Άγιος Ισαάκ ο Σύρος : ΔΙΩΧΝΕ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΣΚΥΛΑΚΙΑ.

«Τα πάθη μοιάζουν σαν μικρά σκυλάκια, που συνηθίζουν να συχνάζουν έξω από τα κρεοπωλεία. Αυτά, μόλις τους βάλης μια φωνή, φεύγουν αμέσως. Ὅταν όμως τα αφήσης 

ελεύθερα, επιτίθενται σαν μεγάλα λιοντάρια. Διώξε, λοιπόν, την μικρή επιθυμία, που μόλις άρχισε να φυτρώνη στην ψυχή σου, για να μη μεγαλώση μέσα σου και σε κάψη.

Αν δεν νικήσης τα μικρά πάθη, θα γίνουν μεγάλα και φοβερά».

'Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ' Π.ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Published on Nov 25, 2012 by megasfilippos

Ευχαριστούμε τον εκ Γερμανίας αδελφό μας Δημήτριο για το πνευματικό υλικό που συνεχώς μας εφοδιάζει!

ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

«Ὅποιος οδεύει στον δρόμον της αρετής», μας λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύ- 
ρος (Λόγος ΚΑ/), «πρέπει να ευχαριστή τον Θεόν σε όλες τις θλί- 
ψεις, που τον βρίσκουν και να μέμφεται και να κατηγορή τον εαυ- 
τόν του και να γνωρίζη ότι για την αμέλειά του, παρεχωρήθησαν 
οι θλίψεις αυτές από τον προνοητήν του Θεόν, για να ξυπνήση 
τον νουν του ή και διότι υπερηφανεύθη. Και ας μή ταραχθή γι᾽ 
αυτό, που του συμβαίνει, μήτε να εγκαταλείψη τον δρόμον της 
αρετής, αλλά ας μέμφεται τον θάνατόν του, για να μη γίνη σ᾽ 
αυτόν διπλόν το κακόν. Διότι ο Θεός, που είναι πλήρης πάσης 
δικαιοσύνης, δεν είναι άδικος, μη γένοιτο. Εις Αυτόν πρέπει η δό- 
ξα στους αιώνες. Αμήν». 

Κωνσταντίνος Χολέβας : Τα σχολικά βιβλία που αποδομούν το Εθνος!

Το σωματείο «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη, εξέδωσε ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του δασκάλου Δημήτρη Νατσιού, ο οποίος υπηρετεί σε Δημοτικό Σχολείο του Κιλκίς. Ο τίτλος του βιβλίου είναι εύγλωττος: «Τα Νεοταξικά βιβλία Γλώσσας του Δημοτικού Σχολείου και του Γυμνασίου». Ο συγγραφεύς σταχυολογεί απαράδεκτα κείμενα από τα σχολικά βιβλία που διδάσκονται σήμερα και τα οποία είχαν παραγγελθεί και εγκριθεί από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Κείμενα τα οποία γκρεμίζουν την εθνική και θρησκευτική συνείδηση των παιδιών μας, καλλιεργούν το πρότυπο του απάτριδος καταναλωτή, απαξιώνουν ιδανικά και ήρωες και τελικά ενισχύουν την ήδη προϊούσα εθνική κατάθλιψη.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Mητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ : οὐδένα λογαριασμό προσωπικῶς κέκτημαι εἰς χρηματοπιστωτικό ἵδρυμα τῆς ἡμεδαπῆς καί τῆς ἀλλοδαπῆς, εἰ μή μόνον τόν λογαριασμόν μισθοδοσίας μου εἰς τήν Ἐθνικήν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος (ὑποκατάστημα 191 Ἀκτῆς Κονδύλη Πειραιῶς), ὁ ὁποῖος τήν στιγμή αὐτή διαθέτει τό ποσόν τῶν 387 Εὐρώ.

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 27ῃ Νοεμβρίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Εἰς τόν ἔντυπον καί ἠλεκτρονικόν Τύπον ἔχει ἐγερθεῖ μέγας «θόρυβος» δι’ ἀνωτάτους Κληρικούς τῆς Ἐκκλησίας πού «ἐλέγχονται» γιά τήν οἰκονομική τους κατάσταση ἀπό τό Σῶμα Διώξεως Οἰκονομικοῦ Ἐγκλήματος (ΣΔΟΕ) καί μάλιστα ἀναφέρονται ἐπωνύμως καί ἀνωνύμως Ἱεράρχαι καί δή τοῦ Λεκανοπεδίου μέ πρόδηλο ἀποτέλεσμα νά προκαλεῖται ἱκανή ὄχλησις εἰς τάς συνειδήσεις τῶν πιστῶν καί νά παρουσιάζεται μία ἀνεπέρειστος εἰκόνα γιά τήν ἀγωνιζομένη καί μαχομένη Ἁγιωτάτη ἡμῶν Ἐκκλησία εἰς καιρόν ἰδιαιτάτης κρίσεως.

