οι αμαρτίες μου -απαντά ο Γέροντας- που κυλούν και πέφτουν πίσω μου και δεν τις βλέπω. Και ήλθα εγώ σήμερα να κρίνω τα σφάλματα άλλου”.
Όταν τ΄άκουσαν αυτά οι Πατέρες, δεν είπαν τίποτε εναντίον του αδελφού αλλά τον συγχώρεσαν.
Του παρήγγειλε τότε ο πρεσβύτερος: “Έλα, γιατί σε περιμένουν όλοι”.
Κι εκείνος σηκώθηκε και πήγε κρατώντας στην πλάτη ένα καλάθι τρύπιο που το γέμισε άμμο.
Οι Πατέρες που βγήκαν να τον προϋπαντήσουν του λένε: “Τι είναι αυτό, πάτερ;”
“Οι αμαρτίες μου -απαντά ο Γέροντας- που κυλούν και πέφτουν πίσω μου και δεν τις βλέπω. Και ήλθα εγώ σήμερα να κρίνω τα σφάλματα άλλου”.
Όταν τ΄άκουσαν αυτά οι Πατέρες, δεν είπαν τίποτε εναντίον του αδελφού αλλά τον συγχώρεσαν.
Ευχές Χριστουγέννων--Christmas wishes!
«Χριστὸς γεννᾶται δοξάσατε, Χριστὸς ἐξ οὐρανοῦ ἀπαντήσατε»
Είθε οἱ καρδιές μας νὰ μεταμορφωθοῦν καὶ νὰ γίνουν ἡ κάθε μία τὸ
Ἅγιο σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ποὺ ὁ ἀγαπημένος Ἰησοῦς μας θὰ ζεσταθεῖ καὶ θὰ ζεστάνει όλους μας.
Ο Πρόεδρος Κων/νος Κερασιάς, το διοικητικό συμβούλιο, τα μέλη και
ο διαχειριστής της ιστοσελίδας της Eλληνοκαναδικής αδελφότητας «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΩΝΗ», σας εύχονται Χρόνια Αιώνια μαζί με τον Χριστό μας, την Κυρία Θεοτόκο μας, συν πάσι τοις Αγίοις!!!
“Christ is born, glorify Him; Christ is on earth, exalt Him.”
We take the opportunity to offer you our heartfelt wishes and prayers, so that through love and humility, the Grace of our loving and
Incarnate Lord be manifested in your souls, and that with sincerity and purity of heart you may experience in spirit the mystery of His Divine Incarnation.
With love in Christ,
Greek-Canadian Orthodox brotherhood “ORTHODOX-VOICE”
Nativity homily of St. Isaac the Syrian
So let no one threaten;
This is the night of the Most Gentle One -
Let no one be cruel;
This is the night of the Humble One -
Let no one be proud.
Now is the day of joy -
Let us not revenge;
Now is the day of Good Will -
Let us not be mean.
In this Day of Peace -
Let us not be conquered by anger.
Today the Bountiful impoverished Himself for our sake;
So, rich one, invite the poor to your table.
Today we receive a Gift for which we did not ask;
So let us give alms to those who implore and beg us.
This present Day cast open the heavenly doors to our prayers;
Let us open our door to those who ask our forgiveness.
Today the DIVINE BEING took upon Himself the seal of our humanity,
In order for humanity to be decorated by the Seal of DIVINITY.
O Πειραιώς κ. Σεραφείμ : ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Χριστουγέννων
Τέκνα μου ἀγαπητά καί περιπόθητα,
Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον...», «Σήμερον πάσα κτίσις ἀγάλλεται καὶ χαίρει ὅτι Χριστὸς ἐτέχθη ἐκ τῆς Παρθένου Κόρης», «Χορεύουσιν ἄγγελοι πάντες ἐν οὐρανῶ καὶ ἀγάλλονται σήμερον.»
«Πόσαι μοι πανυγήρεις καθ΄ ἒκαστον τῶν τοῦ Χριστοῦ μυστηρίων» λέγει ο ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Πόσες ἑορτὲς ὑπάρχουν κάθε ἡμέρα γιὰ μᾶς ἀπὸ τὰ μυστήρια του Θεοῦ. Μεγίστη ἑορτή παραμένει, αὐτὸ τὸ μέγα μυστήριο τῆς Ἐνανθρωπήσεως, καθώς: «Ἦλθε σαρκωθεὶς ὁ Χριστὸς», «Χριστὸς γεννᾶται», «ἐτέχθη Χριστὸς»!
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Εἰς τήν Γέννησιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Σκέψου, ἀγαπητέ μου, ὅτι ὅπως εἶναι
συναρμολογημένος ἀπ' ὅλα τὰ κτίσματα αὐτὸς ὁ αἰσθητὸς ἀπέραντος κόσμος, ἔτσι ἀκόμη
εἶναι καμωμένος ἕνας ἄλλος κόσμος νοητὸς πού ἀποτελεῖται ἀπὸ ἁμαρτωλούς, τοῦ ὁποίου
τὰ στοιχεῖα εἶναι οἱ τρεῖς διεστραμμένοι ἔρωτες, πού ἀναφέρει ὁ Θεολόγος Ἰωάννης:
δηλ.
α) ὁ ἔρωτας τῶν ἡδονῶν,
β) ὁ ἔρωτας τοῦ πλούτου καὶ
γ) ὁ ἔρωτας τῆς δόξας·
"Πᾶν ἐν τῷ κόσμῳ ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου" (Α΄ Ἰω. 2, 16)».
Τά τρία κυρίαρχα πάθη πού κυβερνοῦν τούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου εἶναι αὐτά πού βδελύσσεται ὁ Θεός. Ὅποιος τά ἔχει, αὐτός εἶναι φίλος τοῦ κόσμου.