Ἐπειδή τό θέμα ἔχει οὐσιώδη σημασίαν ὑποχρεοῦμαι ὡς Ἱεράρχης τοῦ Λεκανοπεδίου πού ἐπιθυμῶ ἡ βιοτή μου νά εἶναι ἀπολύτως διαφανής καί ἐγνωσμένη εἰς τούς ὑπ’ ἐμοῦ διαποιμαινουμένους καί διακονουμένους, νά δηλώσω εἰς πάντας ὅτι οὐδένα λογαριασμό προσωπικῶς κέκτημαι εἰς χρηματοπιστωτικό ἵδρυμα τῆς ἡμεδαπῆς καί τῆς ἀλλοδαπῆς, εἰ μή μόνον τόν λογαριασμόν μισθοδοσίας μου εἰς τήν Ἐθνικήν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος (ὑποκατάστημα 191 Ἀκτῆς Κονδύλη Πειραιῶς), ὁ ὁποῖος τήν στιγμή αὐτή διαθέτει τό ποσόν τῶν 387 Εὐρώ.

Ἐξουσιοδοτῶ δέ διά τῆς παρούσης οἱοδήποτε νομικόν ἤ φυσικόν πρόσωπον ὅπως διερευνήση τήν ἀλήθεια τῆς δηλώσεώς μου παραιτούμενος δημοσίᾳ τῆς προστασίας τοῦ προσωπικοῦ μου τραπεζικοῦ ἀπορρήτου δηλώνων ὡσαύτως ὅτι στεροῦμαι ἐγγυτέρων συγγενῶν καί ὅτι οὐδέποτε συμμετεῖχα εἰς οἱανδήποτε ἐγχώριον ἤ ὑπεράκτιον ἑταιρεία. Τήν ἀκίνητον περιουσίαν πού περιῆλθε εἰς τήν κυριότητά μου ἐκ κληρονομίας τῆς ἀοιδίμου μητρός μου ἐδώρησα εἰς τόν Ἱ. Ναόν Εὐαγγελιστρίας Ἀμαρύνθου Εὐβοίας διά τήν ἀνίδρυσιν Πνευματικοῦ Κέντρου καί κοινωνικοῦ ἰατρείου δυνάμει τοῦ ὑπ’ ἀριθμ. 4918/22.5.2012 Δωρητηρίου Συμβολαίου τῆς Συμβολαιογράφου Ἀθηνῶν Δήμητρας Ἀγγελῆ-Καραχάλιου μεταγραφέντος εἰς τό Ὑποθηκοφυλακεῖον Ἐρετρίας Εὐβοίας (Τομ. 637 ἀρ. μεταγρ. 43) τήν δέ ἀκίνητον περιουσίαν μου ἐν Ἀθήναις πού περιῆλθε εἰς τήν κυριότητά μου ἐκ κληρονομίας τοῦ μακαριστοῦ πατρός μου τήν ἔχω δωρήση διά δημοσίας διαθήκης τοῦ Συμβολαιογράφου Ἀθηνῶν Δημητρίου Μίχου εἰς τήν Ἱ. Μητρόπολιν Πειραιῶς, τυγχάνων ἐλεύθερος οἱουδήποτε κοσμικοῦ βάρους. Ὅσον ἀφορᾶ εἰς τούς τυχόν «πεπτωκότας» ἀδελφούς εἰς τόν δεινόν πειρασμόν τῆς φιλαργυρίας ἀδυσωπήτως ἀκούεται δι’ αὐτούς τό φρικῶδες ἐρώτημα τῆς ὑμνολογίας τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ἑβδομάδος: «εἰ γὰρ πλοῦτον ἠγάπας, τί τῷ περὶ πτωχείας διδάσκοντι ἐφοίτας;» (Δοξαστικόν ἀποστίχων ὄρθρου Μ. Πέμπτης)

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

http://www.imp.gr/

ΘΑΥΜΑ ΘΕΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΛΟΙΩΤΟ ΣΩΜΑ ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΒΙΡ.

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Συμφώνως προς τους Πατέρας της Εκκλησίας, οι προφήται επίσης είχαν την αδιάλειπτον προσευχήν, η οποία ήτο η φυσική οδός των προς δοξασμόν. Εν τούτοις, αι εμπειρίαι αύται δεν περιείχον ούτε τα μέλη εις το Σώμα του Χριστού ούτε την μόνιμον κατάργησιν του θανάτου. Αύται δεν ήσαν ακόμη το χάρισμα των γλωσσών της Πεντηκοστής. Ούτως, το τελευταίον χάρισμα περιέχει το προηγούμενον, αλλά ουχί αντιστρόφως. Ούτως, όποιος έχει το τελευταίον γνωρίζει την έννοιαν του προηγουμένου. Αυτός, ο οποίος έχει το χάρισμα των γλωσσών ή νοεράν προσευχήν, αλλά χωρίς δοξασμόν, ημπορεί να εξελιχθή εις την διάκρισιν του προφητικού φρονήματος. Αλλά αυτός, ο οποίος δεν έχει αυτό το χάρισμα, δεν ημπορεί. "Ημείς δε ου το πνεύμα του κόσμου ελάβομεν, αλλά το Πνεύμα το εκ του Θεού, ίνα ειδώμεν τα υπό του Θεού χαρισθέντα ημίν" Εντός μιας τοιαύτης συναφείας κάθε χαρισματούχος Κορίνθιος κατά την διάρκειαν των συναθροίσεων ηρμήνευεν ένα ψαλμόν, ή ένα σημείον της διδασκαλίας, ή μίαν εμπειρίαν της αποκαλύψεως, ή είχε κάτι να πή, ή να διερμηνεύση ή να διδάξη περί του χαρίσματος των γλωσσών: "Προφήται δε δύο ή τρεις λαλείτωσαν, και οι άλλοι διακρινέτωσαν, εάν δε άλλω αποκαλυφθή καθημένω, ο πρώτος σιγάτω. δύνασθε γαρ καθ' ένα πάντες προφητεύειν, ίνα πάντες μανθάνωσι και πάντες παρακαλώνται, και πνεύματα προφητών προφήταις υποτάσσεται, ου γαρ εστιν ακαταστασίας ο Θεός, αλλά ειρήνης".  Με άλλα λόγια, οι προφήται γνωρίζουν την μέθοδον του προφητεύειν. Έτσι κάθε διδασκαλία και ανταλλαγή απόψεων μεταξύ εκείνων, οι οποίοι μελετούν τους προφήτας, αλλά δεν έχουν γίνει ακόμη προφήται, πρέπει να γίνηται υπό την καθοδήγησιν των προφητών. Είναι οι εν Χριστώ δοξασμένοι, οι οποίοι κρίνουν όλους, αλλά δεν κρίνονται από κανένα: "Ο πνευματικός ανακρίνει μεν πάντα, αυτός δε υπ' ουδενός ανακρίνεται, τις γαρ έγνω νουν Κυρίου, ός συμβιβάσει αυτόν; ημείς δε νουν Χριστού έχομεν".  Με άλλα λόγια, οι νόες ή αι διάνοιαι των Αποστόλων και προφητών έχουν γίνει όπως του Χριστού χάριν του δοξασμού αποτέλεσμα του οποίου είναι ότι δεν ζουν πλέον, έχοντες σταυρωθή και έχοντες αποθάνει ως προς την αμαρτίαν, αλλά ζη ο Χριστός "εν αυτοίς". Αυτοί είναι οι κατ' εξοχήν φίλοι του Θεού.

Συνεχίζεται.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Όλοι οι ουμανισμοί του ευρωπαίου ανθρώπου κατ’ ουσίαν δεν είναι άλλο τι ή αδιάκοπος επανάστασις κατά του Θεανθρώπου Χριστού. Καθ’ όλους τους δυνατούς τρόπους συντελείται η ανατροπή όλων των αξιών. ο Θεάνθρωπος παντού αντικαθίσταται υπό του ανθρώπου. εις όλους τους ευρωπαϊκούς θρόνους ενθρονίζεται ο άνθρωπος του ευρωπαϊκού ουμανισμού. Εντεύθεν και δεν υπάρχει ένας vicarius Christi, αλλά αναρίθμητοι, μόνον με διαφορετικάς στολάς. Διότι, εν τελευταία αναλύσει, δια του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα, ανεκηρύχθη αλάθητος ο άνθρωπος γενικώς. Εξ ου και οι αναρίθμητοι πάπαι καθ’ όλην την Ευρώπην, και του Βατικανού και του προτεσταντισμού. Μεταξύ αυτών δεν υπάρχει ουσιώδης διαφορά, διότι ο παπισμός είναι ο πρώτος προτεσταντισμός, κατά τους λόγους του οραματιστού της αληθείας Χομιάκωφ.

Συνεχίζεται.  

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ «Φανάρι -Βατικανό: "Προς σύνθεσιν τελική "

ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΗΣ ΠΛΕΟΝΕΞΙΑΣ.

Ο Μ. Αντώνιος λέγει σε μια απὸ τις «Συμβουλὲς» του, που διεσώθηκαν, τα εξής για την πλεονεξία: 

«Εκείνοι, που δεν αρκούνται σε αυτά, που χρειάζονται για να ζουν, αλλά επιθυμούν περισσότερα, υποδουλώνουν τον εαυτόν τους στα πάθη, που ταράζουν την ψυχή και της φέρνουν λογισμούς και φαντασίες, ότι το να θέλουν λίγα ή πολλά είναι το ίδιο. Και όπως τα ρούχα, που είναι μεγαλύτερα από το σώμα εμποδίζουν εκείνους, που τρέχουν στο αγώνισμα του δρόμου, έτσι και η επιθυμία του ανθρώπου να έχει περισσότερα από όσα πρέπει, εμποδίζει τις ψυχές και δεν τις αφήνει να αγωνίζονται ή να σωθούν». 

O Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, προς τον Υπουργό Παιδείας για το μάθημα των Θρησκευτικών

Υπουργέ μου,


Ἐπανελθών ἀπό τό 25νθήμερο ταξίδι μου εἰς τήν Αὐστραλίαν, ὅπου ἕνας ἄλλος – νέος κόσμος ζῆ, κινεῖται καί ἀναπτύσσεται, θεωρῶ χρήσιμο καί ἐπιβεβλημένο, ἐν ὄψει τῶν ὅσων τεκταίνονται διά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τίς μηδενικές προσλήψεις Θεολόγων καθηγητῶν κατά τό τρέχον σχολικόν ἔτος, καί τόν ἐπιχειρούμενο ἀπό σκοτεινές δυνάμεις ἀποχρωματισμό τῆς παιδείας ἀπό τίς ἑλληνοχριστιανικές μας παραδόσεις, νά καταθέσω μέ βαθύτατο πόνο ψυχῆς τά κάτωθι λίαν θετικά δεδομένα τῆς Αὐστραλιανῆς ἠπείρου, σχετικά μέ τά ἀνωτέρω, ἐν τιμῇ πολλῇ πρός τό πρόσωπόν σας, καί νά ἐκλιπαρήσω Ὑμᾶς, τόν καθ ̓ ὕλην ἁρμόδιον Ὑπουργόν, τόν ἐξοχώτατον Πρωθυπουργόν τῆς Χώρας μας κ.Ἀντώνιον Σαμαρᾶν καί τήν Κυβέρνησιν τοῦ Κράτους μας, νά παρέμβητε δυναμικά τήν ὑστάτην αὐτήν ὥραν, ἐνῶ εὑρισκόμεθα εἰς τό χεῖλος τοῦ κρημνοῦ, διά τήν ἀποτροπήν ἐπαπειλουμένης ἐθνικῆς συμφορᾶς.

Παρακαλῶ, λοιπόν, θερμότατα τήν εὐγένειαν καί ἐξοχότητά σας νά ἐπιστήσετε τήν προσοχήν σας εἰς τά ἀκόλουθα:

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Tώρα... και Τότε:

ΠΡΟΠΟΣΙΣ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ.κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ Γ’ ΕΙΣ ΤΗΝ Ζ’ ΕΠΕΤΕΙΟΝ ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΕΝΘΡΟΝΙΣΕΩΣ.

Tῇ χάριτι τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ Εὐχαριστήριον Δοξολογίαν ἀναπέμψαμεν σήμερον τῷ Ἁγίῳ Τριαδικῷ Θεῷ ἡμῶν ἐν τῷ Πανιέρῳ Ναῷ τῆς Ἀναστάσεως, ἐπί τῇ ἑβδόμῃ ἐπετείῳ τῆς ἀναρρήσεως τῆς Ἡμῶν Μετριότητος εἰς τόν αἱματόρρυτον θρόνον Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου καί πρώτου Ἱεράρχου τῶν Ἱεροσολύμων………

Απολιπών τον βίον ο Αρχιερεύς των  Ιεροσολύμων Ζαχαρίας (609-632), συνηθροίσθη όλον το πλήθος εις την Εκκλησίαν και κλείσαντες τάς πύλας του Ναού και σφραγίσαντες επιμελώς, ανέμενον έξωθεν, ίνα ίδωσι ποίον Αρχιερέα και Ποιμένα θέλει τους εξαποστείλει ο Θεός, διότι τοιαύτην καλήν συνήθειαν είχον οι άνθρωποι εκείνοι. Οπόταν δηλαδή ήθελον να εκλέξουν νέον Αρχιερέα, έκλειον καλώς τας θύρας του Ναού και όστις ήθελε δυνηθή να ανοίξη αυτάς διά προσευχής, εκείνον ευθύς ως άξιον εχειροτονούσαν. Τότε λοιπόν, ως υπό θείας Χάριτος οδηγηθείς ο ιερός Μόδεστος, έφθασεν εις τάς πύλας του Ναού και ευθύς διά της προσευχής του αι θύραι ηνοίχθησαν και ο θείος Μόδεστος Αρχιερεύς του Θεού αποκατεστάθη, διά την απλότητα, την καθαρότητα και την αγάπην την οποίαν είχεν εις τον Θεόν. Χειροτονηθείς δε Αρχιερεύς ο Άγιος και αγωνιζόμενος καθ΄ εκάστην έτι περισσότερον, του εδόθη τοιαύτη Χάρις εκ Θεού και τοιαύτη πλουσιωτάτη δύναμις, ώστε εκτός από τα άλλα θαύματα και τας ιατρείας, τας οποίας έκαμεν εις τους ανθρώπους, εθεράπευε και τα ζώα.