α) ὁ ἔρωτας τῶν ἡδονῶν,
β) ὁ ἔρωτας τοῦ πλούτου καὶ
γ) ὁ ἔρωτας τῆς δόξας·
"Πᾶν ἐν τῷ κόσμῳ ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου" (Α΄ Ἰω. 2, 16)».
Τά τρία κυρίαρχα πάθη πού κυβερνοῦν τούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου εἶναι αὐτά πού βδελύσσεται ὁ Θεός. Ὅποιος τά ἔχει, αὐτός εἶναι φίλος τοῦ κόσμου.
H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Από του Αλεξ. Παπαδιαμάντη "Ο Αμερικάνος"
.........«Ἴσως ἤκουε τὰ
διασταυρούμενα καὶ φεύγοντα κατὰ διαφόρους διευθύνσεις, ὡς λάλημα χειμερινῶν
στρουθίων, ἄσματα τῶν παίδων τῆς γειτονίας, οἵτινες ἐπισκεπτόμενοι τὰς οἰκίας, ἔψαλλον
τὰ Χριστούγεννα. Ἐδῶ μὲν ἠκούοντο οἱ στίχοι:
῾Χριστούγεννα,
Πρωτούγεννα, πρώτη γιορτὴ τοῦ χρόνου
ἐβγᾶτ᾿ ἀκοῦστε, μάθετε, τώρα Χριστὸς γεννιέται…᾿,
ἐβγᾶτ᾿ ἀκοῦστε, μάθετε, τώρα Χριστὸς γεννιέται…᾿,
φωναὶ ἀθῶαι, ἄχροοι,
χαρωπαί, φωναὶ παιδικῆς χαρᾶς καὶ εὐθυμίας.
Πῆγαν καὶ στὸ φτωχικό της γριᾶς Κυρατσοὺς τὰ παιδιά. Χτυπᾶνε τὴν πόρτα.
-Νὰ ῾ρθοῦμε νὰ τραγουδήσουμε, θειά;, ρωτᾶνε.
Βγαίνει στὴν πόρτα μὲ μαύρη μαντήλα ἡ γριὰ Κυρατσὼ καὶ μὲ θλιμμένη φωνὴ τοὺς
λέει:
-Ὄχι, παιδάκια μ᾿ , τί νὰ τραγ᾿δῆστε ἀπὸ μᾶς; Ἔχουμε καὶ μεῖς κανένα; Καλὴ
χρονίτσα νἄχετε καὶ σύρτε ἀλλοῦ νὰ τραγ᾿δῆστε. Τοὺς ἔβαλε μίαν πενταρίτσαν εἰς
τὴν χεῖρα καὶ κεῖνα ἔφυγαν εὐτυχισμένα».
Τὸ βράδυ ἔφτασε στὸ σπίτι τῆς ἀρραβωνιαστικιᾶς του ὁ Ἀμερικάνος καί:
«Ὅταν οἱ γείτονες τῆς θειὰ Κυρατσῶς τῆς Μιχάλαινας ἐξύπνησαν μετὰ τὰ
μεσάνυκτα διὰ νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, τῆς ὁποίας οἱ κώδωνες ἐκλάγγαζον
θορυβωδῶς, πόσον ἐξεπλάγησαν ἰδόντες τὴν οἰκίαν της πτωχῆς χήρας, ἐκεῖ ὅπου δὲν
ἐδέχοντο τὰ παιδία νὰ τραγουδήσουν τὰ Χριστούγεννα, ἀλλὰ τὰ ἀπέπεμπον μὲ τὰς
φράσεις «δὲν ἔχουμε κανένα» καὶ «τί θὰ τραγουδῆστε ἀπὸ μᾶς;», κατάφωτον, μὲ ὅλα
τὰ παραθυρόφυλλα ἀνοικτά, μὲ τὰς ὑέλους ἀπαστραπτούσας, μὲ τὴν θύραν συχνὰ ἀνοιγοκλειομένην,
μὲ δυὸ φανάρια ἀνηρτημένα εἰς τὸν ἐξώστην, μὲ ἐλαφρῶς διερχομένας σκιάς, μὲ
χαρμοσύνους φωνὰς καὶ θορύβους. Τί τρέχει; Τί συμβαίνει; Δὲν ἤργησαν νὰ
πληροφορηθῶσιν. Ὅσοι δὲν τὸ ἔμαθον εἰς τὴν γειτονιάν, τὸ ἔμαθαν εἰς τὴν ἐκκλησίαν.
Μετὰ τρεῖς ἡμέρας, τὴ Κυριακὴ μετὰ τὴν Χριστοῦ γέννησιν, ἐτελοῦντο ἐν πάσῃ
χαρᾷ καὶ σεμνότητι οἱ γάμοι τοῦ Ἰωάννου Εὐσταθίου Μοθωνιοῦ μετὰ τῆς Μελαχροινῆς
Μιχαὴλ Κουμπουρτζῆ.
Ἡ θειὰ-Κυρατσώ, μετὰ τόσα ἔτη, ἐφόρεσεν ἐπ᾿ ὀλίγας στιγμᾶς τὴν χρωματιστὴν
«πολίτικην» μανδήλαν, διὰ ν᾿ ἀσπασθῇ τὰ στέφανα. Καὶ τὴν παραμονὴν τοῦ Ἁγίου
Βασιλείου, τὸ ἑσπέρας, ἱσταμένη εἰς τὸν ἐξώστην, ἠκούσθη φωνοῦσα πρὸς τοὺς
διερχομένους ὁμίλους τῶν παίδων:
-Ἐλᾶτε, παιδιά, νὰ τραγ᾿δῆστε…..»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