Κατοπτρίσθητε, Αγιοταφίτες "Πατέρες", κατοπτρίσθητε Οικουμενιστές Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι, Επίσκοποι, πού ως λύκοι ωρυόμενοι, με διαπλοκάς και μηχανορραφείας, προσπαθείτε να αλώσετε την Ορθοδοξία μας. Μετρήθητε διά του θείου αυτού τρόπου αναδείξεως Ποιμένων. Ζυγίσθητε επί του απαιτουμένου βάρους καθαρότητος των Ποιμένων. Πόσον ελλιπείς θα ευρεθήτε! Ναι! Θα ευρεθήτε τρομακτικώς ελλιπείς και μυστηριώδης τις χείρ θα γράψη και δι’ υμάς  « επί το κονίαμα του τοίχου  του οίκου» υμών ό,τι έγραψε διά τον βασιλέα της Βαβυλώνος Βαλτάσαρ: « Μανή, θεκέλ, φάρες»!

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στη Βιέννη

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος θα είναι ο κεντρικός ομιλητής στην επίσημη τελετή έναρξης της λειτουργίας του «Κέντρου Βασιλιά Αμπντουλάχ για το... Διαθρησκευτικό Διάλογο», που εγκαινιάζεται αύριο βράδυ στη Βιέννη, παρουσία του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, Μπαν Κι Μουν και με τη συμμετοχή ηγετικών προσωπικοτήτων των παγκοσμίων Εκκλησιών και της πολιτικής.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Προφητεύειν και Θεολογείν.

Ό,τι παρετηρήσαμεν έως τώρα είναι ισχυραί ενδείξεις ότι προφητεύειν και γινόμενος κάποιος προφήτης, κατά τον Απόστολον Παύλον, είναι όμοιον, εάν όχι ταυτόν, προς το θεολογείν και γινόμενος κάποιος θεολόγος, κατά την πατερικήν παράδοσιν. Η εξαφάνισις του όρου προφήτης και προφητεία ημπορεί να οφείληται εις την εμφάνισιν του Κανόνος της Καινής Διαθήκης, εις την επικράτησιν των όρων πρεσβύτερος και επίσκοπος και εις την σπανιότητα της εμπειρίας του δοξασμού και ως εκ τούτου του προφήτου, με επακόλουθον την σπανιότητα του χαρίσματος των γλωσσών. Αλλά, αι πραγματικότητες των χαρισμάτων των γλωσσών και του δοξασμού καθ' εαυταί δεν εξηφανίσθησαν και διετηρήθησαν εις την μοναχικήν κίνησιν, η οποία έγινε το κύριον κέντρον αυτής της παραδόσεως, η οποία ετροφοδότει την Εκκλησίαν με τους μητροπολίτας της, αρχιεπισκόπους και τελικώς με επισκόπους επίσης. Ό,τι αντιμετωπίσαμεν εις το Α' Κορ. 12-14 και ειδικώς εις το Α' Κορ. 14,26 ε., είναι το Αποστολικόν Θεολογικόν σχολείον της Εκκλησίας. Αυτό είναι το σχολείον, εις το οποίον εφοίτησαν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Υπενθυμίζομεν το σπουδαιότατον επιχείρημα, το οποίον ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος εχρησιμοποίησεν έναντι των Ευνομιανών, ότι να θεολογή τις ή να φιλοσοφή περί Θεού επιτρέπεται μόνον εις εκείνους, οι οποίοι έχουν φθάσει εις θεωρίαν, το οποίον σημαίνει την προσευχήν του Αγίου Πνεύματος εν τη καρδία, δηλαδή την αδιάλειπτον μνήμην του Θεού, η οποία διακόπτεται από καιρού εις καιρόν δια του δοξασμού. Ούτως το να προφητεύη τις ή να θεολογή είναι το να διερμηνεύη την Αγίαν Γραφήν υπό την καθοδήγησιν του χαρίσματος των γλωσσών και να γίνη Προφήτης ή Θεολόγος είναι το να έχη φθάσει κάποιος εις τον δοξασμόν. Εν τούτοις, αυτή η Θεολογία είναι καθαρώς θεραπευτική και έκφρασις της υγείας. Το να ανέρχεται κανείς εις τον δοξασμόν επάνω εις το άρμα της νοεράς προσευχής είναι η πορεία της θεραπείας και το να φθάση εις τον δοξασμόν είναι η γεύσις της ενάρξεως της υγείας και τελειώσεως. Ταυτοχρόνως αυτός ο δοξασμός είναι η αποκάλυψις "πάσης της αληθείας" υπό του Αγίου Πνεύματος.

Συνεχίζεται.

Μόνον όταν γνωρίσουμε τον εαυτόν μας, μπορούμε να πενθήσουμε γι΄ αυτόν.

Ο Άγιος Πέτρος ο Δαμασκηνός περιγράφοντας την μεγάλη αξία της νυκτερινής προσευχής, λέγει ότι η ηθική πράξη κατορθούται όταν ο άνθρωπος μελετά τα έργα της ημέρας, όταν μελετά τα ολισθήματα που έγιναν «εις την σύγχυσιν της ημέρας», ίνα τις λάβη αίσθησιν δια της ησυχίας της νυκτός και δυνηθή πενθείν, εφ΄ οις ήμαρτε. Μόνον όταν γνωρίσουμε τον εαυτόν μας, μπορούμε να πενθήσουμε γι΄ αυτόν.

Η ζωή της Εκκλησίας δεν είναι μία στοχαστική ή διανοητική λειτουργία αλλά είναι εμπειρία πνευματική.

Πνευματική ζωή στην Ορθοδοξία ονομάζουμε τη συμμετοχή του πιστού στην πνευματική εμπειρία και ζωή της Εκκλησίας, όπως την έζησαν οι Άγιοι και την παρέδοσαν οι πατέρες. Η ορθόδοξη πνευματικότητα συνδέεται με την ορθόδοξη θεολογία στενά και η θεολογία αποτελεί τη θεωρητική έκφραση της πνευματικής εμπειρίας (πράξης). Η ζωή της Εκκλησίας δεν είναι μία στοχαστική ή διανοητική λειτουργία αλλά είναι εμπειρία πνευματική. Αυτή την κοινή εμπειρία οι πατέρες προσπάθησαν να διασφαλίσουν με την παράδοση. Η παράδοση λοιπόν είναι οδηγός. Έχουμε πνευματική ζωή, όταν συμμετέχουμε στην πνευματική εμπειρία των αγίων, δηλαδή στον αγιασμό. Όταν ο τρόπος ζωής μας μοιάζει με τον τρόπο που άφησαν οι άγιοι.

Ω δάκρυα, που αναβρύζετε από θεϊκό φωτισμό κι ανοίγετε τον ουρανό και μου προξενείτε θεϊκή παρηγοριά…

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύριος γράφει πολλά για το «χαροποιόν πένθος» κι ανάμεσα στα άλλα, λέγει: Κανένας δεν γνωρίζει τη βοήθεια που έρχεται από τα δάκρυα της μετανοίας, παρά μονάχα εκείνοι που παραδώσανε τις ψυχές τους  σ΄ αυτό το έργο. Κι ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος λέγει: πρώτη απ΄ όλες τις αρετές του χριστιανισμού είναι η ταπείνωση, που είναι η αρχή και το θεμέλιο. Δεύτερο είναι το πνευματικό πένθος και η πηγή των δακρύων. Είναι ένα θαύμα ανεκδιήγητο, γιατί τρέχουν τα δάκρυα από τα μάτια και ξεπλύνουν νοερά την ψυχή από τον μολυσμό της αμαρτίας.  Από τα δάκρυα γεννιέται το να αγαπά κανείς τους εχθρούς του και να παρακαλή το Θεό γι΄ αυτούς, το να στοχάζεται σαν δικές του τις αμαρτίες των άλλων και να κλαίη γι΄ αυτές…

Η πεπλανημένη "θεωρία των κλάδων"

Οι Οικουμενιστές συμμιγέντες, αφομοιώθησαν με την διεστραμμένην «θεολογικήν» σκέψη της Δύσεως, η οποία τους κατέστησε ου μόνον απειθείς, αλλά και επικριτάς και κατηγόρους της Ορθοδόξου Πατερικής θεολογίας, ανατρέποντες ούτω θεμελιωδώς την υπόστασιν της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας. Η αποξένωσις και διάβρωσίς των απέτεκε το απόβλητον εξάμβλωμα και απαράδεκτον δια την Ορθόδοξον Εκκλησίαν πεπλανημένον και κακόδοξον φρόνημα, ότι άπασαι αι «χριστιανικαί» ομολογίαι είναι και θεωρούνται «ΑΔΕΛΦΑΙ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ» πράγμα το οποίον τυγχάνει θεμελιώδης αρχή και κατευθυντήριος γραμμή του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, (Π.Σ.Ε) το πιστεύω του οποίου τυγχάνει η πεπλανημένη «θεωρία των κλάδων».

«ου εισί δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί, εν μέσω αυτών»

Η έννοια της ενότητος της Εκκλησίας, εν όψει της σημερινής εκκλησιαστικής κρισιμότητος και αποστασίας, ευρίσκει την υπόστασίν της εις την συμφωνίαν και σύμπραξιν πάντων των υγειώς σκεπτομένων και φρονούντων πιστών. Τούτο πολύ ορθώς τονίζει ο Ρώσος θεολόγος Φλορόφσκυ· «πολύ συχνά (λέγει) το μέτρον της αληθείας είναι η μαρτυρία της μειοψηφίας… Είναι δυνατόν (συνεχίζει) να εξαπλωθούν οι αιρετικοί παντού και να καταλήξη η Εκκλησία εις το περιθώριον της ιστορίας ή να αποσυρθή εις την έρημον. Αυτό συνέβη κατ΄επανάληψιν εις την ιστορίαν και είναι πολύ πιθανόν να συμβή και πάλιν», χωρίς, βεβαίως εκ τούτου να απωλέση την «καθολικότητά» Της, η οποία δύναται να διασωθή ακόμη «ου εισί δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί, εν μέσω αυτών» και ούτω το «μικρόν ποίμνιον», να διατηρήση την «εσωτερικήν ολότητα και ακεραιότητα της ζωής της Εκκλησίας», δηλαδή, «την Ορθοδοξίαν και την Αλήθειαν» Αυτής.

Aγ. Ι. του Χρυσοστόμου: η κακουργία του διαβόλου.

 Άλλ' ας ακούσουμε τι απαντά η γυναίκα στο φίδι. Όταν εκείνος είπε: «Τι ότι είπεν ο Θεός από παντός ξύλου του παραδείσου ου μη φάγητε», η γυναίκα απαντά στο φίδι: «Από παντός ξύλου του παραδείσου φαγόμεθα από δε του καρπού του ξύλου του εν μέσω του παραδείσου, είπεν ο Θεός, ου μη φάγησθε, ουδέ μη άψησθε αυτού, ίνα μη αποθάνητε». 
Είδες το κακούργημα; Είπε το ανύπαρκτο για να μάθη την πραγματικότητα, αφού την παρακίνησε στη συζήτησι. Διότι στο εξής η γυναίκα, επειδή φαινόταν ότι της συμπεριφέρεται φιλικά, αφού ξεθάρρεψε, αποκαλύπτει ολόκληρη την εντολή. Τα λέγει όλα με ακρίβεια. Και με όσα απάντησε στερεί τον εαυτό της από κάθε δικαιολογία. 
Και τι θα μπορούσες να πης, ω γυναίκα! Είπε ο Θεός: "νά μή φάτε από όλα τά δένδρα του παραδείσου"; Εσύ έπρεπε να αποστραφής το φίδι, επειδή είπε τα αντίθετα και να του απάντησης:  "Φύγε μακρυά, εσύ είσαι απατεώνας. Δε γνωρίζεις ούτε τη δύναμι της εντολής, που μας έχει δοθή, ούτε το μέγεθος της απολαύσεως, ούτε την αφθονία της προσφοράς. Εσύ είπες ότι ο Θεός έδωσε εντολή να μη δοκιμάσουμε από τους καρπούς κανενός δένδρου, ο Κύριος όμως καί Θεός, από τη μεγάλη του αγαθότητα, αφού μας επέτρεψε την απόλαυσι και την εξουσία, διέταξε ν' απέχουμε μόνον από ένα δένδρο. Καί αυτό το έκανε από την πολλή του φροντίδα για εμάς, ώστε να μην κυριευθούμε από το θάνατο με τη συμμετοχή μας". 
Έπρεπε, εάν, βέβαια, η γυναίκα ήταν ευγνώμων, αφού έλεγε αυτά τα λόγια στο διάβολο, να τον αποστραφή μια για πάντα και ούτε πια να συζητήση, ούτε να ακούση κάτι από τα δικά του λόγια. 
Αλλ' αφού αποκάλυψε την εντολή και αφού είπε όσα τους είχε πει ο Θεός, δέχεται από το διάβολο μία άλλη συμβουλή καταστρεπτική και θανάσιμη. Όταν είπε η γυναίκα, ότι:  "Από κάθε δένδρο του παραδείσου μπορούμε να φάμε, από τον καρπό του δένδρου, όμως, που βρίσκεται στη μέση του παραδείσου να μη φάμε από αυτό, ούτε να το αγγίσουμε, για να μην πεθάνουμε", πάλι ο εχθρός, της σωτηρίας μας, συμβουλεύει αντίθετα προς τον Κύριο. Διότι, όταν ο φιλάνθρωπος Θεός, από το μεγάλο του ενδιαφέρον, απαγόρευσε την μετάληψι, για να μη γίνουν θνητοί από την παρακοή, αυτός λέει στη γυναίκα:  "Δε θα πεθάνετε καθόλου". 
Ποια συγγνώμη μπορεί να ζητήση κάποιος για τη γυναίκα, που ανέχθηκε να ακούη με προσοχή εκείνον που έλεγε τόσα τολμηρά λόγια; Διότι όταν είπε ο Θεός:  "να μην αγγίσετε για να μην πεθάνετε",  αυτός (ο διάβολος), λέει δε θα πεθάνετε καθόλου!

Ιδού ένα από τα αποτελέσματα των 350.000 εκτρώσεων - δολοφονιών ετησίως των ελληνοπαίδων...

Αυτό που κάποτε -και όχι πολύ παλιά, μόλις δύο δεκαετίες πριν- θα ήταν απλώς αδιανόητο, τώρα φαντάζει ως εφιαλτική πραγματικότητα. Οι Αλβανοί μετανάστες, που κάποιοι φρόντισαν να τους αφήσουν να εισέλθουν στη χώρα κατά εκατοντάδες χιλιάδες, εκχωρώντας παράλληλα με συνοπτικές διαδικασίες την ελληνική υπηκοότητα σε πολλούς από αυτούς, θέλουν να ιδρύσουν και αλβανικό κόμμα στην Ελλάδα.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Εις το πρόσωπον του Αγίου Συμεώνος ημπορεί κανείς να διακρίνη σαφώς την απ' αιώνων αρχαίαν πάλην μεταξύ της αποστολικής παραδόσεως της διαγνώσεως και θεραπείας και εκείνων, οι οποίοι υποβιβάζουν την σωτηρίαν εις πίστιν και εμπιστοσύνην εις τα δόγματα και εις τας αξιομισθίας των καλών έργων και της ηθικής. Οιαιδήποτε και αν ήσαν αι αιτίαι πράγματι δια την προέλευσιν του μοναχισμού, η προσευχή του Αγίου Πνεύματος εν τη καρδία έμεινε το κέντρον αυτού και η ψυχή του. Ακόμη από την αρχήν του βίου του Αγίου Αντωνίου, ο Άγιος Αθανάσιος μας πληροφορεί ότι "προσηύχετο δε συνεχώς, μαθών ότι δει κατ' ιδίαν προσεύχεσθαι αδιαλείπτως".  Ο Άγιος Ιωάννης ο Κασσιανός μας πληροφορεί ότι η αδιάλειπτος προσευχή είναι το έργον "κάθε μοναχού εις την πρόοδόν του προς διαρκή μνήμην του Θεού...". Αυτή η παράδοσις ήτο πάρα πολύ ζωντανή εις τα Μεροβίγκεια Βασίλεια των Φράγκων. Αλλά το επισκοπείον ήτο μεταμορφωμένον εις έν διοικητικόν όργανον των Φράγκων Βασιλέων. Ούτως, αν και ο Άγιος Γρηγόριος Τουρώνης ήτο μέγας θαυμαστής του Κασσιανού, του Βασιλείου του Μεγάλου και των πνευματικών των απογόνων εις την Γαλατίαν - Γαλλίαν, δεν καταλάβαινε πράγματι τί ακριβώς έκαναν. Εις την περιγραφήν του της ζωής του Πατρόκλου του ερημίτου, ο Γρηγόριος γράφει ότι "η τροφή του ήτο ψωμί μουσκεμένο σε νερό και ραντισμένο με αλάτι. Τα μάτια του ποτέ δεν έκλεισαν δια ύπνο. Προσηύχετο αδιαλείπτως καί, όταν σταματούσε προς στιγμήν να προσεύχηται, εξώδευε τον χρόνον του διαβάζων ή γράφων".  Ο Γρηγόριος νομίζει ότι δια να προσεύχηται κανείς αδιαλείπτως, θα έπρεπε να μένη τρόπον τινά άγρυπνος αδιαλείπτως. Επίσης, εφ' όσον ο Πάτροκλος ήτο γνωστός ότι εξώδευε τον χρόνον του διαβάζων και γράφων, αυτό σημαίνει δια τον Γρηγόριον ότι έπρεπε να σταματήση να προσεύχηται, δια να ασχοληθή με αυτά. Ο ισχυρισμός του ότι "τά μάτια του Πατρόκλου δεν έκλειναν ποτέ δια ύπνον" είναι εξαιρετικώς απίθανος. Μόνον, όταν ο Πάτροκλος ήτο εις το στάδιον του δοξασμού, δεν εκοιμάτο. Αλλά δεν έτρωγε ψωμί ούτε έπινε νερό και το σπουδαιότερο, κατά την διάρκειαν αυτού του σταδίου εσταματούσε να προσεύχηται (γλώσσαι παύσονται - Α' Κορ. 13, 8). Όταν αυτός δεν ήτο εις αυτό το στάδιον της δόξης, προσηύχετο αδιαλείπτως και όταν ήτο άγρυπνος και όταν εκοιμάτο και όταν εδιάβαζε και όταν έγραφε.

Συνεχίζεται.